20200408

A economía mundial ao servizo da dignidade. Pablo Mosquera

    Na medida que somos máis fortes ante a infección, reparamos nas súas consecuencias. Na medida que as cifras de enfermos e mortos se aplaquen, descubriremos as feridas da pandemia sobre o sistema no que vivíamos ledos e combativos.
    Non podo por menos que recitar aquel poema de Mario Benedetti que popularizou Serrat. "El sur también existe". Pois agora somos o sur. E miramos ao norte, ca súa opulencia e lles imploramos axudas. Estamos a descubrir as consecuencias da globalización e da maldita deslocalización. Si, esa fórmula economicista que trasladou a produción para aqueles lugares onde a man de obra é barata, amestrada, sen dereitos. Estamos descubrindo as miserias do capitalismo no que fomos felices consumidores confundindo o necesario co superfluo ao servizo da publicidade ou da presunción na mal chamada sociedade con desenvolvemento tecnolóxico -nenos famentos coincidindo na mesma xeración con nenos con smartphone- ou regos para campos de golf mentres outros seres humanos en África fan quilómetros para saciar a súa sede.
    Esa Europa do euro que nola venderon como forte, solidaria, competitiva con outras economías, onde iamos ser cidadáns de plenos dereitos, pero descubrimos que os europeos do sur, se queremos axudas para mitigar a pobreza que nos ameaza, deberemos aceptar as condicións leoninas para acceder ás súas axudas de usura, e así ser os seus escravos. E como aperitivo aí están eses fondos europeos de recuperación que nos negan. Berramos, pedindo acceso a liquidez, como enerxía vital para as empresas, esquecendo normas e tratados que se quedaron inservibles, pois aos Estados confinados pola pandemia, arróxanos a endebedarse como única solución de supervivencia. Pero si queremos sigan vivos os pequenos emprendedores e traballadores, necesitamos ingresos solidarios para que a pandemia non nos transforme nunha legión de parias famentos e desesperados e ser pasto de ideoloxías totalitarias.
    Buscando puiden atopar o pensamento público dun home de Estado. J. Borrell desde o seu exilio avísanos. África será o novo foco para a segunda oleada. "Haberá que buscar respostas coordinadas a escala global". Para sacar a Europa da crise económica, que poñerá en perigo a propia supervivencia do proxecto común, fai falta un plan de débeda mancomunada, xa que moitos países non poden endebedarse máis. "Fan falta fórmulas e mecanismos financeiros máis solidarios e unitarios porque as circunstancias requíreno". Fai falta actuar desde os Estados para que non haxa unha destrución do aparello produtivo.
    Pero hai moitas dificultades. A primeira, a talla dos dirixentes. A segunda, as tácticas para facerse co poder geopolítico. A terceira, o desprezo ao pobo, ao que tratan como mero asento contable. A cuarta, a alienación para as novas xeracións. A quinta, o control férreo sometendo ás liberdades. Pero, a resposta a tanta inxerencia... Só nos falta gritar como en tempos do "nefasto Fernando VII", ¡vivan as cadeas!

20200407

Do concello na pandemia. Medidas fiscais polo Covid-19


"TAMÉN PIDE FLEXIBILIDADE Á DEPUTACIÓN
Medidas fiscais polo Covid-19
03/04/2020

O Concello pon en marcha medidas fiscais para aliviar a situación pola que está a atravesar a veciñanza e o empresariado ribadense, segundo anunciou hoxe o concelleiro de Economía, Pablo Vizoso. Así non cobrará ou devolverá (no caso de que xa fosen pasados ao cobro) aquelas taxas de servizos que se viron suspendidos polo estado de alarma como a da piscina municipal, a da escola de música, as das escolas deportivas municipais, as dos mercados dos mércores e dos sábados, as das terrazas, a da ORA ou da axuda no fogar, entre outras. Tampouco se cobrarán os recibos de subministro de auga e recollida do lixo a aqueles locais comerciais e hostaleiros que están pechados desde que se decretou o estado de alarma.

Vizoso explicou que "na situación excepcional na que nos atopamos, en pleno estado de alarma acordado polo Goberno do Estado a consecuencia da crise sanitaria ocasionada polo coronavirus, desde o Concello de Ribadeo decidimos, dentro das posibilidades que nos permite a legalidade, adoptar unha serie de decisións en materia económica e dos recursos e ingresos públicos, que van dirixidas a aliviar na medida do posible a situación dos nosos veciños e actividades comerciais".

O edil de Economía subliñou que "en primeiro lugar decídese non cobrar ou ben devolver, se xa estivesen pagados, os importes correspondentes ás taxas e aos prezos públicos dos servizos e das actividades que quedaron prohibidas ou suspendidos durante a declaración do estado de alarma e mentres dure esta situación. Son a taxa polo estacionamento de vehículos na zona ORA; a taxa polo uso da piscina municipal; a taxa da escola de música e das escolas deportivas municipais; a taxa polo servizo de mercado no que se refire ao dos mércores, dos sábados e ao de artesanía na rúa Rodríguez Murias; a taxa pola ocupación pública das terrazas; a taxa pola reserva de espazos e inmobles de uso público para aquelas autorizacións que non se puideran ter levado a cabo; a taxa pola ocupación das zonas públicas ou de terreos de uso público con mercancías, con materiais de construción, con andamios e similares na medida na que se ven suspendidas para a execución destas obras; e o prezo público do Servizo de Axuda no Fogar para aqueles usuarios aos que lles foi suspendido por diferentes causas".

O concelleiro ribadense indicou que "en segundo lugar decídese tamén non cobrar ou devolver as taxas do subministro de auga potable e da recollida do lixo para aquelas actividades que se viron obrigadas a pechar os seus establecementos polas decisións de suspensión de actividade acordadas polo Estado ou pola Xunta de Galicia. E neste caso para garantir que se ten en conta a todos os afectados hai que facelo de xeito rogado, é dicir precisarase unha solicitude presentada polos afectados nun procedemento simplificado, polo que simplemente deberán achegar a súa alta no IAE ou algunha outra documentación acreditativa da súa actividade para comprobar que se corresponde coa relación de actividades suspendidas. Danse instrucións tamén aos distintos servizos do Concello para que non se pasen ao cobro os tributos e as taxas das actividades indicadas anteriormente ou ben que se inicien os trámites para a súa devolución de oficio, no caso de que xa fosen pagados con anterioridade".

Pablo Vizoso engadiu: "e finalmente tamén se decide dar traslado á Deputación de Lugo, xa que é a entidade que ten delegada a xestión e a recadación dos principais impostos do Concello, para que adopte as medidas necesarias e trate de minimizar a incidencia desta crise actual na situación económica dos nosos veciños, dos profesionais e dos comerciantes, empresarios e empresarias de Ribadeo, como poden ser o adiamento da presentación ao cobro dos impostos de vehículos de tracción mecánica, do IBI e do IAE cara aos últimos meses do ano, para facer fronte ao pagamento con menores problemas; e tamén o fraccionamento de todos os impostos, como por exemplo fai o Estado co imposto da Renda, e sen aplicación de xuros"."
 Nota: para ver as medidas, mellor no sitio oficial do concello: http://ribadeo.gal/actualidade/nova.php?id=3512&lg=gal

Do concello na pandemia. Ribadeo queda na casa


"O TRABALLO SEGUE EN TODAS AS ÁREAS DO CONCELLO
Ribadeo queda na casa
04/04/2020

Baixo o cancelo de #Ribadeoquedanacasa agrúpanse as actividades que vinculan directamente as áreas diferentes de traballo do Concello de Ribadeo e as persoas usuarias.

A Área de Cultura ten abertas dúas campañas que poden desenvolverse desde a casa e das que vai dando conta a través do Facebook mais tamén a través das súas listaxes de correo (APEGO e público xeral). Unha é a difusión das bases do IV Certame Xuvenil Literario e de Artes Plásticas Concello de Ribadeo. As mozas e mozos interesados poden aproveitar este confinamento para crear, por agora obviamente sen prazos de entrega. As disciplinas son o relato curto, a poesía e o debuxo e a contía dos premios é de 300 euros.

Por outra banda, Ribadeo forma parte do proxecto Youtubeiros, una proposta de vídeos en galego na rede que cada ano vai a máis. Nun momento en que o confinamento nos fogares está a favorecer a creatividade e uso dos móbiles esta idea que levan a termo Concellos, Universidades e Deputacións galegas ponse en marcha no momento idóneo.

A maiores aprovéitase para difundir propostas externas que poden aproveitarse como as dirixidas ás familias a través do programa APEGO, as "pílulas lingüísticas" de CRTVG co seu Dígocho eu, a difusión da programación en aberto de cinema e audiovisual galego, obras de teatro etc.

Por outra banda, e dado que o sector das artes escénicas é dos máis prexudicados coa crise do coronavirus, o Concello de Ribadeo non anula, simplemente adía a súa programación do 2º trimestre que xa tiña en imprenta e que comprendía exposicións, concertos e teatro para público infantil e adulto, entre outras actividades.

EMMeD
O persoal da EMMeD (Escola Municipal de Música e Danza) está en contacto continuo co alumnado ven sexa a través da app de comunicación do centro ou doutras ferramentas que posibilitan o teletraballo. Realizan envío de novo material (partituras, exercizos, vídeos...), imparten algunha clase online e corrixen exercicios que o alumnado lles envía."

Do concello na pandemia. Produtos locais

Coido que na crise actual unha das cousas importantes é conseguir a coordinación para que as emdidas máis ou menos axeitadas podoan surtir efecto. E o concello púxose a iso. Con algún retraso espallo cousas que vexo no seu sitio:
"
Á CAMPAÑA PODEN ADHERIRSE OUTROS/AS PRODUTORES/AS
Ribadeo Agroalimentario
04/04/2020

O concello de Ribadeo pon en marcha unha iniciativa para fomentar unha alimentación de proximidade na vila ante a situación de emerxencia sanitaria ocasionada polo coronavirus.

Co lema Ribadeo Agroalimentario, por unha alimentación máis próxima as Concellarías de Desenvolvemento Local, Comercio e Turismo xunto coa de Igualdade, Ensino e Mocidade queren poñer en valor o traballo das persoas produtoras e provedoras de produto local ante as actuais circunstancias e animan ao consumo responsable, xusto para as produtoras e sostible ambientalmente. Esta iniciativa aglutina os programas de entrega a domicilio de produtos das praceiras e praceiros do Mercado de Abastos así como das produtoras de horta de Ribadeo.


Para o desenvolvemento desta campaña activouse unha web dentro da páxina do Concello. A campaña está aberta a outros produtores e produtoras ou distribuidores/as de produto local que desexen participar. Aquelas persoas que estean interesadas en apuntarse poden escribir un correo electrónico dirixido á axente de desenvolvemento local.

O concelleiro, Pablo Vizoso, salienta que "na actual crise sanitaria, o traballo do sector primario e a súa distribución traballan para provernos de produtos básicos de alimentación sendo ademais unhas das tarefas esenciais que non se poden deter. Ademais, neste contexto de confinamento temos máis tempo para facer a compra, cociñar e avaliar o consumo que facemos. Por iso queremos facer un chamamento ao consumo responsable, xusto para as persoas produtoras e sostible e animamos a participar nesta campaña para poñer en valor a alimentación de proximidade e aos seus profesionais que nestas semanas complicadas traballan e fan un esforzo enorme para coidarnos coma comunidade".

O edil ribadense anima tamén á cidadanía "a seguir e secundar todas as iniciativas das pequenas empresas e persoas autónomas para así contribuír ás economías familiares consumindo en clave local"


Diario de un confinado en la plaza de Olavide. EL KIOSQUERO DEL BARRIO. Ángel Alda

"Martes, 7 de abril de 2020
En los supermercados poco puedes intercambiar con su personal. Puede que conozcas a la cajera. Puede que no. Pero queda todavía un héroe del saludo. El kiosquero. Va a ser la única persona en centenares de metros a la redonda que te salude, que te pregunte como vas. Y a quién devolver el saludo y dar las gracias por ejercer de ciudadano amistoso. Tras de su garita aclimatada nada tiene que ver con los primeros vendedores de prensa de Madrid, aquellos casi niños que anunciaban a gritos el Imparcial o el  ABC. O los más tardíos del franquismo a los que se les prohibió vocear la prensa y se instalaron en esquinas o cruces con sus cajas de madera como mostradores. Hoy el vendedor de prensa es un oficio en extinción pero en estos días para mí son el símbolo mejor de la ciudad que fuimos y de la ciudad que vendrá.
Gracias Mariano. Gracias a todos los Marianos que han alegrado las mañanas de nuestra vida.
Ayer este periódico que acoge mi diario publicaba una estadística en la que se asegura que nuestro distrito de Chamberí es uno de los menos afectados por la pandemia del Covid. Todavía no he visto uns interpretación de los datos ¿Acaso somos por tradición muy distantes socialmente? ¿Serán las amplias y arboladas aceras de nuestras calles las que nos permitan esa distancia? En el futuro lo sabremos.
Mientras tanto observemos tantos debates como los que nacen cada día en nuestro entorno: libertades y control poblacional. Salud y economía. Escala de las ineptitudes de los gobiernos del mundo.
Yo me quedo con el debate sobre el futuro de las ciudades. Sobre la movilidad. Sobre las redes de cuidados. El debate de la cultura. Y como hacer de nuestras calles un espacio de libertad y convivencia.
Y con un único deseo. Que nuestros enfermos vuelvan a pisar las calles nuevamente.
Hasta mañana.
Ángel"

20200406

Canto mide Ribadeo?


   Tárdame volver a recorrer as túas rúas, Ribadeo. Recorrelas con tranquilidade, entre xente, parando a saudar e vendo ós demais mover a boca tamén con tranquilidade ó falar. Sen medir os pasos, pero sentindo no corpo que están dados. Coñecendo que hai quilómetros e quilómetros para recorrer. Que os catro quilómetros de rodeo ó pobo conteñen moitos outros no seu interior, mesmo con rincóns moi de cento en vento visitados.
   Sabendo que non só se pode ver dende a altura que representa un piso nun edificio, senón de pé na rúa. Sabendo que existen tellados máis aló destes que nos tapan como un valado.
   Sabendo que un longo minuto sóbrame para recorrer o corredor, pero ese mesmo curto minuto non me chega máis que para facer unha parte da rúa, sen chegar ó límite e ter que dar volta. Non, da rúa Pasarón y Lastra podo ir por Bispo Cebeira, ou por San Miguel, subir pola costa de Juanita cara a Calvo Sotelo ou continuar cara á baixada a Guimarán, ou... cara arriba, abaixo, á dereita, á esquerda, ábrese un e outro camiño e posibilidade. E chegar e continuar, se se quere, máis aló das rúas, cara ó campo.
   Tamén sabendo que se pode variar a modalidade. Paseando ou facendo deporte. Con pasos vigorosos ou suaves, facendo os pequenos detalles vistos motivo de parada. Escoitando os sons da xente, dos animais, das máquinas, do vento, todos. Si, tamén os desagradables, pasándoos rápido, tal vez deixándoos atrás despois de apurar un pouco, se se pode. Ou polo contrario, tentando un illamento a traverso da música directamente nos oídos.
   É dicir, aplicando liberdade. Neste caso, liberdade de movemento que estou a describir, sen perxudicar a ninguén, nin á a súa liberdade correspondente.
Non, non será a única liberdade que exercer cando remate o confinamento.
   Mentres, a lembranza do entorno acompaña o encerro. E todos e cada un de nós pode dicir “Ribadeo, estás aí e sei que estou en ti, o mesmo que ti estás en min”. E mentres o tempo chegue, recorrer as súa rúas é vagar polo fogar, xa calorosamente coñecido aínda que quede algún recuncho por deixar a pegada ou detalle por mirar. Como ocorre con Ribadeo.
   Vexo as gaivotas voar libres e sentimentos contraditorios recórrenme. Por unha beira, ansia de liberdade. Por outra, a seguridade, a miña e a dos demais.
Sei que a seguridade non pode ganar sempre á liberdade. Non, a seguridade ten un límite, o que lle deixa a liberdade. E a liberdade é a vida: se queres vivir, necesitas liberdade, chegará un momento en que terás que collela e abandoar a seguridade convertida en trampade procura de seguridade total.
   Hoxe antóxaseme que a primeira liberdade que usarei será sinxelamente saír recorrer as rúas, a ‘medir Ribadeo’. Pero polo de agora, prima a seguridade.
   Que canto mide Ribadeo? Mide o que tu queiras en liberdade.

Diario de un confinado en la plaza de Olavide. VECINOS AL RESCATE. Ángel Alda


"Lunes, 6 de abril de 2020
Con la crisis del Covid llegó no solo el confinamiento. Llegó la desbandada. Servicios públicos desbordados y orientados en exclusiva a lo esencial. Sanidad, orden público y poco más. Quedaron desmantelados muchos servicios de atención a la dependencia, los niños con necesidades de atenciones especiales los perdieron con el cierre de los colegios y la retirada de otros recursos. Los servicios de atención domiciliaria a personas mayores han sufrido una caída de las prestaciones brutal. Pero siendo malo, muy malo, todo esto, lo peor es que muchos recursos no públicos, voluntariado, tercer sector, centros religiosos, etc, no tuvieron otra opción que cerrar. Comedores sociales que ya solo entregaban comida fría y que al final, por la alta edad de los voluntarios tuvieron también que bajar las persianas. Asociaciones de defensa de los inmigrantes, colectivos de ayuda social de todo tipo fueron por el mismo camino. Un desastre en toda regla fruto del desamparo y la precariedad en las que se mueven la mayoría de ellas debido a la falta de ayudas públicas oficiales.
Fue en esa dinámica que nacieron iniciativas vecinales en los barrios. En el entorno de los movimientos ciudadanos: asociaciones de vecinos, centros culturales, ateneos populares, movimiento feminista que unas pocas personas montaron rápidamente plataformas de ayuda a los colectivos más vulnerables. Mayores, dependientes, solitarios, etc.
En Chamberí ese movimiento nació en el entorno de la Casa de la Cultura y de los colectivos que se mueven en su órbita, especialmente el movimiento feminista. Su trabajo consiste en ofrecer vía telefónica y digital la gestión de compras, recados y todo lo que puedan necesitar esas personas enclaustradas en sus domicilios sin posibilidad física de moverse. Y hacerlo de manera segura, higiene, garantías personales, etc. En la foto de portada tienen acceso a los teléfonos de este meritorio movimiento de emergencia. Uno más de los muchos activados en Madrid y en España entera. Un orgullo contar con ellos.
Mientras tanto, llegan noticias esperanzadoras de nuestros hospitales. Parece que el colapso en las urgencias está cediendo. Hay que seguir empujando. Y llorando por las enormes pérdidas que suceden en nuestro entorno. El WhatsApp se está convirtiendo en un tablero donde los amigos cuelgan las esquelas de sus familiares desaparecidos. Como escribe mi amigo Enrique anunciando la muerte de su suegra "este virus mata, no olvidadlo". Mi mejor recuerdo para Alejandra. También para la suegra de mi buen amigo de Barcelona, Fernando.
Iniciamos la Semana Santa.
Hasta mañana.
Ángel"

20200405

Apartándonos de zona de máximos



   Domingo de Pascua en Ribadeo. Nubrado, temperatura suave, sen vento... As noticias melloran dentro da gravidade: onte volveu baixar o número de novos contaxios detectados, de xeito que as cifras de novas infeccións sitúanse tan só no décimo posto da tempada. Sabemos que as novas deteccións dependen do número de test pasados, e non se están a pasar moitos. Ademáis, parece que a xente tende a enfermar menos en fins de semana... Mellor fixarse noutro indicador. 
   O de mortes diarias, aínda que indique un certo retraso fronte ó anterior, está moito máis axustado e tamén da mostras positivas: baixou ó oitavo lugar. En ambos indicadores, o día anterior tamén representara unha baixada. 
Segue a aumentar o número de infectados contabilizados, pero estamos apartándonos da zona de máximos.
   Hai nubes sobre Ribadeo, pero o día parece máis despexado.

20200404

Diario de un confinado en la plaza de Olavide. EL HEROÍSMO DE PENSAR. Ángel Alda

"Sábado, 4 de abril de 2020
De repente los amiguitos de la causa neoliberal, enemigos declarados de los impuestos, se convierten en admiradores de las democracias sociales escandinavas por sus éxitos en materia de lucha contra la presente pandemia del Covid, que están por ver en cualquier caso, y se olvidan del modelo que hasta ahora les gustaba: el de los recortes fiscales, los sueldos bajos y la desregulación de los mercados. Bienvenidos, entonces, a políticas de impuestos confiscatorios, bienestar social igualitario y servicios públicos de primera. Bienvenidos a países con sistemas de gestión de la dependencia, de residencias de ancianos y de seguridad social muy distintos de los propios de sociedades como la de EEUU.
Hablábamos ayer de los sentimientos, de nuestros sentimientos. Pero no veo mucha información de lo que pensamos. Se producen debates histéricos sobre globalización versus nacionalismos. Es una paradoja que un riesgo global se enfrente a escala de las naciones o estados. Incluso provocando desórdenes y casos tan chuscos como la incautación de respiradores comprados por España en China por Turquía, un socio estratégico supuestamente. O la incapacidad para promover una política común europea. Con los amigos del multilateralismo en fuga como no entender la exacerbación de los sentimientos nacionales patrióticos. Como no asumir el retroceso de la democracia en Hungría, por ejemplo. Como no tener miedo de la posibilidad de que a Trump le de un ataque de patriotería y promueva la ley marcial en su país.
¿Que pensamos de esto? ¿Cuáles son nuestros marcos de referencia? Con una prensa de calidad en retroceso constante, con unos medios masivos de comunicación que convierten todo en espectáculo, con unas redes sociales pasto de las tonterías, de los rumores y de la intoxicación de estos o de aquellos, me temo que el estado de confusión se apodere de nuestras mentes.
Dediquémonos, mientras tanto, al ejercicio heroico de sobrevivir. A conseguir el pan de cada día en la tienda de la esquina o convirtiendo su cocina en una tahona- por cierto, se agota la levadura en los supermercados-. A seguir algún curso de corte y confección para manufacturar en casa las mascarillas, tapabocas como dicen mis primos mexicanos, que van a ser obligatorias a no más tardar. Mi amigo Luis les puede facilitar un vídeo para un modelo de urgencias que les saque del apuro. Y, a más a más, como dicen los catalanes, no estaría mal empezar algún curso de ingeniería para preparar respiradores caseros con el tubo del butano y un viejo motor eléctrico de alguna aspiradora doméstica. Para esto les puedo facilitar contactos con mi primo de Alicante, mecánico de aviación jubilado o de mi amigo Gonzalito, ingeniero industrial por el ICAI. Jubilado por supuesto. Están en ello y España puede confiar en su talento. Acuérdense de los tiempos en los que arreglábamos el seiscientos con un tornillo y un chicle usado.
Y si alcanzan la maestría en el arte de fabricar mascarillas no se olviden de mi. Tenemos la máquina de coser en el pueblo.
Hasta el lunes. Mañana descanso de este trajín.
Ángel"

20200403

Hoxe vai de sensacións


   Si, hoxe vai Sol. Unha moto pasa baixando pola rúa, e a máquina de limpeza do concello completa o cadro sonoro mentres alguén asubía. Ribadeo está calmo, pero vivo. E eu tamén. Aproveitando as dúas horas de Sol que chegan ás ventanas do noso encerro e que quencen o esprito ó tempo que dulcifican a casa.
Incorpóranse as gaivotas axuntándose para os niños e os seus graznidos sobresaen por riba dos doutros paxaros.
   A soidade núa da rúa éo só ás veces. A cola de xente autoseparada na viciñanza da farmacia aliméntase e baléirase con algunha persoa que chega ou se vai. Alternan tamén os sons do caixeiro, co seu piticlín piticlín ó marcar, con algunha charla -en xeral moi curta- de xente que se cruza. Outros ruídos son minoritarios en tempo, pero tamén indicativos de actividade, dende o paso dunha bicicleta ó runrún do coche que se acompaña dun son grave das pedras da calzada no lugar no que necesitan ser reasentadas. Ou un can que toma o relevo ás aves, lembrando a súa existencia.
   E tamén, claro, os viciños avisos do Whatsapp ou dunha rede social, que hai que rebaixar ou mellor anular para poder vivir, para lembrar que a vida segue e está 'aquí', no exterior , non só -nin sobre todo- no interior dos nosos omnipresentes e cómodos e case imprescindibles aparellos electrónicos. Aparellos que, noutros momentos, dilúen o confinamento para noso ben. E así, sen intrusos dos que usamos e conveñen, disfrútase a calma ó Sol da mañá.
   Non, non é o mesmo que no campo, poñamos á beira do río Grande en Covelas. Pero tampouco, aínda que pode que nestes días garde máis semellanza, como na praza de Olavide en Madrid.
   Ó lonxe, a Ponte dos Santos tamén está tranquila. Hai veces que hai que esperar... minutos! para que pase algún coche, aínda que non soe ser tanto o tempo necesario.
   Sensacións diferentes ás normais nestas datas outros anos, acumúlanse. Non só por estar a outras cousas de pensamento ou acción, ou polos ecos dos noticiarios desacougantes, senón polo entorno inmediato. Porque outra xente tamén está outras cousas. Aínda que a farmacia siga, o banco siga, e os obreiros de mantemento esteñan baixando a mirar non sei que no rexistro do subsolo, algo inusual. Si, a vida cambia, pero segue a ser vida.
   Di unha enquisa sobre os sentimentos nestes tempos de pandemia que os homes manifestan máis resignación, esperanza, tristura... e as mulleres, tristura, resignación e unha mistura de esperanza, desencanto e frustración. Mais, o que me chamou a atención é que en xeral, a xente de grupos que teñen máis oportunidade nesta crise, por idade ou por medios, ten as emocións máis negativas. Algo así como se o ter máis asideiros fixera que vaian retrasados no influxo, interiorización e recuperación de sentimentos, mentres os máis desfavorecidos pasaran de puntiñas pola peor fase emocional, e estiveran cunha actitude máis positiva.
   ... Pero agora, ó Sol, se podemos abstraernos coa tranquilidade de non ter directamente síntomas de enfermidade, gocemos do día.