Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta Víctor Moro. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes
Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta Víctor Moro. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes

20211216

Víctor Moro

    Fillo predilecto de Ribadeo, finou. Coñecino, e trateino máis en relación cunha charla que deu, promovida pola AVV O Tesón. No pouco que o tratei, xa no tramo final da súa vida, cambiei a percepción previa de 'prócer' a 'humano con tesón', e puiden aprezar asemade de xeito positivo o seu trato. Non se trata dun panexírico, que xente haberá que alabe a súa traxectoria, senón só de transmitir o que percibín no seu momento. Descanse en paz.

    Deixo a ligazón a tódolas entradas do blog que o mencionan, e o artigo da Galipedia adicado á súa persoa (que iniciei eu),tal como está agora mesmo, a máis da nota de prensa do concello ó final..

--

Víctor Moro Rodríguez, nado o 25 de abril de 1926 en Ribadeo e finado o 15 de decembro de 2021 en Baíña (Baiona)[1], foi un empresario e político galego centrista.

Traxectoria

Economista

Marchou de Ribadeo a Ferrol, logo de aprobar unhas oposicións ao Banco Pastor[2]. Fai o servizo militar destinado no Ministerio da Mariña, en Madrid, onde aproveita para estudar Economía. Logo de licenciarse empezou a súa carreira política vencellado ao Banco de España, onde entrou como técnico en 1948. Ascendeu a interventor aos dous anos (1950), na delegación de Murcia, e despois dunha década aló aproba unha segunda oposición, para interventor de sucursais, que aproba co número 1 en toda España (1960-62)[2]. Marchou á empresa privada para ser director financeiro e administrativo[2] de Pescanova en 1962, cargo que mantivo ata 1975.

Logo do paso pola política, regresou ao Banco de España como director da sede de Vigo (1980)[3], Cataluña (con sede en Barcelona, desde 1982) e posteriormente, desde 1992, subdirector xeral nas oficinas centrais de Madrid.

Tamén formou parte do consello de administración da construtora San José (1995-1999) e Unión Fenosa (1997-2002). Nas últimas décadas de vida foi presidente da consultora Solventis[3], da que son socios os seus dous fillos, Alberto Moro e Pablo Moro, e da distribuidora Vima Foods, da que era accionista o seu outro fillo, Víctor Moro Suárez, dedicada á distribución de alimentación en Cuba, e en 2021 con sede en Panamá. Tamén foi conselleiro da empresa de plásticos Poligal (1996-2021[Cómpre referencia]). Ademais foi vicepresidente de Inesga, unha sociedade de consultoría e investimento participada pola Xunta de Galicia (2002-13)[3].

Político

A súa carreira como político comezou ao remate do franquismo, cando foi nomeado director xeral de Pesca Marítima dentro do Ministerio de Comercio que dirixía Leopoldo Calvo-Sotelo. Membro da Xunta Democrática,[4] nas eleccións xerais de 1977, as primeiras tras o retorno da democracia, saíu elixido como deputado pola provincia de Pontevedra nas filas da UCD. Ocupou o escano durante dous anos, ata o remate de 1978, e nese tempo defendeu no Congreso a adopación dun estatuto de autonomía para Galicia[5]. Durante ese tempo desempeñou o cargo de subsecretario xeral de Pesca e da Mariña Mercante no Ministerio de Transportes e Comunicacións, baixo a dirección, primeiro de José Lladó e logo de Salvador Sánchez-Terán. Atribúeselle a reforma legal que permitiu a creación de empresas pesqueiras mixtas (hispanomarroquís) e o primeiro acordo pesqueiro con Marrocos[5].

En 1979 encabezou a candidatura da UCD ao concello de Vigo e vence nas eleccións municipais. Porén, o pacto das esquerdas levou a Manoel Soto á alcaldía e senta a Moro como líder da oposición municipal. Deixou a política activa uns meses despois, en 1980, por uns anos, e regresa como membro de Coalición Galega e durante uns meses o líder da formación, posto do que dimitiu en 1984.

Premios e distincións

Notas


  1. Vázquez Sola, Manuel (2008-01-13). "El político que nunca mandó". El País (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2021-12-15.

Véxase tamén

Outros artigos

Outros artigos

Ligazóns externas

  • Pérez, Julio (2021-12-15). "Muere el economista y político Víctor Moro a los 95 años". Faro de Vigo (en castelán). Consultado o 2021-12-15.

  • "Víctor Moro". www.crtvg.es. 03/05/2014. Consultado o 2021-12-15.

  • "Víctor Moro Rodríguez". www.solventis.es. Consultado o 2021-12-15.

  • "La nominación de Rosón..." El País, 9/3/1978 (en castelán). 
  • --

    Víctor Moro e Fernando Suárez na escalinata do concello.

    FOI NOMEADO FILLO PREDILECTO DE RIBADEO EN 2012

    Pasamento de Víctor Moro

    15/12/2021

    As bandeiras do Concello ondean a media asta como mostra do pesar do pobo de Ribadeo polo pasamento de Víctor Moro. O economista e ex director do Banco de España en Cataluña faleceu hoxe aos 95 anos de idade.

    O alcalde, Fernando Suárez, dixo que "lamentamos a súa perda. Víctor Moro, ribadense de nacemento, sempre estivo moi vinculado á nosa vila a onde acudía con certa frecuencia". 

    Víctor Moro fora nomeado Fillo Predilecto de Ribadeo o 2 de setembro de  2012. O rexedor destacou no discurso pronunciado esa xornada que "mención especial debe ter o seu compromiso con este Concello que o quere laudar e coa súa Ría, a Ría de Ribadeo que, sendo de todos e todas, divide administrativa e teoricamente unha realidade que as xentes de ambas as beiras se encargan de borrar no decorrer do día a día, compartindo relacións comerciais, lingua, cultura e tradicións. Neste caso, o Sr. Víctor Moro Rodríguez foi e é un activo defensor da legalidade, recoñecemento e difusión do topónimo histórico, legal e vixente Ría de Ribadeo". E engadía: "así pois, logo de toda unha vida, queda patente a súa implicación e relación de amor profundo a esta terra que o viu nacer, que o fai merecente do nomeamento como Fillo Predilecto de Ribadeo. Este recoñecemento viráselle engadir a outros tan excelsos como a Orde do Mérito Constitucional, a Cruz do Mérito Naval, ou a Creu de Sant Jordi, entre outros, méritos todos estes que non podemos desmerecer aínda que ningún deles seguramente teña o significado emotivo e agarimoso como o que lle recoñecemos nós como “profeta na súa terra”, e é por isto que a Corporación Municipal que me honra presidir, outorgou o pasado xoves, por unanimidade, o título de Fillo Predilecto de Ribadeo a D. Víctor Moro Rodríguez".

    En sinal de loito polo pasamento de Víctor Moro as bandeiras do Concello de Ribadeo ondean a media asta.

    20220802

    Víctor Moro desde a perspectiva actual

        De Víctor Moro pódense atopar diversas cousas no blog. Agora, o concello organiza unha homenaxe á súa persoa. Será mañá, mércores, segundo indica a nota de prensa, que se ve contestada dende Ribadeo e tamén dende fóra, como indican as imaxes antes dela:

    - Contestación: 


    - Nota de prensa do concello:

    EN COLABORACIÓN COA SÚA FAMILIA

    Homenaxe a Víctor Moro

    01/08/2022

    O Concello oragniza un acto de homenaxe a Víctor Moro, recoñecido economista e fillo predilecto de Ribadeo, que será este mércores, 3 de agosto, ás 20 horas no Teatro. "Vícto Moro: Todos os mares na Ría de Ribadeo" será unha conversa á que asistirán varios expertos e catedráticos.

    O alcalde, Fernando Suárez, explicou que "este mércores, 3 de agosto, e en colaboración coa súa familia, imos celebrar un acto de homenaxe a Víctor Moro. Este ribadense, nacido en 1926, destacado economista e empresario e que tivo un papel relevante na escena política galega, e ostenta tamén o título de fillo predilecto de Ribadeo, agora co gallo do traslado das cinzas ao noso concello, vai ser obxecto dunha homenaxe, que aínda que é protocolaria quere facerse con todo o cariño e todo o recoñecemento".

    O rexedor seguiu a relatar que "como diciamos, este mércores as oito da tarde no teatro, vai ter lugar unha tertulia para achegarnos a parte profesional e persoal de Víctor Moro, e leva por nome Víctor Moro: Todos os mares na Ría de Ribadeo. Nela van participar Antón Costas Comesaña, que é catedrático de Política Económica da Universidade de Barcelona e tamén é Presidente do Consello Económico e Social de España. Pola outra banda vai estar Bieito Rubido Ramonde, que é xornalista e foi director de La Voz de Galicia, e tamén vai participar Lourenzo Fernández Prieto, que é catedrático de Historia Contemporánea da Universidade de Santiago".

    Suárez Barcia anima a asistir a este acto: "queremos convidar a toda a veciñanza de Ribadeo e a toda aquela outra xente do resto da comarca que queira acudir a este acto de recoñecemento a unha persoa que sempre defendeu e estivo moi vinculado á súa terra de nacemento".

    20120903

    A honra de Ribadeo

        A honra dun pobo é a dos seus cidadáns.
        Onte domingo tivo lugar o recoñecemento (din concesión, pero coido que é mellor a verba que eu uso) de fillos adoptivos e fillo predilecto respectivamente a José Calavera Ruiz, John Rutherford e Víctor Moro Rodríguez.
        Moito para resumir nun acto diverso que sumou ós discursos dos homenaxeados a súa presentación por Eduardo Gutiérrez, Manuel Valín e Fernando Suárez, respectivamente, máis a intervención da Coral. En orde, as diversas intervencións están máis abaixo en audio.
        De calquera xeito, elixindo algo puntual de cada homenaxeado, quedaríame co destaque de Calavera a outra persoa, Ernesto Cruzado, que viu así como se facía en certo xeito partícipe da homenaxe. De John, que debuxou o Ribadeo doutro tempo, a impresión e transpiración dunha terra coa que se mimetizou. E de Víctor Moro, o non pasar por alto que a mesma corporación que o nomeou, en boa parte pola defensa do nome da ría, non fixo nin está a facer os deberes correspondentes nese e noutros temas.
    VÍctor Moro, de volta da recollida do título e insignia

    John Rutherford, durante o acto

    José calavera, ó finalizar o acto

    Título de V. Moro

    V. Moro, lendo o discurso















    20140522

    Mañá venres, charla de Víctor Moro no ciclo Ribadeo a Debate. Visións de Ribadeo


    AVV O Tesón
    Nota de prensa 20140521
    - 
    3ª charla Ribadeo a Debate. Visións de Ribadeo.
    Víctor Moro Rodríguez

    As dúas semanas pasadas, o Salón de actos da Casa do Mar de Ribadeo recibiu ás charlas de Xosé Carlos Rodríguez Rañón, co tema 'Ribadeo visto desde fóra por un de dentro', e de Chemi Lombardero Rico, sobre 'Ribadeo; un porto, un hinterland, dúas comunidades'. En ambas carlas se presentou e debatiu a visión particular dos autores sobre aspectos de Ribadeo.
    Este venres, ás oito da tarde, terá lugar a terceira charla, a cargo de Víctor Moro Rodríguez, ribadense amplamente coñecido dentro e fóra da súa patria chica, que ocupou postos como o de subdirector xeral do Banco de España, director xeral de Pescanova ou conselleiro de administración en Unión-Fenosa, no campo da economía, e Director Xeral de Pesca Marítima, Deputado por Pontevedra ou xefe da oposición no Concello de Vigo, no campo da política. Asemade, ten recibido diversas distincións, como a Orde do Mérito Constitucional, a Cruz do Mérito Naval ou a Creu de Sant Jordi, a máis de ser Fillo predilecto de Ribadeo.
    Coma sempre, a charla desenvolverase no Salón de actos da Casa do Mar, comezando ás 20:00 horas. A entrada será libre e gratuíta ata esgotar localidades.
    Tras esta terceira charla só quedará a cuarta e última do ciclo, a cargo de D. José Ramón Rodríguez-Sabugo Fernández
    Adxúntase un cartel correspondente á charla desta semana.

    20101227

    Un escrito de Víctor Moro: Ribadeo sigue abandonado

        Hai xa un par de anos que lle pedín permiso a Víctor Moro para publicar no blog os escritos seus na Comarca. Aproveito a súa resposta positiva, brindando a colaboración posible, para transcribir aquí o seu escrito aparecido na Comarca de 20101225, aparecida o 24. A dicir que non comparto totalmente o que di, pero si a base, e prefiro deixalo sen comentario previo e na súa lingua orixinal.
     
    Ribadeo sigue abandonado
    Por Víctor Moro
    En más de una ocasión he escrito y también pregonado en alguno de los actos en los que me invitan a participar, sobre el lamentable abandono y la injusta dejación que viene padeciendo Ribadeo en los últimos cincuenta años. Se ha perdido importancia administrativa, cultural y empresarial. Se ha difuminado el sano orgullo de todo lo ribadense que siempre nos ha distinguido. En mi adolescencia nos sentíamos halagados por nuestra condicion de ribadenses alentada por sus manifestaciones culturales, por sus dotaciones sanitarias, por su importancia deportiva, por su destacado nivel socio-cultural, por su importancia administrativa y comercial. Hoy todo se ha perdido o está en camino de desaparición ante la pasividad de nuestros responsables y la agresividad del Principado de Asturias que tanto promueve, apoya y estimula sus tierras de Occidente, mientras que nuestra Xunta sigue ignorando la situacion fronteriza de Ribadeo, necesitado de atención y apoyo en su escandalosa orfandad, ignorancia que alcanzó su máximo nivel durante la etapa del presidente Touriño con Pachi Vazquez como conselleiro, actuando vergonzosamente de teloneros de Álvarez Areces en su escenificación cómplice de la Reserva de la Biosfera, aceptando que el río Eo desembocaba en el Camtábrico, tras su contumaz objetivo de eliminar el topónimo “ría de Ribadeo” que la Comisión de Nombres Geográficos del Instituto Geográfico Nacional, máxima instancia en España a efectos toponírnícos, declaró como único. A partir de ahí, todo lo demás son localismos espúreos, políticas irrelevantes, afanes de supremacía que se basan en negar y apropiarse de lo ajeno sin recato alguno ante nuestra pasividad.
    He tenido alguna participación en el reconocimiento legal de nuestra toponimia y me consta que desde nuestro Concello se ha reiterado y solicitado atención a intereses ribadenses sin obtener respuesta alguna. Por mi parte, en mi condición de ribadense, que siempre he proclamado, también me dirigí a las distintas autoridades autonómicas denunciando esta situación. Recibí respuestas positivas pero lo cierto es que no cristalizaron en actuaciones concretas. Hasta ahora para la nueva Xunta Ribadeo no existe y nuestras demandas sobre el Juzgado, sobre el puerto, sobre la mejora de la atención sanitaria, sobre presencia activa en el gobierno de la Reserva de la Biosfera, sobre la Estación Ornitológica de entre tantas otras actuaciones que no relato por innecesarias, siguen sin considerarse. En este punto y a estas alturas sugiero, bajo la rectoría del Concello, interesar ala sociedad civil ribadense en las actuaciones necesarias, con participación de las distintas asociaciones locales y constituir una plataforma ciudadana en defensa de Ribadeo seriamente amenazado.
    Escribo después de leer “La Comarca" del 11 de este mes sobre la gran superficie comercial del Occidente que el Principado planea construir “para competir con Ribadeo". Se intensifica así la actitud positiva del gobierno asturiano para promover el desarrollo de sus tierras del Occidente sobre lo que nada cabe argüir salvo, por nuestra parte, arbitrar desde la Xunta y poner en práctica cuanto antes las medidas necesarias para relanzar Ribadeo y su comarca ante las amenazas anunciadas con los estímulos e ínversiones necesarias
    No se trata de enfrentar territorios, pues son mas las razones que nos unen que las diferencias que nos separan, alentando controversias por lo general de raíz política siempre destructoras. El Principado acaba de arrebatar a Santiago de Compostela la clausura cultural del Año Jubilar Compostelano. Es un serio aviso al gobierno de Galicia, ausente ante las ingerencias asturianas que exigen respuesta urgente y eficaz con proyectos de desarrollo económico en todos los campos y en defensa de nuestro patrimonio histórico y cultural. Ribadeo está solo y Santiago también. ¿Donde está el gobierno gallego?

    20220804

    Víctor Moro. Todos os mares na ría de Ribadeo. Acto de homenaxe

        Despois de 'Víctor Moro desde a perspectiva actual', anuncio da homenaxe, queda a referencia do acto. Unha vez máis, un despiste sobre a hora de comezo impediume escoitar as verbas iniciais de alcalde e Lourenzo Fernández Prieto, quedando coa segunda parte (algo máis de unha hora de vídeo).

        Do que vin, dicir que me gustou o desenvolvemento salvo que non houbera posibilidade de intervir por parte do público ó final. Para min ten a desavantaxe de que se ben os feitos máis ou menos son sempre homologables partindo dunha base de calidade dos participantes, é literalmente imposible nun acto deste tipo tanto que non aparezan feitos ou datos que contribuirían a centrar o debate como non facer interpretacións para verter as propias opinións, e as interpretacións poden ser moi discutibles e con nesgo. E, se non hai posibilidade de intervención, cada un dos participantes na charla ten xa abondo que dicir sen meterse no dos demais, polo que quedan así retratadas e paralizadas, como verdade absoluta, o que non son máis que opinións subxectivas. Exemplos neste caso da homenaxe a Víctor Moro, hai, e manifestáronse cando, a pesar do título da homenaxe, 'Todos os mares na ría de Ribadeo', tivo que ser o alcalde, condutor do acto máis que panelista, quen lembrara xa no tempo de desconto a súa intervención en pro do nome da ría de Ribadeo.

        En fin, o anterior ven só a conto dalgunha das moitas cousas que se dixeron, polo que o mellor é pasar ó vídeo. Está collido en dúas partes. Unha primeira, de pouca duración, con vídeo de peor calidade, e outra de máis dunha hora, algo mellor toamda, na que se recollen sobre todo verbas de Antón Costas, primeiro, e logo, Bieito Rubido.



    20090725

    tormenta toponímica sobre a ría de Ribadeo

    (artigo publicado en 'La Comarca del Eo' de 20090725 por Victor Moro)

    ... a lembrar que se pode ampliar...

    Outras anteriores do mesmo autor sobre o mesmo tema:

    MIRANDO MÁS LEJOS

    Firma: VÍCTOR MORO

    Toponomicidio

    PASARON varias décadas desde que algunas personas del occidente asturiano y sus municipios ribereños con la ría de Ribadeo pusieron en circulación un nuevo topónimo, que difundieron con amplitud en todas sus comunicaciones y propaganda turística con especial proyección en las páginas de Internet, ante la pasividad y laxitud oficial ribadense. Así surgió lo de «ría del Eo», que alcanzó fortuna en mapas erróneos y medios de comunicación y fue acogido calurosamente por el Gobierno del Principado, que ahora pretende oficializarlo, incluyéndolo en la toponimia de Vegadeo y Castropol.

    Quien siga la cartografía española a través de los siglos y las cartas náuticas vigentes, conoce que la denominación geográfica legal, histórica y consuetudinaria del estuario que acoge al río Eo no es otro que el de ría de Ribadeo, ría que, como todas las de España, toma el nombre de la población más importante de su litoral. Pretender modificarla por un capricho provinciano no es posible legalmente, pues las facultades sobre toponimia transferidas a las comunidades autónomas alcanzan solamente al uso de la lengua vernácula cuando es aplicable, que no es el caso.

    Al Gobierno gallego le corresponde la defensa de los derechos históricos de Ribadeo y no dudamos que lo hará previo dictamen de su Comisión de Toponimia, que cuenta con toda clase de antecedentes para confirmar, de una vez por todas, mediante comunicado oficial público, que la denominación correcta y única es ría de Ribadeo, oponiéndose, por infundada, a la pretensión asturiana.

    Es lamentable que las relaciones entre ambos gobiernos autónomos se vean entorpecidas por estas diferencias pueriles. Bastante tienen con ocuparse de acciones conjuntas a favor del desarrollo social y económico de ambos territorios. Para eso sí que deben unir esfuerzos y abandonar guerritas idiomáticas estériles. Las comarcas asturianas del occidente hablan gallego. Si se quiere, un gallego con variantes y modismos propios, pero esencialmente gallego. Mas si a juicio del Gobierno asturiano es necesario yugular esta contaminación lingüística, pueden montar ikastolas para imponer el bable-astur. Con la inmersión de unas cuantas generaciones, problema resuelto.

    La Voz de Galicia, 26/04/2005

    tribuna libre

    Falta sensatez en la ría de Ribadeo

    VÍCTOR MORO

    El semanario La Comarca del Eo, continuador de las tempranas publicaciones periódicas de la villa que se remontan al siglo XIX y que alcanzaron en su día el decanato de la prensa provincial y el vicedecanato de la española, sigue manteniéndome en contacto con mi patria ribadense. Bien es cierto que nuestro actual semanario no alcanza ni en continente ni en contenido a las publicaciones pretéritas, siguiendo así el tono crepuscular que caracteriza el devenir cultural, administrativo y político de la villa en franca pérdida de identidad, agobiada por un urbanismo desaforado falto de ordenación y transparencia que alcanza no sólo al núcleo urbano sino también a sus más hermosos parajes naturales, ría incluida. Todo sucumbe ante el progreso incontrolado y amenazador.

    Ninguna otra villa gallega de sus características ha perdido tanto nivel funcional, administrativo y político como Ribadeo. En los años cuarenta tenía dos hospitales privados y cirujanos prestigiosos a donde acudían pacientes de los municipios gallegos y asturianos circundantes. Hoy no cuenta con la más mínima dotación hospitalaria e incluso carece de especialidades fundamentales. Su rango marítimo descendió al desaparecer la Comandancia de Marina y de poco sirve su creciente tráfico portuario con Aduana Principal de la Provincia, último vestigio de la Comandancia de Carabineros fulminada en 1936. La sección de Tráfico de la Guardia Civil también fue trasladada. El Juzgado de Instrucción fue eliminado y judicialmente depende de Mondoñedo, a donde se ha de acudir no sólo para dirimir pleitos, sino para rezar en penitencia por tanto abandono?

    En esta sucesión de marginaciones se anuncia ahora la posibilidad de cambiar la toponimia de la ría por decisión del Gobierno asturiano, que pretende sustituir el substantivo Ribadeo, referido a la villa más importante de su ribera, por el de Eo, en alusión al río que en Vegadeo (antes Vega de Ribadeo) allí desemboca, olvidándose del Suarón, del arroyo de Berbesa que lo hace en la hermosa ensenada de La Linera o del Grande en Reme o de los regatos que bajan a las Aceñas o a la Villavieja desde Ove. Si de ríos se trata, por análoga incongruencia y para contento de localismos trasnochados, bien pudiéramos rebautizar la toponimia oficial como ría del Eo, del Suarón, del Fornelo, del Grande y de los "grandes expresos europeos", como diría mi querido Pepe Parga.

    La contumacia del Gobierno asturiano en su afán de modificar la toponimia carece de todo argumento histórico o geográfico. Además no tiene competencia para hacerlo. Obedece exclusivamente a calenturientas ensoñaciones localistas de seudo intelectuales o politiquillos, que se cuentan con los dedos de una mano, a los que la sociedad ribadense nunca prestó atención ni concedió importancia, pero a los que va llegando el momento de responder contundentemente por parte del Ayuntamiento y de la Xunta de Galicia, fijando su posición definitiva sobre este diferendo, sin dejar lugar a dudas.

    El Instituto Geográfico Nacional, máximo organismo sobre toponimia oficial, en su reconocido Mapa 1: 50.000, de obligada referencia, denomina al estuario donde desemboca el río Eo, como ría de Ribadeo. En un trabajo de Gonzalo Anes, director de la Real Academia de la Historia, asturiano de Trelles-Coaña, confirma que en las colecciones de mapas de la Academia hay una amplia muestra de aquella denominación y cita, en el mismo sentido, el Atlas Marítimo de España de Vicente Tofiño (1789) o el Diccionario geográfico-estadístico de España y Portugal, de Sebastián Miñano, tomo III (1826), que al describir el río Eo señala su condición de divisoria asturgalaica "por espacio de tres leguas y media formando la ría de Ribadeo, a cuyo extremo está la villa de este nombre que es la primera de Galicia por aquella parte". Pascual Madoz, en su Diccionario, tomo XIII 1849, dice literalmente: "Al llegar al lugar y barca de Porto desemboca en la ría de Ribadeo".

    En la Carta Xeométrica de Galicia de Domingo Fontán (1854), primer mapa de Galicia elaborado con métodos científicos, también se recoge el estuario donde desemboca el río como ría de Ribadeo y la misma denominación utiliza Otero Pedrayo en su Historia de Galiza, Editorial Nós, Tomo I pág. 145 (donde figura el mapa que ilustra esta página), al describir la rasa mariñana lucense. También el Servicio Geográfico del Ejército, en la Cartografía Militar de España, Mapa General 1: 50.000 L Ribadeo 9-3 (10) dice ría de Ribadeo.

    Confirman lo anterior las cartas náuticas nacionales y extranjeras que siempre prestaron especial atención al portulano ribadense para mejor guiar la entrada en la ría entre Arnao y Las Carrallas. El Instituto Hidrográfico de la Marina sigue suministrando su carta 407 de la ría de Ribadeo y también está vigente la número 1096 del Almirantazgo Británico (Admiralty Charts), de reconocido prestigio y utilización por los marinos de todo el mundo. Los navegantes saben bien dónde está la ría de Ribadeo, pero ignoran la situación de la ría del Eo, hoy sólo en la imaginación calenturienta de unos pocos. Y la ignoran, pura y simplemente, porque no existe.

    En La Comarca leo que el Gobierno gallego "no descarta denominar ría del Eo al estuario ribadense" y que el director general de Promoción Lingüística del Principado anunció en Vegadeo que en la "inminente revisión toponímica de Castropol y Vegadeo se hará oficial el topónimo ría del Eo". No creo que la Xunta de Galicia cometa el gravísimo error de admitir la modificación del topónimo ribadense, que viene avalado por la tradición y por la historia, pues todas las rías llevan el nombre de la población más importante de su ribera. Así, la ría es de Vigo y no del Verdugo; de Vilagarcía y no del Ulla; de A Coruña o de Ferrol y no del Mero o del Xubia; de Viveiro o Foz y no del Landro o Masma; de Avilés, Ribadesella o Bilbao y no del Alcores, del Nalón o del Nervión. Por todo ello creo totalmente innecesario el pronunciamiento de la Comisión de Toponimia de la Xunta, pues no puede ser otro que el de la confirmación de ría de Ribadeo. Cualquier otra denominación carecería de rigor legal, histórico y consuetudinario. Y si el Gobierno asturiano comete la tropelía anunciada, tanto Xunta como Ayuntamiento de Ribadeo, actuando al unísono, deben recurrir a las instancias correspondientes para evitar esta ingerencia inadmisible.

    Esta "aldeanada" de ría del Eo creo que nace en Madrid en reuniones de los Amigos del Eo, en la nostalgia de la tierra lejana. Todo apunta que allí, entre algunos, se coció el fermento localista de la reivindicación que el Gobierno asturiano asumió como propia. En mi infancia y juventud ribadense la convivencia entre los pueblos de la ría era perfecta. Sólo se quebraba en los encuentros de fútbol entre Ribadeo y Vegadeo que ni el propio Escartín conseguía controlar. En los campeonatos del occidente asturiano nuestro paso por Vegadeo entrañaba peligro. Pero fuera de esto, el Instituto de Ribadeo forjó entre nosotros una amistad verdadera que se mantuvo siempre. Desde Tapia y Barres, pasando por Figueras, Castropol, Vegadeo y Puentenuevo acudían los jóvenes de la comarca cruzando la ría que, entonces, nadie consideraba del Eo. En la Escuela de Náutica y Comercio de Ribadeo, también desaparecida, se formaron capitanes de Ribadeo, Figueras, Castropol y occidente astur que tanto prestigio alcanzaron en las mejores navieras europeas. Sólo ahora cuando surgen reivindicaciones partidarias, hasta entonces irrelevantes, se rompe aquel clima de concordia. Las gentes de la ría constituíamos una unidad social y económica consciente de la suerte común en torno a la ría, que siempre unió y nunca separó, hasta que la política de campanario provocó una Resolución de Gobernación, fijando la linde entre Galicia y Asturias en la mediana de la ría, partida artificialmente en dos.

    Esta actitud reivindicativa del Gobierno asturiano se manifestó también por su oposición a los rellenos portuarios en la ribera ribadense. Y no les faltaba razón, pues fueron realizadas sin respeto alguno al litoral ni a los canales que las fuertes corrientes modifican por obras cuya repercusión no se valora previamente. Pero donde el ridículo alcanza límites inenarrables es en la cuestión idiomática tras la que sospecharon una actitud colonizadora de la Xunta gallega.

    Bien es sabido que con anterioridad al trazado de Nueva Planta de Felipe V, Galicia alcanzaba por Asturias hasta el Navia, por León hasta la comarca del Bierzo y por Zamora hasta Sanabria. Se trata de una realidad histórica contra la que nada pueden las imposiciones administrativas ni políticas. El habla, "A Fala", como dicen de la del occidente de Asturias, es del pueblo y es precisamente el pueblo quien la cultiva y mantiene como patrimonio propio. Y "A Fala" del occidente astur es gallego, con sus modismos y con sus variantes, pero esencialmente gallego, incluso más puro en algunos términos que el propio gallego normativo. Don Dámaso Alonso estudió el gallego de los Oscos, que aconsejo repasar para ilustración general. En la toponimia de la zona está presente el gallego frecuentemente: Figueras es para todos, gallegos y asturianos, "As Figueiras" y Vegadeo "A Veiga", sin que por ello nadie renuncie, antes al contrario, de su condición gallega o asturiana, que el hecho fronterizo refuerza todavía más.

    Es necesario proyectar sensatez sobre los fervorines localistas y acatar la realidad idiomática, histórica y geográfica. En todo ello, a ambos gobiernos cabe una tarea común de entendimiento constructivo trabajando por el progreso cultural y económico de ambos territorios limítrofes. Ahí es donde deben volcar esfuerzos y por lo que hace a la Xunta de Galicia considerar la situación de Ribadeo necesitado de impulso oficial en el campo judicial, sanitario, marítimo y de localización industrial y comercial, aún hoy sin un polígono de asentamiento. Una reunión del Gobierno gallego en Ribadeo podría hacer realidad tantas esperanzas. No dudo que sería bien recibido.

    El Correo Gallego, 23/04/2006

    20061111

    Unha cita, referida á actual corporación de Ribadeo




    Sería de citar máis aprte do artigo que hoxe trae a Comarca, asinado por Víctor Moro e titulado 'Contumacia', no que novamente sae á palestra o nome da Ría de Ribadeo. Como é longo, e ademáis non pedín permiso para a súa reprodución (no é o primeiro de Víctor Moro no que penso nunha reprodución), quédome cunha cita, a referida no título, que traducida, di: "Unha corporación que non defenda o seu patrimonio histórico non é digna da confianza cidadán"
    Nas fotos, o novo faro da ría de Ribadeo, nas Carrallas, e as dúas puntas da ría no seu encontro do Mar Cantábrico: A illa Pancha na marxe oeste e a Punta da Cruz na marxe leste.

    20210616

    RETROCESO ALARMANTE DE RIBADEO.- Por Víctor Moro (2006)

       Este artigo foi publicado no blog o Cargadoiro, de José Mª Rodríguez Díaz o 14 de setembro de 2006. Inclúoo como parte da reprodución do blog de José Mª que estou a facer, pero naturalmente non queda incluído no listado das súas obras. Inclúo ligazóns postas por min.

       Polo tema trado, lembrar que en 2006 estaba na alcaldía Balbino Pérez, despois de telo estado durante dous mandatos José Carlos Andina.

    https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d3/Victor_Moro.jpg 

    RETROCESO ALARMANTE DE RIBADEO.- Por Víctor Moro

    Con los años y la distancia física que no afectiva, reviven vigorosos los recuerdos de la infancia y de la juventud ya lejana, confirmando con el poeta que 'la patria del hombre es su infancia'. Cada día tengo más presente mi Ribadeo de lo primeros años treinta con toda su amplia diversidad social, cultural y política, en un clima de progreso y prosperidad compartida, truncada dramáticamente y recuerdo, en lamentable comparación con nuestra postergación actual, a muchos ribadenses entregados generosamente a la defensa y mejora de la villa y de sus gentes.

    En más de una ocasión me referí a aquel Ribadeo con Instituto Nacional de 2ª Enseñanza que don Manuel Becerra, ministro de la 2ª República, había elevado de categoría a partir del Instituto Local, años antes promovido por Calvo Sotelo, trayendo a Ribadeo un grupo de brillantes catedráticos de 2ª Enseñanza que elevaron el tono cultural de la comarca y se hicieron presentes activamente en manifestaciones diversas. También a nuestro partido judicial perdido, hoy en Mondoñedo; a nuestro nivel sanitario de iniciativa privada, actualmente de titularidad pública, mal dotado y con deficientes instalaciones; a nuestros seminarios en permanente reivindicación de los intereses locales; a nuestro rango pesquero y marítimo hoy crepuscular; a nuestras sociedades recreativas y culturales; a las distintas y exitosas actividades deportivas en pugna balompédica por el occidente astur; a los coros gallegos y a las brillantes representaciones teatrales autóctonas. Ribadeo destacaba por su pujanza ciudadana y su potencial progreso en toda la amplia comarca mariñana.

    Quedan muy lejos la pujanza naviera ribadense o los balbuceos industriales en la casa fábrica, hoy Teatro decrépito y abandonado, o los truncados sueños de prosperidad en torno a la explotación minera de Villaodrid, con el desaparecido ferrocarril que festoneaba el Eo en recorrido paisajístico tan hermoso como desconocido. Los empeños ferroviarios ribadenses desde Villafranca no prosperaron. El ferrocarril de la Costa no cruzó la Ría por el Costal a Castropol como mejor solución para salvar el estuario. Los sueños renovados con la CEPAL, que movilizó la ciudadanía en manifestación popular, se los llevó el viento de la apatía, de la falta de apoyo público, que continúa en la actualidad.

    Los intereses de Ribadeo, sus verdaderos intereses, en manos de representaciones municipales más ocupadas en la refriega partidaria que en promover el progreso del municipio, conducen a esta situación de apatía que todo lo envuelve. En Ribadeo se desarrolla un urbanismo desaforado en connivencia destructora entre promotores y municipio, cualquiera que sea su mayoría política. Se prodigan especulativas alturas, cual ocurre en la travesía desde el Parador al Jardín o en la carretera del muelle, hoy Calvo Sotelo, convertidas en tuberías atosigantes e inhumanas.

    Actuaciones aberrantes como la desarrollada sobre el solar de la casa de Piñón, cerrando la visión a la ría o con la casa de los Barreiro también sacrificada, siguen amenazando el futuro urbanístico con promociones innecesarias, mientras edificios singulares como la Aduana Vieja o el de las Monjas en la Trinidad se derrumban lentamente. Las casas colgadas sobre Espiñaredo son ejemplo del feismo al uso también presente en la esquina de Lage en el Cantón. Incomprensiblemente Rodríguez Murias o Ramón González no fueron ensanchadas cuando hubo oportunidad de hacerlo. Las grandes posibilidades de expansión racional de Ribadeo sobre tierras de Obe, Villaselán y Piñeira no se consideran y viviendas unifamiliares se prodigan dispersas sin la más mínima ordenación ni visión de futuro. La Plaza de España, el Campo para los viejos ribadenses o también los Salones Gardeta, en recuerdo del alcalde que los concibió, sigue cruzada por la carretera de Asturias sin la iniciativa de un estacionamiento subterráneo que resuelva la precariedad actual y lo convierta en el más noble espacio ciudadano de la villa.

    Evidentemente se trata de actuaciones que requieren financiación pero para eso está la gestión municipal, hoy limitada al arreglo de algunas calles peatonales, a un ridículo estanque en las cercanías del Parador o, según me dicen, un posible elevador desde Porcillán a la Atalaya de dudosa utilidad o a la colocación de monecos que, sin considerar su calidad artística, están mal emplazados. Los cocos se pierden contra la capilla de San Roque e Ibáñez no acaba de bajar las escaleras en huída premonitoria de su viejo palacio.

    Un municipio exige gestión. Un programa de objetivos ambicioso. Ribadeo no gozó de la atención del gobierno de Fraga y todo parece que continúa igual con Touriño, que pasó por Ribadeo ignorando incluso nuestra toponimia. Los planes comunes astur-galaicos siguen sobre el papel ante la pasividad municipal. No hay iniciativas de asentamientos por carecer de un parque empresarial adecuado. No hay impulsos oficiales que reaviven el tono cultural, el progreso y la mejora de renta hoy muy baja. Fuera de la movida de los fines de semana, sin más relevancia que sus efectos ruidosos insoportables, la vida de Ribadeo, tras la corriente efímera del turismo veraniego, entra en letargo adormecedor sin vida ni aliento de progreso propio. Hay quien destaca su importancia como enclave de servicios con atractivo náutico veraniego en torno a la ría, hoy seriamente amenazada por los arrastres que provocan las instalaciones marisqueras de la ribera asturiana. O sea sujeto pasivo de actividades estacionales ajenas, sin potencial autóctono en la industria, en la pesca, en la agricultura o en sectores adecuados a sus características, que generen puestos de trabajo fijos y salarios en consonancia. Bien está el breve turismo estacional pero sólo con esto seguiremos languideciendo.

    Las noticias de prensa con que inicio estas letras deben llevarnos a reflexión. Mientras otras villas promueven estudios universitarios Ribadeo sigue en el letargo ineficaz. Nos perdemos en diferencias partidarias estériles sin gestión apreciable en estamentos provinciales, regionales o estatales que nos ignoran. La ausencia de gestión es alarmante. Salvo hermanamientos intrascendentes que concluyen con una copiosa comida, Ribadeo no progresa en ningún campo, lamentablemente ocupado en destruir cuanto la naturaleza tan generosamente nos regaló.

    20240325

    EL PREGÓN DEL CARMEN. José María Rodríguez Díaz (2010)

        Un pregón ó que non lembro ter asistido, algo que lamento despois de ler a crónica que fai José María.

        E unha nota: entre a entrada do blog de José Mª do 3 de xullo de 2010 e esta, do 17 de xullo de 2010, e dada a regularidade da que fan gala os post de José María, tocaría haber outra entrada de, seguramente, o 10 de xullo de 2010. É posible que ó facer a copia entrada a entrada, se me despistara unha delas e agora vexamos só o oco, pero non teño xeito de saber se é así ou non, ou, no caso de que sexa así, de recuperala, polo que quedaremos coa incógnita.

    Sábado, 17 de julio de 2010

    EL PREGÓN DEL CARMEN

    • Publicado por jmrd_ribadeo a las 19:49

    El pasado día 15 de julio, el salón del Teatro de Ribadeo, era escenario del Pregón de las fiestas de Ntra. Sra. del Carmen de Ribadeo. El pregonero, un ilustre hijo de esta villa, de los pocos ilustrados que quedan en Ribadeo pertenecientes a la vieja cantera, llenó de gente el aforo del mencionado Teatro. D. Víctor Moro, tan admirado y querido en esta villa por su acendrada y apasionada defensa de los valores y tradiciones de Ribadeo y por sus aportaciones y consejos dirigidos a la recuperación de su historia y cultura, deleitó a los asistentes con una emotiva intervención de media hora de duración en la que se dedicó a ensalzar las virtudes de las gentes del mar y de su patrona, la Virgen del Carmen, así como los valores históricos del Ribadeo de nuestros antepasados.

    Empezó su hermoso pregón ensalzando la figura de la Virgen del Carmen y su relación con el mar y la vida de los marineros, proclamando especialmente la devoción de los navegantes a la Virgen de Vilaselán, tan próxima a Ribadeo, en cuyo santuario de guardan numerosos exvotos y narraciones de antiguos naufragios, como el ocurrido en el año 1775 al paquebote 'Purísima Concepción' en aguas inglesas, cuyo relato se guarda en una tabla en el mencionado santuario, y todos ellos testigos de la devoción marinera de que goza la Virgen de Vilaselán. Después de comentar el origen de la advocación de la Virgen del Carmen, importada a Europa desde el Monte Carmelo por los carmelitas, y del fomento de su culto por Santa Teresa de Ávila, explicó la relación entre las estrellas, como guías de los navegantes, y la Virgen María convertida en Estrella de los Mares y brújula de los navegantes. Una íntima relación que tiene su máxima expresión en las innumerables celebraciones marianas por parte de los marineros que en estas fechas tienen lugar en todos los puertos de nuestra geografía. Rememoró a este propósito, y lo hizo con especial emoción, la procesión de la Virgen del Carmen en el puerto asturiano de Candás.

    Como no cabía esperar menos, se detuvo también el orador en recordar los tiempos del pasado esplendor marítimo de Ribadeo. Cuando en los siglos XVIII y XIX los barcos de los armadores Ibáñez, Bengoechea y Casas cruzaban los mares con mercancías y pasajeros hasta los principales puertos de Europa y América, exportando e importando, no sólo mercancías, como el famoso kúmmel procedente de Riga o el lino, que luego se confeccionaba en la Casa Fábrica de Ribadeo, sino también cultura musical, como las habaneras tan apreciadas en Ribadeo, y las ideas liberales que dejaron su huella perenne en la sociedad ribadense. Un Ribadeo que comenzó su existencia, nos recordaba D. Victor Moro, como una pequeña comunidad de pescadores en Cabanela, que luego fue poblando el Ribadeo histórico que hoy conocemos, después de pasar un largo período escondido en la ensenada de la Vilavella. Un Ribadeo, más pendiente entonces del mar que hoy, y en el que sus calles de entonces 'olían a mar'. Después de cantar los viejos tiempos de esplendor de esta villa, con su Escuela Náutico Pesquera, sus nombradas industrias conserveras, su flota artesanal y el transporte interior de la Ría de Ribadeo entre los puertos de Porcillán, Figueirúa, Castropol y Figueras, verdaderos lazos de unión familiar entre las gentes de las dos riveras, tuvo también un recuerdo especial para esos ribadenses señeros, como Justo Barreiro, Dionisio Gamallo, Calvo Sotelo o Daniel Cortezón, personas que contribuyeron a ensalzar la vida marinera de esta nuestra villa.

    Y, finalmente, se refirió el pregonero, y lo hizo con vehemencia y manifiesta emoción, a las tradicionales procesiones de la Virgen del Carmen en el día de su fiesta, recorriendo en barco nuestra ría y sus puertos, acompañada de la devoción de nuestros marineros y de todos los ribadenses.

    Un emotivo pregón, verdadera obra maestra del género, que los asistentes devotamente escucharon y aplaudieron con entusiasmo al final.-

    José Mª Rodríguez

    Outros Artigos de José María.

    20140430

    Ribadeo a Debate. Visións de Ribadeo

    1.Hoxe hai un debate entre políticos. Na Casa das Letras, ás 20:30
    Participarán:
    * Jesús López Penabad, é enxeñeiro técnico forestal. Actualmente é presidente do PP de Ribadeo e coordinador sectorial de turismo na executiva provincial do PP de Lugo.
    * José Ramón Val (PSOE), licenciado en Ciencias Políticas pola USC, foi delegado provincial de Pesca na Xunta de Galicia. Foi tamén deputado na corporación provincial de Lugo, onde dirixiu a área de Economía do Coñecemento, Emprendedores e Innovación. Na actualidade desempeña o cargo de voceiro do grupo municipal socialista no concello de Foz e tamén é deputado no Pazo do Hórreo, onde é voceiro de Pesca.
    * Olalla Rodil Fernández (BNG): licenciada en Publicidade pola UVI. Xornalista e especialista en estudos internacionais. Redactora do xornal Sermos Galiza.
    * Paulo Carlos López (CxG), licenciado en Xornalismo e en Ciencias Políticas e da Administración pola USC. É membro do grupo de investigación CIDECOM da USC sobre cidadanía e comunicación. Colabora co Grupo El Correo Gallego e coa revista Tempos Novos.
    ... por un un inconvinte de última hora, non estará o participante de AGE.
    2.O Tesón liberou onte unha nota de prensa para dar a nova do ciclo 'Ribadeo a Debate. Visións de Ribadeo', comezando o próximo sábado 10, con participantes de primeira fila e pretendendo discutir sobre o Ribadeo que vemos e que queremos:

    AVV O Tesón
    Nota de prensa 20140429
    -
    Ciclo de charlas de primavera Ribadeo a Debate. Visións de Ribadeo.

    Unha vez máis, a AVV O Tesón presenta un ciclo de charlas para provocar o debate sobre Ribadeo. Neste caso, para desenvolver no mes de maio,o ciclo leva como título xenérico “Ribadeo a debate. Visións de Ribadeo”. Con el preténdese que catro ribadenses con ampla visión sobre o noso entorno, tanto da vila de Ribadeo como do entorno ría ou do conxunto da comarca, podan falar libremente dando a súa visión e propiciando un debate en torno ós seus puntos de vista.
    En tódolos casos trátase de persoas que dalgún xeito son consideradas en Ribadeo como un referente, ben polos seus escritos, a súa vivencia ou por ambos, e que comparten unha querencia forte por Ribadeo, cada un ó seu estilo.
    As charlas constarán dunha primeira parte, expositiva a cargo do conferenciante, e unha segunda, na que se tratará o debate sobre as ideas e feitos expostos relacionados co noso pobo. Desenvolveránse no Salón de actos da Casa do Mar, comezando ás 20:00 horas. A entrada será libre e gratuita ata esgotar localidades.
    Como resume do ciclo, Podemos tomar:
    -10 maio, sábado, Xosé Carlos Rodríguez Rañón: Ribadeo visto desde fóra por un de dentro.
    -16 maio, venres, Chemi Lombardero Rico: Ribadeo; un porto, un hinterland, dúas comunidades.
    -23 maio, venres, Víctor Moro Rodríguez: Ribadeo
    -30 maio, venres, José Ramón Rodríguez-Sabugo Fernández: La evolución de Ribadeo desde mi llegada
    Previamente a cada unha das charlas darase información máis concreta relacionada con ela.

    20231119

    La polifonía religiosa

        Artigo de Víctor Moro publicado con motivo da S. Santa.

    V.M., ao ser nomeado fillo predilecto.


    La polifonía religiosa era la manifestación de más categoría cultural apoyada en las condiciones musicales de los ribadenses. Ya hay antecedentes de coros religiosos en el siglo XIX cantando el MISERERE de Cosme J. De Benito, que en los años veinte del siglo pasado interpretaba un coro masculino de extracción popular dirigido por Etelvino Méndez. Continuó en los años treinta bajo el mando del tío José de la Torre (Bruno), que se autodefinía como “tenor por encima de los tenores”. Este testigo coral pasó de generación en generación y hoy se mantiene vigoroso confirmando la vocación polifónica de Ribadeo en su más auténtica y permanente manifestación popular. El coro MISERERE ha tomado carta de naturaleza entre nosotros. Sin olvidar los antecedentes de D. Baldomero Latorre, Etelvino Méndez y Ramón Fuertes hasta D. Justo Iribarren, el florecimiento musical en todas sus facetas se debe a Carlos Álvarez Fernández Cid, (Carlitos Cid), que ya en 1934 con 16 años era organista de la Iglesia y dirigía el coro parroquial. Heredero de la veta musical de los Sotelo ribadenses aquí recibe sus primeras lecciones de solfeo ya través del tiempo promueve coros, dirige la Banda de Música, crea la Rondalla, la Agrupación Musical Ribadense y la Coral Polifónica.
    El PLORANS de Pacheco, un motete cantado en Mondoñedo en Viernes Santo, lo sumó a las celebraciones ribadenses y lo dirigió por primera vez en 1939 a cuatro voces mixtas y acompañamiento de una pequeña banda de instrumentos de viento. La prensa local recoge en 1941 una reseña sobre la interpretación del PLORANS aquel Viernes Santo “bajo la experta varita del inteligente músico Carlos Álvarez Fdez. Cid”.
    La polifonía religiosa en novenas, oficios y procesiones tiene larga tradición. En 1945 Carlos Cid le da un nuevo impulso (coro y orquesta) para interpretar por primera vez la misa solemne de Pablo Hernández a tres voces mixtas. En esta Semana Santa se ofreció un repertorio musical durante los siete días que culminó con el estreno de la misa de Hernández el domingo de Pascua, amén del MISERERE, PLORANS y motetes varios.
    En 1954 recoge “La Comarca” una reseña del concierto ofrecido en la parroquial por un “nutridísimo y afinado coro de señoras y señoritas de la localidad, dirigido por D. Carlos Álvarez Fdez. Cid” Vaticina esperanzado el cronista que con este coro “Ribadeo ha vuelto por sus fueros” La Sociedad filantrópico-Dramática se suma a la creación de una masa coral que se denominará “Coral Polifónica de Ribadeo” integrada por sesenta voces mixtas con particular atención ala polifonía de nuestro “Siglo de Oro”. Nuestro pueblo dice la Filantrópica, “posee solera artística y una gloriosa tradición en lo que a música vocal se refiere” En las fiestas patronales de 1953 se estrenó la misa HOC EST CORPUS MEUM de Perosi para órgano y polifonía. La misa de 1955 ya fue cantada por la recién creada coral, bajo la dirección de Carlos Cid.
    La Semana Santa de 1956 resultó musicalmente brillante por su afinación y amplio repertorio que ofreció Jueves, Viernes y Sábado Santos. Cantaron varias obras de polifonía religiosa, (Bach, Haendel, Victoria) y concluyeron con la misa solemne del domingo de PASCUA. En las Semanas Santas siguientes se cantaron en la iglesia parroquial las obras citadas, sin olvidar el siempre presente MISERERE y en 1961 el “ALELUYA” de EL MESíAS de Haendel al final de la misa del domingo de Pascua que no sólo sensibilizaba a coro y orquesta sino también al público que acudía masivamente a la parroquial. Se interpretaba parcialmente la complicada misa de César Frank, completada con la Primera Pontifical de Perosi. Destacaba el hermoso y difícil PANIS ANGELICUS, de Frank.
    Afortunadamente hoy cuenta Ribadeo con los mimbres necesarios para tejer un renacimiento musical brillante. La Banda Municipal que tantos avatares sufrió desde su creación está consolidada. La Escuela de Música prepara una cantera prometedora y la Coral Polifónica sigue siendo una brillante realidad. Contamos con los medios musicales y corales para recobrar el esplendor polifónico de la Semana Santa.
    Además de mejorar los pasos procesionales y restaurar las imágenes, lo que es posible con la ayuda de todos, Ribadeo debe regresar a sus brillantes actuaciones corales, propias de un pueblo sensible y culto. Estos atributos siguen vivos. Es cosa nuestra hacer realidad, también cantando, aquello de que “los ribadenses de antaño vuelven por su antigua gloria”.

    20080113

    As costas do Papa... unha segunda parte do home como segunda de hoxe

    Vexo na prensa que por primeira volta dende o Concilio Vaticano II un Papa oficia misa de costas ós fieles. Certamente, non parece un grande progreso para a Igrexa o darlles as costas á súa base, que ademáis entendo que significa o negar a compartición do misterio básico do feito relixioso.
    O mesmo día, leo que en China están tentando limpar os opositores antes dos Xogos Olímpicos deste ano. E lémbrome da edición do 1936, non en Pequín, senón en Berlín, e póñome a temblar. Aqueles outros foron programados nun país que non daba saído adiante polas cortapisas que lle puxeron ó final da I Guerra Mundial, pero que seguía a ser unha potencia. Estes, nun país que é unha potencia de novo cruño e ademáis, sen cortapisas económicas ó ter o crecemento maior do planeta, aparte de ser o país de maior número de habitantes. En ambos, represión. En ambos, dun xeito ou outro, ditadura. Pero o que nos toca agora é China, e xa sabemos o que pasou despois de Berlín.
    E, para rematar, un titular para pensar, a cargo dunha entrevista a Víctor Moro: «Las corporaciones ribadenses que se han sucedido no han tenido peso, rectores de relieve»

    20150208

    José Calavera Ruiz e Ribadeo

    Xosé Calavera Ruiz é coñecido e recoñecido en Ribadeo. Hai poucos días foi homenaxeado co Premio Nacional de Enxeñaría Civil que outorga o Ministerio de Fomento.
    Para unha pequena historia da relación entre José Calavera Ruiz e Ribadeo, no blogue ten aparecido:
    A honra de Ribadeo (20120903) testemuña no acto no que se lle concedeu o título de fillo adoptivo de Ribadeo, con gravacións incluídas. No mesmo acto tamén se homenaxeou a John Rutherford e Víctor Moro.
    E, por se quedaran dúbidas podes descargar, o curriculum vitae colgado na web da empresa por el fundada, Intemac (que copio embaixo).
    20090112 Érase unha torre...
    20091128 Novas do Concello, sobre diversas obras, incluída a Torre
    20110204 A río revolto, en relación coa Torre dos Moreno
    20110215 O apuntalamento da Torre dos Moreno
    20120102 Que pasa coa herdanza dos Moreno? (II), artigo de Evaristo Lombardero relacionado con outro meu anterior
    20120118 Pleno con dous puntos (petición da homenaxe por José Valín)
    -
    Para quen queira máis,
    1.
    Hai pouco que publicou un libro, '101 anécdotas de mi vida profesional'
    Editorial: INTEMAC
    ISBN: 9788488764232
    Precio: 35,00 € (IVA incluido)  
    2.
    Curriculum vitae obtido de http://www.intemac.es/conocenos/equipo-de-direccion/presidente-de-honor/:
          •  Doctor Ingeniero de Caminos, Canales y Puertos.
    •  Ingeniero Técnico de Obras Públicas.
          •  Catedrático Emérito de Edificación y Prefabricación dela Escuela Técnica Superior de Ingenieros de Caminos de Madrid (UPM).
          •  Presidente de Honor de INTEMAC.
          •  Miembro dela “Commission on Prefabrication” dela Fèderation Internationale du Bèton (FIB).
    •  Miembro del TG 2.2 “Design by Testing” dela Commission 2 “Safety and Performance Concepts” dela Fèdération Internationale du Béton (FIB).
    •  Miembro del TG 9.7 “Reinforcing Steel and Systems” de la Fèderation International du Bèton (FIB).
    •  Ha sido anteriormente:
       •     Presidente dela Commission VII “Reinforcement: Technology and Quality Control” (Comité Euro-international du Béton, CEB).
       •     Presidente del Joint-Committee on Tolerances (CEB-FIB).
       •     Presidente del Task Group “Precast beam-block floor systems” dela FIB (Féderation International du Béton).
       •     Asesor para Europa del “International Council on Tall Buildings”.
       •     Miembro del Administrative Council del CEB.
       •     Miembro del Equipo de Redacción del MODEL CODE CEB-FIP 1990.
       •     Presidente del Comité de Redacción del EUROCÓDIGO “Design of Concrete Foundations”.
       •     Presidente del Grupo de Trabajo “Precast Prestressed Bridges” dela Fèdération Internationale du Béton (FIB).
       •     Presidente del Grupo de Trabajo “Treatment of Imperfections in precast concrete” dela Federatión Internationale du Béton (FIB).
       •     Miembro de la Comisión Permanente Interministerial del Hormigón.
       •     Presidente de ACHE (Asociación Científico-Técnica del Hormigón Estructural).
     •  “Medalla dela Asociación Técnica Española del Pretensado” (A.T.E.P.) (1978).
    •  “Profesor Honorario” dela Escuela de Construcción Civil dela Pontificia Universidad Católica de Santiago de Chile (1980).
    •  “Miembro de Honor” dela Facultad de Ingeniería dela Pontificia Universidad Católica de Santiago de Chile (1980).
          •  Elegido Fellow del American Concrete Institute (A.C.I) (1982).
          •  “Medalla de Honor” del Colegio de Ingenieros de Caminos, Canales y Puertos (1987).
          •  Medalla “Eduardo Torroja” (1990).
    •  Medalla dela Asociación Española dela Carretera (1991).
          •  Doctor Honoris Causa dela Universidad Politécnica de Valencia en 1992.
    •  Medalla Institucional dela Universidad “Lisandro Alvarado” de Venezuela (1993).
    •  Miembro del Patronato de la Fundación García Cabrerizo (1994).
          •  Medalla dela Fèdération Internationale du Bèton (F.I.B.) (1999).
    •  Medalla de Honor al Fomento dela Invención dela Fundación García-Cabrerizo (1999).
    •  Premio del Grupo Español de IABSE (2000).
          •  Premio “Grandes Figuras dela Ingeniería” dela Asociación Italiana dela Prefabricación (CTE) (2000).
    •  Premio ANIFER (2001).
    •  Miembro de Honor dela Asociación de Consultores de Estructuras (ACE). (2001).
    •  Académico de Honor dela Academia de Ciencias e Ingenierías de Lanzarote (2003).
    •  Miembro de Honor dela Asociación Argentina de Ingeniería Estructural (2004).
          •  Premio “Camino de Santiago” dela Ingeniería Civil (2004).
          •  Elegido “Fellow” de IABSE (International Association for Bridge and Structural Engineering) (2006).
    •  Miembro del Patronato dela Fundación Juanelo Turriano (2006).
    •  Colegiado de Honor del Colegio de Ingenieros Técnicos de Obras Públicas (2008).
    •  Premio “Mejor Perfil Profesional en Patología dela Construcción” dela Asociación Latinoamericana de Control de Calidad y Patología de la Construcción (ALCONPAT). Valparaíso (Chile). 2009.
          •  Elegido “Fellow” de ASCE (American Society of Civil Engineers).2009.
          •  Miembro de Honor de la Asociación de Consultores Independientes de Estructuras de Edificación (ACIES). 2011.
          •  Premio Nacional de Ingeniería Civil. 2014.
    •  Entre sus proyectos destacados figuran el Teleférico de Fuente De (Cantabria), Las Cubiertas Espaciales del Pabellón de Deportes del Real Madrid, dela Fábrica de Cervezas de Mahou (Madrid), las Cubiertas Espaciales del Mercado Nacional de Torrelavega y numerosas Instalaciones Industriales, especialmente Papeleras, Siderurgias y de Prefabricados.
    •  Es autor de diecisiete libros en español, dos en inglés y uno en italiano, de tres Monografías y de 201 Artículos y Notas Técnicas sobre temas de Cálculo de Estructuras, Hormigón Armado y Pretensado, Seguridad Estructural, Prefabricación, Control de Calidad y Patología de Estructuras. Ha dirigido 28 Tesis Doctorales.