20220526

UNA LUZ EN EL HORIZONTE DE RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2008)

    José María transmite aquí o que sería unha nova falsa alarma sobre a residencia de maiores de Ribadeo. De calquera xeito, unha entrada optimista como poucas das que escribiu José María.

Domingo, 17 de febrero de 2008

UNA LUZ EN EL HORIZONTE DE RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 22:40

UNA LUZ EN EL HORIZONTE

Llevo ya varios años reclamando la atención de los gestores municipales sobre un tema que considero prioritario para el futuro de Ribadeo y su comarca. Una asignatura pendiente y una deuda que Ribadeo tiene contraída con todos esos ancianos y necesitados que dedicaron su vida al trabajo y a la sociedad en esos difíciles años de la posguerra cuando la lucha por la vida era tan dura y de la que ya muy pocos se acuerdan. Algunos de los anteriores alcaldes llegaron, incluso, a hacerse eco de esta necesidad en sus programas electorales. Pero esta no era más que una estrategia para conquistar el voto de los vecinos. Ese fue el caso del PSOE, en la campaña del 2003, cuando su candidato prometía a la gente un “centro para la tercera edad”, del que nunca más se acordó. Otras cuestiones más rentables reclamaban su atención. Eran promesas que, una vez alcanzadas las mieles del poder, nunca cumplió, porque nunca las consideró prioritarias sino sólo un cebo para la conquista del voto.

Pero la sorpresa nos llegó el día 30 de noviembre pasado de las manos del alcalde actual, Fernando Suárez, cuando anunciaba en la prensa que la Rectoral de Ove albergaría un geriátrico y un centro de alzheimer. Esta grata noticia era confirmada a los pocos días por la presencia del obispo de la diócesis, D. Manuel Sánchez Monje y el Vicepresidente de la Xunta, Anxo Quintana, en el salón de plenos del ayuntamiento de Ribadeo a donde acudieron para la firma del correspondiente convenio para hacer realidad esta vieja aspiración de Ribadeo. Por fin, este importante y trascendental proyecto, tanto tiempo esperado, parece que promete salir adelante gracias al empuje del alcalde actual.

Estamos, pues, ante una importante noticia, de gran alcance y trascendencia para el futuro de Ribadeo y de la gente de esta comarca. Un proyecto que, aunque se encuentra en los comienzos de su andadura, ha supuesto un paso firme para la solución de este problema. Faltan aún muchos pasos para hacerlo realidad, pero ha quedado confirmada la promesa y la firme voluntad de la Xunta de darle continuidad hasta convertirlo en una realidad en muy corto espacio de tiempo. Esperemos que no le pase como al corredor de la costa o al tan añorado juzgado de Ribadeo.

Viene, pues, este convenio a llenar un gran vacío en las atenciones que nuestro concejo debe prestar a las personas ancianas o necesitadas. Todos sabemos que, aun habiendo prestado muchos y buenos servicios el viejo Hospital de Ribadeo, que acogió y sigue acogiendo a tanta gente necesitada, el crecimiento demográfico de nuestra villa y comarca supera con mucho, tanto las posibilidades de acogida de este Hospital como la profesionalidad de los servicios que se deben prestar según las exigencias actuales que esta asistencia requiere. Para cumplir su cometido con entera satisfacción y garantía son necesarias hoy unas modernas y más adecuadas instalaciones, así como una gerencia técnicamente cualificada para desempeñar con garantía la misión que estos centros tienen encomendada. El actual Hospital carece de capacidad y de modernas instalaciones a pesar de todas las bendiciones papales.

Sabemos que hay opiniones y criterios que disienten sobre la oportunidad de la ubicación de este centro en la rectoral de Ove. Pero, sin entrar a valorar la conveniencia de otras posibles y aún mejores ubicaciones, el hecho de ver este proyecto, por fin, planteado es suficiente garantía para poder esperar verlo convertido en una feliz realidad para muchas personas que potencialmente lo están necesitando o lo van a necesitar muy pronto. Y este destello de esperanza que se entrevé en el horizonte es algo muy positivo para nuestra comarca, independientemente de los colores políticos que se apunten el tanto.

Por fin parece que algo se empieza a mover en nuestro concejo. La Torre de los Morenos, la puesta en valor del castro de As Grobas, la recuperación del casco antiguo de Ribadeo, la construcción de nuevas viviendas sociales. Todos ellos proyectos importantes para Ribadeo que un gobierno en minoría se muestra capaz de sacar adelante. –

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Un día máis, paz

    Xoves de novo. Otro xoves de maio, mes das flores, mes da primavera, mes da esperanza. Mentres, segue a guerra. Hoxe, 26 de maio, nova concentración en Ribadeo para lembrar (e lembrarnos) que os seres humanos queremos a paz, para iso necesitamos construír a paz, xestionala. De aí que vivamos en sociedade.



20220525

Por Nuestro Faro denuncia a situación diante da sede nacional do BNG

A illa Pancha, no Sigpac

Por Nuestro Faro denuncia a situación diante da sede nacional do BNG

    O alcalde de Ribadeo afirmaba aló por novembro de 2016 ‘Isto non é Grecia, onde se privatizan as illas’. Por Nuestro Faro sabía que aquilo era un farol, como foi un farol anunciar o pasado 13 de abril que un contencioso dáballe a razón ao Concello para que se garantise o acceso libre a Illa Pancha, porque aínda estamos esperando a que faga cumprir a resolución do TSXG.

    A illa Pancha non é unha illa grega pero tampouco é a illa da Creba, defendida polos cidadáns contra a privatización, en Muros a principios deste mes. E tampouco o alcalde de Ribadeo é igual que os representantes do BNG, que o 9 de maio estiveron en Esteiro (Muros) levando a iniciativa da recuperación da illa coa presentación do caderno ‘A illa da Creba. Un baldío comunal’ editado por Galiza Sempre.

    Para apoiar a movilización social que reclama a illa como pública, hai tan só uns días os medios fixéronse eco do inicio da batalla legal pola recuperación da illa, coa presenza do responsable da Plataforma pola Recuperación dá Illa dá Creba, a deputada do BNG Rosana Pérez, e a representante de Galiza Nova e concejala do BNG en Muros, Maruxa Martínez.

    Por esta razón, a AA VV Por Nuestro Faro enviou hoxe un correo ao grupo parlamentario do BNG e á súa sé nacional para expresar que:

    “[...] Ao marxe das circunstancias particulares de cada caso, o sustancial é a privatización inxustificada dun ben común e, no caso da Illa Pancha, a través dunha serie de procedimentos flagrantemente opacos e ilegáis, como temos demostrado repetidamente, e así foi confirmado polos tribunáis e polos seis informes do Defensor del Pueblo.

    Desexaríamos ter algún tipo de información ou coñecemento da dirección ou organismo competente do BNG para coñecer a súa posición política no caso da Illa Pancha de Ribadeo, máxime tendo en conta que o goberno municipal deste concello pentence a ese partido e ven apoiando a privatización de forma activa dende o comezo do proceso. Folga suliñar que o noso grupo agradecería o apoio do BNG contra a privatización da Illa Pancha como no caso da Illa da Creba na Ría de Muros e Noia.”

Covadonga Suárez

Presidenta da AA VV Por Nuestro Faro

20220524

Crise da humanidade, crise de humanidade

Imaxe cortesía da NASA

 Crise da humanidade, crise de humanidade

    Estase a falar, e cada vez máis e de xeito máis incisivo, de crise. De crises. Crise de recursos, por escaseza sexa de petróleo ou de terras raras, desas que sabemos que usan nos móbiles pero non sabemos nin como se chaman, entre outras posibilidades. Crise de crecemento, tanto porque non se medra coa velocidade que se pretende como -sobre todo- pola imposibilidade de ter un medre ilimitado nun mundo finito. Crise climática, cun clima variando a partir dunha temperatura en ascenso e producindo unha temperie impredicible e extrema. Crise de contaminación, sexa de plásticos ou química, ou acústica e luminosa, producindo un desequilibrio nas condicións ambientais que non só inflúe na vida ó noso arredor, senón na nosa propia vida. Crise de desigualdade, con algunha persoa tendo máis -cada vez propiedades materiais, e, derivado, poder- posuíndo e dispoñendo máis que moitos millóns non xa de 'desherdados', senón de persoas que se ven cun certo nivel por riba desas outras 'desherdadas'. Crise sanitaria, derivada en parte das novas enfermidades que xorden a partir da presión sobre os ecosistemas, pero tamén da falta de apoio e resiliencia social afrontando os desafíos cun 'primeiro eu, e logo, xa se eso...' en troques da procura dunha acción conxunta e solidaria, moito máis efectiva a máis de igualitaria. Crise de orientación, con ideas transmitíndose en base a feitos falsos, as célebres fakes, cada vez máis difíciles de distinguir da realidade nas redes sociais. Crise de biodiversidade, extinguindo especies, dende as chamadas 'salvaxes' a esa outras que nos alimentan nos mares, e perdendo non só recursos alimentarios, senón tamén a posibilidade de reequilibrio global por substitución parcial e paulatina dunhas especies por outras. CRISE, así, con maiúsculas, suma de moitas outras (as mencionadas e algunha máis) que por separado xa representarían un desafío.

    E con tendencia a empeorar.

    Os desafíos esixen cambios. Os desafíos a escala humana esixen cambios a escala humana. Os desafíos a escala dunha sociedade, esixen cambios sociais. Unha reconstitución social, primeiro, na estrutura humana, unha nova organización para afrontar as crises. Adaptación social e persoal, demográfica e de xeito de vida... Non se trata de ter un 'gabinete de crise' que se poña ó traballo, senón de todos nós, pois todos estamos implicados. E é que, ó final, as crises da humanidade son -ao menos, tamén- crises de humanidade, afectan ó que de humanidade temos cada un de nós.

    Para superar as crises fálase de resiliencia. Pero iso, a nivel social, ven dado polas relacións que mantemos, relacións sociais humanas. E, se temos relacións trufadas de cousas como desigualdade, é o primeiro que temos que afrontar: construír relacións humanas para podernos permitir os seus beneficios.

    As fakes, a dinámica capitalista, a procura de poder, non axudan. E iso, sexa Ribadeo, Galicia ou o mundo mundial. E mesmo sendo prexudiciais os extremos. Así, por exemplo, a falta de difusión de ideas que se pode dar, propiciada por un sistema social determinado, cerrado, é equivalente en resultado ó predominio da difusión de ideas falseadas, 'inspiradas' e 'interesadas' que se está a dar nun sistema no que o uso da liberdade vén dado polo poder, non por limitacións legais.

    Por certo, nunha situación de crise, o tirarse dos cabelos non sirve de nada máis que de agravante. Fai falta tranquilidade para poder pensar, traballar e aplicar posibles solucións. Se as hai.

20220523

Festa das Cruces 2022

    Adxunto información sobre a festa das cruces que se celebrará este ano o domingo (5X), non o luns:

A comida, a 30 €, constará de 

1º plato
Entremeses (empanada, xamón, mexilóns, calamares e croquetas)
2º Plato
Churrasco mixto (tenreira e cocho)
Postre
Café
Chupitos (coa reserva)

20220520

De cinco meses a cinco días

    Publico este post máis que nada pola sorpresa. Un documento ("ACONDICIONAMENTO E RENOVACIÓN DO BARRIO DA PEGA E DA RÚA RÍO DE AMALLÓ") pasa cinco meses no concello sen moito movemento, e, de pronto, danse cinco días -naturais, que inclúen un sábado e un domingo- para que a xente o vexa e alegue. Ou non entendín e algo se me escapa, ou coido que, sendo un tema que o concello manexa, ou debera manexar abondo mellor que a xente, máis ben os tempos deberan ser ó revés, non trinta veces menores para a xente que para o concello, senón trinta veces menores para o concello que para a xente.

    Ó que ía. A documentación, primeiro, os cinco días de exposición e alegación ('exame e reclamacións'):

    E logo, a ligazón ó proxecto, só 290 páxinas. Se te interesa, le rápido.


PLENO MUNICIPAL. José María Rodríguez (2008)

    Refírese aquí José María ó pleno celebrado o mesmo 9 de febreiro de 2008.

Sábado, 09 de febrero de 2008

PLENO MUNICIPAL

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 20:29

Un pleno extraordinario, breve en su duración, que, por el escaso público asistente, demostró una vez más el divorcio entre los ciudadanos y los gestores de sus intereses, entre el pueblo y los políticos.

Los pocos puntos que en él se trataron y su propia naturaleza propiciaron un desarrollo suave y tranquilo, como viene siendo habitual desde que lo preside el nuevo alcalde, con diferente talante al anterior.

Después de la aprobación por unanimidad del acta anterior, se pasó a tratar los restantes puntos del orden del día.

Seguidamente se aprobó el expediente extraordinario de crédito para hacer frente a la adquisición de los terrenos que el concejo ha de poner a disposición de la Xunta para la ubicación de la nueva depuradora de aguas del concejo. Asciende el importe de la adquisición, al parecer, a unos 105 000 euros que el concejo deberá aportar. La aprobación de este punto fue unánime, no sin que el concejal de la UPRI, Sr. Rivas, hiciese hincapié en la conveniencia de ahorro de gastos innecesarios por parte del concejo para poder hacer frente a estos y a otros servicios.

Se pasó así al punto siguiente estrechamente relacionado por su materia con el anterior. El expediente de expropiación de los terrenos necesarios para la ubicación de la Depuradora de Aguas Residuales (EDAR), que se ubicará en una zona muy próxima a la actual. Abierto el debate, el Sr. Rivas defendió con calor la conveniencia de seguir negociando con los propietarios el precio de adquisición de los terrenos, procurando evitar acudir a medios coercitivos, como es la expropiación, e invitando al gobierno a tener en cuenta en su oferta el precio de otros terrenos que se negociaron en las proximidades de esa zona. En ese mismo sentido abundaron los restantes partidos de la oposición, llegando a proponer el PP la oferta de siete euros metro. Cierra el debate el alcalde haciéndose eco de los pronunciamientos de la oposición y renovando su oferta de diálogo a los propietarios de los terrenos, pero sin comprometer los intereses públicos. Con la abstención de los dos concejales de la UPRI, se aprueba el punto propuesto.

Como es sabido por todos, los gastos de la construcción de la mencionada depuradora, una exigencia de la UE, y su explotación por un período de 20 años -un gasto presupuestado en 20 590 00 euros - correrá a cargo de la Xunta de Galicia a través de su organismo autónomo Augas de Galicia. El plazo de ejecución de esta obra se estima en un año.

El punto siguiente, relativo al servicio de agua de la traída municipal de Ribadeo para dar servicio a varios núcleos del concejo de Trabada, fue aprobado, sin debate alguno, por unanimidad.

Seguidamente le fue comunicada al pleno la renuncia a su acta de concejal del edil socialista Carlos Pérez Méndez y su sustitución por el siguiente de la lista del PSOE, Ramón López Pérez, que así se reincorpora al consistorio, del que ya había formado parte antes de que el PSOE perdiera la alcaldía, para volver a participar en la política municipal, esta vez desde la oposición.

Y como punto final, se procedió a la lectura de la relación de los miembros de las mesas electorales que habrán de estar presentes en ellas en las elecciones generales del 9 marzo.

No hubo el habitual espacio de Ruegos y Preguntas que, a veces, es el punto más dinámico y esperado por todo el público asistente. Un pleno, pues, de situaciones de trámite que toda la Corporación asumió como necesarias para el concejo.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20220519

Unha primavera para Hernán

Unha primavera para Hernán

    Van xa 21 anos dende que Hernán, Hernán Naval Parapar, para máis dun ‘o Mestre’, nos deixou, despedíndose nunhas letras galegas que levaba no corazón. Paso pola páxina da Galipedia onde o seu nome dá acubillo a unha entrada que se podería ampliar moito máis e que seguro que se tería ampliado se non nos tivera deixado antes de cumprir as catro décadas sobre esta terra nosa que animou a súa vida.

    Estamos na primavera, e, ó tempo que esperamos con ilusión ver florecer a nosa lingua, celebramos a súa existencia, aínda que non poidamos celebrar moito máis. Mais a primavera é tempo no que, xunto coas flores, medra a ilusión, as ganas de vivir, o impulso de proxección cara ó futuro. Venme á cabeza unha obra de teatro que vin unha primavera e que trata precisamente desa proxección ilusionante deste tempo: Unha primavera para Aldara. Non sei por que, se non é precisamente por esa ilusión vital da que trata a obra, plasmada nun tema e tempo abondo afastados deste aquí e agora. Translitero o seu título ó destas letras que estou a escribir. Sei que quen coñeceu a Hernán e traballou con el, máis ou menos ten a idea de que o legado que deixou, sexa música ou sexan verbas e ideas, ten un potencial que non está a ser desenvolto. E non o está a ser en boa parte por descoñecemento dese legado.

    Hai moitos anos xa que Fernando Rodríguez fixo un traballo de recompilación do que teño deixado en Ribadeando o que serían as fichas de todo o material que recompilou. Anos despois, viu a luz un libro titulado cunha sentenza icónica de Hernán, identitaria dun momento da súa vida: ‘Vou canso de todo menos da música’. Coordinado por Suso López, contando con colaboracións de Chenchu a Aurora, pasando por Vanessa ou o mesmo Fernando, recolleu unha mostra de artigos, ó tempo que unha exposición retraía imaxes, e, ó seu través, tamén ideas, de volta ata os nosos días. Pero nin eses traballos, nin outros como o xerme do ‘Arquivo Dixital Hernán Naval’ ou as cen entradas que baixo o epígrafe Hernán Naval poden verse no blog Ribadeando, teñen conseguido polo momento esa primavera á que remato de referirme. Renacemento que require quizais unha publicación exhaustiva da súa obra, a modo de ‘obras completas’, e que entendo que podería facerse a partir de todo o recompilado por Fuji.

    Chegará o tempo? Coido que que chegue ou non, está nas nosas mans. Mentres, dispoñemos da nosa limitada memoria.

20220518

E mañá? Si, mañá tamén, pola paz

    Mañá, 19 de maio, volve ser xoves. É dicir, volve estar convocada concentración pola paz en Ribadeo. Nn 'pola paz en Ribadeo' (que tamén!) senón 'pola paz', en Ribadeo, diante da Casa do Concello.

    Unha semana máis, vemos que a guerra segue xerando mentiras, pero sobre todo, sufrimento. O mero feito de concienciarnos á é unha forma de, pouco a pouco, conseguir facer a paz. Algo que todos sabemos moi necesario. Para os implicados directos, que son os que máis sofren, pero tamén para calquera outra persoa e para o planeta, que estamos destruíndo a un ritmo ó que axuda a guerra.

    Mañá xoves, ás oito da tarde, estaremos diante do concello, na décimo segunda concentración dende que se iniciou a invasión de Ucraína. Cun simbólico papel en branco onde escribir o futuro comuú.

  

A presentación de 'Ciencia e conciencia. Historia social'

    Onte, día das letras galega, no marco de Letras no campo, a feira do libro de Ribadeo desta primavera, foi presentado o libro de Fernando Villapol Parapar 'Ciencia e conciencia. Historia social'. Poño o segundo apelido a pesar de que o coñecido artista non o necesitaría a causa da mención do presentador, Francisco José Campos Dorado, do extremo da importancia dos segundos apelidos.

    A mesa de presentación estivo constituída, a máis dos xa citados, por Xosé Brais, en representación da Deputación Provincial, editora do traballo xenealóxico. Deixo o audio en podcast e algunhas imaxes. A primeira delas, a portada do libro, coa escultura representando unha neurona, en relación non só co título do libro, senón co traballo da filla do autor, Sonia Villapol, nomeada neurocientífica. A segunda, un momento da presentación na antiga oficina de turismo de Ribadeo. A terceira, o autor dando un paseo por Ribadeo. 

    En relación ó podcast, dicir que primeiro falou X. Brais como representante da Deputación de Lugo, pasando logo a Pancho Campos, que fixo de mestre de cerimonia expoñendo diversas características do escudo dos Villapol, entre outras cousas. En baixo queda o texto que usou como esquema e a imaxe do escudo que usou. Por último, o autor desgranou, nunha intervención curta, diferentes aspectos do libro e anécdotas relacionadas, como a que lle podería acarrear un alcume longo, no formato dos nomes dos autóctonos norteamericanos, o de 'escultor que escribe versos en mármore'.

Portada do libro, cunha escultura representando unha neurona.

Momento da presentación

O autor, en Ribadeo

Actas de plenos

A máis de comentarios diversos dos plenos reseñados e doutros plenos, deixo aquí as catas que aparecen neste momento dispoñibles nas web mantidas polo concello (non están todos na mesma).

 Do que vai de 2022:

ACTA DO PLENO 2022-0002 [ACTA PLENO EXTRAORDINARIO URXENTE 07 ABRIL 2022] PLN/2022/3

ACTA DO PLENO 2022-0003 [ACTA PLENO ORDINARIO 5 ABRIL 2022] PLN/2022/2

ACTA DO PLENO 2022-0001 [Acta Pleno Ordinario 28.01.2022]

De 2021:

ACTA DO PLENO 2021-0013 [ACTA PLENO EXTRAORDINARIO. 16 DE DECEMBRO DE 2021]

ACTA DO PLENO 2021-0012 [ACTA PLENO ORDINARIO 30.11.2021]

ACTA DO PLENO 2021-0011 [ACTA PLENO EXTRAORDINARIO A INSTANCIA PARTIDO POPULAR 05.10.2021] 

ACTA DO PLENO 2021-0010 [ACTA SESION PLENO ORDINARIA DE 5 DE OUTUBRO DE 2021]

ACTA DO PLENO 2021-0009 [ACTA SESION EXTRAORINARIA URXENTE. 13.08.2021]

ACTA DO PLENO 2021-0008 [ACTA PLENO ORDINARIO.28.07.2021. POR VIDEOCONFERENCIA]

ACTA DO PLENO 2021-0007 [ACTA SESION EXTRAORDINARIA URXENTE 17 XUÑO 2021]

ACTA DO PLENO 2021-0006 [ACTA SESION ORDINARIA 31 MAIO 2021]

ACTA DO PLENO 2021-0005 [ACTA SESION PLENO EXTRAORDINARIO 13.05.2021. 2ª SESION]

ACTA DO PLENO 2021-0004 [ACTA PLENO EXTRAORDINARIO. 13.05.2021. 1ª SESION]

ACTA DO PLENO 2021-0003 [ACTA PLENO ORDINARIO 29.03.3021]

Pleno de 26 de xaneiro de 2021  ACTA DO PLENO 2021-0002 [ACTA SESION ORDINARIA PLENO 26.01.2021. POR VIDEOCONFERENCIA]

ACTA DO PLENO 2021-0001 [ACTA PLENO EXTRAORDINARIO URXENTE 26.02.2021]

As restantes xa estaban con anterioridade agrupados nunha entrada (Ligando as actas dos plenos de Ribadeo):

2020

ACTA DO PLENO 2020-0009 [ACTA PLENO ORDINARIO. 24.11.2020]

ACTA DO PLENO 2020-0008 [ACTA SESION ORDINARIA PLENO 24.09.2020]

ACTA DO PLENO 2020-0007 [ACTA PLENO ORDINARIO 28 DE XULLO DE 2020] 

ACTA DO PLENO 2020-0006 [ACTA PLENO EXTRAORDINARIO. 09.06.2020. 2ª SESION]

ACTA DO PLENO 2020-0005 [ACTA PLENO EXTRAORDINARIO. 09.06.2020] 

ACTA DO PLENO 2020-0004 [ACTA PLENO EXTRAORDINARIO. 13.06.2020. ELECCION MEMBROS MESAS ELECTORAIS]

ACTA PLENO EXTRAORDINARIO 07.03.2020

ACTA DO PLENO 2020-0002 [ACTA PLENO EXTRAORDINARIO URXENTE. 19.02.2020]

ACTA DO PLENO 2020-0003 [ACTA PLENO ORDINARIO 06.02.2020]

2019

ACTA DO PLENO 2019-0014 [ACTA PLENO EXTRAORDINARIO 30.12.2019]

ACTA DO PLENO 2019-0013 [ACTA PLENO ORDINARIO 05.11.2019]

 

2018

ACTA DO PLENO 2018-0001 [ACTA PLENO ORDINARIO 23.01.2018]   

2017

ACTA DO PLENO 2017-0009 [ACTA PLENO EXTRAORDINARIO 19.12.2017] 

ACTA DO PLENO 2017-0008 [ACTA PLENO 29.11.2017]

ACTA DO PLENO 2017-0007 [ACTA PLENO]

ACTA DO PLENO 2017-0002 [ACTA PLENO ORDINARIO 23.03.2017]

ACTA DO PLENO 2017-0001 [Acta Pleno Ordinario 24.01.2017]

2016

Pleno Ordinario 8 de novembro de 2016

2015 

 2014

 2013

 2012

 2011

2010

 2009

 2008

 2007

 



SOBRE A UBICACIÓN DO NOVO CENTRO DE SAUDE DE RIBADEO (IV). Evaristo Lombardero

SOBRE A UBICACIÓN DO NOVO CENTRO DE SAUDE DE RIBADEO (IV)

  

        Como xa hai varias semanas que non escribimos sobre este asunto temos que lembrar dous puntos:  

-    1º Se as crónicas non menten, o Concello de Ribadeo e mais a Xunta de Galicia están de acordo en construír un novo centro de saúde en Ribadeo nuns terreos situados enfronte da Estación de Servizo, ou sexa a un quilómetro do centro casco urbano.  

-    2º Ate o día de hoxe non se coñece ningún documento ou proxecto oficial sobre o devandito centro de saúde.  Se existe non se deu a coñecer aos veciños e veciñas nin hai ningunha notificación oficial de que se poda consultar en algunha administración pública.  

        Queremos tratar hoxe un aspecto decisivo da política local que veñen consensuando dende hai moitos anos o PP, o PSOE e o BNG. Refírome á política urbanística e as xestións para a redacción do Plan Xeral de Ordenación Municipal aprobado definitivamente o 25 de Setembro de 2014 polo Pleno Municipal e publicado no DOG o 1 de Decembro do mesmo ano.  

        Mais alá de algunas regueifas e diferencias puntuais os tres grupos municipais estiveron de acordo no seguinte:

1º Permitir que a maioría das rúas de nova creación seguisen o trazado dos antigos camiños e polo tanto a estrutura derivada da propiedade das fincas que se converterían en solares.  

2º Eludir absolutamente a  edificación aberta, con zonas verdes e bulevares para facilitar o máximo aproveitamento especulativo do solo.  

3º Autorizar alturas mastodónticas absolutamente non apropiadas para o uso, a convivencia e a seguridade dos seres humanos.  

4º Evitar a creación de un solo de reserva para equipamentos comunitarios como é o caso do novo centro de saúde.  

5º Aprobar tres convenios urbanísticos no 2012 (con algúns reparos do PSOE) posteriormente incorporados ao PXOM con mínimas contraprestacións para o concello.  

6º e principal: Reducir ao mínimo legal as posibilidades de participación da veciñanza, evitando charlas, debates, vídeos, exposicións ou outras formas de información para facilitar a toma de conciencia social e colectiva que puidese reducir a especulación.  

        Como consecuencia destas políticas agora resulta que hai que levar un servizo público de primeira necesidade, como é un Centro de Saúde de Atención Primaria, a un quilómetro do centro do casco urbano habendo como hai grandes espazos sen edificar no medio e medio da vila que obviamente se reservan para construír macroedificios.  

        Este é o problema e os dirixentes do PP e o BNG están de acordo, mentres os do PSOE aínda non abriron a boca.  

        Pero a cousa non remata aquí. Calquera dos espazos que hai no centro do casco urbano, que poderían servir para construír un centro de saúde podería recalificarse cos correspondentes trámites administrativos se houbese unha decisión política de facelo, e se non se fai non é por ningún impedimento legal, senón porque os señores e señoras concelleiros que poden facelo prefiren mirar para outro lado e facer como que non se enteran.  

        Non me vou estender en outras consideracións porque a cousa é tan evidente que non require mais tempo. É o que hai.  

Evaristo Lombardero Rico, 18/5/2022 
 
--
SOBRE A UBICACIÓN DO NOVO CENTRO DE SAUDE DE RIBADEO: I, II, III, IV.

20220516

Os tempos son variados / dos bardos, das idades

Portada do libriño facsímile editado pola Deputación Provincial de Lugo

Os tempos son variados / dos bardos, das idades

    Lingua e xente. Coido que recorrer ó Himno galego o día da lingua non ten nada de especial, como tampouco o facelo no 'día de Galicia'. Escribo xusto antes dun 17 de maio, día das letras galegas, e non é complicado observar que o himno ten letra e que hai unha relación. Precisamente que se achegue o día das letras facilitou que, ó pasar pola feira do libro, me fixera cun exemplar facsimilar do impreso para celebrar o día de Galiza de 1935 en Lugo. Ía dicir que a Deputación Provincial, cunha caseta na feira, mo obsequiou, o cal é certo, pero coido que máis certo é dicir que o collín da caseta porque estaba para coller despois de quedar restos de edición dende o 2010 no que foi editado. Restos que polo que parece non se dan esgotado.

    Ó folleto, de 16 páxinas de interior, foille engadida información sobre a edición facsímile e un escrito de Antón Bao Abelleira, daquela Vicepresidente da Deputación de Lugo. Non é a primeira vez que o vexo, pero si a primeira que o collo e leo. E que penso nel coñecendo o contido. Diso van estas letras. Sen tentar facer un 'spoiler', que coido que as 14 páxinas numeradas (máis anuncios da época, verbas do Vicepresidente, información de edición e portada) merecen a atención para ser coñecidas de primeira man. E, nese sentido, espero que no futuro a Deputación teña a ben facer unha nova edición, quizais sen a intervención do Vicepresidente, aínda que entendo que foi o impulsor da edición de 2010, ou polo contrario, cunha introdución e/ou un estudo moito máis amplo.

    O folleto inclúe o programa da banda, ó comezo, e o himno ó final. Produto dun tempo no que a escrita non estaba normalizada, nin por ser 'normal' escribir en galego, nin por ter un intercambio escrito fluído chegando a un consenso de norma de uso, nin por terse ditado unha 'normativa oficial' da escrita, no primeiro aparece como Himno mentres no final o fai como Hino.

    Os textos, curtos, levan a sinatura de Ramón Otero Pedrayo, A. Villar Ponte, Manoel Murguía (xa non na terra dos vivos polo 1935 do folleto) e X. Álvarez Gallego. E, aínda o seu escaso tamaño, só podo comentar aquí algún feito das ideas, comentarios e citas que aparecen.

    Fala Otero Pedrayo do 'Estilo ardente e refleisivo da nosa Raza, as esencias eternas da Galiza'. Aínda non chegaran os tempos da unha única raza, a humana, mentres aínda hai quen segue a loitar polas esencias eternas máis que por unha Galicia inclusiva, sabendo e apreciando o noso, pero tamén o dos demais.

    Fala tamén Pedrayo de que 'A festa da Galiza abrangue o pasado i-o futuro', non podendo estar máis de acordo, e incluíndo a necesaria perspectiva para non só coñecer e celebrar, senón valorar, aprender e prever.

    Don Antón tamén menciona 'exixencias raciais' e 'imperativos da terra', nun signo de unión con Pedrayo nas ideas do tempo. Mais parece máis pesimista, aínda que sexa a modo de aviso. Fala de 'terra morta espiritualmente na que roian os vermes da caciqueira' ou de 'territorio con habitantes, pero nunca un pais con alma', dando a solución na autonomía. Algo que, despois de máis de corenta anos de aplicación do estatuto autonómico segue sendo en parte actualidade máis que futuro descartado. Claro que non cumpre moi ben o 'Arrechegando a responsabilidade de goberno e do Parlamento o pobo'... Segue vixente a desvalorización da nosa cultura, do noso, que leva, 'que cabería agardar, se non escravitude material e moral, pobreza e cobardía?'

    Un libriño moi pequeno sobre o que cabe falar moito.

--

Por xentileza da Deputación Provincial de Lugo, deixo colgado o folleto Día de Galiza, Lugo 1935 en internet.

20220514

A Bretaña que hai en nós, a presentación da exposición

    Onte tivo lugar a presentación da exposición 'A Bretaña que hai en nós', na oficina de turismo de Ribadeo, e que estará ata o 30 de maio. Participaron o alcalde, Fernando Suárez Barcia, Anxo Martínez, presidente da Asociación de irmandamento Ribadeo-Loctudy, Nadine Chaminand, présidente du Comité de Jumelage de Loctudy, Xoán Carlos Garrido, o autor da exposición, e Pierre Yves Rougier, que, a máis da intervención musical coa súa compañeira Ugía Pedreira, fixo unha pequena pintura desta terra a mans dun bretón que a coñece ben.

    Deixo en baixo o cartel anunciador, as intervencións de Fernando Suárez (en audio) e o resto de intervintes en orde (en vídeo, a excepción da música, que foi a primeira que soou) e as fotos/pdf da exposición.

Verbas de Fernando Suárez.






20220513

Feira do libro 2022

    Recupérase a feira do libro de Ribadeo, nun fin de semana cheo de acontecementos:


    E tamén, entre outras, exposición, concerto da banda polo día das letras galegas...





REGO DE MEL. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Trae José María neste caso unha estimación para un hidronímico, o nome de Rego de Mel, sobre unha suposición súa.

Sábado, 09 de febrero de 2008

REGO DE MEL

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 20:22

La toponimia no es una ciencia exacta como puede ser la matemática en la que las cosas son lo que son. En toponimia caben, a veces, opiniones, explicaciones e interpretaciones diversas sobre el origen de los nombres. Y así los autores que se ocupan del étimo de los nombres no siempre coinciden en sus explicaciones, sobre todo cuando se presenta oscuro en sus orígenes. Por otra parte las apariencias suelen ser, a veces, engañosas y no todo resulta ser lo que parece, como pasa con el topánimo de que hoy nos ocupamos. La carencia de documentos que nos descubran la forma que tenía este nombre en la antigüedad no nos permite descubrir su verdadero étimo. Es por ello que nos vemos obligados a desenvolvernos en el terreno de las conjeturas, más o menos fundadas.

Rego de Mel es el primitivo nombre de un riachuelo de Remourelle, hoy conocido con el nombre de Rego Cabado, que nace en el monte Comado y vierte sus aguas en el río de Remourelle. Un nombre que, como pasa tantas veces, con el paso del tiempo fue asumido por el pequeño núcleo rural que se asienta en sus proximidades. A cualquiera se le pudiera ocurrir fácilmente que su nombre le viene dado por su relación con la miel que discurriría por el cauce del río. Nada más lejos de la realidad esta absurda explicación. Es evidente la inadecuación semántica de la palabra miel con la realidad. Como todo el mundo sabe los ríos en nuestro país son de agua. No existen los ríos de miel, salvo los citados en el libro del éxodo 3,8, en donde dice la Biblia -y la Biblia no miente- que la tierra prometida por Yahvé a los Israelitas, era 'una tierra que manaba leche y miel'.

Estamos, pues, ante un nombre formado por dos elementos: Rego y mel. La primera parte de este topánimo, rego, tiene su origen, según nos confirma el gran investigador de hidronimia E. Bascuas, en la raíz indoeuropea *er 'moverse', 'correr', 'fluir', de donde proviene la base *reko que da origen a rego 'curso de agua poco abundante y no permanente'. Por lo que toca al segundo elemento que forma este nombre, Mel, desechada ya su aparente afinidad con la palabra latina mel 'miel' por su incongruente relación semántica con un regato, se impone entrar ya en el terreno de las opiniones y probabilidades para llegar a descubrir su verdadero origen. Y en este sentido parece más razonable y segura la opinión de que pueda derivarse de la palabra latina gemellus 'gemelo', que en su forma genitiva dapía gemelli y que nos conduciría a la forma medieval emeil, con pérdida de la g- inicial como germanus > hermano. La preposición de que precede a esta palabra ocasiona que se produzca un falso corte, por deglutinación, que hace que la e- inicial de (e)meil desaparezca al encontrarse ya contenida en la mencionada preposición de, por lo que vendría a convertirse en la forma Rego d(e) Meil, que pasaría fácilmente a la forma gallega Rego de Mel. Estaríamos, pues, ante un caso del nombre de posesor germánico, Gemeil, que dejó su nombre a este riachuelo, que acabó convirtiéndose en Mel y del que tomó su nombre el barrio que se ubica en sus proximidades.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20220509

Segundo xoves de maio. Décimoprimeira xuntanza pola paz

     Repito post da semana pasada:

    Cita xenérica para o mes de maio. Os xoves, ás oito da tarde, diante do concello, xuntanza pola paz.

Unha lanza en favor das Panchas

Unha lanza en favor das Panchas

    Anda estes días en Ribadeo unha polémica sobre cartos dados, cartos recibidos e impostos debidos. En resume, o concello puxo cartos para subvencionar as compras no comercio local, e agora, época da declaración da renda, os beneficiarios intermedios (consumidores) teñen declaralos como ingresos. As Panchas, uns vales locais cualificados de 'moeda local' (calquera que teña visto ‘Das Wunder von Wörgl’ pode ver a diferenza cunha moeda local) foron apoiados polo concello de xeito que se ti 'comprabas' 30 € de panchas, dábanche 40 € para mercar. Resultado, 'ingresabas' 10 € do orzamento do concello.

    Anos anteriores, as Panchas, editadas en menor cantidade, parece que non tiveron problema fiscal, pero este ano o concello, pode que en parte polo sistema empregado, tivo que pasar unha relación ó Ministerio de Facenda, quen computou eses ingresos a quen recibiu as panchas. O resultado, a ollos da facenda, está claro: recibiches máis ingresos, pagas máis.

    As cantidades recibidas por cada persoa, son minúsculas en relación ós ingresos totais do ano. Minúsculas, pero non nulas. E saltou a noticia e os reproches. A máxima cantidade de subvención recibida por adulto intermediario consumista terían sido 70 €, pois houbo unha limitación da cantidade máxima a adquirir. 70 €, a un tipo marxinal de IRPF de 30% dá como resultado 21 € máis a pagar na declaración da renda. Unha cantidade aproximada do que tería que pagar, como máximo, cada persoa. Se a declaración se fai por gananciais, a cantidade pode ser dobre. E, se quen mercou as panchas é alguén que non tiña obriga de declarar por non chegar ó mínimo, agora pasa a ter que facelo ó diversificar as fontes de ingreso. Isto último, algo que pode ser beneficioso, pois pode que ó obrigar a declarar por baixo do mínimo, resulte algunha cantidade a devolver

    En calquera caso, a quen colleu desprevido o ter que declarar esa cantidade recibida, coido que agora estará reflexionando varias cousas sobre os impostos. Por exemplo:

- Son cos impostos dos ribadenses cos que se paga esa subvención do concello ó comercio. Algo así como unha transferencia dos teus cartos, a través do concello (e, ó mellor, de ti mesmo) ós comerciantes.

- Se ti recibes cartos dunha entidade pública, non te podes escapar de declaralos como ingresos. Cousa ben diferente é que eses cartos sexan legais ou non, que as novas sobre corrupción están á orde do día.

- Cando manexes cartos subvencionados, pensa de onde veñen: os impostos teñen mala fama, pero son a base que mantén a educación ou a sanidade públicas, a máis dos chiringuitos.

- Como pagas impostos, procura que sexan distribuídos e aproveitados e non asaltados e desperdiciados, vixía a política e implícate para que as cousas vaian ben.

- Non pidas á administración o que en xustiza non lle das, o mesmo que pretendes que non che pida o que en xustiza non debe pedirche.

    En fin, nunca tiven claro o tema das panchas nin a nivel teórico nin no de 'éxito' edición tras edición (aínda que nesta quedaran panchas por solicitar). Pero, aínda coas sorpresas de ter que declaralas cando non se esperaba (xa sabemos que todos podemos vivir nas nubes cando nos convén), coido que esta edición puido servir para reflexionar e aprender un pouco de economía...