Terrorismo

Tentar clasificar o terrorismo en diferentes tipos pode vir ben para o seu recoñecemento e identificación. Pero segue a ser terrorismo, a menos que se lle asigne un tipo concreto a algunha acción esaxerando a súa substancia para impresionar coa nova.
Hoxe por hoxe, de novo, parece que ETA está de capa caída e polo tanto, para cubrir a dose correspondente de terrorismo, a prensa estaría asignando a etiqueta de terrorismo 'financieiro' a outras accións de guante branco. E, certamente, moitas veces ocorre que é unha esaxeración. Pero non todas. O aviso or un auténtico descoñecido da próxima perda de aforros por parte de millóns de pequenos aforadores, ocorrido hai un par de días e comentado onte nos medios escritos, tenta de influenciar o mesmo que predí con motivo de ganar cartos a mesma persoa que o predí (que ó fin, é un tabeirón moi pequeno fronte a outros), traendo como consecuencias, entre outras, o aumento da fame no mundo. É dicir, miles de mortes máis ó ano. E iso é terrorismo.
Non nos rasguemos as vestiduras, pois vénse facendo dende hai tempo, se ben de xeito máis anodino, menos mediático, máis ás agachadas. O caso é que a imaxe pódese representar como un foraxido que, ante un rabaño de ovellas nun cercado, asústaas para levalas cara a unha saída onde poder roubalas mellor. Nos casos normais, os foraxidos sinxelamente as asustan; ó seu xeito, fan un traballo. Pero sempre hai algún chulo que as asusta con algo equivalente á alevosía reforzada de matonismo. A nova deu a volta ó mundo e o matón de televisión convertiuse en famoso, co que elevou o seu estatus e compensoulle o seu matonismo.
O fenómeno chega a tal punto que ata se comenta en algún foro se non será sinxelamente iso: unha especie de autopromoción. Na miña opinión, como están os tempos, non lle fai falta a compoñente de autopromoción, pois 'viña de fábrica', pero non como produto principal, senón como acompañamento.
Mentras, as ovellas, nós, prestaremos máis orellas a tipos como estes, que se convirten do día á noite en mediáticos, que ós case desaparecidos en combate medios serios: seguindo coa imaxe do foraxido, unha vez comezada a estampida das ovellas cara á saída indicada do recinto, se alguén ven opoñerse ó roubo, poderá facer que algunha ovella non saia, pero o resto rodearánno e continuarán o seu camiño cara á saída errónea, pero indicada con espanto.
Por certo, que dicir que o mundo é gobernado por Goldman Sachs, como fai iste home, non é novidade, todo o máis é unha inexactitude (pois necesita de complicidades para ese goberno), e algo que dun ou outro xeito tense visto nos xornais (dende os de papel salmón ós de papel branco) de moitas formas diferentes. O que non quita que a impresión sexa causada pola crudeza con que se di e o ampuloso desprezo (e menosprezo) dos teóricos representantes da xente, os políticos.
No medio, outras novas axudan á espantá, aínda que pretendan o contrario. Así, en Espaa onte os medios daban tamén a nova da adxudicación de letras do tesouro sen poblemas por aumento da demanda, pero a costa dun maior interese que haberá que pagar cun maior esforzo... Non, se dende que hai que coller número e facer colas nos bancos ...

Hai vinte anos, a lei xa non se cumpría

   E daqueles tempos a hoxe, o refinamento do incumprimento vai a maiores. Agora, facer a lei a medida, e se non hai tempo, cambiar a fiscales ou xuíces se non sae 'a devolver' é algo que estase convertindo en normal. Normal de norma de quen o fai porque llo permitimos. Todos. E se sae a devolver, podes irte a Suíza tranquilamente en troques de cumprir o cárcere, e se non te cae ben o día que teñas que comparecer para que non te escapes da Terra, xa irás outro día: que esteñan tranquilos, que non vas escapar! Claro, non o intentes facer se o delito é protestar por como nos están tratando, por non confiar no goberno, que iso non ten salvación. É pasarse da raia.
    Adxunto unha peza publicada en papel hai máis de vinte anos, e a súa transcrición no blog de hai case nove. Algunha das cousas que cita xa non está no candeleiro, e por suposto, apareceron moitas novas. Mais creo que o fondo, dende aquela, só fixo 'mellorar' :

'Cando a lei non se cumpre'

    Despois de citalo moitas veces sen poñelo no blog a última a pasada semana, aí vai un vello artigo (publicado en “A Mariña” de O “El Progreso” o 14 de novembro de 1996, p.2, segundo copia no lateral). Un artigo que coido que pode relerse hoxe en relación a outras moitas circunstancias, aínda que esteña escrito con referencias de hai doce anos:

Cando a lei non se cumpre

    “... No es terrorismo de estado el combatir el terrorismo, incluso si se hace mal, incluso si se hace ilegalmente. No es terrorismo de estado, es otra cosa” (Declaracións de D. Manuel Fraga ó “El País”, 6/10/96). Pregúntome, ¿que outra cousa? Non é a primeira vez que oigo cousas semellantes, pero creo que si que é a primeira que o vexo escrito. Parece ademáis evidente que está dicindo o que pensa.

    O de menos é que quen di esto sexa unha persoa en concreto, aínda que, como neste caso, corresponda ó presidente da Xunta de Galicia. O de máis é que se manifesta publicamente un apoio á ilegalidade, a unha ilegalidade violenta, dáselle publicidade e aquí non pasa nada. Máis aínda, eu suponía que os representantes das institucións públicas, actuando como tais, deberan cando menos acatar a lei. (Atención. Non confundir acatar con atacar.)

    Meténdome ó oficio de prospector afeccionado, situacións como a anterior serán presumiblemente cada vez máis frecuentes. ¿O motivo? As palabras xa non serven nin teñen valor, e os feitos cúbrense cun tenue velo que non permite ver o detalle, e, polo tanto, aprezar as pequeñas cousas que delatan as ilegalidades.

    Tempos aqueles nos que se podía dicir “miña palabra é de lei” e todo o mundo o cría! Hoxe, do que se di, do que se oe, ¿que cousas se poden crer? ¿Canto hai que interpretar para acadar chegar a unha verdade ?

    E falando de verdades, de verdades “de lei”, hai que distinguir entre o que dicía a canción, “a miña palabra é a lei”, que é o que se leva agora (como na canción do "tractor amarillo") da realidade de ser persoa, a palabra “é lei” como o ouro, que pola súa escasez cada vez se considera máis e cobra maior valor.

    Xa que hoxe vai de palabras, vaiamos ó principio e recollamos palabras de políticos. Hai actualmente un doble incumprimento por esa banda: non legalizar o prometido, non cumprir o legalizado; é dicir, non facer lei do que se prometeu e non cumprir tampouco as leis que xa hai. A frase lembra aquel dito popular que reza “prometer ata meter, e despois de metido, olvidar o prometido” que nos leva a unha palabra: foder. Non só iso é malo; tornen ó é que os políticos sexan necesarios, aínda que cambien ás veces o amor polo (seu) pracer.

    Os incumprimentos acadan tales magnitudes que denunciar publicamente é en balde. Hai demasiadas cousas que non marchan como corresponde, unhas apoian as outras e “aquí non pasa ná”.

    Cal é a saída? Dende logo, non podemos esperar que saia do sombreiro dun mago, como un sinxelo coello. A solución, a saída deste círculo vicioso de incumprimentos e deterioro da persoa a nivel social, non só ten que ser boa, senón, máis difícil aínda, ser aplicada por unha persoa boa e que teña esa imaxe. Moita coincidencia.

    De calquera xeito, o 0,7%, incremento incumplido, o número de alumnos por aula, reducidos na letra grande e permitido o seu aumento na letra pequeña, os “grandes incumprimentos”, están relacionados con outras cousas a escalas máis achegadas as persoas de “a pé”. Partindo da relación con familia ou amigos, reprodúcense os mesmos patróns, aínda que a esta escala siga funcionando a confesión, o arrepentemento, o perdón, a penitencia; é unha sorte que temos, e que podemos aproveitar para rexerar a sociedade dende abaixo, se somos abondo ilusos. Nas outras escalas de grandes responsabilidades, decisións e soldos, pode que non haxa arrepentemento, difícilmente confesión, e as penitencias soen ser suaves aínda que os feitos sexan imperdoables.

Antonio Gregorio

Cando a lei non se cumpre

    Despois de citalo moitas veces sen poñelo no blog a última a pasada semana, aí vai un vello artigo (publicado en “A Mariña” de O “El Progreso” o 14 de novembro de 1996, p.2, segundo copia en imaxe). Un artigo que coido que pode relerse hoxe en relación a outras moitas circunstancias, aínda que estea escrito con referencias de hai doce anos:

Cando a lei non se cumpre

    “... No es terrorismo de estado el combatir el terrorismo, incluso si se hace mal, incluso si se hace ilegalmente. No es terrorismo de estado, es otra cosa” (Declaracións de D. Manuel Fraga ó “El País”, 6/10/96). Preguntóme, ¿que outra cousa? Non é a primeira vez que oigo cousas semellantes, pero creo que si que é a primeira que o vexo escrito. Parece ademáis evidente que está dicindo o que pensa.

    O de menos é que quen di esto sexa unha persoa en concreto, aínda que, como neste caso, corresponda ó presidente da Xunta de Galicia. O de máis é que se manifesta publicamente un apoio á ilegalidade, a unha ilegalidade violenta, dáselle publicidade e aquí non pasa nada. Máis aínda, eu suponía que os representantes das institucións públicas, actuando como tais, deberan cando menos acatar a leí. (Atención. Non confundir acatar con atacar.)

    Meténdome ó oficio de prospector afeccionado, situacións como a anterior serán presumiblemente cada vez máis frecuentes. ¿O motivo? As palabras xa non serven nin teñen valor, e os feitos cúbrense cun tenue velo que non permite ver o detalle, e, polo tanto, apreciar as pequenas cousas que delatan as ilegalidades.

    Tempos aqueles nos que se podía dicir “miña palabra é de lei” e todo o mundo o cría! Hoxe, do que se di, do que se oe, ¿que cousas se poden crer? ¿Canto hai que interpretar para acadar chegar a unha verdade ?

    E falando de verdades, de verdades “de lei”, hai que distinguir entre o que dicía a canción, “a miña palabra é a lei”, que é o que se leva agora (como na canción do "tractor amarillo") da realidade de ser persoa, a palabra “é lei” como o ouro, que pola súa escasez cada vez se considera máis e cobra maior valor.

    Xa que hoxe vai de palabras, vaiamos ó principio e recollamos palabras de políticos. Hai actualmente un doble incumprimento por esa banda: non legalizar o prometido, non cumprir o legalizado; é dicir, non facer lei do que se prometeu e non cumprir tampouco as leis que xa hai. A frase lembra aquel dito popular que reza “prometer ata meter, e despois de metido, olvidar o prometido” que nos leva a unha palabra: foder. Non só iso é malo; tornen ó é que os políticos sexan necesarios, aínda que cambien ás veces o amor polo (seu) pracer.

    Os incumprimentos acadan tales magnitudes que denunciar publicamente é en balde. Hai demasiadas cousas que non marchan como corresponde, unhas apoian as outras e “aquí non pasa ná”.

    Cal é a saída? Dende logo, non podemos esperar que saia do sombreiro dun mago, como un sinxelo coello. A solución, a saída deste círculo vicioso de incumprimentos e deterioro da persoa a nivel social, non só ten que ser boa, senón, máis difícil aínda, ser aplicada por unha persoa boa e que teña esa imaxe. Moita coincidencia.

   De calquera xeito, o 0,7%, incremento incumplido, o número de alumnos por aula, reducidos na letra grande e permitido o seu aumento na letra pequeña, os “grandes incumprimentos”, están relacionados con outras cousas a escalas máis achegadas as persoas de “a pé”. Partindo da relación con familia ou amigos, reprodúcense os mesmos patróns, aínda que a esta escala siga funcionando a confesión, o arrepentemento, o perdón, a penitencia; é unha sorte que temos, e que podemos aproveitar para rexerar a sociedade dende abaixo, se somos abondo ilusos. Nas outras escalas de grandes responsabilidades, decisións e soldos, pode que non haxa arrepentemento, difícilmente confesión, e as penitencias soen ser suaves aínda que os feitos sexan imperdoables.

Antonio Gregorio

Comezando a semana cunha cita dun cómic

"Nun mundo perfecto, ninguén debería poder usar nada". Dito polo técnico de seguridade preventiva de
Dilbert, realizado por un profesional criado na América da 'seguridade infinita' fronte ó terrorismo, por exemplo. A América que contribué a que (tamén por exemplo), se esteña a cerrar Mirasol...
Unha cita entre tautolóxica e idiota para o comezo da semana na que se lembra que se levantamos normas absurdas tentando un ideal, voltarase contra nós e esto será a nada. Entre o ideal e o desmadre alegal, un medio. Non perfecto, pero manexable, é o que promete, con esforzo, calquera lei cun pouco de sentidiño. E ese esforzo inclúe a aplicación da mesma día a día, a súa vixiancia para que non sexa papel mollado, e tamén para que non sexa unha cárcere.
E tamén explica, de xeito subsidiario, aquelo de 'quen fixo a lei fixo a trampa', pois ó non haber lei perfecta por inaplicable, quedan resquicios 'aproveitables' por quen a coñece mellor e ten os medios necesarios, que será en principio, quen a fixo.
Tanto en seguridade como no achegamento ó cero absoluto (por seguir a poñer exemplos 'moi parellos' os rendementos de aplicación dunha norma son cada vez menores, deixando de pagar a pena e voltándose absurdos a non ser como sinxela experimentación para ver que pasa (caso da temperatura) ou como manexo social interesado (caso da seguridade)
A foto, de xeito correspondente, das obras para tirar os galpóns en Mirasol e facer unha vía alternativa ó paso do porto, e poder pechalo sen moita protesta (ou con excusas pafra ela) a partir das normas norteamericanas inducidas pola loita 'infinita' co terrorismo.

AMBIENTE NAVIDEÑO. José María Rodríguez Díaz (2007)

    Unha entrada en paz, lexible en boa parte en clave actual, quince anos despois.

Sábado, 15 de diciembre de 2007

AMBIENTE DE NAVIDAD

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 10:52 

AMBIENTE NAVIDEÑO  

Mientras el mundo sigue revuelto con los grandes temas sin resolver, la economía haciendo agua por todas partes, la emigración huyendo del hambre y de la miseria, exponiendo todos los días sus vidas en los cayucos en su lucha por una vida mejor, las guerras y el terrorismo haciendo jirones las vidas humanas, mientras esto sucede, digo, en Argentina Kirchner entrega el poder a su señora como quien le pasa el bollo para el desayuno, en Rusia el presidente Putin nombra presidente a Medvedev y Medvedev nombre a Putin primer ministro y en Polonia los hermanos Kaczynski llegaron a reunir Presidencia y Gobierno en una misma familia. Todo para perpetuarse en el poder ante la pasividad del pueblo. Y hasta en la misma Iglesia hay quien percibe indicios de nepotismo en el nombramiento de los obispos. Todo como en los viejos tiempos de la Edad Media, pero ahora disimulados por la democracia.

Y ya en nuestra patria, España, agitada por las olas del terrorismo, navega a la deriva sin que los dos capitanes logren ponerse de acuerdo sobre la singladura a seguir en puntos como el terrorismo, la economía o la división territorial.

Y mientras esto pasa en el mundo, nosotros aquí en Ribadeo, en este suave clima invernal que disfrutamos, poco a poco nos vamos acercando a la Navidad. En este ambiente sereno, de aparente tranquilidad política, la gente se dispone a hacer acopio de lo necesario para celebrar estas fiestas sin desequilibra la economía familiar. Se trata de adaptar la cesta de la compra a las posibilidades reales de cada familia. Sin renunciar a los ritos que exige una celebración como esta, se impone la moderación en los gastos superfluos. Una actitud que el propio regidor municipal parece compartir con la aparente austeridad en la decoración ambiental de estas fiestas. Los tiempos que corren no están para aventuras. La energía es muy cara y su producción muy lesiva para el CO₂. Por eso conviene esforzarse en evitar el abuso que, muchas veces, se hace de la energía, con el consiguiente daño para el bolsillo y el medio ambiente. Y menos mal que la revisión de la memoria histórica no llegó aún a meterse con los embalses, otra herencia del franquismo. La rutina diaria con que discurre la vida social estos días en Ribadeo no se ve alterada por nada. La gente se mueve tranquila, dedicada a sus trabajos y labores. Salvo algunos casos de grave enfermedad que se están dando últimamente, muy comentados en las tertulias por su impacto social, parece que la rutina de la vida diaria se convierte en norma de convivencia sin que nada presagie la proximidad de estas fiestas. Únicamente se ve alterada con la celebración de algunos actos culturales, como el fenómeno del 'contacontos', tan de moda actualmente, con el que la concejalía de cultura trata constantemente de entretener a los vecinos, sustituyendo así la tradicional función de los abuelos. Pero en el ambiente de estas fiestas se palpa cierta actitud de pasividad, ¿fruto, acaso, de los malos presagios que se avecinan?

Los mismos partidos políticos de la localidad, entretenidos en el estudio del tan llevado y traído Plan de Urbanismo, están contribuyendo con sus actitudes de suavidad y tranquilidad aparente, y parece que también con sus acuerdos, a que esta atmósfera de paz que se palpa entre los vecinos no se vea alterada con sus crispadas manifestaciones, tan frecuentes en otros tiempos pasados. Esperemos que nos permitan pasar estos días tranquilos para que la gente pueda disfrutar con paz y tranquilidad de sus vacaciones, de sus celebraciones familiares y de sus sanas diversiones con los amigos. Pero la calma suele ser, casi siempre, preludio de la tempestad. La paz tiene fama de efímera. Y pronto veremos como, otra vez, se agitan las tranquilas aguas de la política empujadas por vientos huracanados.

Feliz Navidad.

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Saña ou a victoria de Bin Laden

Coido que moita xente terá lido hai xa algún tempo algún artigo comentando que a evolución do comportamento dos países 'democráticos' fronte ó terrorismo podía ser unha auténtica derrota se se caía en comportamentos de cerrazón, mesmo de terrorismo interno frontes ós propios cidadáns, nun país convertido nunha especie de 'gran irmán' ó estilo orwelliano. Co pretexto de protección antiterrorista fixéronse posibles limitacións de liberdade e atrancos de movementos, máis coa morte de Bin Laden manifestouse aínda un paso máis, a saña medieval contra o inimigo, o paso por riba dos dereitos doutros países facendo gala diso mesmo (o pisotealos xa ven de lonxe, pero non o facer gala pública diso), a destrucción da posibilidade de localización de restos, ... feitos perpetrados por unha nación que pretende levar a democracia a todo o globo e que está dirixida por un premio Nobel da Paz. Coido que Bin Laden puido ser destruído (aguantou moito), pero a súa labor perdurará e afectaranos a todos.

A eficacia do exército israelí

A eficacia do exército israelí

    O exército israelí, dende a guerra dos seis días (polo menos) foi a envexa doutros exércitos do mundo. Un país pequeno convertido nun xigante bélico. Dende o de Gaza, xa non tanto. E non por cousa dos crimes cometidos, que baten marcas día tras día, senón por outras razóns, relacionadas coa mecánica guerreira.

    Dende antigo, sabemos o que di Sun-Tzu no seu 'Arte da guerra', que a mellor guerra é a que non chega a comezar. Aí, o primeiro dos fallos do exército estrela (como dixen, non só pola estrela de David da insignia israelí). Non evitou, a pesar da intelixencia, a célebre intelixencia israelí, o ataque. Vaia eufemismo: non se refire á IA, intelixencia artificial, que tamén usan nese exército, senón á espionaxe común. E xa no ataque, non puido opoñelo, co que tería evitado 1200 mortes/asasinatos a máis dos feridos. E despois, non evitou tampouco os douscentos secuestros/reféns. Antes, durante e despois, os feitos dan fe de que na prevención, sexa dende a espionaxe, nos medios de contraataque inmediato ou do que sexa, o exército israelí non funcionou como se esperaba del. E iso levou a un líder/xefe de goberno, acusado de varios delitos, a unha saída de un paso adiante, 'eu máis: póñome diante e tras de min todos os decentes'. Polo demais, unha saída típica para manterse no poder.

    Naturalmente, o anterior, en resume e visto como unha guerra e non como un ataque terrorista. Estou a coller os feitos tal como os presenta o goberno israelí.

    Segunda parte, a 'ofensiva-masacre' sobre Gaza, segundo a ONU, máis mortos nun mes (10 000) que nun ano na guerra ruso-ucraína, sobre un territorio menor que o concello de Vilalba. Resulta que acurrunchan á poboación, bombardean, matan... e non dan rematado a 'guerra' (que así a chaman...) nin evitado pequenos ataques terroristas de Hamás dende a franxa de Gaza. Por certo, nesta 'guerra' non se oe falar de 'danos colaterais'. Pode que porque a súa cantiade pareza indicar que os 'danos colaterais', neste caso, sexan os obxectivos militares e non a poboación civil. E resulta que están a usar a IA para escoller obxectivos, porque nas anteriores guerras (todas as chamadas así polo exército israelí) se lles acababan os obxectivos rápido. O ter potencia de fogo é o que resulta: faise o traballo rápido e quedan sen ter que facer, teñen que procurar máis. Algo tamén común, iso de procurar máis traballo aos exércitos.

    Coido que deberan usar a IA para ter a paz e non un futuro onde a falta de saídas, de futuro, para a xente de Palestina os condena a tirar para adiante de calquera xeito, mesmo da forma que está usando Israel, o terrorismo, a guerra.

    E, no medio, crimes de guerra, (i)lexítima defensa contra un estado que como tal non atacou. Estou collendo información de fontes da ONU. Por certo, un estado non recoñecido -por iso o de 'Autoridade Palestina'-, un non estado dende o punto de vista de Israel, e a pesar dos acordos de Oslo. Mentres, nada de guerra asimétrica nin nimiedades: ese conflito é terrorismo sempre, guerra cando nos din.

    Ante a rección internacional, da que cabería moito que falar, non sei por que se me ven á cabeza o Nobel de Obama, recibido antes de que chegara algún mérito na presidencia novelada pola que se lle concedeu. Antes, porque mesmo o recibiu sen ter comezado o mandato. Pode que se me veña á cabeza porque en ningún dos dous casos a xente e o sentido común tivo moito que dicir fronte ó poder de cartos e intereses diversos.

    E así vai o mundo. Seguimos? Sahara, Iemen ou Ucraína están na lista, con tantos outros lugares, con persoas esperando dun exército (aínda que non sexa tan poderoso e eficaz), unha bomba, unha bala como alternativa a un futuro a construír en paz.

O meu primeiro artigo para este 19 do 21. Pablo Mosquera

Os meus netos, Blanca e Nacho, pertencen ao século XXI. Para eles, o XX será algún que outro capítulo nunha novela ou mellor entre as páxinas de traballos historicistas. Pero por agora son felices. Están disfrutando por Disneylandia en París. E é que comparto cos meus fillos a necesidade que temos de estimular a imaxinación dos nenos, fuxir destas alienantes máquinas que para máis inri, necesitan explotadores sen escrúpulos que obteñan minerales no continente "invisible" de África. Si, dese lugar inmenso que lanza pateras con gentes desesperadas tratando de gañar as costas ao sur de Europa.
Unha Europa no bordo do fracaso. Coas súas capitais cercadas polo terrorismo islámico. A nova expresión para esa confrontación cavalgando cos outros xinetes do Apocalipsis de San Xoán. Unha Europa lonxe do humanismo e perversamente volcada no capitalismo global e mercader. Unha Europa da que sairá o Reino Unido, o que pode facer que os meus netos, para acudir á imperial Londres, teñan que facer uso do pasaporte. Unha Europa preocupada polo que egoístas autores para os dicterios, poñen en estado de alerta ante os "populismos".
Pero, ¿que son os populismos e quen os creou ? Precisamente eles, os moi ricos e ausentes do pobo. Unha vez máis, os parias constitúen lexións de proscritos que solicitan pan, dignidade e traballo. Non se conforman coas migallas das mesas solemnes e circunspectas de quen xoga á súa vontade co mando a distancia para os gobernos que os máis ilusos aínda se cren representan a democracia.
Na primavera, os meus netos seguirán sendo nenos. Non podrán participar nas eleccións sobre as que xa estamos asvertidos. Poden ser manipuladas por Rusia, China ou como de costume pola CIA. Hai santo temor polo "descontrol". ¿Que descontrol ? Todo aquilo que non poida ser dominado polos mandarines de turno. Os que cando se equivocan provocan a crise, que pagamos as clases populares.
Mira por onde na escola da vida chegamos á encrucillada. Popular e populismo, proceden do mesmo núcleo. Outra cuestión ben distinta é a súa causalidade e as súas consecuencias. Como no século XX, a gota derrama o vaso. Os silentes terían que estar atentos esperando que alguén cumpra a declaración Universal dos dereitos humanos.
E así, estes días, asistimos ás soflamas dos sucesores de Nostradamus. O novo ano chega cargado con desafíos. Para os románticos, vivir sempre foi un desafío. Para os ecoloxistas, disfrutar e soster o medio ambiente, contra os depredadores, unha revolución constante. Para os que temos visto substituír á Igrexa, con sede multinacional no Estado Vaticano, pola marioneta do estropallo na cabeza, ou por funcionarios de negro ao servizo do FMI, todo segue igual, pero pode chegar a ser peor, na xestión do medo.
A filosofía xa non ordena o pensamento. Ni está, nin se lle espera. Agora os predicadores embáucannos coa teoría do esencial. Un termo tan abstracto que abarca todo ou nada, depende de quen vaia a tal lugar coas súas demandas ou crencias.
Resumo. Teño ganas para que os meus netos aprendan que non hai revolución máis fermosa que a de sempre. A que comezou co Nacemento de Xesús. Cambiar o mundo, para que todos os seres humanos poidamos gozar dunha pequena zona de paz, saúde e liberdade.

A guerra non quere quedarse soa. A paz non pode facelo.

Comparativa de imaxes na NASA no Dominio Público

 A guerra non quere quedarse soa. A paz non pode facelo.

    Na última (ata o de agora) asemblea pola paz celebrada entre xente do Occidente Astur e a Mariña Lucense lembrouse un tema sobre a descrición da guerra mundial continua. Coido que dá abondo que pensar, acéptese ou non o de 'mundial' e o singular (en varios sentidos) dunha guerra continua.

    Como anécdota, a asemblea tivo lugar diante do concello no que dous días despois se reuniron os Presidentes de Asturias e de Galicia. Pódese ler entre liñas o comunicado ou as entrevistas pertinentes, mais dubido que se poda atopar o tema da paz entre o tratado na xuntanza, aínda que a guerra teña influencia a través de múltiples recovecos.

    As concentracións e asembleas pola paz comezaron en Ribadeo coa invasión da Ucraína, mais dende o comezo mantívose o 'pola paz' primeiro, e por se non se entendera, o 'non á guerra'. Hai un rexeitamento á guerra, claro, pero coa conciencia de que é a paz o que hai que construír, o positivo, antes de poder rexeitar o negativo, a guerra. Antes, para evitar conflitos que den lugar á guerra. Mais tamén durante, para, se hai guerra, tentar parala. E despois, para reconstruír a normalidade. Por iso pódese dicir que a guerra non quere quedarse soa, mais a paz non pode facelo. A guerra non xurde de xeito espontáneo, senón seguindo unhas causas na que a humanidade vai perdendo importancia en favor doutras cousas como o poder ou os cartos. A guerra necesita esas causas, necesita non quedar soa. Polo contrario, a paz podería quedar soa no sentido de que a paz funciona. Pero ese 'quedar soa' implicaría tamén quedar desamparada, cos medios, os cartos ou os intereses de diversos tipos desequilibrando a balanza, desequilibrando a paz. E iso é o embrión da guerra.

    Non penses agora se os ucraínos teñen máis ou menos razóns que os rusos. Só con ler un par de soflamas de Putin e Zelenski chégase á conclusión de que eles non teñen razón, e os seus pobos (así, 'seus') teñen que posicionarse entre dúas posibilidades que só poden clasificar entre mala e peor. O mesmo pode dicirse do estado de Israel e a 'autoridade' palestina, e máis canto máis tempo pasa e por máis que a asimetría en danos inflixidos (á poboación, non tanto a 'estado' e á 'autoridade') sexa evidente. De xeito semellante para outros conflitos, guerras, sublevacións (= guerras internas), terrorismo (≈ guerra asimétrica), 'guerras de baixa intensidade', etc.

    Ó final, o mesmo que as guerras (a guerra, sexa nun ou outro lugar, nun ou outro tempo, entre unha ou outra xente) son provocadas por unhas causas dirixidas por uns intereses, e teñen unhas consecuencias en xeral afectando de xeito máis negativo a quen menos quere a guerra, tamén axudan a alimentar outros conflitos e emerxencias. As guerras fan dano a todos. Sexa un maior menoscabo na loita contra o cambio climático, a menor posibilidade de aproveitamento de recursos e o seu malgasto, o incremento de problemas medioambientais, ou o deixar os problemas sociais a unha beira para poder 'atender' máis á guerra, o dano transmítese. E iso, aínda que quen se lucra con elas, ou adquire mediante elas un poder máis absoluto, ou se beneficia doutras moitas formas, crea que 'para el' (ou ela) as guerras / a guerra son boas..

Historias

Despois do paso das xornadas de historia medieval, sucédense as historias na comarca. As fotos de hoxe son da Veiga, tiradas dun correo electrónico da concellería de cultura, e responden á recollida de Carlos Xesús Varela Aenlle, da asociación cultural Abertal, e presentadas na Escola Fermín Penzol deste ano.
Aínda que, despois de ler a prensa, mesmo atrasada, vénse tamén historias a outro nivel:
"Cando vemos un exército de tractores na Amazonia arrincar o bosque, -onde se atopan centos de especies diferentes e unha enorme riqueza de biodiversidade-, para plantar unha única e exclusiva semente manipulada xenéticamente propiedade dunha multinacional da que dependerán os agricultores toda a súa vida, non existe a menor dúbida de que iso é auténtico terrorismo, porque nin máis nin menos é o control da alimentación e dos pobos"... e o mesmo pode trasladarse á xente que depende da multinacional para alimentarse con eses alimentos, pois os dous extremos da corda están atados pola mesma. Ou tamén: "O Citi xa recibiu 25.000 millóns de dólares do plan Paulson de rescate financeiro. Para analizar a súa situación abonde dicir que o que agora vale en Bolsa é menos que esa cantidade que lle chegou dos fondos públicos", é dicir, que o cidadán de a pé tirou cartos de xeito obrigado nun pozo sen fondo mentras que os xestores reciben soldos multimillonarios. Mentras, onte, na tele, en 'Cuéntame', soaba aquelo de "no dejes que nadie decida por ti", e pensaba na situación de hoxe, en España, en relación ó que di a canción.

Resistente galego

Lic CC-by-sa 3.0 de David Sebastian Liuzzo (Obra derivada: Alexandre Vigo), collida de https://gl.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:800px-EU_location_GAL.png.

Despois de ver as novas destes días sobre o terrorismo galego (ler por exemplo "¿Existe Resistencia Galega o es un bulo de Gobierno?" en eldiario.es), venme á cabeza a pregunta de se se me podería considerar de Resistencia Galega, máis aló de se existe, que parece que non. O que si coido que se me pode considerar, como a moita outra xente, é un resistente galego.
Resistente por seguir vivo e mal que ben, practicando a nosa lingua e procurando o ben da nosa terra e da nosa sociedade. Resistente por querer e aprezar cada corredoira e cada monte, transitada dende hai moito e presente na vida de moita xente antes de chegar a nós. Resistente por tentar ensinar que o desenvolvemento comeza por nós mesmos, abríndonos e aprendendo do mundo, e non na explotación dun mundo que non só non é só noso senón que tamén nos ten permitido vivir grazas a que non o estabamos expoliando. Resistente por ter claro que a terriña é só a parte máis achegada a min da Terra, á que por iso teño máis oportunidades de manifestarlle amor que, poñamos, a Suazilandia. Resistente por cousas así, coido que sinxelas, que veñen dadas de xeito natural, que non son exclusivas miñas, nin en termos xerais, nosas, aínda que as vivamos con certas características pola convencia coa nosa lingua, a nosa paisaxe, a nosa terra, os nosos amigos, a nosa sociedade.
Que eu saiba, non hai unha data de nacemento da resistencia galega. Considerar como tal o comezo dos irmandiños coido que extrapolar a partir de algo ben diferente. Un nacemento ós poucos, si. A medida que se ía configurando o país e os agravios á xente por parte de quen non só quería ter poder, senón máis poder. Algo que de diferente xeito se ten dado arredor de todo o mundo, mesmo contaminado con ansias supremacistas dun ou outro signo, escollendo uns ou outros enemigos ou apoiando e encumbrando líderes locais que coller como un símbolo máis, como forzamento á aglutinación dunha 'nacionalidade'. É dicir, dun illamento que contrapoñer a outros e que leva ó desprestixio do nacionalismo (dos 'outros' nacionalismos, claro!)
Como resultado, como resistente galego, si, formo parte da resistencia galega. Non me fai falta un carnet ou inscrición, xefe ou estrutura de funcionamento, nin tampouco recoñecemento. E ti?

De vitoria en vitoria ata a derrota final. Pablo Mosquera

 De vitoria en vitoria ata a derrota final

Dicíao Onaindía no seu enfrontamento con Aulestia. Foron tempos de chumbo naquel Euskadi onde loitamos por vencer o terrorismo e ao mesmo tempo refundar a democracia desde a dignidade e a liberdade.

Fun dar clases de xestión sociosanitaria. Eu comprometínme cun país que non era o meu. E de tal país aprendín a relativizar as promesas dos líderes economistas sociopolíticos. Entendín o pragmatismo dos cataláns na miña estadía na Barcelona dos anos setenta cando, cun sorriso burlón, afirmaban: “lo que no son pesetas, son puñetas”.

“Alcoa alega que non ten fondos para cumprir co asinado en San Cibrao”. Algúns rasgarán as vestiduras. Enganáronnos! "Dichosos cando vos insulten, vos persigan e digan con mentira todo tipo de mal contra vós por causa miña. Aledádevos e gozade porque a vosa recompensa será grande no ceo" -Novena benaventuranza segundo o Evanxeo de San Mateo-

Non fai falla ser un xenio nomeado ao Nobel de Economía para sinalar que o tema se vía vir e que os "donos" do complexo de aluminio levan tempo avisando e planeando unha técnica para desmantelar a fábrica de bauxita-alúmina-aluminio situada entre Xove e Cervo. Ten o seu propio calendario. Ten un modelo propio para xustificar o que algúns non queren aceptar: un custo inasumible da enerxía sen alternativa real máis aló dos soños dos xeradores eólicos mariños.

Calquera universitario que teña realizado un curso ou máster en xestión empresarial sabe que todas as industrias teñen un ciclo-curva vital, e que nun momento o punto máximo da curva debe mutar antes de comezar a caída cara ao final. Non hai industria que sexa eterna como a Igrexa.

A realidade é teimuda. Ningunha empresa, e moito menos unha multinacional con sede nos EEUU, está disposta a perder cartos. En tal caso e cando xa non pode obter máis subvencións do Estado, declárase insolvente cos derivados que tantas veces vimos. Ou alguén crera que ALCOA-SAN CIBRAO era un caso diferente? Sempre teño que lembrar como en 1875 Sargadelos quebrou e pechou, provocando un cataclismo sociolaboral cunha onda migratoria e mesmo, como sosteñen algúns autores, fame, na antiga provincia de Mondoñedo.

Solucións ao problema da insolvencia pola mala relación entre custos e beneficios-perdas. Despedimento colectivo por peche progresivo, venda da fábrica. Milagre no mercado do aluminio...

Non podo entender como os políticos e os sindicatos teimaron en mantelo e non emendalo. Como non constituíron unha plataforma de expertos para buscar alternativas industriais para o maior activo que existe na comarca. O porto de ALCOA-SAN CIPRIAN. Un espazo intermodal para atraer outras empresas cun perfil non contaminante similar ao que se está a facer na Europa verde.

Unha vez máis teño que lembrar que para mandar hai que saber, e que mentres as multinacionais buscan os mellores expedientes profesionais, a política e o sindicalismo nútrese de predicadores de fume.

Pablo Mosquera

ATE vs ETA

Por fin! (hai quen dirá 'por fin?'). A nova de que ETA deixa de xeito definitivo as armas non colle por sorpresa, pois viña sendo anunciada, así como as causas que uns ou outros lle atribúen. Ben, non colle por sorpresa segundo a quen, máxime cando hai quen segue a crer que é unha manobra, e o mesmo que anteriores 'treguas' foron rachadas cando lles vfeu en gana, esta volta pode ser algo polo estilo, aínda que a diferenza que implica o 'definitivo' é estimable.
De calquera xeito, agora, tras unha semana dun discutido encontro de paz en San Sebastián, a paz, polo menos ó comezo, non deixará de ser discutida, alomenos pola súa utilización política. Polo outro bando, o de ETA, tamén poden vir discusións ó igual que veces anteriores, por medio de divisións internas. De calquera xeito, o anuncio está aí, e foi ben recibido.
... o que nos leva ó xogo de causas, efectos e condicións. Parece que despois de ETA haberá unha certa descompresión que fai pensar tanto no síndrome de Estocolmo como no final da guerra fría. Explícome. O síndrome sería un sentemento de agradecemento a ETA, unha especie de obriga cara a ela pola liberación que supón deixar de matar. O final da guerra, por outra banda, supón unha falta de contrapeso que se pode notar facendo que a situación se escore en un determinado sentido. En ambos alegatos, as cousas son subxectivas, pero en ambos, hai antecedentes.
Asemade, non hai que perder a perspectiva de que o nacemento de ETA, por moi enfrontado que se esteña coa súa actuación, tivo unhas causas, correspondendo co final do recorrido franquista. Nin tampouco que tivo outros efectos a parte das mortes e a zozobra da convivencia en Euscadi. Aí está  morte de Carrero Blanco, nun sentido, e os GAL noutro ben diferente, para lembralo.
Hai unha perspectiva máis para contextualizar o tema. Nun día no que foi liquidado Gadafi, o espazo adicado nos diarios extranxeiros ó fin de ETA desaparece en termo absolutos e relativos, ocupando abondo menos espazo que o que se lle segue a dar a Steve Jobs dúas semanas despois de desaparecido.
De calquera xeito, despois destas lembranzas que non se deben perder de vista nun día como hoxe, ATE, o anti terrorismo español, está de noraboa.

PBIP: protección dos buques e instalacións portuarias

Zona portuaria de Ribadeo. OpenStreetMap

Vexo no xornal PBIP, así, tan campante, dito parece ser que por José Juan Durán, Presidente de Portos. E supoño que quedou tal cual despois de dicilo. Sin que se enteraran máis que os catro no allo. Por iso fun na súa procura por internet. E achei. Claro que achei: Protección dos buques e instalacións portuarias.
Vivimos nun mundo moi tecnificado, con conceptos que moitas veces son difíciles de interpretar por non iniciados. Mais o das siglas ven sendo unha xerga que sirve como barreira para a comprensión dese mundo no que vivimos, e que ás veces ten como finalidade crear parcelas inaccesibles á maioría da poboación, cotos de poder baseados en parte na linguaxe. O mesmo que pasa coa desinformación nosa de tódolos días.
Neste caso, sería unha traslación á lingua de algo que ven sucedendo con portos: din que en base a medidas de operatividade diversa contra o terrorismo, a favor do traballo, etc, o caso é que os portos, antes totalmente imbricados nas poboacións, agora están segregados. Un espazo común de intercambio que se quedou reducido a privado (mesmo de titularidade pública) en troques de seguir como o que foron sempre, algo comunitario.
Por iso non chama moito a atención que, despois de poñer normas restritivas para o seu uso en diversas actividades e de que esas normas entren en funcionamento, veña o xefe correspondente, neste caso, o Presidente de Portos, e diga que se aplicarán de xeito laxo, para 'permitir' facer o que sempre se fixo. Si, que quede claro: agora non se trata dun dereito, senón dunha concesión de permiso. Coido que está clara a diferencia: agora non é algo comunitario, senón algo con propiedade (repito, aínda que sexa de propiedade institucional) que pode ser 'cedido graciosamente' para actividades que son tradicionais (xa cabe dicir, 'foron') por quen ten o poder de ceder ese espazo que antes era común.
Pode ser bo que cerren espazos que son de todos. Así se xustifican este tipo de medidas. A medio prazo, só beneficiará a algúns nalgún sentido (nin sequera en todos, que a compoñente social da persoa sempre sairá perdendo).

Soldos e privilexios. Pablo Mosquera

    Deixo un artigo de Pablo Mosquera que me lembra algún de José María Rodríguez que teño publicado na recompilación de artigos do seu blog.

Soldos e privilexios

Podo falar sen poñerme colorado. Na miña etapa adicado á política no País dos Vascos sempre mantiven por riba de todo que a miña profesión era ser MÉDICO. Teño catro oposicións no meu expediente profesional. E tíñaas cando decido loitar pola libertdade, democracia e dignidade de ser español nas vascongadas do nacionalismo e o terrorismo.

A miña independencia baseábase en que seguía sendo médico hospitalario -xefe de servicio- así me pagaba o Servicio Vasco de Saúde -Osakidetza- e non o Parlamento Vasco o Foral. Só estiven "liberado" de xullo de 1999 a setembre do 2002, pola miña condición como membro do primeiro Goberno Constitucionalista naquela Euskadi cunha Álava na que pactamos PP, PSE e Unidade Alavesa ser a fronteira ó nacionalismo.

Istos días comparto indignación cos mes colegas. Somos xubilados con 46 anos de cotización á Seguridade Social. Pensionistas que mantemos a nosa dignidade e liberdade como expresivos cidadáns. E afirmo que este país non é sostible nas súas contas, comezando por cantidade de xente vivindo como políticos ou asesores deles nesa lexión que conforman as mesnadas para controlar o denominado voto cautivo.

Na prensa da provincia lucense o domingo 13 de agosto publicitáronse os soldos para todos e cada un dos alcaldes nA Mariña. Sobre os cartos que se reparten sempre hai acordo. É o primeiro, ven a ser: qué hai do meu?. Unha media de 45 000 euros por ano en persoas que na vida privada non foron nada pero acertaron a militar nesas "empresas de poder público" que son os partidos políticos.

Tamén en prensa regixnal publicitaronse os dereitos pasivos que desfrutan ex deputados e ex senadores co nome de protección social dos deputados e senadores -222 beneficiados- de por vida tras ter ocupado escano durante un mínimo de sete años. Débese a un Convenio firmado co Ministerio de Traballo en 1999.

O 30% do gasto que producen os Concellos de España ven dos destinados a pagar ó persoal. Dos que más de nove mil setecentos millóns son pagos ós directivos. Pero non podemos deixar de lado os máis de cinco mil millóns que se pagan ós liberados sindicais.

O mesmo que se esixe e se practica a TRASPARENCIA nas contas da Xefatura do Estado, faise necesario coñecer os privilexios que existen entre Cargos Electos das Asembleas Parlamentares no Estado das Autonomías: Dietas, Cantidades libres de Tributación Fiscal, Dereitos sociais e moi en especial se ditos dereitos afectan ás xubilacións en canto a tempo de cotización e quen paga esas cotizacións á Seguridade Social, Cesantías, Incompatibilidades ou Compatibilidades. O mesmo en canto ós membros dos Gobernos Municipais, Diputacións e Comunidades Autónomas. Ademais de establecer un estudo comparativo entre soldos por Comunidades. Na liña de "Repensar España de Juan Pablo Fusi".

Pablo Mosquera Mata

Deixando por un momento a campaña

Onte vin parte da confrontacion televisiva entre os dous príncipes dos partidos maioritarios. Coido que Zapatero levoulle a ventaxa lixeiramente a Rajoy, se ben non andiveron finos ningún dos dous en moitos momentos, con meteduras de pata como a de Zapatero co canon ou as repeticións de Rajoy co terrorismo (que secundou en parte Zapatero). E entérome de que tamén vai haber mítin en Ribadeo de UPD; será o domingo ás 7 no cine teatro.
Pero hai que deixarse de atender a grandes cousas e mirar tamén ás pequenas: por elas se comeza. E aí están as cousas de Ribadeo, esperando ou solucionadas. As fotos dan mostra dalgunha delas:
O mirador á beira da aduana vella está refeito (non teño idea de cándo se fixo, e aínda non tiven tempo de ver como quedou, máis que o equivalente á foto)
As dúas fotos do porto cara ó fondo da ría de Ribadeo presentan outra vista do que xa expuxen o outro día, sobre a nave do porto. É un tema que coido que se se esquece, vai adiante. A única esperanza é que non se esqueza; nise sentido, tamén houbo algunha nota na Comarca desta semana, que escanearei e poñerei no blog.
Pero non é o único no porto. Que se está a facer nunha parte do porto onde se dixo que non ía haber nada? Pois non sei,pero un novo garito pequeno, como se pode ver na outra foto máis, tomada dende o paseo marítimo. Diso non se deu nova, que eu saiba,pero pode ser algo así como os rochos das fincas 'de labranza': comeza por un baúl para gardar aperos e remata como unha casa... de construcción ilegal, pero que unha volta feita, a ver quen a tira.
E por último nas fotos de hoxe, a obra de 'circunvalación' do peirao de Mirasol. Parada. Por? Non sei, pero leva xa algún tempo que mo parecía. Poderá ser polas eleccións? Por esta, sendo a nivel estatal, dubídoo. E non creo que o estado ou portos pretenda incumprir coas normas impostas polo EEUU... aínda que agora que din que a capacidade de Mirasol rebasarase este mesmo ano e que hai que facer máis obras, ó mellor pretenden botar máis para aló.

Segundo día de mobilización estatal pola paz. Ribadeo

    Esta mañá, conforme á convocatoria, no pórtico do concello, protexidos polas columnas dun tempo de cans, xuntáronse unhas 50 persoas pola paz, como deixan testemuña as fotos de Suso Fernández e de Jesús Irigoyen. Acompañando ás fotos desta concentración, unha das 85 ó largo do estado, este domingo, deixo tamén unha das actividades, a lectura de J. Irigoyen:

Una vez más digo aquí, recuerdo y reitero que la barbaridad y la masacre que se está produciendo en Gaza y Cisjordania por parte del ejercito israelí, NO ES UNA GUERRA. ES UN GENOCIDIO.

Eso sí, una gran parte del periodismo internacional y siguiendo las referencias de Netanyahu, llaman terroristas a los integrantes de Hamas. Recordaré que terrorismo (Según el diccionario de la RAE), es "aquel acto de provocación o mantenimiento en estado de terror a la población, mediante actos que pongan en peligro la vida, la integridad física o la libertad de las personas o la conservación de los bienes y la Sucesión de actos de violencia ejecutados para infundir terror."

Y ahora pregunto, si hay alguna duda que las actuaciones que está llevando a cabo el ejército israelí, sobre la población palestina, sus viviendas, sus universidades, sus hospitales, no son otra cosa que actos terroristas continuados, controlados e incontrolados, que en todo caso causan un dolor y un terror indescriptibles en la población palestina. Y por lo que ellos mismos dicen seguirán haciendo, exponencialmente aumentado, con el ataque formidable que preparan en RAFAH, donde 1,5 millones de palestinos se hacinan, sin alimentos, ni medicinas, sin techo, ni ropas, a la espera de su exterminación por parte del maldito y asesino ejército israelí.

Mientras, el presidente del gobierno español, de la mano con el primer ministro irlandés, solicitan un informe de la Comisión Europea (Presidida por la incalificable Úrsula Van Der Leyen), para saber si Israel, está violando los derechos humanos en Gaza y Cisjordania…. Increíble.

50……, es mi DNI y Jesús Irigoyen Díaz, mi nombre, y aquí mismo, en nombre del pueblo palestino y de 7000 millones de personas que habitan este planeta CERTIFICO que SI, que Israel SI está violando de modo absoluto, los derechos humanos, que está cometiendo crímenes de lesa-humanidad e intentando culminar un genocidio, contra el pueblo palestino en su propio territorio. Para que el presidente del gobierno español e irlandés lo sepan y todos los políticos que quieran oír y entender, lo sepan también. Cínicos, hipócritas... Canallas.

Esta misma semana de nuevo los EEUU, han vuelto a vetar, por segunda vez, un alto el fuego en Palestina, se ve que siguen sin vaciar sus almacenes de armas y el negocio de las armas continúa viento en popa.

A veces me avergüenzo de ser humano, a veces me siento orgulloso de serlo.

Me avergüenzo de la destrucción y las matanzas; del miedo y la desolación; del dolor, el hambre y la desesperación que el ejército israelí y su criminal responsable B. Netanyahu, está infringiendo sobre el indefenso pueblo palestino.

Y me siento orgulloso de vosotros y con vosotros y de todas las personas que hoy se manifiestan con honor y con valor contra la injusticia, por la razón y por el derecho del pueblo palestino para liberarse de la opresión del tirano ejército israelí. Porque el pueblo palestino tiene derecho a existir, tiene derecho a formar un estado y tiene derecho a defenderse de los colonos israelíes que llevan apoderándose de sus tierras desde hace 75 años

ALTO EL FUEGO EN GAZA Y CISJORDANIA

MANIFESTAMOS NESTRO APOYO AL VALIENTE GOBIERNO DE SUDAFRICA, EXIGUIENDO UN JUICIO ANTE EL TRIBUNAL INTERNACIONAL DE LA HAYA PARA NETANYAHU Y EL EJERCITO ISRALI POR CRIMENES DE GUERRA Y GENECIDIO DEL PUEBLO PALESTINO

JUSTICIA PARA EL PUEBLO PALESTINO

POR LA CREACIÓN INMEDIATA DE UN ESTADO PALESTINO, EN PALESTRINA

PALESTINA VENCERÁ

Un último minuto, para reivindicar

POR EL DERECHO DE REFERENDUM DEL PUEBLO SAHARAUI

POR LA AUTODETERMINACIÓN DEL SAHARA OCCIDENTAL

NO Y NO A LA INVASIÓN MARROQUI DEL SAHARA ACCIDENTAL

NO Y NO A LA ACTITUD COLABORACIONISTA Y COMPLICE DEL GOBIERNO ESPAÑOL

ATMÓSFERA DE CRISPACIÓN. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Case 15 anos despois, segue de actualidade a crispación inducida no pobo a partir da crispación política como alternativa á política 'auténtica', a diversos niveis. A idea está exposta de xeito claro.

Sábado, 10 de mayo de 2008

ATMÓSFERA DE CRISPACIÓN

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 16:19

En estos pasados años se han llegado a alcanzar altas cuotas de crispación entre los políticos de los dos grandes partidos y algunos nacionalistas, tanto en el parlamento como en los mismos medios de comunicación, sin concesiones al respeto ni a la cortesía parlamentaria. Los reproches y acusaciones cruzadas entre las distintas fuerzas políticas de derechas, de izquierdas y nacionalistas formaban parte de la vida con la que los ciudadanos teníamos que convivir a diario. Temas relacionados con el fenómeno del terrorismo, la estructura del Estado, la economía o la corrupción en la vida política eran el menú diario de la vida de los ciudadanos, amenazando la convivencia social.

A esta lamentable sensación transmitida desde los ámbitos nacionales se añadía en nuestro propio concejo de Ribadeo la alta crispación soportada por las actitudes del gobierno de Pérez Vacas en el pasado mandato. Actitudes que alcanzaban su punto álgido de confrontación en los plenos en los que abundaban las intervenciones a cara de perro, sin respeto al contrario y a sus planteamientos. Comportamientos inapropiados con intervenciones amenazadoras y escandalosas entre el alcalde de entonces y algunos concejales de la oposición que, a veces, acabaron en los juzgados. Y esta atmósfera de crispación acumulada por las constantes riñas y acusaciones que se vivían constantemente en el consistorio trascendía el ámbito de los plenos para situarse en la vida social de la calle.

Ante esta atmósfera de crispación cabe preguntarse si esta actitud de la clase política responde al sentimiento de la sociedad. Es decir, ¿la distinta afinidad política que tienen los ciudadanos los lleva a enfrentarse entre sí en la calle como lo hace la clase política que dicen representarlos? Es evidente que no.

¿Por qué, pues, la clase política que nos gobierna, tanto en los municipios como a nivel nacional, anda siempre a la greña entre ellos, enfrentados por cualquier cosa, intentando contagiar con sus actitudes a los ciudadanos a quienes representan? Es decir, ¿esta crispación de la clase política es reflejo del sentir popular? Parece que no. ¿Por qué riñen, entonces?

Porque eligieron la vida política para vivir de ella. Así de prosaico. Y es por eso que cuando un político debate cualquier cuestión con un adversario de otra formación política lo que menos le importa es el bien del ciudadano. Sólo ve en el debate con el adversario la posibilidad de que el otro le arrebate su protagonismo y con él el puesto de que disfruta.

Y la fidelidad absoluta que debe guardar a sus líderes, estén equivocados o no, priva en ellos por encima del interés general, pues de la obediencia ciega a las órdenes de sus superiores depende su permanencia en las convocatorias electorales. Como decía aquel conocido político: el que se mueva no sale en la foto. Lo que es igual a decir que su vida futura depende más de la obediencia a sus dirigentes que de la defensa de los intereses del pueblo. Es de ahí de donde proceden las posturas intransigentes que bloquean una adecuada acción de gobierno y generan la crispación entre ellos.

Y aunque la sociedad no está tan crispada como la clase política, porque sus problemas son otros, son ellos los que con sus actitudes crean el caldo de cultivo adecuado para trasladar este estado de crispación al mundo de la ciudadanía.

El resultado de todo esto es que la sociedad está cansada y sin ilusión por la vida política. Es necesario alejar de la sociedad este clima de crispación. Inaugurar una nueva etapa de serenidad en la que los ciudadanos puedan recuperar la tranquilidad y el sosiego. Porque una política de crispación como la que hemos vivido no es una buena respuesta a las necesidades del pueblo. En Ribadeo parece que se han sosegado los ánimos. Ya no hay altercados en los plenos. La crispación padecida en el pasado mandato parece ya superada a pesar del esfuerzo de algunos por mantenerla. El estilo del alcalde actual parece situarnos en otro mundo distinto. Hoy se percibe en la calle un ambiente general de tranquilidad y de paz. ¿Será efímera o duradera?

Únicamente se oye algún comentario en los corrillos que se organizan en el Breogán como aquel que da cuenta del próximo nombramiento para el senado de la nación de una figura señera de Ribadeo. Pero la noticia no es sorprendente, pues, como dice el Eclesiastés: ‘nihil novum sub sole’, el hecho no es nuevo. La historia se repite. Ya antes el emperador Calígula había obligado al senado de Roma a nombrar senador a su caballo.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Longa noite de pedra. Pablo Mosquera Mata

Mi amigo y compañero del Foro de Ermua, Agustín Ibarrola, creó en Vitoria, un monumento a las víctimas del terrorismo. En cada chiribita está el nombre de una víctima. Lo ideamos juntos en su casa de Oma

Maravillosos e inmortales versos de Celso Emilio Ferreiro-1962-.Son un símbolo del sentimiento humano frente a la violencia, como ejercicio subcultural, aplicado a modo de lo que denomino la "gestión del miedo".
ETA ya es un largo capítulo de la historia. Algo así como un elemento más para sentirnos sujetos de aquella leyenda negra. Los ingredientes: la espiral del miedo y de la violencia, muertos, heridos, amenazados, exilados, iluminados. ETA concluye con un comunicado y la entrega de las armas. Sabe a poco. Pero sabe a paz. Algo que buscábamos desesperadamente. Todos queremos más. Pero yo soy testigo de tiempos en los que nos hubiéramos conformado con menos. Simplemente con dejar de matar.
Ahora todos escriben sobre unha longa noite de pedra. Es lo que queda. Contar historias sobre el particular que duró medio siglo. Yo me quedo con la esperanza. Que mis nietos no tengan que vivir lo que vivimos mi generación y la de mis hijos. Que nadie tenga que hacer la maleta por miedo, a salir de casa y encontrarse con la muerte, para no regresar nunca más. Eso sí, con aquellos comunicados, concentraciones, manifestaciones, entierros, rostros compungidos y fotos espeluznantes, todo ello convertido en macabro escenario ritual que justifica debatir si el hombre es bueno o malo por naturaleza.
A los gallegos que vivimos el conflicto, siempre nos quedó Galicia para refugiarnos, curar las heridas del alma, reponernos del susto, recuperar la entereza y seguir trabajando. Los vascos, y lo digo ahora con la perspectiva del tiempo, no tenían a dónde ir. Su madre tierra era el asiento del terrible enfrentamiento. ¿Cómo dejar lo que son tus raíces, cómo renunciar al patrimonio físico y espiritual por miedo, en pleno siglo XX, cómo emprender el camino de la diáspora por un contencioso convertido en guerra sucia?.
Fueron muchos años, fueron demasiadas las víctimas, son muchas y profundas las heridas. No basta con aquel título de Gironella: ¡Ha estallado la paz!. Hace falta normalizar las relaciones humanas. Hace falta enterrar el rencor. Hace falta generosidad y construir la convivencia, que de por sí es el secreto mejor guardado para la humanidad. Si aun no hemos superado aquella oprobiosa longa noite de pedra que dejó cadáveres en cunetas y tapias de cementerios, tampoco será fácil perder la memoria histórica de lo acontecido en Euskadi o desde Euskadi en nombre de los Derechos Históricos de Euskal Herría.
Mientras contemplo la mar por el levante, me imagino la costa de los arrantzales, así puedo y quiero dar fe de tres hechos. Estuve allí y lo sufrí. Siempre tuve Galicia y la costa mindoniense como paño de lágrimas. Hoy, siento que de alguna forma contribuí a que cesara el uso de la violencia con fines políticos. Y es que deberíamos aprender. Hace falta menos política y más sociedad.
Amén.

Beben y beben y vuelven a beber

Beben y beben y vuelven a beber, los peces en el río … a razón dunhas cantas veces ó día durante un par de semanas (alomenos) os últimos -moitos xa- anos, iso é o que dicía unha e outra volta a panxoliña. Os peixes deben estar xa afogados.
Ó comezo deste último conxunto de sesións anuais de suposta graza navideña, lin en internet, escrito por un ribadense e referíndose a Ribadeo: “O dos altavoces cos putos villancicos a todas horas en cada esquina é terrorismo. A ver se ven unha ciclogénesis explosiva criminal, ou dúas, e os manda ata Siberia polo menos”. Non reproduzo todos os comentarios ós que vin que dera lugar... dende aquela, nin e comentáronme unha morea de veces cousas semellantes en maior ou menor grao. Hoxe xa rematou esta tanda de música feita ruído indesexable.
Como a moita outra xente, gústame a música. A que eu elixo, non a que me impoñen. Cando quero, non de xeito repetitivo, machacón, non deixando espazo á tranquilidade, ó desfrute ou ó pensamento. Relaxada, non estipulada como traballo, tódolos días ás dez da mañá (desta volta, un pouco antes, quen puxo o programador debía ter o reloxo un pouco adiantado), sexa de diario ou domingo, ou mesmo o día de ano novo, ‘amenizando’ as rúas vacías a aquela hora, ou competindo, sobremontándose á do músico de rúa máis próximo.
De ónde ven que haxa que atormentar os oídos no Nadal? Cre alguén que así se consigue esprito navideño? Cre alguén que así se incrementan as vendas?
De ónde, non sei a ben seguro, dos centros comerciais 'cerrados', con música máis baixa porque non teñen que facer fronte a outros ruídos da vida diaria, e con música máis variada.
O ‘esprito navideño’? Cecais o que se pretende ten pouco que ver co tal ‘esprito’, e máis co tema da pregunta seguinte, o medre das vendas. En todo caso, pode que se perdera a ansia dos compradores por falta de tranquilidade para organizar a compra. Andiven pola rede na procura de datos ou estudos, e non atopei un só estudo que diga algo como ‘unha música melindrosa repetida ata a saciedade nun amplo espazo público incrementa as ansias de compra da xente e as ganancias dos vendedores no entorno de dito espazo’. Non. Hai estudos sobre o pracer da escoita de música para que os establecementos sexan atractivos, pero non pasan por cousas como poñer música ‘de época’ de xeito empalagosamente repetitivo. Diría que a máis dunha persoa lle provoca o efecto contrario, de fuxida a lugares onde non se poda escoitar, un ano máis. E, en canto ó esprito de Nadal, remítome á cita de internet ...
Hora de pensar nalgún cambio?