Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta José Carlos Rodríguez. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes
Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta José Carlos Rodríguez. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes

20190209

Novas do concello de Ribadeo : anos do 1936-1940 (1)

   Onte recibín unha ligazón que apreciei:
   Novas do concello de Ribadeo : anos do 1936-1940 (1)
   Doado de procurar en Google, aconsello o artigo, en espera da segunda parte. Nel, Isidro, vai debullando algún feito, como que ata o 23 os grupos armados golpistas non entraron en Ribadeo, e que a primeira 'cousa institucional' que fixeron foi o nomeamento de alcalde. Sobra dicir que a dedo, e pola legalidade da imposición. O 'afortunado' foi Antonio Moreda Rodríguez, avogado, que recibiu o encargo do representante da guardia civil en Ribadeo, F. álvarez Holguín.
Faise eco o artigo de diversas doacións do concello para peticións tamén diversas, de axuda para unha prótese artificial para un ferido no ataque a Ribadeo ó sufraxio de gastos para un avión, logo trocados para un navío. Tamén toca varios casos de 'abandono do servicio' e polo tanto, suspensión, expulsión, etc, de obreiros do concello, ou a detención dun deputado.
    Como di antes do título, nada que non saíra en prensa ou non fora recollido en actas do concello. Pero algo moi ben traído.
   E unha guinda, entre outras que se poden citar, na acta do concello do 20 de marzo de 1937: "Decídese restablecer o vello costume de acudir ós actos eclesiásticos da Semana Santa." Coido que está claro que a costume fora interrompida, e tamén de onde sae que aínda a Semana Santa pasada houbera representación do concello na procesión. Algo contra o que José Mª Rodríguez ten falado máis dunha vez, e aparecido neste blog asemade máis dunha vez.

--

 Obras de José Mª Rodríguez

 --

   O artigo de Cidre en Terra e Tempo: 

Novas do concello de Ribadeo : anos do 1936-1940 (1)

XOSÉ ISIDRO FERNÁNDEZ VILALBA



O día 23 de xullo ante o licenciado don Eugenio López Yáñez, secretario do concello; o avogado, Antonio Moreda Rodríguez, previamente designado polo señor comandante militar desta praza e comandante da garda civil don F. Álvarez Holguín, é nomeado para o cargo de alcalde-presidente da Comisión xestora deste Concello.

No Progreso do día 24 de xullo hai unha nota que di: “También hace constar que en Ribadeo en donde la tradición había imperado momentanemante entró una columna engrosada por vecinos de Mondoñedo y Villanueva de Lorenzana pertenecistas, restableciendo inmediatamente la tranquilidad en la población y aprisionándose a los cabecillas que recibiran ejemplar castigo. En la población reina gran jubilo”.

E continúa con copia dun telegrama do comandante Fernando Álvarez Holguín que dirixe a columna que caeu sobre Ribadeo: “ A las 16:30 de hoy la columna a mis ordenes combinada en forma acordada, después de sostener una lucha enconada desde 10 kilómetros antes de la llegada a esta conseguimos apoderarnos de la población habiendo hecho al enemigo varios muertos y heridos no pudiendo precisar el número de unos y otros, incautándonos de infinidad de armas, explivos, municiones y un automóvil que dejé inutilizado en el camino. El número de carabineros hechos prisioneros asciende a cuarenta y tantos, incluso el capitán y un teniente: Las fuerzas del puesto han permanecido leales como buenos guardias civiles, a la causa justa de la razón y de la justicia.

Mañana procurare continuar las operaciones hasta pacificar completamente esta zona. Procuro efectuar la detención del exdiputado Villamil que supongo jefe de la rebelión, lo tengo localizado en la iglesia parroquial, que personalmente he tomado…”

A nova xestora municipal toma posesión o 25 de agosto ás doce da mañá no salón de sesións ante a presenza do señor comandante militar desta praza, tenente da Garda Civil Juan Aranguren Ponte, co señor alcalde Antonio Moreda Rodríguez e o secretario don Eugenio López Yáñez. Estaba formada polos señores Robustiano López Sarmiento, Herminio Díaz Núñez, José Cancio González, Justo Iribanen Vega, Fernando Parga Rapa e Carlos Fernández e Gómez de Mercado.

O Cargo de Tenente Alcalde primeiro foi para Robustiano López Sarmiento, o segundo Tenente para José Cancio González e o terceiro Tenente, Fernando Parga Rapa. O cargo de Procurador-Síndico para Justo de Iribarren Vega e xestores, Herminio Díaz Núñez e Carlos Fernández y Gómez de Mercado.

Na sesión do 27 de agosto, o concello acorda contribuír á “Suscripción Patriótica de la provincia” coa cantidade de 5000 pesetas que “le había facilitado la sucursal del Banco Herrero en préstamo sin interés”.

Tamén se acorda contribuír con 250 pesetas á subscrición aberta en Lugo con obxecto de adquirir un pé artificial para o “Heroíco soldado José María San Martín Sueiro” ferido na toma desta vila o 23 de xullo e actualmente inválido.

Repóñense as cruces dos camposantos de Ribadeo e Obe nas súas portas principais.

O tres de setembro na sesión a comisión xestora quedou decatada dos decretados ditados pola alcaldía como consecuencia do ordenado polo señor comandante militar da provincia no bando do 29 de xullo xardineiro deste concello, José Antonio Lombardero Mon, e do peón-sepultureiro, Salvador González Álvarez por abandono do servizo e a destitución deste último foi confirmada polo Sr. comandante militar o día 13. Dispuxo tamén a suspensión de emprego e soldo por tempo indefinido do vixiante de arbitrios, José Rey Vijandio.

A proposta do alcalde acórdase publicar un bando para que os propietarios das casas onde se atopan colocados “rótulos de propaganda política” procedan a retiralos.

Por outra banda, acórdase celebrar, a petición de Falanxe Española e requirimentos do pobo, unha misa de campaña no Campo de San Francisco o día 8 de setembro, día da festa da patroa de Ribadeo.

Na sesión ordinaria do 10 de Setembro o alcalde propón darlle o nome a unha rúa de Ribadeo do comandante José Ceano Vivas “por su valor y arrojo de militar merece el bien de la patria que particularmente por ese valor y pericia al frente de su columna batio a las hordas rojas en Vegadeo, Castropol, Tapia, Navia, etc librando con ella a esta villa del azote comunista que amenazaba invadirla y teniendo además en cuenta que dicho señor con su personal simpatía y con sus bondades ha ganado el corazón a todos los ribadeneses… se le haga el modesto homenaje de dar su nombre a una calle, a la que hoy se denomina de Galán y García-Hernández”.


Na acta do 17 deste mesmo mes a comisión dá a nova de que o soldado do Rexemento de Infantería de Burgos n.º 31, Emilio García Rodríguez, natural e veciño desta, morrera o día 27 de agosto no posto máis avanzado da vangarda da columna que operaba no porto de Somiedo. Acordan por tal motivo poñer na acta a carta que o capitán da súa compañía lle remite ó pai e que unha comisión integrada polo señor alcalde e xestores, Cancio González e Díaz Núñez, visiten os pais para darlles o “pésame en nombre del ayuntamiento y pueblo y notificar estos acuerdos”. Esta comisión irá con carácter oficial á función pola súa alma. Acordouse tamén contribuír á construción dun aeroplano que leve o nome da provincia con 250 pesetas.

A proposta do Sr. Díaz Núñez, a comisión por unanimidade acordou a fin de perpetuar os nomes dos xefes das columnas do Exército Nacional que liberaron a Ribadeo “de las garras de la invasión roja que hubieran hecho de este pueblo un montón de ruinas …” se dea o nome de Álvarez Holguín e López Revuelta á rúa de recente construción que desde a estrada que vai á Veiga empalma coa Avenida de Bos Aires. E por indicación da presidencia acórdase mudar os nomes ás prazas República e de Pablo Iglesias desta vila polo de “Plaza de España” e “Plaza de José Calvo Sotelo”.

Na sesión do 24, acórdase facer unha homenaxe a Salvador García de González, veciño desta vila, sarxento da lexión morto na fronte de Huesca. Ofrendándolle unha coroa de flores naturais, ceder gratuitamente un nicho no cemiterio municipal desta vila.

O 17 de outubro o Sr. Alcalde deu conta de que o catorce do actual morrera no hospital municipal desta vila o brigada da lexión, Ignacio Ferrero Madín a consecuencia das feridas que recibira defendendo a causa de España na fronte de Asturias e que lle permitira enterrarse nun nicho deste cemiterio.

En sesión do 12 de novembro tense coñecemento dun oficio da comisaría carlista de guerra da provincia da Coruña suplicando deste concello un donativo para sufragar os gastos que ocasione a construción dun altar do apóstolo Santiago, para instalalo en Madrid tan pronto como o exército entre na capital. Concédese un donativo de 50 pesetas.

Sesión ordinaria do 10 de Nadal. Tendo coñecemento a xestora dunha carta do alcalde de Olmedo propoñendo unha homenaxe ó pobo portugués que podía consistir en que cada municipio dos actualmente sometidos ó movemento “salvador de España” contribuíse cunha cota única de 5 pesetas, con cuxos donativos se podía reunir unha cantidade necesaria para poder ofrecer ó pobo portugués unha “placa de bronce” na que figuraran o nome de cada un destes concellos.

Acórdase mercar un retrato do “generalísimo Francisco Franco Baamonde” xefe do estado español, para colocalo nun sitio privilexiado do salón de sesións.

Na sesión do 26 de Nadal apóiase a iniciativa do concello de Vitoria para solicitar do Xefe do Goberno do Estado a declaración oficial de Himno Nacional da Nova España a chamada Marcha Real. Tamén se fai a remisión á superioridade dos antecedentes relativos ás destitucións dos empregados municipais, ó sepultureiro, Salvador González Álvarez, do varredor, José Antonio Lombardero Mon e sereno, Jenaro Martínez Pulpeiro e os vixiantes de arbitrios, José Rey Vijandoi, Francisco Álvarez Díaz, Antonio Seijas Rodríguez, José Gómez Villarino e José Sanjurjo Vázquez.

O 29 de Nadal constituíuse no salón de plenos, coa presenza do delegado do Excmo. Sr. Gobernador Militar da provincia, o señor Miguel García Cortés a nova comisión xestora. Presidente alcalde, Antonio Moreda Rodríguez; tenente alcalde primeiro, Manuel da Barrera Rodríguez; segundo tenente, Fernando de Lazurtegui e Jordan de Urries; terceiro, Fernando de Parga y Rapa; síndico, Dario Ferro e Pulpeiro. Concelleiros: José Fernández Yañez, Francisco Maseda Villamil, Manuel Omjoy Reinante, Nicasio Franco Torres, Dario Ferro Pulpeiro, Wenceslao Alonso Casariego e Veremundo Rolle e Rolle.

Na sesión do 7 de xaneiro do ano 1937 dáse conta dun escrito do presidente do concello de Oviedo, felicitando e mostrando a súa gratitude ao concello de Ribadeo pola axuda moral e material que remitiu a esa cidade.

Na acta de sesión ordinaria do 18 de febreiro o sindicato agrícola da Devesa “Prosperidad Cantábrica” propón a creación dunha feira. O concello accede e cre que sería mellor o segundo xoves de cada mes. A proposta do alcalde, e co fin de facilitar aos agricultores destas comarcas as transaccións de gandos acordouse por unanimidade restablecer as feiras que se viñan celebrando no lugar de “Puente” o segundo domingo de cada mes e no Campo de Cantarralana desta vila o derradeiro domingo do mes.

Acórdase cambiar o nome da rúa “Pablo Iglesias” polo de “Rúa do 23 de xullo” e mercar un cadro do Sr. Don José Calvo Sotelo para colocalo no salón de sesións e designar como vertedoiro de lixo o foso do Castelo de San Damián a onde se deberá levar todo o lixo que se produza na vila.

Acta do 20 de marzo, o señor alcalde puxo en coñecemento da corporación que carecendo de básculas para pasaxe do gando nas feiras que se acordou restablecer na vila e non habendo medio de adquirilas neste momento, obtivo autorización do sr. Gobernador civil da provincia para proceder á incautación das que posúe a “Fundación Pedro Murias” e dispoñer das que pertencen á Sociedade Agraria de Obe “La Victoria”. Decídese restablecer o vello costume de acudir ós actos eclesiásticos da Semana Santa.

Na sesión ordinaria do 1 de abril, a petición do xefe provincial de Falanxe Española e das J.O.N.S de Lugo acordan poñer o nome de “José Antonio Primo de Rivera” a unha rúa.

O 20 de maio, tense coñecemento dun oficio do director do instituto de 2.ª ensino, participando que con data de onte e como consecuencia dunha denuncia formulada por varios alumnos de dito centro acordaron a suspensión de emprego e soldo ó bedel Faustino Penedo García e instrución de oportuno expediente. O alcalde acordou que se remita testemuño de tales antecedentes ó xulgado militar desta praza por estimar que estes feitos denunciados poden revestir un grave delito contra a patria e dende logo contra o movemento nacional.

Na sesión do 17 de xuño tense coñecemento dunha solicitude de Fernando e Carlos Fernández Piñeiroa, Manuel Peña Gil e Manuel Fernández Rodríguez, donos dos automóbiles de aluguer deste concello acordouse solicitar como parada para ditos coches a Praza de España desta vila, no espazo comprendido entre o cantón de Pedro e Juan Moreno e as estradas á Veiga e punta Moreira. Que o aportado para o avión “Lugo” se destine á subscrición do acoirazado “España”. A petición do Excmo. Sr. Gobernador civil e do delegado provincial da F.E.T e das J.O.N.S acordouse contribuír con 10 pesetas mensuais para Radio Lugo.

Na acta do 15 de xullo acórdase que para o conveniente aloxamento das forzas do exército concentrado nesta vila, dispuxérase que, por conta dos fondos municipais se efectúen algunhas reparacións no edificio que pertenceu á sociedade obreira “La Prosperidad”.

O 22 de xullo, en sesión extraordinaria ponse en coñecemento da xunta xestora dun oficio do Sr. Enxeñeiro Director de Forzas de Lugo co gallo de poder formar un plan de traballo dos prisioneiros de guerra e presos políticos, para que este presidente-alcalde se sirva mandar unha relación de obras que se poidan executar nese concello. A dita corporación tendo en conta que o faro da Illa Pancha situado no Oeste da entrada deste porto está comunicado actualmente coa rede de estradas da provincia por medio de camiños rurais de condicións pésimas sobre todo no inverno, durante a época das choivas estes fanse intransitables polo que os transportes de efectos a dito faro resultan complicados e por tanto caros e as visitas do persoal encargado son nalgunhas ocasións molestas. Para evitar estes inconvenientes sería bo a construción dunha rampla que poña en comunicación o mencionado faro da illa Pancha coa rede de vías do Estado e principalmente os peiraos de Grimarán e Porcillán para facilitar o acceso e aprovisionamento daquel; esta vía podía prestar outros servizos xa que cerca do faro está encravado un dos principais postos de vixilancia de carabineiros que gozaría dunha boa comunicación co centro de Ribadeo, onde radica a cabeceira da compañía e o mesmo lle ocorre á estación de salvamento de náufragos que podía quedar á marxe de dita rampla. Ademais, a rampla que se proxecta por ir bordeando a ría co obxecto de aproveitar para explanación do camiño rural existente constituiría un medio eficaz para facilitar os servizos do porto e acceso ás praias de baños, faría factible tamén a comunicación co cargadeiro de mineral e permitiría así mesmo ós agricultores daquela zona extraer do mar con moita máis facilidade e sen perigo as algas que utilizan para o abono das súas terras. Para a construción de dita rampla non se necesitarán materiais máis que por valor aproximado dun terzo do total da obra. Esta obra realizarase nun radio de tres quilómetros do penal deste partido xudicial e do campamento instalado no outro lado da ría ás inmediacións do pobo de Figueiras.

20060215

En barco a Ribadeo.

Vai moito tempo que as relacións con Alemaña dende Ribadeo establecíanse en barco. En tempo de Ibáñez, o liño ou o cúmel era así como se traían. Hoxe os tempos cambian en os alemáns veñen a establecerse comercialmente, pois Lidl remata de pedir licenza apra facelo, cabo da vía, á saída de Ribadeo no lugar onde xa se atopa un centro comercial. O comercio flúe fóra do pobo. En fin, o vello barco en maqueta da oficina de turismo pode ser empregado como insignia deste novo desembarco, en pro dos vellos tempos. 

Hoxe estou pouco imaxinativo. Segue o de Santiago vs Azucena, en plan culebrón. Hoxe tamén comecei a distribuír unha presentación sobre as casas en mal estado do vello Ribadeo, e supoño que sairei na radio sobre o tema, aínda que non son máis que unhas cantas fotos (30) cun moi breve comentario cada unha. Xa digo que se alguén a quere, que a pida. 

Pero, en Ribadeo, hoxe, chámame a atención a cara. Si, a cara de xente que quere declarar Ribadeo 'Municipio turístico sostible'. A cara que se me quedou ó leelo no xornal. E se lle sumamos que se organiza unha cata de viños do país no Parador, ou que se presentou o material preparado para a web, e queda a parte 'virtual', a cargo todo do PAGUS (xa lle vai o nome) o mesmo que o ascensor panorámico a Porcillán ou a fonte electrónica da entrada de Ribadeo... ou que na actualidade o concello está en fase de obtención do certificado de calidade para o servizo de limpeza e a xestión de residuos... ou o lixo só está por onde eu ando e os residuos son mal xestionados nos contedores de aquí á beira ou todo é unha grande farsa. Eu a verdade inclínome polo segundo. -- 

Continuando o que comecei en decembro, de Hernán Naval, en espera de ser colgado no sitio web de Hernán:

Data: 28/11/96

Fonte: El Progreso

Título: Naval sigue en la escuela de música por compromiso

Autor: Ribadeo Pablo Villapol/ reseña prensa

Descrición: Transcripción de P. Villapol do comunicado feito por Hernán sobre a súa continuidade na Escola de Música.

Comentarios: Sen ficheiro de comentarios

NAVAL SIGUE EN LA ESCUELA DE MÚSICA POR COMPROMISO

El director de la escuela municipal de música de Ribadeo, Hernán Naval, anunció que el fallo del juez en el que se le obliga a continuar al frente de dicha escuela no pone fin a este asunto, ya que él no quiere continuar al frente de una escuela “que foi despreciada repetidamente polo alcalde, que non atendeu o ano pasado a ningunha das peticións que se lle fixeron”.

Hernán Naval asegura sentirse humillado por el alcalde, José Carlos Rodríguez Andina, y añade que continúa al frente de la escuela “xa que a resolución do xulgado non me permite actuar en consecuencia coa indefensión na que fico fronte á alcaldía.

Dirigiéndose a los padres, alumnos y restantes profesores de la escuela de música ribadense, Naval asegura que si continúa es “por un compromiso cultural coa xente coa que traballo. Agora está ás portas o concerto de Nadal da Banda Municipal. Aprazo pois algunhas decisións”.

Estas decisiones que comenta las aclara señalando que “non existen afortunadamente ataduras económicas que me fagan soportar indefinidamente a persecución e o desprecio do actual goberno municipal”.

Refiriéndose a la actuación de José Carlos Rodríguez Andina, Hernán Naval asegura que mintió repetidamente ne varios asuntos relacionados con la escuela. Recuerda que fijo a la corporación municipal el 9 de septiembre que no tenía tomada ninguna decisión con respecto a su dimisión, “cando catro días antes asinara o decreto que me obrigaba a seguir na dirección”.

También afirma que Andina mintió en verano “ós pais cando lles dixo que as xestións para que a Escola comezase ordeadamente ían por bon camiño e logo dixo á prensa que non fixera contactos para substituirme, ou sexa que ou lles mentiu ós pais ou á opinión pública”.

Naval acusa al alcalde de no haber hecho “nen un ademán de diálogo” para tratar de solucinar el problema que planteaba su dimisión. Recuerda que “Andina no nfixo absolutamente nada para establecer contacto conmigo para, a través do diálogo, procurar unha saída negociada ó problema”.

Por otra parte, acusa también al concejal de cultura, Manuel Valín, de haberle mentido. Explica que “na apertura do ano académico dixo que prescindira de catro profesores do curso pasado porque a estes non lles interesaba imparti-las clases, e agora sábese que nen falaron con ningún”.

20230902

O pregón das festas da patroa 2023

 

O pregón das festas da patroa 2023

    Ribadeo está en festas. O programa das festas patronais de Ribadeo 2023 está na rúa. Onte foi o pregón. Nun cine-teatro ateigado unha mesa no escenario ocupada polo pregoeiro, José Carlos Rodríguez Andina, exalcalde, exdirector de instituto, exdeputado provincial, flanqueado polo novo alcalde e o presidente da comisión de festas, entrou en escena introducida polo televisivo e noso presentador Fabián Pérez., que sabe de que vai o tema, a máis de por instinto e profesión, por ter dado el mesmo o pregón no 2019. Todo é mentira, di o título do programa de televisión que Fabián dinamiza, mais a ocupación do salón e o comezo das festas non foi un engano visual. Coido que nas redes do mesmo Fabián (Instagram, Facebook, LinkedIn...) ou nas doutras persoas hai material abondo para ilustrar o acto de onte, polo que me limitarei a algún detalle. De segunda man, pois non estiven presente no acto. A foto que deixo é de Celia Castro.

    A imaxe parece contradicir que o cine-teatro estivera cheo. Todo é mentira. É pois unha homenaxe á persoa de Fabián, que fai de prestidixitador coas súas verbas. A mesa, pequeniña, ocupando o centro detrás de Ribadeo, é 'dirixida' por Fabián, de pé, lixeiramente a unha beira. Mentres, Ribadeo non se ve, mais síntese a súa presencia nunha escea na que pola súa vacuidade, pode acoller calquera cousa, calquera cousa pode pasar. Mais para lembrarnos que a escena idílica, perfecta, está encadrada na realidade, as manchas do teito do teatro devólvennos a un día a día máis prosaico.
    O pregón de José Carlos lembrou as vellas festas con nostalxia dunha xuventude compartida con boa parte do público asistente. A intervención de Fabián na súa presentación do pregoeiro introduciuno poñendo na mente dos asistentes un feito do período de José Carlos como alcalde, do que hai lembranza nos xornais en papel: a petición dos cativos (Fabián entre eles) para que lles deixaran xogar no recuncho cementado ó pé da igrexa, que deu lugar a unha recollida de sinaturas e, na súa presentación na alcaldía, a unha foto cun novísimo Fabián sentado ó carón do daquela alcalde.
    O acto rematou con música: A Tuna (de fóra) e a Coral Polifónica de Ribadeo.

20210521

DEDICACIÓN DEL NOMBRE DEL AUDITORIO. UN NOMBRE PARA EL AUDITORIO MUNICIPAL. José Mª Rodríguez

Artigo publicado por José Mª Rodríguez Díaz no seu blog O Cargadoiro (xa non funcional) o 9 de xuño de 2006. 

Viernes, 09 de junio de 2006

DEDICACIÓN DEL NOMBRE DEL AUDITORIO

UN NOMBRE PARA EL AUDITORIO MUNICIPAL

Todos los pueblos tuvieron sus próceres. Personas que, en los diversos campos de la actividad humana, han destacado por sus nobles y generosas aportaciones a la comunidad. Personas, dignas del aprecio y reconocimiento del pueblo, a quienes se suele honrar con la dedicación de placas conmemorativas, bustos, nombres de calles o dependencias para que sus nombres se perpet?en en la memoria de todos.

Ribadeo no es una excepción a esta regla. Su reciente historia pasada brilló con la dedicación y el trabajo de muchos de sus hijos que destacaron en los diversos campos de la actividad humana, artes, ciencias o letras, y que hoy merecen, junto con nuestro agradecimiento y nuestro recuerdo, ser proclamados y propuestos a los ciudadanos como modelos a imitar. A la hora de poner nombre al Auditorio Municipal de Ribadeo pretende el gobierno local dedicarle su nombre al que fue destacado impulsor de la cultura musical en Ribadeo, Hernán Naval. Todos sabemos de los esfuerzos de esta persona, en el campo de la educación musical, para devolver a Ribadeo su antiguo esplendor y prestigio. Durante los pocos años que desempeñó su trabajo entre nosotros, dirigió la Escuela de másica y la Banda Municipal, con mucha entrega y esfuerzo. Suficientes razones, sin duda, para que su nombre pueda figurar, con todo derecho, como distintivo de estas dos entidades.

Pero no se ha de olvidar, tampoco, que Ribadeo tuvo otras insignes y muy destacadas figuras, en cualquiera de las diversas actividades humanas. Personas que, a veces sin interés económico alguno, dedicaron toda su vida a enriquecer la vida cultural de Ribadeo. Personas que dejaron una huella profunda en este pueblo y que hoy merecerían, con más derecho, quizás, ser recordadas por los ribadenses, con la adjudicación de su nombre al Auditorio. A Carlos Álvarez Fernández-Cid, por ejemplo, distinguido musicólogo, muy conocido en los medios más prestigiosos de la cultura polifúnica, le sobran méritos para perpetuar su memoria entre nosotros con la dedicación del nombre del Auditorio. Su valía artística y su trabajo en nuestra villa está fuera de duda. Tuve el honor de ser testigo de las manifestaciones sobre la valía artística de Carlos Cid, hechas por el P. Samuel Rubio, gran musicólogo del monasterio de El Escorial, a donde Cid solía acudir con frecuencia a perfeccionar sus conocimientos musicales con la investigación y el contacto con los grandes maestros de la polifonía. Y el pueblo es testigo de como, durante toda su vida, y de forma altruista, dedicó sus esfuerzos al cultivo de la cultura musical en nuestra villa, logrando que ambos nombres, Carlos Cid y Ribadeo, sonaran al unísono en muchos rincones de España.

Pero la lógica con la que se desarrollan los acontecimientos no tiene nada que ver con la objetividad de las cosas. Hoy son los intereses políticos los que imponen sus reglas y se aprovechan de todo para sus objetivos. Y lo que está pasando en Ribadeo a la hora de dar nombre al Auditorio no es una excepción . Pero el interés general demanda otra forma de hacer las cosas, más objetiva y respetuosa, sobre todo, al tratar ciertos temas, en los que entran en juego los sentimientos del pueblo. Esperemos que la cordura y el sentido común se impongan para darle a cada uno lo suyo. A Carlos Cid el nombre del Auditorio y a Hernán Naval el nombre de la Escuela de música y de la Banda.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20210202

Corporación municipal 2007


Despois das eleccións e a investidura do alcalde, a corporación municipal queda:
Fernando Suárez Barcia (Alcalde, BNG)
Mari Luz Álvarez Lastra (BNG, 1ª Teniente de alcalde, Delegacións de Cultura, Muller e Educación)
Vicente Castro Reigosa (BNG, 2ª Teniente de alcalde, Delegacións de Xuventude e Deportes, Economía e Facenda)
Horacio Cupeiro Rodríguez (BNG, 3ª Teniente de alcalde, Delegacións de Medio Ambiente, Medio Rural e Desenvolvemento Sostible)
José Carlos Rodríguez Andina (PP)
Jośe Duarte Díaz (PP)
Begoña Sanjurjo Santar (PP)
Jesús López (PP)
Balbino E. Pérez Vacas (PSOE)
Carlos Pérez Méndez (PSOE)
Mª José Rodríguez Arca (PSOE)
Francisco Rivas Álvarez (UPRi)
Agustín Reimóndez Gancedo (UPRi)
(No esquema aparecen na mesma orde citada, orde dentro das listas de cada partido)

20230106

Ribadenses destacados: Daniel Cortezón Álvarez. Santiago Sanjurjo Díaz

    Unha nova biografía de 'Ribadenses destacados', Daniel Cortezón por Santiago Sanjurjo.

DANIEL CORTEZÓN ÁLVAREZ

(Ribadeo, 1927 – Lugo, 2009)

Ensaísta, novelista, dramaturgo e senlleiro expoñente do teatro histórico galego

Daniel Cortezón (Foto de Matilde González)

    Daniel Cortezón nace en Ribadeo o 6 de febreiro de 1927, fillo de Amalia e Daniel. Por mor dos sucesivos traslados do pai, membro do Corpo de Carabineiros, pasa a súa nenez en diferentes vilas de Andalucía e Asturias. Atópanse nesta última rexión cando estoupa a Guerra Civil. O seu pai, que permanece fiel á República, combate en diversas frontes, ata que, ferido, cae prisioneiro en Castellón. Despois de ser xulgado nun Consello de Guerra e recibir unha condena a morte, posteriormente conmutada por unha pena de cadea perpetua, o pai bota cinco anos preso no cárcere de Xixón. Namentres, Cortezón e a súa nai retornan a Ribadeo, onde, a finais de 1939, o futuro escritor comeza a traballar nunha carpintaría, ata que, ao ano seguinte, entra como aprendiz na Farmacia Sarmiento, da que será empregado durante case cinco lustros.

    Cómpre sinalar que as vivencias e as lembranzas da guerra, na que faleceu en combate o seu tío Ramón Crespo Rodas (a quen inmortalizará e renderá unha emotiva homenaxe na obra Os irmandiños), sumadas ás conviccións esquerdistas do pai e á propia condición de proletario de Cortezón, contribúen sen dúbida a sentar as bases do seu futuro compromiso intelectual, artístico e político de clara filiación marxista. Esta postura consolídase sobre unha vasta e sólida formación de carácter autodidacta, cuxos comezos poden datarse nese mesmo ano de 1940, cando enceta a lectura case íntegra dos fondos da Biblioteca Municipal de Ribadeo, que el mesmo califica como a súa verdadeira universidade. Pouco despois escribe os seus primeiros textos, ensaios de carácter filosófico, político e estético, algúns dos cales publica en revistas como Rumbo, Estudios e Auxiliares de farmacia, da que co tempo chegará a ser redactor xefe. A súa traxectoria literaria iníciase en 1951 coa novela, escrita durante un periodo de enfermidade, As covas do Rei Cintolo (Galaxia, 1956) e ao pouco comeza a recibir os primeiros dos seus abondosos premios: o Manuel Cao Turnes do Centro Gallego de Bos Aires, pola aínda inédita novela Ribanzo, e o Otero Pedrayo do Lar Gallego de Caracas, co ensaio Os esprito da Galiza, ambos en 1956, así como o Premio da Casa de Galicia en Nova York, por De la saudade y sus formas, en 1959, por citar só algúns.

    Xa nesta etapa inicial resulta posible definir certas características que serán constantes na traxectoria posterior de Cortezón: primeiramente, ten lugar o descubrimento do galego e o seu emprego como lingua literaria, en alternancia co castelán, o que fai del un autor bilingüe pertencente a dous sistemas literarios diferentes. En segundo lugar, a historia, a cultura e a identidade galegas pasan a ocupar un lugar preferente no seu proxecto intelectual e artístico, ben como tema literario, ben como obxecto de reflexión, tal e como testemuñan os importantes ensaios O esprito da Galiza (1955), Pantocrítica galiciana (1956), Aspeitos sociolóxicos do ser de Europa, Consideracións encol do senso e posibilidade da crítica e Ouservacións para unha crítica en col do avidalismo na poesía galega actual, estes tres últimos galardoados co premio Padre Feijoo do Centro Gallego de Bos Aires en 1963. Por último, o xénero dramático, no que se inicia con títulos como Nicolás Flamel, O renarte Ciprián (ambas de 1960) e, singularmente, Prisciliano (pola que recibiu o Premio Villar Ponte de Teatro en 1962 e que sería publicada en 1970 por Galaxia) convértese no seu principal medio de expresión e na cerna da súa produción.

    En 1960 casa con Mercedes del Monte, Merchi, e dous anos máis tarde trasládase a León en calidade de apoderado de Empresas Barreiros, S.A. En 1965 instálase en Madrid, onde dirixirá Financiación y Crédito, S.A., e a partir de 1970 e ata a súa xubilación en 1987, traballará na sucursal de Refrey. Na capital madrileña entrará en contacto con importantes persoeiros das culturas española e galega (ao longo da súa vida cultivará unha fonda amizade con Celso Emilio Ferreiro, Ramón Piñeiro, Borobó, Dionisio Gamallo, Ramón de Valenzuela, Isaac Alonso Estraviz, Luz Pozo Garza, Xosé Luís Franco Grande, Carlos Díaz, Suso Peña, Delfín Mariño, Carlos Álvarez Lebredo, Toni Deaño, Chemi Lombardero, Manuel F. López, Manuel Valín e Roberto Rodríguez, entre moitos outros).

Daniel Cortezón e Dionisio Gamallo Fierros (Foto de Matilde González)

    As décadas dos 60 e 70 son verdadeiramente prolíficas e están cheas de éxitos: as obras en castelán El Rey de Harlem e Semáforo inauguran o III e IV Premio Sitges de Teatro en, respectivamente, 1969 e 1970. En 1972 a versión castelá de Os irmandiños queda finalista no Premio Ciudad de Alcoi (o orixinal galego obterá o premio Santiago Rusiñol no X Festival de Sigtes de 1977). Esta localidade alicantina será particularmente xenerosa co ribadense, pois tan só un ano máis tarde voltará a quedar finalista con El mástil (gañadora do Premio Aguilar de Teatro en 1977) e en 1974 resultará gañador coa obra sobre Salvador Allende e o golpe de Estado en Chile Compañero Presidente, compañero, cuxo estreo será prohibido pola censura. En 1974, Xelmírez ou a gloria de Compostela, coa que acada o Premio Ciudad de Barcelona de Teatro, estréase en castelán no Teatre Grec de Montjuic e a Editorial Nós de Bos Aires publica o orixinal galego. Ao ano seguinte Cortezón resulta finalista do prestixioso Premio Lope de Vega con Crónica del rey don Pedro, que verá a luz anos máis tarde, en 1998, nunha colección teatral da Universidade de Murcia. Nos anos seguintes saen do prelo importantes títulos dramáticos como A diáspora (1976), Crónica de Enrique IV (1977), Os irmandiños (1978), Pedro Madruga (1981) e Danza, contradanza y metamorfosis de moros y cristianos (1982), Soñando a Goethe en primavera (1986) e as sucesivas entregas da súa monumental tetraloxía Castelao ou a paixón de Galiza: O animador de ilusións (1986), As árbores e os xuncos (1988), Intermezzo bufo (1996), coa que un ano máis tarde queda finalista do Premio Nacional de Literatura Dramática, e O pudor e a angustia (1997). No eido da narrativa cómpre destacar a publicación de A vila sulagada (1981), gañadora do prestixioso Premio de novela Eduardo Blanco Amor na súa primeira edición.

Carlos Álvarez Lebredo, Daniel Cortezón e Suso Peña (Foto de Matilde González)

    Despois da súa xubilación, Cortezón retorna a Galicia e aséntase no seu Ribadeo natal, onde prosegue coa súa intensa labor literaria e intelectual. No prazo duns poucos anos sofre importantes perdas persoais coa falecemento da súa nai e da súa dona, Merchi, que o somen nunha depresión. Así e todo, non deixa de participar na vida cultural: escribe, pronuncia conferencias, traduce obras de autores como os seus amigos Jerónimo López Mozo e Lauro Olmo, recibe premios e homenaxes, e ve como se poñen en escea algúns dos seus textos dramáticos. Neste último eido destacan as representacións de Os irmandiños e de Pedro Madruga a cargo do colectivo «O Castelo» e baixo a dirección de Roberto Casteleiro, durante o Festival Irmandiño de Moeche (nas súas edicións, respectivamente, de 1996 e 1997), así como a estrea, en 1999, da montaxe de Xelmírez ou a gloria de Compostela que realizou o Centro Dramático Galego, dirixida por Roberto Vidal Bolaño. Só un ano máis tarde prodúcese o pasamento do seu íntimo amigo, o intelectual ribadense Dionisio Gamallo, cuxa monumental biografía Dionisio Gamallo Fierros. Varón de Porcillán. La sinfonía incompleta (2005) pode ser considerada a derradeira gran obra de Cortezón.

    En abril de 2002 casa con Matilde González, Mati, con quen compartirá a tutela de Beatriz Mohedano, e uns meses máis tarde recibe unha homenaxe na súa vila natal, que culmina coa dedicatoria dunha rúa ribadense. Tras uns últimos anos nos que, entre Vigo e Ribadeo, prosegue escribindo, falece en Lugo o 4 de outubro de 2009.

Fila superior: Olivia Tudela, Gonzalo Vázquez Pozo, familiar de Josefina Martínez, Verónica Lorenzo, Josefina Martínez, José Carlos Rodríguez Andina, Saulo Cuesta, Veva Sordo, Rosa Fernández, Toni Deaño, Manuel Valín, José Luis Echevarría.
Fila inferior: Tomás Sanjurjo, Matilde González, Daniel Cortezón, Marita Gamallo, José Luis Pensado, Elena Diego, Luz Pozo, Emilio Lorenzo, Rafael Alvarado, Rosa Cobo, Enriqueta Ruiz, Chus Maseda e Roberto Rodríguez.
Diante de Luz Pozo: Fidel (fillo de Olivia Tudela) e Santiago Sanjurjo.
Centenario de Dámaso Alonso. Ribadeo, xullo de 1998.

(Foto de Jaime F. Pola)

    A inxente obra de Cortezón permanece en gran medida aínda inédita e, por desgraza, a meirande parte dos seus libros están esgotados e só se poden atopar en bibliotecas ou librarías de segunda man. A súa dilatada produción abrangue practicamente tódolos xéneros literarios, entre os que destacan o ensaio, a novela e, de xeito sobranceiro, o teatro. Así, atopamos desde pezas teatrais para nenos (Alí Ben Mangato e mailo seu cabalo branco chamado Beliador, de 1995) ata ponencias sobre temas diversos como La moral de los estoicos (1946) ou Sobor das condicións do asalto á razón (1990), pasando por guións para televisión sobre Prisciliano, como o escrito para a TVG con Mariano Tudela en 1985.

    Porén, dentro desta heteroxeneidade resulta posible identificar un fío en común que dá sentido ao proxecto literario e intelectual de Cortezón. Dous son os piares sobre os que se asenta: por unha banda, unha perspectiva política de carácter marxista (relativamente heterodoxo) e, por outra, un nacionalismo galego sui generis. É precisamente na produtiva e, en ocasións, conflitiva dialética entre ambas fasquías onde xorde a xenuína e orixinal aportación do dramaturgo ribadense. Nun primeiro momento, as obras ensaísticas —xa mencionadas— que escribe ao longo dos anos 50 e 60 sentan as bases dunha severa e argumentada crítica do que el considera as causas do fracaso do «proxecto histórico do ser de Galicia como nacionalidade» e que constitúen un demoledor cuestionamento do que, seguindo a Helena Miguélez-Carballeira, podería considerarse unha identidade sentimental de Galicia. A continuación, partindo desas premisas teóricas Cortezón decide traballar na creación dun teatro histórico (e político, sería preciso engadir) do que, segundo el, carece o sistema literario galego. A súa misión sería a de «afondar na memoria histórica do pobo galego, sobre todo na súa vertente de rebelión dos oprimidos e dominación dos opresores», para o que crea unha serie de obras protagonizadas por axentes individuais e colectivos «cruciais na eclosión e ulterior frustración da galeguidade». Así, as pezas adicadas ás loitas irmandiñas, Xelmírez, Pedro Madruga ou Castelao buscan atopar e expoñer as razóns do fracaso histórico de Galicia que, para Cortezón, en moitas ocasións levan os nomes e apelidos daqueles que, como sinala Iolanda Ogando, «tendo nas súas mans os instrumentos» para mudar a historia, «non souberon asumir as súas responsabilidades». Finalmente, a orixinalidade da proposta de Cortezón, atravesada de pola mencionada relación dialéctica entre marxismo e nacionalismo, reside en que «trascende a mitificación do pobo e a desmitificación dos estamentos poderosos» para remover conciencias e facer do teatro unha ferramenta de crítica revolucionaria e de construción nacional.

Bibliografía

Abuín, A., «A traxectoria teatral de Daniel Cortezón: cara unha poética do drama histórico galego», en: Cortezón, D., Xelmírez ou a gloria de Compostela. Santiago de Compostela (1998), pp. 77-120.

Cortezón, D., «Los años de la destrucción», en: Pörtl, K. (ed.), Reflexiones sobre el Nuevo Teatro Español. Tübingen (1986), pp. 74-82.

González Gómez, M., «Cronología», en: González Gómez M. y M. Valín Valdés (coords.), Daniel Cortezón. Viveiro (2011), pp. 19-31.

Ogando, I., Teatro histórico: construción dramática e construción teatral. A Coruña (2004).

Pascual, R., «Daniel Cortezón. Lembranzas dunha vida autodidacta», en Madrygal, 11 (2008), pp. 199-205.

SANTIAGO SANJURJO DÍAZ

--

Sobre D. Cortezón no blog

20200515

Candidatura Pirata por Ourense en 2012 ó Parlamento Galego

A conta dun intercambio nunha rede social, lémbrome duha -xa vella- cousa: a miña participación nunhas eleccións (2012) na provincia de Ourense na candidatura do partido Piratas de Galicia:

PIRATAS DE GALICIA

  1. Don Santiago Rodríguez García (Independente)
  2. Dona Iria Rodríguez Pérez (Independente)
  3. Don Marco Antonio Sendín Pérez (Independente)
  4. Don José Carlos Couto González (Independente)
  5. Dona Emilia Teresa Fraga González (Independente)
  6. Don José Antonio Gandón Herbello (Independente)
  7. Dona Rosana Rodríguez González (Independente)
  8. Don Ignacio José López Ordóñez (Independente)
  9. Dona Inés Vázquez Rodríguez (Independente)
  10. Don Alejandro Feijóo Fraga (Independente)
  11. Don Óscar Rodríguez González (Independente)
  12. Dona Sara González Pacheco (Independente)
  13. Don Antonio Gregorio Montes (Independente)
  14. Dona Rocío María Coira Varela (Independente)
  • Suplentes:

1. Don Víctor Manuel Martínez González (Independente)

    Engado os resultados:
    E, xa postos, algunha ligazón a post daquela:
    Estou en campaña (20121005)
    de fóra (20121012)
    Aprendendo dende fóra. O resultado, para cando? (20121018)
    Hai máis post que levan a palabra pirata, pero ou ben se refiren a piratas doutros tempos ou ben se refiren a chamada piratería en internet...

    20151219

    Pensa... e actúa

    Din que hoxe é para reflexionar. E claro, ríome. Despois de pretender que esteamos catro anos sen usar esa faceta, o lóxico é que non saia ben. Mellor reflexionar a diario, a aínda así, chega.
    Ben, xa temos aquí as eleccións, cos votos a partidos, abstencións, votos en branco e votos nulos. Os primeiros este ano presentan unha variedade máis salientable que outras veces, non tanto porque haxa máis partidos (que non sei se os haberá), senón porque os que máis soan están máis diversificados.
    Na provincia de Lugo temos o seguinte:
    Congreso de los Diputados
    Lugo
    . PARTIDO POPULAR (PP)
    . PARTIDO DOS SOCIALISTAS DE GALICIA-PSOE (PSdeG-PSOE)
    . CIUDADANOS-PARTIDO DE LA CIUDADANÍA (C's)
    . PARTIDO DA TERRA (PT)
    . RECORTES CERO-GRUPO VERDE (RECORTES CERO-GRUPO VERDE)
    . PARTIDO ANIMALISTA CONTRA EL MALTRATO ANIMAL (PACMA)
    . UNIÓN PROGRESO Y DEMOCRACIA (UPyD)
    . NÓS-CANDIDATURA GALEGA (BNG-CG-FOGA-PCPG-PG) (NÓS)
    . COMUNISTAS DA GALIZA-PCPE (PCPE)
    . EN MAREA (PODEMOS-EN MAREA-ANOVA-EU)
    1. PARTIDO POPULAR (PP) . Joaquín María García Díez . Jaime Eduardo de Olano Vela . Mercedes Josefina González Alonso . María Ana de Jesús Fernández Castro
    Suplentes: . Verónica Prado Diéguez . Manuel López Fernández . Rosa María Arza Rodríguez . María Manuela Carballeira García . Tobías Martínez Cotarelo
    2. PARTIDO DOS SOCIALISTAS DE GALICIA-PSOE (PSdeG-PSOE) . Margarita Pérez Herráiz . Iago Fernández Pena . Marta Jato Díaz . Rodrigo Pavón Prieto
    Suplentes: . Julia García Prado . Jesús Vázquez Tallón . Marina Ramudo Graña . José Ángel Rico Álvarez
    3. CIUDADANOS-PARTIDO DE LA CIUDADANÍA (C's) . Isabel Ángela Cendán Fernández-Peinado . Jesús Pérez Prada . Óscar Regueiro Díaz . Raquel Jiménez Ferreiro
    Suplentes: . Óscar González López . Sabela Fernández Díaz . Alberto Carreiras González . Ana Luisa Iglesias Mateo . Pablo Vigo López . María del Mar Flores Rodríguez
    4. PARTIDO DA TERRA (PT) . Violeta Núñez Martínez . Marcos Celeiro Carballo . María Belén Fontal Belón . Ramón Servia García
    Suplentes: . Ana Osorio Álvarez
    5. RECORTES CERO-GRUPO VERDE (RECORTES CERO-GRUPO VERDE) . Estrella Mo Álvarez . María del Carmen Soliño Castro . Jacobo Castro Castro . Pablo Rodríguez García
    Suplentes: . Susana Paz López
    6. PARTIDO ANIMALISTA CONTRA EL MALTRATO ANIMAL (PACMA) . María Raquel Casabella Fernández . Francisco José Fernández Ortiz . María Landa Gundín . Luis Mateos del Moral
    Suplentes: . Ana María Béjar Díaz . Juan Carlos Jiménez Espí . Ana María García Moreno
    7. UNIÓN PROGRESO Y DEMOCRACIA (UPyD) . Agustín Gallego Vigo . Beatriz Seivane Llanes . Marcelino Montoto Ledo . María Luisa Velasco Prieto
    Suplentes: . María Veiga Argiz . Javier Gallego Vigo
    8. NÓS-CANDIDATURA GALEGA (BNG-CG-FOGA-PCPG-PG) (NÓS) . Olalla Rodil Fernández . Xosé Antón Ledo Pan . María Montserrat Porteiro Sánchez . José Paleo Rodríguez
    Suplentes: . Felipe Rivas Jorge . María Teresa González Piñeiroa . Xavier Castro Martínez . Natalia Cabana Rancaño . Manuel Requeijo Arnejo . Dorotea González Fraga . Iago Villamil Cajoto . Elva Carrera González . Martín Graña Pérez . María Montserrat Tubío Fernández
    9. COMUNISTAS DA GALIZA-PCPE (PCPE) . Porfirio Embade Pita . Rosa María Rey Varela . Diego Rodríguez Reija . María Jesús Fernández Fernández
    Suplentes: . Daniel López García . María Candelas Pardillo de las Heras
    10. EN MAREA (PODEMOS-EN MAREA-ANOVA-EU) . Miguel Anxo Elías Fernández Bello . Rocío Somoza López . José Manuel Pérez Afonso . Sol González-Ruiz Carcur
    Suplentes: . José Manuel Saa Vázquez . María Zita Méndez Fernández
    Quedémonos aquí, sen pasar ó Senado.
    Coido que o primeiro é decidir se votar ou non. O razonamento iría dende cousas como preguntarse se sirve para algo a consideralo un deber cidadán. Estimo que non debera servir para a decisión algo como a comodidade, aínda que algo así terá a súa influencia na maioría da xente que colla esta opción. Para min, esta escolla ten un inconvinte práctico: o como aproveitar doutro xeito a posibilidade de participación. Algo que non é tampouco incompatible con votar. Representaría o saírse do sistema de xeito consciente. Ounha opción que se se fai pensada, pode ser difícil de levar unha actuación consecuente. Se se fai sen pensar, a actuación despois pode ser calquera, mantendo o mesmo nivel de consecuencia... (se queres máis 'teoría', procura en internet "Voto en blanco, nulo y abstención, ¿a quién beneficia cada uno?")
    Se se pensa en votar, facer de xeito consciente un voto nulo ou en branco, con matices, pode asemellarse a non votar, por moito que o seu significado poa ser obxectivamente diferente.
    Para os votos ós partidos, habería que pensar primeiro en ler o programa. Se non todo, polo menos, ser consciente das grandes liñas: que propoñen en medio ambiente, para a distribución do traballo, distribución da riqueza, ...
    Non? Vale, ata certo punto é comprensible unha certsa desinformación, tanto pola extensión como polo sentemento arraigado por estes lares de que os programas son papel mollado unha vez pasadas as eleccións. De que te vas fiar entón? Das entrevistas? De Bertín Osborne? Da cara máis bonita? Da historia do partido?
    Dos dez partidos que se presentan por Lugo, pode chamar a atención a orde de presentación, non alfabética, nin de representación anterior, senón de presentación de candidatura. Non ten importancia porque as papeletas son separadas. O que si ten importancia é que só 6 formacións, PP, PSOE, C's, UPyD, Nós e en Marea son coñecidas. As outras catro parecen de recheo, aínda que en teoría teñan as mesmas opcións.
    PP e PSOE representan o desastre do poder actual. Máis o PP, si, como máis actual, e nestes tempos, máis corrupto, déspota, etc. Como xa comentei onte en "B? Non, PP!", corrupción sistémica non quere dicir corrupción persoal de todos e cada un dos participantes, pero a medida que se sube no escalafón é máis dificil a integridade. Integridade ou corrupción que en moitos casos parecen ser postergadas fronte a un acto puntual como unha bofetada dun parente etiquetado como de oposición no primeiro momento ou a entrevista dun famoso.
    UPyD... si, é coñecida porque chegou a ter algo de soa. Pero, alguén sabe algo de UPyD?
    Quedan outras tres formacións. Nós é nova en nome, pero a principal forza que a integra está lonxe de ser nova nin descoñecida: BNG, que se presenta como única opción de país, aínda que iso sexa totalmente invalidado por outras forzas. Gozou de menos difusión que outras forzas polo seu carácter galego e non estatal, a máis do bloqueo selectivo dos medios a segundo que forzas.
    C's leva a etiqueta de partido do capital, e xa escoitei dicir que luns, o 21, estaría en quebra técnica. A máis de meter a pata con diversos temas en campaña, comezando coa postura en relación ó maltrato feminino, que fixo que recuara nas enquisas ata o momento.
    Podemos, despois de ser o futuro hai un tempo, entrou nunha posición non moi boaen campaña, pero dende o comezo, foi subindo postos e hoxe está en posición de sorprender. E en Marea non é Podemos, pero integra a Podemos e á Marea Atlántica, incluíndo tamén a Anova e EU, forzas as dúas primeiras en medre e que poden aproveitar a experiencia (e quedar lastrados pola experiencia) das outras dúas participantes...
    Que vas facer? Non era a miña pretensión inclinar o voto (podería dicir o que farei, pero non, e pode que intúas mal a partir do artigo) senón contribuír a que o tomemos un pouco máis en serio... e que, de calquera xeito, os catro anos despois actúemos pensando.

    20110404

    UPRi, a terceira candidatura

    Despois da candidatura do BNG e do PP, aparece en escea a de UPRi.
    LISTA ELECTORAL DE UPRi PARA AS ELECCIÓNS MUNICIPAIS DO 22 DE MAIO DE 2011
    1.Francisco Rivas Álvarez
    2.Agustín Reimóndez Gancedo
    3.María Josefa Pulpeiro Fernández
    4.José Ramón Rodríguez García
    5.Celia Pacio Fernández
    6.Marta María Saiz
    7.Antonio Álvarez Torrente
    8.María Teresa Rodríguez Saavedra
    9.Ramón Peña Reigada
    10.María José Villalba Bello
    11.Diana Fernández Ramos
    12.Manuel Sánchez
    13.María José Villarino Legaspi
    Suplente 1º.Silvia Mónica Sixto Agüeira
    Suplente 2º.Antonio Martínez Fernández
    Suplente 3º.Tania Freije López
    Suplente 4º.Pedro Díaz
    Suplente 5º.Sara Torviso Rodríguez
    Suplente 6º.Juan Carlos Rodríguez Ferrería
    Pódense conultar as profesións e parroquia.
    Ben, xa só falta unha candidatura das esperadas, e de haber máis, saberíase, o que non é o caso. [Nota: nunha primeira edición do artigo había un erro que xa foi corrixido]

    20230618

    A idade dos alcaldes de Ribadeo na democracia: Alcaldía de Ribadeo e idade

        A idade dos alcaldes non pasa a ser un dato máis, por moito que poda ser indicativo sobre o entorno no que se move e algún xeito de como fai as cousas. Non é a primeira vez que deixo no blog un gráfico sobre as idades dos alcaldes de Ribadeo. Aquí vai a actualización dos datos que teño (que non son os de todos os alcaldes) con previsión ata o fin do mandato que remata de comezar.

        Os once alcaldes de Ribadeo na época democrática están ordenados por data de acceso ó cargo, aínda que os hai que estiveron só uns poucos días (a maioría dos que teñen datos sen cubrir).
        O gráfico é indicativo: a xente, evidente, aumenta de idade co tempo, pero polo que parece, a idade media dos alcaldes españois non cesa de aumentar dende a chegada da etapa democrática. E en Ribadeo, aínda despois de ter o alcalde máis novo no 2007 e ter un novo alcalde tamén novo, parece que se vai incorporando á tendencia xeral.
        A ter en conta que houbo un tempo -a primeira tempada- no que a alcaldía foi abondo menos continuista que na actualidade; de feito, o mandato que recén remata completou 16 anos co mesmo alcalde en Ribadeo, máis dun tercio do período dende os tempos da ditadura.
        Unha nota: os anos están calculados restando ó ano da táboa o ano de nacemento (excepto o actual), polo que pode haber nalgún momento un ano de variación, o mesmo que pasa cando dicimos que alguén ten, poñamos por caso, 45 anos, cando lle falta un día para cumprir os 46.
        E unha lista ata a actualidade:
        1979 - Mario Meira, substituído uns meses en 1981 por José Fojo, de Cubelas, e rematando o mandato a partir de 1981 Antonio Martínez
        1983 - Jaime Vidaurrázaga uns meses mentres non se resolveu unha disputa de votos impugnados en Vilaframil. Logo, José Ramón Cociña, que tivo que deixalo por incompatibilidade coa Deputación Provincial, rematando o mandato José Luis Trashorras Méndez.
        1987 e 1991 - Eduardo Gutiérrez Fernández
        1995 e 1999 - José Carlos Rodríguez Andina
        2003 - Balbino Eugenio Pérez Vacas.
        2007, 2011, 2015, 2019 - Fernando Suárez Barcia
        2023 - Daniel Vega Pérez

    --

    Versión anterior (2019)

    Eleccións municipais en Ribadeo:

    Eleccións municipais 1979

    Eleccións municipais 2003

    Eleccións municipais 2007

    Eleccións municipais 2011

    Eleccións municipais 2015

    Eleccións municipais 2019

    Eleccións municipais 2023

    Eleccións municipais en Ribadeo (na Galipedia)

    20140430

    Ribadeo a Debate. Visións de Ribadeo

    1.Hoxe hai un debate entre políticos. Na Casa das Letras, ás 20:30
    Participarán:
    * Jesús López Penabad, é enxeñeiro técnico forestal. Actualmente é presidente do PP de Ribadeo e coordinador sectorial de turismo na executiva provincial do PP de Lugo.
    * José Ramón Val (PSOE), licenciado en Ciencias Políticas pola USC, foi delegado provincial de Pesca na Xunta de Galicia. Foi tamén deputado na corporación provincial de Lugo, onde dirixiu a área de Economía do Coñecemento, Emprendedores e Innovación. Na actualidade desempeña o cargo de voceiro do grupo municipal socialista no concello de Foz e tamén é deputado no Pazo do Hórreo, onde é voceiro de Pesca.
    * Olalla Rodil Fernández (BNG): licenciada en Publicidade pola UVI. Xornalista e especialista en estudos internacionais. Redactora do xornal Sermos Galiza.
    * Paulo Carlos López (CxG), licenciado en Xornalismo e en Ciencias Políticas e da Administración pola USC. É membro do grupo de investigación CIDECOM da USC sobre cidadanía e comunicación. Colabora co Grupo El Correo Gallego e coa revista Tempos Novos.
    ... por un un inconvinte de última hora, non estará o participante de AGE.
    2.O Tesón liberou onte unha nota de prensa para dar a nova do ciclo 'Ribadeo a Debate. Visións de Ribadeo', comezando o próximo sábado 10, con participantes de primeira fila e pretendendo discutir sobre o Ribadeo que vemos e que queremos:

    AVV O Tesón
    Nota de prensa 20140429
    -
    Ciclo de charlas de primavera Ribadeo a Debate. Visións de Ribadeo.

    Unha vez máis, a AVV O Tesón presenta un ciclo de charlas para provocar o debate sobre Ribadeo. Neste caso, para desenvolver no mes de maio,o ciclo leva como título xenérico “Ribadeo a debate. Visións de Ribadeo”. Con el preténdese que catro ribadenses con ampla visión sobre o noso entorno, tanto da vila de Ribadeo como do entorno ría ou do conxunto da comarca, podan falar libremente dando a súa visión e propiciando un debate en torno ós seus puntos de vista.
    En tódolos casos trátase de persoas que dalgún xeito son consideradas en Ribadeo como un referente, ben polos seus escritos, a súa vivencia ou por ambos, e que comparten unha querencia forte por Ribadeo, cada un ó seu estilo.
    As charlas constarán dunha primeira parte, expositiva a cargo do conferenciante, e unha segunda, na que se tratará o debate sobre as ideas e feitos expostos relacionados co noso pobo. Desenvolveránse no Salón de actos da Casa do Mar, comezando ás 20:00 horas. A entrada será libre e gratuita ata esgotar localidades.
    Como resume do ciclo, Podemos tomar:
    -10 maio, sábado, Xosé Carlos Rodríguez Rañón: Ribadeo visto desde fóra por un de dentro.
    -16 maio, venres, Chemi Lombardero Rico: Ribadeo; un porto, un hinterland, dúas comunidades.
    -23 maio, venres, Víctor Moro Rodríguez: Ribadeo
    -30 maio, venres, José Ramón Rodríguez-Sabugo Fernández: La evolución de Ribadeo desde mi llegada
    Previamente a cada unha das charlas darase información máis concreta relacionada con ela.

    20140530

    Esta tarde, charla sobre a evolución de Ribadeo

    AVV O Tesón
    Nota de prensa 20140527
    -
    4ª charla Ribadeo a Debate. Visións de Ribadeo.
    José Ramón Rodríguez-Sabugo Fernández,
    'La evolución de Ribadeo desde mi llegada'

    Despois das interesantes tres charlas anteriores, a cargo de Xosé Carlos Rodríguez Rañón, Chemi Lombardero Rico e Víctor Moro Rodríguez, este venres 30 de maio terá lugar a última das charlas do ciclo 'Ribadeo a Debate. Visións de Ribadeo', que correrá a cargo de José Ramón Rodríguez-Sabugo Fernández, co título 'La evolución de Ribadeo desde mi llegada'. Coma sempre, a charla desenvolverase no Salón de actos da Casa do Mar, comezando ás 20:00 horas.
    O conferenciante ten sido durante unha longa etapa Secretario do Concello ribadense. Nado en Luarca, despois da súa etapa en Ribadeo marcada pola pegada da súa profesionalidade, pasou a ocupar praza en Vigo, onde reside de onde se despraza con frecuencia á nosa vila. Ó seu paso por Ribadeo deixou ligazóns familiares e de amizade, a máis das profesionais, non sendo alleo a actualidade ribadense e mantendo contacto con diversos temas do día a día no noso pobo.
    Pódense atopar publicacións del en revistas especializadas con títulos tan suxerentes como “Injusticia es todo lo que se hace contra el Derecho: cuestiones y consideraciones sobre la Administración de Justicia”, ou o título do seu libro “La nueva república española”. Dúas frases ilustrativas deste último: 
    -'No debe existir ningún cargo político sin la correspondiente responsabilidad, de la clase que sea, en especial la responsabilidad política'
     -(Cita de García Trevijano) 'Antes de la acción propiamente política, la idea democrática debe conquistar la hegemonía cultural en el seno de la sociedad civil'
     

    20191215

    A idade dos alcaldes de Ribadeo: Alcaldía de Ribadeo e idade

        No seu momento, esquecín poñer ó día un gráfico curioso: o das idades dos alcaldes de Ribadeo. Aproveito agora para actualizalo de xeito parcial.

        Os dez alcaldes de Ribadeo na época democrática están ordeados por data de acceso ó cargo, aínda que os hai que estiveron só uns poucos días (a maioría dos tos sen cubrir).
        O gráfico é indicativo: a xente, evidente, aumenta de idade co tempo, pero polo que parece, a idade media dos alcaldes españois non cesa de aumentar dende o advenimento da etapa democrática. E en Ribadeo, despois de ter o alcalde máis novo no 2007, vaise incorporando á tendencia xeral.
        A ter en conta que houbo un tempo -a primeira tempada- no que a alcaldía foi abondo menos continuísta que na actualidade; de feito, o actual mandato completará 16 anos co mesmo alcalde en Ribadeo, máis dun tercio do período dende os tempos da ditadura.
        Unha nota: os anos están calculados restando ó ano da táboa o ano de nacemento, polo que pode haber nalgún momento un ano de variación, o mesmo que pasa cando dicimos que alguén ten, poñamos por caso, 45 anos, cando lle falta un día para cumprir os 46.
        E unha lista ata a actualidade:
        1979 - Mario Meira, substituído uns meses por M. Fojo, de Cubelas, e rematando o mandato Antonio Martínez
        1983 - Jaime Vidaurrázaga uns meses mentras non se resolveu unha disputa de votos impugnados en Vilaframil. Logo, José Ramón Cociña, que tivo que deixalo por incompatibilidade coa Deputación Provincial, rematando o mandato José Luis Trashorras Méndez.
        1987 e 1991 - Eduardo Gutiérrez Fernández
        1995 e 1999 - José Carlos Rodríguez Andina
        2003 - Balbino Eugenio Pérez Vacas.
        2007, 2011, 2015, 2019 - Fernando Suárez Barcia 

    --

    Versión anterior (2017)

    20230512

    As imaxes dos alcaldes de Ribadeo baixo a nova Constitución

        A xa non tan nova Constitución en España, cos seus remendos (poucos, interesados, pero existentes e aprobados sen referendo) devolveu a verba democracia como característica do funcionamento do estado en España. E dende aquela, no 1978, hai eleccións para alcaldes, tendo pasado uns cantos polo mando no concello de Ribadeo.

        Hai unhas semanas (o 21 de abril), instaláronse no corredor do primeiro piso da casa do concello os cadros dos dez alcaldes do concello de Ribadeo deste período, realizados e agasallados por Concepción Millán. Despois de comprobar a pouca difusión que están tendo, decidín postealos aquí. E aquí quedan, xunto cos comentarios da nota de prensa. Tentei facer a foto cos menores reflexos posibles, e o resultado non é moi bo, pero o que pretendo é que se coñezan, e se alguén quere ver mellor, que se pase pola Casa do Concello para miralos:

    Mario Meira González (1979-1980)

    Foi o primeiro do período democrático. Un verdadeiro Relacións Publicas, moi sinxelo e sen presuncións; seguramente encabezou a candidatura de UCD por un requirimento de amizade, e cumprido este, dimitiu. 

    José Fojo Barcia (1980-1981)

    Coma outros compañeiros viuse sorprendido ao resultar elixido Alcalde, as augas calmas até o momento anterior transformáronse nun avespeiro que, coas boas intencións como argumento, non foi dabondo para calmar. 

    Antonio Martínez López (1981-1983)

    Fora cabeza da Candidatura Progresista Independente que empatara en concelleiros con UCD. Tocoulle facerse cargo do concello democrático e administrar a colaboración de Leopoldo Calvo-Sotelo e fíxoo con habilidade e man esquerda. 

    Xaime Vidaurrázaga Urbieta (1983)

    No seu curto mandato iniciáronse actividades inéditas e un pacto de goberno tripartito que sementou novas alianzas no futuro. 

    José Ramón Cociña García (1983-1985)

    Permaneceu pouco tempo porque a súa vocación política levouno ao Parlamento Autonómico. O seu ribadensismo levouno a colaborar coa administración local que o sucedeu. 


    Xosé Luís Trashorras Méndez (1985-1987)

    Mesmo gobernando con maioría absoluta, foi quen de darlle delegacións da alcaldía á oposición e trenzar colaboracións e acordos. 


    Eduardo Gutiérrez Fernández (1987-1995)

    Aínda que a súa época xa foi ben entrada a democracia, tivo que impulsar cambios e melloras de aspectos estancados coma o urbanismo, a recuperación e restauración da Granxa Pedro Murias. A mesma ansia empeñou na restauración coa cultura galega e no impulso cultural, musical e deportivo. 


    José Carlos Rodríguez Andina (1995-2003)

    Dous seus precedentes políticos e profesionais soubo tirar temperanza, e da vinculación coa institución provincial e autonómica intentou procurar investimentos e melloras de posición para a vila. 

    Balbino Pérez Vacas (2003-2007)

    Puxo en contacto inversor o Goberno central en obras como o ascensor panorámico e promocionou iniciativas turísticas na vila e nas parroquias. 

    Fernando Suárez Barcia (2007-2023)

        Fernando non ten comentario na nota de prensa, senón unha, como di el, 'despedida'. O estar aínda no cargo é o que ten. De calquera xeito, no blog está abondo referido para calquera información que se quera.

    Foto retrato alcaldes
    Imaxe do acto de recepción dos cadros.

    20070601

    Alcaldes de Ribadeo. Un pouco de historia

    Por algo que non ven a conto púxenme a saber os alcaldes dende a época democrática en Ribadeo. Faltábame algún, pero coido que agora xa están todos.
    1979 - Mario Meira, substituído uns meses por Fojo, de Cubelas, e rematando o mandato Antonio Martínez
    1983 - Jaime Vidaurrázaga uns meses mentras non se resolveu unha disputa de votos impugandos en Vilaframil. Logo, José Ramón Cociña, que tivo que deixalo polo que parece por incompatibilidade coa Deputación Provincial e rematou o mandato José Luis Trashorras.
    1987 e 1991 - Eduardo Gutiérrez Fernández
    1995 e 1999 - José Carlos Rodríguez Andina
    2003 - Balbino Eugenio Pérez Vacas.
    Anotación posterior: 2007 - Fernando Suárez Barcia
    Pois esa é unha parte da historia democrática de Ribadeo. Hai moitas máis. Por exemplo, se contamos as asociacións de veciños.
    Nota moi posterior: homenaxe ós alcaldes democráticos de Ribadeo no 40 aniversario das corporacións democráticas (2019)