Candidaturas ó Club Náutico

(Lembro que as imaxes se poden ampliar premendo sobre elas)
actualizacións:
... Por fin Coto me pasou a súa propaganda, para tela xunto coas outras. Aínda que sexa a feito pasado, queda aquí a carta, e aquí o resto (é abonda, non cabe toda ben nunha entrada)
--
Comentario post eleitoral
... mágoa pero sigo sen poder ofrecer a propaganda de Coto ...
Mario Coto, 245; 217 Cao; 173 Acuña (nos votos en urna, en Ribadeo, a cousa andaba por 71-45-58, correspondentes a 41%, 26% e 33% dos 174 votos en urna). Porcentaxes sobre votos emitidos (71% do total dos 891 socios): Coto 39%, Cao 34%, Acuña 27%; (sobre o total de socios, 27%, 24% e 19%)
Candidatura gañadora:
Mario Coto, Modesto Peña Garay (Vicepresidente), Antonio Vidal Torrente, Francisco Javier Díaz, José Manuel García Álvarez, Jorge Aguirre Presa, Virgilio López Rico, Fernando Vázquez Orge, Suso Villalba, Epifanio Pastrana, Manuel Álvarez, Jesús Bernardo García y Antonio Martínez.
Toma de posesión: 28/1/2009
Parece que cando menos Acuña e Coto van levarse ben, pois Acuña felicitou a Coto, aínda que iste quixouse de que lle quitaran votos. Algo máis difícil pode ser o tema Coto / Cao, se ben Acuña valora o número de votos recibidos por Cao como un certo respaldo á xestión anterior.
Algún proxecto da candidatura gañadora: Restaurante terraza aberto á xente non socia, supresión do embudo circulatorio entre dársenas, estudo de posibilidade dun novo porto na Vilavella (algo adiantado no seu momento por Francisco Rivas), guardería, gimnasio, tendas, museo do mar, potenciación de seccións, ...
--
Tríptico e carta de presentación candidatura Acuña (abaixo)
Tríptico candidatura Cao
Ligazón a 'Megapuertos y pijoyates'. Non me gustaría que o porto deportivo de Ribadeo respondera ó artigo.
Comentario en relación ás eleccións, a toro pasado.



Post inicial:
Dado que o día 20 de xaneiro son as eleccións ó Clube Naútico, a importancia desta asociación en Ribadeo (e non só para os socios do club náutico) e que xa a vez pasada houbo tiranteces entre as candidaturas, deixo aquí a modo de liña de segumento esta nota que irei actualizando (e cambiando de data) a medida que vaia tendo informacións.
Candidaturas:
1.Ramón Acuña (candidato a presidente); José Fernández Dacosta (candidato a vicepresidente); José Antonio Rodríguez Alonso (secretario); Ramón Fraga Martínez (tesorero), José Arturo Bouso Fernández; Francisco Cancio Peña, Juan Francisco López Longarela, Antonio Pertejo Vispo e Fermín Rodríguez Pérez (vogais). Algunha referencia:
http://elprogreso.galiciae.com/pdf_files/30112008am_2.pdf
http://www.lavozdegalicia.com/amarina/2008/11/28/0003_7351005.htm
2.Mario Coto (candidato a presidente); Alfredo Umlauff. Algunha referencia:
3.Gervasio Cao expósito (presidente actual e candidato a presidente);. Algunha referencia:
Outros comentarios:
http://www.lavozdegalicia.es/amarina/2009/01/04/0003_7438689.htm
http://elprogreso.galiciae.com/pdf_files/28122008am_2.pdf

ESCUDO DE ARMAS DO PAZO-TORRE DE CEDOFEITA. Francisco José Campos Dorado

Este Escudo de Armas español en punta (foto 1) cuxa forma aparece en Galiza a primeiros do século XVI (O Libro da Heráldica Galega, D. Luciano Fariña Couto, Fundación Barrié de la Maza, 2001, páx.29), está tallado en madeira escura e colocado nun espazo rebaixado do paramento da Torre do Pazo, na fachada principal Sur ou do mediodía, na parte media, cara á dereita segundo se mira. É un escudo partido, que presenta na primeira partición, unha torre donxonada (unha torre sobre doutra) cun brazo armado empuñando unha espada núa (desenvaiñada) que sae do homenaxe (torre superior) e que apunta á sinistra. Este brazo empuñando unha espada saíndo do ameado, ou dunha fiestra ou do portón dunha torre, atópase en brasóns de varios liñaxes de Galiza: CID (saíndo do portón); INCLAN (saíndo dunha fiestra); PARDIÑAS (saíndo do ameado); RIESTRA (saíndo do ameado); ROUCO (saíndo do portón); e tamén aparece como parte dun dos brasóns dos HERNÁNDEZ de Castela.
 A segunda partición está cuartelada en cruz:
1º cuartel) Un león rampante mirando a destra.
2º cuartel) Cinco roeis ou cinco bezantes en sotuer (en aspa): dous en xefe, un central e dous en punta.
3º cuartel) Cinco roeis ou cinco bezantes igual dispostos que os do segundo cuartel (Nota: os bezantes e os roeis son figuras circulares que se distinguen en que os bezantes sempre son de metal: ouro ou prata, e os roeis son de cor: gules, sinople, azur, púrpura ou sable).
4º cuartel) Un león rampante mirando a destra, máis pequeniño, pero de igual disposición que o do primeiro cuartel.
Parecen Armas de QUINDÓS (1º e 4º, en campo de ouro un león rampante de gules; 2º e 3º, en campo de gules “oito” bezantes de prata colocados en dous paos de catro; neste brasón, cinco en aspa). Está timbrado cunha celada mirando a destra de fidalgo de tres liñas paternas e maternas (viseira levantada ensinando tres grilletas) e surmontada dun burelete adornado de seis plumas. Os adornos laterais da celada, así como, os dos flancos do escudo, consisten en volutas elegantemente talladas, e en punta, sostido por unha concha de vieira (de posible referencia ó Camiño de Santiago)

Á fachada Sur do Pazo-Torre (tamén coñecido en Cedofeita como a Casa Grande) accédese desde o exterior por un portón con grosa porta reforzada con cravos, que da a un patio interior de servizo á Torre, e a unha íntima e sinxela capela particular, onde se atopa no centro do retablo a imaxe da Virxe de Nosa Señora da Soedade da súa devoción, vestida cun manto de veludo negro, dentro dun fornelo acristalado rodeado de anxos e rematado na parte superior por un escudo perfilado de ouro (foto 2 arriba) timbrado con coroa real e brasonado en campo de azur coas Armas de Santa María: no centro o anagrama de María (letras MA entrelazadas) en gules, entre os símbolos da Paixón: en xefe, a coroa de espiñas en sinople, e en punta, os tres cravos da crucifixión de Xesús en gules, colocados, un central en pao ó que se unen inclinados por ambos lados os outros dous, tocándose coas puntas. Á esquerda do altar hai a imaxe dun Ecce Homo nun cadro en alto relevo e unha imaxe enteira da Virxe do Carme. Na meseta do propio altar, unha taboiña escrita (foto 2 abaixo) recorda a concesión que: “El Ilmo. Sr. D. Francisco Cuadrillero y la Mora del Consexo de S.M. Obispo y Sr. de la Ziudad de Mondoñedo, conzedió quarenta días de induljenzia, a todas las personas que rrezaren una Salbe delante de esta Santísima Himajen de Nuestra Sra. de la Soledad, Año de 1785”.
A situación do Escudo de Armas na fachada, nesa ampla cavidade feita á posta no muro, e que o material utilizado para construílo sexa madeira, parece darnos a entender que todo está preparado e pensado para que o escudo de madeira fora aloxado alí, por un período de tempo relativamente corto, resgardado da choiva torrencial e da inclemencia do tempo, antes de ser cambiado por un escudo de pedra. Estas características teñen unha lectura moi peculiar que vamos explicar facendo un pequeno resumo dunha lección desenrolada polo Barón de Cobos de Belchite.
Por un lado, explica o Barón de Cobos, un escudo heráldico, non é proba de nobreza do liñaxe que presenta, non embargante, por costume, un Escudo de Armas sempre é signo de Nobreza. E se un escudo, tallado en pedra de cantería, ornamenta a fachada dunha casona ou dun pazo ¿Quen é capaz de crer que os seus antigos moradores, non eran fidalgos coñecidos, incluso con certo anhelo de arrogancia que exteriorizaban no seu escudo? ¿Como se pode admitir, que en pequenos pobos (como Cedofeita, neste caso) o Estado Nobre (os fidalgos locais), e aínda a clase plebea, lle permitiran a un intruso calquera colocar un Escudo de Armas, insultante para moitos fidalgos, que si tiñan dereito a colocalo e, que por motivos de dificultade económica non o facían, e estaban empadroados no Estado Llano en vez de no Estado Nobre?. Por esta sinxela razón, tódalas pedras armeiras anteriores a 1830, poden considerarse proba secundaria ou complementaria de Nobreza.
Por outro lado, moitas veces os interesados en demostrar a súa nobreza, cando ó seu dereito lle conviña, poñían na súa casa un escudo de madeira, con carácter provisional, e entonces procedíase á denuncia por “posesión ilícita de Escudo de Armas” do Fiscal ante a Corte, por delito e indicio de infracción criminal das leis do Reino. Entón, a parte denunciada presentaba a proba ou probas documentais e testemuñais, remitindo as posesorias de Fidalguía por actos distintivos de baronía, tales como: cargos privativos dos Nobres nos Municipios onde había distinción de Estados, reputación, nome e emprego distinguidos, exención de alcabalas, goces de veciñanza, etc, e con elas a inspección ocular do solar coñecido e notorio dos Fidalgos, xa de sangue, xa de privilexio, brasóns antigos, etc. A toda esta documentación, contrapoñíase a aportada pola parte contraditoria, e á súa vista, ditábase Sentencia baixo as reservas ordinarias dos xuízos de propiedade plenaria. A Sentencia pasaba de ser, cousa xulgada, para sentar Executoria, posto que este Tribunal que xulgaba era Supremo e as súas decisións eran firmes e inapelables. Chegados a este momento, os fidalgos, eran absoltos da “denuncia de Escudo de Armas ilexítimo”, e xa podían usalo con plena liberdade, esculpíndoo en pedra nas súas casas ou pazos e ostentándoo publicamente en sepulturas, carruaxes, selos, tapices e alfaias (Apuntes de Nobiliaria y Nociones de Genealogía y Heráldica, Curso de Grado, Instituto Luís de Salazar y Castro –C.S.I.C.- Madrid 1960, Tema XII desenrolado polo Barón de Cobos de Belchite, páx. 188-189).
¿Que pasou para que os moradores do Pazo de Cedofeita non cambiaran o material do Escudo de Armas de madeira para pedra? Parece ser que o escudo, “foi posto alí por D. Diego Pertierra, e que antes puido estar nunha dependencia da fortaleza” (Fortalezas de Lugo y su Provincia, D. Manuel Vázquez Seijas, Tomo IV, páx. 92, Museo Provincial de Lugo, 1967)
Sabemos (ibidem, páx. 83 e Tomo III, páx. 88) que en 1202 o bispo mindoniense D. Paio de Cebeyra, cuxa sé bispal estaba establecida en Ribadeo, fixo unha permuta co rei Afonso IX, na que este lle deu todo o coto de Villaronte e o castelo de Portela a cambio do de Folgoso e das Terras de Ribadeo onde se comprendía o Coto de Cedofeita, Covelas, As Anzas, Vilela, Casal de Mon, Fuleirós e Pagadi, o coto de Sta. Eulalia da Devesa, Vilamariz, Cinxe, Piñeira e Vilaselán entre outras herdades (ibidem, Tomo III, páx.88) (Nota: todas estas posesións entregoullas o rei D. Afonso IX aos cidadáns e poboación de Ribadeo, reservando soamente para o bispado as primicias e diezmos, de tal forma que ó Concello de Ribadeo, xamais lle estivese permitido vender, pignorar -empeñar ou dar en prenda- conmutar, ou dar de outro modo as mencionadas herdades, a ningunha orde ou relixión, a non ser á sé ou ó bispo de Mondoñedo, nin tampouco ó bispo nin a igrexa, se lles permitía conceder encomenda, a non ser á propia sé ou o Concello de Ribadeo...) (ibidem Tomo III, páx.88-89) ¿Estará aínda vixente esta disposición de D. Afonso IX, de que ó Concello de Ribadeo: “xamais lle estivese permitido vender, empeñar, conmutar ou dar a outro...” o concernente á explotación da pequena herdade da Illa Pancha?
Os antecesores da liñaxe dos Cedofeita, remóntanse a D. Pedro de Cedofeita, abade do Mosteiro de Lourenzá, desde 1430-1462. D. Álvaro de Cedofeita, sobriño de D. Pedro que foi o seu sucesor, e que a gobernou ata 1471. En 1535 era dona do coto de Cedofeita, Dª Blanca RIBADENEIRA E PIMENTEL, muller de D. Antonio de TOVAR, señor do pazo fortaleza de Tovar en Canedo (Santo Tomé de Lourenzá) e xentil home do rei Carlos I. Súa filla Dª Brianda, casou con D. Fernán PÉREZ DE SEIXAS, señor da fortaleza de San Paio de Narla. Logo o Coto pasou a mans de D. Afonso ORDOÑEZ DE SEIXAS, e máis tarde, á liñaxe dos POUSADA de Mondoñedo. Un sacerdote desta familia vivía cunha sobriña e cun servinte chamado D. Diego PERTIERRA, quen se casou con ela a desgusto do tío. D. Diego era do Franco, Asturias, e quedoulle o Coto de Cedofeita pola herdanza da súa muller. Tiveron varios fillos, e un deles casouse cunha señora da familia GUZMAN, posiblemente da liñaxe de San Martín dos Oscos.
Segundo Real Carta Executoria de 6-Febreiro- 1738, D. Domingo Antonio García Pertierra, veciño de Cedofeita, orixinario de S. Pedro de Andés, Concello de Navia, presentou amparo de nobreza na Real Chancillería de Valladolid, facendo constar que seu pai D. Manuel García da Áspera, casado con Dª Dominga Alonso Pérez, era Fidalgo Notorio de Sangue, igual que o fora seu avó D. Domingo García de Santamarina, casado con Dª Teresa Álvarez, e máis ascendentes por liña recta de varón que vivirán na citada feligresía de S. Pedro de Andés. Non obstante, aqueles Homes-Bos, non lle quixeron dar o Estado de Nobreza por haberse pasado a vivir a Cedofeita. D. Domingo suplicáballes servisen despachar Real Provisión para que o Consello de Homes-Bos de Cedofeita, lle recoñecesen a nobreza que lle correspondía. Os Alcaldes dos Fidalgos, despacháronlle Real Provisión: “...que era público e notorio que estaban nos listados de fidalgos, os tales ascendentes, na parroquia de San Pedro de Andés: D. Pedro GARCÍA PERTIERRA en 1668, 1674, 1680, 1686, 1692 (Nota: os Padróns de Nobres, facíanse cada sesenio ou setenio); D. Domingo García Pertierra en 1704, 1710; D. Domingo GARCIA SANTAMARINA e seu irmán D. Antonio 1717, 1722; Manuel García 1731, 1737 e D. Domingo García. O 10-Novembro-1778 figura como veciño do coto de Cedofeita D. Diego PERTIERRA E RUBIÑOS. En 25-Decembro-1867 outórganse partixas dos bens de Dª Nicolasa CANCIO PERTIERRA viúva de D. Antonio GUZMAN E CANCIO, ao seu neto, inmediato sucesor, D. Ramón GUZMÁN E BERMÚDEZ.
En 1955, eran donos do Pazo-Torre de Cedofeita, D. Antonio Guzmán, que era Xuíz na Fonsagrada, e estaba casado con súa prima Dª Dominica Martínez Guzmán, a quen lle quedou o Pazo en usufruto ó quedar viúva. No ano 2000, era súa dona, Dª Valentina Guzmán Prieto, aveciñada en Ribadeo, que o herdara de seu pai D. Federico Guzmán, pois D. Antonio non tivo fillos e pasoulle a herdanza familiar ó seu irmán.
No Pazo de Cedofeita, a Torre non foi construída para ser fortaleza, se non que foi levantada, como varias outras na Galiza, como símbolo señorial de poderío e grandeza. Recordando a aqueles antigos señores nobres, sabemos que os irmáns fidalgos D. Juan “O Novo” e D. Gregorio de Cedofeita, sostiveron preitos de fidalguía na Real Chancillería de Valladolid, no ano 1538 (caixa 656,10) e no ano 1542 (caixa 143,4). Por isto, o Padre Crespo (Linajes y Blasones de Galicia, Volume II-páx. 320) opina que D. Juan de Cedofeita “O Vello” obtivo a executoria dos Reis Católicos. Os señores do Pazo de Cedofeita chegaron a verse tan poderosos e autónomos no seu señorío, que nos comezos do reinado de Sabela II (reina 1833-1868), xuntáronse cos señores do Pazo de Quintalonga de Vilaosende, e cós señores de Arante, Cubelas e Couxela, así como, cós veciños das súas respectivas parroquias, e constituíronse en concello independente do de Ribadeo, titulándoo Concello de Cedofeita con sé en Sante. A Xunta do Concello de Ribadeo tivo que terminar ameazándoos con mandarlles as tropas que había en Ribadeo para que se disolveran, pero un ano máis tarde, en 1864, solicitáronlle a súa pretensión directamente á raíña Sabela II, quen por Decreto Real, suprimiu os Concellos de Cedofeita e de Reinante (Ribadeo Antigo, Francisco Lanza, páx. 78). Cedofeita seguiu sendo do Concello de Ribadeo, e Reinante (San Miguel e Santiago) pasou a ser de Barreiros, pero... ¡esa é outra historia!
Desde aquí darlle as máis expresivas grazas á actual dona do Pazo, Dª Ana Suárez Guzmán, quen tivo a amabilidade e xentileza de pasarse unha tarde enteira ensinándome as particularidades da construción das diferentes estancias do pazo, das escaleiras da torre, da Capela e do grande e magnífico pombal da finca, así mesmo, grazas por relatarme as historias e vicisitudes do tan vetusto Pazo-Torre de Cedofeita.

ESPERAUTANO Y LA CRISTIANIZACIÓN DE LA COMARCA DEL EO, artigo de José Mª Rodríguez Díaz

Corto, pego e engado ligazóns e imaxe, dende http://cargadoiro.blogcindario.com/2016/06/00461-esperautano-y-la-cristianizacion-de-la-comarca-del-eo.html:
En el Documento del rey don Silo (ver o documento 'lexible' en http://iglesiasantianes.galeon.com/Documentos/diploma.pdf),
emitido en el año 775 por este rey asturiano  con residencia en Pravia y séptimo rey de la Gallaecia después de la desaparición de los suevos y visigodos, se contiene la donación de un cillero y un coto a una pequeña comunidad de religiosos, monjes o anacoretas, residentes en la comarca del Eo, en el lugar hoy conocido con el nombre de A Graña, en la parroquia de Ove. El citado documento está dirigido a los “hermanos y siervos de Dios, Petri presbiteri, Alanti conversi, Lubini conversi, Aviti presbitero, Valentini  presbitero et…” y a otros hermanos que con ellos vivían en ese citado lugar. La donación de esta propiedad tenía por objeto la construcción de un monasterio o casa de oración, con la carga de encomendar al rey en sus oraciones.
            Establecer la ubicación de este monasterio, denominado Monasterio de San Martín y San Esteban de Esperautano, así como también la extensión del coto objeto de la donación, fue tema de investigación para muchos estudiosos, que fracasaron en su intento. Fiados en algunos de los muchos topónimos que aparecen citados en el documento, unos lo situaron en Abres, otros en el lugar de Celeirós (Cubelas), en Celeiro de Mariñaos o en San Cosme de Barreiros. El desconocimiento de la micro-toponimia local de esta comarca, ahora por fortuna recuperada, les impedía identificar y reconocer acertadamente los topónimos contenidos en el citado documento para poder situar correctamente, tanto el mencionado cillero objeto de la donación, como los límites de su coto. Hoy se puede afirmar con toda certeza que la coincidencia de los topónimos citados en el documento de donación con la micro-toponimia de esta comarca es total. Lo que permite establecer con suficiente precisión y seguridad no sólo la ubicación de este monasterio en el lugar de A Graña, en la parroquia de Ove, a tres kilómetros de Ribadeo, sino también la situación y extensión de su coto, que comprendía aproximadamente el territorio ocupado por las actuales parroquias de Ove, Cubelas, Arante, Cedofeita y Vilaosende.
            ¿A qué orden monástica pertenecían sus monjes? ¿Se trataba de simples anacoretas, o de monjes de la orden de San Agustín o de San Fructuoso? Aunque no se dispone de datos documentados acerca de la orden o congregación monacal a la que pudo pertenecer este monasterio, su posterior integración en el monasterio benedictino de Lourenzá hace suponer que pudiera haber pertenecido a la Orden de San Benito, que  empezaba a extenderse por toda la Gallaecia.
La actividad de este cenobio debió de ser breve en el tiempo, no superando los dos siglos, aproximadamente. Pero su extensa y profunda actividad misionera tuvo lugar en un período en el que las comunidades cristianas de esta amplia comarca caminaban como ovejas sin pastor en una etapa en la que una gran parte de la comarca comprendida entre el Eo y el Masma era dependiente de la Sede episcopal de León. ¿A que se debió este cambio de jurisdicción? ¿A la voluntad de los reyes de Oviedo, señores de este territorio y dependientes de la jurisdicción episcopal de León antes de la creación del obispado de Oviedo después de la desaparición de la Sede britona? Cualquiera de estos dos factores, o los dos juntos, pudieron haber sido los responsables de esta extraña situación. Con la desaparición, en el año 693, del último obispo de la Sede de los britones, Suniagisio, en San Martín de Mondoñedo, se produjo un período de vacío jurisdiccional en esta comarca. Un largo período sin autoridad religiosa próxima alguna hasta que en el año 842 reaparece de nuevo con la reconstrucción de la catedral de San Martín de Mondoñedo y el nombramiento por el rey Alfonso II de Oviedo de un obispo, cuyo nombre se desconoce, para dicha Sede. Una larga etapa de vacío jurisdiccional que explica la adscripción de algunas de las diversas comarcas de la antigua Sede de los Britones a las Sedes de Compostela, Lugo o León, como fue el caso de la comarca comprendida entre el Eo y el Masma que en los tiempos del rey Ordoño I (850-866) pasó a pertenecer a la jurisdicción de la Sede episcopal de León. Entre las parroquias de esta comarca que pasaron a León el P. Flórez cita, entre otras, a San Martín de Esperautani (A Graña-Ove), S. Pedro de Alanti (Arante) y Sta. María de Tabulata (Trabada). (Es, precisamente, su pertenencia a esta Sede la razón por la que el Diploma del rey don Silo se encuentra actualmente en el archivo de la catedral de León). La pertenencia de este monasterio a la Sede de León debió de ser breve, pues en el año 958 pasó a pertenecer al monasterio de Lourenzá. Y poco tiempo después, en el año 1157, por un intercambio de bienes realizado entre el monasterio de Lourenzá y el cisterciense de Meira, este monasterio de Esperautano pasó a pertenecer al de Meira, que lo convirtió en una importante granja de producción vinícola.
Testigos vivos de la presencia del monasterio de San Martín y San Esteban de Esperautano en ese lugar, y su posterior conversión en granja vinícola, son algunos de los nombres que perduran vivos aun en la toponimia actual de esa localidad, como son, respectivamente, el “regato de San Martín” y la “capilla de San Esteban” en ese paraje, así como el de “Rego da Viña” con el que aún hoy se designa a un pequeño regato de ese lugar, o el propio nombre de “A Graña”, versión gallega de Granja, palabra de origen francés, introducida en España por los monjes cistercienses para denominar con ella sus grandes establecimientos agrícolas.
Aunque breve en el tiempo, la influencia que tuvo este histórico cenobio en la actividad religiosa de esta comarca debió de ser, sin duda, muy importante a juzgar por las muchas iglesias y pequeños cenobios o “Casas de Oración”, que la intensa acción pastoral y misionera de estos mojes fundó y organizó en tan pocos años en todo este territorio. Pueden citarse entre otros, por estar debidamente documentada su existencia ya en el siglo XII, los pequeños monasterios o “beateríos” de Santa María de Asanza (actual As Anzas), Santa María Magdalena en Piñeiro de Cedofeita, Santiago de Reme, Santa Eulalia de Ermolfi en A Devesa y Santa María en Trabada. Fundaciones estas que, siguiendo el mismo destino del monasterio matriz de Esperautano, pasaron a depender más tarde del monasterio benedictino de Lourenzá para desaparecer con el paso del tiempo. El mismo testamento por el que el rey Ordoño III dona al conde Osorio Gutierrez, para él y sus monjes de Lourenzá, el citado monasterio de Esperautano, utiliza la expresión: “…Id sunt: Sancto Martino de Asperotani, cum omnes ecclesias sibi subditas… alia ecclesia  Sancti Stephani Rippa Masme…”. La expresión “… junto con otras iglesias que le pertenecen…” confirma por si sola la actividad de estos monjes.
La importante actividad religiosa desarrollada por los monjes del monasterio de Esperautano en la evangelización y estructuración religiosa de los núcleos rurales que poblaban esta comarca se puede deducir fácilmente de los datos que nos dejaron los documentos medievales y la propia toponimia local. Baste citar, como ejemplo, el testimonio aportado por el P. Flórez, en su obra España Sagrada, en la que cita un antiguo documento del año 916, perteneciente al archivo de la catedral de León, en el que se refiere a la iglesia de Arante como “… ecclesia Santi Petri de Alanti”. Un nombre que se corresponde literalmente con el de uno de los novicios del grupo de los fundadores del Monasterio de Esperautano, el del converso Alanti, citado en el Diploma del rey don Silo. Una prueba evidente, sin duda, de la actividad de este monje en la evangelización de las comunidades rurales de ese coto y, en concreto, de la autoría de la iglesia de Alanti, templo al que le dieron su nombre y que aún hoy conserva bajo la forma evolucionada de “Arante”. Un topónimo en el que, como es frecuente en muchas palabras, la consonante líquida – l - se cambia en  - r -, como ecclesia > igrexa, y con relajación de la - i - final en  - e -, como Rudesindi > Rosende. Y no es menos significativo, tampoco, el hecho de que esta iglesia de Arante, junto con el monasterio de Esperautano, pasara a pertenecer al monasterio de Lourenzá, permaneciendo bajo la administración religiosa y dominio señorial de sus monjes que, hasta el siglo XVIII, percibían la mitad de los diezmos de Remourelle y la tercera parte de los de Arante; un vestigio testimonial de su anterior propiedad. La actividad fundacional de los monjes de Esperautano en la cristianización de este territorio queda, asimismo, reflejada en la existencia, atestiguada ya en el siglo X en algún caso, de los muchos templos dedicados a San Esteban, advocación bajo cuyo patrocinio, compartido con el de San Martín, figuraba el monasterio de Esperautano. Entre ellos cabe citar la ermita de Santo Estevo de Augas Santas en San Cosme de Barreiros, la de Santo Estevo de Pagá en San Miguel de Reinante, Santo Estevo de Tabulata en Trabada, Santo Estevo de Rececende, Santo Estevo de Fórnea o la misma capilla actual dedicada a Santo Estevo en A Graña, heredera del primitivo patrono del citado monasterio.
            Testimonios históricos todos los citados de la importante actividad misionera de estos monjes, precisamente en aquellos lejanos tiempos de la alta Edad Media en los que aún perduraban entre las rústicas comunidades cristianas ciertos substratos de las creencias paganas que la extensa acción misionera de Prisciliano no había sido capaz de desterrar totalmente, como lo corrobora el mismo San Martín de Dumio en su obra De correctione rusticorum, dedicada a combatir ciertas prácticas, como la superstición, la idolatría, la adivinación, la brujería, etc. Sin ignorar, tampoco, el peligro que para los iletrados cristianos de esta comarca representaban las secuelas de la herejía arriana unitaria, introducida años antes por los suevos y los visigodos, así como también la adopcionista, defendida y propugnada por el obispo de Toledo, Elipando, que con el apoyo del obispo Ascarico de Braga, metropolitano entonces de las Sedes episcopales de la Gallaecia, empezaba a extenderse por esta antigua nación, y contra la que reaccionaron los monarcas desde Asturias, asesorados e impulsados por el Beato de Liébana. Una situación religiosa precaria, sin duda, que explica la razón y el motivo de esta fundación monacal por el rey don Silo en esta comarca del Eo en aquellos remotos tiempos.

Documento do Rei Silo

-

 Obras de José Mª Rodríguez

Pleno ó 13 (primeira parte)

    Xa aviso: é unha primeira parte. 

    O pleno de onte foi longo e requerirá alomenos doutra entrada. 11 puntos entre os que se atopaban os orzamentos do 2007 deron abondo xogo, e seguían cando abandonei camiño das 11. 

    Foi un pleno sen crispación, moderado, pero no que se deu a circunstancia do punto 9º, por exemplo, que non deixa de ser curiosa polo que apunta do funcionamento do concello. Discutíase a cesión do manexo do punto limpo a Urbaser, primada por Novotec, a empresa consultora encargada do tema, sobre unha unión temporal de empresas (UTE) de Coto e Isolux Corsan. 

    Sae unha emenda de UPRi (que espero conseguir para poñer en Ribadeo historia) onde se poñen de manifesto diversas irregularidades, dende a concesión de puntos inadecuada, pasando por contas (asignación diferente) diferentes en diferentes partes do estudo, despois de comezar porque a empresa primada, Urbaser, non aparece como xestor autorizado de todos os tipos de residuos que se requería nas bases, e que segundo parece era cousa obxecto de revisión polo concello, segundo argumenta no seu documento Novotec, e non repasa. É dicir, non hai unha inspección previa polo concello. Foi unha argumentación longa, onde caían unha irregularidade despois de outra, e que rematou coa proposta de concesión á UTE, e que motivou que o alcalde propuxera a retirada do punto da orde do día. 

    Tomouse un receso a instancias de Balbino (PSOE) para deliberar os portavoces e voltaron despois dun bo cacho para decidir retirala. No medio, o concellal de Medio ambiente tiña chamado segundo dixo ó representante de Novotec, que se amosou estrañado, algo que foi considerado por Andina fóra de lugar. 

    Na retirada, Coto, presente na sala, saíu facendo comentarios. Cara ó futuro, non sei por onde sairá, pero esto non creo que quede así. Trece persoas estaban de público, o mesmo número que electos.

    E pasouse das 10, o que incrementará emolumentos dos funcionarios presentes.

    Por certo, que despois dos comentarios á entrada de onte, teño que axustar o dito alí, pois sáeme un soldo medio mensual para o Secretario, quen máis debe cobrar no concello, superior ós 6000€ (é dicir, máis de 1 000 000 de pts), dietas a parte, o que fai se mal non me lembro, alomenos unhas tres veces o correspondente ó alcalde.

--

O pleno foi tratado en Ribadeando en varias entradas consecutivas:

Pleno ó 13 (primeira parte) 

Pleno ó 13 (segunda parte)

Pleno ó 13 (III)

Pleno ó 13 (IV)

Pleno ó 13 (V)

Pleno ó 13 (... e fin)

 

Refuxio

 

Refuxio

    Collo unha radio e case se pode dicir que teño tres opcións: guerra, música ou a nada. Guerra, que pode ser masacre en Israel ou por delegación en Ucraína, ou solapada noutros moitos lugares, mesmo a conta das dúas anteriores. Música, maiormente nunha das cadeas a ela adicadas, con aparencia de moi independentes pero en xeral moi dependentes. E a nada en forma de anuncios diversos, tertulias nas que se fala de todo sen unha dúbida de nada, concursos sobre a cor do óso da aceituna e semellantes.

    Televisión? Ó ruído mediático da radio engádelle imaxes impactantes, contextualizadas ou non, mesmo aproveitadas doutros conflitos ou situacións ou repetidas unha e outra vez sen descanso. Coido que dimitín da televisión o día no que vin chocar unha e outra vez un e outro avión contra as torres xemelgas. Si, tamén escoito unha televisión que está por calquera lugar, interrompendo conversas e tranquilidade; é imposible non oíla e que as imaxes resultonas non se te metan ollo adiante.

    Redes sociais? Súmalle ó anterior a ubicuidade tanto da súa presenza en calquera móbil (incluído o propio) como de calquera feito ou lugar atendido por calquera dos miles de millóns de persoas que soben (perdón, subimos) o que se podería chamar información á rede, e auméntalle as limitacións e nesgos que se procuran nas redes que buscan proveito (propaganda, influencias políticas, etc) para maximizalo non asustando ós fabricantes de automóbiles, bancos, ou a estados como o de Israel, entre moitas outras posibilidades. Non, imposible escapar sen desconectar. E imposible desconectar sen renunciar a ese todo que somos social, a boa parte desas circunstancias que René Descartes enunciaba como nós mesmos: ‘eu son eu e as miñas circunstancias’.

    Mais é necesario un refuxio. Xa hai máis de catro séculos que Cervantes fixo tolear a Don Alonso Quijano por unhas novelas de cabalería, produto social daquela época que non podería competir nin de lonxe co poder de tolear dos medios nos que literalmente estamos inmersos na actualidade.

    Un refuxio. Un lugar onde a sobreabundancia de información se poda conter antes de que asolague a persoa. Onde as noticias nesgadas ou directamente falsas desfagan o criterio para escoller as bases do razoamento. Onde a imposibilidade de comprobación de todo o que nos chega anule a posibilidade sequera de poder actuar dun xeito minimamente independente. É necesario o tomar conciencia dun problema que non fai máis que agravarse coa introdución da intelixencia artificial nesa rede que xa se nos escapaba no seu manexo e máis ben nos manexaba máis e máis ata o de agora. Como? A xente que controla non ten receitas milagreiras para solucionalo, pero está de acordo en que é necesario poñerlle un coto, cada quen, ás novas que nos chegan do exterior, procurar un equilibrio. Do contrario, de non poñer ese coto, converteríamonos nun conto que non saberíamos contar por nós mesmos porque o escriben outros, persoas ou non, descoñecidos para nós, pero para os que non temos segredos.

Catastreando por Ribadeo e España enteira

Dende hai un tempo comezou o tema: 60 € pedidos de pronto, sen ter nin a quen reclamar.
Pouco a pouco foi sabéndose a cuestión: non era un imposto reclamado por non telo feito con anterioridade, nin un novo imposto, senón algo imposto para poder variar o imposto asociado ó valor catastral dos inmobles. Está claro? Non é un imposto, senón algo que nos é imposto.
Teñen saído nos medios diversos artigos relacionados con Ribadeo sobre o tema. O PP, Fernando Suárez como alcalde ou Rodrigo Díaz Coto foron algúns dos intervintes. Como resume rápido, o PP tentaba aclarar varios puntos para dicir que a culpa é do alcalde por pedir a revisión. O alcalde fai diversas consideracións e indica que iso dos 60 € lineais para toda revisión é unha desigualdade (pero non pode negar que a revisión ten unha orixe e que moi posiblemente, implicará un aumento no pago do IBI). Rodrigo Díaz Coto faise eco de diversas cousas tratadas nunha xuntanza mantida por iniciativa de Atalaia cos partidos políticos (BNG non asistiu), facendo fincapé en que os 60 € son un extra.

Plano do PXOM correspondente á vila, accesible en http://www.planeamentourbanistico.xunta.es/siotuga/inventario.php?idconcello=27051

E a iso vou. É evidente que os impostos están aí para recadar cartos para cousas comúns. É evidente que se alguén tenta evitar pagalos, incumprindo a colaboración social debida, a sociedade debe tentar evitar esa falta de colaboración, mesmo con castigos (multas). E, nese sentido, se se detecta que o catastro 'está mal', debe facerse unha revisión para que 'esteña ben'. Pero antes non se cobraban os 60 €. A que veñen pois? Quizáis alguen máis relacionado co tema o poda poñer de xeito moito mellor definido, pero coido que a idea é abondo sinxela: algo que o facía un organismo público con funcionarios pagados por todos, agora está en mans privadas en base a un acordo político de privatización de servizo. E a empresa privada cobra eses 60 € por facer a revisión, sexa cal sexa, considerando que ten que actuar non de xeito proporcional ó valor, senón por actuación, por entidade catastral. A que se adican agora as persoas que había para estes menesteres? Nin idea.
Na actualidade xa hai propostas de baixadas de impostos se gana algún determinado partido as eleccións. Como os servizos dispoñemos deles, se non se manteñen con impostos, serán delegados e mantidos por empresas con ánimo de lucro, logo, en principio, e a igualdade de eficacia, máis caros.
Máis claro? Auga. Sen privatizar, que hai empresas (de xeito salientable, Nestlé) que quere enturbiar o tema para quedarse cun beneficio por cada vaso que bebamos.

Un artigo de onte na Comarca: Problemática da crise, por Rodrigo Pérez Coto

Podemos ter moi diferentes imaxes e pensamentos sobre a crise, dende os por que á amplitude real, pasando pola súa conexión con outros temas vitais ou ideolóxicos, pero o caso é que todos estamos de acordo sobre a súa existencia. Deixo hoxe un artigo que apareceu na comarca de onte e que da unha visión un pouco diferente das anteriores que levan aparecido aquí.
--
PROBLEMÁTICA DA CRISE

Nestes tempos malos, sobre todo para os que aínda estamos subindo pola escada, compren medidas capaces de sacar adiante aos demais, ou sexa unir forzas para non ter que recurrir a apretarse o cinto, ao estilo do maquiavélico Sr.Burns, dono da fábrica da sonada serie Os Simpons. Pero sen chegar a iso o que si é certo é que neste tempo xorde a figura do empresario listillo que pensa que ten solución para todo, aínda que ben sabemos que ideas máxicas non exiten mais que na ficción e soen caer nunha especie de posesión narcisista que os converte en prepotentes e os fai levitar pensando que están cos deuses do Olimpo,
departindo coa diosa Atenea. No outro extremo da corda está a Omnipotente Administración, somos coñecedores polos medios de comunicación de que a corruptela de turno está á orde do día. Nós mesmos podemos observar o destino da inversión do PLAN E, que particularmente creo non está a servir para o que realmente se creou, que é que as empresas poidan optar a facer obras, poidan seguir mantendo en nómina aos empregados; segundo comentan diferentes publicacións entre algunhas das condicións que lles poñen, por exemplo, é ter que contratar a xente que esteña no paro. Isto en moitos casos non se está a cumprir, pois as empresas botan aos seus propios traballadores e logo volven a collelos, e o único que se está a lograr é que sigan mantendo os seus beneficios os do outro extremo da corda, aproveitando toda clase de trampulladas sendo os únicos damnificados os que non acadan o ansiado traballo. Isto, unido a que o anaco de tarta sempre lles toca ós mesmos, é dicir, en vez de repartir o traballo entre todas as empresas posibles para que vaian mantendo ós seus traballadores o que fan é seguir coas súas redes clientelares, deducimos que a economía non se move, segue igual, seguen a perderse montóns de postos de traballo mesmo con toda á batería de medidas que se están a tomar, o que fan os responsables de administrar os cartos é non facelo co criterio que se lles supón e así a maioría segue a afundirse un pouco mais. Estamos a seguir con esa herencia caduca de corrupela máis propia de países autoritarios que de democracias asentadas, esto é o que hai e así o contamos.

Rodrigo Pérez Coto

Vectores da economía ribadense

    Atópome hoxe na prensa un especial sobre a economía da provincia. No mesmo exemplar, atopo que o coche máis vendido na actualidade é o Megane, que non é precisamente a gama máis baixa de Renault, e a nova de que o sector forestal da provincia segue caendo en importancia mentras os viños da Ribeira Sacra, que se están posicionando entre a gama alta, medraron as súas vendas un 35% en 2008, en plena crise. 

    Parece que a crise, como se ven mantendo non é para todos os sectores de poboación do mesmo xeito. A cousa foi que ó anterior cheguei despois de interesarme outra nova económica, a relación de empresas de Lugo, ordeadas por facturación. 

    A cousa foi que a empresa no lugar 13, Acciona Eólica de Galicia, con 48 M€ facturados, ... non ten empregados!. Pensei que sería un erro (coido que unha lista destas ten normalmente un índice de erros relativamente grande), ata que vin outras moitas empresas na mesma situación. 

    A seguinte nela é 'Cafés Candelas', marca coñecida, con 28 M€ facturados o pasado ano, no posto 24. E así poderiamos seguir. 

    E seguín. A primeira empresa que aparece afincada en Ribadeo é Fertieuropa, posto 52 de facturación na provincia, con máis de 16 M€, e... 1 empregado. 

    Xunto coa relación, tentei de achegarme o máis posible vía internet ós datos e web das empresas, pero poucas teñen unha web, aínda que de todas se atopan rastros diversos na rede. Salvo erro pola miña parte, a lista de empresas ribadenses contempla: 

Construcciones Coto Ribadeo, SL, nº 93, 9 M€, 33 empregados 

Garajes San Andrés, SA, nº 95, 9 M€, 23  

Comercial Agrícola Ribadeo, SL, nº 115, 7 M€, 6  

Tubolens SA, nº 136, 6 M€, 34  

Distribuciones López Abelleira SL, nº 312, 3 M€, 4 (a gasolinera)  

Discosta Norte SL, nº 316, 3 M€, 21 (viños Castillo San Damián) 

Tiver perfumerías, SL, nº 407, 2 M€, 21 (Tiendas Verdes)  

Escambruño SL, nº 500, 2 M€, 0 (di 'promotora', pero da como lugar ... a piscina?) 

Importaciones Carreira SL, nº 531, 1,9 M€, 10  

Coprori SL, nº 570, 1,8 M€, 0  

José Pulpeiro Doval-Os Gallopiños SL, nº 583, 1,8 M€, 25  

Agroquímica Fertipor, SL, nº 614, 1,7 M€, 3  (relacionada con Fertieuropa)

Gestión Gratelu, SL, nº 627, 1,6 M€, 18  

Comagru SL, nº 654, 1,6 M€, 1 ... 

    Aparte, hai que ter conta que por exemplo Alcoa non aparece na lista por ter a sé en España en Madrid. 

    O certo é que me levei algunha sorpresa. Algunha, que non coñecía, outras, que non asociaba con Ribadeo, varias que aparecen con 0 empregados, ... Como outras curiosidades, aparece Construcciones Coto como 9ª provincial por valor engadido e Electronima como 13ª (0,9 M€, 13 empregados) como destacada entre as empresas cun crecemento de máis do 25% anual estes tres últimos anos.

LOS POLÍTICOS Y LOS CIUDADANOS. José María Rodríguez Díaz (2010)

    Unha entrada que podería ser reeditada hai non moito a conto da visita á Illa Pancha de Oubiña. E unha nota sobre ela: coido que, na primeira aprte da entrada, se partira dos mesmos supostos que José María, chegaría ás mismas conclusións. Mais estimo que algúns dos supostos que fai son iso, supostos, e non feitos. No seu momento non teño discutido isto con José María. Unha de tantas cousa que, vistas en retrospectiva, me gustaría ter feito con el.

Viernes, 20 de agosto de 2010

LOS POLÍTICOS Y LOS CIUDADANOS

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 13:41

Nos informaba la prensa hace días de la queja formulada por el PSdeG al presidente de la Xunta por el trato preferencial concedido por este a Mario Conde, con motivo de su asistencia a los eventos promovidos por la asociación de la Orden de la Vieira. El portavoz del PSdeG, Mar Barcón, argumentaba su queja en que el referido Mario Conde había sido condenado a prisión por apropiación indebida, estafa y falsedad.

Sin ánimo de defender la conducta del ex banquero de Banesto, el caso de Mario Conde, como muchos ya saben, parece que no ha estado exento de implicaciones políticas del más alto nivel para frenar el ascenso de una estrella, que había que apagar porque se consideraba un competidor muy peligroso para el futuro de los aspirantes a la primera magistratura de aquel momento. Pero, en todo caso, mi repulsa total por la actitud del PSdeG. Porque, fuera o no culpable de los hechos por los que fue condenado, Mario Conde cumplió la condena impuesta por los tribunales, que no fue pequeña. Y así su deuda con la sociedad está pagada, y debe gozar de los mismos privilegios y trato, de los mismos derechos y obligaciones de que gozan todos los demás ciudadanos libres de este país. Un derecho que tiene, el de gozar de las relaciones sociales con toda normalidad, y que, al parecer, el PSdeG le niega. Pero lo que menos aún se comprende son las razones del organizador del evento cuando, a modo de disculpa, afirma que el presidente de la Xunta se limitó a devolver un saludo 'porque no tenía más remedio'. Admitiendo con estas palabras lo improcedente de la actitud de Feijoo por tratarse de un delincuente. Y es por eso que aplaudo el gesto de cortesía, si lo hubo, del Sr. Feijoo hacia el ex banquero. Siquiera como resarcimiento social al posible atropello causado por espurios intereses políticos.

Las protestas formuladas por el portavoz del PSdeG contra el Sr. Feijoo por su actitud preferencial a favor del Sr. Conde y del Sr. Camps, en detrimento, según ellos, de su atención y dedicación al resto de las personas que concurrían al acto, chocan con las actitudes que esos mismos políticos mantienen cuando ostentan el poder. Es decir, el olvido y el desprecio en el que mantienen al pueblo del que son representantes.

En Ribadeo, por ejemplo, los representantes de los partidos políticos mantienen sus fueros de opinión como un coto cerrado, exclusivo de los profesionales de la política, en el que no tienen cabida los ciudadanos. Y cuando estos, en uso de su libertad de opinión y de expresión se permiten emitir su juicio sobre determinados eventos políticos relativos a la política local, por los que se ven directamente afectados, ponen el grito en el cielo y se revuelven como alimañas, utilizando incluso el insulto y la mentira, intentado acallar sus voces y reducirlas a la esfera de lo doméstico.

Claro está que esta forma de entender la política, como un coto cerrado, especialmente diseñado para desarrollar sus ambiciones, tiene sus excepciones que se manifiestan en la medida en que se aproximan los períodos electorales en los que entra en juego la decisión de los votantes, que no electores. Es entonces cuando, con todo descaro, fingen que el pueblo recupera para ellos su mayoría de edad y se dedican a escuchar sus opiniones y oír sus demandas. Un cambio radical de escenario, fácil de soportar por su brevedad, para volver después a ejercer de pequeños dictadores e imponer sus criterios al pueblo, reduciendo su participación a la esfera de lo puramente indispensable. Así ha sido hasta ahora y así seguirá siendo mientras el pueblo no tome conciencia del papel que debe jugar en una auténtica democracia y se disponga a luchar hasta conseguir una democracia de ciudadanos libres en vez de esta oligocracia de partidos que nos han impuesto, diseñada para manipular al pueblo a su antojo y conveniencia. Porque el comportamiento de la clase política es lo que explica el alejamiento del pueblo de la política, que no los reconoce como a sus representantes.

José Mª Rodríguez

 

Outros Artigos de José María.

ESCUDO DA CAPELA DA VIRXE DE LOURDES DE SANTA MARÍA DO CAMPO. Francisco José Campos Dorado

Entrando na igrexa parroquial de Santa María do Campo de Ribadeo e recorrendo un pouquiño da nave principal, a primeira capela á esquerda é a da Virxe de Lourdes. Sobre o seu arco de medio punto atópase este escudo español en punta (característica francesa estendida na heráldica española), que está empotrado na parede do templo, polo que cremos sexa orixinario dun maiorazgo do Convento de San Francisco. Está timbrado cun casco de fidalgo mirando a destra, con sete griletas vistas, e unha moi peculiar (pola feitura) gola de sete launas ou placas superpostas que protexían mellor o pescozo do cabaleiro que os cascos de gola ríxida, pois podía fixarse a coiraza, e lle permitían igual movemento lateral e frontal da cabeza. O burelete está adornado cun penacho de seis plumas. O casco pertence a un Conde (yelmo de prata, terzado de sete griletas de ouro perfilado do mesmo metal. “Ciencia del Blasón, D. Modesto Costa y Turell, 1858”). O adorno exterior consta dun elegante deseño de pergamiño con figuras en espiral ornamentadas con gravados de liñas estilizadas, clásicas do arte renacentista de finais do século XVI, profuso en cortes enrolados cara dentro e fóra, que lle dan esa prestancia emblemática da antigüidade de séculos, engadida á preciosa pátina de pavonado azul agrisado con que o vernizaron as fumarolas dos cirios e das candeas con que se iluminaban os fieis que percorrían rezando, cada estación do Via Crucis.
Para facilitarnos a labor de estudo dos brasóns do campo, lemos primeiro os nomes gravados na bordura, os cales pertencen as familias e ás Armas de cada cuartel: DE ACEBEDO (en flanco destro do 1º cuartel); DE PRESNO (flanco destro da punta do 3º cuartel); DE BA(A)MONDE (flanco sinistro do 2º cuartel); DE PARDO (flanco sinistro da punta do 4º cuartel).
Está cuartelado en cruz ou en catro cuarteis. No primeiro cuartel, tres estrelas de seis puntas en xefe e no cantón sinistro do xefe un crecente ranversado cunha estrela centrada de seis puntas. Á sinistra unha torre donxonada adestrada dunha árbore cun can atado o seu tronco mirando a destra. Son Armas que mostran varios liñaxes consanguíneos da Casa dos ACEBEDO. As estrelas e crecente son parte do brasón dos ACEB(V)EDO de Ourense. A torre donxonada é brasón dos MOREDA (igual torre aparece no 1º cuartel do escudo do Pazo de Triana da Casa de MOREDA de San Miguel de Reinante, claramente entroncada cos RIBADENEYRA e cos AGUIAR, como reza o lema naquela bordura). A árbore cun can atado ó tronco son as antigas e primitivas Armas dos ACEBEDO (en campo de ouro, un acivro de sinople -cor verde- cun can branco atado o tronco do acivro).
Este cuartel parece o brasón familiar dun matrimonio ACEBEDO-MOREDA. Os ACEVEDO, están entroncados cos Condes de Monterrei, por enlace de D. Diego de Acevedo Fonseca y Ulloa con Dª Francisca de Zúñiga, II Vizcondesa de Monterrei, filla de D. Sancho Sánchez de Ulloa, I Conde de Monterrey e de Dª Teresa de Zúñiga (Blasones y Linajes de Galicia, D. José Crespo del Pozo, Volume II). Estes apelidos FONSECA, ULLOA e ZÚÑIGA, aparecen de novo en Ribadeo en pleno século XX, no “Escudo de Armas do Parador de Turismo” (tamén en La Comarca del Eo, 22-Octubre-2016) ¿Por que hai esta coincidencia? Nós, non o sabemos, pero alguén o saberá.
Frei José Crespo del Pozo (ibidem, páx.17), destaca pola súa honestidade inmaculada e honradez acrisolada ó V Conde de Monterrei, D. Gaspar de Zúñiga Acevedo e Fonseca, Virrei en México e no Perú, que gobernou desde Lima toda América do Sur, desde 1595 a 1603, e mandou grosas sumas de diñeiro a España, e sobre a súa sepultura da igrexa franciscana de Lima, mandou que gravasen: “MALO MORI QUAM FOEDAR” (Prefiro a Morte Antes Que Mancharme). D. Gaspar cumpría o seu Cargo de Estado coa moral á que o seu Título de Nobreza o obrigaba, pois un Título non é máis cunha recompensa como recordo dun feito histórico, do propio posuidor ou dos seus antepasados, coa obriga moral de que quen o ostenta ten que ser, dar e demostrar, exemplo de conduta. ¡Polo que vemos nas noticias de hoxe en día, nalgúns xerifaltes con altos cargos políticos de Estado, pouco prendeu o exemplo de D. Gaspar!.
No segundo cuartel, unha letra “M” coroada rodeada de oito peixes, dous en xefe e dous en punta mirando a destra; en flancos, dous e dous altos (mirando cara arriba). Son armas dos BA(A)MONDE: en campo de azur (cor azul) unha M de ouro coroada do mesmo metal; bordura de gules (cor vermello) con sete peixes de prata. Notemos as diferenzas das Armas deste escudo, coas do relato de “Armas e Triunfos de Galicia”, onde alí constan dunha bordura, que neste cuartel non hai, e soamente sete peixes: 3 en xefe, 1 en cada flanco e 1 en cada cantón da punta, todos gravados horizontais mirando a destra; aquí, neste segundo cuartel, son oito peixes e colocados nas posicións arriba sinaladas.
A Casa BAAMONDE de Ribadeo, ¿onde estaba? ¿qué obra “urbanística” a fixo desaparecer, e cando?. Pois ben, esta Casa, empeza no século XV con Dª Constanza López de BAAMONDE que se casa con D. Sancho Méndez Abrana, de Grandas (Asturias). Seu fillo D. Fernando Álvarez de Baamonde, vaise para Chile na segunda metade do século XVI, e foi proxenitor desta liñaxe naquela nación sudamericana. En 1595 está en Chile de “encomendero” (tiña “indios” encomendados para traballar con eles, ós que tiña a obriga de costearlles instrución cristián). Cásase con Dª Beatriz de Guzmán, e teñen entre outros, un fillo en 1604, D. Jerónimo de Bahamonde que nace en Santiago de Chile, e cásase con Dª Juana de Puebla y Rojas, que sigue a liñaxe BAAMONDE de Chile. Desta mesma Casa de Ribadeo foi Dª María López Baamonde que se casa con D. Pedro Teixeiro y Parga, e teñen por fillo a D. Bernabé Baamonde Teixeiro que se casa en 8-Xuño-1668 con Dª Antonia de Torres Suárez de Villaamil nacida en Ribadeo, e un dos fillos, D. Agustín Mauricio Antonio Baamonde (n.1682) cásase con Dª Ana Bermúdez García de Amoedo, e teñen por fillo a D. Agustín Baamonde, nacido en Ribadeo, que se casa no Páramo (Lugo) con Dª Josefa Sarmiento de Ribadeneyra e seu fillo, D. Manuel Bahamonde y Sarmiento de Ribadeneyra, nace en Lugo e foi Capitán do Rexemento de América para onde se foi, sendo xa Cabaleiro da Orde de Alcántara en 1778 (Blasones y Linajes de Galicia, D. José Crespo del Pozo, Volumen II, páx.148) A modo de anécdota, e como pobo mariñeiro que somos, diremos que os peixes debuxados no brasón dos BAAMONDE (“Blasones y Linajes de Galicia” Tomo I), son peixes de pescado branco (cola recta) mentres que os deste escudo son de peixe azul (cola en “V”) ¿quer dicir que uns familiares foron de río (de terra adentro) e outros de mar (mariñeiros)? ¿Ou ámbolos dous son peixes de río, ou ámbolos dous de mar?. Quizais só sexa, simple interpretación estética do artista gravador, pero quede como nota observada.
No terceiro cuartel, un castelo ameado con torre de homenaxe, tamén ameada, sobre terraza de rocas e ondas de auga, adestrado dunha espada baixa (coa punta abaixo) desenvaiñada e colocada en banda, acolada tras dun escudo español brasonado con dúas barras e bordura. Son Armas dos PRESNO que si tiveran esmaltes serían: en campo de ouro un castelo mazonado (gravado con liñas que representan as gretas da xunta entre as pedras de cantería) sobre rocas e ondas de auga de azur e prata, adestrado dunha espada desenvaiñada, coa guarnición de ouro, acolada tras dun escudo con dúas barras de azur e gules, con bordura dun terzo de anchura a das barras.
A Casa de PRESNO de Ribadeo ten como proxenitor a D. Gaspar PRESNO casado con Dª Florencia PARDO BAAMONDE, filla do Capitán Pedro Fernández Baamonde y Saavedra, rexedor de Mondoñedo e Señor do Coto de Otero, neta do Capitán Pedro Fernández Baamonde y Cabarcos que serviu trinta e dous anos en Flandes, Nápoles, Milán e Portugal, bisneto de D. Matías López de Baamonde, que vivía en Ribadeo en 1519, casado con Dª María de Sarmiento, Señora do solar de Sarmiento e do coto de Otero. Súa descendente Dª Xosefa de Presno e Baamonde, cásase con D. Antonio de Luaces e Somoza, xentilhome e rexedor do Concello de Mondoñedo, e súa filla Dª María Teresa de Luaces y Presno, falece en 1773. D. Manuel de Luaces estaba casado con Dª Rafaela de Presno Parga Fuentes y Donlebún (Blasones y Linajes de Galicia, José Santiago Crespo del Pozo, Tomo IV, páx.252)
Na Chancillería de Valladolid, D. Antonio García Presno veciño de Ribadeo, solicita Preito de Fidalguía en 1734. Un descendente contemporáneo dos PRESNO, D. Gumersindo García-Presno Cotarelo estaba casado con Dª María de los Ángeles Martínez de Aguiar y Oya (necrolóxica, La Comarca 14-Marzo-1954) unha das últimas ramas co apelido OYA en Ribadeo, descendente do matrimonio de D. Carlos Oya Miranda de Ribadeo, casado con Dª María Saavedra e Cotón de Lugo, que teñen por fillo a D. Manuel Antonio de Oya Miranda y Saavedra (o Escudo brasonado coas primitivas Armas dos OYA está, como veremos nun próximo artigo, na Capela de San Antonio e de San Xosé). D. Gumersindo e Dª María de los Angeles, tiveron por fillos a: D. Gumersindo, Dª María Vitoria, D. José María e D. Gabriel Desde estas poucas liñas, facer unha grata lembranza a D. José María García-Presno y Martínez de Aguiar que foi por un tempo Comandante do “Ciscar” (barco da República Española desde Xuño do 1937 a Marzo do 1938) a quen se lle deu o retiro de Capitán de Navío da Armada Española, no primeiro mandato do goberno de D. Felipe González. D. Xosé María, non estaba moi conforme co rango que lle recoñeceran, chegada a Democracia, para o seu retiro, pois, segundo a súa promoción, correspondíalle o grado de Vicealmirante ou General de División e non ó de Coronel. Na ditadura franquista, foi Xefe de Dique dos Asteleiros de Xixón e exerceu a Cátedra de Astronomía e Navegación na Escola Náutico Pesqueira e Superior de Náutica e Máquinas da Mariña Mercante de Xixón, cando aínda era Recoñecida da de Bilbao, e onde por circunstancias da vida, lonxe do noso lar ribadense e salvada a diferenza de idade (el perto dos sesenta e eu dos vinte), nos fixemos amigos e parolabamos a miúdo sobre asuntos do mar, dos barcos e un “pouquiño” de política. El fixera as Prácticas de Guardamarina no Buque Escola Galatea ó que lembraba sempre con gran cariño pois nel aprendeu a ardua disciplina da manobra dun gran barco de vela, da que era un entusiasta, e onde labrou o carácter de home sensato e de saber facer, dun perfecto mariño de guerra daqueles tempos. Os avatares da vida de D. José María merecerían un bo estudio biográfico, para darnos conta das reviravoltas que, un home condenado a Sete Penas de Morte por ser un “Comandante Roxo”, tivo que salvar durante e despois da Guerra Civil para poder sobrevivir. ¡Saudiños desde o noso terruño, alá onde esteas, amigo!
A modo de nota curiosa, atopamos na Lista de Rexistro de Barcos do Porto de Ribadeo, dous homes de mar antecesores de D. José María. No Folio 27, ó patrón D. José García Presno, que estaba o mando do quechemarín “Joven Ramonita” de 36 Tm de rexistro bruto, construído na Liñeira, segundo escritura de 13-Marzo-1848, para os armadores D. Fco. Antonio Bengoechea e D. Antonio Casas; e no Folio 45, consta o bergantín “Neptuno” de 149 Tm de rexistro bruto, construído na Veiga de Navia polo mestre D.Afonso Fernández Presno da matrícula de Viabelez, cuxos armadores eran: D.Fco. Antonio Bengoechea, D. Manuel Reynante e D. Emilio Erraez casado con Dª Concha Puelles, veciños de Ribadeo, segundo consta en escritura de 5 de Xuño de 1852, e que estaba taxado en 180 000 reais de vellón, incluída a arboladura. No cuarto cuartel do Escudo de Armas, unha aguia coroada mirando a destra, de ás abertas ou volante. Son armas dos PARDO, que ademais de ser de Dª Florencia PARDO BAAMONDE casada con D. Gaspar Presno, parecen ter que ver coa xenealoxía de D. Antonio PARDO BAAMONDE de Viveiro, casado con Dª María Somoza, de Santiago, cuxo fillo D.Antonio Pardo Baamonde rexedor de Santiago, estaba casado con Dª Antonia Cuervo de San Pedro de Cornazo, no concello de Vilagarcía de Arousa. Todos eles apelidos que aparecen tamén nesta feligresía de Ribadeo. Sobre este apelido, PARDO de veciños de Ribadeo atopamos na Chancilleria de Valladolid, outras dúas referencias: 1) Un Preito por Herdanzas, entre os anos 1743 e 1759, de Dª Catarina Teresa de Acevedo Pardo, veciña de Castropol con seu irmán, D. Carlos de Acevedo Pardo y Taboada, de Ribadeo, dono de “A Aduana Vella” (tamén en La Comarca del Eo 16-Abril-2016), sobre petición de Dª Catarina Teresa de Acevedo Pardo para que se reduza a escritura pública o pacto que fixo con D. Carlos de Acevedo Pardo y Taboada, para a partición da herdanza de seus pais. 2) Un Preito de Fidalguía, con data de 1780, de D. José Pillado Pardo y Rivadeneyra, veciño da feligresía de Nosa Señora de Vilaselán.
Como estamos vendo, en un escudo si e noutro tamén, tódolos Escudos de Armas e Brasóns de Ribadeo, están relacionados, uns con outros, por lazos familiares, se non é antes é despois, pois, seguramente os fillos das familias fidalgas casábanse entre si por non perder, ou para defender, os seus propios e comúns intereses sociais. ¡O Realengo...!

Nota de prensa sobre 'Publicado en Ribadeo'

-->

Nota de prensa

Publicado en Ribadeo

Dende hai máis dun ano foi cobrando forma a wiki 'Publicado en Ribadeo'. Nela trato de ir cargando na web obras relacionadas con Ribadeo ou feitas por xente con fortes relacións con Ribadeo. Debido a ser un traballo lento, ata o momento persoal, e moitas veces tamén á necesidade de petición de permisos por estar as obras aínda con licenzas en vigor, o progreso foi asemade lento.

Na actualidade, a relación de obras que se poden consultar xa comeza a ser abondante, así como a difusión do sitio, polo que considero que é hora de dalo a coñecer dun xeito máis amplo para facilitar o seu uso. E é que co tempo, 'publicado en Ribadeo' vai sendo coñecido e atraendo máis miradas, nun proceso que pode dicirse que se autoalimenta.

Unha disposición de obras como a que relaciono abaixo creo que debera ser afrontada por unha institución pública como o concello, pero no seu defecto, xa está feito, ou mellor, comezado, pois a tarefa que queda é moito maior que a que levo feito. Así, pódense observar que en algunhas das obras referidas quedan partes por cargar, ou mesmo nun caso, a revista Beiramar, obra da que falei cos propietarios dos dereitos aínda hai pouco, está referida no índice pero sen cargar ata o momento ningunha parte. Asemade, teño varias partes de obras que están esperando a ser rematado o seu tratamento para deixalas no repositorio onde corresponde.

Cada obra leva unha ficha mínima con datos sobre a mesma, a modo de introducción das páxinas que foron escaneadas, que se presentan ben 'tal cal' ou ben algo melloradas despois dunha recomposición de páxinas, pois hai que ter conta que algunhas son copias non de orixinais, senón doutras copias.

Case tódalas obras foron escaneadas por min, pero algunhas foron cedidas en orixe xa en formato adecuado ou mesmo escaneadas por outra persoa para a súa publicación en 'publicado en Ribadeo'.

Xa se puxo en contacto comigo un empresario ribadense para ofrecer un soporte á web que vai xurdindo, se ben ata o momento e por culpa miña, non se fixo cambio algún da estrutura inicial. E é evidente que, ben por meido dunha asociación como poidera ser 'O Tesón', ou ben doutro xeito, 'publicado en Ribadeo' pasará a ser en non moito tempo o resultado dun esforzo colectivo.

Quédame agradecer a todas as persoas que cederon os dereitos ou dalgún xeito me axudaron a chegar a onde está na actualidade a páxina.

Deixo a continuación unha copia da portada da wiki.

Antonio Gregorio Montes

Publicado en Ribadeo

• Ás veces, por calquera motivo, chegan a min diversas publicacións que poden ser de moito interese e non teñen un espallamento moi amplo. Para axudar a ese espallamento, abro esta pequena wiki tentando axudar nesa tarefa ás publicacións no/do entorno ribadense: Iránse engadindo tanto publicacións xa pasadas como futuras, cada unha cunha pequena ficha.
  

Publicacións

Libros

5 aniversario Banda Municipal de Ribadeo
25 aniversario do Entroido Ribadense
Algo de Ribadeo Histórico, Monumental y Diplomático
Apuntes sobre Ribadeo
As festas populares no entorno ribadense
Bodas de Plata Amigos da Gaita
Destrozando palabras
Efemérides rivadenses
Os muiños de vento de Ribadeo
Nosa Señora das Virtudes da Ponte
Sobre os Castros de Ribadeo
Ribadeando
Ribadeo Falls
Ribadeo no tempo
SFTE
XII Xornadas Ambientais. O camiño cara ó desenvolvemento sustentable da Mariña Lucense

Revistas

Beiramar
Miradas desde la Atalaya: nº1 - nº2 - nº3

Outros

Traballos de Isidoro Asensio Amor

Pregóns

Serie 'Coñecer Ribadeo'
Fotos do Ribadeo antigo
Candidatura de Coto 2009 (aínda que non é verdadeiramente unha publicación estilo libro ou artigo, senón propaganda dunha candidatura victoriosa cando se inclúe aquí)
O Camiño de Santiago no entorno de Ribadeo
Arqueoloxía na Mariña Central
I Certame de Intérpretes Mozos Hernán Naval
No Mina
Os hábitos de consumo e ocio da xente nova nas portas do século XXI

Publicacións de carácter relixioso

Semana Santa 2009 (castelán)
Ecos de la Parroquia, publicación parroquial periódica da parroquia de Sta. María do Campo (castelán). Publicados: 1 2 3.
Novena de Nuestra Señora de Vilaselán (castelán)

Próximos que espero publicar

Completar o libro das xornadas ambientais (só comezado no listado anterior e deixado polo momento por baixa calidade de escaneo)
Resume das actas de séculos pasados, "Apuntes sobre Ribadeo" (en marcha)

Nota

Se, a pesar da ficha que acompaña a cada publicación, alguén considera que ten erros ou que non se debe publicar aquí, prégase contactar co autor destas páxinas.

--
Nota posterior: Por necesidade, estase a cambiar o lugar de 'publicado en Ribadeo'. Irase poñendo nota do material e o novo lugar de publicación en http://ribadeando.blogspot.com.es/search/label/publicado%20en%20Ribadeo

Deixando o 28 para outro día: Asamblea de Amadores da Música de onte (parte I)

Onte, día 27, celebrouse a asamblea anual de Amadores da Música. en segunda convocatoria, ás 21:30, no salón da Casa do Mar, cunha asistencia de algo máis de 30 socios e uns cantos músicos (parte deles, incluídos xa como socios)
Na mesa, 7 diretivos máis o director.
En canto a lectura da acta anterior, lembrouse a asistencia de 33 socios, o lixeiro superavit do campamento musical 2009 ou os 20 000 € de superavit existentes daquela, na xuntanza do 19 de decembro de 2009. Algunha curiosidade máis, como a recollida en acta de que despois de ser enumeradas as actividades pola presidenta, a asamblea aplaudiu. desfilaron pola acta asemade a páxina web e a discusión sobre se dar cartos ou non ós músicos ou polo contrario, facer algunha excursión con eles.
Respecto a este ano, as contasforon presentadas tamén de xeito independente campamento e o resto. Respecto do campamento, e se non me falla a memoria, as matrículas importaron 6 660 €, puxo 2 700 a Deputación, 1 800 amadores e 2 460 sacáronse da rifas. No capitulo de gastos, entre outros, os profesores levaron 3 020, a limpeza algo máis de 300, os monitores 3 800, a comida 6 048, a asesoría, 189, ... ata 13 903 €, resultado así case equilibrado o tema, e contando ademáis que Const. Coto pagou as camisetas e a serigrafía púxoa o concello.
As contas de Amadores inclúen 1 677 € de teléfono (incluída p. web), 4 800 de comidas, 1 246 de viaxes, 142 de vestiario, 1 810 da federación (coido que aquí van asemade seguros), 13 135,04 de materiais diversos (incluídas as novas tarimas, que quen as viu sabe que representan unha mellora importante), 720 de carpintería, 1 705 destinados ó festival de xoves 'Hernán Naval' (onde se aboaron só 1 195,75 polas facturas presentadas), 1 249,85 de comisións bancarias (por exemplo, dos recibos devoltos), ... ata un total de 30 309 €.
En canto ás entradas, o concello contribuiu con 4 500 €, a Deputación con 13 381 (inclúe subvención de tarimas, pago de concertos, festival de bandas, ...), 6 700€ dos socios, 500 enviados pola banda de Mirandela para pago de autobús, cun total algo superior ó de gastos, co que queda un saldo, redondeando de 21 000 €. Están pendentes algún ingreso do concello, lotería, Deputación, ... e lémbrase que o concello paga serigrafía e ó director.
Actividades:
Concerto Aquí como en Viena
Concerto por Haití
Romería de San Marcos
Procesións de Venres Santo
Vilaselán
Procesión do Corpus
Concerto de Semana Santa
Concerto das Letras Galegas
Certame de intérpretes Mozos Hernán Naval
Festival de Bandas de Betanzos
Festival de Bandas de Ribadeo (con asistencia de bandas de Agolada e Pola de Siero)
San Roque
A Patroa
Vilamartín Pequeno
San tirso de Abres
A Caridá (que se suspendeu á metade por mor do mal tempo)
Campamento musical (no que houbo unha baixa matrícula, cuestionando o seu futuro)
Romería da Virxe da Barca (Non se foi porque os músicos non quixeron; máis adiante fálase ampliamente do tema)
Concerto de Sta. Cilla
... non houbo novas incorporacións á banda
Cea, lotería do Nadal, construcción das tarimas, ... e o día 30, concerto aquí como en Viena 2010.
Remata a exposición a presidenta, Teresa, aludindo a que teñen un certo desencanto na directiva porque creen que non teñen o apoio dos músicos, e anunciando que na asamblea extraordinaria que está convocada a continuación non se presentarán á reelección.
Coido que a partires de aquí cabe facer unha distinción dunha segunda parte, na que entra asemade a asamblea extraordinaria, polo que fago unha diferenciación de entradas.
-Segunda parte sobre a Asamblea de Amadores-

Sorpresa! si?

PSOE: dous concelleiros na actualidade, neste mandato en Ribadeo. O primeiro, Roberto Ramos, xa dimitiu hai tempo, quedando no seu lugar a terceira da lista, Aurora González. Agora, o segundo da lista, David Fernández, tamén dimite. Co que lle tocaría ó cuarto da lista entrar, Camilo Vázquez. Pero non, nin o cuarto, nin a quinta, Paloma Díaz, nin o sexto, Ramón A. Coto. Ata chegar á sétima persoa, Cristina Losas, ninguén acepta ser remprazo.
Entérome pola nota de prensa da alcaldía sobre o pleno (si, si, houblo pleno martes 24) e vou á páxina do PSOE Ribadeo para atopar a súa versión da nova, as explicacións, algo máis meditado que unha nota no Facebook. Pero non, a páxina non se renova ao menos dende hai medio ano. E miro nas redes sociais. En Twitter, dende mediados do ano pasado, inactividade. En Facebook, dende máis tempo aínda.
... certamente, a falta de información tamén é información.

Seguridade

Os fogos do sete seguirán facéndose na ría. O motivo, a seguridade. A comisión, lamentándoo, despois de recurrir á Subdelegación do Goberno en Lugo.
Coido que os veciños da ría agradeceráno, e aquí non se notará diferenza por ser o que se fixo dende hai anos. Sería mellor preto do recinto da festa? Particularmente, dubídoo polo ángulo de visión e fondo en relación ós que se poden obter na ría, pero tamén descoñezo o lugar exacto no que se pretendía facelos.
Máis aló das estimacións sobre o seu desenrolo, quedan as manobras políticas de fondo, que polo que se deixa ver pola nova, hóuboas, lembrándome outras anteriores nas que tamén participou o Subdelegado do Goberno, cun resultado semellante.
Por certo, a comisión de festas: José Gutiérrez, presidente, Borja Cociña, Luis Martínez, Juan Valle, Jacobo Río, Carlos de la Cuétara, Rafa Moya, Victoria Feito, Roberto Rivas, Javier Gutiérrez y Juan Edrosa.
E un acompañamento diferente: na foto, un complemento novo no porto que aínda non poderá ser usado para estes fogos do sete: a nova pasarela que está preparando Portos de Galicia/CN de Ribadeo e que anunciou onte o Presidente do CN, Mario Coto.

Estado da pasarela antonte, xoves 1 de setembro de 2011

En vermello, situación da nova pasarela, ó sur de Porcillán, á bei do recheo dos 90.

Sobre A Mariña

    Aproveito unha entrevista que me fixeron hai uns poucos días para dar difusión a un programa, Mariña Marabillosa, que, ó tempo, sirveume tamén de plataforma para dar a coñecer un pouco amarinha.gal. Deixo a ligazón ó programa (que non escoitarei directamente na rede por estar en Facebook pero si en parte nalgunha das radios que ten asociadas) e a nota de presentación que me pasou o seu director, Pepe Peinó:

HOXE, SÁBADO 6 DE XULLO, A PARTIR DAS 16,00 HORAS, PROGRAMA 32 DE MARIÑA MARABILLOSA.
Vacacións e festa! Chega o verán e a Mariña énchese de turistas e de ganas de diversión.
No concello de Barreiros, terra de praias por excelencia, proliferan os chiringuitos. Para referirnos a este sector, visitaremos a Evelio Barrera e Jorge Marful, dous socios simpáticos e emprendedores que hai tres anos que rexentan Maba, un lugar para relaxarse e divertirse a carón da praia de Lóngara.
No eido das festas, visitaremos O Vicedo e falaremos con dous irmáns: José Antonio Quelle e Mónica Quelle, promotores da famosa Romaxe Viquinga, que terá lugar na praia de San Román a finais de xullo.
A hospedaxe e a gastronomía teñen un lugar destacado na Espiñeira, en Foz, onde visitaremos a Finca Goleta, casa rural situada nun lugar paradisíaco, xusto na desembocadura do río Masma. Alí falaremos co seu xerente, José Manuel Villapol.
Abordaremos varios aspectos culturais interesantes na nosa comarca. Coñeceremos en Mondoñedo a histórica imprenta Sucesores de Mancebo, falando con dous homes que deron o mellor de si traballando nela: Fernando López e Suso Robles.
Coñeceremos a Edelmiro Rodríguez, de San Adriano, en Lourenzá, un antigo emigrante en Suíza que agora, xa xubilado, lembra a súa historia e inventa outras novas dedicándose á literatura.
En Ribadeo, falaremos co antigo profesor Antonio Gregorio, o cal, ademais de ensinar, desenrolou unha intensa actividade reivindicativa a nivel social e cultural e, ademais, escribiu varios libros, principalmente centrados na comarca ribadense.
No concello de Cervo, da man de Paco Piñeiro e Bernardo Penabade, coñeceremos a un xornalista novo e vocacional, Ramón González Rey, que nos contará a súa historia e nos falará do seu traballo.
Falaremos, igualmente, de dous deportes. Visitaremos a parroquia de Alaxe, no Valadouro, para conversar con Rosana Carballés, unha futbolista histórica na elite do fútbol sala nacional, que xogou no Burela Pescados Rubén e no Atlético de Madrid, entre outros, e que agora desenrola a súa vocación profesional como fisioterapeuta.
Asistiremos en directo en Xove á inauguración do novo circuíto de Pump Track, unha modalidade ciclista que está tendo moito pulo nos últimos anos e que consiste en percorrer en pouco máis de 15 segundos un circuíto ondulado e retorcido, impulsando a bicicleta so coa inercia das curvas e a forza das cadeiras; o circuíto de Xove está entre os mellores de España.
No eido da sanidade, irémonos a Burela, á clínica Virxe da Mariña, onde a doutora arxentina Cecilia Díaz Maciel nos falará da súa profesión e da súa edificante historia vital.
O sector gandeiro tamén será protagonista en Mariña Marabillosa por partida dobre. Coñeceremos a ancestral festa da Rapa das Bestas de Candaoso, en Boimente (Viveiro), da man do secretario da asociación organizadora do evento, Carlos Martínez.
E na Augaxosa, concello de Riotorto, visitaremos a explotación gandeira de leite ecolóxico “Juan Elías”, rexentada por Juan Seco, que cría as vacas leiteiras en réxime de liberdade.
Falando do sector servizos, visitaremos Vilaúde, en Alfoz, e coñeceremos a tenda de roupa Lencería Lila, onde Elvira Castro Lamelas continúa o labor comercial iniciado polos seus pais.
No polígono industrial da Pontenova coñeceremos o tanatorio Lourido, da man dun dos seus propietarios, José Luis Lourido, co que falaremos tanto do seu establecemento como dos temas profundos relacionados co pasamento e o trato dos defuntos.
Finalmente, centrarémonos tamén na experiencia relixiosa, conversando en Ourol con Jose Lage Grandío, o cura párroco, que leva unha chea de anos como director espiritual da comarca, mentres que en Trabada entrevistaremos ao beneditino e organista José Pérez Coto, tamén intensamente comprometido coa fe católica.
Dorinda e Venancio continúan de vacacións, mais contaremos coa presenza e a fácil conversación de Toñito de Soomede, que comentará o contido das nosas entrevistas.
Coñeceremos tamén o gañador ou gañadora do noso concurso de fotos para o pasado mes de xuño, que obterá como premio dous quilos do saboroso mel “O Trobo”, así como un lote de candeíñas de cera e unha visita en grupo ao Museo do Mel do Valadouro, da man da súa propietaria, Marifé Sixto.
O programa “Mariña Marabillosa” emítese seguindo o seguinte horario:
Sábado a partir das 16,00 horas en Radio Valadouro (107.9 FM), Radio Foz (107.4 FM) e a través do Facebook de Mariña Marabillosa, na páxina https://www.facebook.com/marinamarabillosa , na opción de vídeo en directo.
Na noite do sábado ao domingo, a partir das 0,00 horas en Radiofusión (pódese oír en calquera lugar vía internet a través da páxina https://www.radiofusion.gal/radio-fene-en-directo).
E naturalmente, a través do teléfono ou do Facebook de Mariña Marabillosa, unha vez que o programa xa estea emitido, en calquera momento, a través do enlace oportuno.
Outro primeiro sábado de mes agardamos por vós. Escoitámonos en Mariña Marabillosa!