Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta ascensor. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes
Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta ascensor. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes

20131013

Un premio para o ascensor


    Ribadeo 'espertou' o pasado día 7 de outubro coa concesión dun premio 'ó ascensor'. Con esa idea foi recollido nas novas e polo alcalde, segundo elas. Así foi recollido cun certo retraso.
    Collo a parte da nominación do Ri.U.So que atinxe ó ascensor: "gli spagnoli Elisabeth Abalo e Gonzalo Alonso hanno vinto nella sezione "Architetti e Ingegneri" (premio 4mila euro) per la realizzazione di una torretta che andrà a caratterizzare il porto turistico di Ribadeo, in Galizia, ricucendo il percorso che congiunge il litorale al centro storico." . É dicir: os españois Elisabeth Abalo e Gonzalo Alonso venceron na sección 'Arquitectos e enxeñeiros' (premio de catro mil euros) pola realización dunha torreta que chegará a caracterizar o porto turístico de Ribadeo, na Galiza, reducindo o recorrido que une o litoral e o centro histórico.
    Hoxe facía vento na Atalaia. Non eran acolledores os bancos. No prado hai 3. Dous xuntos, fronte ó ascensor, nos que, se un está sentado, recolle ista vista:
    Mentras, o outro, que cadra xusto fronte ó único espazo sen copas das árbores enfronte da saída da ría, ofrece ista:
    E a vista de Castropol, embaixo, queda sen bancos, nin nese nivel nin na baixada dende a capela ó ascensor:
    Se se baixa alí, pódese observar un evidente descuido no seu mantemento, como houbo quen me comentou hoxe mesmo. E outras vistas, menos efectivas por ser de curta duración a traverso de vidros non tan transparentes a estas alturas.
    O premio foi para os arquitectos, non para Ribadeo (entrou na categoría de arquitectos, non de administracións públicas). Por certo, un comentario do alcalde: 'mantenerlo, dice, no supone problema para el Concello, porque el gasto es asumible'.
    Así pois, o premio Ri.u.so pode estar ben dado conforme ás bases: é certo que foi unha rexeración (non o ascensor, senón o resto da obra), é certo que é nunha urbe, é certo que é mantible segundo o alcalde. Tamén é certo que o premio non é para a súa beleza e encadre na paisaxe dende a atalaia, ou pola súa posibilidade de embelecer o entorno, por poñer dous exemplos. Coido tamén que o xurado non paseou pola zona, tomando máis ben as desisións sobre papel.
    Ben, e, de xeito independente, dicir que o acordoamento dunha zona da atalaia leva xa moito tempo, sen amañar o motivo dela. O dito: as cousas, a parte de logralas, hai que mantelas.
    -- No blog hai abondas entradas sobre o ascensor. Por exemplo: http://ribadeando.blogspot.com.es/2007/05/pagus-ascensor-na-atalaia-de-ribadeo.html (presentación da obra, antes de facela)
A inauguración: http://ribadeando.blogspot.com/2010/07/desoberto-o-pastel-do-ascensor.html
Sobre o desenvolvemento das obras: http://ribadeando.blogspot.com/2009/10/o-ascensor-da-atalaia-onte.html
Comezo efectivo do uso: http://ribadeando.blogspot.com/2010/08/50-s-ou-ascensor-habemus.html
Artigo externo (J.E.Amor): http://ribadeando.blogspot.com/2009/07/xa-algo-vello-pero-de-actualidade.html
O ascensor, tiroteado: http://ribadeando.blogspot.com/2010/03/o-ascensor-da-atalaia-primeiro.html
Subindo no ascensor: http://ribadeando.blogspot.com/2010/03/o-ascensor-da-atalaia-primeiro.html
21 m de desnivel (non 35 que din): http://ribadeando.blogspot.com/2010/07/47-m.html
Sobre o mantemento: http://ribadeando.blogspot.com/2011/09/20110919-pleno-i.html
En fin, hai máis ...

20100802

50 s ou ascensor habemus

Por fin os 'de a pé' podemos usar o ascensor da Atalaia. 16 persoas de cabida e 50 s entre entrada e saída, distribuídos de xeito aproximado en 7 de cerre de portas e outro tanto de apertura, co que quedan uns 36 de viaxe propiamente dita; deles, uns 25 son 'con vistas á ría', se ben abondo reducidas. é dicir, a ría pódese ver durante a metade da viaxe por menos da cuarta parte da superfieice lateral do ascensor. Como estaba previsto, sen ascensorista, pero con non o estaba, sen servizo de turismo nin tenda no baixo.
As escaleiras adxuntas, practicables, desertas e sen uso, un lugar máis para esconderse de miradas. O chan do baixo, a media tarde, xa cocho. Con follas que se colan por entre as barreiras que fan de portas e de adornos, pero non só. Por certo, non escoitei nada sobre o servizo de limpeza que terá.
As fotos, abaixo.
Primeiro retrasado, logo tiroteado.
Descoberto o pastel do ascensor.
O ascensor da Atalaia, onte.
Derrumbe da Atalaia.
Ascensor da Atalaia.
Cogomelos.
Natureza e home, fotos e outras imaxes.
Guirilanda.
De improperios a patadas e sorrisos.
Máis sobre o ascensor en ribadeando.
O ascensor, na prensa hoxe: Voz.

A primeira imaxe, o portal inferior, o que da á Avenida Castelao. Déixanse ver na parte soperior esquerda os buracos inferiores do oco do ascensor. O portal deixa paso non só ó ascensor, senón ó que sería a billetería (caso de ser de pago nalgún momento a viaxe) ou a oficina de información (que asemade se pretendía nalgún momento). As portas seguen o mesmo estilo do ascensor e do resto de enrexados do conxunto (a excepción do valado para non poñer cemento para evitar máis desprendementos da Atalaia)
A segunda foto é unha vista do lateral norte do ascensor, que da internamente ás escaleiras, e polo tanto, evita as vistas cara esa zona dende a caixa de transporte, escamoteando a saída á ría dende o interior.
Veñen despois unha vista das escaleiras alternativas ó ascensor pola parte de dentro; corresponde ó tramo máis baixo, sen nada especial que reseñar.
Logo, unha vista da parte das escaleiras co valado visto dende a parte interna asemade. Aquí é onde se ven os restos que xa hai no chan o primiero día de uso.
Dúas imaxes subindo no ascensor, as dúas máis altas, podendo desfrutar a plena vista pola amplitude do oco só da máis alta de todas, enfocada cara ó sur.
As seguintes son dos ocos da plataforma superior, que serven de fiestras socorridas para paliar a atalaia que representa(ba) o mirador da Atalaia. Este caso representa a única parte da estrutura que enfoca ó norte.
As dúas últimas vistas son do conxsunto do caixón superior da estrutura, dende dentro e dende a parte superior do (antigo) mirador da Atalaia.

20100715

Descoberto o pastel do ascensor


Onte foi descoberta a placa e inaugurado o ascensor. Cal? O da Atalaia, claro. 21 m de desnivel. Non máis pasaxeiros polo momento, pois está pechado á espera de pequenos detalles. O acto foi aproveitado: non foi o importante ó descubrimento da placa, senón os comentarios e peticións arredor dela, lembranza de inversións prometidas e lembranza tamén de que o concello non ten cartos para poñer unha persoa que o coide. Aí vai o titular de La Voz: Ribadeo inaugura un ascensor panorámico de 1,4 millóns sen poder pagar a quien o atenda.
O pulo? Máis que comunicar o porto, dar vida a unha zona que estaba a esmorecer. As incógnitas son moitas, comezando por cánto tempo estará en funcionamento. As curiosidades tamén, e aí está a zona barrada á beira do ascensor, protexida non para evitar máis derrumbes, snón para evitar que a xente se poda situar baixo deles.
No plano, a zona con centro no ascensor, tal como viña contemplada no último que se sabe públicamente do PXOM, entre a aduana vella (arriba) e o auditorio de Cabanela (abaixo). O-11 é á capela da Atalaia.
Algúns relacionados:
Pagus - ascensor na atalaia de Ribadeo
Sobre a Atalaia
De Suso Peña á Atalaia
Xa non é nova
Será noticia
Cogomelos
O ascensor da Atalaia, onte
Guirilandia

20080716

Feísmo?





Quen dí feísmo? se nos habituamos a ver de contínuo cousas feas, seremos inmunes, sería como se pouo a pouco esas cousas pasaran a ser normales, non feas. Aínda nalgús casos, guapas, belas. Algo deso está xa a pasar na actualidade en zonas de Galicia, e veremos o que se fala esta tarde nas xornadas de medio ambiente sobre 'o feísmo' . En realidade, o título da mesa redonda é algo así como 'actuacións ambientais sustentables na costa de Lugo'. A cousa é, hai diferencia? Deber, debera, e moita. Actuacións non son edificacións nin construccións de paseos marítimos a 'tuttiplén', o ambiente non é o cemento e a sustentabilidade é algo que se persegue, pero que polo momento anda moi, moi escasa, sendo adulterada tanto en concepto como en palabra.
Pode que polo tema da enfermidade do feísmo (é dicir, non só, pero tamén) sexa bo pasarse por algunha das exposicións que hai estes días en Ribadeo. Onte pasei pola da Casa das Letras a ver a exposición de Luisa López Santos-Santiago e coido que me gustan os seus extremos. Tanto o movemento da oleaxe como a abstracción da quietude nas liñas dos edificios estilizados. E non sigo: coido que as exposicións son para ver ou para contar en profundidade, e agora mesmo non vou facer ningunha das dúas cousas.
Remato de novo co pleno. Houbo unha cousa que parece que se me escapou entre o mal que se escoita e o pouco esforzo por que se escoite que di José Mª: a multa imposta por 9015€ a mármoles Eo por incumprimento da normativa acústica. Sácoo da prensa de hoxe, despois de saber dende hai hai tempo que a licencia fora anulada de xeito xudicial (está recorrida). En fin, parece que o concello se move: calquera día destes ata lle pon unha multa a algún pub que non teña licencia de pub e que ademáis aínda así incumprira a normativa de ruídos e de horario.
Do pleno quedaba tamén a resposta ás preguntas de O Tesón:
"1.En relación ó horario de funcionamento da Biblioteca Pública Municipal Viejo Pancho, tema que xa foi preguntado hai meses, e visto que non hai variación de horario respecto a outros anos, continuando a ter un tempo de uso abondo reducido para os escolares e para o público en xeral, solicitamos coñecer se se realizou algún estudo de necesidades de ampliación de horario, e as disposicións do mesmo cara ó futuro."
A resposta foi a cargo de concelleira de cultura, indicando que este ano se contrata unha persoa para cubrir vacacións e para aumentar o horario en agosto.
"2.Ante a resposta pública dada hai poucos días polo sr. Alcalde sobre o funcionamento futuro do ascensor da Atalaia, incluíndo que non está previsto ascensorista, e para un coñecemento máis detallado do tema, solicitamos coñecer se existe algún tipo de estudo ou informe sobre a viabilidade económica de dito proxecto, ou algún coñecemento fundado do concello dos gastos que vai representar o seu funcionamento para as arcas municipais e as vantaxes para o desenvolvemento da vila nun momento no que se tende a pechar o porto, con carteis diverso prohibindo o paso. É dicir, ten coñecemento fundamentado de que a execución do ascensor é asumible e convinte?"
O ascensor non ten un estudo de viabilidade, pero tampouco se vai pechar o paseo marítimo Alfonso Rodríguez castelao, xa que é de Costas e non de Portos. Cree o alcalde que non debe haber ascensorista, e di que o concello asumirá os gastos de mantemento mediante a típica cuota trimestral por contrato cunha empresa, como se fai en calquera outro ascensor. Especulou sobre unha posible concesión na oficina de turismo dos baixos da estrutura para que poda ter venda dalgúns produtos (refrescos, recordos, ...) e ó tempo ter algo de man o ascensor. Non embargantes, engadiu, a axuda para obra non se limita ó ascensor, senón que abrangue o remozado das rúas adxacentes, rematando 'quero entender que os beneficios van ser superiores'.
Polo medio, indicou que este ano non concederan a subvención para o ascensor no concello, que quedará de pronto sen el.
A fotos, tres de 'xardíns colgantes de ribadeo', e a outra, dunha das moitas cousas do pobo que se me escapan e que se lle escapan tamén á prensa en xeral. Neste caso, o aviso da restauración do órgano da igrexa a conta de Caixa Galicia.
Outra cousa que tampouco vin moi anunciada nos xornais é que hoxe é o pregón do Carme, ás 20:30, do que me enterei porque a xente da banda que vai gravar á Coruña a banda sonora para 'Os mortos van ás présas' debera estar aquí para unha actuación co gallo desa presentación.

20230124

EL ASCENSOR, UN DESAFORTUNADO PROYECTO. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Quince anos despois, o ascensor aí sigue e José María xa non está hai tempo. Coido que as subidas e baixadas do ascensor seguen a ser onerosas, pero tampouco sabemos nada do tema dos custes ou estatísticas de uso. Si sabemos do impacto na paisaxe, e de telo tomado algunha vez e atoparnos cos muros que impiden a vista ampla sobre a ría de Ribadeo.

Viernes, 10 de octubre de 2008

EL ASCENSOR, UN DESAFORTUNADO PROYECTO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 11:35

No cabe duda de que la recuperación del casco histórico de la villa de Ribadeo, bastante deteriorado por el transcurso del tiempo, se ha convertido en una urgente y prioritaria necesidad. Hay que impedir por todos los medios que el testimonio vivo de la historia de Ribadeo, esculpida en esos edificios antiguos y emblemáticos, con sus calles estrechas y plazoletas, representativos de otra época anterior, sigan cayendo uno tras otro en un montón de ruinas, expresión de una imagen de abandono y de desidia de una sociedad indiferente a su pasado. En estos últimos tiempos, las autoridades municipales, impulsadas por los programas de recuperación de la Xunta de Galicia, han tomado conciencia de este problema y se están dedicando a impulsar la recuperación de sus edificios, calles y espacios, aprovechando las ayudas que la administración ofrece para este fin. Un objetivo este de gran importancia, sin duda, para la conservación de las raíces, de la historia, de la cultura y que contribuyen también la puesta en valor de la villa de Ribadeo.

Pero estas loables actuaciones debían estar al margen de ciertas ocurrencias y veleidades de quienes, más interesados en dejar las huellas de su paso por la alcaldía que en proteger los verdaderos valores históricos, arquitectónicos, urbanísticos y culturales de la villa, no han dudado en inspirar este descabellado proyecto, sin ningún estudio sobre su necesidad y viabilidad económica. Y como parece que este proyecto está próximo a convertirse en realidad sin que nadie haga nada para evitarlo y como nadie hasta ahora logró convencerme de que la conveniencia y necesidad de este servicio justifican los perjuicios que va a suponer para la economía municipal es por eso que vuelvo a insistir sobre la oportunidad de repensar esta iniciativa.

El estudio del proyectado ascensor parece estar basado únicamente en conjeturas sobre el movimiento de masas, ignorando la actual ausencia de necesidades y sin un estudio serio sobre la futura evolución del fenómeno turístico. Más bien al contrario, subordina su existencia a una supuesta demanda del futuro turismo y no al revés, como era de esperar, a una exigencia provocada por la presión del turismo.

Por otra parte, la instalación de un artilugio de esas características en ese espacio parece inadecuada, pues se trata de un artilugio completamente ajeno a las claves paisajísticas del entorno en el que va a estar situado y cuyo impacto paisajístico en nada va a mejorar las huellas dejadas allí por el paso del tiempo y la estela secular de la naturaleza. Más bien, al contrario, puede convertirse en un elemento discordante que deje su ridícula impronta en el entorno, pues es bien sabido que nunca el cemento podrá mejorar la pátina de la naturaleza, cosa que la Dirección de Costas parece olvidar con frecuencia.

Todo ello, sin olvidar que estamos ante un artefacto completamente ajeno a lo que constituía la vida social de los antiguos moradores de ese casco histórico y extraño a su forma de vida. Un elemento anacrónico, por lo tanto, discordante con el conjunto. La vida en el casco histórico de esta villa nació y se desarrolló ajena a esos artilugios más propios de los modernos modelos urbanísticos.

La decisión de hacer realidad en Ribadeo este proyecto, en ese bello paisaje de la villa, corre parejas con aquel idílico sueño de Fraga de levantar la famosa Ciudad de la Cultura en Compostela. Una decisión la de este político, concebida para perpetuarse con ella en la historia, igual que los faraones con sus pirámides, sin medir las graves consecuencias económicas que ello supondría para Galicia; así también este ascensor de la Atalaya nació como una más de las alegres ocurrencias de un alcalde que con sus luminosas ideas quiso dejarlo ahí como emblema y testimonio de su glorioso paso por la alcaldía, sin tener en cuenta las consecuencias que esta actuación va a tener en el futuro para la economía de este concejo. Porque, ¿quién va a pagar su funcionamiento? ¿Los usuarios o el concejo? ¿Cuántas personas lo van a utilizar cada día? Etc. Dos proyectos, el de la Ciudad de la Cultura y el del ascensor de la Atalaya, unidos ambos por la misma ambición y por la misma ausencia de estudios informativos sobre su viabilidad y repercusión económica para Galicia y para Ribadeo.

El propósito de este comentario no es intentar transmitir una visión negativa sobre lo que pueda significar progreso y bienestar para Ribadeo. Nada más lejos de mi intención. Bienvenidos sean todos los esfuerzos que signifiquen prosperidad y desarrollo para la villa y sus vecinos. Lo que simplemente reclamo es más sensatez y responsabilidad a la hora de tomar decisiones que puedan afectar al bolsillo de los vecinos y condicionar el futuro de nuestra comunidad para evitar desastres futuros y arrepentimientos tardíos. Pero al alcalde le pasa con este proyecto como le pasa a la actual Xunta de Galicia con el Gaiás. Que se empeña en seguir adelante con el proyecto de su antecesor, sabiendo que es, no sólo un error, sino que rechazándolo se saldría ganando.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20230902

EL GAYÁS DE RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2009)

    Anos despois, a lectura deste escrito matiza as afirmacións e preguntas de José María, pero non as suprime. 

Viernes, 09 de octubre de 2009

EL GAYÁS DE RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 18:11

Del Gayás de Santiago, ese «agujero sin fondo» de la economía gallega, se han escrito muchos comentarios y se han dicho muchas cosas. Los periódicos nos inundan todos los días con noticias sobre los gastos suntuosos que representa. La voracidad con que diariamente va consumiendo los fondos públicos choca contra la suerte de tantos gallegos que, día tras día, caen en la miseria víctimas de la crisis. Del Gayás de Ribadeo, casi nadie se ocupa; apenas se ha dicho nada. Pero el futuro que le espera hará correr, sin duda, ríos de tinta y, sobre todo, de sudores municipales cuando empiecen a llegar las facturas de su funcionamiento.

Del de Santiago se ha dicho, entre otras cosas, que era el producto de una soberbia ‘arroutada’ de Fraga destinada a ser su mausoleo. Se ha dicho que era la prueba del nueve de la incapacidad, la improvisación y la ligereza presupuestaria de los sucesivos gobiernos de la Xunta para administrar los recursos. Se ha escrito que su futuro estaba aún sin definir y que no se sabía a qué se iba a destinar o para qué iba a servir y a cuánto iba a ascender su coste final. Que se ignoraba cómo y cuándo estaría operativo y qué contenidos tendría. En fin, un conejillo de indias en manos de los partidos que uno tras otro se fueron sucediendo en el gobierno de la Xunta, sujeto a toda clase de experimentos y tanteos, dirigidos todos ellos a apaciguar las protestas de los gallegos que pagan con sus impuestos tamaño delirio, mientras la gente se queda en el paro por cierre de empresas. Su importe económico se ha desbordado, sin saber a cuánto ascenderá finalmente la inversión total, mientras se ignoran otras necesidades más perentorias para Galicia. Y a día de hoy las cosas siguen igual, sin saber qué hacer ni qué destino tendrá un proyecto que ya resulta tecnológicamente anacrónico y estéticamente ya superado para el siglo XXI. Y en todo caso, la cultura que necesita Galicia hay que impartirla en las aulas a lo largo del territorio arreglando colegios y contratando maestros y no concentrarla en el Gayás. Pero, así es cómo los políticos hacen, a veces, las cosas, protegidos por la impunidad que les da el poder de la partitocracia, una especie de dictadura con la que imponen sus criterios y su voluntad al sentir general y a las necesidades del pueblo.

Ribadeo, a imitación de Santiago, también tiene su pequeño Gayás, que no es otro que el ascensor de la Atalaya, fruto de las fantasías de un soñador, que, con su megalomanía, al igual que el mentor del de Santiago y sin pararse a pensar en las consecuencias, quiso también dejar la huella de su paso por nuestra alcaldía, ad perpetuam rei memoriam, como recuerdo de su buen hacer (¿?) a las venideras generaciones. Y lo mismo que el de Santiago, que pretenden bautizarlo con el nombre de su mentor, también nosotros pedimos que el ascensor de Ribadeo sea bautizado con el nombre de su ideólogo para recuerdo de su memoria.

Sobre el mamotreto de Ribadeo también cabría hacer la mismas preguntas que sobre el Gayás. Porque, al igual que el de Santiago, nuestro ascensor tampoco tiene asegurada su viabilidad frente a un futuro económicamente incierto. El tiempo pronto desvelará la incógnita de algo que simplemente se ha dado por supuesto, sin que se haya hecho estudio alguno que avale su necesidad, su utilidad y su sostenibilidad económica. Porque lo malo no es el excesivo coste de su instalación, que también, sino el desmesurado coste del mantenimiento y funcionamiento al que los ribadenses habrán que hacer frente. Las preguntas sobre estos extremos son simples: ¿Era necesaria esta obra para los ribadenses? ¿Cuánto va a costar mantener este artefacto en funcionamiento? ¿Quién se va a hacer cargo de los costes de energía, conservación y personal necesario para su funcionamiento? ¿Va ha hacerse Costas cargo del coste? ¿O será acaso el concejo con más de cinco millones de deuda en sus arcas, o quizás los posibles usuarios del ascensor? En la primera de las hipótesis, ¿tiene la caja municipal suficiente capacidad para hacer frente a este gasto, innecesario y superfluo, o se verá obligado el concejo, una vez más, a subir los impuestos a los contribuyentes para hacer frente a este gasto? En la segunda hipótesis, ¿se ha hecho algún estudio sobre el posible coste que va a representar y su asunción por los usuarios? ¿Está justificada esta inversión? Son estas algunas preguntas, que ya hemos hecho otras veces, de las que no se conocen respuestas. Ya sabemos que la administración local tiene solución para todo. Pero, lamentablemente, a costa de subir los impuestos a los contribuyentes. Y esa política actual, tan de moda, consistente en subir los impuestos para que algunos políticos se pongan medallas a costa del pueblo, está llevando al caos nuestra economía.

Todo eso sin entrar a valorar la justificación de tamaña inversión de dinero público en los actuales momentos de crisis, olvidando que, en todo caso, se pudo haber invertido en otras necesidades más perentorias del casco antiguo de nuestra villa. Pero, además, ¿se ha evaluado el daño arqueológico y paisajístico que esta instalación representa para el espacio histórico y tradicional de la Atalaya y para la imagen paisajística del entorno de la ría y de la villa de Ribadeo? Mientras que en la alta Edad Media la villa de Ribadeo reservó su mejor espacio público para disfrute del pueblo, tanto en su vertiente religiosa como social, la actual especulación del turismo, que somete todo al beneficio económico, dirigida por un alcalde que, actuando sin escrúpulos ni respeto hacia la historia y la cultura, se encargó de sacrificar el más hermoso y bello rincón de Ribadeo. Y como resultado de esa forma de gobernar y ante la pasividad y la apatía de los ribadenses, nació este monumento que, como un nuevo muro de la vergüenza, se interpone elevándose entre la Atalaya y la ría para despojar a ese histórico rincón -y a Ribadeo- de la mejor vista panorámica que tenía esta villa. Un nuevo servicio con el que nuestro concejo se ha echado encima una losa más que va a lastrar la economía municipal condenándola a permanecer constantemente en números rojos. Eso sin hablar de los costes de la nueva Oficina de Turismo que pretenden instalar en la base del ascensor.

He ahí un monumento erigido al feísmo, situado en uno de los rincones paisajísticos más hermosos de Ribadeo y ante el cual es inevitable la sensación de estar en presencia de un “cuerpo extraño”. Al contrario de la Ciudad de la Cultura del monte Gayás, que supo adaptarse a su entorno, el ascensor no logró fundirse con el medio natural que le rodea sino que, visto desde la ría, tiene la apariencia de un gigante pegado al promontorio del litoral. Pasará el tiempo que todo lo borra y ahí quedará como expresión de derroche del erario público y de mal gusto, como quedaron otras tantas cosas, fruto de la ignorancia y de la ligereza de nuestros gestores.

Los criterios manifestados en los medios por el Subdirector General de Sostenibilidade de la Costa, en defensa del ascensor de la Atalaya, ni son infalibles ni representan el sentir de los ribadenses. Sus más que discutibles actuaciones en la costa lucense dan buena prueba de los dudosos criterios de este Ente a la hora de respetar el entorno. Como muestra de lo que digo ahí está el paseo que hizo en Aguas Santas.

¿Y qué opina la oposición política de Ribadeo de la obra del ascensor? Porque la postura del BNG está clara al haber asumido como suyo este proyecto de su socio político del pasado mandato de cuyas decisiones es corresponsable. Pero, ¿y los grupos de la oposición? Ni están ni se les espera.-


José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20240721

POLÍTICA Y DEMAGOGIA. José María Rodríguez Díaz

    Un caso máis de algo que, dende aquela, non fixo se non extenderse... Que teña o tinte da política local é, sinxelamente, un punto de coñecemento que aporta José María... 

Sábado, 30 de octubre de 2010

POLÍTICA Y DEMAGOGIA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 12:28

Ante la noticia aparecida en la prensa sobre la financiación de una goleta por parte de la Xunta de Galicia en manos del PP para ser construida en el puerto de San Cibrao, cuyo coste se presupuesta en cerca de dos millones de euros, se levanta la voz indignada del PSOE, personificada en el diputado de su grupo parlamentario, Ismael Rego, en protesta por tan escandalosa inversión en estos momentos de la peor crisis económica de la historia de Galicia. Y estoy seguro de que no le falta razón. Porque programar tamaña inversión en algo tan superfluo en estos momentos en que debe privar la austeridad, cuando se están recortando las asignaciones en educación y sanidad, en infraestructuras y en políticas sociales, cuando tanta gente se encuentra en el paro y se ve avocada a acudir a los comedores sociales, parece algo inmoral, como mánimo.

Pero sin pretender justificar tal exceso, no puedo por menos de recordarle al PSdeG, y por extensión al Sr. Rego, que si miran para su casa encontrarán dentro de ella lo que con tanto ardor critican fuera. Lo que vulgarmente se expresa con la frase "ver la paja en el ojo ajeno y no ver la viga en el propio·. Y si no que miren para alguna de las muchas actuaciones realizadas por su misma tribu, tanto en su época de gobierno en la Xunta, como en Madrid.

Las mismas preguntas que pretenden presentar en el Parlamento sobre esta cuestión de la Goleta de San Cibrao para ser debatidas en Comisión, podrían formulárselas al PSOE en Madrid sobre la inversión hecha por Costas en el ascensor de Ribadeo.

¿A qué estado de necesidad objetiva respondió tamaña inversión de un millón y medio de euros en un ascensor que ninguna necesidad, ni ningún colectivo social demandaba en el concejo de Ribadeo?

¿No encontró el Gobierno del PSOE otras necesidades más acuciantes para cubrir con tal inversión en este concejo de Ribadeo o en otros de su entorno?

¿Era consciente el gobierno del PSOE de que el concejo de Ribadeo no contaba con medios suficientes para atender dignamente a las necesidades de los mayores, ni con ayudas para los libros de texto de los jóvenes estudiantes, entre otras necesidades?

¿Sabía el PSOE a cuanto iba a ascender el gasto de mantenimiento anual de este ascensor y si era prudente cargar con más obligaciones a las arcas municipales?

Estas y otras preguntas que Vd., Sr. Rego, plantea a la Xunta por la construcción de la mencionada Goleta de San Cibrao son las mismas que cabría plantearle al PSOE en Madrid relacionadas con la construcción del ascensor de Ribadeo. Con la diferencia a favor de la inversión en la goleta de que esta no genera el negativo impacto visual del ascensor ni menoscaba ningún valor histórico ni artístico, sino más bien al contrario, pues puede servir de acicate y promoción del turismo. Pero ustedes permanecieron callados en esos momentos, lo que demuestra que para ustedes, y para los políticos en general, la demagogia y la política son valores equivalentes que manejan a su conveniencia y antojo, según convenga a la jugada, como decía Bermejo, el cazador.

He aquí, pues, dos actuaciones distintas con unos valores equivalentes: la de la Goleta de San Cibrao, del PP, que tiene por fin generar empleo en los astilleros gallegos y turismo en la localidad, y la del ascensor de la Atalaya de Ribadeo, del PSOE, concebido para promover el turismo en la parte antigua de la villa. Actuaciones ambas innecesarias en estos momentos de crisis y representativas de una gestión de derroche del dinero público y de desprecio y provocación a las personas que sufren impotentes en sus carnes el duro impacto de la crisis, con sus secuelas de hambre y miseria.


José Mª Rodríguez


 

Outros Artigos de José María.

20091215

Distinguindo en torno á Atalaia

No apartado A Mariña de El progreso de 15 de decembro de 2009 aparece na segunda páxina o título “El ascensor panorámico de A Atalaia empezará a funcionar en febrero”, seguido do subtítulo “Es el primero de estas características en la comarca y revalorizará una zona del casco antiguo”.
Estiven mirando a nova polo miúdo e non aparece a citación de quen opina que revalorizará unha zona do casco vello. Non me extrana.
Despois de tempo xa de oposición a un ascensor pola AVV O Tesón, e de seguir a construírse, coido que o mínimo é facer unha matización: pode que as obras de mellora emprendidas para a comunicación de diversas zonas (Cabanela, Atalaia, Porcillán, Trinidade) sexan benvidas e que o orzamento correspondente vaia asociado ó ascensor. A benvida de accesos é unha opinión discutible respecto á primeira parte, e máis despois de implicar a conservación da capela, e no que atinxe á segunda, o orzamento conxunto, pode considerarse un xeito de facer as cousas. Pero o que non pode considerarse nin respecto a opinión nin ó xeito de facer as cousas é a indivisibilidade de ambas obras, misturando ascensor e mellora de accesos á Atalaia como se foran unha.
Chamar ó ascensor de panorámico, cando está rodeado dunha mole de formigón e precisamente fastidia boa parte da vista do mirador, dicir que salva un desnivel de máis de 40 m cando só é unha opción para a metade, ou non falar do seu mantemento (parece mesmo que non vai dispor de control de acceso, segundo a mesma nova), son enganos para, como se dicía antes, facer comulgar con rodas de muíño. Pode haber mesmo a quen lle guste a estrutura (coido que é abonda xente máis a que opina o contrario), pois pode considerarse 'cuestión de gustos', pero non pode haber quen opine que o mirador da Atalaia queda cercenado, pois non é cuestión de opinión, é un feito. O mesmo se pode aplicar a outras destas opinións e feitos, que non son comparables.
Supoño que porque non houbo oposición abonda (a pesar de ser maioritaria) o proxecto seguiu adiante e o ascensor agora está construído. Pero que esteña construído non o fai bo.

20100210

Sobre o Gaiás


Quen vaia a Bucarest ten unha visita case obrigada: ó pazo do megalomaníaco ditador Ceaucescu, que mentras mantiña ó pobo ó pobo na pobreza construiu para o seu uso e desfrute un dos maiores edificios do mundo. a xustificación, como noutros moitos casos, era a de ser un 'pazo para o pobo', pero por ser moita cantidade o pobo, resulta que o desfrutaba el.
En Galicia xa pasa da década que o Gaiás comezou a camiñar, primeiro cunha convocatoria de proxectos, e logo coa realización dun espazo que, aínda sen rematar, pois queda moito, asusta polo tamaño. Nestes momentos, os poucos funcionarios que ocupan o único edificio en funcionamento nadan en medio dun espazo tanto ó ancho como ó alto, desaproveitado se se seguen as ideas dun cidadano corrente. algo que pode resultar bonito, pero sobre todo, impoñéndose ó resto de consideracións, caro, moi caro, do orden de 300 € por cada galego que vivira na pasada década, incluíndo anciáns e nenos, e mesmo inmigrantes. Ou sexa, uns 30 €/ano para unhas instalacións que aínda van comer máis no futuro a pesares de que dous dos oito edificios foron concelados e a súa execución desaparecida. Vidros únicos, por exemplo, que farán que se un se rompe haxa que facelo á medida, e se se rompen dous, cada un deles teña unha feitura diferente, polo que non se poden aplicar os custes de escala. E iso para edificios de tamaño de 200 m de longo con ocos nos que nalgún caso (o espazo para os decorados e demáis da ópera) cabe a torre de Hércules enteira dentro tal cual. Ou cunha rúa subterránea para acceso de mercadorías con 10 m de ancho e 6 de alto, por cooñer dous exemplos.
En Ribadeo non chegamos a tanto. As diferenzas co ascensor da Atalaia son evidentes: os 300 € por galego convírtense nunha cantidade semellante, pero só por cada ribadense, e ademáis, euros que parecen non saír de ningunha parte porque 'veñen de fóra' e por eso parece como se non costara nada. Tamén é certo que o Gaiás pode dicirse que naceu sen función, e os seus edificios levan pasado xa por varias en xeral, mentras que o ascensor sempre foi iso, un ascensor, aínda que non quede claro neste caso a función de ascenso ou descenso. Tamén cabe dicir que o Gaiás fastidiou un monte enteiro para reconstruílo, mentres que o ascensor só fastidiou un mirador, que queda con difícil reconstrucción. Ou que o Gaiás está fóra da cidade, mentras que a Atalaia non, ou que a representación do Gaiás é a da cidade de Santiago no casco histórico, e a súa forma de cuncha de vieira (eu non son capaz de ver ben ningunha das dúas cousas no plano e maquetas que coñezo, pero eso din) son máis artísticos que a columna semifurada que é o ascensor, ... pero si, coido que cando José María falou do noso Gaiás, acertou: mesmo o mantemento do Gaiás vai supor un custe anual que se incrementará ós euros antes citados, e o do ascensor, gardando as proporcións, algo semellante.
Sería moi ilustrativo facer unha excursión de ribadenses ó Gaiás...

20110423

Algunha cousa

-Publicado en 'La Comarca del Eo' desta semana-
Achéganse as eleccións municipais. Chegan as promesas, pero tamén un motivo para voltar a vista atrás e complementar ou suplir a propia acción como cidadá. E con elo, facer repaso de moitas cousas transcorridas estes anos (non só dos catro últimos), ou que mesmo agora están a transcorrer e se proxectan cara ó futuro.
Poderían collerse moitas cousas diferentes. Quizáis as que veñen a continuación non sexan as máis importantes dentro das que están nas mans do concello (o da importancia depende tamén de quen a esteña a xulgar), pero levan no candeleiro meses (ou anos) e seguen sen solución, cando aparentemente non son problemáticas por haber un amplo acordo. Así, a residencia de maiores, as vidrieiras da capela do cemiterio, o Castro das Grobas, o xulgado, o ascensor da Atalaia, ...
Cada unha delas necesita un tratamento abondo máis amplo do que lles vou dar aquí. Tívoo. E teráo.
En canto á residencia de maiores, a comisión da plataforma constituída ó efecto acordou parar no periodo pre- e eleitoral, despois de asegurarse que tódolos partidos levan no seu programa o impulso para a súa construcción (seguro que se plasmará de xeito diferente, e haberá que ver as diferenzas), polo que, polo momento, deixo só o comentario de que o tema segue, aínda que haxa un paréntese anunciado.
En canto ás vidrieiras do cemiterio, despois da denuncia pública feita polo Tesón caeu o mutismo administrativo mentras a asociación comeza a impulsar un movemento cara á súa recuperación, á espera de que quen pode falar, fale. Pancho Campos xa ten recollido algún dato, mentres José Mª Rodríguez foi último en falar da situación, no seu blog e na Comarca. Así, Pancho contou as 600 pezas de vidro montadas de cada unha das vidrieiras enteiras (hai varias que teñen só dous dos tres corpos nos que están divididas). En total serían 4 000 pezas as montadas antes do destrozo. E as que hai que recuperar. Só esta cantidade, a parte da propia reproducción dos vidros cunha técnica que ten que ser complexa, ou da minuciosa montaxe necesaria, da unha idea do monto económico que pode supoñer o voltar as vidrieiras a un estado decoroso, o que pode rondar os 500 000 €. De onde se van sacar os cartos, quizáis dun seguro? Podería dar lugar á formación de xente que entenda do tema en Ribadeo e ó nacemento dunha industria relacionada? De canto tempo estamos a falar? Moitas preguntas, e poucas respostas polo momento. Respostas que haberá que ir dando, pero que ninguén -léase dentro da corporación municipal- pide
En relación ó Castro das Grobas, vai para dous anos que se fixeron as catas, das que se deron moi boas referenzas iniciais. Díxose naquel entón que se atoparan 300 pezas, pero tamén que cara a setembro (de 2009) entregaríase un informe completo do tema. Non sei se se entregou, a pesares de que tentei enterarme. Se o houbo (que supoño que si, por contrato coa xente que se encargou da escavación), difusión non tivo. Isa difusión sería o seguinte paso. Mentras, un lugar que pode servir de turismo de proximidade a Ribadeo, está a servir para encherse de novo de maleza. Fíxose algunha actividade para promocionalo (a parte das de O Tesón que focalizaron a atención sobre a paraxe)? Un díptico que indicara o lugar cun par de fotos do atopado? No seu momento díxose que se ía tapar de novo para evitar o roubo de posibles restos. Nin iso.
O xulgado de Ribadeo segue en Mondoñedo. Sinaturas si, foron recollidas polo Tesón. A foto da entrega das sinaturas para o seu envío ó Ministerio congregou a representantes políticos dos catro partidos políticos instalados na corporación en Ribadeo. A resposta de Madrid aínda non chegou, e terá que ser reclamada, a parte de que necesite unha entrevista, por exemplo. Pero a nivel local, tampouco houbo movemento: no seu momento, pediuse apoio, e de xeito oral, coido que todo o mundo presente na foto estivo de acordo con facer unha petición común no pleno, aínda que se dixo que xa houbera peticións anteriores. Iso foi o 31 de decembro. Pasaron xa máis de 100 días e dous plenos ordinarios, e a solicitude segue orfa pola parte política. Máis de medio século sen xulgado e o que virá aínda.
Se miramos ó ascensor da Atalaia, e deixando á beira cuestións como que sexa un ascensor panorámico que tapa o panorama, ten habido accións tentando paralo nas dúas corporacións implicadas, ou pedindo que se fixera un estudo de custes de mantemento. As respostas via pleno foron vacías. A día de hoxe, que saibamos, non hai dito estudo, pero si hai gastos, reflexados xa nos plenos pasados e que se poden consultar nos rexistros correspondentes. Díxose tamén que as instalacións ó pé podían albergar unha tenda de cara o turismo, que podería ter asemade información e mesmo botar un ollo polo ascensor. Polo momento non hai nada. O ascensor úsase (con diferenza grande entre épocas, non é necesario estatísticas para constatalo) pero desenvolvemento posterior non houbo. Un estudo de beneficios económicos que compensaran a súa construcción ou mantemento, tampouco.
E poderiamos seguir. Outro día.

20070509

Pagus - ascensor na atalaia de Ribadeo






Esta tarde foi a presentación do ascensor atalaia-paseo marítimo. As fotos ilustran como está agora a zona, tres vistas esquemáticas/maquetís de como quedará e unha parte da portada do libro de agasallo á xente que asistiu á presentación (tamaño maior que folio, 300px., papel groso, fotos color, tres idiomas, ... título, 'Soluciones de accesibilidad y movilidad en los centros históricos del sur de Europa')
Pois eso, 2,5M€ presentado polos arquitectos Abalos, de Santiago, artífices do tema que leva por nome "conexión bordo litoral e casco histórico".
tentouse presentar como unha 'reutilización do casco histórico', (buscando comercios e revalorización das casas) xunto con un posible 'novo enfoque urbano para Ribadeo' (o que me lembra que O Tesón pediu hai case dous anos que na introducción do PXOM constara o que se pretendía de Ribadeo, a definición de futuro á que se pretende que se axuste o plan... cousa que parece que segue sen difinir, segundo as verbas do arquitecto.
Ben, altura é de 25m, 22 salvados polo ascensor e 3 máis polo saínte do edificio.
Segundo palabras do expositor, 'el impacto es importante'.
Nótase que o ascensor é acristalado, para ver polos ocos que quedan na estrutura...
Leva unha escaleira interior complementaria e o tempo de traxecto será algo superior ó minuto. A cabida, 15 persoas, para min implica que menos da metade dos pasaxeiros terán unha vsita de primeiras. Os outros, terán que ver da segunda fila.

20141217

De paseo por Ribadeo

Estes días Ribadeo estase amosando diferente. Un paseo fóra das zonas onde se concentra a xente ven sempre ben, pero máis aínda en xornadas como a de onte. Onte, nunha saída en coche, atopei tres rúas cortadas para voltar á casa, as que me fixeron alongar a volta.Obras diversas que en principio deberan animar, porque é de supoñer que redunden nunha mellora do pobo, no momento fan a un preguntarse (como vin nas redes sociais) se non sería cousas de aprender a moverse en helicóptero. A conto do tema, coido que ás veces, a propaganda do concello está desenfocada: non se trataría tanto de saír na foto 'cortando cintas' como especificar paseniñamente que se fai, por que se fai e como se fan as cousas (ó nn ter participado a xente previamente na definición das 'cousas' a facer), para que a xente, nós, xuntara as molestias coas melloras, e tivera máis claro o por que das molestias actuais en aras das melloras futuras.
Outra cousa observada nese paseo é a da posta dos nomes das rúas con placas de Sargadelos, como a que aparece na imaxe, colgada na nota de prensa do concello na súa web.
Di que son 50 placas da zona vella, todas levando algo máis que o mero nome actual da rúa, como se pode ver na imaxe, cunha descrición da persoa a quen se lle adica, ou noutros casos, con outras posibilidades, como o nome antigo da rúa. Coido que non queda nada mal, aínda que, ó meu entender, o anuncio das placas en parte como axuda a Sargadelos me fixo pensar no prezo no que sairían. Supoño que en próximo pleno o tema do custe das cincuenta placas sairá a relocer.
Onte tamén se viu embaixo outro pouco do cantil da Atalaia. Certamente, o búnker do ascensor sei indemne diso e de abondo máis que lle boten. Puido desestabilizar no seu momento o penedo, pero agora mesmo máis ben estabilizará o que queda del. Outra cousa é que unhas obras nunha casa, con martillo neumático segundo o xornal, fixeran posible vibracións que desestabilizaran a baixada. A zona renegrida do centro da foto foi a que se desestabilizou e caeu sobre a beira do paseo marítimo e do ascensor.
Paseando polo paseo marítimo pódese facer unha comparación entre a zona caída hai poucos anos, ó norte do ascensor, 'decorada' cunha verxa que protexe e evita ós turistas achegarse á zona de perigo, e a nova zona derruída. Como casualidade, onte mesmo reaparecía nunha rede social posta por A World to Travel a seguinte foto, onde se pode ver, á beira do ascensor, o vello deslizamento da Atalaia.:
-- Posterior: aproximación á imaxe do rueiro ribadense

20211216

Herencias políticas. José María Rodríguez Díaz (2007)

    O tempo pasou e a principal diana deste artigo, o ascensor, segue en pé, despois dunha traxectoria sinuosa como mexadoiro ou como diana de tiro, pero subindo e baixando algunha xente...

Jueves, 16 de agosto de 2007

HERENCIAS políticas

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 10:09

Del gobierno bipartito que dirigió los destinos de Ribadeo en el pasado mandato nos han quedado varias herencias, entre las que cabe destacar, por la importancia negativa que tienen, las siguientes: La deuda municipal, el macro edificio de detrás del Teatro y el ascensor de la Atalaya. De ellas, las dos primeras habrán de ser asumidas, sin duda, por el gobierno actual, por tratarse de hechos consumados.

En cuanto a la tercera, la del programado ascensor de la Atalaya, es un tema sobre cuya viabilidad y oportunidad el actual regidor, dada su trascendencia, debiera reflexionar con calma, contrastando las opiniones, tanto de los miembros de la oposición, como del pueblo y de técnicos independientes.

Porque, ¿de qué se trata? ¿Es este proyecto, fruto de las brillantes ideas del anterior regidor, la panacea que va a solucionar los problemas de un concejo tan endeudado? Estamos ante un servicio no necesario, carente de prioridad en un sensato programa de inversiones, del que van a disfrutar muy pocas personas, pero que va a representar una enorme carga económica para el futuro de nuestro concejo, a la que tendremos que hacer frente entre todos y cuya verdadera utilidad está aún sin demostrar.

¿Se ha estudiado el impacto, tanto positivo como negativo, que este proyecto va a tener en el desarrollo de la villa de Ribadeo? ¿Cuáles van a ser las consecuencias económicas que va a implicar para los contribuyentes de nuestro concejo? ¿A cuánto van a ascender los gastos derivados del personal necesario para su funcionamiento diario, el costo de la energía que va a consumir y los gastos de su conservación? ¿Podrá el concejo de Ribadeo, actualmente tan endeudado, hacer frente a estos gastos?

De este programa se desconoce casi todo. Parece ser que su objetivo es comunicar el Paseo Marítimo con la explanada de la Atalaya para que la gente pueda acceder desde los puertos al casco viejo de la villa, sin tener que utilizar los medios convencionales, y poder así llegar a la Torre de los Moreno para contemplar cómo se cae a pedazos este famoso emblema de Ribadeo.

Si este proyecto se llevara, finalmente, adelante yo le sugeriría al actual regidor la dedicación de una calle a quien tuvo tan brillante idea para que quede constancia de su autoría ad perpetuam rei memoriam.

Este problema no es de menor envergadura para tomarlo a la ligera. ¿Será el impacto visual de este proyecto casi nulo, como proclaman los técnicos que lo elaboran? ¿Puede uno fiarse de los criterios de Costas a la vista de sus muy dudosas actuaciones en nuestro litoral? Caben dos soluciones: cerrar los ojos y seguir adelante con el mencionado proyecto, ignorando las consecuencias futuras para la economía de un concejo tan endeudado o pararse a analizar, antes de que sea demasiado tarde, su viabilidad a la luz de las posibilidades reales del Ribadeo actual para no tener luego que arrepentirse cuando ya no tenga remedio. El actual regidor no debería caer en el error de la tan proclamada infalibilidad de que en ocasiones se creen dotados ciertos alcaldes. Porque, a veces, hay cosas que, aún regaladas, no resultan viables para la economía de un concejo como Ribadeo. Véase, sino, el famoso ascensor instalado en San Pedro, en A Coruña, averiado a los dos días de su inauguración, que ni sube ni baja. ¿Por qué será?

Sobre la viabilidad de este proyecto viene muy al caso aquí aquel pensamiento de Sancho cuando abandonó el gobierno de la Ínsula Barataria: 'Nadie tienda más la pierna de cuanto fuere larga la sábana'. Una frase que nos debía hacer meditar.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Comentarios

• Fecha: Jueves, 16 de agosto de 2007

• Hora: 18:51

Autor: a333

Entre las herencias políticas del anterior bipartito (del cual el nuevo gobierno formaba parte) está también el tema de la subida de sueldos al personal (a muy pocos y escogidos) El peatonalizar que ha dejado sin aparcamientos un Ribadeo que ya no tenía.

20100324

O ascensor da Atalaia, primeiro retrasado, logo tiroteado

Quizáis me saiu un título un pouco alarmista, pero é a realidade: a súa posta en funcionamiento está sendo retrasada, e agora ven o tema do disparo (1 só).
A estrutura do edificio non leva vidro, o vidro (de seguridade) é o do propio receptáculo do ascensor, e polo menos coa miña vista é necesario fixarse para ver o astelado do vidro de seguridade, e levar uns prismáticos para ver o impacto. Di o viciño que deu a nova ó encargado de obra que debeu ser o domingo, pero que non se enterou, e que di a Guardia Civil que o impacto é de bala por arma curta. Despois dun rato falando con el sobre o ascensor, os botellóns que se organizan na atalaia, a rotura de luces alí, etc, apunto eu se dirán que a arma usada é de canón curto porque con arma de canón longo o impacto sería máis forte, e que o disparo debeu de ser feito dende unha zona máis chá da nova baixada entre Atalaia e Cabanela, precisamente da que me estaba sinalando o impacto, por ser dende onde o vidro ofrece unha maior perpendicularidade á visión.
O comentario do concello, aquí.

20061126

Confusión en Ribadeo



E moita. E non se trata da confusión, noitre tras noite, que produce a música alta xa cando te deitas e despertar ás tantas da noite sabendo incumprimentos varios nos locais que coproducen a movida (no meu caso). Non, refírome a cousas como os cartos. Coinciden hoxe en titulares que a variante oeste leva un ano de retraso (pode que o que lle prometeron ó alcalde ó virar a chaqueta co tema do recheo en Mirasol) polo momento, mentras se prometen novos prazos, con que se consigan millóns de euros en Madrid para un ascensor que parece ser algo así como a panacea para que a xente non baixe en coche ó peirao, abusando da locomoción a combustión interna... eso sí, despois de construír o correspondente aparcamento nun recheo que no seu día foi protestado. E é que, despois de séculos, o proxecto do ascensor ven solucionar unha molestia, a de baixar ó peirao a pé. A min ségueme a mosquear que o subvencione Medio Ambiente.
Logo hai outras cousas que parecen para despistar. A medalla á coral vése deslucida en medio desta maraña, na que por exemplo, critícase o apoio do alcalde ós 500m cos mesmos argumentos que empreguei eu: é unha nova virachaqueta tras defender vinte urbanizacións, ou Fernando Suárez se defende de queixa veciñais alegando que está detrás o PP e coido que esquecendo a pregunta de se son ou non lexítimas, ou aprovéitase o fin do Leader para dicir que se fixeron moitas cousas e obviando un estudo do seu rendemento, os problemas ou a posibilidade de continuidade. Esquécese así tamén que unha proposta miña ó alcalde correspondente por aló finais dos anos 80 deixouse no esquecemento e hoxe Viveiro e Foz teñen aulas universitarias (o que en principio merma a posibilidade de que Ribadeo as teña en breve), mentras en Ribadeo estamos atendendo á construcción dun ascensor para fomentar o colesterol en turistas e veciños.
As fotos, a previa dunha mellora que se pretende facer na Avda. de Galicia, que comprende o poñer 'decente' algo que foi deixado dun xeito 'indecente' como se pode ver. O outro, a casa do óptico co azul que loce esta tempada, e que será sempre un referente de Ribadeo e da arquitectura indiana na zona.

20081024

Cogomelos


Andamos na época. Martes, polo mal tempo, non poideron saír os alumnos do IES Porta da auga recollelos para logo montar a exposición. Outro día será. Mentras, na mesma horta pensada para acoller ó 'patio de recreo' do xeriátrico público ribadense, en Ove, un par de días antes habíaas a mansalva, só dun par de tipos, pero grandes, grandes. De feito pensei que conservalas sería alicerce para os residentes maiores poder recoller algunha, sen gran esforzo. Costará moito mantelas?
A resposta é que seguro que moito menos que o ascensor panorámico, que hoxe nos dá ós opositores un pequeno gusto: a obra está paralizada para facer estudos e, no seu caso, reformala. Mágoa que eses estudos sexan para ver se a obra principal, a baixada do ascensor, se pode facer máis pegada ó talud (e polo tanto, posiblemente máis fea, despois dos 'eloxios' de Patrimonio e o premio de arquitectura dos que da conta a prensa e eu non me enterei no seu momento). O caso é que pode pararse por eso, e non para facer un estudo orzamentario de mantemento. Será o equivalente ó 'Parque de indianos', para deixar máis descontenta a xente? Bo, polo menos neste caso o proxecto é coñecido dende hai tempo.
Respecto dos eloxios, procurando en internet, atopeinos (e, a verdade, non me parecen tanto eloxio senón máis benunha xustificación política): "O deseño da torre non presenta inconvintes desde o punto de vista formal ou arquitectónico para a necesaria protección e conservación da imaxe do conxunto histórico declarado e resulta compatible e coherente cos seus valores culturais", e "A apertura e posta en valor deste itinerario favorece a conservación do conxunto histórico sentando unhas novas bases para a dinamización urbana, social, turística e cultural dunha zona do conxunto histórico que está sendo abandonada e por mor desta situación ve como o seu patrimonio arquitectónico e compoñente social deteriórase".
Hoxe terá lugar unha conferencia de Xoán Ramón Fernańdez Pacios no Museo do Mar de S. Cibrao que tratará de "Os corsarios na costa de Lugo. Séculos XVII-XIX". A promoción destaca que en Ribadeo tamén houbo barcos corsarios. Reseño algunha parte da entrevista: "Un de Ribadeo que tivo máis ben pouca sorte o home é o que se chama López Sampedro, un comerciante de 1798 ribadense que comercia con liño e cáñamo e arma un barco a corso chamado La casualidad. Tiña 50 canóns. Na segunda saída ao mar atrápao a fragata inglesa Endymion e foi vendido. Ao final de todo na charla falarei do apresamento en 1808 dun barco corsario en Ribadeo que mediante enganos o meten no porto e apresan á tripulación sen botar tiro algún." "O ano 1762 tamén é outro pico, porque volvemos a estar en guerra, temos presenza de barcos corsarios vizcaínos en Ribadeo Los dos Amigos, de alcumes El Gran Patricio e El Rayo de Júpiter." "Naqueles séculos hai comerciantes ribadenses que arman barcos a corso. Juan Francisco Cenzano chegou sen nada dende Logroño con 23 anos, se casa cunha viúva rica, se casou ata tres veces, aproveita os cartos das mulleres e monta o barco que se chama Nuestra Señora de la Portería y Ánimas alias La Barquilla, con base en Ribadeo. Atraca un barco holandés preto de Cariño. O que lles pasa aos mariñeiros corsarios é que as mercancías quedan nos almacéns dos armadores, que tardan en vendelas e os bos dos mariñeiros corsarios teñen que mercar comida e roupa e as mercan nos almacéns dos mesmos armadores. Despois de seis meses sen vender, acaban marchándose." " morte de Bautista Durham, corsario que morreu en Ribadeo en 1762".
E, en Ribadeo onte houbo unha charla para a muller, na Casa do mar, quizáis a máis numerosa das relativas ós foros da muller das que ten habido no casco urbano.
Aproveito o mesmo periódico de hoxe para ter algunha cifra das inversións da Dirección General de Sostenibilidad de la Costa y del Mar (Ministerio de Medio Ambiente) o próximo ano: O ascensor da Atalaia recibirá 1.059.101 euros, que se sumarán ó 400.000 deste; 874.107 serán, dos 3,2 millones do total previsto, para recuperar a enseada da Vilavella, construir a senda peonil ás Aceas e a rehabilitación dos muíños de marea e de regato; e 21.000 euros para os sondeos arqueolóxicos nas Grobas.
E, como os cogomelos, saíndo da terra para en pouco tempo morrer e deixar pouco rastro, son as previsións con que o Concello de Barreiros se dotou para determinadas aportacións dos construtores para saneamento: desapareceron e non se van reclamar polo momento os avales, co que o previsto desfase futuro que estaba anunciado en Barreiros entre servicios e poboación xa é visible.
Bo (e frío, agora por baixo dos oito graos) venres.

20060607

Ribadeo, terra de insultos

Nun pequeno oasis sobre a denominación da ría de Ribadeo parece que hai xente empeñada en buscar, cos seus actos, un novo nome á terra de Ribadeo: terra de insultos. Hoxe aparece nos diarios cómo, o mesmo día que se reúne a xunta de seguridade, o alcalde chama chorizo ('suposto') ó xefe da oposición. Edificante. Refírome para construír un edificio ben estructurado de colaboración e intercambio de ideas. O suposto motivo: que aquel outro dixera que non ían facer declaracións sobre o tema da refriega supostamente mantida por lo concellal de tráfico e seguridade cidadá, alomenos mentras non se pronunciara o xuíz. Non sei que pensará o subdelegado de goberno do asunto cando se poña hoxe na presidencia da xunta de seguridade, pero supoño a vergoña allea, o bochorno, de moitos cidadáns de Ribadeo polo rifirafe verbal subido que está a ter lugar. Pensando en min, despois de múltiples tropezos con diversos alcaldes, non creo que saíra nunca na prensa, dito por min, un insulto non xa de calibre semellante, senón sinxelamente algo que sexa insulto (opinións sobre comportamentos, si, e duras)
E ségueselle a dar voltas, aínda non feito o ascensor de acceso ó porto, a un descenso 'electromecánico' en Os Castros ou en Augasantas. Esperemos que predomine a cordura e non se faga realidade o meter un ascensor nas praias. De seguro acabaríamos axeitándonos, pero é algo que repele de pensalo en frío. Pode que un moderno Leonardo da Vinci poidera facerme variar de opinión, pero mentras tanto... non creo que pague a pena facer un ascensor para conseguir unha bandeira que non é necesaria, e menos se se está pensando en motivos políticos. Igualmente errado considero o tema de plantear o das Bandeiras na UE: non sei se ten competencias ou non, pero se non as ten, non se vai a ningures, e se as ten, o método é xudicial. Doutro xeito, novamente a política se mete por medio, e é un xeito de resolver as cousas, pero se non se fai antes das decisións, despois queda o gusto amargo de 'saqueino adiante porque os que me respaldan teñen máis poder' non de 'saqueino adiante porque era o máis razonable'. calro que así pode que se consiga outro ano o ter as dichosas bandeiras.
Mentres, seguen as obras na autovía, a ponte ten os pilares de terra xa co encofrado suplementario, o polígono está en fase de recepción de alegacións... Federico Mayor Zaragoza falaba onte nun artigo en El País sobre ter presente o futuro nas decisións do presente. Ai!

20070509

De improperios e patadas a sorrisos




Tanto a fin de semana como a noite de luns a martes sucederon casos de agresións á Guardia Civil; no primeiro, no mesmo cuartel; no segundo, no centro. Non deixan de ser curiosos ambos, pois parece que nos dous casos reinaba a calma na veciñaza.
En contra de accións como as anteriores, a Paco Lanza, con motivo das Letras Galegas (e a colaboración do Centro Comercial Aberto) lanza a campaña 'un pobo con humor', con viñetas de Castelao. Paréceme boa idea, pero o humor de Castelao é moi particular, ó mellor non resulta un sorriso aberto senón irónico.
A outros niveis, a prevista asfaltera de Barres vai a ter problemas xudiciais, váillos poñer 'ecoloxistas de Asturies', e é que a teima polo progreso sen control é grande e cada vez se nota máis nun mundo agredido de moitos xeitos.
Hoxe fan folga no ensino privado; en Ribadeo, no colexio das monxas. Non teño claro de todo, pero parece que a patronal ten algo que ver co tema, aínda que aparezan os profesores como 'titulares'. O motivo, a oposición á xornada completa en xuño e setembro. Postura persoal ante esa xornada: coido que se a tiveran planteado cun escalón menor (unha semana) en troques de todo o mes ou nada, sería idóneo par que os rapaces pequenos non tiveran un salto brusco que terán deste xeito.
E hoxe tamén teño entendido que é a presentación do ascensor da Atalaia no salón de plenos. Evidentemente, esa 'grande obra' non podía esperar a despois das eleccións.
Para compensar o do ascensor, tres imaxes da ría: As Figueiras vista dende o paseo marítimo, o Edda Fram, buque de apoio a plataformas petrolíferas con destino Noruega, e a Santa Clara, o transporte do prático do porto ata os buques en tránsito. Á súa beira, unha estrutura en construcción para o Edda Fram no último recheo.

20080406

Unha interpretación da xuntanza da mesa de asociacións

A nota que poño básicamente foi redactada por Soledad Rodríguez, (aquí, a versión 'orixinal')
Ás 20 horas do 5 de abril, foi convocada pola AVV O Tesón unha xuntanza da Mesa de Asociacións no Parador de Turismo de Ribadeo.
Estaban presentes O Teson, a Plataforma pola Defensa da Ría, a AVV de Vilaselán, a AVV de Ove, a AVV de Rinlo e a AVV Atalaia.
Actualizáronse os dados de contacto dos distintos representantes.
Comezou o representante de O Tesón explicando os motivos polos que se convocaba agora a Mesa e explicando un pouco da súa historia recente.
Un dos motivos da convocatoria foi o corte de luz que sufriu Ribadeo fai uns días, o que motivou unha queixa do Alcalde a BEGASA.
Despois de barallar varias posibilidades, da recollida de firmas, a unha manifestación, quédase en que un dos representantes da Plataforma pola Defensa da Ría redactará unha carta de protesta que asinaremos as Asociacións presentes e intentarase que sexa asinada por outras, que estando convocadas non se presentaron. A carta dirixirase ao Concello, ao Instituto Galego de Consumo, á Consellería de Industria, ó Ministerio e daráse a coñecer á prensa.
Pola Atalaia pídese que á próxima reunión sexa convocada a Asociación Mariña-COGAMI.
Pola Atalaia pídese tratar o tema da accesibilidade. Que se están reconstruíndo varias rúas e que entendemos estase facendo con subvención por este motivo. Que se construirá un ascensor para permitir a diversofuncionales un acceso que agora lles é negado ás oficinas sitas na casa Consistorial . Que as recentes obras fronte ao Concello han eliminado zona de aparcamentos reservada a persoas con minusvalía e as ramplas que permitian pasar ao Centro de Servizos Sociais, é dicir eliminouse a accesibilidade da zona. Como se pretende chegar ao ascensor cando se constrúa? Como chegar á oficina da Mariña-COGAMI? AO Centro de Servizos Sociais? Urxe buscar solución inmediata.
Quédase en pedir cita ao Alcalde para Mesa de Asociacións. Encargarase dese tema O Tesón
Xa que acaba de comezar o período de exposición pública do Plan Xeral de Ordenación Urbana de Ribadeo, trátase deste instrumento de vital importancia para o futuro da vila, sendo citado que o Concello informa en vez de deliberar.
O Tesón sacará escritos sobre o tema e que non se tiveron en conta as súas alegacións ao Plan.
Estase de acordo en organizar unha Mesa Redonda para debater o tema e definir o Ribadeo que queremos. Na Mesa Redonda participarian un construtor, un arquitecto, un representante do Concello, un das Asociacións e un moderador, podendo facelo tamén un quinto compoñente máis, a determinar.
Tamén se fala de crear un grupo de traballo que se reunirá por vez primeira o próximo mércores as 8 da tarde en Ove. Atalaia, en principio, declina asistir.
Pola Atalaia sácase o tema da limpeza dos contedores. Que consideramos que nos que se adoita botar lixo orgánica deberían ser adxudicados directamente aos veciños implicados: bares, restaurantes, supermercados, concesionarios praza abastos e que se encargasen da súa limpeza directa xa que son fonte de malos cheiros.
Contéstase que non é posible facelo asi xa que a limpeza corresponde ao Concello, outra cousa son as sancións que se poidan impoñer.
Un dos representantes de Atalaia encargarase de facer un resumo do tratado e de envialo aos demais participantes.
Péchase a reunión ás 21:30 horas da tarde.