20240715

Adición ó móbil: demasiado tiempo perdendo o tempo. Pablo Mosquera

Lic. CC BY NC 4.0 int. https://lachustilla.blogspot.com/2016/11/la-tecnologia-hoy-en-dia.html

Adición ó móbil: demasiado tiempo perdendo o tempo

Pablo Mosquera

Pode ser a única iniciativa que aparece no BOE tras a súa presentación, presenza e debate na sede parlamentaria. Algúns dos que fixemos da nosa vida unha profesión que nada tiña que ver co oficio de político e todo o que ver co servizo público constante e dende unha política que só era temporal, descubrimos que entre insultos, acusacións, sobre accións, acusacións de ultras, de ultras rescatando espazos na dereita e na esquerda caducas, alguén conseguiu situar o problema desa enfermidade social que é a adicción ás máquinas que se fixeron donas do noso tempo para que perdamos o tempo que debemos adicar a cuestións vitais propias do humanismo. Algunhas máquinas marcan o ritmo e cada certo tempo obrígannos a adicar máis tempo ao seu dominio.

Se es consciente de que por un uso excesivo do teu móbil estás descoidando o teu traballo, os teus estudos, a túa familia, e tamén deixas de facer outras actividades divertidas porque non podes pasar o tempo sen miralo, podes ter móbil adicción

A adicción ao teléfono móbil coñécese como nomofobia e refírese a un patrón de comportamento compulsivo e problemático relacionado co uso excesivo e incontrolado do teléfono móbil. As persoas que padecen adicción ao móbil experimentan unha necesidade constante de estar conectados e de usar o seu teléfono de forma excesiva, mesmo en situacións inadecuadas ou daniñas. As persoas poden recorrer ao seu teléfono móbil para evitar enfrontarse á soidade, o aburrimento, o estrés ou a ansiedade. A persoa con adicción ao móbil prefire pasar tempo co dispositivo, en lugar de participar en actividades sociais, familiares, académicas ou laborais.

Consecuencias desta adicción: illamento social e desconexión das relacións sociais. Dificultades académicas ou laborais por mal rendemento. Problemas de sono, fatiga e somnolencia diurna. Impacto na saúde física, como dor de pescozo, dor de ombreiros, fatiga ocular. Riscos de accidentes por distraccións cos teléfonos móbiles. Problemas de saúde mental, como depresión, ansiedade e estrés, así como baixo estado de ánimo, autoestima e calidade de vida xeral.

Cada vez son máis os expertos en ciencias da saúde que se preocupan e se ocupan das adiccións, e así son polo menos dez as causantes das ENFERMIDADES SOCIAIS. Causa dentro da sociedade. Dependencia vinculada a comportamentos sociais. É necesario aumentar a "dose". Síndrome de abstinencia cando non pode acceder a ela. O tratamento non pode ser só individual, debe realizarse tanto no conxunto da sociedade como desde a condición social do propio paciente. Os dez que forman parte do problema nosolóxico: drogas, alcol, xogos de azar, sexo, compras, alimentación, traballo, pornografía, tecnoloxía, actividade física. Non esquezamos: condutas de risco e cirurxía plástica.

Todas estas condicións ocorren con "teléfonos móbiles". Segundo a definición da Organización Mundial da Saúde (OMS), a adicción é unha enfermidade física e mental que crea unha dependencia ou necesidade dunha substancia, actividade ou relación. É unha enfermidade crónica, progresiva e ás veces mortal que se caracteriza por un conxunto de signos e síntomas, nos que interveñen factores biolóxicos, xenéticos, psicolóxicos e sociais.

As adiccións desenvólvense a través de episodios continuos de perda de control, distorsións do pensamento e negación absoluta da enfermidade. A persoa, ante o seu desexo de deixar ou abandonar o consumo de substancias ou comportamentos polas terribles consecuencias persoais, familiares e sociais que provoca, séntese incapaz de parar.

Pablo Mosquera Mata

 

Lembranzas do Ribadeo Indiano

    Remata de rematar. O Ribadeo indiano 2024, IX edición da festa, xa vai aló. Moita xente, suponse que moito movemento de cartos, e mala opinión dos propios ribadenses, cheos ao menos como o pobo, non de xente senón da cantidade de xente. Pero iso hoxe queda para outra. Deixo unha foto que tomei esta mesma mañá, onde no vidro do Costa Verde aparecen os carteis das nove edicións da exitosa festa. O contraste reflicte o fondo, cos parasoles cerrados, descansando eles tamén, unha vez pasada a festa.



20240711

Historia do Grupo Escolar en San Cibrán. Pablo Mosquera

 

O grupo escolar na actualidade. Recortada de GSM

Historia do Grupo Escolar en San Cibrán

Pablo Mosquera

Fai cen anos, a permanente que goberna o Concello de Cervo pon en marcha a solicitude para a creación de dúas aulas escolares, pois ata a data os alugueiros de locais xa non xuntan capacidade ó contabilizárense máis de cincuenta alumnos e alumnas ós que Sagrario Martínez e Emilio Ceide Villar ensinan como titulares de tal actividade discente. Dará fe en acta o secretario municipal Fidel Moas Mariño e dalgún xeito intervirá o oficial maior Manuel Fernández Méndez -parente meu-. Son tempos de reivindicacións. Tamén solicitan a traída de auga potable así como a reconstrución de fontes públicas moi deterioradas en Trasbar e Rúa. Mentres os patróns da flota no porto de San Cibrán piden que se fagan as oportunas obras que despexen os escollos que existen na bocana do porto.

Non será ate 1926 cando se logre que o colectivo Hijos del Partido de Viveiro en Buenos Aires se dispoñan a sufragar a obra do Grupo Escolar que se pretende e que sinalan debe ser "irmán" dos que se crean en Burela e Cervo. Para o que precisan terreos cedidos polo Concello quen aprobou tal doazón do colectivo residente na República Arxentina con data 30 de outubro de tal ano pero que tal como indica a Comisión Municipal que xestiona a posibilidade de crear tal Grupo Escolar ó igual que se fixo en Burela e Cervo, comunican existen grandes dificultades que afectan a la propia realización do proxecto, o que coincide coa proposta que fai Dona Manuela Goñi en nome do legado do seu esposo Fernández Montenegro, que supón vencer os problemas de orden económico e retomar o asunto para dotar a San Cibrán dun grupo escolar con dúas aulas para nenos e nenas. Neses mesmos tempos o Concello cede os terreos que a continuación se especifica: En Os Campos e fronte á praciña tomando como referencias a casa da viúva de Rouco e herdeiros de Vicenta Fernández, límite coa estrada e que leva consigo a concesión de 1300 metros cadrados comprendidos entre os 45 m de fronte e los 30 m de fondo, indicando a condición sine qua non de que serán sempre destino para Escolas Nacionais de carácter público. Con posterioridade, en 1929, ampliarase o espazo dos Campos contiguo ó Grupo Escolar patrocinado polos esposos Fernández Montenegro e Goñi. Polo vento norte no seu muro de cerre do patio, trinta metros cincuenta centímetros, e trinta e sete metros de fronte cara á estrada. Os doantes pagaron a cantidade de cen pesetas pola adquisición dos novos terreos.

Que a operación antes descrita se fixo mediante edictos publicados sen que ninguén acudira a tales terreos sobrantes. Co realizado e escriturado preténdese: embelecer o edificio e por outra parte evitar a ocupación dos terreos lindeiros.

Será o 26 de xullo de 1931, coa IIª República xa vixente, cando se procede á solemne inauguración do Grupo Escolar. Á dereita a aula dos nenos e á esquerda a das nenas. Pupitres de madeira con asento para dous alumnos/as. Un patio traseiro. Unhas escaleiras dianteiras de acceso ó edificio que col tempo terá por fronte outro edificio icónico. O Salón de Clotilde con funcións de Casino, hoxe desafortunadamente desaparecido para construír unha casa da cultura cunha arquitectura que racha a sintonía que houbo antes con grupo escolar.

Pablo Mosquera Mata

 

20240710

Paz, edición ribadense do domingo 14 de xullo

    Con poucos minutos de diferencia recibo o cartel da convocatoria pola paz do próximo domingo e unha mensaxe da UNRWA que me leva a unha selección de películas sobre Palestina.

    Primeiro, a convocatoria: é indianos en Ribadeo, pero tamén é un día máis no que a paz é necesaria no mundo.


    O segundo, 'Películas sobre la coupación' lévanos a unha selección a ollar para tentar arroxar algo de luz sobre un conflito sobre o que se arroxan bombas. Un conflito sobre o que, se se defende unha parte, non é que se estea a ser parcial.

20240709

EMPEZAR POR CASA. José María Rodríguez Díaz (2010)

 

Viernes, 22 de octubre de 2010

EMPEZAR POR CASA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 9:33

La cultura del derroche y del menosprecio del dinero, fruto y consecuencia del crecimiento incontrolado de estos tiempos pasados, sigue instalada en la gestión pública de nuestro país. El alcalde de Ribadeo se dispone a impartir estos días unas charlas informativas en el entorno rural de este concejo para informar a los vecinos sobre una subvención de 600 000 Euros, concedida a la asociación de concejos galaico asturianos que forman la Reserva de la Biosfera río Eo, Oscos y Tierras de Burón. Una subvención destinada a mejorar, restaurar y corregir el impacto visual y medioambiental del entorno en estos concejos. Una especie de un nuevo y prodigioso Plan-E, esta vez sin los famosos carteles anunciadores, con el que se pretende gastar el dinero público en la reparación y embellecimiento de edificios, hórreos y alpendres rurales. Eso sí, con un máximo de subvención de 6000 Euros o del 50 por cien de la inversión por cada actuación.

Como quiera que la picaresca de los españoles es ya un patrimonio consagrado por la tradición si los hay, no faltarán candidatos a participar en tan suculenta tarta, independientemente del resultado final que se prevea alcanzar en el uso adecuado de las subvenciones. Ejemplos no faltan.

Pero, si de restaurar el impacto visual y medioambiental del entorno más próximo a la Ría de Ribadeo se trata, el alcalde podría empezar por casa. En este sentido voy a permitirme hacerle una sugerencia sobre una inexcusable actuación que se puede y se debe acometer, aprovechando estas subvenciones, para subsanar errores pasados. Una de las horrorosas herencias antiestáticas y medioambientales que nos ha dejado la gestión municipal del Sr. Gutiérrez en sus tiempos de alcalde, hace ya años, cargo que ahora pretende de nuevo recuperar, fue, sin duda, el tendido eléctrico de alta tensión, con su cableado y sus torretas elevándose al cielo, instalado en la carretera del faro, desde la estación de bombeo hasta la decantadora. Nada extraño, por otra parte, para quien pretendía situar un polígono industrial en ese excepcional paisaje. Una auténtica profanación de un espacio especialmente privilegiado por su belleza paisajística en el entorno de esa área excepcional del faro y de la Ría.

Aprovechar estas subvenciones para devolverle la primitiva fisonomía a ese bello y virginal espacio, tan visitado por el turismo que se desplaza a visitar Ribadeo, soterrando esa horrorosa conducción eléctrica y suprimiendo las horrorosas torretas metálicas, debiera ser un objetivo prioritario de nuestra actual primera autoridad municipal. Nada mejor que aprovechar esta ocasión para la corrección de esta desafortunada obra pública, y así dar ejemplo a los ciudadanos a quienes se pide mejorar sus entornos privados.

Soy consciente de que mi consejo va a caer en el vacío. Y no porque el alcalde no reconozca lo acertado de mi sugerencia, ni la conveniencia de restaurar ese hermoso paisaje, danto así ejemplo a la ciudadanía en la lucha por el logro de los objetivos que con este dinero se pretenden alcanzar. Mi consejo será ignorado, simplemente porque el concejo, al contrario de los solicitantes privados, carece de capacidad económica para acometer esta obra suplementando con un dinero que no tiene el importe que excede a la subvención. Esta es la triste realidad, consecuencia de una equivocada política de gastos y endeudamientos que impide al concejo disponer de fondos suficientes para acometer otras actuaciones más urgentes, prioritarias y necesarias.

Actuaciones necesarias en un futuro cercano como sería la construcción de un nuevo y moderno geriátrico que pudiera dar respuesta a las perentorias necesidades que se están dando y se darán con más fuerza en el futuro en entorno social de la comarca y de nuestro concejo. Porque cada vez tendremos más población envejecida en la villa y en el medio rural. Una población que aumenta día tras día con la llegada de más residentes, y cada vez menos gente disponible para atenderla adecuadamente; porque las familias son cada vez menos numerosas y necesitan dedicarse a trabajar para poder subsistir. He aquí, pues, un problema que demanda una urgente solución por parte de nuestros gestores. Pero los gestores dedican sus esfuerzos a otras cosas más banales, pero políticamente más rentables a corto plazo; y el pueblo de Ribadeo, absorbido por el fútbol o por los programas de la Noria dedicados a Belén Esteban, ni está ni se le espera para reclamar en geriátrico en donde poder refugiarse para pasar sus últimos días. A diferencia de nuestros vecinos de Foz, que a pesar de disponer ya de una buena residencia, luchan y se manifiestan en demanda de un nuevo geriátrico, el pueblo de Ribadeo, adormecido en los sueños de su Arcadia feliz, permanece callado y ausente ante estos problemas. Y así van pasando los años mientras los problemas empiezan a apoderase de una sociedad que, por no ser previsora y exigente, carece de recursos públicos para poder abordarlos.

José Mª Rodríguez


 

Outros Artigos de José María.

20240708

Un de cada cinco galegos será tamén galego

Un de cada cinco galegos será tamén galego

    Hai poucos días, unha nova de prensa titulaba 'Uno de cada cinco gallegos será extranjero'. Coido que, aínda entendendo o que pretende informar, é un titular nefasto, por varias razóns. A primeira, pola mera contradición na construción da frase: se es estranxeiro (é dicir, doutro país), non podes ser galego, e viceversa. Pero poñamos que se colle o de galego nun sentido amplo, e que iso fai que a construción non sexa contraditoria. Sería pasable. Coido máis perigoso o establecer no titular unha distinción entre galegos e galegos. Se os 'estranxeiros galegos' son galegos, deberían tomarse como tales, sen diferencias. O contrario leva consigo problemas.

    Si, tamén leva problemas o facer que os estranxeiros galegos sexan galegos a secas, pero son problemas antes de, problemas para lograr a equiparación, problemas para establecer criterios, bases para tomar decisións... É dicir, non son problemas a posteriori, enraizados xa nunha sociedade con cidadáns de primeira e de segunda, e coa única saída de longos enfrontamentos e frustracións, cunha creba social. Esas dificultades, os problemas, son algo que xa existe e se ve e se sofre a diario, pero que máis ou menos pode dicirse que é algo que non está legalizado, co que aínda que con desvantaxe, pódese loitar contra el no sistema actual. O facer cidadáns (a secas, ou sexa, 'de primeira') e cidadáns con adxectivo (ou 'de segunda') levaría a ter que facer cambios no sistema para poder amañar algo. Ou sexa, ben máis difícil nun sistema que fai augas tamén por moitos outros sitios, pero que polo momento, é o que temos.

    Mais titulares como o que cito están a facer esa incrustación de problemas para o futuro pouco a pouco. Seguen a o camiño equivalente non tanto a sinalar a orixe dos galegos e galegas, senón que o que sinalan e fan fincapé é na diferencia desa orixe, e na súa galeguidade.

A sociedade galega, como calquera outro corpo social, ten moitos problemas, dende a demografía, que se entende como tal co vello esquema inaplicable hoxe do medre continuo, á integración da xente que vén de fóra, que dalgún xeito se pretende que exista como asimilación pero que non se pon en marcha, non se practica, de ningún xeito. E así, ó tempo faise fincapé na necesidade de ‘atraer man de obra’ e no desexo de ‘Galicia para os galegos’ (cabería engadir ‘de pata negra’, ou, máis aínda, para algúns galegos con posibles). Fálase da necesidade do seu traballo, para pagar as pensións ou a sanidade, o sistema social, ó tempo que asoma como asombro que as persoas que están a facer ese traballo estense a beneficiar do sistema que contribúen a manter. E no medio, corren bulos de todo tipo, e seguirán a correr. Pero, a máis da xustiza social ou a moral, os números amosan que as cousas irán mellor se, no futuro, adoptamos mellor un título parello a ‘Un de cada cinco galegos será tamén galego’, sen máis.

Recuncho da lectura: Lady Susan

 


Recuncho da lectura: Lady Susan

     Lady Susan. Jane Austen. ISBN 9788412807523. Editorial Hugin e Munin. Santiago de Compostela 2024. 149 px.

    Para min, foi o primeiro libro de Austen, e teño que confesar que esperaba outra cousa, máis melindroso, diferente. Mais as cartas que constitúen o libro son unha lección de socioloxía e psicoloxía dun mundo que se foi ó tempo que en parte segue entre nós, caracterizado doutro xeito. Cortiño, as reviravoltas da historia-libro poñen de manifesto as entranas da historia-sociedade, aínda que a unha distancia de máis de dous séculos, non podamos aprezar ben ata onde chega a ironía e a parodia e ata onde podería chegar a realidade.

Ribadeo e medio ambiente. Santa Cruz e as Aceas

    Mirando cousas da semana, chego a dous puntos concretos, ambos relacionados coa natureza.

    O primiero, Santa Cruz. Aló, hai tres semanas, publiquei unha entrada co aspecto provisional que tiña daquela. Agora, o que presentaba esta fin de semana:

    É dicir, adeus seto, a máis do desmeste de arbustos que se fixo. Pola casa da ría, preferín non pasar.

    O outro tema, a prolongación do camiño das Aceas, ven a conto de que a comezos de semana fíxose o anuncio de 'información pública' do proxecto (que deixo en baixo) e o propio procecto (máis abaixo). Un proxecto de máis de mil páxinas no que se poden otear planos e detalles, aínda que non se vaia ler todo. Onde se pode ver que unha vez máis non hai previsto ou acompañamento dun proxecto de impacto ambiental, ou que o título do proxecto é enganoso en relación á realidade. Pero non por iso deixa de ser interesante.


    O proxecto pódese consultar aquí, ou aquí, a máis de na sede electrónica do concello. Deixo dúas capturas (sen modificar; o que aparece a man non o puxen eu) Para dar unha idea de onde, como... Por certo, chega a entroncar coas vías de ferrocarril actual e do ferrocarril mineiro a Vilaoudriz. (na Galipedia)