Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta contrato programa. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes
Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta contrato programa. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes

20211008

NUESTRO CONTRATO CON EL ALCALDE. José María Rodríguez Díaz (2007)

   Á vista de novas eleccións ó concello, José Mª procura facer pensar antes de votar, enfocando o posto de alcalde remunerado como traballador pagado polo pobo. 

   Entrada con dous títulos que manifestan a dobre verquente, a local e a xeral, do seu pensamento:

Sábado, 20 de enero de 2007

EL CONTRATO DE LOS ALCALDES

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 22:44

NUESTRO CONTRATO CON EL ALCALDE

Desde que los candidatos a las alcaldías de nuestros concejos se asignaron un sueldo por desempeñar su trabajo, -en Ribadeo esto ocurrió desde hace sólo ocho años -se ven sometidos a las condiciones que regulan todo contrato: Do ut des. Por un lado está el pagador, el que aporta el dinero, que en este caso son los ciudadanos; y por el otro el que aspira al trabajo, es decir, el candidato a alcalde. Un pacto establecido entre una persona y un colectivo, que tiene como contraprestación al trabajo prestado el salario que se le ha de abonar. Y así como el trabajador, en este caso el alcalde, tiene derecho a exigir su salario al pagador, que son los ciudadanos, así también los ciudadanos, como empleadores, tienen derecho a exigir que el alcalde cumpla con el trabajo que prometió. Pero, ¿Qué prometió el alcalde? ¿Cuál es el trabajo a desarrollar, objeto de este contrato? Ni más ni menos que el contenido en el programa electoral ofrecido en la campaña. En él se recoge el trabajo que prometió desarrollar durante el tiempo de duración de su contrato. Establecida así la relación contractual entre los ciudadanos y sus alcaldes, hay que tener en cuenta dos cosas: La primera, la importancia de los programas electorales, que constituyen el objeto del contrato; y, la segunda, el grado de su cumplimiento.

En cuanto a la importancia de los programas electorales, no ha faltado algún famoso político que ha aireado la frase de que 'los programas se hacen para no ser cumplidos'. Y es posible que tuviera razón, a juzgar por lo que se ve en muchos casos.

No se ha de olvidar, sin embargo, que el programa ofertado por un aspirante a la alcaldía es la única y principal referencia de que dispone el ciudadano elector para conocer y aceptar, o no, ese contrato. Saber qué piensa hacer el candidato, si llega a gobernar, con los grandes problemas pendientes, como pueden ser la vivienda, el medio ambiente, la seguridad ciudadana, las infraestructuras, la participación ciudadana, la política impositiva, la inversión de los recursos y todas aquellas carencias que se dan en la vida de una comunidad. Es decir, el programa electoral de gobierno. Esto sería la materia objeto del contrato, sin la cual no podría existir.

En cuanto al grado de su cumplimiento, es aquí en donde el ciudadano elector, en su papel de pagador, ha de velar constantemente por su nivel de ejecución, según lo acordado entre las partes al aceptar el programa del candidato. Circunstancias sobrevenidas pudieran, en algún caso, modificar la estricta aplicación de un programa, pero nunca anularlo, porque eso llevaría consigo su derogación, y por lo tanto, el cese en el cargo de alcalde.

De aquí, precisamente, nace el derecho que tiene el ciudadano para formular sus críticas, y sus protestas, por el incumplimiento del programa pactado con el candidato a la alcaldía.

Trasladada esta doctrina al ámbito municipal ribadense, ¿Qué quiere decir?

Quiere decir que el alcalde nos ofreció un programa electoral, con unos contenidos concretos para sacar adelante con su gestión, y por cuya ejecución se impuso un salario de casi 50 000 euros al año, (unas 22 500 pesetas diarias, en dinero blanco) que debemos pagarle.

Quiere decir que, a juzgar por lo que hizo en estos tres largos años, el Vacas incumplió el contrato. No cumplió lo pactado con los electores e ignoró las voces del pueblo a lo largo de su mandato, para seguir sus propios criterios. Quien se tome la molestia de releer el programa ofertado por él, se dará cuenta de que no sólo no hizo nada de lo que había propuesto, sino que hizo todo lo contrario de lo prometido a los ribadenses. Y mientras que los ciudadanos están cumpliendo lo pactado en ese contrato, pagando puntualmente su nómina, el alcalde, al no respetar las condiciones pactadas en el contrato, debe abandonar su puesto en la alcaldía. Y la gente que aceptó su programa y le votó no debe olvidar que la primera vez que él engañó a los electores, la culpa fue del alcalde; pero la segunda vez, si se da en el futuro, la culpa será de los electores.

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20210525

DESGOBERNO NA XESTIÓN. José Mª Rodríguez Díaz

Artigo publicado por José Mª Rodríguez Díaz no seu blog O Cargadoiro (xa non funcional) o 18 de xullo de 2006. 

Martes, 18 de xullo de 2006

DESGOBERNO NA XESTIÓN

TRES anos IMPROVISANDO. Van xa máis de tres anos que Ribadeo está soportando esta desatinada xestión de goberno. Tres longos anos perdidos para este concello. Máis de tres anos improvisando, sen abordar ningún dos grandes retos pendentes. Tres longos anos entretidos en trivialidades, esperando que pasen os días e caian os euros.

O paraíso que este alcalde nos prometía no seu discurso de investidura e no seu programa electoral, resultou ser, como o de Milton: un paraiso perdido. Unha serie de manobras para enganar aos incautos que creron nel. Incapaz de sacar o seu programa adiante, e cumprir así a súa promesa e o seu contrato cos electores, dedicou o seu tempo a improvisar e a viaxar. Pasouse o tempo do seu mandato viaxando constantemente para traernos aos franceses da Bretaña e un ascensor, que nunca chega, para a Atalaia, xunto con outras actuacións menores, como foron as bicicletas para alugar, os contenedores de excrementos caninos, a reforma do auditorio de Cabanela, ou a fonte de xogos de auga. Unha constante improvisación na súa forma de gobernar e poñendo sempre o acento no seu respaldo ao capital, como o testemuña o seu apoio a Acuinor ou a aquelas urbanizacións famosas, no canto de facer vivendas para os necesitados ou protexer o medio ambiente, como tiña prometido no seu programa. Para asegurarse o apoio á súa xestión baleir de contidos, non dudou en asegurarse a colaboración dalgúns dos funcionarios, mediante unha subida escandalosa do soldo, no canto de defender os intereses económicos do concello, como era a súa obriga, que son os intereses dos contribuíntes. Con pólvora allea calquera dispara.

Esta foi a súa resposta ao apoio que o pobo lle concedeu, atraído polo seu lema "outra forma de ser, outra forma de gobernar". Todo acabou nun estrepitoso fracaso. Nin houbo honestidade na xestión, nin austeridade no gasto, como o demostran os orzamentos deste ano, nin participación cidadá, tal como nos tiña prometido no seu programa. Este alcalde non funciona nese rexistro. Máis ben fixo todo o contrario do prometido aos ribadenses. Os impostos medraron de xeito alarmante e outros novos establecéronse, o gasto público non se contivo e a participación cidadá na xestión brilou pola súa ausencia. E así van pasando os días. E mentres, o pobo permanece calado ou se entretén mirando para outro lado. O antigo costume dos faladoiros, que tanto ocupaba antes o tempo libre dos veciños e nas que se falaba de todo, incluída a xestión municipal, non está xa de moda. Novos hábitos de vida téñena suplantado. En todo caso, son outras cousas as que acaparan a atención da xente nos seus tempos de lecer. De política non queren falar. Séntense alleos a ela, ignorando que viven nunha 'polis'. Como dixo Aristóteles, só os deuses e as bestas do campo, que viven fóra da cidade, son alleos á política. Ignoran que a política concierne a todos os que viven nunha comunidade. A nosa resposta, pois, á acción do goberno local non pode ser o silencio. Se exercen o goberno no noso nome temos a responsabilidade de opinar e de intervir nos problemas que afectan ao goberno da comunidade, como fixeron os de Nigrán. Permanecer durmidos e ignorar a política municipal, é darlle a razón a Cervantes cando, por boca de D. Quixote, afirmaba que 'o sono é alivio das miserias dos que as teñen espertos'.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20220417

PLENO EXTRAORDINARIO: UN PARTIDO DE VUELTA. José María Rodríguez Díaz (2007)

    Segunda parte da algo que non remata aquí: a concesión da xestión do punto limpo que se faría en 2008.

Sábado, 29 de diciembre de 2007

PLENO EXTRAORDINARIO: UN PARTIDO DE VUELTA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 17:01

PLENO EXTRAORDINARIO

En el fútbol los partidos llamados 'de vuelta' suscitan, a veces, una gran expectación. Sobre todo cuando en los 'de ida' los ánimos de los jugadores y los fans se han visto demasiado exaltados. Las expectativas que se esperan tomar en la revancha siempre suscitan expectación en los seguidores de cada color.

Viene a cuento este símil para hablar del pleno municipal extraordinario celebrado el pasado día 28 de diciembre. Era el partido de vuelta de aquel otro celebrado el día 12 de octubre, que tanta polémica y expectación suscitara, a causa de las vehementes intervenciones del concejal de medio ambiente, Sr. Cupeiro y el portavoz de la UPRI, Sr. Rivas. La copa que se debatía en esa lid era la adjudicación del contrato de explotación a una de las dos empresas, Urbaser y Construcciones Coto e Isolux Corsan, que aspiraban a la gestión del punto limpio, la explotación del depósito de residuos y la recogida de envases. Aquella larga y dura contienda se había inclinado entonces por el lado del Sr. Rivas. Pero faltaba el partido de vuelta que prometía una contundente respuesta por parte del Sr. Cupeiro que aspiraba a ganar el partido por goleada.

¿Qué sucedió realmente en este pleno? Aunque todos los portavoces, faltaba más, confesaron su imparcialidad ?? por las empresas participantes, se llegó a este punto del debate con la presentación de un voto particular, presentado por el Sr. Rivas, solicitando enviar todo el expediente de adjudicación del contrato a la Xunta Consultiva de Contratación Administrativa de la Xunta para que emitiera su informe sobre la ecuanimidad del expediente. Sostiene el mencionado portavoz de la UPRI que, a pesar de la corrección de los defectos detectados en el expediente, continúan aún existiendo errores en el proceso de adjudicación. Después de largos y agrios debates acusatorios entre los distintos portavoces, entre los que cabe destacar la belicosa e irritada actitud del concejal Pérez Vacas que se sentía interpelado y acusado por el concejal, Sr. Cupeiro, finalmente se procedió a la votación de la moción en la que, con la oposición del grupo de gobierno y la abstención del PP, sacó adelante su propuesta el Sr. Rivas con los votos de UPRI y del PSOE que ahora rechaza el informe del secretario cuando en su etapa de gobierno tantas veces los aceptó como fue en el caso del famoso convenio de los funcionarios. A propuesta del PP todos los grupos se comprometieron a aceptar como vinculante el dictamen que emita esta Xunta Consultiva, dándole el plazo de un mes para contestar. Superado este plazo de tiempo sin respuesta por parte de esa Comisión se comprometieron a aceptar al dictamen emitido por el secretario municipal y la empresa consultora Novotec que avalan la legalidad del expediente y, por lo tanto, la adjudicación del contrato a la empresa Urbaser. Es decir, un ardid más para, ignorando los informes de los técnicos municipales, forzar un nuevo partido de desempate en campo neutral. Ahora, pues, es el turno de las empresas participantes que se verán obligadas a 'mover Roma con Santiago' para lograr hacerse con el contrato. Pero a estos juegos ya nos tienen acostumbrados y ab assuetis non fit passio.

Es de resaltar, una vez más, que el alcalde, que por oficio ejercía de árbitro en esta contienda, cumplió a la perfección con su papel de moderar y apaciguar los ánimos exaltados de los apasionados jugadores y hasta del mismo público. Ha demostrado, una vez más, su capacidad, prudencia y temperamento para evitar las tensiones entre los portavoces.

Los otros puntos tratados fueron todos aprobados, algunos por mayoría y otros por unanimidad. La Diputación seguirá recaudando nuestros impuestos, como venía haciendo desde los tiempos del PP y algunos más que ahora le delegan. Los que antes se oponían a esta Delegación, y algunos llevaban en su programa volver a recuperarlos para el concejo, hoy se allanan a esta realidad. El acierto de esta Delegación gestionada por el alcalde es que se ha conseguido reducir el porcentaje de comisión que se ha de pagar por la gestión, lo que favorece las arcas del consistorio. En cuanto al punto en el que se trataba de designar representantes del concejo en la Mancomunidad de Concejos de A Mariña no hubo unanimidad, porque UPRI y PSOE pretendían designar el suyo, sin contar con el conjunto del pleno, ignorando que los temas que se someten al pleno han de ser votados por todos los concejales presentes sin excepción. Resultaron electos para representar al concejo el alcalde y el portavoz del PP. Y con el mismo criterio y los mismos resultados actuaron en el punto siguiente para nombrar representantes del concejo en la Comisión Gestora del CCA. Fundamentaban sus argumentos los portavoces del PSOE y de UPRI en una equivocada interpretación de la función de las Comisiones Informativas.

Y después de tratar y acordar otros puntos, carentes de relevancia, se cerró la sesión en espera de que se nos vuelva a convocar para asistir al último partido que dará fin a esta ya larga contienda.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20211017

CUATRO OPCIONES PARA RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2007)

   Primeiro artigo no que José María contempla ós catro partidos que se presentarán ás eleccións 2007 no seu conxunto, se ben descarta xa ó PSOE de primeiras, en base ás ideas que ven expoñendo na serie de artigos anteriores a este.

Sábado, 31 de marzo de 2007

CUATRO OPCIONES PARA RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 20:36

CUATRO OPCIONES

Cuatro opciones para elegir candidato a la alcaldía de Ribadeo. Esta es la novedad con la que en esta ocasión, a diferencia de las elecciones pasadas, se encuentran los ciudadanos del concejo de Ribadeo para elegir a su alcalde. Tres de ellas son las opciones de siempre, sobradamente conocidas por los electores. La cuarta es una nueva que se presenta con el nombre de Unión del Pueblo de Ribadeo (UPRI). Una candidatura independiente, no sujeta al mandato imperativo de ningún partido.
Las candidaturas independientes, que se están poniendo de moda y proliferan en estos últimos tiempos, son un reflejo, sin duda, el desencanto de los ciudadanos ante la autocracia de los partidos y su distanciamiento de los problemas y los intereses de los ciudadanos. Un desencanto que ha despertado en mucha gente la necesidad de romper con los esquemas establecidos en los que priman los intereses unidireccionales de los partidos sobre las necesidades de los ciudadanos. Representan una forma sutil de participación directa del pueblo en la política, soslayando la imposición partidista.
¿Cuál va a ser la reacción de los ribadenses ante estas distintas opciones? Cada elector hará sus análisis y tomará sus decisiones en virtud de las experiencias pasadas. Experiencias que el pueblo ya ha vivido a través de la gestión que cada una de las formaciones políticas ha desarrollado en el gobierno municipal en las pasadas legislaturas.
Las experiencias que el PSOE y el BNG nos han transmitido a través de su gestión actual están son conocidas por todos. Analizarlas y valorarlas está al alcance de cualquiera. Las promesas que en sus programas nos puedan hacer para el futuro son fáciles de valorar. De lo que el PSOE pueda ofrecer en su programa no merece la pena hacer valoración, pues, como todo el mundo sabe, no cumple nada de lo que promete, a juzgar por las promesas que hizo en la pasada campaña y que no cumplió. Lo que ahora prometa no pasará de ser una puesta en escena, que no merece más crédito.
En cuanto al PP, que gobernó Ribadeo es tiempos no tan lejanos, esperamos, también, conocer su programa y lo que nos pueda ofrecer. No dudamos de su interés actual por servir a los intereses del pueblo, después de pasar esta larga travesía por el desierto, purificadora de sus errores.
Y, ¿qué decir del nuevo partido independiente, Unión del Pueblo de Ribadeo? Es una alternativa política, liberada del interés partidista, en la que se supone que van a primar los intereses de la ciudadanía. Pero lo desconocido siempre representa una incógnita. ¿Figura entre sus prioridades el bien del pueblo, si es elegido para gobernar? De lo que no se puede dudar es de la capacidad y del espíritu de trabajo, sobradamente demostrado por su fundador y aspirante a la alcaldía, durante los años que estuvo al frente de sus responsabilidades en el gobierno del PP en la pasada legislatura.
Se desconocen los programas que van a ofertar. Sería importante, asimismo, que dieran a conocer lo que piensan cobrar por su gestión en el concejo. Como dije en ocasiones pasadas, el programa constituye la materia del contrato que están obligados a desarrollar si son elegidos. La responsabilidad de los electores no es pequeña. De ellos depende su futuro y el del concejo de Ribadeo.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20220612

UN PLENO HISTÓRICO PARA RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2008)

     O de histórico vai polo plan xeral, que aínda non sería tan histórico... Un comentario anterior a este en data, no blog, está en https://www.ribadeando.com/2008/03/hora-da-poltica-local.html

Martes, 11 de marzo de 2008

UN PLENO HISTÓRICO PARA RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 11:21

De trascendental puede ser calificado el pleno municipal celebrado en el Palacio de Ibáñez de Ribadeo el día 10 de marzo del año actual. De su importancia da cuenta el numeroso público asistente que rondaba las cincuenta personas, cuando la asistencia habitual a los plenos no sobrepasa las diez.

Su interés se derivaba de la importancia de uno de los puntos que se iban a tratar en la sesión: la aprobación inicial del Plan General de Ordenación Municipal. Después de varias fracasadas tentativas habidas en años pasados y aun en el mandato anterior de dotar a Ribadeo de uno nuevo, seguía en vigor el viejo plan del año 1977. Un plan anacrónico y caduco que no podía dar una respuesta a los actuales problemas de desarrollo de nuestro concejo y que exigía su relevo por uno actualizado, capaz de dar respuesta a las necesidades de la sociedad actual.

Pero vayamos por partes parándonos a analizar algunos de los más importantes puntos tratados en ese pleno. Después de la aprobación del acta anterior la sesión dio comienzo dando posesión de su cargo al nuevo concejal del PSOE, Ramón López Pérez que sustituye al cesante Carlos Pérez Méndez.

Seguidamente el Sr. Rivas, del grupo independiente UPRI, hizo alarde una vez más de un exhaustivo seguimiento de los gastos que implican para el concejo las diversas resoluciones adoptadas por la alcaldía y que él considera excesivos. Su minucioso control sobre los gastos realizados por la concejalía de cultura logra poner nerviosa a la titular de esta concejalía que contesta a sus requerimientos con evidentes muestras de enfado y nerviosismo.

Los dos puntos siguientes referidos al programa “Xantar sobre rodas”, creado por este gobierno para atender a personas necesitadas y que ya había sido puesto en marcha a título experimental el año pasado por el espacio de un mes, fueron aprobados por unanimidad, no sin que algunos portavoces hicieran alguna crítica relativa a su funcionamiento y financiación a través del plan concertado, del concejo y de los afectados.

Otro punto caliente que se trató seguidamente, arrastrado ya de anteriores sesiones, fue el relativo a la adjudicación del contrato de concesión de servicios de recogida de envases y explotación del Punto Limpio. Y aquí, el Sr. Rivas, como ya hiciera en anteriores sesiones, se empeñó una vez más en defender el aplazamiento de esta adjudicación hasta que la Comisión Consultiva de la Xunta respondiera a la cuestión que le había sido planteada sobre la valoración del expediente. Apoyaba sus argumentos en los defectos del expediente relativos a la empresa Urbaser, primera clasificada, así como en la falta de urgencia de esta adjudicación que no veía justificada. El PP exige el cumplimiento del mandato del pleno anterior que había acordado la adjudicación a Urbaser si la comisión de la Xunta no contestaba en el plazo de un mes a las dudas planteadas por UPRI, cosa que no ocurrió. El contrato quedó, pues, adjudicado a Urbaser con los siete votos del PP y del BNG a favor, la abstención del PSOE y los votos negativos de UPRI.

Y después de otros puntos de menor importancia aprobados por unanimidad, se pasó al punto estrella de este pleno: la aprobación inicial del Plan de Urbanismo. Tema verdaderamente trascendental y sobre el que hubo acuerdo por unanimidad. No sin que antes el Sr. Rodríguez Andina, portavoz del PP, evocando tiempos pasados, les recordara a los actuales portavoces sus deslealtades pasadas cuando el PP había tratado de sacarlo adelante en el año 2001. El alcalde agradeció finalmente la generosa actitud de los portavoces de la oposición y prometió todo el apoyo para que el nuevo plan, que quedará expuesto durante dos meses, pueda ser visto por todos los interesados y puedan ser asesorados a la hora de presentar sus posibles alegaciones. Hacemos votos por su pronta aprobación definitiva que se intuye como probable dada su adaptación a la normativa vigente, algo de lo que carecía el anterior elaborado por Pérez Vacas y que la Xunta desestimó. Y mientras tanto no se produce la aprobación definitiva, quedarán suspendidas las licencias de obras.

Después de la aprobación de otros puntos menores, como una actuación integral en la calle Calvo Sotelo, se cerró la sesión con el punto de Ruegos y Preguntas en el que se sucedieron varias intervenciones presentadas por los distintos portavoces de la oposición y las respuestas del alcalde que las aceptó en su mayoría.

Un pleno conducido por su presidente con talante e inteligencia que, a diferencia de los del pasado mandato en los que la crispación era constante, discurren ahora con orden y armonía como si fuera una reunión del cabildo catedralicio de Mondoñedo. Y un día histórico para Ribadeo que va a ver superado por fin este obstáculo que condicionaba su desarrollo social, urbanístico y medio ambiental.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20170316

O DEREITO Ó PÚBLICO


   Nos derradeiros días temos asistido a unha avalancha de publicidade en tódolos medios, destinada a insistir na inminencia dun hotel que leva sendo inminente dende hai dous anos. Esta morea de vídeos, artigos, especiais adicados á reconversión hoteleira dos faros españois e a asocialos á idea de progreso e confort, intervén no momento no que as obras do faro da Illa Pancha avanzan e vaise esgotando o último prazo que restaría dignidade e credibilidade ministerial a un proxecto que apostou forte coa imaxe da nosa illa e o seu faro-hotel. A publicidade 'oráculo' á que nos ten afeitos o programa 'Faros de España', como se un plan fora un feito consumado, tense visto incrementada dende que o Defensor del Pueblo deslexitimou de xeito público o proxecto de hotel no faro de Ribadeo, ó poñer ó descuberto todas as fallas do expediente. Certo que, aínda co peso desta institución e co valor incuestionable do primeiro estudo minucioso que ten sido divulgado sobre o tema, outras institucións parecen obviar -polo momento- esta realidade, e multiplican a publicidade co fin de afogar o impacto do Defensor en calquera que teña unha conciencia sobre o que debe ser un curso legal.
   En 'Por nuestro faro' temos insistido dende o comezo en todas estas cuestións que desbaratan un proxecto destinado a pasar deslizándose diante dos nosos ollos, facendo o mínimo ruído, e creando unha mínima resposta social. O defensor deunos a razón, e así o ten feito saber. Debera de abondar. Por iso quizáis debera estrañarnos -pero non nos estraña- que certas institucións decidan parapetarse nos seus propios intereses obviando as recomendacións baseadas en feitos reais e legais, pero todo é posible: conseguíronse sortear as carencias do expediente en cada paso do camiño, xugouse á información enganosa, e á desinformación de masas, dende o Ministerio co seu programa de reconversión hoteleira, ou Puertos co seu contrato de concesión, ata o concello de Ribadeo coa súa licenza a cegas.
   Somos conscientes de ter razón, e de contar co aval dunha institución independente, e iso non fai máis que reforzar a nosa determinación. Non obstante, todo o ruído xerado arredor destas cuestións estanos afastando da ofensa orixinal que supón instalar un hotel para uso privado nun enclave público, nun edificio emblemático, noso templo, e no noso propio xardín.
   A idea de luxo, de instante privilexiado, que non para de difundirse nestes últimos días, vai asociada á idea de exclusivo e de privado, de pagar polo que é noso ou, en caso contrario, de cerrarnos o paso. A idea que nos facemos do faro e da illa Pancha vai e irá sempre asociada á idea do público, non podemos pagar por entrar na nosa propiedade, nin nos poden impedir o acceso. Non se pode profanar un símbolo e convertilo nun emblema mercenario de cinco estrelas, non se pode. Nin un particular nin unha institución, erixirse en xestora dun ben patrimonial e natural e poñerlle prezo a un valor incalculable. É un sinsentido, e convén lembrar as bases deste principio tan evidente, por se algunha institución vinculada de xeito sentimental a Ribadeo decidira defender o dereito de todos os ribadenses, o dereito ó público. 'Por nuestro faro' vai seguir facéndoo.
Covadonga Suárez, do colectivo 'Por nuestro faro'

20211013

INCUMPLIMIENTO DE LA CUARTA PROPUESTA DEL PSOE DE LAS ELECCIONES PASADAS. José María Rodríguez Díaz (2007)

    Unha entrega máis dos comentarios sobre os incumprimentos electorais, a conto dunha proposta que segue sen sen cumprida polo momento: o retorno da xestión de taxas da Deputación ó Concello.

Lunes, 12 de marzo de 2007

INCUMPLIMIENTO DE LA CUARTA PROPUESTA DEL PSOE DE LAS ELECCIONES PASADAS

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 8:40

LAS 10 PROPUESTAS ELECTORALES DEL PSOE

4ª Propuesta: 'Control y contención de las tasas e impuestos y nueva política recaudatoria'.

Con la formulación de esta innovadora propuesta avanza, también, el grado de compromiso del PSOE con los electores. Con ella intentaban los socialistas despertar los sentimientos más sensibles del electorado para conquistar su voto: el pago de los impuestos. Una faceta de la vida a la que el ciudadano es siempre sensible.

De las dos afirmaciones que se contienen en esta propuesta, es la primera, el control y la contención de los impuestos, la que está más claramente expresada.

Pero, desde el primer momento de su llegada al poder cambiaron de idea y de estrategia. Se dedicaron a hacer todo lo contrario de lo prometido. Y no necesitó para ello ningún esfuerzo el alcalde, acostumbrado a utilizar la doble intención y el engaño. Y así, siguiendo la misma línea con la que actuó en las nueve propuestas restantes, una vez alcanzado el poder, dio comienzo a una nueva presión recaudatoria consistente en una fuerte e importante subida de impuestos y tasas, y en la creación de otras nuevas, que a todo el pueblo escandalizó y que levantó clamores de inútil protesta. Y al mismo tiempo que los impuestos subían, los servicios empeoraban y la villa se veía más sucia y abandonada. Véase, sino, la subida del recibo del agua o de la contribución, de las multas de tráfico y los nuevos impuestos por ocupación de la vía pública o de la recogida de enseres y punto limpio. Todo un afán recaudatorio con el que castigó a la ciudadanía y que desborda los limites de lo prudente y de lo prometido. Y todo ello para poder así hacer frente a tantos y tan importantes gastos que echaron sobre los hombros del pueblo, como son los que se derivan de las dos dedicaciones exclusivas multimillonarias del alcalde y del teniente de alcalde, las elevadas nóminas de los funcionarios o la carga que representan las numerosas contrataciones. Un enorme incremento del gasto que no alcanzan a paliar los grandes ingresos coyunturales que aporta la actual actividad extraordinaria de la construcción. Nada, pues, de contención de los gastos. ¿En dónde están las medidas de ahorro que se tomaron? ¿En dónde están ahora las solemnes promesas de austeridad y las famosas restricciones en el gasto público?

Es ahora la segunda parte de esta propuesta, la tan anunciada nueva política recaudatoria, la que necesita alguna aclaración. Aclaración que el alcalde se encargaba de hacernos en su programa: 'Recuperación para el concejo del cobro de contribuciones y de la gestión de los servicios'.

Para aprovechar el descontento generado por la privatización de este servicio llevada a cabo por el anterior equipo en el gobierno, prometió en su programa una gestión más cercana a los contribuyentes y creadora, al mismo tiempo, de puestos de trabajo en la alcaldía. Es decir, recuperar el cobro de las contribuciones para el concejo. Pero, al contrario, el PSOE, en contra de su propia filosofía y de lo prometido, siguió con la misma política de privatizaciones que había heredado. ¿Qué hizo, sino, con el cobro de las multas de tráfico o el punto limpio? Así, pues, aquellas promesas del PSOE pensadas, tanto para acercar los servicios a los ciudadanos, facilitando así su gestión, como para promover la creación de posibles puestos de trabajo en el concejo con el ahorro que supone la gestión de estos servicios, no fueron otra cosa que veleidades literarias destinadas a confundir a los ciudadanos y cautivar su voto mediante el engaño. Lo que en realidad sucedió fue que se dedicó el alcalde a aumentar la plantilla de trabajadores municipales, con lo que eso supone de hipoteca para el concejo, y a la que tendrán que hacer frente los vecinos con sus impuestos. Esta fue una de las diez promesas que hizo el alcalde por el sólo placer de quebrantarlas, después de conseguir el poder. Y en política, en donde todo es cuestión de prioridades, quizás no se necesite formular grandes cuestiones, pero sí resolver problemas concretos y respetar las promesas contenidas en los programas, que son la base de su contrato con el pueblo. Estamos, pues, ante otra traición más, y no la menor, a los ciudadanos de este concejo.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20210523

PARTICIPACIÓN CIUDADANA EN LA VIDA POLÍTICA. ALCALDE POR LA GRACIA DE DIOS. José Mª Rodríguez Díaz

Artigo publicado por José Mª Rodríguez Díaz no seu blog O Cargadoiro (xa non funcional) o 9 de xullo de 2006. 

Domingo, 09 de julio de 2006

PARTICIPACIÓN CIUDADANA EN LA VIDA POLÍTICA

ALCALDE POR LA GRACIA DE DIOS

A los clamores de las asociaciones y plataformas de los ciudadanos, en demanda de información sobre expedientes de obras de gran trascendencia para la villa, como son las de las reformas del parque y otras, responde el alcalde, airado y desafiante, que se atengan estos colectivos a lo que marcan las normas y se informen en los tablones de anuncios del ayuntamiento. Y en eso es tajante y sin concesiones. "El que no está contento que no me vote", contesta el alcalde cuando alguien le pide explicaciones sobre determinados temas. Pero, ¿es esa la participación ciudadana que ofrecía el alcalde al pueblo de Ribadeo?

Participación ciudadana es facilitar a la gente, de la forma que se considere más eficaz, la oportunidad de opinar y participar en la toma de decisiones que, en temas de cierta importancia, ha de adoptar el gobierno local, buscando un mayor consenso y seguridad de acierto, en las decisiones que se van a tomar. Esa es, y no otra, la participación ciudadana, activa y efectiva, que el alcalde nos prometíua en su programa y en sus mítines electorales.

A esa participación se refería cuando en su discurso de toma de posesión de la alcaldía, decía al pueblo de Ribadeo: "Quero unha vila onde a xente poida opinar e discrepar e se lle atendan as razóns aos que as teñan". Los hechos nos confirmaron que estas palabras no eran más que gestos para la galería, dedicados a seducir a los incautos. ¿Cómo podrán opinar y discrepar los ciudadanos, y exponer sus razones, si no tienen la oportunidad de ser oídos, ni consultados, ni tener acceso a la información?

Y, ¿qué se hizo de la transparencia, tantas veces proclamada y prometida por él? Alguien podría argumentar que no es necesario contar con el pueblo, porque ya está representado por los concejales. Y es cierto que los concejales representan al pueblo. Pero no son el pueblo. Y el pueblo necesita conocer lo que pasa, para no vivir en la ignorancia y en la sospecha, como en Nigrán. Y saber lo que se hace con su dinero. ¿Qué se pretende ocultar, gobernando de espaldas al pueblo, y sin compartir, incluso, sus decisiones con la oposición, que representa, también, y en medida importante, a la voluntad popular?

Se aferra, el alcalde, a supuestos principios legales para acogerse a las normas más restrictivas y justificar así sus actitudes. El mandato de gobernar, recibido en las urnas, es para él la razón suprema en la que siempre se escuda para justificar su conducta. Y las urnas son buenas. Pero no son garantía de acierto en las decisiones. Dispone el alcalde de un mandato que nadie le niega. Pero eso no quiere decir que, en nombre del pueblo pueda hacer lo que se le antoje, aunque la ley se lo permita, ni debe ser una disculpa para caer en actitudes absolutistas. El contrato social de gobierno, que suscribió con el pueblo en las elecciones, le obliga a contar con el pueblo constantemente en la toma de decisiones. No se trata de que, durante cuatro años, pueda hacer lo que quiera y luego presentarse a la reválida al final del mandato. Y eso es lo que hace gobernando a su capricho sin tener en cuenta las opiniones del pueblo. Una actitud imperdonable en un gobierno socialita que se proclama de izquierdas y de progreso.

¿Y qué responsabilidad le cabe al BNG, su socio de gobierno, en esta conducta? No lo creemos exento de culpa, después de avalar con su apoyo estos comportamientos. En su artículo publicado en La Comarca del Eo, en fecha 8 de julio, titulado "O Momento da Cidadanía", su autor, Farruco Graña, pide la participación de los ciudadanos con el BNG, diciendo que "É o momento da cidadanía, continuamos coas portas abertas para recoller todo tipo de xugestións que enriquezan o noso proxecto de vila, de comarca, de país." Y añade seguidamente "É o momento da cidadanía, dámoslle o protagonismo. Con transparencia. Como fixemos sempre." -¿Está ofreciendo la participación ciudadana en el gobierno al final ya del mandato? -¡A buenas horas mangas verdes!- o pidiendo el apoyo de los ciudadanos para las próximas elecciones? Cuando dentro de poco se presente a examen, el pueblo emitirá su veredicto, no cabe duda. Pero se habrán perdido cuatro preciosos años en la búsqueda de soluciones para los problemas de Ribadeo y una gran oportunidad de instaurar "otra forma de ser y otra forma de gobernar", como, tan engañosamente, nos prometió en su programa.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20120717

Máis historia en Ribadeo

Onte, no DOG, proclamábase o "DECRETO 153/2012, do 5 de xullo, polo que se transforma o centro público integrado Celso Emilio Ferreiro de Vigo en centro público de educación primaria, se fusionan os institutos da localidade de Ribadeo e se trasladan ensinanzas."
É dicir, xa é oficial que o próximo curso haberá o Instituto de Educación Secundaria de Ribadeo, polo momento sen máis nome e sendo de esperar que aínda se lle tarde en asignar un un certo tempo. Facelo doutro xeito sería ben esquecer unha parte da historia de Ribadeo, por un nome novo, ben dar preeminencia a un dos nomes anteriores, cousas ambas que coido desaconsellables.
Primeiro, corto e pego a historia do de vida máis longa dos que se fusionan, o IES Dionisio Gamallo Fierros:
Anos 20: 
Créase en Ribadeo o primeiro Instituto de Ensino Secundario. Pechou ó rematar a guerra.
1955: 
Inicia a súa actividade o actual Instituto, sendo Dionisio Gamallo Fierros o primeiro director. En principio as clases eran na casa do óptico, por non contar con edificio propio.
1958
 Inaugurouse o actual edificio. Ó acto asistiu Francisco Franco, como quedou recollido na prensa da época.

"El Jefe del Estado, con su esposa y demás miembros de la comitiva, fue recibido en el Instituto Laboral por el Director del mismo, D. Dionisio Gamallo Fierros, y el Claustro de Profesores.

"En el vestíbulo del nuevo edificio se había levantado un altar, en el cual se revistió con los ornamentos litúrgicos el Prelado de la Diócesis, Dr. Argaya Goicoechea, que procedió a la bendición del Instituto.

"A continuación, el Caudillo, acompañado de su esposa, del Ministro de Educación Nacional y del Director del Centro, visitó las dependencias de éste, interesándose por su funcionamiento y examinando detenidamente el material pedagógico y científico de que dispone, y escuchando las explicaciones dadas por el Ministro.
"Terminada la visita, el Jefe del Estado expresó su complacencia por las nuevas instalaciones del Instituto Laboral, trasladándose luego, con la misma solemnidad que a la llegada, al Parador de Turismo.
"Las características del nuevo edificio del Instituto de Enseñanza Media Profesional de Ribadeo, son las siguientes:
"Ha sido construído a la salida de la villa, en la margen izquierda de la carretera de Asturias a Galicia. Sencillo de líneas y armonioso en el conjunto, el proyecto se ha debido al Arquitecto del Ministerio de Educación Nacional, D. Francisco Navarro Borrás.
"Consta la edificación de cuatro plantas. La baja mide 1.400 metros cuadrados, destinados a salón de actos, patio cubierto para recreo, oficinas, talleres de diversas actividades, etc. La planta primera mide 820 metros cuadrados, y en ella están el vestíbulo, el anfiteatro, la capilla y cinco aulas, de 60 metros cuadrados cada una.
"La segunda planta mide 680 metros cuadrados, y en la que se han instalado el local del Frente de Juventudes, bar, cocina, salas de dibujo y laboratorios. La última planta se destina a almacenes y una torreta, donde se han colocado aparatos para observaciones meteorológicas.
"El edificio tiene capacidad para dar en él enseñanza a numerosos alumnos, y todas las instalaciones y servicios han sido adecuados a la función a que se destinan, no sólo para su utilización en la actualidad, sino para que en el Instituto puedan recibir enseñanzas numerosos alumnos en años futuros".
Revista Lucus, Excma. Deputación Provincial, nº 3, decembro de 1958, páxs. 11-13.

Déuselle o nome de "Instituto Laboral Carlos Mª Rodríguez de Valcárcel"
1963: 
O Instituto pasa a ser mixto. Ata esa data só asistía alumnado masculino.
Curso 1966-67:
 Implántase o Bacharelato Superior.
1967:
 Créase un Colexio Menor. Os alumnos residían nas vivendas anexas ó centro.
 Implántase o Bacharelato Elemental nocturno.
Curso 1975-76: 
Extinguido o vello plan de Bacharelato, comeza a impartirse o BUP.
Curso 1998-99:

 Pasa a impartirse un Ciclo Superior de Animación Sociocultural.
 Intégrase o Centro Dámaso Alonso, ata entón independente, e dedicado á educación permanente de adultos.
 Empeza a impartirse a ESO
2000:
 O IES nº 1 pasa a denominarse IES Dionisio Gamallo Fierros.
Curso 2001-02:
Empeza a impartirse un Ciclo Superior de Educación Infantil e un Programa de Garantía social de Auxiliar de Puericultura.
E logo, a do Porta da Auga:
A historia do centro comezou o 23 de agosto de 1975 cando polo decreto 2490/1975 se creou o Centro de Formación Profesional de 1º e 2º grao de Ribadeo. Isto aparece publicado no B.O.E nº 254 con data do 23 de outubro de 1975 asinado aínda por Francisco Franco e sendo ministro de Educación e Ciencia Cruz Martínez Esteruelas.
No B.O.E. do 31 de decembro de 1975 por Orde do 9 de decembro dese mesmo ano faise público que o seu funcionamento comeza en novembro de 1975.
Impartiranse as ensinanzas da:
  • Rama Administrativa e Comercial, profesión Administrativa.
  • Rama Electricidade e Electrónica, profesión Electricidade.
  • Rama do Metal, profesión Mecánica
Segundo esta mesma Orde o cadro de persoal do centro será o seguinte:
  • Un profesor da Área Formativa Común.
  • Un profesor da Área de Ciencias Aplicadas.
  • Un profesor de Expresión Gráfica.
  • Un profesor de Idiomas.
  • Un Profesor de Tecnoloxía para cada profesión concedida.
  • Un profesor de Relixión.
  • Un profesor de Formación Cívico-Social e Política.
  • Un profesor de Educación Físico –Deportiva.
  • Un mestre de Taller ou profesor de Prácticas por cada profesión concedida.
O cadro de persoal administrativo conforme o B.O.E. anteriormente citado estaría composto por:
  • Un oficial e un auxiliar.
E o de persoal subalterno por:
  • Tres ordenanzas
  • Tres serventes de limpeza.
Por orde do 2 de decembro de 1975 adscríbese provisionalmente ó Instituto de Formación Profesional de Ribadeo o seguinte profesorado docente con efectos do comezo do curso escolar 75-76, aínda que moitos deles non chegaron a impartir clase no centro:
  • D. Alberto Mediavilla Martínez
  • D. José Benito Santana Gutiérrez
  • D. Jesús Fermín Rodríguez Pérez
  • D. Mario López Durá
  • D. Leonardo Díaz Sedano
  • D. José González de Sela Torres
O 16 de febreiro de 1976, e co obxecto de non demorar o comezo das clases como Instituto de Formación Profesional, o Delegado do Ministerio de Educación decide que, provisionalmente, José Benito Santana Gutiérrez , organice a iniciación das actividades docentes. O 31 de marzo de 1976 o director en funcións comunica ó Delegado provincial de Educación e Ciencia o horario semanal dalgúns dos profesores do centro:
  • Formación do Espírito Nacional
      Dª Antonia Lazurtegui Cuervo.............................4h.
  • Ensinanzas do Fogar.
      Dª Fernanda González de Sela Torres................2h.
  • Educación Física.
      DªCarmen Gómez Montero...................................3h.
  • Educación Fisica
      D. Francisco López Castro ..................................3h.
  • Relixión
      D. José Yáñez Basanta.........................................4h.
O 19 de abril de 1976 autorizase a contratación do seguinte persoal docente para o curso 76-77: Juana Mª Guzmán Suárez , Mª del Pilar Moro Fernández e Jesús Eugenio García García , aínda que xa desde febreiro impartiron clase neste Instituto.
O 6 de outubro de 1976 comunícase ó director do centro que durante o curso académico 76-77 Juan Ignacio García Cernuda , impartirá as ensinanzas de Educación Física e Deportiva que, anecdoticamente, naquel momento tivo que compartir coas de Formación Cívico-Social e Política.
O 8 de febreiro de 1977 asígnase en Madrid o primeiro director ó Instituto de Formación Profesional de Ribadeo, Jesús Eugenio García García, proposto para este cargo polo claustro de profesores.
O 23 de marzo de 1977 asínase en Madrid o nomeamento da primeira secretaria do centro, Mª del Pilar Moro Fernández , e ó día seguinte noméase como primeira xefa de estudios do Instituto de Formación Profesional de Ribadeo a Juana Mª Guzmán Suárez . Na actualidade estas dúas profesoras continúan exercendo o seu labor docente no centro.
Con entrada do 6 de maio de 1977 chega ó centro o contrato das serventes de limpeza: Carmen Santos Amor , Antonia Amor López e Elvira Saavedra Peña , aínda que tamén se aclara nun documento anterior que deben constar con este cargo desde o 1 de outubro de 1976.
O 1 de maio de 1977 é asinado o contrato da primeira auxiliar da rama administrativa que traballa no centro, Mª Victoria García Reigada , que aínda hoxe continúa realizando os labores administrativos e que despois seguiu a súa formación neste mesmo instituto.
A entrada no rexistro do centro data do 20 de setembro xunto co primeiro contrato de persoal subalterno no que figura para este cargo Manuela Cancio Díaz, que realizou labores de administrativa ata a incorporación de Victoria.
Polo que respecta a solicitudes de axuda ó estudio, as primeiras do centro foron as presentadas no curso 76/77 por Elva Fernández Rodriguez e Mª Victoria García Reigada, actual administrativa do centro.
En canto ó material escolar a primeira orde de distribución rexistrada no arquivo do Instituto é do 31 de maio de 1976 e nela adxudícanse ó centro:
  • 1 armario A-1
  • 40 cadeiras xiratorias.
  • 40 máquinas de escribir.
  • 40 mesas de máquina de escribir.
  • 1 calculadora.
  • 1 fotocopiadora.
Na orde do 3 de novembro de 1976 asígnase ó centro unha mesa de profesor e un sillón.
O 2 de xullo de 1977 realizouse o primeiro inventario de material do centro, que estaba composto polo citado nas dúas ordes de districución anteriores e polo seguinte prestado polo I.N.E.M:
  • 70 pupitres.
  • 70 cadeiras.
  • 3 mesas de profesor
  • 2 sillóns .
  • 2 mesas de oficina.
  • 2 cadeiras de oficina.
  • 1 máquina de carro grande.
  • 1 percha.
Posteriormente chegaría ó centro por orde de distribución do 1 de xullo de 1977 o seguinte material:
  • 1 xogo de ciceis e burís.
  • 4 tesoiras para cortar chapa de 8”.
  • 1 armario con peche de persianas e equipo de ferramentas para electricista.
  • 40 equipos de ferramentas mecánicas para alumno.
Cómpre destaca-lo orzamento co que o centro contaba para o primeiro , segundo e terceiro trimestre de 1976 que ascendeu a un total de 192.000 pts .
O 15 de novembro de 1977 o director do centro comunica ó delegado privincial de Educación e Ciencia de Lugo que o terreo onde está ubicado o centro ten unha superficie de 2.800m2 dos cales 286 corresponden ó inmoble, 500 ó patio frontal e quedan libres 1961m2 de superficie libre edificable e solicita a construcción dun taller de electricidade, de talleres de mecánica, a colocación de calefacción central(pois só se contaba con catro estufas de butano do instituto de ensino medio que tiveran que ser devoltas por necesidades do I.N.E.M) e o cambio da instalación eléctrica que era moi antiga e bifásica, Naquel curso aínda se impartían as clases na antiga Casa do Óptico con enderezo no Xardín, en Ribadeo.
O centro foi medrando e construíuse o novo edificio no que está ubicado desde o curso académico  1981-82.
Nestas dúas fotos pódese observar o aspecto das partes anterior e posterior do novo edificio no mesmo ano da súa inauguración (bueno, a verdade é que non houbo ningún acto oficial de inauguración).
No terreo baldío que vemos nesta foto actualmente atópase o polideportivo e o edificio que alberga os talleres de electricidade e aula do Bacharelato de Tecnoloxía.
O mesmo tempo tamén se foi incrementando a oferta de especialidades de Formación Profesional, empezouse a impartir a ESO de forma anticipada, sendo un dos primeiros centros de Galicia en incorporar estas ensinanzas, e a continuación chegaron os Bacharelatos, tamén de forma anticipada.
Na seguinte táboa móstrase a evolución da implantación de ensinanzas ata o curso 2002-03:
Ano
Ensinanzas implantadas
1975-76
FP1 Administrativo
1977-78
FP2 Administrativo
FP1 Electricidade
1979-80
FP2 Electricidade
1981-82
FP1 Automoción
1983-84
FP2 Automoción
1984-85
FP1 Sanitaria
1987-88
FP2 Anatomía Patolóxica
1992-93
3º E.S.O.
1994-95
Bacharelatode Humanidades e Ciencias Sociais
Bacharelato de Tecnoloxía
1995-96
CFGM Electromecánica de Vehículos
CGFM Equipos e Instalacións Electrotécnicas
1996-97
CFGS Administración
CFGS Automoción
1997-98
CFGM Coidados Auxiliares de Enfermería
CFGM Xestión Administrativa
1998-99
Prog. Gar. Social: Axudante de Operacións de Carrocería do Vehículo
1999-00
Último ano de Anatomía Patolóxica e do
CFGM Coidados Auxiliares de Enfermería
2000-01
Prog. Gar. Social: Dependente de comercio
2001-02
CFGM Acabados de construcción
(réxime nocturno)
2002-03
CFGM Carrocería (réxime nocturno)
2003-04
Condición de Centro Integrado de Formación Profesional
2007-08
Primerio curso que funcionan desdobrados o IES e o Cento Integrado de Formación Profesional Porta da Auga
Con todas estas especialidades e ciclos formativos o espacio dedicado a estas actividades tivo que ser aumentado e foi en marzo de 1999 cando o conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria inaugurou novas instalacións. Completáronse con dous novos bloques destinados a Electricidade e Electrónica e aula do Bacharelato de Tecnoloxía - o primeiro- e a taller de Automoción -o segundo-. As novas aulas contan cunha superficie de 605 metros cadrados e a nave taller de 405m2. 0 investimento foi de 122.509.661 pesetas.
As novas especialidades e reformas fixeron preciso a modificación da propia denominación do centro xa que pasou de Instituto de Formación Profesional a Instituto de Educación Secundaria e o 10 de febreiro de 1998 foi aprobado no Consello Escolar o seu nome actual Porta da Auga.
As instalacións seguiron aumentando e construiuse un pavillón de deportes cunha superficie de 1000 metros cadrados destinado a aula de Educación Física e patio de recreo; no verán de 2001 fixéronse unha serie de reformas quedando novos locais para Conserxería, Orientación, Secretaría, Recepción de pais, Biblioteca, Salón de actos, así como un despacho independente para cada membro do equipo directivo; durante o curso 2001/02 construiuse unha nave para impartir as ensinanzas de Acabados de Construcción, de 240 metros cadrados, e no 2002/03 unha aula de Informática de 27 metros cadrados e un despacho para o responsable de calidade.
No curso 2003-04 o IES Porta da Auga pasou a ser o primeiro centro da provincia de Lugo en adquirir a denominación de Centro Integrado de Formación Profesional, pasando a impartir, ademais da ESO e Bacharelatos, tódalas modalidades da Formación Profesional: reglada (Ciclos Formativos), ocupacional e continua.
En setembro do 2006, mediante o Decreto 154/2006, do 7 de setembro (DOG do 18 de setembro e corrección de erros no DOG do 22 de setembro), o centro desdóbrase en dous, por un lado o propio IES Porta da Auga e por outro o Centro Integrado de Formación Profesional Porta da Auga. A orde do 30 de novembro de 2006 (DOG do 2 de xaneiro) autoriza a oferta educativa dos dous centros, quedando o IES Porta da Auga coa ESO, Bacharelatos (modalidades de Tecnoloxía e Humanidades e Ciencias Sociais), os ciclos formativos da familia profesional de Administración (ciclo medio de Xestión Administrativa e ciclos superior de Administración e Finanzas) e os programas de garantía social (Axudante de operacións de carrozaría do vehículo, dependente de comercio, operario de albanelería e instalador electricista).
Ó longo destes anos de implantación de novos estudios e reformas cómpre salientar aos máximos responsables: os nosos directores, que co seu traballo e coa axuda dos distintos equipos directivos e profesorado fixeron posible isto. Xa mencionamos ao director que provisionalmente se encargou de comezar a nosa andaina: José Benito Santana Gutiérrez. Logo dirixiu o centro Jesús Eugenio García García e os seguintes foron:
  • Flor Núñez Sánchez
  • Antonio Gregorio Montes
  • Xose Antón Méndez López
  • Luis Manuel Álvarez Martínez
  • Álvaro Doural Leiras
  • Alfonso Piñeiro Funcasta
Coa nova oferta tamén aumentou considerablemente o número doutros dos protagonistas desta historia, os alumnos e alumnas, que chegaron a ser mais de 600 no curso 1996-97, como se aprecia no seguinte gráfico:

20170110

Pago por control

Pagar por controlar. Que paguemos (todos) porque nos controlen (algúns). O último episodio veciño, As Catedrais.
A Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio a semana pasada, no DOG, fixo o anuncio:
"RESOLUCIÓN do 29 de decembro de 2016, da Secretaría Xeral Técnica da Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio, pola que se anuncia a licitación, polo procedemento aberto, tramitación ordinaria e anticipada de gasto, para a contratación do servizo de actuacións de ordenación do uso público e divulgación dos valores naturais do monumento natural da Praia das Catedrais, cofinanciado pola Unión Europea a través do Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional (Feder) nun 80 %, no marco do programa operativo Feder Galicia 2014-2020."
Está claro, emprego de fondos enuropeos para o desenvolvemento para que unha empresa privada se encargue do control no acceso e folletos de divulgación nas catedrais. Poden obterse máis datos nos pregos, que istos si se poden verna web, non como sucedeu coa Illa Pancha, e visto que non se sxixe unha clasificación de actividade determinada para acceder ó contrato, que IVE incluído, representa 150 645 € para unha duración de 23 meses a partir da súa resolución (meses que non son contínuos, pois o control non se extende a todo o ano e a propaganda non hai exixencia tampouco de facela continuada).
Catro guías, catro peóns e dous educadores serán a plantilla que, de xeito discontínuo, atenderá ata a semana santa do 2019 as labores. Sabes o persoal que había o ano pasado? Sabes que no verán pasado pasaron case 250 000 persoas polas catedrais?
Son páxinas abondo para comentar de xeito breve. Por iso quédome cun detalle curioso, aparentemente sen importancia, para facer boca: os pregos de cláusulas administrativas teñen un peso dixital 4 veces maior en galego que en castelán (hai o ficheiro nos dous idiomas). Por?
Por certo, a nova saiu o día de Reis nos xornais, para quen quera consultar que poñían en relación a isto.

20220811

CALLA, PUEBLO, CALLA. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Outro artigo co mesmo título foi escrito un ano antes. Neste caso, trátase de unha inxerencia dalgún político que pretende que os políticos teñen a exclusividade non só de participación, senón mesmo de opinión. Secuestro do pobo que non aparece só nesta circunstancia, senón, como José María apunta, en moitas máis, ninguneando o que se chama democracia. E facendo que o 'que se presenten ás eleccións' sexa unha mostra máis do engano electoral dunha eleccións que s epretenten mangonear.

Viernes, 16 de mayo de 2008

CALLA, PUEBLO, CALLA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 17:13

Los comentarios vertidos por el portavoz del PP de Ribadeo en la emisora local ‘Onda Cero’, el pasado día 12 de mayo, criticando las actuaciones de ciertas asociaciones vecinales sobre la nave en el puerto de Mirasol, no me parecieron afortunados. En ellos criticaba este portavoz la participación ciudadana en la vida pública de nuestro concejo. Opiniones relacionadas, en este caso, con el proyecto de construcción de una macro nave en el puerto de Mirasol de Ribadeo. “Para opinar ya estamos nosotros”, decía, negándoles así el derecho a opinar sobre este tema y olvidando que el verdadero protagonista de su propio destino es el pueblo, del que los políticos sólo son representantes. Unas declaraciones equivocadas, que ciertos políticos gustan de compartir, olvidando que, aunque la voz del pueblo no necesariamente represente criterios de verdad en todos los casos, en democracia ha de ser respetada.

Las democracias occidentales, como forma política de gobierno, tienen su fundamento en el principio de que el pueblo es soberano en sus decisiones y es el único depositario del poder, que lo ejerce por medio de sus representantes políticos, libremente elegidos, de acuerdo con unas normas establecidas que regulan el funcionamiento de los partidos políticos. Pero esta delegación de funciones no anula el derecho del pueblo para intervenir directamente en su destino. Pues la democracia no es votar cada cuatro años, como afirma este portavoz cuando dice que si quieren intervenir en las decisiones que se presentan a las elecciones; al contrario, la democracia es participación de la sociedad civil en la vida política.

Cuando se acercan las elecciones los políticos se desgañitan gritando: ‘Habla, pueblo, habla / habla sin temor / no dejes que nadie / apague tu voz’. Pero una vez que el pueblo ha hablado y los partidos se han hecho con el poder lo que sucede es que muchas veces, en vez de escuchar al pueblo, interpretan su mandato como un cheque en blanco para hacer su voluntad que no siempre coincide con los intereses del pueblo.

Y cuando los partidos políticos usurpan la voz del pueblo, se cae en lo que todos conocen como la ‘dictadura de los partidos’ e incumplen el contrato que con el pueblo tienen suscrito.

Sobrados ejemplos de esta actitud tenemos a lo largo de la historia en los que la voz del pueblo fue usurpada en beneficio de ciertas ideologías o de partidos políticos que usurparon la voluntad popular. Eso y no otra cosa fue lo que hizo, por ejemplo, el alcalde del PSOE de Ribadeo cuando en el pasado mandato se definió a favor del relleno de la ría, después de haberse manifestarse con el pueblo en su contra y haberse comprometido a respetarla en su programa electoral.

Con actitudes como las que ahora mantiene el portavoz del PP, receloso del protagonismo del pueblo, España no habría conocido el levantamiento del dos de mayo contra los franceses, que devolvió a la nación su dignidad. Con actitudes como esa, la revolución francesa, que proclamó los principios de libertad, igualdad y fraternidad, no hubiera existido y aún seguiríamos bajo el absolutismo.

Por ignorar la voz del pueblo que pedía otro trazado, hoy tenemos la autovía del Cantábrico alzada como una muralla que divide en dos nuestra rasa costera en Vilaselán y Piñeira y atenaza la expansión de Ribadeo.

¡Que se presenten a las elecciones!, exigía este portavoz, ignorando el derecho del pueblo a manifestar su opinión. Cuando los políticos van por senderos distintos a los del pueblo a quien representan es la calle el único recurso que le queda a la gente para expresar su voluntad. Pues el derecho del pueblo a protestar nace del hecho de ser ciudadanos y pagar los impuestos. Y quien trate de restringir los derechos y la libertad del pueblo a manifestar sus ideas y sus opiniones sobre su propio destino, como hizo el autor de estas declaraciones, está atentando contra la misma esencia de la democracia y utiliza los mismos principios del régimen anterior cuando elegía los alcaldes a dedo amparándose en la falacia de que el pueblo no estaba preparado para tomar decisiones.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20081207

Nota de prensa / Xuntanza da Mesa de asociaciacións de viciños de Ribadeo

Nota de Prensa
Mesa de asociacións de viciños de Ribadeo
Venres, ás 20:00 horas, tivo lugar na Casa da Xuventude de Ribadeo unha xuntanza da Mesa de asociacións. Reuníronse as AAVV de O Tesón, O Cantal de Rinlo, A Madanela de Remourelle, a Atalaia, Vilaselán e Santalla de Vilaosende.
A xuntanza respondeu á chamada a dar un paso máis na procura da unión viciñal para afrontar xuntos os problemas e as inquedanzas comúns.
Comezou a xuntanza dando nota de que non se convocara a unha asociación por non dar entrado en contacto con ela, estando as demáis avisadas,. Asemade, deuse conta de que a última volta que se falara co alcalde sobre a Mesa de Asociacións quedara en convocala para mediados deste mes, sen que ata o momento estivera convocada e despois de vir arrastrando esta situación de 'pre-convocatoria' dende agosto, mes no que se quedara en convocar. É precisamente esta falta de convocatoria a que impulsou ó Tesón a promover a presente xuntanza.
Sen unha orde do día previa, pasouse a tratar o tema do Regulamento de Participación Cidadá, repartindo un borrador para facer un estudo e presentar no concello para a súa tramitación coas variacións que se estimen oportunas. Neste punto xurdiu un debate sobre a asistencia doutro tipo de asociacións (Amas de casa, Rinlo bai, Cogami, ...) ás reunións da mesa, continuando no futuro cunha estrutura semellante á actual.
Outro punto que xurdiu na xuntanza foi o Regulamento, contrato tipo, etc, correspondente ó Hospital Asilo, en período de información pública ata xaneiro, coa recomendación de que se recolla o aprobado en primeira instancia no pleno pasado para presentar as alegacións que se estimen oportunas, algo que as asociacións que xa fixeron unha primeira letura estiman moi convinte debido as lagoas observadas.
Con posterioridade coméntase a posibilidade de aproveitar a financiación de 1 700 000 €, tendo en conta que ven destinada do goberno central ós concellos, tendo no punto de mira o desemprego. Non embargantes, debido ó pouco prazo para presentar o plan correspondente, polos concellos, sería posible para as asociacións o axudar na tarefa de paso que se tentan solventar problemas de obras nalgunha zona concreta. Nese sentido, conviría, a pesares de que as asociacións xa teñen presentado diversas peticións ó concello, retomalas de ser posible e facer para cada unha un anteproxecto valorado coas indicacións fundamentais e un orzamento, con miras a simplificar a xestión interna na casa do concello e, sen perder a subvención, dirixila ás obras que se consideran máis adecuadas.
A continuación, e dado que Pancho Campos, participante na xuntanza e Presidente de O Tesón, é un dos catro representantes das AAVV na recén creada Comisión de Participación Cidadá da área sanitaria de Cervo-Burela, explicou o programa QUERES, ofrecéndose para os trámites que se podan tratar mediante o mesmo, xurdindo xa o tema da ambulancia para o tratamento no Juan Canalejo de A Coruña ou o 902.
Déuse remate á xuntanza pouco antes das 21:30 horas.
(Máis no blog de O Tesón)

20110423

Algunha cousa

-Publicado en 'La Comarca del Eo' desta semana-
Achéganse as eleccións municipais. Chegan as promesas, pero tamén un motivo para voltar a vista atrás e complementar ou suplir a propia acción como cidadá. E con elo, facer repaso de moitas cousas transcorridas estes anos (non só dos catro últimos), ou que mesmo agora están a transcorrer e se proxectan cara ó futuro.
Poderían collerse moitas cousas diferentes. Quizáis as que veñen a continuación non sexan as máis importantes dentro das que están nas mans do concello (o da importancia depende tamén de quen a esteña a xulgar), pero levan no candeleiro meses (ou anos) e seguen sen solución, cando aparentemente non son problemáticas por haber un amplo acordo. Así, a residencia de maiores, as vidrieiras da capela do cemiterio, o Castro das Grobas, o xulgado, o ascensor da Atalaia, ...
Cada unha delas necesita un tratamento abondo máis amplo do que lles vou dar aquí. Tívoo. E teráo.
En canto á residencia de maiores, a comisión da plataforma constituída ó efecto acordou parar no periodo pre- e eleitoral, despois de asegurarse que tódolos partidos levan no seu programa o impulso para a súa construcción (seguro que se plasmará de xeito diferente, e haberá que ver as diferenzas), polo que, polo momento, deixo só o comentario de que o tema segue, aínda que haxa un paréntese anunciado.
En canto ás vidrieiras do cemiterio, despois da denuncia pública feita polo Tesón caeu o mutismo administrativo mentras a asociación comeza a impulsar un movemento cara á súa recuperación, á espera de que quen pode falar, fale. Pancho Campos xa ten recollido algún dato, mentres José Mª Rodríguez foi último en falar da situación, no seu blog e na Comarca. Así, Pancho contou as 600 pezas de vidro montadas de cada unha das vidrieiras enteiras (hai varias que teñen só dous dos tres corpos nos que están divididas). En total serían 4 000 pezas as montadas antes do destrozo. E as que hai que recuperar. Só esta cantidade, a parte da propia reproducción dos vidros cunha técnica que ten que ser complexa, ou da minuciosa montaxe necesaria, da unha idea do monto económico que pode supoñer o voltar as vidrieiras a un estado decoroso, o que pode rondar os 500 000 €. De onde se van sacar os cartos, quizáis dun seguro? Podería dar lugar á formación de xente que entenda do tema en Ribadeo e ó nacemento dunha industria relacionada? De canto tempo estamos a falar? Moitas preguntas, e poucas respostas polo momento. Respostas que haberá que ir dando, pero que ninguén -léase dentro da corporación municipal- pide
En relación ó Castro das Grobas, vai para dous anos que se fixeron as catas, das que se deron moi boas referenzas iniciais. Díxose naquel entón que se atoparan 300 pezas, pero tamén que cara a setembro (de 2009) entregaríase un informe completo do tema. Non sei se se entregou, a pesares de que tentei enterarme. Se o houbo (que supoño que si, por contrato coa xente que se encargou da escavación), difusión non tivo. Isa difusión sería o seguinte paso. Mentras, un lugar que pode servir de turismo de proximidade a Ribadeo, está a servir para encherse de novo de maleza. Fíxose algunha actividade para promocionalo (a parte das de O Tesón que focalizaron a atención sobre a paraxe)? Un díptico que indicara o lugar cun par de fotos do atopado? No seu momento díxose que se ía tapar de novo para evitar o roubo de posibles restos. Nin iso.
O xulgado de Ribadeo segue en Mondoñedo. Sinaturas si, foron recollidas polo Tesón. A foto da entrega das sinaturas para o seu envío ó Ministerio congregou a representantes políticos dos catro partidos políticos instalados na corporación en Ribadeo. A resposta de Madrid aínda non chegou, e terá que ser reclamada, a parte de que necesite unha entrevista, por exemplo. Pero a nivel local, tampouco houbo movemento: no seu momento, pediuse apoio, e de xeito oral, coido que todo o mundo presente na foto estivo de acordo con facer unha petición común no pleno, aínda que se dixo que xa houbera peticións anteriores. Iso foi o 31 de decembro. Pasaron xa máis de 100 días e dous plenos ordinarios, e a solicitude segue orfa pola parte política. Máis de medio século sen xulgado e o que virá aínda.
Se miramos ó ascensor da Atalaia, e deixando á beira cuestións como que sexa un ascensor panorámico que tapa o panorama, ten habido accións tentando paralo nas dúas corporacións implicadas, ou pedindo que se fixera un estudo de custes de mantemento. As respostas via pleno foron vacías. A día de hoxe, que saibamos, non hai dito estudo, pero si hai gastos, reflexados xa nos plenos pasados e que se poden consultar nos rexistros correspondentes. Díxose tamén que as instalacións ó pé podían albergar unha tenda de cara o turismo, que podería ter asemade información e mesmo botar un ollo polo ascensor. Polo momento non hai nada. O ascensor úsase (con diferenza grande entre épocas, non é necesario estatísticas para constatalo) pero desenvolvemento posterior non houbo. Un estudo de beneficios económicos que compensaran a súa construcción ou mantemento, tampouco.
E poderiamos seguir. Outro día.

20190627

PARABENS A PLATAFORMA POLA RESIDENCIA DA TERCEIRA EDADE. EN MAREA RIBADEO

Nota de prensa
En La Comarca del Eo do 15/6/19 (e neste blog) aparece un artigo asinado por PLATAFORMA DE MAIORES DE RIBADEO ao que desexamos facerlle algúns comentarios. 
O primeiro e fundamental, felicitar a esta plataforma polo éxito logrado ao abrir a residencia despois de tantos anos. Convén botar man das hemerotecas, porque o tempo soe amolecer a memoria, para lembrar que a iniciativa desta plataforma veciñal, desgraciadamente agora incompleta, foi determinante para chegar á posta en marcha deste servizo, a tal punto que se non fose pola sua pertinaz actividade esta residencia non existiría, cecais outra pero esta non. En segundo lugar a proposta de crear unha asociación veciñal para o seguimento da xestión da residencia é absolutamente coherente e necesaria. Hai moitos motivos, dende un básico de participación democrática ata o feito de ter polo medio a Clece, do grupo ACS, controlado por Florentino Pérez. Debemos suliñar aquí que éste é o primeiro contrato que Clece acada en Galicia, por un periodo de catro anos. Resulta obvio que polo de agora todo serán flores pero co paso de tempo verase o modelo de xestión deste tipo de empresas expertas entre outras cousas nas portas xiratorias. Hai que ter en conta tamén que os servizos sociais son un dos espazos da xestión pública mais acaidos para o voluntariado e a participación comunitaria e mesmo que en Ribadeo hai algunha experiencia de voluntariado moi valiosa, pero falla unha organización ou colectivo interesado pola xestión e non se observa que haxa moito interés por parte do gobernó municipal nen polos grupos de oposición se tomamos como referencia os programas electorais e as propostas dos últimos anos. O mesmo escrito da Plataforma denuncia que nengún partido político respostou ao seu proxecto de asociación e estatutos o cal confirma esta impresión e perfila un escenario preocupante. Supoñemos que a nota da Plataforma refírese aos partidos políticos que conqueriron representación nas recentes eleccións municipais porque eles ben saben que o colectivo En Marea remitiulles dous correos con propostas tanto ao proxecto xeral como aos estatutos.

En resumen, entendemos que a proposta da Plataforma é unha iniciativa moi positiva para o futuro de Ribadeo e poden dar por feito que contará ca colaboura do noso grupo, como xa quedaba ben craro no noso programa electoral.

20081206

Mesa de asociacións de viciños de Ribadeo 20081205.- copia do blog de O Tesón

Mesa de asociacións de viciños de Ribadeo
Día: Venres 20081205
Hora: 20:00
Lugar: Casa da Xuventude de Ribadeo
Asistentes por: O Tesón (Pancho, José Mª e Antonio), O Cantal de Rinlo (Jesús), A Madanela de Remourelle (Mª Toni), a Atalaia (Soledad e Rocío), Vilaselán (Isabel) e Santalla de Vilaosende (José Ángel).
Comezou a xuntanza dando nota por parte de O Tesón de que non se convocara a unha asociación por non dar entrado en contacto con ela, estando as demáis avisadas. Asemade, deuse conta de que a última volta que se falara co alcalde sobre a Mesa de Asociacións quedara en convocala para mediados deste mes, sen que ata o momento estivera convocada e despois de vir arrastrando esta situación de 'pre-convocatoria' dende agosto, mes no que se quedara en convocar. É precisamente esta falta de convocatoria a que impulsou ó Tesón a promover a presente xuntanza.
Sen unha orde do día previa, pasouse a tratar o tema do Regulamento de Participación Cidadá, repartindo un borrador para facer un estudo e presentar no concello para a súa tramitación coas variacións que se estimen oportunas. Neste punto, a instancias de a Atalaia, xurdiu un debate sobre a asistencia doutro tipo de asociacións (Amas de casa, Rinlo bai, Cogami, ...) ás reunións da mesa, continuando no futuro cunha estrutura semellante á actual.
Outro punto foi o Regulamento, contrato tipo, etc, correspondente ó Hospital Asilo, en período de información pública ata xaneiro, coa recomendación de que se recolla o aprobado en primeira instancia no pleno pasado para presentar as alegacións que se estimen oportunas, algo que as asociacións que xa fixeron unha primeira letura (Tesón e Atalaia) estiman moi convinte debido as lagoas observadas.
Con posterioridade coméntase a instancias de J. Ángel (Santalla de Vilaosende) a posibilidade de aproveitar a financiación de 1 700 000 €, tendo en conta que ven destinada do goberno central ós concellos, tendo no punto de mira o desemprego. Non embargantes, debido ó pouco prazo para presentar o plan correspondente, polos concellos, sería posible para as asociacións o axudar na tarefa de paso que se tentan solventar problemas de obras nalgunha zona concreta. Nese sentido, conviría, a pesares de que as asociacións xa teñen presentado diversas peticións ó concello, retomalas de ser posible e facer para cada unha un anteproxecto valorado coas indicacións fundamentais e un orzamento, con miras a simplificar a xestión interna na casa do concello e, sen perder a subvención, dirixila ás obras que se consideran máis adecuadas.
A continuación, e dado que Pancho Campos é un dos catro representantes das AAVV na recén creada Comisión de Participación Cidadá da área sanitaria de Cervo-Burela, explicou o programa QUERES, ofrecéndose para os trámites que se podan tratar mediante o mesmo, xurdindo xa o tema da ambulancia para o tratamento no Juan Canalejo de A Coruña ou o 902.
Déuse remate á xuntanza pouco antes das 21:30 horas, quedando en facer unha próxima xuntanza en febreiro.

Entrada publicada en http://o-teson.blogspot.com na mesma data á que é asignada a súa reprodución e o mesmo etiquetado.

20151224

A botadura do DR. Fridtjof Nansen, nova de onte na ría


Traduzo da nota de prensa de Gondán na versión da súa páxina web, con data de onte:
"Hoxe, nos asteleiros Gonda de As figueiras, con marea alta, no novo buque de investigación oceanográfica e de pesca  do instituto de investigación marina de Bergen -baixo un programa liderado por NORAD, FAO e o ministerio noruegués de asuntos extranxeiros- foi botado con éxito. O contrato deste buque oceanográfico foi asinado en marzo do ano pasado. Este sofisticado buqe foi adxudicado a Asteleiros Gondán a traverso dunha licitación internacional, na que competían oito asteleiros noruegueses e españois.
Deseñado pola compañía Skipsteknisk, ten 74,5 metros de eslora e 17,4 de manga, pode operar en zonas tropicais e subtropicais en países en desenvolvemento.
No buque foi usada tecnoloxía de vangarda para desenvolver actividades enfocadas ós estudios do ecosistema mariño, poñendo énfase na avaliación de bancos de peixes. De xeito adicional, o buque será usado para recoller datos para estudio e comprensión dos efectos do cambio climático, mapeado da biodiversidade mariña, medida de CO2 e a acidificación resultante dos aceanos, medida de osíxeno e desosixenación dos oceanos e estudos de contaminación. O buque estase a equipar de acordo coa mellor normativa para buques de investrigación de ruído reducido, de acordo cos estrictos requerimentos de ICES 209."
foto da nota de prensa de Asteleiros Gondán

20150930

Do leite que se produce en Galicia: unha entrevista a José Ángel Salvatierra na revista Irimia

Onte, José Ángel Salvatierra, enxeñeiro técnico agrícola con ampla experiencia no agro galego e tamén coñecedor do sector en toda Europa, pasoume a revista Irimia co que coido é unha interesante entrevista que lle fixeron (fíxolla Daniel López). Velaieiquí:
"Os tractores na rúa foron portada, os prezos do leite caeron e as explotacións producindo á perda...
Isto dos tractores na rúa é cíclico en Galicia. E case sempre empezan na nosa Comunidade. Por una parte, porque aquí prodúcese aproximadamente o 45% do total estatal e hai máis de 9000 explotacións; por outra, cando veñen mal dadas, é a forma máis visible e máis fácil para mostrar o problema á opinión pública. Ata aquí todo ben, pero non é suficiente.
E pois...? Que marxe de intervención habería?
As Administracións non poden fixar un prezo mínimo para o leite. Isto sería contrario ás normas do libre mercado. Mesmo caeu niso a ministra española, dicindo que se o fixera Francia preguntarían a Bruxelas e que, se fose legal, tamén o farían aquí. A dúbida ofende na boca dunha ministra de agricultura. Xa non facía falta preguntar. O que fixo o ministro francés foi convocar ás partes, para que chegasen a ese acordo, e facer de animador, de árbitro e de testemuña, a través da comisión de seguimento, por se algunha das partes por separado rompe as regras escritas e asinadas. En Francia levan máis de vinte anos con contratos homologados en distintos sectores, non só no leite. Os prazos dos contratos son como mínimo dun ano, con cláusulas de corrección, segundo evolucione o mercado. Isto aquí nunca se fixo e estamos moi verdes.
Esa caída de prezos é resultado directo do final do sistema de cotas?
A situación á que se chegou nos prezos non é só polo final das cotas; xa ocorrera outras veces coas cotas en vigor, como nos anos 2007 e 2012, tamén con prezos por baixo dos custos de produción. Logo subiron de forma importante durante ano e medio e non se fixo nada, ata o 2012. Subida importante outros dous anos, e así chegamos ata agora. Desta vez si hai máis leite no mercado, tanto en España como en Europa. O corte de exportación a Rusia, polo bloqueo da UE, e o menor consumo de leite en pó de China, fixeron subir os excedentes.
Non se pode producir sen límite, como lles gusta facer os gandeiros galegos, que aumentaron moito a súa produción, xa desde antes de rematar as cotas, e máis aínda dende o dia 1 de abril. Aumentan as vacas por compra (máis carga gandeira), pero sen aumentar a terra; polo que se aumenta a compra de penso, máis alfalfa, mais, máis, comprando fóra da explotación, e se o prezo do leite baixa , volvemos ao círculo de perdas.
Aumentar a produción, non sempre leva a mellorar os beneficios. Bastantes veces diminuír o leite producido nunha granxa, trae melloras nas marxes netas. Ter un tanque grande e enchelo como sexa cada dous días, se os custos diso son altos, non vai levar directamente a ter una marxe neta mellor. Isto que parece fácil, a maioría dos produtores “intensivos” non o entenden.
Tes comentado reiteradamente que o sector lácteo galego é moi vulnerable. Por que? Que debilidades ten o “noso sistema”?
Aquí está a vulnerabilidade do sistema de produción de Galicia en xeral. É un sistema que se lle chama intensivo. De 3-3,5 unidades de gando maior –UGM- por Ha. Non porque todas as explotacións sexan pequenas en superficie. Hainas de máis de 40 e de 50 Has., pero deberían ter de 50-60 vacas, máis a reposición, e na realidade teñen de 100 a 150 vacas.
Por que?
Porque foi o que lles vendeu o “ sistema”, para ser grandes e competitivos...! Dicíanlles: “compra vacas, compra cota, amplía as cortes, cambia a sala de muxir, tractor máis grande e moderno, etc, etc”. Pero quen lle falaba de terra? Nalgunhas zonas escaseaba, pero xa non se pensaba nela. “Pon todo a millo”. Na maioría dos casos ese é o único cultivo. Comprar o que falte fóra: Penso, alfalfa, palla, raigrás secado, bagazo de cervexa, etc. O “sistema” véndelles todo isto. A semente do millo, os fertilizantes químicos , os fitosanitarios , o seme probado, as máquinas que eles non elixen, os “establos”, etc. “Pide un préstamo que o pagas fácil”...Pero quen lle facía un estudo de viabilidade? Se o prezo do leite se mantén a bo nivel ou sobe, todo vai funcionando. Pero se vai á baixa un período longo... E o que se vende baixa, pero o que se compra sobe ou mantense, e entramos no bucle.
Non sempre cambiar é mellorar...
Ollo. Non quero dicir con isto, que non se precise ir mellorando e actualizándose, pero con racionalidade e con números. Cousa que os gandeiros galegos nos lle gusta levar. Alguén ten unha corte para 40 vacas , e da noite para o día, decidir duplicar o número.
E pregúntaslle: “E a terra? Tamén a dobras?” “ Non, pero xa veremos se atopo algo”. Con esta alegría nas decisións coñezo cantidade de casos. E o problema é que non se aprende duns para outros e repítense erros. Salvo lixeiras excepcións, hai un sector de produtores con niveis moi baixos en formación. Non son quen de controlar os factores de produción e de manexo, nun sistema onde se move tanto diñeiro e de forma moi complexa, sen levar ningún tipo de contabilidade económica, nin programa técnico de manexo. Cando as marxes son amplas o sistema vai tirando. Pero cando se acurtan, o sistema rompe. E cando consultan aos “técnicos do sistema” que poden facer, que están perdendo cartos cada mes... Resposta: “hai que esperar que mellore o prezo do leite”.
Esas debilidades, quedan máis en evidencia se o comparamos co sistema francés ou bávaro?
Os produtores franceses e alemáns e, en xeral, os da UE, agás os portugueses do norte, que son aínda máis intensivos cós galegos ( será pola proximidade ou pola lingua), basean o seu sistema na base territorial, na terra. Sen terra non hai leite. Os franceses miman a terra. Non se pode traballar mollada, que se compacta. Evitan a erosión. Evitar, e se é posible, diminuír a utilización de herbicidas.
Isto lógrano con alternativa de cultivos. Por exemplo, o millo non volta á mesma parcela ata o quinto ano, que alternan con trigo, cebada, pradeira, colza, etc. Cultivos que consomen na granxa, para penso, e venden o sobrante, tendo ingresos, a maiores dos do leite. É un sistema de produción máis sostible, menos contaminante e moito menos dependente do mercado ou, ás veces, case nada das materias primas.
En Francia por exemplo, as terras no inverno, onde se cultivou millo, non poden quedar sen nada. Hai que sementar algo para evitar a erosión. Aínda que logo sexa para enterrar como abono verde.
Que poderiamos e deberiamos facer a partir do día seguinte de que os tractores volvan a casa?
Cando os tractores volvan para a terra, será preciso que os produtores senten a reflexionar. Coa cabeza descansada. Será preciso facelo tanto se conseguiron o que se propoñían, como se conseguiron tan só unha pequena parte, ou, poñámonos no peor dos casos, se o que se logrou os deixou defraudados.
Para os produtores galegos no ano 1987, o principal atranco que vían nun horizonte curto era o establecemento das cotas leiteiras, fixadas por Bruxelas, para frear os excedentes. Aquilo que ao principio se entendeu como un problema, logo se transformou nun elemento de estabilidade no mercado do leite. Non sen sacrificios para os gandeiros, pola necesidade de mercar cota. Outros non a mercaron, e conformáronse coas cantidades que lles regalaba a Administración, dos fondos que facía cos plans de abandono. No sistema de cotas a recollida estaba asegurada. Cousa que agora non o está.
Para moitos gandeiros galegos a data de 1 de abril do 2015, parecíalles una data liberadora, e que a partir de aí o camiño para vender leite sen o corsé do límite de producir, sería favorable para mellorar os ingresos e a rendibilidade da explotación, a base de producir máis litros. Por exemplo, os franceses sempre apostaron por un sistema de regulación do mercado. Agora mesmo teñen dous tipos de leite, tipo A, baseado na antiga cota, a un prezo acordado por contrato dun ano, e tipo B, a un prezo de leite en pó. Xa saben a que aterse se se pasan da cantidade A.
Despois das protestas hai que reflexionar e ver o camiño percorrido nos últimos 30 anos no sector do leite. Imos seguir así desestruturados, sen nexos?
Primeiro entre os produtores, constituíndo foros de debate periódicos e permanentes, a través de organizacións do tipo que sexa (asociados , sen asociar, cooperativas, técnicos , investigadores, etc), con mesas de traballo e, logo, asembleas, sobre os moitos problemas que ten o sector: falta de terra, sistema de produción, falta de incorporación de mozos/as, concentración ou permuta de fincas. Tamén transformación de produtos. Sabemos máis ou menos producir, pero non sabemos nin transformar nin, aínda menos, comercializar. Para iso hai que formarse e querer aprender, que é do que máis carece o sector, na miña modesta opinión. Non é só problema de prezo, que o é tamén. Pero hai outros.
Logo non hai que esquecer, as relacións coas industrias e as cooperativas de transformación, alí onde estean, como fan noutros países como Irlanda , Holanda ou Dinamarca. Non velas como inimigas, senón como posibles colaboradoras da cadea económica. Isto levará tempo. Pero creo que sería bo intentalo con unión, fe e perseverancia.
Anímoos a traballar nesta ou noutras liñas, de forma continuada, e non a volver cada un a súa casa, ...ata a próxima crise de prezos."