As eleccións ao Parlamento Europeo, por aquí e por aló

    Unha comparativa que raramente se ve en relación ás eleccións, neste caso, as eleccións europeas 2024, é a que relaciona as votacións na nosa vila cos resultados a nivel provincial, galego e estatal, incluíndo a ese nivel non só os votos, senón tamén os escanos correspondentes. Velaeiquí a táboa e a gráfica correspondente, tendo en conta śo os partidos que obtiveron escanos (facelo de todas as 34 agrupacións pode ser un caos para interprtalo), expresados os datos en porcentaxes, excepto no caso de parlamentarios, que é expresado en número de parlamentarios ou parlamentarias na táboa, e en porcentaxe na gráfica:

 

    A ollo nu vense algunhas curiosidades. Entre elas,a menor incidencia de votos ao PP a nivel estatal que a nivel local, sobre todo en Vilalba, provincial ou galego. Polo contrario, os votos residuais son maior porcentaxe a nivel estatal (outros). En consecuencia disto último, a porcentaxe de parlamentarios dos partidos que sacaron escano, naturalmente, son superiores ás porcentaxes de voto obtidos. Por certo, os votos están contabilizados sobre o total de votos, non sobre o total de electores, que nestas eleccións, arredondando, foi nunha relación de 1 a 2.

    Por un efecto óptico de acumulación, parece que o PSOE obtivo relativamente máis escanos que os outros partidos en relación ós votos obtidos, pero se se mide ben, verase que na práctica só é un efecto óptico, debido á acumulación do tramo de liña do PSOE despois do tramo de liña do PP, xunto a un pequeno efecto de arredondeo de votos a número de escanos, que tamén favoréceo lixeiramente.

    Por outra banda, a maior porcentaxe de votos de BNG/Agora Repúblicas en Galicia ven dado porque esta coalición presentaba o conxunto de formacións de tres territorios, tendo moi escasos votos fóra deles. É esta formación a que podemos ver que a nivel local, provincial ou galego quedou en terceira posición, moi por diante da que obtivo ese posto a nivel estatal.

As eleccións ao Parlamento Europeo, por aquí.

    Comezo (de xeito distendido) unha serie sobre as eleccións, Eleccións ao Parlamento Europeo de 2024, que están a celebrarse hoxe. Continuará noutros días, mais agora, coido que é interesante coñecer -sinxelamente iso, coñecer- as papeletas dos diferentes partidos e Coaligamentos que se presentan. Só son 34... Van por orde alfabética do seu título, teñan ou non que ver moito con Galicia, que nunhas eleccións con distrito único coma estas, pódense ver cousas moi raras.

    En Galicia, algunha papeleta pode presentar un aspecto diferente á que ten a mesma Coalición noutra autonomía. Véxase o caso de 'Agora República', coaligamento de BNG e outros partidos doutras comunidades, que, se se mira a papeleta, distínguese claramente do que poñerá a estas alturas, poñamos, en Bilbo/Bilbao.

    Ah! tamén, a ligazón á páxina adicada na Galipedia a estas eleccións, que tamén pouco a pouco irá actualizándose.

Eleccións xerais 2023 en Vilalba. III.-Visión histórica

     Aínda non se coñecen os resultados definitivos das eleccións xerais de xullo de 2023, mais xa hai material para facer unha historia das eleccións xerais en Vilalba baixo a Constitución do 1978 e as eleccións previas, de 1977.

    Deixo en baixo dúas gráficas e unha táboa.

    A primeira gráfica representa o número de votos que tiveron nas sucesivas eleccións xerais (Congreso) os partidos que, en algún momento, sacaron máis de 150 votos. Están ordenados na columna pola primeira vez que se presentaron, e dentro delas, por número de votos obtidos nesas primeiras eleccións. Así, por exemplo, AP presentouse nas eleccións de 1977 o mesmo que UCD, pero obtivo (en Vilalba) máis votos, polo que na columna de formacións vai primeiro. E o PSOE vai máis arriba que en Marea por presentrse en 1977, e En Marea en 2016, aínda que tivera máis votos nesas súas primeiras eleccións que o PSOE nas do 1977. Asemade, En cada liña tento procurar a continuidade do partido. Así, a liña é a mesma para AP que para o PP, e inclúe a Federación AP ou á Coalición Popular, entendendo que é un mesmo grupo que cambia de nome no tempo (mesmo aínda que cambie de 'formato', como entre 'Coalición' e 'Partido'. Como última nota, para o caso de Sumar, aparece unha liña dende 0, xando nas eleccións pasadas non se presentou (no seu caso, sería Podemos,, pero coido que non é correcto o poñer unha liña contínua entre ambas) sinxelamente porque se só hai un punto (unhas eleccións), non sería visible na gráfica.

    A táboa a continuación son os datos usados para facer a gráfica (atención, os datos da súa primeira columna son os da última elección, e os da última columna, os datos de 1977). Premendo sobre ela, pode terse unha imaxe independente e ampliarse:

    A segunda gráfica é unha versión da primeira con escala logarítmica, para facer notar as variacións sufridas por todos os grupos, mesmo para cando sacaron moi poucos votos. 

    Ligazóns:

Sobre calquera elección

Eleccións municipais 2023

Eleccións xerais 2023

 

Víctor Moro

    Fillo predilecto de Ribadeo, finou. Coñecino, e trateino máis en relación cunha charla que deu, promovida pola AVV O Tesón. No pouco que o tratei, xa no tramo final da súa vida, cambiei a percepción previa de 'prócer' a 'humano con tesón', e puiden aprezar asemade de xeito positivo o seu trato. Non se trata dun panexírico, que xente haberá que alabe a súa traxectoria, senón só de transmitir o que percibín no seu momento. Descanse en paz.

    Deixo a ligazón a tódolas entradas do blog que o mencionan, e o artigo da Galipedia adicado á súa persoa (que iniciei eu),tal como está agora mesmo, a máis da nota de prensa do concello ó final..

--

Víctor Moro Rodríguez, nado o 25 de abril de 1926 en Ribadeo e finado o 15 de decembro de 2021 en Baíña (Baiona)^[1], foi un empresario e político galego centrista.

Índice

• 1 Traxectoria
  • 1.1 Economista
  • 1.2 Político
• 2 Premios e distincións
• 3 Notas
• 4 Véxase tamén
  • 4.1 Outros artigos
  • 4.2 Outros artigos
  • 4.3 Ligazóns externas

Traxectoria

Economista

Marchou de Ribadeo a Ferrol, logo de aprobar unhas oposicións ao Banco Pastor^[2]. Fai o servizo militar destinado no Ministerio da Mariña, en Madrid, onde aproveita para estudar Economía. Logo de licenciarse empezou a súa carreira política vencellado ao Banco de España, onde entrou como técnico en 1948. Ascendeu a interventor aos dous anos (1950), na delegación de Murcia, e despois dunha década aló aproba unha segunda oposición, para interventor de sucursais, que aproba co número 1 en toda España (1960-62)^[2]. Marchou á empresa privada para ser director financeiro e administrativo^[2] de Pescanova en 1962, cargo que mantivo ata 1975.

Logo do paso pola política, regresou ao Banco de España como director da sede de Vigo (1980)^[3], Cataluña (con sede en Barcelona, desde 1982) e posteriormente, desde 1992, subdirector xeral nas oficinas centrais de Madrid.

Tamén formou parte do consello de administración da construtora San José (1995-1999) e Unión Fenosa (1997-2002). Nas últimas décadas de vida foi presidente da consultora Solventis^[3], da que son socios os seus dous fillos, Alberto Moro e Pablo Moro, e da distribuidora Vima Foods, da que era accionista o seu outro fillo, Víctor Moro Suárez, dedicada á distribución de alimentación en Cuba, e en 2021 con sede en Panamá. Tamén foi conselleiro da empresa de plásticos Poligal (1996-2021^{[Cómpre referencia]}). Ademais foi vicepresidente de Inesga, unha sociedade de consultoría e investimento participada pola Xunta de Galicia (2002-13)^[3].

Político

A súa carreira como político comezou ao remate do franquismo, cando foi nomeado director xeral de Pesca Marítima dentro do Ministerio de Comercio que dirixía Leopoldo Calvo-Sotelo. Membro da Xunta Democrática,^[4] nas eleccións xerais de 1977, as primeiras tras o retorno da democracia, saíu elixido como deputado pola provincia de Pontevedra nas filas da UCD. Ocupou o escano durante dous anos, ata o remate de 1978, e nese tempo defendeu no Congreso a adopación dun estatuto de autonomía para Galicia^[5]. Durante ese tempo desempeñou o cargo de subsecretario xeral de Pesca e da Mariña Mercante no Ministerio de Transportes e Comunicacións, baixo a dirección, primeiro de José Lladó e logo de Salvador Sánchez-Terán. Atribúeselle a reforma legal que permitiu a creación de empresas pesqueiras mixtas (hispanomarroquís) e o primeiro acordo pesqueiro con Marrocos^[5].

En 1979 encabezou a candidatura da UCD ao concello de Vigo e vence nas eleccións municipais. Porén, o pacto das esquerdas levou a Manoel Soto á alcaldía e senta a Moro como líder da oposición municipal. Deixou a política activa uns meses despois, en 1980, por uns anos, e regresa como membro de Coalición Galega e durante uns meses o líder da formación, posto do que dimitiu en 1984.

Premios e distincións

• Orde do Mérito Constitucional
• Cruz do Mérito Naval
• Creu de Sant Jordi
• Fillo predilecto de Ribadeo (recibido o 2 de setembro de 2012)
• Medalla de ouro e brillantes de CaixaGalicia (2008)^[5]
• Gran Placa ao Mérito Cooperativo do Mar, outorgada pola Unión Nacional de Cooperativas do Mar de España^[3].

Notas

1. 
   

5. Vázquez Sola, Manuel (2008-01-13). "El político que nunca mandó". El País (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2021-12-15.

Véxase tamén

Outros artigos

• Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

Outros artigos

• Banco de España

Ligazóns externas

• Galegos, da TVG.
• Páxina de Galegos info sobre Víctor Moro Rodríguez
• Ficha no Congreso dos Deputados

Pérez, Julio (2021-12-15). "Muere el economista y político Víctor Moro a los 95 años". Faro de Vigo (en castelán). Consultado o 2021-12-15.

"Víctor Moro". www.crtvg.es. 03/05/2014. Consultado o 2021-12-15.

"Víctor Moro Rodríguez". www.solventis.es. Consultado o 2021-12-15.

"La nominación de Rosón..." El País, 9/3/1978 (en castelán). 

--

Víctor Moro e Fernando Suárez na escalinata do concello.

FOI NOMEADO FILLO PREDILECTO DE RIBADEO EN 2012

Pasamento de Víctor Moro

15/12/2021

As bandeiras do Concello ondean a media asta como mostra do pesar do pobo de Ribadeo polo pasamento de Víctor Moro. O economista e ex director do Banco de España en Cataluña faleceu hoxe aos 95 anos de idade.

O alcalde, Fernando Suárez, dixo que "lamentamos a súa perda. Víctor Moro, ribadense de nacemento, sempre estivo moi vinculado á nosa vila a onde acudía con certa frecuencia". 

Víctor Moro fora nomeado Fillo Predilecto de Ribadeo o 2 de setembro de  2012. O rexedor destacou no discurso pronunciado esa xornada que "mención especial debe ter o seu compromiso con este Concello que o quere laudar e coa súa Ría, a Ría de Ribadeo que, sendo de todos e todas, divide administrativa e teoricamente unha realidade que as xentes de ambas as beiras se encargan de borrar no decorrer do día a día, compartindo relacións comerciais, lingua, cultura e tradicións. Neste caso, o Sr. Víctor Moro Rodríguez foi e é un activo defensor da legalidade, recoñecemento e difusión do topónimo histórico, legal e vixente Ría de Ribadeo". E engadía: "así pois, logo de toda unha vida, queda patente a súa implicación e relación de amor profundo a esta terra que o viu nacer, que o fai merecente do nomeamento como Fillo Predilecto de Ribadeo. Este recoñecemento viráselle engadir a outros tan excelsos como a Orde do Mérito Constitucional, a Cruz do Mérito Naval, ou a Creu de Sant Jordi, entre outros, méritos todos estes que non podemos desmerecer aínda que ningún deles seguramente teña o significado emotivo e agarimoso como o que lle recoñecemos nós como “profeta na súa terra”, e é por isto que a Corporación Municipal que me honra presidir, outorgou o pasado xoves, por unanimidade, o título de Fillo Predilecto de Ribadeo a D. Víctor Moro Rodríguez".

En sinal de loito polo pasamento de Víctor Moro as bandeiras do Concello de Ribadeo ondean a media asta.

EL FINAL DE UNA GRAN PESADILLA. José María Rodríguez Díaz (2007)

   Colofón á avaliación en dez puntos que José María fixo para o período 2003/2007 de mandato do PSOE en coalición co BNG en Ribadeo. Un resume do dito.

Sábado, 05 de mayo de 2007

EL FINAL DE UNA GRAN PESADILLA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 16:32

En estas diez intervenciones pasadas hemos venido analizado este decálogo de promesas incumplidas, hechas a los ribadenses por el alcalde actual, y con las que, desde hace ya cuatro años, vino engañando a los ribadenses. Unas promesas, de cambio y de progreso, de transparencia y de honestidad, que el PSOE había ofrecido a los ribadenses. Eran las promesas de un gobierno que pretendía ser un referente de ética y un modelo de transparencia frente a otros gobiernos de la comarca. Unas promesas que no nos hablaban de viajes ni ascensores, de fuentes de agua ni de muñecos, de subida de impuestos ni de juzgados, de dedicaciones exclusivas ni de las escandalosas subidas de sueldos de los funcionarios, de legalizar las construcciones ilegales ni de grandes urbanizaciones de lujo. Lo que nos prometían era la transparencia y la honestidad en la gestión municipal, la contención de los impuestos, la participación ciudadana en la gestión, la construcción de viviendas sociales y más apoyo a las clases humildes. Y así, pasaron de ser el referente de ética que pretendían a un referente de ocultación, de engaño y de crispación en esta comarca, en la que Ribadeo tanto significó en tiempos pasados.

Eran unas propuestas para hacernos creer que el PSOE del Sr. Vacas era un gobierno de izquierdas y de progreso social. Pero la realidad, según hemos visto, fue muy distinta. Esos principios que él predicó no coincidían con sus intereses. Enseguida comprobaríamos como, una vez alcanzado el poder, el alcalde inició otro camino distinto. Los acontecimientos que hemos vivido bajo su mandato, nada tienen que ver con sus promesas. Acunados por su famoso 'si, si', entre viaje y viaje en busca de hermanamientos y ascensores, pasó los cuatro años vendiendo ideas y sin hacer nada. Todo comenzó aquella aciaga noche en la que se fraguó el pacto entre el PSOE y el BNG. Un pacto en donde privaron los intereses de los dos candidatos sobre los intereses del pueblo. El PSOE, ávido de alcanzar el poder a toda costa, en manos de un hombre incapaz y carente de ética política, traicionó sus promesas ante quienes, con su voto, le daban una vitola de prestigio y credibilidad. Un pacto que implicó para el concejo, por primera vez en su historia, la pesada carga de dos dedicaciones exclusivas millonarias con cargo a nuestros bolsillos y que van a gravar para siempre las arcas de nuestro concejo, que se nutren con nuestros impuestos. Y la gente se preguntaba: ¿desde cuando hacen falta dos dedicaciones exclusivas para gobernar Ribadeo, cuando hasta hace sólo ocho años no había ninguna y Ribadeo estaba mejor gobernado?

Todos sabemos lo que luego pasó. Aquel famoso slogan del PSOE: 'Otra forma de ser, otra forma de gobernar' se convirtió en un paradigma de contradicciones de lo que se esperaba de ellos. Lo que en realidad sobrevino después, fue un largo camino de encuentros y desencuentros entre las dos formaciones del pacto. Una gestión dedicada al desgobierno. Pero los grandes problemas de Ribadeo aún siguen pendientes de solución. Sus esfuerzos se centraron en subir los sueldos de los funcionarios amigos, aumentar los impuestos a los vecinos, presentar denuncias en los juzgados y viajar por el mundo en busca de ascensores y hermanamientos. Una amarga experiencia que esperamos no tener que volver a vivir. El paso del Sr. Vacas por la alcaldía bien merece perpetuarse con la dedicación de una calle a su nombre, 'ad perpetuam rei memoriam'.

Pero el tiempo pasa inexorable y la suerte se les acaba. Las ambiciones de un PSOE que abandonó su ideología de potenciar las mejoras sociales de los humildes, para dedicarse a rendir culto al capital, llegan ya a su fin. Sus actitudes de apoyo a las urbanizaciones de lujo, la propuesta de modificación del Plan para legalizar edificaciones que vulneraron la legalidad o su apoyo al gravoso convenio de los funcionarios son el retrato de su gestión y su talante. Su falta de compromiso con su programa, que nos hablaba de un gobierno de transparencia y honestidad, de contención del gasto y de austeridad, no lo acreditan como un modelo de idoneidad para la gestión municipal. El pueblo fue engañado y traicionado. Se acercan las elecciones. Se acerca el momento de presentarse ante el tribunal del pueblo, a cuyo juicio este alcalde apeló muchas veces, para justificar los errores de su gestión. Con ellas se abre un nuevo paradigma esperanzador. Un modelo de gobierno en el que la mentira y el engaño, el despilfarro y el amiguismo no tengan cabida. Esperamos un nuevo gobierno que sepa convertir una administración de favores en una administración de justicia y de derechos de los ciudadanos. Necesitamos una nueva clase política, respetuosa con las arcas públicas, que son nuestros dineros, y que, en sus decisiones, escuchen al pueblo, en cuyo nombre gobiernan. Pero esto depende ahora del pueblo.

Volverá otra vez a ofrecernos el PSOE su programa y sus iniciativas estrella. ¿Quién puede creer en su oferta? A la vista de lo acontecido en esta pasada legislatura es evidente que nadie, pues, como dice el refrán gallego: 'O gato de escaldado, hasta a auga fría lle ten medo'.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

EL SILENCIO DEL PUEBLO. José María Rodríguez Díaz (2007)

   O silencio da xente, ou aínda máis, o pasotismo, son un tema recurrente no blog de José María, no outro polo en relación ós seus estudos sobre toponimia ou historia. Esa mesma verba, silencio, entrou nun título tan só dous meses antes: Gobernar con el silencio del pueblo.

Miércoles, 28 de febrero de 2007

EL SILENCIO DEL PUEBLO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 17:10

La coalición del PSOE-BNG que está gobernando en Ribadeo llega ya al final de su camino. Una etapa en la que la improvisación, la ociosidad y el despilfarro en el gasto, los constantes viajes a lo largo de Europa, la inactividad en la gestión y las actuaciones en los juzgados, marcaron la pauta de su mala gestión. Y todo esto se hizo con el silencio del pueblo. Una mala gestión, de cuya responsabilidad el mismo pueblo no está exento, pues los alcaldes no vienen de Marte. Y así fue como, con el silencio del pueblo y a sus espaldas, los dos candidatos, con minoría de votos en las elecciones, formalizaron los pactos que los llevaron a la alcaldía. Unos pactos que implicaron dos suculentos sueldos que les suponen a los ribadenses una grave carga económica que se refleja en los impuestos que han de pagar.

Con el resignado silencio del pueblo y en contra de lo prometido en su programa, como era la mejora social de los más pobres, fueron cargando sobre los hombros de los vecinos, vía impuestos, contrataciones de trabajadores innecesarios, dotados de grandes nóminas, y cuyo trabajo resulta ineficaz en muchos casos. Ignorando las insistentes protestas del pueblo consumaron unos rellenos innecesarios en la ría. Unos rellenos, que ahora se dedican a negocios y aparcamientos, que bien pudieran estar ubicados en otros parajes.

Con el silencio del pueblo, utilizó el alcalde el engaño y la mentira para entregar en manos privadas el puerto de Mirasol, en contra de lo que sostiene el socialismo.

Con el silencio del pueblo, y soslayando su obligación de defender al concejo, que son los vecinos, apoyó el alcalde una escandalosa subida salarial para algunos funcionarios, de elevados costes económicos para el municipio que, lógicamente, deben ser sufragados por el conjunto de los ciudadanos a través de los impuestos, y, por si esto no fuera bastante, un Plan de Pensiones para que tengan una más feliz jubilación. Una gran carga que gravará para siempre el futuro de este concejo.

Con el paciente silencio del pueblo se mantuvieron actitudes permisivas ante ciertas ilegalidades en la construcción y se permitieron edificios con grandes alturas que convierten las calles en callejones oscuros, planificando un diseño de villa cada vez más inhumano.

Con el silencio del pueblo instaló el alcalde en la villa los monecos de Ibáñez y de los cocos, gastos superfluos para un concejo tan endeudado, y de valor estático más que dudoso.

Con el silencio del pueblo despidieron a ciertos trabajadores, a quienes hubo que indemnizar, con los dineros de todos, por despidos declarados improcedentes. también, ante la pasividad de los ribadenses, las constantes denuncias del regidor llevaron a muchos a los juzgados, instaurando la crispación entre los funcionarios del consistorio, los políticos de la oposición y los vecinos.

Ignorando las protestas del pueblo se hizo un funesto diseño de circulación en la villa, que aportó más perjuicios que soluciones, y que aún sigue pendiente de resolver.

Con el silencio del pueblo se dedicó el alcalde a viajar por distintos países de Europa, para entregar un CD en Italia o para traer un ascensor, siempre acompañado de su corte de funcionarios. ¿Cuántos viajes le quedan aún por hacer?

Y en contra del criterio del pueblo, claramente manifestado, aprobó el alcalde ciertas urbanizaciones de lujo, destinadas a segundas viviendas para clases privilegiadas, en espacios altamente sensibles, como era el de O Costal, con total desprecio de los intereses turísticos y las bellezas medioambientales, mientras olvidaba sus compromisos de construir viviendas sociales para los desheredados de la fortuna.

Y así, quien prometía a los ciudadanos, en su discurso de investidura, gobernar con el pueblo y para el pueblo, con honestidad, austeridad, participación ciudadana y transparencia, gobernó de espaldas al pueblo, para no tener que dar cuentas de los puntos oscuros de su gestión. Y el pueblo, un pueblo mayoritariamente pasota, callado y silencioso, permitió, con su silencio, los mayores abusos, sin darse cuenta de que hay veces en que, como hicieron los de Nigrán, hay que decir que no estamos de acuerdo con esa gestión.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

GOBERNAR CON EL SILENCIO DEL PUEBLO. José María Rodríguez Díaz (2006)

   Publicado en decembro de 2006 no blog 'O Cargadoiro, de José Mª Rodríguez.

Viernes, 15 de diciembre de 2006

GOBERNAR CON EL SILENCIO DEL PUEBLO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 13:03

Van ya más de tres largos años en los que la coalición del PSOE-BNG está gobernando en Ribadeo. Una etapa en la que la improvisación, la ociosidad y el despilfarro en el gasto, los constantes viajes a lo largo de Europa, la inactividad en la gestión y las actuaciones en los juzgados, marcaron la pauta de su mala gestión. Y todo esto se hizo con el silencio del pueblo. Una mala gestión, de cuya responsabilidad el pueblo no está exento. Pues en el fondo, estas limitaciones son la expresión de las carencias de un pueblo que sólo mira para su ombligo. Y así, con el silencio del pueblo y a sus espaldas, los dos candidatos, con minoría de votos en las elecciones, formalizaron los pactos que los llevaron a la alcaldía. Unos pactos que implicaron dos suculentos sueldos que les suponen a los ribadenses unos trece millones de pesetas al año, en dinero blanco.

Con el resignado silencio del pueblo y en contra de lo prometido en su programa, como era la mejora social de los más pobres, fueron cargando sobre los hombros de los vecinos, vía impuestos, contrataciones de trabajadores innecesarios y ociosos, dotados de grandes nóminas, y cuyo trabajo no se aprecia por ningún lado. Ignorando las insistentes protestas del pueblo consumaron unos rellenos innecesarios en la ría. Unos rellenos, que ahora se dedican a negocios y aparcamientos, que bien pudieran estar ubicados en otros parajes.

Con el silencio del pueblo, y soslayando su obligación de defender al concejo, que son los vecinos, apoyó el alcalde una escandalosa subida salarial para algunos funcionarios y, por si esto no fuera bastante, un Plan de Pensiones para que tengan una más feliz jubilación. Una gran carga que gravará para siempre el futuro de este concejo.

Con el paciente silencio del pueblo se mantuvieron actitudes permisivas ante ciertas obras ilegales y se permitieron edificios con grandes alturas que convierten las calles en callejones atosigantes, planificando un diseño de villa cada vez más inhumano.

Con el silencio del pueblo instaló el alcalde los monecos de Ibáñez y de los cocos, gastos superfluos para un concejo tan endeudado. Con el silencio del pueblo despidieron a ciertos trabajadores, a quienes hubo que indemnizar, con los dineros de todos, por despidos declarados improcedentes. También, ante la pasividad de los ribadenses, las constantes denuncias del regidor llevaron a muchos a los juzgados, instaurando la crispación entre los funcionarios del consistorio, los políticos de la oposición y los vecinos.

Ignorando las protestas del pueblo se hizo un funesto diseño de circulación en la villa, que aportó más perjuicios que soluciones, y que aún sigue pendiente de resolver.

Con el silencio del pueblo se dedicó el alcalde a viajar por distintos países de Europa, para entregar un CD en Italia o para traer un ascensor, siempre acompañado de su corte de funcionarios. ¿Cuántos viajes le quedan aún por hacer?

Y en contra del criterio del pueblo, claramente manifestado, aprobó el alcalde ciertas urbanizaciones de lujo, destinadas a segundas viviendas para clases privilegiadas, en espacios altamente sensibles, como era el de O Costal, con total desprecio de los intereses turísticos y las bellezas medioambientales, mientras olvidaba sus compromisos de construir viviendas sociales para los desheredados de la fortuna.

Y así, quien prometía a los ciudadanos, en su discurso de investidura, gobernar con el pueblo y para el pueblo, con honestidad, austeridad, participación ciudadana y transparencia, gobernó de espaldas al pueblo, para no tener que dar cuentas de los puntos oscuros de su gestión. Y el pueblo, un pueblo mayoritariamente pasota, callado y silencioso, permitió, con su silencio, los mayores abusos, sin darse cuenta de que hay veces en que, como hicieron los de Nigrán, hay que decir que no estamos de acuerdo con esa gestión.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

RÍA DE RIBADEO. Pancho Campos Dorado

 

RÍA DE RIBADEO

Pancho Campos Dorado

    Filibusteros é a palabra que emprega o dicionario para referirse ás pragas infecciosas dos piratas do Caribe, xente putrefacta empeñada en apropiarse do alleo por vía marítima. Esas cuadrillas de individuos que turran, turran e turran unha e outra vez empeñados en apropiarse do alleo, e non cabe dúbida de que o que buscan os patrioteiros do Principado de Asturias é o botín arqueolóxico subacuático que hai por miles de pezas no fondo da Ría de Ribadeo. O nome da ría claro que importa, pois perdida a identidade toponímica do lugar pasa de ser do Reino de Galicia, a ser un topónimo inventado e compartido co Principado, ente xurídico que se dedica a expandir o seu territorio desde fai séculos a costa dos territorios galegos, e para iso vai inventando cousas. Tal exemplo témolo en aquel Afonso I “o Católico”, ou sexa, lacaio da igrexa católica, xenro de Don Pelaio pois estaba casado coa súa filla Ermesinda, e que un día pola maña deulle a turrada, e proclámase primeiro rei de Asturias, cando Asturias sempre foi unha provincia da Gallaecia e nunca un reino documentado como tal, por máis que aos “españolistos” facedores de historietas o escriban en libros, libretos e na Internet. O seu sucesor Fruela I (757-768) era tan sumamente malvado que o asasinaron, iso si deulle tempo de fundar Oviedo.

    Ribadeo é un porto estratéxico do Cantábrico desde a época comercial celta-grega de máis de dous mil anos de antigüidade. Todos eses vestixios históricos patrimoniais están enterrados no fondo da Ría de Ribadeo. A súa localización tan estratéxica no Camiño de Santiago e no comercio marítimo do Atlántico, vírona no século XII tanto os bispos de Oviedo e de Mondoñedo, como o rei Alfonso VII “o Emperador” (rei 1126-1157, fillo de D.ª Urraca e coroado rei de Gallaecia en Santiago por Xelmírez en 1111 e como emperador en León en 1135) e amplía a súa xurisdición real en detrimento dos intereses bispais de abadengo.

    Nestes intres do s. XII, o bispado de Mondoñedo perde contra do bispado ovetense a xurisdición do territorio de Reboredo que se converterá no concello de Castropol, punta de lanza do convento ovetense e máis tarde do Principado de Asturias, contra os intereses da Galiza e de Ribadeo ata os nosos días (por algo seguimos sen Xulgado de 1ª estancia e de outros organismos oficiais).

    No século XIII Ribadeo é sé episcopal con Igrexa Catedral-Colexiata e chega a ser o Porto comercial máis importante do Cantábrico como consecuencia tamén do seu rango de Vila e do privilexio de Carta Puebla con dereito a celebrar mercado, que lle concedera Fernando II (rei 1157-1188 da Galiza, de León e doce anos tamén de Toledo, durante a minoría de Afonso VIII, o das Navas de Tolosa). Ribadeo no século XIII é bocado territorial moi apetecible para moitos intereses, cuxo valor chega aos nosos días, e se no século XII tivo o bispado de Oviedo o atranco dos interese do rei e non consegue facerse coas Terras de Ribadeo e de Miranda, volven a turrar e turrar unha e outra vez, sempre que atopan unha debilidade no goberno do Reino de Galicia. Hai varios preitos anuais desde primeiros do século XVI contra os intereses do comercio do sal que chega ao porto de Navia e cuxas alcabalas cobraba o Conde de Ribadeo.

    Turrar, turrar, turrar esa é a cuestión, ata que fan a falcatruada no século XVI, cando chega a ser VI Conde Ribadeo e II Conde de Salinas de Añana (Álava), Diego Gómez de Sarmiento e Villandrando, un personaxe que vende ao Principado de Asturias en 1551 en Medina del Campo (vamos, ao lado de Ribadeo!) as Terras de Ribadeo e as súas servidumes intre Eo-Navia por 8500 ducados. Esas terras eran do Reino de Galiza e non eran propiedade do conde, pero por aquelas datas o menosprezo sementado polos reis católicos cara a Galiza, que había que queimala e arrasala como fora, matar, aforcar e despanzurrar antes de morrer a todo individuo con asomo de fidalguía galega, era un momento moi axeitado para os intereses do Principado, que facía un século que existía e tiña gañas de chegar canto antes co territorio á Coruña (na Internet, mapas de Asturias cos marxes territoriais na Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra, hai uns cantos exemplos). Así se escribe a historia confeccionada da Hispania-españolista.

    A estratexia secular dos gobernos de Asturias por conseguir gobernar o Porto de Ribadeo nunca se perdeu, e volven turrar no ano 1958, aproveitando a ditadura franquista, xa que Franco estaba casado cunha asturiana e éralles fácil chegar a el, pois na “Corte de Oviedo” non o podían ver e parece ser que el quería granxearse o seu favor. Pois ben, neste ano 1958 a administración franquista fixo a delimitación interprovincial que lle deu a gana, trasladando a “liña de marcos” da ribeira asturiana ata o medio da Ría de Ribadeo, pasando polo arte de “birlibirloque” miles de hectáreas da provincia de Lugo, para a provincia de Oviedo, cando a marcación da Ría de Ribadeo foi sempre en ambas ribeiras do territorio do Reino de Galiza. Pero non cabe dúbida de que aqueles do goberno da provincia de Oviedo, foron falcatrueiros listos, e aqueles gobernadores da provincia de Lugo non movían un dedo por nada que puidese desacomodalos do posto onde tan ben vivían. Aquela trapallada franquista quedou tapada para os ribadenses, que non se decataron de nada, pois aquel agosto de 1958 foron inaugurados por Franco o Parador de Turismo e o Instituto Laboral “Carlos María Rodríguez de Valcarcel”, ambos establecementos moi desexados por todos os veciños de Ribadeo.

    Outra sibilina turrada, e non cabe dúbida que de “xente lista” que está a todo o que se menea, foi a denominación no ano 2011 do espazo da Biosfera “Oscos, Rio Eo e Terras de Burón” onde toda a toponimia das Terras de Ribadeo e de Miranda se asolagou dun plumazo. Que pasaba en Ribadeo no ano 2011? Había eleccións municipais. Levaban gobernando en coalición PSOE e BNG (2007-2011) e aquel ano gañou o BNG por maioría absoluta (2011-2015). Que lles pasou a estes dous partidos para permitir isto? Sinto moitísimo dicilo pero comentáronme que “non pensaban que tivera importancia pois non se nomeaba tampouco a Asturias”. Eu escribín denunciando esta barbaridade toponímica en dous artigos sobre a “Buronlandia” que se acababa de crear (tamén en La Comarca del Eo 1-outubro-2011 e 2-novembro-2011), pero igual deu, non entenderon o que leron, si é que os leron.

    Agora volve o goberno do Principado de Asturias a turrar co nome da Ría de Ribadeo, con saña por sacar un bo bocado, coma sempre. Por que agora?. Sen lugar a dúbida porque quere ter o control dos pécios e dos restos arqueolóxicos da Ría de Ribadeo para encher as vitrinas dos seus museos ata rebousar. Agora van a chegar fondos europeos para a recuperación económica de España, na inxente cantidade de diñeiro de 140 mil millóns de euros que serán repartidos entre as comunidades. Veredes como aparecerá a beata santurrona con pantalóns, que nos loubará o ben que o fai o PP no goberno da Xunta de Galiza e cuxo modelo debería ser extrapolable ao resto do Estado, pois hai que ver o ben reparte migallas de calderilla por Ribadeo.

    Seguro que sabe traballar mellor a cuestión monetaria o Principado que a Xunta, só hai que ver o impulso que lle deu aos Oscos, a Taramundi, etc. pero na Ría de Ribadeo non podemos deixarnos cabalgar por tamaños veciños que nos tocaron en sorte, pois o que cabalga ten dominio da cabalgadura, tena amestrada, domada, sometida, e non é o caso cos veciños de Ribadeo. Asturias aliouse con León, Castela ou Santander para destripar e esquecerse da Gallaecia ou Reino de Galiza de onde eran provincias e condados. Chegaran farfallando a onde queiran chegar, pero neste lado da Ría de Ribadeo nin somos primos nin irmáns deles, somos ribadenses, algo xenuíno que só se atopa na boa xente.

    O Porto de Ribadeo é nestes momentos gracias a “benevolencia” (ou incompetencia?) da Xunta de Galiza, o porto occidental de Asturias por excelencia. De aquí saen case 500 mil Tm. ó ano de pasta de papel cuxa papeleira da postos de traballo ós asturianos. Todos os montes da nosa comarca galega plantan eucaliptos para esa papeleira asturiana que tamén establece os prezos de compra, cuxo monto da escasamente para repoboar a maioría das pequenas fincas que están plantadas. Os camións que traen a pasta ó muelle de Ribadeo son de compañías asturianas conducidos por asturianos. Do porto de Ribadeo viven escasamente unha ducia de persoas galegas a día de hoxe, cando antes vivían máis da metade das familias da poboación de Ribadeo. A Capitanía Marítima estivo comandada desde a década de 1980 ata fai un ano, por un mariño mercante asturiano, incluso o Práctico do Porto de Ribadeo é asturiano. A Xunta reparte prebendas para que sigan vindo cargar a Ribadeo a pasta da empresa privada ENCE, e rebáixalles as taxas do porto para que estean contentos, en vez de sacar avante as infraestruturas necesarias para que o porto sexa rendible. Levantar ou peraltar a táboa da Ponte dos Santos ata os 45 ou 50 metros cunha ponte colgante ou atirantada pois hai que tirar as pilastras centrais que estorban ao tráfico e a manobra polo canal, dragar a ría ata os sete ou dez metros de calado cribando a area para salvar as pezas arqueolóxicas que aparecerán por centos ou miles a esa profundidade, desescombrar a obra incivil que desde 1980 os “enxeñeiros” de Camiños, Canales e Portos de mentalidade obtusa e faltos de toda práctica competente, foron incorporando a ría e transformaron un porto comercial nunha marisma para cullaretos de ras. Hai que limpar todo o escombro desa escollera e levar por diante todos os diques do porto deportivo e situalo na Vilavella para deixar diáfano o canal para o tráfico marítimo. Para que queremos os ribadenses nestas condicións o noso porto? Que se vaian, que carguen a pasta no porto “del Navia”, no de Castropol, no de Figueiras, no da Veiga, que a leven en trens ou en tractores a cargar a Avilés, ó Musel de Xixón. Non nos están ameazando constantemente con esa verborrea vergoñenta?. Pois que se vaian dunha puta vez da Ría de Ribadeo que con ese mediocre comercio marítimo teñen ós da Xunta de Obras de Portos da Galiza obnubilados e pasmados. En Portos de Galiza teñen que poñerse a traballar por Ribadeo e deixarse de alugar ao mellor postor o Faro da Illa Pancha ou deixar de percibir dereitos de amarre que autofinanciarían o dragado da ría e a súa rehabilitación. Que se poñan a traballar como fixeron os vascos na Ría de Bilbao que transformaron aquela porcallada de ría en un magnífico centro turístico de proxección internacional. Vaian por alí e aprendan algo ¡¡Viva Galiza Nación!! Érguete que te tan pisando!!

SOBRE O PORNA DA RIA DE RIBADEO . Evaristo Lombardero

 

A ría, no OpenStreetMap

SOBRE O PORNA DA RIA DE RIBADEO

    Estes dias estase falando outra vez do nome da Ria de Ribadeo. Estou agardando recibir o informe que a D.G. de Política LLingüistica do Principado de Asturias remitiu á DG do Instituto Geográfico Nacional para coñecer exactamente a sua proposta e cecais escribir algo.

    Namentras quixera lembrar que a Ría de Ribadeo debera contar con un Plan de Ordenación dos Recursos Naturais se se cumplise a Ley 4/89 de "Protección de los Espacios Naturales y de la Fauna y Flora Silvestre" e a declaración de Zona ZEPA o 23 de Novembro do mesmo ano. A Lei 4/89 foi derogada posteriormente, pero hai outras normas que esixen un Plan de Protección da Ría de Ribadeo, mesmo a nivel europeo e que siguen sen cumplirse como son os mínims requisitos que se estableceron para a Rede Natura 2000 e como é ben sabido, no caso da Illa Pancha o Concello de Ribadeo autorizou uns apartamentos e unha cafetería sen que se fixese o preceptivo Estudo de Impacto Ambiental Simplificado que esixe o art 7.2 da Lei 21/2013 de Evaluación Ambiental. Tamén é amplamente coñecido que o Defensor del Pueblo emitiu seis informes esixindo o devandito Estudo Simplificado que o concello de Ribadeo non quixo aceptar.

    Na historia da protección da Ría de Ribadeo poderíamos suliñar que nos 31 anos trascurridos dende que a lei esixe que debe dispoñer de un Plan de Ordenación dos Recursos Naturais o PSOE gobernou en Asturias durante 26, o PP 4 e Foro 1. En Galicia gobernou o PP durante 24 anos e o PSOE en duas coalicións os sete restantes. No concello de Ribadeo o goberno foi do BNG uns 20 anos, oito do PP e catro da coalición PSOE-BNG. Ao longo de estes anos, nengún dos gobernos devanditos nen dos partidos da oposición prantexou o cumprimento da obriga legal de iniciar o estudo de un Plan de Ordenación dos Recursos Naturais e polo tanto a ría segue sofrindo un deterioro ambiental progresivo e vanse perdendo oportunidades, en primeiro lugar de conquerir o coñecemento imprescindible para correxir as eivas detectables e en segundo lugar para aplicar normas eficaces na mesma dirección. Tampouco nos concellos de Castropol, Vegadeo, San Tirso de Abres e Trabada, pesie ao enorme despoboamento e decrecemento que veñen sofrindo nestes 30 aos ten xurdido nengunha voz, nen nos gobernos nen nas oposición que quixese levar a protección da ría a algún pleno e de aquí á respectiva comunidade autónoma e ao gobernó central.

    Compre lembrar que un PORNA non é un so unha disculpa para contar os páxaros e pasar o tempo como siguen pensando algúns. O PORNA é un traballo de longo percorrido para estudar todolos factores que inciden nun espazo como é a Ría de Ribadeo, incluíndo os elementos biolóxicos, a sedimentación, as correntes, a contaminación, o impacto das obras, os verquidos etc. Finalmente o PORNA é, ou pode ser, un recurso chave para coñecer porqué se acabaron os longueirós, os berberechos, as anguias, as lampreas etc. e polo tanto un medio de desenvolvemento económico e recuperación de recursos propios e naturais que sigue estando ahí e non somos quen de aproveitar porque botamos o tempo facéndonos fotitas asubiándolle ao nordés.

    Pero tamén podemos seguir así, tan contentos de ternos coñecido.

    Evaristo Lombardero Rico

    Abril 2021