7291? Gastronomía galega! Salvatierra e Ayuso

7291? Gastronomía galega! Salvatierra e Ayuso

    Non, non preguntes polos 7291 mortos das residencias madrileñas en pandemia. Pregunta polo impacto da gastronomía galega na presidenta madrileña.

    Coido que o anterior podería tomarse como resume informal da ¿conferencia? que Díaz Ayuso quixo dar en Ribadeo en días pasados, nos Foros de debate do Voar / Sargadelos. Foros polos que leva pasado dende hai anos unha morea de xente, 45 persoas ben coñecidas dende Calvo Sotelo a Isaac Díaz Pardo, e que polo de agora remata con Isabel Díaz Ayuso. Con ela e con José Ángel Salvatierra Rico. Salvatierra non estaba no cartel, non estaba na mesa, pero fixo a intervención necesaria, a máis longa e contestada na quenda de preguntas, e coido que o seu nome debe quedar asociado a esa charla do 14 de febreiro (San Valentín, patrón do amor e ben contraposto ó tema debatido).

    Vaiamos cara ó final da charla, que polo momento se pode ver en Youtube (“X FOROS DE DEBATE : Doña ISABEL DÍAZ AYUSO”). A pregunta preparada polo presentador como remate da sesión era sesuda, para deixar bo sabor de boca á presidenta e á concorrencia: ‘Que le gusta más a Isabel Díaz Ayuso, el lacón con grelos, el pulpo á feira, el marisco o la tortilla de Betanzos?’ A pregunta pódese escoitar aló polo 1:14:30 do vídeo, e hai que tomala como un intento de remate distendido, intranscendente, dunha charla de media hora e unha quenda de preguntas de tres cuartos, quizais alongada un pouco máis para que non quedara mal sabor de boca pola pregunta do protagonista da noite, Salvatierra.

    E imos agora con el. No minuto 55:50 do vídeo comeza a súa pregunta. Aconsello, de querer vela, facelo no vídeo completo e non en algún dos cortes e montaxes que tentan aproveitar a pregunta de xeito combativo. Aconsélloo por varias razóns. A primeira, porque nese vídeo non está retocada, é unha ‘fonte primaria’ sen mediatizar, e polo tanto vese mellor o que pasou. Aconsélloo tamén porque alí se ve o ambiente seareiro que fixo que as cadeiras estiveran ocupadas ben antes do comezo da sesión por afíns políticos da presidenta madrileña, pasando a ser case unha falla organizativa que Salvatierra chegara a estar de pé ó fondo da sala. Aconsélloo para ser conscientes da dificultade de facer unha pregunta desenvolta dun xeito lóxico nesas circunstancias. Non, non digo que sexa un modelo lóxico ou discursivo, por outra banda difícil de manter no ambiente que se palpa, senón máis ben unha pregunta cualificable de normal, iso si, documentada, e ó tempo, valente. A pregunta, sobre os 7291 mortos nas residencias madrileñas, e a resposta, sobre a ‘trufa de intencións políticas’ nunha charla con tema político, sobre a mentira (a pesar de que esa cifra que non acepta, 7291, saíu do gabinete que preside Ayuso) ou a descualificación (dunha persoa que só coñece por unha única pregunta que fixo) como dixen, coido que é ben escoitalas no vídeo máis que facer un resume, e por iso aquí paro.

    Cunha excepción, porque para remate, gustaríame reproducir as últimas verbas de Salvatierra: ‘En recuerdo de los mayores y para que esto no vuelva a ocurrir’.

    O vídeo: https://youtu.be/LdYVjzqTaCQ?t=3330

 

 

50 m de Porcillán

    Escrito para o libro das Festas do Carme 2024:

50 m de Porcillán

    Hai veces que Porcillán antóllase tranquilo, mesmo diríase aburrido. 29 de maio a media tarde: a ría iluminada, boa temperatura, pouca xente, a máis dela sentada no mariñeiro ou nos bancos fronte á ría, embarcacións deportivas por medio. Sería un deses días. Mais chega con mirar á fronte, ou a unha beira, ou detrás, ou á auga, ou ó ceo. E xa tes unha visión que enche.

    Un pequeno lugar que, tamén ás veces, parece o centro do mundo. E non só para quen por alí viva ou traballe, senón tamén para quen pase con calma, saboreando o lugar.

    O lugar, o sitio. A súa importancia foi recoñecida en abstracto -a importancia de ‘un’ lugar- pero tamén, neste caso, en concreto -o lugar de Porcillán-.

    E non fai falta remontármonos ás orixes do ‘Portus Iulianus’ que nos podería ilustrar José María Rodríguez, entre outros, ou ás vivencias que nos podería lembrar Pancho Campos, tamén entre outros, ou ás primeiras fotos tomadas do lugar que nolo refiren cheo de vida, ou as varias referencias que fai Paco Lanza nos seus escritos, ou… Non, non fai falta. Chega con aproximarnos e recorrer uns cincuenta metros dende que rematan as instalacións do Mariñeiro ata a baixada para embarcar a xente que vai na lancha de pasaxe. Alí, neses poucos metros, hai indicacións abondas da querencia, relevancia ou mesmo da historia do lugar. Por suposto, non está todo, nin moito menos, pero para ser instalacións case todas de medio século acó, pode dar unha idea do por que Porcillán pode parecer ‘o centro do mundo’, o centro dun pequeno mundo.

    Así, baixando do pobo, e na mesma liña que separa o paseo marítimo para caer á auga, se miramos á nosa esquerda, atopamos a Virxe. E xusto antes, un conxunto de sinais con diferentes direccións que apuntan distancias con Porcillán como centro. Si, é un poste indicativo do ‘Camiño Natural da ruta do Cantábrico’ que fixa o tal camiño en relación ó lugar no que se atopa, Porcillán. Que existan postes semellantes en moitos outros lugares non quita que este en concreto apoie esa centralidade para nós do antigo Portus Iulianus.

    Como dixen, xusto á súa beira, a Virxe. A Virxe cuxa festa no 2024 dá lugar á publicación desta publicación que tes nas mans, nunha efixie que é unha homenaxe de ‘o CASIP aos homes e mulleres do mar’, lembrando a súa relación secular das xentes coa patroa dos mares. [CASIP: Centro de Actividades Subacuáticas Illa Pancha]

    Ao pé da Virxe, un banco. Orientado case ó sur, permite recibir o Sol pracidamente. Mais aínda que ten boa vista, outro compañeiro máis adiante faille a competencia con avantaxe.

    Seguindo un par de metros máis despois da Virxe, na mesma parede na que o banco recala, unha placa lembra unha tripulación. Nela aparecen nomes, mais sendo particular é unha de tantas que se podería recoñecer. E a placa pasa así, máis que a ser un recoñecemento específico, que tamén, a ser un símbolo de homenaxe ás xentes que durante séculos alí se botaron á mar.

    Uns metros máis e o caleado pé dunha casa infórmanos mediante unha peza de Sargadelos que estamos no peirao de Porcillán. E, baixo dela, tamén manufactura de Sargadelos, somos informados de que as obras de construción do ‘actual’ peirao comezaron en 1884 e duraron cinco anos. Antes, os barcos fondeaban na ría e as mercadorías eran trasladas en barcazas ata unha rampla. Preto dela estaba o antigo consistorio, que non en van o lugar foi o centro neurálxico de Ribadeo. O citado como ‘actual’ peirao ten acollido dende aquela varias reformas.

    Seguindo uns cantos pasos, nas mesmas escaleiras que sinalan a baixada a Porcillán, somos informados de novo, nunha ambigua mención coa correspondente factura de Sargadelos, de que estamos no Peirao de Porcillán Víctor Moro.

 

    E non temos máis que dobrar a esquina para atopar o mural que sobre a vida de Calvo Sotelo espera a quen queira mirar. Inaugurado o 3 de maio de 2009, un ano despois do seu pasamento, e construído ‘por subscrición popular’, o que foi Presidente do Goberno e é alcalde honorario enfila a ría dende el. E faino tamén sobre outro banco, este orientado cara ás Figueiras, ría por medio. Banco das mentiras? De seguro que si, alí se teñen contado moitas. E verdades. Mirando á ría e ó mar, con avantaxe de miras fronte ó anterior citado.

    Tirando para embarcar nesa ría, na protección da antiga enseada protexida no 1884, outra placa de Sargadelos infórmanos outra vez máis de que estamos no Peirao de Porcillán. É dicir, no lugar dende, antes de ser peirao, Ibáñez trafegaba coas súas mercadorías.

    É a final das indicacións que comentaba ó comezo. Mais un final ó que se chega tras pasar outra indicación sinalando que o 20 de xullo de 1981 o agora emérito Rei e Dona Sofía alí desembarcaron e fixeron unha visita a Ribadeo, actuando Leopoldo Calvo-Sotelo de anfitrión. E final tamén onde espera a lancha de pasaxe para se se quere facer un recorrido máis aló de terra.

    Un treito de cincuenta metros que pode levar un bo tempo recorrelos se apreciamos todos os detalles que ofrece. Os ditos e moitos máis que se poden observar de vagar.

Antonio Gregorio Montes

Falando do telescopio en Santa Cruz en 2024

Falando do telescopio en Santa Cruz en 2024

    Aló por setembro pasado (2023), o día 10 en Ribadeando e o 16 en La Comarca del Eo, publiquei un artigo titulado 'En relación á casa da ría'. Na Comarca, coincidiu con outro titulado 'El gobierno de Ribadeo busca dos telescopios desaparecidos', entre eles o da A. C. Xerfa, noticia que xa fora dada a coñecer con anterioridade en xornais. No meu artigo facía un resume da historia do telescopio da A.C. Xerfa e a súa relación coa Casa da ría, a instalación do concello de Ribadeo en Santa Cruz, convenio mediante.

    Meses despois coido conveniente facer algunha anotación máis.

    A raíz da nova da desaparición do telescopio da asociación, e a falta de chave e acceso á Casa da ría e á cúpula astronómica da mesma, púxeme en contacto co concello para tentar esclarecer a situación. O caso é que a cousa foise retardando ata que axustei unha xuntanza co alcalde para o 24 de febreiro. Por enfermidade miña, esa xuntanza non puido ser, rematando a espera o sábado 9 de marzo, no que o alcalde, cun operario do concello, un fillo de Calvo Sotelo e eu, nos achegamos á Casa da ría. Visitamos primeiro a parte de abaixo, zona separada da do telescopio, vendo os estragos acumulados nela. E logo, fomos á porta de acceso á parte superior. Tras constatar que estaba aparafusada ó marco como único peche, e non abrila a falta de aparellos o operario do concello, axustei que volvería eu e a abriría. Non foi tan doado: as dimensións e estado do parafuso fixeron que tivera que ir por máis ferramenta que a que inicialmente levaba, pero tras un bo tempo, o parafuso estaba fóra e puiden subir e tomar fotos e vídeo. Nese momento (25 de febreiro) a máis do estado da porta de acceso, un graffiti decoraba as escaleiras, a porta da cúpula estaba tumbada, os dous telescopios pequenos que alí había (cedidos para o seu uso alí despois de ser ganados en un concurso no que participaba a filla de Francisco Rivas) tiñan desaparecido, numerosas baldosas da terraza estafan fóra do seu sitio, de novo había árbores da altura dunha persoa polo medio, e o telescopio encastrado, o da A.C. Xerfa, estaba coa tapa do tubo caída, descuberto da cobertura que se lle puxera no seu momento para evitar que puidera chover sobre el, e desequilibrado. De todo elo informei ó alcalde, quen me comunicou que estaba previsto acometer diversas accións para volver ó seu as instalacións pero non me dixo nada máis sobre a desaparición por el difundida. Naquel momento tamén lle transmitín que, despois das novas e o artigo de setembro, consideraba que, sen présa, debía volver a tratar o tema de xeito público, o que estou a facer.

    O certo é que, aínda ignorante da movida evidente que houbo en setembro, non quedei contento pero si máis tranquilo ó comprobar que o telescopio principal seguía alí en marzo. Volvín a cerrar a porta de acceso á terraza do mesmo xeito que estaba (a da cúpula non se pode cerrar, está esnaquizada), pero dando lubricante para poder operar mellor. Extremo que tamén lle comuniquei á autoridade pois non consideraba nin considero que sexa xeito de cerrar nin aporte algún de seguridade.

    Así as cousas, e logo de falar cun coñecido, volvín a presentarme na Casa da ría este domingo 12 de maio, comprobando que, como se me comunicara, a porta de acceso á terraza estaba aberta. Supostamente mediante un bo golpe, o parafuso seguía chantado, pero a porta estaba esnaquizada nesa zona. A parte superior do edificio estaba tal como a deixei cando entrei a vez pasada e especifiquei máis arriba.

    O conxunto hoxe por hoxe é un completo desastre. Algo que podería estar rendindo cretos a Ribadeo está convertido en ruínas descoidadas, e cara ó verán, de non poñerse os medios para polo menos impedir o paso, só pode empeorar.

EL PREGÓN DEL CARMEN. José María Rodríguez Díaz (2010)

    Un pregón ó que non lembro ter asistido, algo que lamento despois de ler a crónica que fai José María.

    E unha nota: entre a entrada do blog de José Mª do 3 de xullo de 2010 e esta, do 17 de xullo de 2010, e dada a regularidade da que fan gala os post de José María, tocaría haber outra entrada de, seguramente, o 10 de xullo de 2010. É posible que ó facer a copia entrada a entrada, se me despistara unha delas e agora vexamos só o oco, pero non teño xeito de saber se é así ou non, ou, no caso de que sexa así, de recuperala, polo que quedaremos coa incógnita.

Sábado, 17 de julio de 2010

EL PREGÓN DEL CARMEN

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 19:49

El pasado día 15 de julio, el salón del Teatro de Ribadeo, era escenario del Pregón de las fiestas de Ntra. Sra. del Carmen de Ribadeo. El pregonero, un ilustre hijo de esta villa, de los pocos ilustrados que quedan en Ribadeo pertenecientes a la vieja cantera, llenó de gente el aforo del mencionado Teatro. D. Víctor Moro, tan admirado y querido en esta villa por su acendrada y apasionada defensa de los valores y tradiciones de Ribadeo y por sus aportaciones y consejos dirigidos a la recuperación de su historia y cultura, deleitó a los asistentes con una emotiva intervención de media hora de duración en la que se dedicó a ensalzar las virtudes de las gentes del mar y de su patrona, la Virgen del Carmen, así como los valores históricos del Ribadeo de nuestros antepasados.

Empezó su hermoso pregón ensalzando la figura de la Virgen del Carmen y su relación con el mar y la vida de los marineros, proclamando especialmente la devoción de los navegantes a la Virgen de Vilaselán, tan próxima a Ribadeo, en cuyo santuario de guardan numerosos exvotos y narraciones de antiguos naufragios, como el ocurrido en el año 1775 al paquebote 'Purísima Concepción' en aguas inglesas, cuyo relato se guarda en una tabla en el mencionado santuario, y todos ellos testigos de la devoción marinera de que goza la Virgen de Vilaselán. Después de comentar el origen de la advocación de la Virgen del Carmen, importada a Europa desde el Monte Carmelo por los carmelitas, y del fomento de su culto por Santa Teresa de Ávila, explicó la relación entre las estrellas, como guías de los navegantes, y la Virgen María convertida en Estrella de los Mares y brújula de los navegantes. Una íntima relación que tiene su máxima expresión en las innumerables celebraciones marianas por parte de los marineros que en estas fechas tienen lugar en todos los puertos de nuestra geografía. Rememoró a este propósito, y lo hizo con especial emoción, la procesión de la Virgen del Carmen en el puerto asturiano de Candás.

Como no cabía esperar menos, se detuvo también el orador en recordar los tiempos del pasado esplendor marítimo de Ribadeo. Cuando en los siglos XVIII y XIX los barcos de los armadores Ibáñez, Bengoechea y Casas cruzaban los mares con mercancías y pasajeros hasta los principales puertos de Europa y América, exportando e importando, no sólo mercancías, como el famoso kúmmel procedente de Riga o el lino, que luego se confeccionaba en la Casa Fábrica de Ribadeo, sino también cultura musical, como las habaneras tan apreciadas en Ribadeo, y las ideas liberales que dejaron su huella perenne en la sociedad ribadense. Un Ribadeo que comenzó su existencia, nos recordaba D. Victor Moro, como una pequeña comunidad de pescadores en Cabanela, que luego fue poblando el Ribadeo histórico que hoy conocemos, después de pasar un largo período escondido en la ensenada de la Vilavella. Un Ribadeo, más pendiente entonces del mar que hoy, y en el que sus calles de entonces 'olían a mar'. Después de cantar los viejos tiempos de esplendor de esta villa, con su Escuela Náutico Pesquera, sus nombradas industrias conserveras, su flota artesanal y el transporte interior de la Ría de Ribadeo entre los puertos de Porcillán, Figueirúa, Castropol y Figueras, verdaderos lazos de unión familiar entre las gentes de las dos riveras, tuvo también un recuerdo especial para esos ribadenses señeros, como Justo Barreiro, Dionisio Gamallo, Calvo Sotelo o Daniel Cortezón, personas que contribuyeron a ensalzar la vida marinera de esta nuestra villa.

Y, finalmente, se refirió el pregonero, y lo hizo con vehemencia y manifiesta emoción, a las tradicionales procesiones de la Virgen del Carmen en el día de su fiesta, recorriendo en barco nuestra ría y sus puertos, acompañada de la devoción de nuestros marineros y de todos los ribadenses.

Un emotivo pregón, verdadera obra maestra del género, que los asistentes devotamente escucharon y aplaudieron con entusiasmo al final.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Urbanización travesía Santander – Oviedo – A Coruña. 1962-1964

    O arquivo de Ribadeo é un lugar a descubrir. Para investigación histórica. Pero tamén para a propia cidadanía, para quen en xeral (eu incluído a pesar de ter xa colocado algunha cousa aquí) é un descoñecido.

    O eixo central do pobo durante moito tempo, dende a R/San Roque ata o Campo pódese recoñecer no plano adxunto, dixitalizado e fichado (en baixo, a ficha) no arquivo. Nel nótase o espazo adxunto á beira do cine teatro, a falta da entrada da actual Avenida de Rosalía de Castro (que tería que esperar aínda uns 20 anos), a falta de nome da actual R/Calvo Sotelo ou os saíntes na R/Villafranca, dos que xa non existen os dunha beira (o mesmo que o pequeno saínte entre Reynante e Rdguez. Murias, ou algo máis adiante, na outra beira desa rúa).

Urbanización travesía Santander – Oviedo – A Coruña. 1962-1964

1. AREA DE IDENTIFICACIÓN

1.1. Código de referencia: ES GA 27051 AMR00168-13

1.2. Título: Plano inserto no expediente de obras de urbanización para o arranxo e mellora da travesía Santander – Oviedo – A Coruña (Rodríguez Murias e Villafranca del Bierzo)

1.3. Datas: 01/01/1962-31/12/1962

1.4. Nivel de descrición: Unidade documental simple

1.5. Volume e soporte: 1 plano, papel

2. AREA DE CONTEXTO

2.1. Nome do produtor/mención de responsabilidade: s/n

3. AREA DE CONTIDO E ESTRUTURA

3.1. Alcance e contido:. Sen escala.- Sen data

1 Plano nunha folla: ms., tinta, cor.

3.2. Valoración, selección e eliminación: conservación permanente

4. AREA DE CONDICIÓNS DE ACCESO E UTILIZACIÓN

4.1. Condicións de acceso: restrinxido

4.4. Características físicas e requisitos técnicos:

Acceso libre no ordenador de consulta para o público

ÁREA DE DOCUMENTACIÓN ASOCIADA

5.2. Existencia e localización de copias: copia dixital, ficheiro dixital es.ga.27051.am_0168-13_00001

EL SUCIO JUEGO POLÍTICO. José María Rodríguez Díaz (2010)

    Non sempre estabamos de acordo, José María e máis eu. Normal. Este escrito ten algún punto no que se pode aplicar o dito. Polo demais, un escrito na liña de José María.

Viernes, 19 de febrero de 2010

EL SUCIO JUEGO POLÍTICO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 20:11

Sin que merezca ser nominado aspirante a un premio por la conservación del patrimonio artístico y arqueológico local, al alcalde de Ribadeo, Fernando Suárez, no se le conoce que haya cometido directamente atropellos contra el patrimonio histórico local dignos de especial mención, salvo algunas actuaciones que cabe calificar más bien de exentas de buen gusto, como las fuentes de la plazuela Álvarez Miranda o la misma fuente decorativa del parque. Se le puede imputar, eso sí, la responsabilidad histórica que le cabe por haber apoyado y aún formando parte en el mandato anterior de un gobierno, presidido por el Sr. Pérez Vacas, que pasará a la historia como el mayor detractor de los valores históricos del patrimonio de Ribadeo. Pero eso no ha impedido que el ex alcalde, el Sr. Pérez Vacas, proclamándose ahora defensor y mecenas de un patrimonio local que antes como alcalde no supo respetar, se cebe ahora con él acusándolo de ser el responsable del derrumbe de un muro, reliquia de la antigua muralla de Ribadeo, según la acusación, en la bajada a la histórica playa de Cabanela. Y aunque en una verdadera democracia la críticas de la oposición a las actuaciones del gobierno son un elemento esencial de control democrático, en el caso que nos ocupa no parece que tengan sentido, más que como un sucio juego político, viniendo de quien no dudó en cometer los mayores atropellos de los últimos tiempos contra el patrimonio histórico de Ribadeo. Pues, ¿cabe mayor atropello contra el patrimonio de esta villa que el que se perpetró durante el mandato del Sr. Pérez Vacas con muchas de sus actuaciones, como las obras permitidas en la calle de la Muralla que permitieron alterar los restos históricos de la antigua muralla que allí se conserva? ¿Cabe mayor atentado contra el tradicional patrimonio de Ribadeo que el cometido por el Sr. Pérez Vacas con su nefasto proyecto del ascensor de la Atalaya que, ignorando las condiciones impuestas por Patrimonio, destruyó la identidad y el aspecto tradicional de este bello e histórico rincón de la villa? ¿O qué privilegios tuvo el edificio situado frente a la capilla de la Atalaya que se reconstruyó conculcando las normas que rigen para la conservación del casco histórico de Ribadeo, sin el mínimo respeto a su antigua fisonomía, mientras a otros edificios se les aplicaron las normas con suma dureza? ¿Cabe mayor atropello que el que hizo este ex alcalde, con la anuencia cómplice de Patrimonio, situando un falso y ridículo castro en el centro de la villa para confusión de los turistas?

También es noticia estos días el reconocimiento judicial del derecho del Sr. Pérez Vacas a no verse desprovisto de los dos meses de sueldo en su etapa de alcalde, 13.581 euros, con los que le había castigado el pueblo, representado en el Pleno municipal, por su ociosidad en la gestión. Chocante reclamación esta de quien había prometido seguir trabajando gratis en el concejo, pero que luego, una vez perdidas las elecciones, reclamó sus dineros al pueblo. Lamentamos que este ex alcalde tenga que pasar por estos apuros económicos después de un reconocido trabajo y esfuerzo en su gestión al frente de la alcaldía. En contra de lo que cree el pueblo que, representado por el Pleno, le inflingió tamaño castigo, este alcalde, en el tiempo que le dejaban libre sus muchos viajes, se dedicaba con gran esfuerzo y trabajo a la gestión del concejo. Prueba de ello son las innumerables obras que dejó como testimonio de su trabajo en su paso por la alcaldía. No se puede tener a nadie trabajando sin su correspondiente salario, sobre todo a personas tan eficaces y diligentes como este ex alcalde que tuvo tanto celo en la gestión que, ya antes de ser elegido por el pueblo para ocupar la primera magistratura local, ya tenía pactado con los Molineros las condiciones del acuerdo que posteriormente ejecutó, referido al famoso edificio situado entre las calles Rosalía de Castro y Calvo Sotelo. Eso, sí se llama diligencia. Esas y otras actuaciones que no salen a la luz son el resultado del trabajo, de la eficacia, de la diligencia y del esfuerzo de este gran ex alcalde a quien el pueblo, engañado por la oposición, pretendió castigar por su vagancia. Pero, por suerte para Ribadeo, su gesto altruista no se vio recompensado por los votos del pueblo. Al contrario de lo que hizo su teniente de alcalde de entonces, el Sr. Suárez Barcia, que al verse sin sueldo se incorporó de inmediato a su trabajo anterior, el Sr. Pérez Vacas, movido por su gran amor a los ribadenses, prefirió seguir con su dedicación exclusiva “trabajando” en el concejo antes que incorporarse a su puesto anterior. Las sentencias, como sabemos, no expresan otra cosa más que el criterio legal de los asuntos que se someten a la justicia. Otra cosa son los juicios morales que estos hechos se merecen. Y esos juicios ya se los hizo patentes el pueblo de Ribadeo.

¿Y qué decir de los progres iconoclastas que se dedican a destruir todo el pasado histórico de la época franquista a base de eliminar todos los símbolos que lo recuerdan tratando así de ocultar ese largo período histórico a las futuras generaciones como si nunca existiera? Cuando Vds. lean este comentario el hermoso escudo “preconstitucional” que adornaba la fachada del edificio de Aduanas ya habrá sido hecho añicos a golpes de martillo. Habrá sido destruido por los cinceles de los modernos talibanes que, a imagen de los de Afganistán que eliminaron las estatuas de Buda, pretenden borrar todas las huellas de nuestro pasado histórico. Una lamentable decisión que, como un destructivo vendaval, pretende borrar de la geografía española todo lo que de artístico e histórico nos dejó ese oscuro período en el que muchas generaciones, a pesar de vivir con una mermada libertad, lo hicieron en paz, en orden y en progreso durante cuarenta años. Al fin, lo que hoy llaman democracia en España no lo es tal. Porque votar cada cuatro años no es democracia. Es necesario tener hábitos y conciencia democrática. Tanto la gente como la clase política siguen con los mismos hábitos y criterios de siempre, arrastrados del período franquista anterior. Antes gobernaban ellos, ahora gobiernan estos, sin que nada cambiara a mejor. ¿Por qué no se arbitró un museo para recoger todas estas reliquias artísticas e históricas de ese período? El Valle de los Caídos hubiera sido un lugar idóneo para este fin.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

MIRAR CON LOS DOS OJOS. José María Rodríguez Díaz (2009)

    Unha imaxe moi ben traída, e de necesaria lembranza para que todo vaia algo ben, axustada sobre un pleno ordinario aínda que de carácter extraordinario.

Sábado, 02 de mayo de 2009

MIRAR CON LOS DOS OJOS

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 9:49

Con excepción de los bizcos, la mayoría de la gente mira las cosas con los dos ojos. Es la única forma de verlas en relieve y con profundidad. Pero hay personas, abundan sobre todo en el mundo de la política, que sólo miran las cosas con un ojo; unas veces con el derecho y otras con el izquierdo, dependiendo de sus pasiones o intereses. Esos bizcos sólo perciben las cosas de forma plana, sin relieve ni profundidad. Y es bien sabido que, dependiendo de cómo se miren las cosas, la imagen que obtenemos de ellas es totalmente distinta. Porque las cosas vistas con un solo ojo no se aprecian con la perspectiva y la profundidad que da la visión binocular.

Esta visión defectuosa es la que se observa casi siempre en las intervenciones que se hacen en los plenos del consistorio, frente a los distintos temas que se plantean sobre la vida municipal. Asistir a una intervención ecuánime e imparcial, cuyo principal objetivo sea únicamente el interés del concejo, suele ser una excepción. Las intervenciones que generalmente se hacen están sujetas a la visión monocular de los intereses políticos de los partidos en los que militan sus autores, cuando no a sus intereses personales. Y cuando así actúan utilizan solamente un ojo, el derecho o el izquierdo según de quien se trate, para ver los problemas que se discuten. Es así como, salvo raras excepciones, suelen transcurrir habitualmente las sesiones plenarias de nuestro concejo ribadense.

Una de esas excepciones fue, precisamente, el último pleno extraordinario, celebrado el día 27 de abril. Fue un pleno en donde imperó el consenso total, como no se recuerda en muchos años. Los cinco puntos que componían el orden del día fueron aprobados por unanimidad y sin discusión por todos los asistentes. Es verdad que los temas a tratar no destacaban por su interés, lo que facilitó el entendimiento de los ediles. Salvo, claro está, el referido a la concesión de la medalla de oro del municipio al Excmo. Sr. D. Leopoldo Calvo Sotelo y Bustelo. Un tema que, por su importancia y su relevancia para Ribadeo y para los ediles que le representan, no admitía ningún tipo de duda o desacuerdo entre ellos. La evidente proyección de la imagen de este político, hijo adoptivo de Ribadeo, era tan incuestionable que no admitía la visión parcial de mirarlo con un solo ojo; ni con el izquierdo ni con el derecho. El consenso en su aprobación fue total, lo mismo que en los demás temas.

Temas que, salvo el ya mencionado, no destacaban por su importancia, como el referido a la permuta de un camino para un mejor el acceso al campo de la fiesta de A Ponte, en Arante; o la adhesión del Concello de Ribadeo a un convenio para una mejor gestión de los aparatos eléctricos de desecho; o la investigación sobre la propiedad de una fuente en Porto de Arriba, en Vilausende, circunstancia esta que acertadamente aprovechó el alcalde para anunciar una actualización de la relación de los bienes públicos del concejo, especialmente de las fuentes y caminos. Una inteligente decisión del alcalde.

Es evidente que los plenos están hechos para que sirvan de foro de discusión de los problemas del concejo y de su gobierno. Y así fue siempre, aún en aquellos pasados tiempos en los que no había ni partidos ni tendencias políticas. En ellos cada participante está llamado a contribuir al enriquecimiento de los acuerdos con la aportación de sus opiniones que contribuyen al enriquecimiento del conjunto y al acierto en los acuerdos. Hacerlo con los dos ojos abiertos es garantía de acierto e imparcialidad. Y es lo que el pueblo espera de sus representantes, abandonando otros intereses espurios fruto de una visión parcial, pobre, interesada y distorsionada.

Quede este pleno como una referencia de la visión binocular que debe guiar siempre a los ediles en sus decisiones. ¿Será este pleno un precedente de su comportamiento futuro? Ojala sea este un desmentido a la opinión del anónimo autor de ‘Apuntes sobre Ribadeo’ cuando, a principios del siglo pasado y refiriéndose a los políticos bizcos, decía que ‘cada siglo tiene sus zánganos explotadores; si el anterior tuvo los frailes, que a lo menos daban el cielo, el actual tiene a los políticos que no nos dejan ni el cielo ni la tierra’.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

As imaxes dos alcaldes de Ribadeo baixo a nova Constitución

    A xa non tan nova Constitución en España, cos seus remendos (poucos, interesados, pero existentes e aprobados sen referendo) devolveu a verba democracia como característica do funcionamento do estado en España. E dende aquela, no 1978, hai eleccións para alcaldes, tendo pasado uns cantos polo mando no concello de Ribadeo.

    Hai unhas semanas (o 21 de abril), instaláronse no corredor do primeiro piso da casa do concello os cadros dos dez alcaldes do concello de Ribadeo deste período, realizados e agasallados por Concepción Millán. Despois de comprobar a pouca difusión que están tendo, decidín postealos aquí. E aquí quedan, xunto cos comentarios da nota de prensa. Tentei facer a foto cos menores reflexos posibles, e o resultado non é moi bo, pero o que pretendo é que se coñezan, e se alguén quere ver mellor, que se pase pola Casa do Concello para miralos:

Mario Meira González (1979-1980)

Foi o primeiro do período democrático. Un verdadeiro Relacións Publicas, moi sinxelo e sen presuncións; seguramente encabezou a candidatura de UCD por un requirimento de amizade, e cumprido este, dimitiu. 

José Fojo Barcia (1980-1981)

Coma outros compañeiros viuse sorprendido ao resultar elixido Alcalde, as augas calmas até o momento anterior transformáronse nun avespeiro que, coas boas intencións como argumento, non foi dabondo para calmar. 

Antonio Martínez López (1981-1983)

Fora cabeza da Candidatura Progresista Independente que empatara en concelleiros con UCD. Tocoulle facerse cargo do concello democrático e administrar a colaboración de Leopoldo Calvo-Sotelo e fíxoo con habilidade e man esquerda. 

Xaime Vidaurrázaga Urbieta (1983)

No seu curto mandato iniciáronse actividades inéditas e un pacto de goberno tripartito que sementou novas alianzas no futuro. 

José Ramón Cociña García (1983-1985)

Permaneceu pouco tempo porque a súa vocación política levouno ao Parlamento Autonómico. O seu ribadensismo levouno a colaborar coa administración local que o sucedeu. 

Xosé Luís Trashorras Méndez (1985-1987)

Mesmo gobernando con maioría absoluta, foi quen de darlle delegacións da alcaldía á oposición e trenzar colaboracións e acordos. 

Eduardo Gutiérrez Fernández (1987-1995)

Aínda que a súa época xa foi ben entrada a democracia, tivo que impulsar cambios e melloras de aspectos estancados coma o urbanismo, a recuperación e restauración da Granxa Pedro Murias. A mesma ansia empeñou na restauración coa cultura galega e no impulso cultural, musical e deportivo. 

José Carlos Rodríguez Andina (1995-2003)

Dous seus precedentes políticos e profesionais soubo tirar temperanza, e da vinculación coa institución provincial e autonómica intentou procurar investimentos e melloras de posición para a vila. 

Balbino Pérez Vacas (2003-2007)

Puxo en contacto inversor o Goberno central en obras como o ascensor panorámico e promocionou iniciativas turísticas na vila e nas parroquias. 

Fernando Suárez Barcia (2007-2023)

    Fernando non ten comentario na nota de prensa, senón unha, como di el, 'despedida'. O estar aínda no cargo é o que ten. De calquera xeito, no blog está abondo referido para calquera información que se quera.

Imaxe do acto de recepción dos cadros.

Concentración pensionista en Ribadeo, 20230401

Foto de Suso da concentración do 20230401

    Un novo primeiro sábado de mes, concentración pensionista en Ribadeo. 52 persoas contadas no Cantón, á beira do Pazo de Ibáñez coas bandeiras a media pao por mor do accidente de tráfico de poucas horas atrás con catro mortos, que tamén foi lembrado na concentración cun minuto de silencio. Falaron Evaristo Lombardero, José Ángel Salvatierra, Básaro López e Antonio Gregorio

Texto (aproximado) lido por Evaristo Lombvardero:

Sábado 1 de Abril de 2023 (minuto de silencio polos xoves falecidos en accidente de tráfico)  

 

Bo día compañeiras e compañeiros, agardemos que non nos colla a choiva e menos ainda os incendios que están asulagando tanto en Asturias como en Galicia miles de hectáreas de monte.  

 

Quixera comentar hoxe dous temas da máxima actualidade de gran interese para os xubilados e xubiladas e para os que o van ser nos próximos anos. Pero antes quixera facervos un chamamento para que haxa mais intervencións e opinións porque todas son necesarias para que esto non se convirta nun monólogo aburrido e repetitivo.  

 

De estes dous temas vou tratar primeiro o de Francia, que se ben xa o coñecemos todos polos medios de comunicación, anque estes tratan de manterlo o mais caladiño posible hai algún aspectos que quero suliñar. Como xa sabemos as movilizacións en Francia comezaron por un grupo de estudantes e posteriormente foron apoiadas por todos os sindicatos, incluido o mais próximo ao goberno, que pretende a xa aprobou por decreto a subida da edade de xubilación de 62 a 64 anos. O que quero suliñar é que as movilizacións en Francia tiveron unha importante repercusión nas esixencias da Unión Europea á hora de negociar co goberno español o texto do último decreto lei que logo comentaremos, tal como recoñeceron diferentes medios nos días pasados, beneficiando así as reivindicacións dos pensionistas españoles. Pero non so eso, senón que en unha crónica publicada onte por axencia aparece o relato de que o goberno inglés acaba de conxelar a decisión tomada xa en 2017 de subir a edade de xubilación dos 66 aos 67 anos entre 2026 e 2028, pero agora este goberno conservador, absolutamente sumiso as ordes do Banco Mundial e dos líderes do neoliberalismo aplaza a execución de ese proxecto para despois das eleccións xerais de 2024, tomando nota as movilizacións francesas que están sendo as maiores dos últimos 40 anos e por medo a que se reproduzan as movilizacións en Gran Bretaña, ou sexa entroulles o medo no corpo como se soe decir. Naturalmente que non imos descubrir agora que as movilizacións das clases traballadoras son a principal ferramenta que temos para presionar aos gobernos de calquer color e conseguir melloras sociais ou laborais e este é un exemplo actual que demostra unha vez mais a lei da gravedade e como unha actuación en un país repercute en outro porque os problemas son moi similares e están determinados polas políticas mundiais do FMI, a UE, a banca e as multinacionais. Como sabedes hai poucos días celebrouse un encontro no Pais Vasco de plataformas de pensionistas do estado español e alí estiveron catro compañeiros e compañeiras de Modepen e tiveron conversas e debates con compañeiros franceses e de outros países europeos de maneira que se está xestando unha coordinación interestatal europea que traguerá avances nas loitas por unas pensións dignas e uns dereitos sociais que nos foron arrebatadas nos últimos anos na estratexia neoliberal de derrubar o chamado estado de benestar. Non me extendo mais neste tema que xa coñeces pero que debe servir para convencer a moita xente que ainda sigue pasiva e desmovilizada, agardando o maná, da importancia de participar e sair da casa e xenerar grandes ou pequeñas movilizacións en todos os pobos e ciudades.  

 

O segundo tema que quero comentar hoxe é o asunto do último decreto lei sobre pensións publicado no BOE o 17 de marzo que leva por pomposo título “ Medidas urxentes para a ampliación dos dereitos dos pensionistas, a reducción da brecha de xénero  e o establecimento dun novo marco de sostibilidade do sistema público de pensións”. Sobre este decreto xa tedes coñecemento pola prensa e polas notas que publicaron as plataformas de pensionsitas agrupadas na Unidade de Acción e que foi convalidado  antonte polo Congreso dos Deputados con 179 votos a favor do PSOE, Unidas Podemos, Más País, Compromís, PNV, ERC, EH Bildu y PDeCAT e outros e 104 votos en contra,  PP  Ciudadanos a CUP e o BNG e ca abstención Vox, se ben hai que suliñar que os votos en contra da CUP e o BNG foron por motivos radicalmente diferentes dos argumentos do trifachito. Sen entrar en moitos detalles os argumentos do BNG e da CUP están moito mais cercanos aos das plataformas de pensionistas de pensionistas que esixen reformas de mais calado, mentras que os do trifachito rexeitan ata as pequenas melloras de este último decreto lei.  

        Imos pasar revista brevemente aos contidos que nos benefician e os que nos perxudican desta nova norma legal, pero antes hai que suliñar mais unha vez que o escenario político e parlamentar que nos atopamos sería impensable sen a existencia das plataformas de pensionistas e das movilizacións sustentadas ao longo de estes anos. A UXT e CCOO, que tamen aprobaron o decreto e  mesmo os partidos a esquerda do PSOE e o mesmo goberno nunca presionarían polas pequenas reformas conqueridas se non estivésemos nos na rua semana tras semana en todas as CCAA do estado español.  

   Tomando como referencia un informe de Xabier Pérez Davila, o comunicado das Plataformas do estado español e  outros comentarios podemos decir que o decreto aumenta os ingresos do sistema público de pensións por varias vías sen poñer o inzo nos recortes como pretenden os grupos de dereitas e como pretendia o 0.25 de Rajoy e este é un aspecto positivo . Ou sexa no momento actual o goberno e os seus aliados non cuestionan a viabilidade económica do sistema público de pensións o cal conceptualmente é un avance anque despois dependerá de como se executen as medidas concretas ao longo dos anos. Sin embargo non podemos ser tan parvos de non lembrar que está sen realizar a auditoria de contas da Seguridade Social, que o Tribunal de Contas xa ten recoñecida unha débeda do estado ca Caixa de Pensións de 103 690 millon de euros e que dacordo ca propia lei de 2021 aprobada por este goberno a auditoría  xa debera estar rematada a 30 xunio de 2022.  Querse dicer que buscar vías de financiaciacón do sistema público de pensións como prevé o decreto lei incrementando as cotizacións dos salarios mais altos que actualmente están limitadas aos 45 000 euros ao ano, ou sexa que un salario de 90.000 euros ao ano so cotiza polos primeiros 45 000 e por esa via vanse aumentar sensiblemente as cotizacions como tamén polo incremento do porcentaxe do PIB dedicado as pensións que pode acadar o 15 % así como outras medidas, pero que en última instancia hai que saber con exactitude cal é o estado dos fondos da Caixa de Pensións e iso non se vai saber mentras non se faga a auditoria que dará datos concretos sobre os millons de euros que foron desviados ao longo de mais de trinta anos da caixa de pensións a outras actividades económicas como o xa citado repetidamente dos 64 000 millons de euros desviados por ´Rajoy aos bancos en 2008 e dos que non se devolveron mais de 6000. Naturalmente as dereitas e os seus ideólogos seguen negando a viabilidade económica das pensións públicas pero hai que lembrarlles duas noticias frescas, unha a crise bancaria suiza das semanas pasadas que supuxo a caída do xigante Credit Suizse e tivo que ser rescatado con fondos públicos con unhas perdas multimillonarias e un impacto extensivo a numerosos países e economías que chegou a xenerar un gran temor a que se extendese a todo o sistema bancario mundial como sucedeu en 2008 ca crise de Lehman Brothers, a maior creba da historia en Estados Unidos con un poderosísimo efecto dominó en todo o mundo e tamén desexo lembrar porque afecta en certo modo a Ribadeo da fuxida de Ferrovial a Holanda da man do fillo de Rafael del Pino que como sabedes o pai construiu unha mansión en Riocainzos en Vilaframil con unha enorme propiedade e casou con unha irmá de Leopoldo Calvo Sotelo. Pois ben este grupo que naceu en 1952 grazas as vantaxes e enchufes que lles deu a victoria na guerra fascista, agora para evadir centos de millons de euros en impostos vaise aos Países Baixos despois de zugar miles de millons en subvencions do estado español e dase a circunstancia de un membrode este grupo económico é un dos ideológos mais activos do neoliberalismo español e dos que mais escriben en contra das pensións públicas e da sua viabilidade, pero cando chega este momento económico de crises bancaria e de fuxida do irman maior Rafel del Pino Calvo Sotelo que ten a maioria das accions de Ferrovial para eso non teñen nada que analizar sobre a viablidade de eses emporios de capital e poder que son os verdadeiros causantes das crisis económicas, do paro, da suba de prezos e da falta de recursos, se os houbera, para os servizos públicos. Este é o contexto económico e social no que nos movemos, estos son osverdadeiros poderes económicos e nos podemos esquecelo nin por un segundo anque critiquemos e comentemos as políticas deste goberno de esquerdas.          

    O decreto tamén  introduce algunhas melloras para reducir a fenda de xénero, por exemplo incrementando os anos dedicados aos coidados que se considerarán cotizados e o aumento dun 10% do complemento por fenda de xénero, medidas que non serán suficientes para acabar con esta fenda, mais si a reducirán. Asemade aumenta as pensións mínimas, se ben queda moi lonxe da reivindicación dunha pensión mínima de 1080€/mes. E tamén foi rexeitada a proposta inical de aumentar de 25 a 30 anos o período de cálculo da base reguladora das novas pensións iniciais deixando a opción durante un tempo de elexir entre o calculo dos últimos 25 anos ou  dos últimos 29 suprimindo os dous mais desfavorables, elección que será optativa para as persoas pendentes de xubilarse. Pero a esto temos que respostar que o periodo de calculo da base reguladora ampliouse dos 15 aos 25 anos no 2011, tamén co respaldo de CCOO e UXT e que aquela norma non foi derrogada como vimos esixindo as plataformas de pensionistas. Ou sexa que quedarnos nos 25 anos e menos malo que chegar aos 30 pero non é recuperar os 15 como entende calquer parvo.  E moi ben sabemos que na situación de precariedade laboral na que nos atopamos moitos traballadores e traballadoras non van ter uns 25 anos cotizados a niveis dignos cando lles chegue a edade de xubilación. Polo tanto o decreto neste ponto tampouco é para botar foguetes.  Como tampouco derroga a lexislación de 2022 que introuciu mais facilidades para a privatización das pensións a través de facilitar a xestión dos fondos públicos por bancos e entidades privadas e dos convenios de empresa.  

En resumen o novo decreto non reproduce os pronósticos mais negativos que se esperaban da política e da cultura filobancaria do Sr. Escriva,  pero está moi lonxe de satisfacer a demandas mais urxentes das plataformas, a suba das pensións mais baixas, a fenda de xenero e a garantía definitiva da sustentabilidde do sistema público de pensións a través dos presupostos xerais do estado.  

        Para rematar vou ler a lista de reivindicacións mais urxentes que ten prantexada na actualidade a coordinadora de platafomas Unidade de Acción non sen antes insistir en que a única ferramenta útil para defender os intereses dos pensionistas e en xeral das clases traballadoras e a movilización na rua, o debate, a transmisión de información veraz nun mundo absolutamente manipulado polos medios de desinformación e por tantos e tantas profisionais e políticos dedicados en corpo e alma as 24 horas do día a engañar ás clases trabaladoras a meternos na cabeza bulos e fantasías propias do sistema neoliberal e a dividir e enfrontar aos distintos sectores da sociedade traballadora creando a impresión de uns quitamos o traballo a outros ou as persoas que veñen de outros países non a xogar aofutbol senon a traballar son os reponsabeis das dificultades económicas dos mais necesitados.  

Esta lista é a seguinte:  

  1. Pensión mínima de 1080 euros.  

 2. Eliminación efectiva da fenda de xénero.  

 3. Período de cómputo para o cálculo das pensions, dos mellores quince años de cotización de cada persoa.  

 4. Auditoría xa, das contas da Seguridade Social, en cumplimento da Ley.  

 5. Xubilación aos 65 anos, no camiño cara aos 60.  

 6. Actualización de pensions e salarios según o IPC real e anual, e recuperar a paga compensatoria anual pola pérda do poder adquisitivo das pensions.  

 7. Derrogación das reformas de 2011 e 2013 e as seguintes de 2021, 2022 e 2023.

 8. Non aos  plans de pensions privados de empresa, nen á xestión privada das pensions públicas.  

 9. Xubilación anticipada sen penalización a partir dos 40 anos cotizados.  

 10. Non á descapitalización da Seguridade Social, nen á  liquidación do seu patrimonio inmobiliario. ¡¡¡ GOBERNE QUEN GOBERNE AS PENSIONS E SERVIZOS PUBLICOS DEFENDENSE   ¡¡¡¡

EL PLENO DE LOS IMPUESTOS. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Algún comentario máis no blog, precisamente a raíz das notas de José María. Como nota cuiosa, algo que 15 anos despois está onde estaba, o tratamento e recuperación da antiga vía do ferrocarril mineiro, a liña da 'chocolateira', Ribadeo-Vilaoudriz.

Viernes, 21 de noviembre de 2008

EL PLENO DE LOS IMPUESTOS

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 17:16

Un Pleno muy prolongado, no tanto por la dificultad de los temas a debatir, previamente tratados y consensuados casi todos en la Comisión Informativa, cuanto por el extenso número de materias que se incluían en el orden del día. Y si bien es verdad que fueron despachados con brevedad, salvo el dedicado a las tasas e impuestos, la sesión superó las tres horas de duración.

Sin nada que objetar a la aprobación de las actas de Plenos anteriores, se pasó al punto siguiente relativo a las Resoluciones dictadas por la Alcaldía durante los meses de septiembre y octubre. En este punto, el portavoz de UPRI, como es ya en él habitual, formuló muchas preguntas solicitando aclaraciones sobre los gastos realizados.

Aprobado el nombramiento de los concejales designados para representar al Concejo en los Centros Escolares, tema ya previamente pactado, se pasó al siguiente punto relativo al homenaje a don Leopoldo Calvo Sotelo y Bustelo, que quedó aprobado por unanimidad, sin precisar los detalles que quedaron pospuestos pendientes de acordar con su familia.

Siguiendo con los puntos del orden del día se acordó por unanimidad la incorporación del Concejo a la Asociación “Villas Marineras” y se acordó, asimismo, retomar la forma anterior de tratar la redacción de las actas de los Plenos, manteniendo las grabaciones. Por unanimidad acordaron, también, adherirse a la Carta Europea sobre la igualdad entre mujeres y hombres en la vida local.

Y se llegó así al punto fuerte de este Pleno: la modificación de las Ordenanzas Fiscales para el año 2009. Es decir, la subida de los impuestos, tasas y precios públicos. Un punto este en el que se fueron sucediendo diversas intervenciones de los distintos portavoces de los grupos políticos, defendiendo cada uno sus posiciones. El Sr. Rivas manifestó la negativa de su grupo a la subida de los impuestos en atención a los efectos negativos que va a producir en las familias la grave crisis que se avecina. En términos similares se manifestó el portavoz del PSOE que criticó que se eligiera para fijarlo el mes en el que el IPC era más alto; una extraña postura para quien se distinguió por una política de prodigalidad en su mandato. El portavoz del PP, Sr. Rodríguez Andina, apartándose de la línea que su partido siguió en otros concejos, apoyó y defendió la propuesta del alcalde, argumentando lo poco que esta subida implicaba para las economías familiares y lo mucho que representaba para el Concejo. Un argumento, pensamos, válido, asimismo, para sostener lo contrario; pues es evidente que el equilibrio que muchas familias tienen que hacer para llegar a fin de mes se basa, también, en la suma de muchos pequeños ahorros. Y así con los cinco votos de UPRI y del PSOE en contra y los ocho a favor del PP y del BNG se confirmaron nuestros temores y sucedió lo que nos temíamos: se aprobó la propuesta de subir los impuestos un 4,5% para el próximo año.

¿Es mucho o es poco? Creemos que es mucha cara y poco respeto a los vecinos. Porque, ¿quién es el responsable del estado económico en que se hallan sumidas las arcas municipales? ¿Son los alcaldes, que en los últimos años gobernaron gastando con demasiada alegría los dineros de las arcas municipales, o son los vecinos? Durante los últimos años se emplearon a fondo gastando alegremente el dinero aportado por los vecinos: excesivas retribuciones, viajes de placer, actuaciones para promocionar la imagen política, descontrol en el consumo energético, contrataciones innecesarias de personal, programación abusiva de actos culturales o deportivos que deben permanecer en el ámbito de lo privado, indultos en el pago de impuestos, gastos superfluos en servicios innecesarios, etc. etc.; y ahora tratan de pasar la pelota a los vecinos para se hagan cargo de la situación como si ellos fueran los responsables de la bancarrota municipal. Estos graves momentos de crisis, que va a afectar a muchas familias de nuestro Concejo, lo aconsejable para solucionar el problema de este desequilibrado balance municipal sería que redujeran los gastos y, siguiendo un camino de austeridad, se apretaran el cinturón, como tiene que hacer todo el mundo. Pero esto es lo que pasa con esta clase política que nos gobierna y cuando la presión social no funciona.

Otro punto importante tratado fue el Reglamento de Régimen Interior del Hospital Asilo de Ribadeo. Con la abstención de UPRI que proponía soluciones más soportables para los acogidos, y los votos a favor de los restantes representantes políticos, se aprobó el Reglamento propuesto por el gobierno que fija la cantidad que habrán de pagar los residentes y posibilita la solicitud de subvenciones.

Y así se fueron sucediendo los restantes puntos del orden del día que fueron todos aprobados por unanimidad o por mayoría. Puntos referidos a temas, como la expropiación de terrenos para el aparcamiento de la playa de Os Castros, licencias de primera ocupación, acceso a la villa de Ribadeo desde la autovía, mociones sobre la reforma de la financiación local, la recuperación de la ruta del tren minero, la reparación de la carretera de Ribadeo a Vegadeo y apoyo a las manifestaciones en pro de los afectados por el problema lácteo.

Llegados al punto final de Ruegos y Preguntas, que dió lugar a un extenso número de largas intervenciones a cargo de los representantes de UPRI, con 22 preguntas, y algunas del PSOE, pidiendo explicaciones sobre distintas actuaciones municipales, se cerró la sesión.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Foros de Debate de Sargadelos no Voar. Antonio Garamendi

    Onte foi o último encontro dos Foros de Debate do Grupo Sargadelos no Voar. Non puiden ir. Así que só podo falar a través da visión que ofrecen comentarios amigos e a prensa.

    Chama a atención que sexa Antonio Garamendi, presidende da patroal empresarial CEOE, o único conferenciante que tivo dúas presentacións. A primeira, por parte do patrón do Grupo Sargadelos, Segismundo García, na súa única intervención nos foros 2023. A outra, a 'regramentria', a cargo de Carlos Delclaux, empresario millonario e xenro de Leopoldo Calvo Sotelo.

    Pode que, por esa sorte de compañeirismo introdutorio, a que foi longa presentación incluíra a máis de louvanzas diversas, argumentos de concesión de autoridade e sabiduría por ter cursado Garamendi estudos nos Xesuítas ou lindezas sobre a beleza da súa muller (de Garamendi). Pode que, tamén por iso, para o louvado, na súa intervención, o xustificar soldos millonarios fose cousa de pouco, non tendo que ver que na actualidade gane ao menos unhas 35 veces o salario mínimo que dende a súa posición, rexeitou subir como a inflación.

    Como dixen, non teño unha gravación que escoitar, e as referencias, aínda que sexan da prensa ou de xente fiable, non deixan de ser segundas fontes para un escrito coma este, polo que deixo aquí as onsideracións; de querer retomalas, faríao non como referencia a unha intervención nos foros de debate, senón por outras vías introdutorias.

A. Garamendi. Diario de Madrid, Lic. CC BY 4.0

 

Ribadenses destacados: BENITO PRIETO COUSSENT. Celia Castro

    Unha nova biografía de 'Ribadenses destacados', Benito Prieto Coussent por Celia Castro.

BENITO PRIETO COUSSENT

(Ribadeo 1907- Granada 2001)

Benito Prieto ante El Encadenado. Fotografía Sociedad Cultural Benito Prieto.

    Debuxante e pintor realista, que, partindo dunha formación clásica, chega a facer unha obra fortemente expresiva, cunha mixtura de dramatismo, xenio e análise psicolóxica, plasmada nunha técnica depurada e impecable.

    Benito Prieto Coussent foi o segundo fillo do fotógrafo de La Bañeza Benito Prieto Ferrero (establecido en Ribadeo cara a 1880) e da súa dona Nieves Cosén Centeno, tamén leonesa. Foi inscrito no Xulgado de Ribadeo cos apelidos dos seus pais, Prieto, e, Cosén, ainda que máis tarde este último evolucionaría a Coussent.

    O seu pai, Benito Prieto Ferrero, excelente fotógrafo, con estudo en Ribadeo e sucursais en Navia, Luarca e La Vega, ensinoulle a amar a fotografía, a observar o mundo que lle rodeaba, e a obter unha visión estética que lle serviría nun futuro.

    Dende moi novo amosou aptitudes para o debuxo e a pintura. Amigo do xornalista e escritor ribadense Dionisio Gamallo Fierros, utilizaba ás veces a paleta e os pincéis do avó diste, o pintor Dionisio Fierros, que lle deixaba a súa viúva, Antonia Carrera. En Ribadeo foi alumno do colexio dos Agustinos -a Fundación de Clemente Martínez Pasarón- gañando en 1918 un premio de debuxo.

    Xa nas súas primeiras obras atopamos unha forte inclinación ao realismo e á captación psicolóxica nos retratos, quizáis influencia da fotografía, arte que practicou durante toda a súa vida e que serveu de base para moitos dos seus cadros. Tomaba a miúdo como modelos a tipos populares de Ribadeo, tendencia moi común nos últimos anos do S. XIX e principios do XX. A un deles, Pedro Celestino Alonso, apodado O Altruán, (tamén fotografado polo seu pai) retrataráo en numerosas ocasións, sendo o protagonista entre outros lenzos, de Vello Ferreiro.

    Aos 15 anos gañou unha bolsa de estudos das que concedía a Deputación de Lugo para estudar en Madrid na Academia de Bellas Artes de San Fernando. Para facerse acreedor dela debeu presentar varias obras, unha das cales probablemente fose o Vello Ferreiro, antes citado. Ao non ter a idade reglamentaria, en Madrid tivo que ser tutelado polo gravador lucense Manuel Castro Gil, gran protector e valedor para os artistas lucenses que ían á capital de España.

Vello Ferreiro. Benito Prieto Coussent. Óleo sobre lenzo. Ca 1922. Paradoiro descoñecido. Fotografía de Benito Prieto Ferrero. Sociedad Cultural Benito Prieto.

    Na Academia de San Fernando tería, entre outros, mestres como Cecilio Plá, Moreno Carbonero, Julio Romero de Torres, ou Eduardo Chicharro, sendo condiscípulo de Salvador Dalí. Os alumnos copiaban aos grandes artistas expostos no Museo do Prado e debuxaban do natural, faceta na que Benito sempre destacou. Alí concedéronlle varios premios, entre eles o primeiro premio anual, que en moitas ocasións quedaba deserto. A Deputación de Lugo posúe varios cadros desta época, pois ao rematar cada curso debía enviar unha obra para xustificar a concesión da bolsa de estudos.

    Nas súas estancias vacacionais en Ribadeo adicábase a pintar, ás veces pola súa conta, e outras por encargo: paisaxes, o retrato do filántropo Ramón González, o do sobriño deste, José Ramón, e outros.

    En 1928 obtivo o título de profesor de Debuxo, e, de novo en Ribadeo, recibeu un importante encargo: pintar un Monumento de Semana Santa, para a igrexa de Galdo, en Viveiro. A obra componse de 12 grandes lenzos con escenas do Antigo e Novo Testamento. Aínda que resulta algo ecléctico, polas composicións inspiradas nos clásicos -Juan de Juanes, el Veronés, e outros pintores manieristas-, o conxunto ten unha gran forza expresiva, polos acusados escorzos e as intensas expresións que nos falan dun artista de gran formación clásica. Como era usual nel, tamén se inspirou na realidade, tomando como modelos a varios mozos da localidade. A obra remataríase a finais de febreiro ou principios de marzo de 1929.

    Ao mesmo tempo que realizaba este Monumento, seguía pintando cadros de diferente temática, consérvanse varios realizados en Ribadeo: Vello con neno, (no que volve a retratar a O Altruán) datado en 1928, A Última Cea de Xesús (na que toma como modelos a varios personaxes ribadenses: Basilio, Adolfo, O Altruán…) e A morte de San Xosé (na que a fisonomía dos personaxes está tomada de amigos e familiares), Estas dúas últimas obras dataríanse cara a 1929-1930.

    Aos vintecinco anos gañou unha praza de profesor de debuxo na ensinanza pública, optando polo Instituto de Tui, de nova creación, onde daría clase de Debuxo e Modelado ata 1936. Alí, e dunha maneira entusiasta, ensinaba aos alumnos a inspirarse na natureza e no entorno que lles rodeaba, fuxindo das ríxidas normas academicistas. Tamén daba clase de escultura aos obreiros, de forma desinteresada. Froito destas leccións foron os bustos de Sócrates e Valle-Inclán, esculpidos en granito e inaugurados en 1936. Fundou tamén a revista cultural Tude, en colaboración cos seus alumnos, permitindo así que puideran canalizar as súas inquedanzas. Por todo isto era moi querido e respectado na zona, causando un gran impacto a súa detención en Ribadeo, polas tropas franquistas, no verán de 1936, recén estalada a guerra. Acusábaselle de ter ideas subversivas e de ter amizade con anarquistas, polo que foi trasladado ao presidio de Tui, no que permaneceu un tempo durante o cal fixo a lapis retratos dos seus compañeiros -gran parte deles executados- que máis tarde daría as súas familias.

Retrato do anarquista Jerónimo Rodríguez. Benito Prieto Coussent. Lápis sobre papel. 1937. Colección particular. Fotografía Sociedad Cultural Benito Prieto.

    Saíu da cadea un tempo despois, reclamado por un familiar coa escusa que debía concluír un retrato que estaba pintando, de D. José Calvo Sotelo, político asasinado polos comunistas. Neste punto a biografía de Benito Prieto, ata 1939, é un tanto confusa. Chamado a filas e incorporado ao Batallón 530, para loitar na fronte, pronto foi apartado del para ser recluído no mosteiro de Guadalupe, en Cáceres, onde, segundo os historiadores, permanecería meditando e pintando ata acabar a guerra.

    Durante esta estancia no mosteiro, deixou varias obras de moi diversa índole, retratos e escenas relixiosas, como O Asedio ao mosteiro de Guadalupe, episodio considerado o último milagre da Virxe, que se conserva no claustro mudéxar.

    Con todo, hai datos que inducen á confusión. Neste período expuxo tamén en Galicia. O 12 de agosto de 1938 inaugúrase en Lugo, no Círculo das Artes, unha mostra monográfica onde o artista exhibiu debuxos e proxectos para edificios, a pluma e a lapis, por encargo da oficina do Auxilio Social de Valladolid, á vez que estampas de tipos populares e estudos de nenos.

    Ao rematar e guerra estaba en Ribadeo, sendo proba o retrato a lapis que lle fixo ao seu amigo o literato e investigador Dionisio Gamallo Fierros.

    Segundo algúns autores, en Lugo coñeceu tamén a Antonia Rejón Delgado, natural de El Padul (Granada), destinada alí como mestra, coa que iniciaría un noivado, casando o 28 de novembro de 1939 no mosteiro de Samos nunha cerimonia íntima á que asistirían uns poucos familiares, e na que actuaron como testemuñas dous dos monxes de dito mosteiro. Ao regreso da viaxe de noivos voltou a Lugo, onde expuxo diversos cadros, entre eles un retrato do Xeral Tella.

    En 1940 trasladouse coa súa dona a El Padul, onde ela e a súa familia tiñan unha importante facenda. Antonia, tamén boticaria, habilitoulle a Benito un antigo celeiro para pintar, e foi o seu gran apoio durante os 17 anos que durou o seu matrimonio. En 1948, cando Benito remato o seu famoso Cristo en la cruz, froito dun coidadoso estudo anatómico e dunha rigorosa documentación durante varios anos, foi Antonia a que o enviou a Madrid á Exposición Nacional, posto que Benito, desanimado polas reaccións desencadeadas nalgúns sectores relixiosos, desistira.

    Esta obra, profundamente expresionista e innovadora, e a dicir dalgúns críticos seguidora da escola renacentista alemá, especialmente de Grünewald, suscitou unha forte polémica pola dureza do tratamento. Para a súa realización estudou a fondo durante varios anos os estragos que a crucifixión facía no corpo humano, apoiado por investigacións médicas, os seus profundos coñecementos de anatomía, e probas feitas cos modelos no seu propio estudo. Todo isto tiña conmocionado ao crego do Padul, que o denunciou ao bispo, afortunadamente sen consecuencias.

    A obra recibíu na Exposición Nacional de Bellas Artes, en Madrid, unha terceira medalla, á que o pintor renunciou, para non desprenderse da obra.

Cristo en la cruz. Óleo sobre lenzo. 400x325cm.1948. Fotografía de Luis Prieto Coussent. Sociedad Cultural Benito Prieto.

    A representación de Cristo, cos membros desgarrados, as extremidades retorcidas e o corpo encorvado polo seu peso, transmite ao espectador unha dor profundamente humana, lonxe dos estereotipos e as representacións clásicas. Máis tarde foi exposto en Barcelona, e probablemente vendido a un navieiro catalán. En abril do 2021 saíu a subasta no mercado da arte.

    Salvador Dalí, compañeiro seu de estudos, dixo deste cadro: “Es un cheque en blanco. El torso recuerda a Veláquez, y los paños pudo pintarlos Zurbarán”.

    Propúxolle tamén asociarse: “Hagamos esto, Benito, tu pintas una serie de Cristos como este, y yo hago los fondos, sacaremos mucho dinero”.

    Benito consultou con un antigo profesor da Escola de Belas Artes, que lle aconsellou non facelo: “Si te asocias con Dalí te quedarás sin cuadros y sin dinero”.

    A negativa de Prieto provocou o enfado de Dalí. A el, pola súa parte, sempre lle pesou non aceptar esa colaboración.

    A este Cristo seguirían tres versións máis ca mesma iconografía, e composicións máis complexas: unha en 1951, (que sería exposta na I Bienal Hispanoamericana de Madrid, provocando unha enorme polémica), outra, El Cristo de la Paz, en 1952, e a última en 1963-64, El Cristo Kennedy, adicado ao presidente asasinado. Este estivo exposto durante moito tempo na Biblioteca da Universidade de Harvard, pasando en 2015 á igrexa granadina de Santa María de la Alhambra.

    A partir de aquí a obra de Prieto sería moi valorada, recibindo encargos importantes.

    En 1955 viaxou a Turquía, onde permanecería ata 1956. Alí realizou o retrato de Mustafá Kemal Atatürk, creador da patria turca. Fixo tamén varias paisaxes, entre elas a espléndida Ruinas de Éfeso, propiedade da Banca Francesa de Madrid.

    En marzo de 1956 atopábase en Estoril, pintando o retrato do infante Alfonso de Borbón e Borbón, cando sucedeu o desgraciado accidente que lle provocou a morte. Ao acontecer esta, tivo que rematar o cadro por fotografía.

    O 2 de maio de 1957 morreu dun infarto Antonia Rejón, entrando o artista nunha etapa de inestabilidade. Durante un tempo viaxou a Ribadeo e outros lugares. En 1958 casou coa doutora en Farmacia Amparo Serrano, trasladándose toda a familia a vivir a Granada, e comezando unha nova etapa creativa.

    Deste momento son os retratos de El Cordobés, Vallejo Nájera, o doutor Christian Barnard, Antonio Bienvenida, etc, así como unha serie de retratos familiares e de bodegóns dunha gran sinxeleza compositiva e unha cuidada realización.

    A razón de que non se atope demasiada obra súa, a pesar de que pintaba continuamente, e que rompía todo aquelo que non lle satisfacía, deixando poucos cadros concluídos.

    Tampouco participou en moitas exposicións, individuais ou colectivas. Unha das poucas nas que tomou parte, é en 1960, na Primeira Mostra Antolóxica da Pintura Galega, celebrada no Círculo das Artes da cidade de Lugo.

    Co tempo a súa arte vaise facendo máis introspectiva e esencial, como pode verse nos seus retratos e composicións de gran tamaño, ao mesmo tempo que experimenta con diversos soportes e materiais, o que dá como resultado unha serie de obras de gran calidade.

    En 1983 foi nomeado membro numerario da Academia de Bellas Artes de Granada, ocupando o sillón do falecido pintor Gabriel Morcillo, polo que Prieto profesaba grande admiración. Neste acto fixo doazón a dita Academia de oito grandes debuxos e estudos preparatorios para o primeiro dos seus Cristos. Dooulle tamén a dita entidade o cadro El Padre Damián, apóstolo dos leprosos. Nesta obra, de impresionante realismo, experimentou cun soporte de táboa, con arpilleira, e técnica mixta de temple e óleo, amosando unha vez máis a súa ampla formación artística e humanística.

El Padre Damián. Técnica mixta sobre táboa e arpilleira. 1970. Academia de Bellas Artes de Granada. Fotografía Sociedad Cultural Benito Prieto.

    Para facer este cadro fixo varios estudos sobre a lepra e as consecuencias que esta enfermidade ten no corpo humano, deformando e mutilando os membros. Tamén inspirouse en fotografías recentes do Padre Damián, polo que o parecido é moi grande.

    Representa ao protagonista mutilado, pero coa dignidade dun rei. O espazo está moi conseguido, creando ao espectador a ilusión de estar dentro do cadro. Este realismo esténdese a todos os obxectos que figuran nel, tratados cun detallismo que nos recorda aos grandes mestres do século XVII.

    Estas frases pronunciadas por él no seu discurso de entrada na Academia, reflicten moi ben o ideario dos seus últimos anos: “Pintar es la cosa más difícil del mundo. Pintar es como morir un poco. Toda mi vida, desde mi niñez, está determinada por la pintura y puedo deciros hoy que el esfuerzo ha merecido la pena porque cada día inauguro un nuevo reto ante el lienzo en el que, de alguna manera, mi corazón se derrama”. E estas outras: ”El arte, o sirve a la belleza y a las cosas del espíritu o es pasatiempo de indotados”.

    Ata o seu falecemento seguiu pintando, e dicía que entón era cando estaba aprendendo a pintar. Con todo, seguía a romper todo aquelo que non lle satisfacía, e nos últimos tempos negábase a firmar as súas obras, por parecerlle presunción e egolatría.

    Algúns dos seus últimos cadros teñen formatos de gran tamaño e forte contido filosófico, como, ¿Quién me librará de este cuerpo de muerte? (tamén coñecido como Paz y Guerra), que amosa unha visión apocalíptica do mundo, pero á vez esperanzadora, e atópase actualmente na igrexa da Encarnación de la Alhambra. Ou, El peregrino de la paz, de 4 x 8 m -froito de máis de vinte anos de intenso traballo- destinado a conmemorar a mensaxe de paz de Juan Pablo II, que agasallou ao Vaticano.

    Un dos seus últimos encargos, inacabado, foi o retrato de Manuel Fraga, entregado a este pola súa familia a título póstumo. Este cadro é boa mostra do virtuosismo técnico e da magnífica madurez mental acadada polo artista.

    Falecée en Granada o 4 de febreiro do 2001 aos 93 anos.

 

    Bibliografía

Castro Fernández, C. “Benito Prieto Coussent. La mirada vital”(2011), Revista Artesonado. Xunta de Galicia. Lugo.Pp 20-23.

Artesonado. Xunta de Galicia. Lugo.Pp 20-23.

De Pablos, F. A pintura en Galicia. Do XVII ás últimas tendencias. (2003). Eds Nigra Trea. Vigo.Pp 118-121.

Ruiz Rodríguez, L. “Benito Prieto Coussent. Artistas Gallegos. Pintores (Figuracións). (2004).Nova Galicia Edicións. A Coruña. Pp 92-129.

CELIA CASTRO.