20210117

Tres anos? Non, moitos máis...

Foto de Suso Fernández

Collo unha foto que Suso Fernández ten publicada nas redes para lembrar o mesmo que el pretende: hai tres anos que comezaron as concentracións de pensionistas en Ribadeo. Cambiaron diversas cousas dende aquela: non hai foto de periodista (si de Suso, que as doa á prensa se quere publicalas), a xente aumentou (se ben o inverno do coronavirus non está nos índices máis altos de participación), a participación institucional hai tempo que non se deixa ver, parece que non hai tanta vixiancia da G.C. tras ter sucedido algunha vez que internamente non lles teñen transmitido a información do permiso, a distancia entre participantes tivo que aumentar polas normas da pandemia... pero o espírito continúa, e non ven de hai tres anos, senón de hai máis, aínda que non se concretar ata entón, e queda moito por facer, tanto na cabeza de moitos pensionistas como da sociedade en xeral ou dos gobernos en particular.

20210115

Un wiki cumpre (re)coñecido con Ribadeo

 

CC BY SA 4.0 por BFlores en https://commons.wikimedia.org

   Din que wiki ven de wiki-wiki, en hawaiano algo así como 'rápido, rápido'. E rápido chegou o 20 cumpreanos dunha ferramenta que xa leva ao menos unha década sendo faro de coñecemento enciclopédico recoñecido a nivel mundial. Máis de 300 edicións, trescentas linguas, forman o entramado básico da wikienciclopedia grande que é Wikipedia, acompañada das súas irmáns menos coñecidas, dende wikimedia Commons, adicada de preferencia a arquivos gráficos, a Wikidata, unha grande base de datos que se pretende sexa pedra angular para Wikipedia no futuro, pasando por Wikibooks, cos seus libros colaborativos, ou Wikisource, poñendo a disposición documentos históricos escritos, entre outras wikis máis da familia Wikimedia. E, no que a nós respecta, a Galipedia, o nome coloquial da edición galega de Wikipedia, cos Galilibros, Galifontes, etc.

   A Galipedia, un par de anos máis nova, fai fincapé no coñecemento sobre Galicia, sen esquecer o espazo ou a física de partículas. Pero os medios son os que son, os e as participantes como editores non somos máis que persoas que colaboramos, e máis ben poucas, e iso fai que haxa que elixir e que haxa aínda hoxe numerosas lagoas.

   Mais Ribadeo non sae mal parada. Máis de dez mil palabras (a máis doutros documentos) no artigo principal, que contén varios centos de ligazóns, en particular a outros artigos sobre o concello. Así o amosa. Iso non quere dicir que xa estea o traballo feito. Nin moito menos. Sempre falta máis que o que se fixo, e só o actualizar é un traballo que leva o seu tempo.

   Mentres, a Galipedia, e toda a constelación Wikimedia, seguen a cumprir a súa labor de facilitar o coñecemento dunhas persoas, de xeito voluntario, a todas (incluídas elas mesmas), e cada vez máis e mellor. Si, tamén en galego.

--O vídeo da mesa de celebración convocada por Wikimedia España, coa miña intervención (20210115 18:30 en diante) [en móbiles, pasar á 'version web']:





CATÁSTROFES Y CIUDADANÍA. Diario de un confinado en Olavide. Ángel Alda

 

Lo mejor de estos días, y me quiero fijar en lo positivo, es la presencia de los vecinos en las tareas de rehabilitación de la ciudad de Madrid.

CATÁSTROFES Y CIUDADANÍA.
   En el mismo día que los pronósticos meteorológicos anunciaban la Gran Nevada que acababa de nacer en América del Norte, las autoridades madrileñas se marcaban un baile, una especie de pavana, ojo corrector no me pongas pavada, con los Reyes Magos de Oriente.

  Algo así como el Titanic en vísperas de naufragio. El espectáculo de la política o la política del espectáculo, ya no se como decir. Hoy el naufragio espectacular de la ciudad está a la vista de todos.

  Perdonen que les hable de Madrid. Muchas veces parece que los madrileños fuésemos las estrellas invitadas de todo sarao. Es cansino. También es cierto que estamos hablando de una nevada inédita hasta para los muy mayores con capacidad de recordar. Nací en un mes de enero de hace casi setenta años. La leyenda familiar dice que mi madre llegó a la maternidad de Santa Cristina al borde del acontecimiento sin la compañía de mi padre que estaba en cama con una grave pulmonía. Nadie pudo ir a verla y alargaron la estancia hospitalaria hasta que las calles estuvieron operativas.

   No es muy común el nombre de Filomena pero con tantos años alguna se ha cruzado en mi vida antes que la Filomena de la Gran Nevada.

   Mi tía abuela Filomena era, como mi madre, natural del mismo Puerto de Pajares. Uno de los lugares con más precipitaciones de nieve de España. Fue la primera de la familia que vino a vivir a Madrid en los años treinta y la que animó a dos de sus muchas sobrinas a hacer lo mismo en los cuarenta. Vivía en la Ciudad Lineal y la llamábamos la tía del pueblo. No creas que era en homenaje a su lugar natal. Era la definición que mejor cuadraba a aquel barrio donde residía con su marido, un trabajador de los tranvías de Madrid que se quedó viudo con unos cuantos hijos a los que le tocó cuidar. Para nosotros eran nuestros primos. Vivían en una casita baja con una enorme, para la visión de un niño, claro, parcela en la que criaban gallinas y mantenían su huerto. Tenían perros, un enorme perro de lanas, y gatos. Para nosotros era una fiesta cada vez que teníamos que ir. Era lo más parecido a un pueblo que podía imaginar un niño de barrio. Era una mujer de carácter, de imponente presencia. Me enteré pasados los años que había quitado de su apellido compuesto García del Pulgar la parte digital. No se si para eliminar el origen noble o por huir de lo feo y vulgar del mismo. Durante la guerra dirigió un economato y no dudó en llevar pistola para mantener el orden.

   Conocí a otra Filomena muy relacionada con la nieve y las montañas. No en vano llevaba Arias de apellido. Si. Los Arias de Navacerrada, mesoneros, esquiadores de éxito y todavía hoy empresarios del invierno. Mis queridos amigos, los hijos de Filo, los hermanos Cuñat, han disfrutado estos días como los niños que un día aprendieron a esquiar antes que a andar.

   Una de las cosas más sorprendentes de estos días, del debate público sobre la histórica nevada, es escuchar, en palabras de periodistas y hasta de políticos, una especie de moción de censura a las tesis de cambio climático. ¿Cómo va a ser cierto lo del calentamiento global con la que está cayendo y el frío que hace?

   Mejor que hablen los expertos con sus propias palabras:

   "¿Cómo combinan frío extremo y calor creciente? La conexión no es directa, pero es indudable. El calentamiento trae consigo un debilitamiento de la “corriente en chorro”, esa corriente de aire que se da en la estratosfera y permite separar las regiones polares de las templadas. Dicho debilitamiento favorece la formación de “vaguadas”, áreas anticiclónicas que se forman debido al ascenso de aire cálido y húmedo. De esta forma, grandes masas de aire frío provenientes del norte entran en contacto con masas de aire cálido y húmedo provenientes del sur. Por un lado se obtienen récords de bajas temperaturas provocados directamente por ese aire frío que cada vez llega a latitudes más sureñas y, por otro, se obtienen precipitaciones históricas, en forma de lluvia o de nieve." Carlos Mataix, Cristina Monge, Fernando Valladares en El País.

   Los acontecimientos extremos van a multiplicarse. Mejor que nos pongamos las pilas. Eso no quiere decir que nuestro país tenga que adaptar los mismos sistemas preventivos y paliativos de países que sufren estos incidentes con normalidad. Pero si merece la pena tener capacidad y mentalidad para responder de manera eficiente a estas catástrofes. Herramientas y movilización social. Empleo comunitario. Redes ciudadanas de emergencia. Y sobre todo liderazgo y no postureo. Justo lo contrario de lo que estamos viendo los madrileños. A seis días del fin de la nevada la ciudad sigue en gran medida paralizada. Esta mañana un consejero de la autonomía aconsejaba 'resignación'. Que gran palabra y que concepto tan precario.

   En maldita hora se me ocurrió hacerme eco en Twitter de una noticia de la Sexta, la Secta como la llaman algunos, en la que se hablaba de graves problemas de gestión de suministros de comida para pacientes y personal del famoso hospital Zendal, asombro del mundo mundial. El mismo director del hospital y un antiguo concejal del PP de Madrid con el que mantengo cordiales relaciones, me negaron la noticia con todo respeto y educación. Pero una turba de usuarios de la red se dedicaron a reproches entre los cuales el más cariñoso era el de miserable. Yo decía que eran informaciones recogidas de un medio. Y, además, cuando pude asegurarme de que eran un bulo me apresuré a desmentirlo y a pedir disculpas. De los insultos, ninguno de mis amables comunicantes se ha apeado.

   Me lleva este incidente, llámenlo anécdota si quieren, a pensar dos cosas. Primero, como somos capaces de tragar informaciones falsas con tal que coincidan con nuestra forma de entender la vida. Y segundo, la brutalidad de las reacciones de muchos a la hora de enfrentar el debate público, la necesidad de señalar al adversario, de marcarlo y demonizarlo. Muy triste y, sobre todo, muy poco saludable. Las sociedades mueren de eso.

   Mucho nos queda por discurrir en torno a las redes sociales y cómo han cambiado las reglas de juego del debate político y social. Pero tendrá que ser otro día.

   Cuidado con el hielo. El de abajo del suelo y el de las cornisas. No sabemos si es peor partirse por debajo o por arriba.

   Besos para todas.

   Ángel

20210114

Que fixemos para non ser rescatados?

   Hoxe por hoxe, despois do rescate á banca (non fixo falta para iso coronavirus) ou ás autovías (tampouco...), o pagar por non deixar executar contratos que outras administracións tiñan concedido alegremente (tampouco para isto), subvencionar ás eléctricas se o mercado non respondía abondo (fai falta seguir?), atopámonos coas peticións de rescate a conta do coronavirus. Sexan liñas aéreas (máis grandes, e por iso as que reaccionaron antes ó ter os medios para facelo), hostalería, e logo, unha longa ristra (coido que o último rescate pedido que vin foi a conta das perruquerías), o mercado quere rescate e baixa de impostos. Algo que se diría contraditorio se se estima que isto é un xogo de suma cero. Pero iso é só se se botan as contas para toda a sociedade. Mentres que non sexa así, as contas non teñen por que ser cero. E quen pide non ten por que mirar de onde van saír os cartos, senón onde van chegar. E, se un sector é bonificado, haberá outros que se sintan discriminados, aínda que a suma correspondente a ese conxunto xa sexa positiva. Remata tratándose de ser 'máis positivo', o mesmo que coa acumulación de cartos: ter máis co viciño.

   Ah, e non meto no cálculo as desviacións de diñeiro, amiguismos e corruptelas varias ás que nos teñen afeitos, do Rei abaixo, calquera con poder público ou privado que se preze de poder tratar de ti a ti a outro poder privado ou público. Parece que non temos amaño.

   Así que, que fixemos para non ser rescatados? Ser persoas, pagar impostos, vivir unha vida normal, vender o noso traballo por un salario. Só iso? Que sinxelo!

   A sociedade creouse e desenvolveuse a consecuencia de ir medrando unha rede social, estendida ata canta persoa formaba parte dela. E parece que ben cedo se rachou a aparencia de igualdade, pero aínda así, sempre foi o desexo e esperanza dunha parte maioritaria da xente, e algo gravado de xeito indeleble na mente das persoas ao menos dende o lema da revolución francesa: 'liberté, egalité, fraternité'. O que non quere dicir, nin moito menos, que se conseguira, claro, senón que se fixo cada vez máis patente cando había desigualdade. E así agora chócanos (por empregar unha verba sinxela e suave) o que unha persoa teña prerrogativas para non ser xulgada, mesmo aínda despois de pasadas as condicións que serían a explicación para dita prerrogativa. Chócanos, pero non damos loitado dun xeito eficiente para que non pase, para que as grandes empresas e os poderes que teñen detrás sexan un sumidoiro de cartos ás que non lles importa moito a ineficiencia -ou nós- mentres manexen as canles polas que eses cartos lles chegan. Ou para darnos organizado para defender o noso dereito a ser iguais. Mentres, o camiño doado é seguir o das grandes empresas. Sexa para darlles os nosos cartos, na procura de traballo ou tentando imitalas no saqueo dos demais. Ou é que ti non queres ser rescatado?

   Que non, que non se cambia o sistema? Que é preferible seguir coas contradicións? Que o propio sistema non tenta ver alternativas, senón compoñendas no sentido de 'cambiar todo para que nada cambie'? ... Ah, vale.

20210113

Covid 19 no Hospital-Asilo de Ribadeo (II) . Evaristo Lombardero

 


BROTE DE CORONAVIRUS NO HOSPITAL ASILO DE RIBADEO (II) 

        Pasados vinteun días dende que se declarou oficialmente o brote de Covid-19 no Hospital Asilo de Ribadeo, trala notificación de 26 casos de infección vs enfermedade e dúas persoas presuntamente falecidas por esta causa (entre outras)  o concello de Ribadeo segue sen darse por enterado das diversas liñas informativas que apuntan a un fallo nos accesos ao hospital por persoas non autorizadas, que puideron transmitir a infección, e reduce á “rumoroloxía” calquer pista que non concorde ca sua versión dos feitos. 

        O tema é preocupante porque se non se recoñecen os feitos, tal como foron, e non se adoptan a medidas pertinentes para evitar contactos de outo risco, poderemos atoparnos con situacións similares nos próximos meses. 

        Pasemos revista brevemente aos antecedentes deste brote: 

        1.- O día 17 de setembro de 2020 a Consellería de Sanidade e mais a de Servizos Sociais da Xunta de Galicia asinaron un protocolo, publicado en forma de resolución, para a prevención da infección e control da mesma nos centros da terceira idade. 

       Neste protocolo queda perfectamente especificado que persoas poden acceder aos centros da terceira idade en Galicia e que medidas deben adoptarse para previr os contaxios. Inclúese polo tanto aos usuarios, familiares, persoal asistencial, persoal sanitario, etc. 

        2.- O dia 21 ou 22 de decembro declarouse un caso de infección dunha persoa que tiña acceso reiterado ao hospital asilo sen formar parte de ningún deses grupos incluídos no protocolo devandito. Presuntamente esta persoa, de ampla movilidade, puido ser o caso índice ou transmisor do brote que comentamos. Xa dixemos que non se trata de culpabilizar nin sinalar co dedo a ninguén, simplemente explicar as cousas como foron para corrixir os erros e que non se repitan.  

        3.- Os informes do Concello de Ribadeo, publicados repetidamente na páxina web non recoñecen a existencia deste caso inicial e polo tanto ocultan que no Hospital Asilo non se estaba cumplindo a resolución das consellerías anteriormente comentada. Dito de outro xeito: O concello de Ribadeo, único responsable da xestión do Hospital Asilo, non levaba un control estrito de entradas e salidas neste centro.  De ahí que os feitos coñecidos  por todo Ribadeo, a través de varios testigos presenciais, sexan tildados polo Sr. Alcalde de “rumoroloxía”   

        4.- Como xa temos dito, do que se trata, dende o punto de vista práctico, é de conseguir que se apliquen tódalas medidas preventivas posibeis, e no caso concreto das residencias da terceira idade que se cumpla rigorosamente o protocolo establecido pola Xunta de Galicia para estes casos,  que o concello de Ribadeo esqueceu dando pé a este brote que comentamos. Para eso, dado que a información oficial non funciona ou é tendenciosa é imprescindible que os veciños tomemos a dianteira e nos organicemos co gallo de conquerir o mellor futuro para todos. 

       Outro exemplo é o caso da nova residencia da terceira idade, onde a empresa CLECE  (de Florentino Pérez) foi substituída o día 31 de decembro por  outra empresa descoñecida en Ribadeo, operación comercial que o concello tamén oculta aos usuarios, familiares e veciños. Como non sabemos cales son as causas desa operación, nin as condicións dese novo contrato, nin quen negociou ese convenio e o concello non no lo quere dicir, temos que organizarnos, preocuparnos por conseguir información e esixir a garantía de que esa nova empresa estea capacitada para cumprir a misión e o vaia facer ca máxima seguridade para todos e todas. Iso é o que entendemos por información e participación democrática. 

Evaristo Lombardero Rico

 

Acceso á 1ª parte.

20210112

Progresión do coronavirus en Ribadeo (III)

   Cando parecía que as cousas retornaban á súa canle, despois dunha semana da entrada anterior sobre o tema, veu a nova: dous mortos. E é que (ver o gráfico) tal parece que o brote está controlado, así o indica a liña de tendencia, coa ralentización da aparición de novos casos. Segue sen dicirse nada de xeito oficial sobre a orixe do brote ou o seu esparcemento. Deixo as dúas últimas notas de prensa do concello abaixo.

Datos coa liña de tendencia.

 

O RESTO DO ENFERMOS EVOLUCIONAN CON NORMALIDADE

Volta ao Hospital Asilo

09/01/2021

Volven ao Hospital Asilo, despois de superar o covid-19, catro dos usuarios que foran trasladados ao Cegadi en Santiago de Compostela, segundo deu a coñecer este sábado o alcalde, Fernando Suárez.  Estas persoas superaron a doenza, deron negativo nos controis de PCRs e teñen inmunidade xerada contra o coronavirus.

O rexedor dixo que "tal e como se veu indicando nestes últimos días, queremos sinalar con toda a precaución e prudencia necesarias que o tempo está a xogar a favor de ir recuperando a normalidade. Camiño das 3 semanas desde que se detectaron os primeiros casos de positivos en coronavirus a situación é a seguinte: entre antonte e hoxe 4 persoas que estaban desprazadas no Cegadi (Centro Galego de Desenvolvemento Integral) volven para o Hospital Asilo de San Sebastián e San Lázaro, unha vez que superaran a doenza e deran negativo nos controis de PCRs e que nos tests de anticorpos revelasen que teñen inmunidade xerada contra o covid19".

Suárez Barcia comentou que "o resto de persoas usuarias, tanto as que continúan no Cegadi como as que sempre permaneceron no Hospital Asilo, evolucionan con normalidade e manteñen, en termos xerais, uns niveis aceptables de sintomatoloxía, a pesares de que moitas delas teñen unha idade moi avanzada e presentaban xa patoloxías previas. En canto ao persoal e á relixiosa, tamén se atopan en proceso de recuperación".

O alcalde contou que "ademais, segundo nos manifestan responsables do Cegadi, outras persoas están superando tamén esta doenza aínda que seguirán alí uns días máis dado que a súa recuperación física xeral recoméndao. Así temos que: os  4 traballadores afectados están nos seus domicilios gardando a corentena necesaria e cos protocolos pertinentes. En canto aos usuarios, e ao longo deste gromo producido hai días,19 deles foron trasladados ao Cegadi. 4 deles superaron a doenza e xa foron trasladados a Ribadeo polo que o número actual que aínda segue alí é de 15 persoas. Outros 3 usuarios diagnosticados como positivos, e de acordo cos criterios das autoridades sanitarias, permanecen no Hospital Asilo debido ao seu elevado nivel de dependencia previo ao contaxio vírico. Tamén se atopa nesta situación, desde o primeiro día detectado, a relixiosa afectada de covid19. Para todas estas persoas están habilitados igualmente os protocolos de atención, coidado e protección indicados polos servizos sanitarios e sociais".

Fernando Suárez seguiu a relatar que "tamén se atopa 1 persoa usuaria no Hospital da Costa en Burela, indicándose que cando supere a situación hospitalaria será derivada segundo o seu grao de dependencia ben ao Cegadi ou  ben ao Hospital Asilo de Ribadeo". 

O rexedor insistiu en que "se segue valorando como moi positiva a actuación coordinada na aplicación dos Protocolos e Planes de Continxencia por parte da  dirección do centro e do seu persoal, así como a actitude dos residentes á hora de enfocar esta crise sanitaria. Igualmente se continúa a valorar moi positivamente a actuación coordinada das autoridades sanitarias do Hospital da Costa e das do Cegadi por ir desprazando a Santiago a estas persoas afectadas, logrando así dous obxectivos estratéxicos neste momento: o primeiro é que os afectados estean nas mellores condicións de atención residencial e hospitalaria posible. E o segundo é que o Hospital Asilo de Ribadeo vexa diminuído de xeito moi importante o risco de transmisión vírica para o resto de persoas que viñeron dando negativo en todo este tempo e que actualmente suman 22 entre usuarios y persoal, aos que agora hai que sumar as 4 persoas que retornan por estar curadas facendo un total de 26". 

E engadiu que "como sempre indicamos, manteremos informada á cidadanía sexa cal sexa a situación á que nos teñamos que enfrontar, coa confianza de que ter pasado xa polo pico de madurez deste gromo que se iniciou hai unhas tres semanas. Seguirémolo a facer a medida que vaiamos obtendo información, ben por nós mesmos ou ben proporcionada polas autoridades sanitarias autonómicas en canto nola vaian facilitando, sempre co mellor ánimo informativo e para dar a confianza necesaria que evite rumoroloxías ou situacións de confusión".

ESTE MÉRCORES FARASE UN NOVO CRIBADO XERAL NO CENTRO

Situación no Hospital Asilo

11/01/2021

Dous residentes do Hospital Asilo, que foron trasladados a Santiago hai días, faleceron nas últimas horas. Trátase de persoas de  avanzada idade (99 e 91 anos), que se atopan nun estado moi fráxil e con patoloxías previas ao coronavirus, segundo ven de informar o alcalde, Fernando Suárez. Tres usuarios mais retornan a Ribadeo despois de superar o covid e de ter xerado inmunidade contra este virus.

O rexedor sinalou que "segundo puidemos ir sabendo, temos dous tipos de noticias que fan que esta nota de prensa teña un carácter agridoce. Dúas das persoas que levaban xa días trasladadas ao Cegadi (Centro Galego de Desenvolvemento Integral) faleceron nestas últimas horas. En ambos os dous casos trátase de persoas de moi avanzada idade, unha de 99 e outra de 91 anos, que se atopaban nun estado moi fráxil e con patoloxías xa previas ao contaxio por Covid19. Como estaban nun estado de atención delicado, non se lles chegou a facer as PCR para saber se xa chegaran a superar a doenza do coronavirus, (tal e como se lles fixo a outras persoas que ingresaron ao mesmo tempo no Cegadi). Con todo, é de supoñer que nas estatísticas oficiais aparecerán como falecemento por coronavirus".

Fernando Suárez subliñou que "por outra banda, e segundo nos indican os responsables do Cegadi, nas vindeiras horas serán trasladadas ao Hospital Asilo de San Sebastián e San Lázaro 3 persoas máis, unha vez que superaran a doenza e deran negativo nos controis de PCRs e que nos tests de anticorpos revelasen que teñen inmunidade xerada contra o Covid19. Igualmente soubemos que, segundo as autoridades sanitarias do Hospital da Costa, prevese que este mércores se faga un novo cribado xeral no Hospital Asilo para comprobar de novo a progresión ou estabilización deste gromo".

O alcalde dixo que "o resto de persoas usuarias, tanto as que continúan no Cegadi como as que sempre permaneceron no Hospital Asilo, evolucionan con normalidade e manteñen, en termos xerais, uns niveis aceptables de sintomatoloxía, a pesares de que moitas delas teñen unha idade moi avanzada e presentaban xa patoloxías previas.En canto ao persoal e á relixiosa, tamén se atopan en proceso de recuperación. Así temos que: os 4 traballadores afectados están nos seus domicilios gardando a corentena necesaria e cos protocolos pertinentes; en canto aos usuarios, e ao longo deste gromo producido hai días, dos 19 que foron trasladados ao Cegadi, 7 deles superaron a doenza e xa foron ou van ser trasladados a Ribadeo polo que o número de persoas que alí seguirá vese reducido a 10; outros 3 usuarios diagnosticados como positivos, e de acordo cos criterios das autoridades sanitarias, permanecen no Hospital Asilo debido ao seu elevado nivel de dependencia previo ao contaxio vírico. Tamén se atopa nesta situación, desde o primeiro día detectado, a relixiosa afectada de covid19. Para todas estas persoas están habilitados igualmente os protocolos de atención, coidado e protección indicados polos servizos sanitarios e sociais. A día de hoxe tamén se atopa 1 persoa usuaria no Hospital da Costa en Burela, indicándose que cando supere a situación hospitalaria será derivada segundo o seu grao de dependencia ben ao Cegadi ou  ben ao Hospital Asilo de Ribadeo".

Suárez Barcia engadiu que "se segue valorando como moi positiva a actuación coordinada na aplicación dos Protocolos e Plans de Continxencia por parte da  dirección do centro e do seu persoal, así como a actitude dos residentes á hora de enfocar esta crise sanitaria. Igualmente se continúa a valorar moi positivamente a actuación coordinada das autoridades sanitarias do Hospital da Costa e das do Cegadi por ir desprazando a Santiago a estas persoas afectadas, logrando así dous obxectivos estratéxicos neste momento: o primeiro é que os afectados estean nas mellores condicións de atención residencial e hospitalaria posible. E o segundo é que o Hospital Asilo de Ribadeo vexa diminuído de xeito moi importante o risco de transmisión vírica para o resto de persoas que viñeron dando negativo en todo este tempo e que actualmente sumando os que sempre deron negativo e os que viñeron do Cegadi coa doenza superada ascenden 29 persoas entre usuarios e persoal. Como sempre indicamos, manteremos informada á cidadanía sexa cal sexa a situación á que nos teñamos que enfrontar, coa confianza de que ter pasado xa polo pico de madurez deste gromo que se iniciou hai máis de tres semanas. Seguirémolo a facer a medida que vaiamos obtendo información, ben por nós mesmos ou ben proporcionada polas autoridades sanitarias autonómicas en canto nola vaian facilitando, sempre co mellor ánimo informativo e para dar a confianza necesaria que evite rumoroloxías ou situacións de confusión".

--

 Anteriores sobre Coronavirus e Ribadeo:

Covid 19 no Hospital-Asilo de Ribadeo (1) . Evaristo Lombardero 

Progresión do coronavirus en Ribadeo (II) 

Nota de prensa con ledicia: vacina 

Progresión do coronavirus en Ribadeo

CRTV... Galega?

Xa estou afeito -teño presentado queixa no seu momento, a contestación 'debeu perderse'- a que o B Santander presente na súa web en castelán, inglés e catalán, deixando na cuneta o galego. O B Santander e diversas empresas máis.Pero remato de atoparme, para ver unha cousa na CRTVG, que a aceptación de 'cookies' está en castelán. Incongruencias dunha televisión 'galega' que matou ó Xabarín.

20210111

Menos mal que nos queda Portugal

   Teño a idea, dende que lembro, de que a frase 'menos mal que nos queda Portugal' non era desprezativa para os nosos veciños, senón todo o contrario, que significaba para nós o alivio dun socorro seguro se facía falta no último momento, e cos medios limitados que tiñan. Abondo máis adiante na miña vida atopeime coa interpretación do dito coa consideración de Portugal como o vagón de cola de Europa que permitía que España non ocupara ese lugar en tantas e tantas cousas. E ata co disco do mesmo título de Siniestro Total, que aló por 1984, xa a piques de entrar na (daquela) Comunidade Europea, recollían ó seu xeito o dito.

   Mais xa naquel 84 Portugal nos adiantara na chegada á democracia, e cunha entrada que en perspectiva coido que se pode cualificar como máis limpa ca nosa, ao menos no sentido de rachar co anterior. Con iso, para min, a frase cada vez tiña máis sentido en termos de posibilidades de apoio. Que tiveran menos cartos non significaba moito.  Significaba máis, en negativo, que os seus Mercedes foran acaparados por pouca xente. Ou, en positivo, que foran capaces de manter os ubicuos mosaicos.

   Tempo pasou dende aqueles anos, e dende Galicia puidemos ver como o desenvolvemento relativo do norte portugués foi maior que o noso, aínda que en renda per capita podan seguir por baixo. Ou tamén, falar do tirón organizado do aeroporto do Porto, que fai que moitos galegos o usen en detrimento dos 'nosos'. E aínda, do desenvolvemento en investigación, cun tirón que contrasta co que se está a facer en Galicia... Por suposto, nestes anos, en Portugal, non todo son cousas boas. Como botón de mostra, hai dous veráns puidemos contemplar como os incendios no centro de Portugal non tiñan fronte a eles estratexia e medios de loita convintes... polo demais, parello ó que pasa canda nós.

   Tamén puiden atopar entre un e outro tempo portugueses que non tiñan ben considerados ós galegos (ou a Galicia, ou ó galego) e xente en Galicia que tampouco tiñan ben considerados ós portugueses (ou a Portugal, ou ó portugués). Lembro por exemplo hai perto de dez anos unha conversa cunha portuguesa nun autobús na que me dixo algo como que a ela gustáballe falar castelán e non quería falar galego, que non era nada máis que un mal portugués. Para non ter un conflito internacional tentei calmar os ánimos e aí quedou a cousa.

   Mentres parece que Porto estivera abondo máis lonxe que de Valladolid para moitas cousas, coido que dicir que Galicia e Portugal teñen unha irmandade sentida non é algo baleiro de sentido. E que o achegamento entre ambas beiras da liña debe ir máis aló de se apuntarnos á 'hora de Portugal' ou non, ou de loitar por un mercado de pasaxeiros aeroportuarios ou cooperar, é algo a normalizar, non é ilóxico. Mais a realidade non vexo que camiñe nese sentido se non é nalgunha situación forzada. Verei ben ou é que me teño que graduar a vista?

Pandemia: culpas e solucións. Pablo Mosquera

 Pandemia: culpas e solucións

    Manteño desde o comezo -marzo 2020- que coñecemos a denominada, en epidemiología, CADEA da enfermidade. Reservorio do axente causal. Características do virus. Mecanismo de transmisión. Suxeitos infectados e infecciosos, silentes e con clínica. Cadro clínico. Complicacións. Prevención. Tratamento. Secuelas. Pero o máis grave é: oleadas habituais coas que cursan estas enfermidades infecto contagiosas. Morbilidade. Mortalidade.
    Ademais, púxose de manifesto que incide como unha ENFERMIDADE SOCIAL. E así causas, tratamento e prevención, deben aplicarse no espazo colectivo da sociedade. Cunha grave determinación. A colisión entre dereito á saúde e modelo económico. E engado, desde o punto de vista sociolóxico: división conductual nas cohortes poblacionais. Efectos no sistema de liberdades, información, sociabilidade e capacidade do modelo socio sanitario do que nos dotamos para enfrontar o fenómeno.
    Desde a perspectiva historicista non será a primeira vez que un modelo de civilización desaparece, escapa migratoriamente, ou é conquistada por outros máis fortes ou sinxelamente máis disciplinados. E a gran novidade para os que pertencemos a unha xeración de sanitarios que coñeceu as unidades hospitalarias para enfermidades infecciosas, ou nos tocou enfrontarnos a brotes epidémicos de: Tifus, Rabia, Hidatidose, Paludismo, Lepra, Tuberculose, Sífilis, Meninxite, Poliomielite, Viruela, VIH, e desde logo Gripes... o sistema case se esqueceu de tales...
    Cometéronse graves erros e algunha que outra irregularidade. Non é a miña intención sinalar culpables. Si arrimar o ombreiro por si cada un de nós facemos o que podemos e debemos na nosa contorna e así amosamos conciencia e mobilizamos responsabilidades colectivas de abaixo cara arriba. 

1. Non sexamos ilusos, no mellor dos casos, os efectos da vacinación tardarán seis meses.
2. Non nos deixemos manipular coa euforia pola presenza de vacinas no mercado. Mentres actúan e se fornecen, a CADEA persiste coa súa morbilidade e mortalidade.
3. Temos un sistema asistencial moi poderoso. Pero limitado en recursos. Tanto que pode colapsarse. Tanto que pode ter que elixir, por plétoras de enfermos habituais e pandémicos, a quen atende nunha escala que comeza en urxencias, continúa nas unidades habituais de atención e, ó peor, nas tan levadas e traídas UCIs.
4. Non temos dereito a sobrecargar aos sanitarios. Polo perigo que soportan como primeira liña que se infecta. Pola limitación das forzas físicas e psíquicas ante a avalancha. Pola desmoralización que sofren ao ver, mentres loitan contra a enfermidade, a sociedade esixe e práctica condutas egoístas, incluso incrédulas.
5. Mentres non se descubra un fármaco que destrúa ao axente causal, a primeira ferramenta que dispoñemos é a de evitar o contaxio, para o que non hai máis remedio que recorrer ao vello ILLAMENTO, dos infectados, dos susceptibles para infectarse.
6. Comprendo que determinados sectores da economía sofren destrución. Pero aínda así hai que preguntar que o é irreversible. O modelo económico ou a morte? E dígoo por escoitar nas nosas rúas: "Non teño nada que perder... estannos matando de fame".
7. Nada volverá ser igual. Faríannos un favor os que mandan se deixasen de intervir, e fosen os expertos en saúde pública quenes tomasen o mando. Investisen, con carácter de prioridad absoluta, os recursos necesarios en investigar para dar co remedio. Pensemos o que se logrou nun tempo record en laboratorios que buscaron unha vacuna.
8. Non preguntemos que está facendo o país por nós; preguntemos que debemos facer cada un de nós polo país -discurso de JFK- E auto confinemos os nosos movementos, xa que a movilidad e os contactos humanos son o núcleo intangible da enfermidade e a súa transmisión.
9. Como sempre. As vacunas foron un dos grandes descubrimentos da humanidade para modificar as horribles "pestes". VACUNÉMONOS, e prediquemos coa nosa iniciativa.
10. As enfermidades do terceiro mundo, en calquera momento poden abordelar o noso. O peor que nos pode pasar é, ignoralo por prepotencia de civilización superior, e convertelo en arma arreboladiza, máis aló do voto, para castigar, desgastar e expulsar aos que gobernan. Debemos esixir que ante un gravísimo problema de estado, se apliquen GRANDES ACORDOS DE ESTADO.

20210110

Discurso de reis 2021 en Ribadeo

Os discursos de reis son pezas literarias e sociais de primeiro orde. Pode que a súa edición nun libro quedara moi repetitiva, mais coido que sería convinte para trazar unha historia de Ribadeo. Aquí queda o deste ano, e abaixo, un pequeno vídeo da cola para ver ós reis:

   "Moi boas noites, benqueridos amigos e amigas, nenas nenos, maiores e pequenos: Non sen dificultades chegamos a esta fermosa vila de Ribadeo.

    Estamos a vivir uns momentos moi difíciles en todo o mundo e sentimos moitísimo non poder facer este ano unha cabalgata multitudinaria polas rúas da vila, como desexabamos nós e vós. Pero sabemos que entenderedes as razón.

    Non vos preocupedes, como sentimos que estamos nos vosos corazóns, como vemos coa nosa mirada máxica as vosas cheas de luz e ilusión e como adiviñamos que nos vosos peitos aniñan os mellores sentimentos, aquí estamos un ano máis con todos vosoutros, aínda que sexa deste xeito tan singular. Tamén nosoutros sentimos por todos vós un enorme cariño, e agradecémosvos que sexades tan comprensivos. Grazas por escoitar as nosas palabras, emocionadas por tantas atencións.

    Este é un ano moi especial no que tivestes que aprender a comportarvos dunha maneira distinta, a andar con máscaras, a relacionarvos pouco e con coidado coas amigas e amigos, a estar moito tempo, encerrados nas casas... por todo iso, e porque sabemos que fostes bos, seremos xenerosos, todo o xenerosos que permiten estas circunstancias, pero seguro que chega de sobra para que sexades felices. Así que estade tranquilos, o día de Reis, cando espertedes, os nosos agasallos estarán nas vosas casas. Xogade con eles, compartídeos coa vosa familia, e, con prudencia, tamén cos amigos, se é posible.

    Porque hoxe, pese a todo, benqueridos nenos e nenas, é o voso día, a vosa festa; nesta noite e mañá todo ten que ser alegría e xogo, entusiasmo e felicidade. Vós sodes o mellor exemplo de que entre todos sairemos adiante. Nas vosas man está o futuro.

    Obedecede aos vosos pais, sede cariñosos con eles e máis coas avoas e avós e co resto da familia. Necesitan máis que nunca da vosa presencia, dos vosos aloumiños. Eles dedican as súas vidas a vosoutros, agradecédellelo. Ben sabedes que a maior felicidade é facer felices aos demais.

    Tamén queremos mandarvos unha mensaxe a vós, nais e pais. O primeiro de todo que xoguedes cos vosos fillos e fillas, que lles deades protección e cariño. As vosas criaturas son, xunto coas persoas maiores, as máis vulnerables da sociedade e necesitan de vós máis que nunca. Por iso, pedímosvos que teñades moito coidado nas vosas relacións. Sede prudentes nos vosos comportamentos. Non vos expoñades inxustificadamente. Cumpride as normas aconselladas polas autoridades e expertos sanitarios, non fagades inútil todo o labor e sacrificio de tantas persoas que estiveron e están a traballar arreo pola saúde e benestar dos demais, persoas a quen nunca compensaremos dabondo pola súa entrega e a quen mandamos desde aquí o noso máis agarimoso agradecemento, Dade exemplos aos vosos fillos e fillas de moderación nos vosos comportamentos, e solidariedade, empatía e compromiso cos máis débiles e necesitados.

    Finalmente, queremos mandar tamén unha mensaxe á clase política: practicade a convivencia serena fronte á crispación. Aparcade diferencias, vellos rancores e remade todos na mesma dirección Loitade xuntos para que esta pandemia fomente un maior acercamento emocional entre os seres humanos. Procurade non radicalizar aínda máis o nivel de malestar e inquedanzas en que vivimos, porque o efecto na sociedade podería ser moi daniño e pernicioso.

    E agora, queridos amiguiños e amiguiñas, ceade axiña, deitádevos en paz na cama, cerrade con forza os ollos, durmide placidamente toda a noite, que mañá, ben cediño, teredes os nosos xoguetes nas vosas casas.

    Convidámosvos a todas e todos a traballar, como a ta agora, para que Ribadeo sexa cada día un lugar máis agradable e acolledor.

    Cun poema -dedicado ás parroquias e escrito por Baltasar e Gaspar para distraer a longa viaxe desde Oriente-, acabamos o noso discurso.

Seguindo a ruta que marcan

as estreliñas do ceo

deixaremos agasallos

nas casas de Ribadeo.

Silenciosos e nocturnos

cando remate o serán

visitaremos as casas

de todo Vilaselán.

Seguiremos o camiño,

viaxando leira por leira,

ata chegar ás casiñas

da parroquia de Piñeira.

Cargados van os cabalos

de xoguetes máis de mil

para repartir arreo

por todo Vilaframil.

Logo iremos silandeiros,

o noso deber cumprindo,

moi pegados á ribeira

ata as vivendas de Rinlo.

Guiados por vagalumes

que brillan como as estrelas,

continuaremos camiño

á parroquia de Covelas.

Antes que se faga día

un nobre pulo nos move:

visitar unha por unha

todas as casas de Ove.

Mentres a noite pechada

o seu negro manto estende,

chegaremos a Santalla,

Santalla de Vilaousende.

Pero non vos preocupedes,

non nos esquecemos dela,

deixaremos agasallos

na parroquia de Couxela.

De aquí marcharemos ledos,

a tarefa case feita,

para deixar os presentas

nas terras de Cedofeita

E a esperanza que hoxe brilla

coma se fora un diamante

ha levarnos finalmente

polas casiñas de Arante.

Moitos bicos para todos

e para todas tamén.

Haxa paz, felicidade

neste ano que vén.

Aos maiores, aos pequenos,

aos bebés, nenas e nenos,

a nacionais e estranxeiros,

ribadenses, forasteiros,

desexamos o mellor

os Reis Magos de Oriente

Gaspar, Baltasar, Melchor."