20201023

DESBANDADA EN LA ESTACIÓN. Ángel Alda

Soñar con trenes

 
En recuerdo de Jorge y Salud. Fallecidos en Madrid con cuatro días de diferencia. Juntos y sin separarse nunca desde 1945. Los dos malagueños de nacimiento y madrileños de adopción. Los dos con la infección del Covid. Dos vidas truncadas. Puede que fuesen muy mayores, Jorge con 98 y Salud con 94. Pero disfrutaban con sus hijos y nietos de la alegría de vivir. Jorge seguía leyendo su periódico cada día. Cabezas en perfecto estado de revista. Les ha tocado formar parte del grupo de 500 personas que en estos momentos mueren con esta enfermedad semanalmente.
Jorge vivió la famosa "desbandá", la huida del bombardeo de Málaga en Febrero de 1937, en la guerra civil, con catorce años. Sus fatigas, los riesgos que corrió en soledad hasta que se pudo refugiar en Valencia son dignos de una novela. PARA MÁS DETALLES SOBRE LA DESBANDADA DE 1937
Su reciente entierro casi tuvo que celebrarse en soledad al estar muchos de sus familiares en confinamiento. Que tristeza.
Vaya mi homenaje a los dos y el pésame a su familia, en particular a su hijo Pepe, compañero y amigo del instituto Ramiro de Maeztu.

 
DESBANDADA EN LA ESTACIÓN
    Vivimos en el borde de una catástrofe y con la inconsciencia del que prefiere negar la realidad y que nadie le amargue la vida que ya está suficientemente achuchada. Mientras, los hospitales se llenan de enfermos de toda edad y condición. Y al que le toca, le toca.
    Tenemos un sistema de cuidados médicos y de salud pública desbordado. Una economía que proteger. Una situación política envenenada. Y al final resulta que enfrentar los riesgos es tarea casi totalmente privada. Nadie nos va a decir dónde podemos o no podemos ir o con quién. Hagamos lo que tengamos que hacer. Pero sobre todo sintamos compasión. Esto no es una pelea para sobrevivir individualmente. Esto es una ocasión de pensar en la comunidad y de abrirse a la sociedad. El riesgo que corremos de uno en uno, la decisión de reunirnos o no con la familia o los amigos, de relajar la atención, se paga socialmente. Ustedes sabrán. Que no nos pille la desbandada.
    Y ahora vamos con el sueño.
    Estación de tren muy extraña. Los trenes en vez de circular por vías paralelas parece que se cruzan y entrecruzan en una especie de locura geométrica. Taquilla única y colas kilométricas. Todo el mundo parece querer viajar a cualquier destino. Discusiones entre los aspirantes a viajeros. Caos organizativo. A veces la cola parece avanzar rápidamente pero en otros momentos se eterniza.
    Alguien me regala una gorra teresiana de jefe de estación y me dice que con ella puedo subir a cualquier tren sin necesidad de billete. Subo a uno que me pilla cerca. No sé cuál es su destino. Pregunto a la gente y se ríen de mí. Si usted que es de la casa no lo sabe, imagínese nosotros.
    En los vagones, departamentos como en los coches antiguos. Me paran y me obligan a entrar en todos ellos, quieren que les pique el billete y aprovechan para contarme su vida. Improviso un sistema de marcado de los billetes con un cortauñas que llevo de casualidad en el bolsillo y atiendo sus historias con cara de póker. Nadie parece preocuparse por lo extraño de esa herramienta para picar billetes. Al final llego a un departamento vacío y escondo la gorra. Estoy solo y creo que aquello es un tren a ninguna parte.
    Pero por arte de magia el departamento se transforma en mi casa. Entran por la puerta mi familia. Les digo que están locos. Pero se sientan a comer. Se sirven fuentes y bandejas que no se de donde sacan. Hay muchas mesas llenas de gente y descubro que todos los departamentos del tren se han convertido en comedores independientes pero que pertenecen a mi casa. Todo el mundo comiendo y dándome las gracias por la invitación. Estoy tan abrumado por los acontecimientos que regalo a todo el mundo un ejemplar de mi libro y voy firmando todos ellos y dedicándolos.
    Reconozco a casi todos. Están muy jóvenes y elegantemente vestidos todos ellos. Es como una gran felicidad hasta el momento que todo vuelve a ser un tren en el que se anuncia que estamos llegando a la Estación Central. Fin de trayecto.
    Creo que decido dentro del sueño mismo que ha llegado la hora de despertarse. Es como si fuera consciente desde el principio que aquello es un sueño al que me he aferrado. El caso es que me duele mucho la pierna. Estos días estoy con una inflamación del piramidal que me ha afectado al nervio ciático.
    Hace frío como para escribir rápido y solo soy capaz de tomar notas muy sintéticas. Creo que seré capaz de reconstruir el sueño más tarde. Y parece que lo estoy consiguiendo aunque me quedan dudas.
    Recientemente me han dicho que los analistas no interpretan los sueños. Eso es labor de los soñadores. Lo único que hacen es ayudarte a hacer ese trabajo. El sueño para quien lo trabaja.
    Y con esto me despido hasta la semana que viene. No. No les pienso hablar de lo de ayer en el Congreso. Les contaré de un viejo oficio en tiempos de cuarentena. Los barruntas.
    Cuídense.
    Besos
    Ángel

20201022

Un anuncio para Ribadeo dende o Principado

   Supoño que chega ben porque na práctica, non afecta ó noso termo municipal. Aínda así, hai que ir á sé electrónica de Ribadeo pois non é doado atopar noutro lugar (de Ribadeo). Trátase da instalación dun parque eólico en Boal que vai supoñer a ampliación dunha subestación eléctrica en Castropol, concello limítrofe... Velaeiquí os datos, que non sexa por non dar difusión cando chega algunha información...

PINTURAS MURAIS DA PONTE DE ARANTE (II). Emilio Piñeiroa

PINTURAS MURAIS DA PONTE DE ARANTE (II)
A matanza dos Inocentes e a Fuxida a Exipto
Por Emilio Piñeiroa Lozano 

    No meu interese de dar a coñecer o Santuario de Nsa. Sra. das Virtudes de A Ponte de Arante -así poderemos valoralo e o mesmo tempo cuidalo- hoxe vou comentar as pintutas do prebisterio, as máis antigas xunto coas pinturas do arco triunfal (estas para outro artigo).
    Ata o ano 1970 os muros estiveron cubertos dunha capa de cal; nesta data D. José Ferreiro González, Párroco de Arante, E.P.D (faleceu o 2 de xullo de 2019) viu como caía un anaco de cal e para a súa sorpresa aparecían unhas pinturas. Púxoo en coñecemento de xente entendida e estudosos na materia, como D. José Mª Fernández Fernández, D. Santos San Cristóbal… acudindo “in situ“ dende a Universidade de Santiago o catedrático de Arte, D. José Mª García Iglesias.
    No ano 2000 recibiuse da Consellería de Cultura unha subvención para a súa restauración, o resultado é o que na actualidade temos ante nós.
    Para estudar as pinturas debemos clasificalas en catro tipos: as situadas no presbiterio, as do arco triunfal e as dúas situadas na nave da capela. 
   Na ábsida da capela no muro sur localízanse varias esceas marianas, catro pasaxes do evanxeo de S. Mateo, referidos á infancia de Cristo: A Natividade (?), A Adoración dos Magos (?), A Matanza dos Inocentes e a Fuxida a Exipto, e no centro, baixo a ventá, unha inscripción documental, en caracteres góticos, que aludiría á data, ao lugar e posiblemente ao promotor de ditas pinturas, aínda que hoxe tal inscripción atópase prácticamente destruída.
    O Nacemento de Xesús e A Adoración dos Magos non se puideron restaurar, só podemos ler a palabra Magos.

 Matanza dos Inocentes 

Fuxida a Exipto
 
    Sobre a data destas pinturas temos distintas opinións: Alicia Suárez Ferrín e Santos Sancristóbal sitúannas a finais do século XIV (gótico) e J. Mª García Iglesias e Rosa Cacheda no primeiro tercio do XVI (gótico tardío).
    Na catedral de Mondoñedo aparece tamén a Matanza dos Inocentes (finais XV), dun artista local, da Escola de Mondoñedo, moitos chámano o Mestre de Mondoñedo. Será o mesmo autor que o das pinturas da Ponte? O cura de Piñeira, nun artigo publicado na Comarca (13-1-2001), afirmaba:
    Mestre descoñecido :” O mestre de Arante non foi identificado. Hai quen o quere poñer en estreita relación coas pinturas de Mondoñedo. A súa vida sería, ben sei, a de tantos Mestres que coas súas cuadrillas percorrían a nosa xeografía iluminando muros de capelas e mosteiros. A súa arte englóbase no chamado gótico lineal pola importancia concedida ao debuxo, cores planas e o naturalismo inxenuo das súas figuras”.
    Desta época son tamén as pinturas murais da capela de Sta. Filomena do Cadramóa (Valadouro).

20201021

Nota de prensa desconvocatoria asemblea AVV O Tesón

 Cousas da pandemia... desconvocatoria da asemblea que fora convocada para o sábado 24.

AVV O Tesón

Nota de prensa


En Ribadeo, a 21 de outubro de 2020.

Conforme ás medidas adoptadas con motivo do recrudecemento da pandemia COVID-19 en Galicia, que inclúen a prohibición de xuntanzas de máis de 5 persoas, a AVV O Tesón vese obrigada a pospor a asemblea prevista para o sábado 24 de outubro, non podendo definir nestes momentos cando se celebrará.


No seu momento, comunicaranse os datos correspondentes á nova data, que serán difundidos do mesmo xeito que o foron para a que agora se pospón.


 

20201020

Sentado sobre os mortos. Miguel Hernández

SENTADO SOBRE LOS MUERTOS.
Sentado sobre los muertos
que se han callado en dos meses,
beso zapatos vacíos y empuño rabiosamente
la mano del corazón
y el alma que lo mantiene.
Que mi voz suba a los montes
y baje a la tierra y truene
eso pide mi garganta
desde ahora y desde siempre.

Miguel Hernández.


O Concello de Madrid borrou os versos de Miguel Hernández no cemiterio da Almudena. A raíz delo, xurdiu a iniciativa de encher as redes sociais cos seus versos. E chegou a min, e poño a miña contribución para continuar con ela.

Responsabilidade, por deber e dereito

   A raíz dun artigo de Jorge Sampedro sobre o rei emérito deume por furgar na Constitución en relación á responsabilidade do rei (con minúscula, como aparece no dicionario da RAG). Sempre tiven claro que non son un especialista xurista nin nada parecido, polo que tería (teño) que 'contentarme' cunha apreciación persoal.

   Comecemos. Os artigos da Constitución Española de 1978 (punto importante este, as constitucións teñen data, e cambian dunha a outra non só polo estado, senón tamén no tempo) que atinxen ó Rei como institución (agora con maiúscula, como aparece na Constitución) e familia, van dende o art. 56 ó art. 65. Pero a maioría refírense a cousas de funcionamento interno e relacións con outras institucións, polo que só vou usar aquí unha parte pequena. Parte pequena dunha Constitución aprobada polas Cortes (do 'réxime' anterior), ratificada polo pobo (con dereito a voto no 1978) e sancionada ante as cortes polo actual rei emérito.

"Artigo 65.3. A persoa do Rei é inviolable e non está suxeita a responsabilidade. Os seus actos estarán sempre referendados na forma establecida no artigo 64, carecendo de validez sen ese referendo, agás o disposto no artigo 65.2.

Artigo 64.1. Os actos do Rei serán referendados polo presidente do Goberno e, se cómpre, polos ministros competentes. A proposta e o nomeamento do presidente do Goberno, e a disolución prevista no artigo 99, serán referendados polo presidente do Congreso.
                2. Dos actos do Rei serán responsables as persoas que os referenden."

   Como notas aclaratorias, primeiro, dicir que o Art. 65.2 refírese ó nomeamento de xente da 'Casa Real', polo que pode deixarse a unha beira dentro deste texto. Segundo, cito do dicionario da RAE: "irresponsable 1. adj. Dicho de una persona: A quien no se puede exigir responsabilidad. (...) 2. adj. Dicho de una persona: Que adopta decisiones importantes sin la debida meditación. (...)". No dicionario da RAG a primeira acepción ten un sentido lixeiramente diferente: "Que non pode responder dos seus actos."

    E un comentario marxinal previo: Causoume sorpresa que o artigo anterior ós adicados á Coroa trate precisamente "Da suspensión dos dereitos e liberdades" (do pobo, claro).

   A partir do Constitución, coido que empregar a primeira acepción da RAG de irresponsable non é adecuado: significaría máis ou menos que estaríamos a chamarlle tolo ó rei, cousa que non é. Ademais, a Constitución redactouse de xeito orixinal en castelán, polo que deberamos referirnos ó dicionario da RAE. Así, segundo a constitución o Rei é inviolable e irresponsable (segundo a primeira asignación de significado da entrada do dicionario da RAE, sexa ou non aplicable o segundo significado da entrada) a condición de que os seus actos sexan sempre referendados polo Presidente do Goberno e ministros competentes se cómpre, que serán responsables do que referendan. Dedúcese que se os actos non foron referendados, non implican a irresponsabilidade real, a máis de non ser válidos. Se son referendados, os responsables tamén están claros. É dicir, os actos reais, segundo a constitución, implican unha responsabilidade, aínda que poda non ser responsabilidade real. É evidente que os artigos están referidos a actos 'de estado', e non 'persoais', pero aínda no caso de que a interpretación non fora esa, sempre habería alguén responsable. Sexa quen sexa. Logo, se os actos son punibles, corresponde o castigo ós responsables. Repito, sexa quen sexa.

   Así pois, por que non se ten posto en marcha xa dende hai moito tempo a maquinaria xudicial? Sexa quen sexa o suxeito da responsabilidade... E coido que a xente que máis valora a Constitución máis debera perseguir eses actos irresponsables (no segundo sentido da RAE) do Xefe do Estado, estén cubertos ou non pola irresponsabilidade real (irresponsabilidade no primeiro sentido da RAE, e real tanto en canto mente ó rei como á realidade...)

   Como conclusión, coido que habería que esixir responsabilidade, se non ó rei (ao menos mentres non haxa máis modificacións da constitución, express ou non, ou derogación da mesma) ou a quen referendou os actos, á xente que é responsable de perseguir e xulgar eses actos irresponsables dos que estamos a falar... E é que tal parece que a xente que non sabemos de leis temos a necesidade de demostrar que ao menos sabemos ler.

20201019

O golfo no Pérsico. Jorge Sampedro Reimúndez

O GOLFO NO PERSICO
    Fai uns días saíu á luz unha fotografía que 'Conina de ouro Larsen' lle sacou ao emérito en gayumbos, coa gorra estilo snapback caps, a súa camisa long size...? ao estilo Skate Parcks, fronte a unha barbacoa, xunto co fillo da súa querida, supoño que asando un pouco de caviar. Que cachondo. E isto facíao na 'casiña' que, dentro do complexo da Zarzuela, habilitara para fornicar pecaminosamente coa súa ben paga amante... é dicir, moi preto de onde se atopaba a súa consentidora e cornamentada esposa. Ese portento de muller que logo de cincuenta e sete anos vivindo en España, segue sen falar correctamente o castelán... xa non digamos o galego, catalán ou eusquera. Toda unha bendición.
    Mentres tanto, este Borbón (que non me explico a quen saíu) segue exiliado nunha das ditaduras máis abxectas do panorama mundial, nos Emiratos Árabes Unidos, e máis concretamente en Abu Dabi, un país que condena a penas de 15 anos de cárcere aos homosexuais, que castiga con latigazos, propinados polos seus esposos, ás mulleres que cometen adulterio (si o adúltero é o esposo non pasa nada), que fai desaparecer tanto aos disidentes políticos como aos xornalistas críticos, que mete no cárcere aos activistas en prol dos dereitos humanos... en fin: un paraíso... un paraíso fiscal que, curiosamente, non ten convenio de extradición con Suiza onde, casualmente, o 'golfo' está sendo investigado.
    Este inviolable, este irresponsable (dio a Constitución no seu art. 56.3) "pode cometer calquera feito sen ser xulgado porque está por encima da Lei e esta posición manteraa respecto de todos os actos que leve a cabo durante o seu mandado e ata despois de que cese na Xefatura do Estado". Que sorte tivemos! A este deulle por deitarse con señoras, por evadir impostos e por matar elefantes e será lembrado, como el mesmo recoñece, como un putero, como un defraudador, como un maltratador de animais. Menos mal! Que sorte tivemos!, podería cometer a máis abxecta das aberracións que se nos ocorra e seguiría sendo inviolable, seguiría sendo irresponsable. Como dixo Fraga: Spain is different!
    O indecente Casado fai uns días, e en relación coa prohibición que o Goberno da nación lle fixo ao rei 'ao preparao'? de acudir a Barcelona a presidir a cerimonia de nomeamento dos novos xuíces, nunha encerrona contra o goberno urdida e orquestada polo ultra dereitista Lesmes (presidente do CGPJ e conferenciante de FAES), manifestaba que ao rei 'do cash' votárono os españois. Inmediatamente e para corroborar tamaña afirmación, púxose en circulación un wasap que dicía: que levante a man o que elixiu esta monarquía!? e víase ao sanguinario 'xeneralete' co brazo estendido facendo o saúdo fascista. Para Casado, o que diga o asqueroso xenocida, vai a misa. 
   P.D. Postos a imaxinar, imaxinemos que tivera abdicado, como sería normal e xusto, na súa primoxénita. Hoxe sería raíña de España e Xefa de Estado a Elena, rei consorte o Marichalar (non terían cesado temporalmente a súa convivencia) e príncipe de Asturias o Froilán. Viva a República.
    Asdo: Jorge Sampedro Reimúndez

20201018

CONFINADOS EN UNA PESADILLA. Ángel Alda

Andrzej Wróblewski

 
CONFINADOS EN UNA PESADILLA
    16 de octubre de 2020
    No todo es pugna política o competición económica. La sociedad es comunidad, es vecindad, es convivencia. En situaciones de crisis parece que lo razonable sería atenuar las peleas políticas y el afán económico para concentrarse en fortalecer la sociedad. Al contrario resulta fácil que la crisis se exacerbe y los conflictos se agudicen. Incluso algunos en esas circunstancias creen que es preferible acelerar los procesos de cambio traumático para instaurar un nuevo orden sobre la ruina del viejo. A veces no hace falta siquiera que exista un hartazgo generalizado para encender la chispa del conflicto. Surge casi como natural por pura acumulación de acontecimientos y provocaciones absurdas. En esas estamos. Las clases sociales, los partidos políticos, las instituciones no encuentran el camino democrático para la solución de conflictos. El rencor se instala en los corazones y la sinrazón se erige en el camino elegido. No estamos ni mucho menos en esa situación pero a veces el clima que los medios y las redes nos "relatan" así lo parece. Y cuando más te esmeras en tratar de entender y jerarquizar los acontecimientos menos lo consigues y eso proyecta desánimo y depresión colectiva.
    Cada uno va buscando su refugio. Perdemos las ganas de hablar con nuestros vecinos y hasta con la propia familia para evitar problemas. Nos restringimos hasta el pensamiento. Nos refugiamos en nuestra privacidad y buscamos caminos particulares para salir adelante. Los viejos se asustan. Los jóvenes se encabritan y cada cual busca su chivo expiatorio preferido y su paraíso artificial. Yo creo que lo encuentro en los sueños y en lo que me sugieren.
    Les contaré el último, particularmente largo y raro.
    Es muy de mañana y creo que venimos Isabel y yo de entregar sangre en algún hospital para alguna analítica que nos hayan ordenado. Pasamos cerca de un edificio que parece el museo del Prado. Tenemos ganas de desayunar y pienso qué cerca está el instituto Lord Byron. Un invento absurdo. Antes de llegar vemos una escena triste. Un chico joven con pinta de estudiante universitario está llorando y unos compañeros le rodean. Pero si no ha sido nada, solo una broma tonta. Si. Cambiarme una raja de chorizo del bocadillo por una piedra. Me he roto un diente. Por fin llegamos a una puerta de algo que parece ser una cafetería. Entramos. Aquello está muy desangelado. Grandes estantes llenos de vajillas y botellas pero no sé ven cafeteras ni camareros ni nada. Esto ya no es lo que era. Nos dice un amigo al que creo identificar. Nos sentamos a una mesa y enseguida llega una señora con un mandil y dos enormes cafeteras de aluminio, de las de asa en las dos manos. En un café y en otra leche. Nos sirve. El café está frío. Me acerco a una especie de mostrador en el que un cartel pone que sirven unos bollos ingleses llamados cones. Realmente no son cones. Son buñuelos al estilo madrileño. Protesto a un encargado que me dice: son lentejas y me habla de patriotismo. A continuación empiezan a llegar atraídos por el discurso del encargado otros clientes del café que se ponen a lanzar discursos a cual más extraño. Todos los que hablan son amigos míos. Uno lanzan discursos contra el patriotismo contestando al encargado. Todos los pueblos patrióticos son patéticos. Cuando un pueblo empieza a adorar sus símbolos patrios muchos empiezan a ganar dinero con sus banderas. Y los pobres se arruinan. Al final las banderas no se comen.
    Inglaterra empezó así y ahí les tienes. Borrachos de amor a su patria y cada vez más divididos en patrias más pequeñas.
    Siguen los discursos. Todo en un orden casi de funeral. Yo soy el único entre el público que me limito a escuchar. Uno habla de economía. No entiendo nada. Otro de salud pública diciendo que la enfermedad no existe, que es un invento de los laboratorios para vender medicamentos. Llega una mujer y nos propone unirnos a un nuevo movimiento libertador. Cada día tenemos que salir a la calle tratando de emular a nuestros mejores héroes. Un día sales disfrazado de Mozart o de Allan Poe. Otro de Lenin o de Mussolini. Ese es el plan de la buena señora. Un carnaval, eso es, grita otro. Mejor un auto sacramental. Incluso uno grita que lo mejor es un ajusticiamiento popular en la Plaza Mayor. Pero a quién se ajusticia, se me ocurre preguntar. A ti, a ti, grita una multitud.
    En esas me despierto y creo que tengo que escribir el sueño. Si no lo hago se me va a olvidar. Fue el martes pasado.
    Duro, eh. Como para estar tranquilo.
    Pues a pasar la semana como buenamente podamos.
    Un beso
    Ángel

20201015

Da lingua

Da lingua
    Entre os comentarios que recibo polos artigos, de cando en vez chega un eloxio. Iso mesmo foi o que me pasou a semana pasada, cun desenvolvemento semellante a este:
    “-Antonio, por que non escribes en castelán, aínda que sexa unha vez nunha lingua, outra noutra? Hai xente da nosa idade que quere lerte pero non se axeita co galego.”
    A solución dinlla ó meu interlocutor cun sorriso amable e sen ironía:
    “-Non pasa nada. Que falen comigo, que llo traduzo.”
    A cousa quedou aí, pero eu quedei matinando. Deixei aparte as dificultades prácticas que puidera levar a miña resposta, e os inconvenientes para min mesmo, e quedeime coa intervención do interlocutor. O caso é que para min, significa que hai xente que quere ler o que escribo (o que tomo como un eloxio), e que hai xente que non está afeita a ler en galego. O primeiro pode ou non sorprenderme, pero é secundario ante o feito de que me guste crelo. O segundo é algo co que convivimos de vello nesta terra nosa.
    Coido que non son excluínte, tento comunicarme no que podo, e de feito, como outra xente ‘da miña xeración’ comecei a escribir en galego aínda despois de ter comezado a votar. E gustaríame dominar mellor a miña lingua, e máis linguas para usalas tamén. Pero unha cousa é que tente, primeiro, comunicarme, e outra que non teña elixido, de xeito consciente e hai moito, unha lingua preferente para a comunicación. E calquera que tivera que facer traducións acotío sabe que é traballoso aínda cos tradutores automáticos de hoxe en día. A máis de que publicar de xeito periódico varias versións dun mesmo escrito tampouco é o común por varias razóns.
    Sei que en determinados momentos, coido que en máis dos que sería lóxico nunha situación normal do uso do galego, o seu uso como lingua preferente pode ser un obstáculo. Mais distingamos: o expresarse nunha lingua sempre ten as súas limitacións na comunicación, menores ou meirandes (mesmo excluíndo limitacións artificiais). E sexa o galego, o castelán, o portugués, o inglés ou o chinés, e aínda na era dos tradutores automáticos. Limitacións, máis en xeral non é un impedimento inevitable. E en caso necesario, tento o uso doutra lingua, aínda que a controle abondo peor.
    É de comprender, pois somos humanos, que cada quen pretenda facer o menor esforzo posible nas súas actividades, lectura incluída. E que o escribir pretendendo ser lido implique, sempre, facer concesións de xeito consciente ou inconsciente. Pero o mesmo que hai que poñer un límite para evitar o abandono das actividades e o decaemento como persoa, tamén quen escribe é o escritor, e non o lector, e un dos feitos básicos da lectura é a necesidade do lector de facer sempre un esforzo de comprensión...
    Non, non vou chamar á nostalxia sentimental no meu apoio. Non é necesario, a máis de consideralo contraproducente. Cada un ten os seus sentimentos e a súa nostalxia, pero hai cousas que poden transcendelos e transcendela.

Grazas a ti, que das para todos

 

   A anterior é unha versión propia dunha imaxe que se pode ver no sitio XKCD, (ben feitiña e con licenza Creative Commons Attribution-NonCommercial 2.5 License, ou sexa, que podería usala en troques desta) que me deu que pensar despois de prestarlle o meu recoñecemento automático. Recoñecemento á idea, como usuario dunha tecnoloxía e infraestutura que depende, dependeu e dependerá de xente anónima, e recoñecemento a esa mesma xente que existe aínda que non o pareza.

   Á idea que recollín engadinlle un pouco de creatividade: a miña imaxe ten unha base irregular, as pezas que se van incrementando na estrutura non son perfectas, varían de forma, tamaño, presenza... e o 'sistema actual', esa última capa que vemos e que reloce cando a usamos, que parece 'case' perfecta, na imaxe iso, reloce, destaca como se fose a única, obviando todo o que hai debaixo e que fai posible que esté onde está e como está. Mais ese mesmo estado 'actual' é imperfecto, está en cambio, en evolución contínua.,Ademais de ter unhas bases que, coa mirada de hoxe, non parecen tan perfectas, senón diversas, bizarras, case incomprensibles no seu significado ou incomprensible que podan estar aí como soporte da sofistificación actual. Mais están, E, ás veces, algunha desas pezas mínimas segue a depender dunha única persoa, que coida dela de xeito anónimo, sen recoñecemento, Unha peza que como outras moitas comezou así, pero ó contrario doutras, que lograron un equipo, unha entidade, unha empresa que as continuara, que foron financiadas... segue así. Pode remprazarse, mellorarse...? Si, seguro, pero non o fai ninguén, e desenvolve unha labor que só destacaría se nalgún momento fallara.

   Hoxe por hoxe pode verse que a grande construción da sociedade humana foi complicándose pouco a pouco e ten nós cruciais en número insospeitado e en 'lugares' máis insospeitados aínda. Nós ás veces moi pequenos, ou case ocultos, que non parecen cruciais, pero que o son, porque todo na complexa estrutura da nosa sociedade tecnolóxica o é. Mantidos por xente anónima, que pon o seu traballo, o seu tempo, o seu facer, ó servizo de todos. Grazas.