20200328
Diario de un confinado en la plaza de Olavide. VIDA SOCIAL EN TIEMPOS DE PANDEMIA. Ángel Alda
Esta mañana algo ha quebrado el silencio catedralicio de la plaza. Una empleada de la limpieza, la primera que aparece en el cerrado recinto de la plaza, hablaba por teléfono y su voz amplificada por la acústica especial de Olavide llegaba a mi balcón como un heraldo del bullicio futuro.
Llegarán los niños a llenar las zonas infantiles y los terracistas las mesas de los bares. Y con ellos el ruido de fondo.
Hoy los únicos ruidos son los aplausos graves y rítmicos de las ocho de la noche y los agudos de las cacerolas de las nueve. Los primeros unánimes y expresivos del agradecimiento a los sanitarios. Y los segundos ceremonias particulares de estos o de los otros. Unas veces en reproche monárquico y otras gubernamental. Nada raro para una sociedad dividida políticamente y a la que resulta imposible cambiarle el paso. Siempre he creído que por encima de las ideas políticas se cuela el carácter de las personas. Irascibles, justicieros, apocados, dialogantes, bárbaros, pacíficos… Todos tenemos asiento en el parlamento de la calle. Pero todos, también, tenemos hijos, padres, abuelos, hermanos y perrito que nos ladre. Espero, no, estoy seguro, que esa condición nos permitirá salir adelante y conquistar de nuevo ya que no la paz total, si, el deseado ruido de la convivencia pacífica.
La cuarentena se extiende por el mundo y los parientes y amigos de EEUU, México, Argentina y Francia vuelven su cara a los españoles veteranos en estas aventuras. Tienen la excitación y el miedo ante lo nuevo. Las aplicaciones de vídeollamada llenan la memoria de los teléfonos y computadoras y todos asistimos a horas fijas a ese batiburrillo de conversaciones cruzadas y a la aparición constante en las pantallas de nuestros primos. Asombroso mundo.
Mientras, no se como idear un método para que el pequeño y cercano universo de los vecinos de la plaza seamos capaces de juntarnos un día a cantar la eterna canción del maestro Lara: Madrid, Madrid, Madrid.
Mañana seguiremos. Cuídense.
Ángel"
20240403
UNO DE ABRIL. Jesús Irigoyen
UNO DE ABRIL
1 de Abril de 1939, triunfa el fascismo y da comienzo la larga noche del genocidio franquista. Como ha sucedido a lo largo de la historia, los vencedores utilizaron como arma de avanzada el lenguaje. La cruz y la espada llegaron para salvar a España de las garras del comunismo y para preservar los sagrados valores de nuestra cultura. Y así es como a partir de ese momento se impone un relato oficial muy elaborado y dirigido a justificar el criminal asalto a la democracia y a sembrar el terror entre la población. Así día tras día, año tras año, por pueblos y ciudades, cubriendo cada rincón de este país. Donde no llegaba el ejército lo hacía la guardia civil, los falangistas, los requetés, porteros de edificio, taxistas, serenos, camineros, policías. Y en todas partes la Iglesia Católica, sus curas, frailes, obispos, arzobispos, monjas y sacristanes. España entera fue una prisión controlada con mano de hierro por los esbirros de un sistema que sacó abundantes beneficios a costes mínimos.
Europa, particularmente Inglaterra y en menor medida Francia, dieron el oxígeno necesario para que la dictadura gozara de plena libertad. Por supuesto y siempre, con la bendición de EEUU. Así es que ese 1 de Abril, como fecha señalada con sangre para la historia, es el espejo donde se refleja la peor cara de la sacrosanta "cultura" occidental. Lo ocurrido aquí no fue un fenómeno netamente español, como señaló en Potsdam con enorme cinismo EEUU ante la propuesta de la URSS de liberar a nuestro país del fascismo. Aquí se escenificó la primera batalla de la segunda guerra mundial. Y también se escenificó la gran traición de Inglaterra y EEUU a los demócratas que además, habían participado muy activamente en la liberación de Europa del nazismo.
Han pasado unos años desde aquellos hechos y hoy podemos decir que nunca se hizo justicia con los demócratas republicanos masacrados, asesinados, esquilmados y olvidados. Y las palabras vuelven a confirmar esta injusticia histórica. La ley de memoria democrática es un claro ejemplo de ello. Eleva al BOE el relato de la equidistancia, repite hasta la náusea términos como víctimas, justicia, reparación, pero no hay una sola mención a los verdugos, a la Iglesia, a Falange...
Por tanto, aniversario hoy del inicio del Genocidio (que no entiendo porqué nadie usa este término y sin embargo, figura en el encabezamiento de la causa Argentina contra el franquismo), de la siniestra carrera criminal de falangistas, curas, empresarios, militares, policías y civiles, todos ellos con sus nombres y apellidos.
Cuando un país asienta toda su estructura política y económica, también religiosa, sobre éste terrible Genocidio y nadie se atreve a cuestionarlo, entonces podemos decir que las palabras mienten, tergiversan, crean realidades a la medida de los asesinos y ladrones. Democracia, libertad, Parlamento, elecciones, monarquía parlamentaria, Constitución...
La memoria es algo más que unas siglas o un movimiento. La memoria es la que nos hace ser humanos y aprender de un pasado que, guste o no, determina el presente y condiciona el futuro.
20150208
José Calavera Ruiz e Ribadeo
Para unha pequena historia da relación entre José Calavera Ruiz e Ribadeo, no blogue ten aparecido:
A honra de Ribadeo (20120903) testemuña no acto no que se lle concedeu o título de fillo adoptivo de Ribadeo, con gravacións incluídas. No mesmo acto tamén se homenaxeou a John Rutherford e Víctor Moro.
E, por se quedaran dúbidas podes descargar, o curriculum vitae colgado na web da empresa por el fundada, Intemac (que copio embaixo).
20090112 Érase unha torre...
20091128 Novas do Concello, sobre diversas obras, incluída a Torre
20110204 A río revolto, en relación coa Torre dos Moreno
20110215 O apuntalamento da Torre dos Moreno
20120102 Que pasa coa herdanza dos Moreno? (II), artigo de Evaristo Lombardero relacionado con outro meu anterior
20120118 Pleno con dous puntos (petición da homenaxe por José Valín)
Para quen queira máis,
1.
ISBN: 9788488764232
Precio: 35,00 € (IVA incluido)
• Doctor Ingeniero de Caminos, Canales y Puertos.
20250105
VITORIAS. Xosé Carlos Rodríguez Rañón
![]() |
| Fotografía extraída do libro "Historia Argentina" (1971). No Dominio público |
VITORIAS
Victoria Ocampo herdou tres fortunas e con elas obtivo tres vitorias: a monetaria, a da beleza e a da súa intelixencia. Con talento púxoas ao servizo dos demais e das letras, converténdose nunha activista de todas as causas gañadas ou perdidas. Puido ter unha vida tranquila gozando do seu diñeiro e do seu don de xentes, mais decidiu vivir doutro xeito diferente máis arriquecedor para ela e comprometerse.
Autora dunha extensa obra literaria propia (os seus textos autobiográficos son todo un fito na literatura memorialística), destacou tamén como mecenas. Só polo feito de ter fundado a revista Sur (a máis importante en lingua castelá de Hispanoamérica) xa merecería un posto no Olimpo da alta cultura.
A súa irmá Silvina era a esposa do escritor Bioy Casares e pola súa mediación coñeceu a Borges, a quen promocionou tras descubrir nel un talento literario sobrecolledor. Foi tamén protectora e impulsora de Tagore, Virginia Woolf, Igor Stravinski ou André Malraux. Feminista convencida, sempre quixo ser unha muller independente e adicou boa parte dos seus cartos a mercar esa radical independencia.
Foi coñecida e recoñecida pola súa defensa dos dereitos civís (non só das minorías), do sufraxio feminino e do amor libre. Moderna antes da modernidade, politicamente sempre foi antiperonista e artisticamente sempre estivo a carón de todas as vangardas. Sobre o oficio de escribir dicía que “un texto muy trabajado muere” e que “el pudor es el principal enemigo de la literatura (y de la mujer)”, máximas que puxo en práctica na súa escrita autobiográfica na que “no tuvo pelos en la lengua ni en la pluma”.
Como xornalista, foi a única hispanoamericana presente nos xuízos de Nuremberg contra os crimes de lesa humanidade do nazismo despois da II guerra mundial. No eido sentimental, practicou o amor libre e libertino (que hoxe denominaríamos poliamor) e tivo infinidade de amantes, entre eles o escritor francés Pierre Drieu de la Rochelle. Quen lle fixo as beiras sen moito éxito parece ser que foi Ortega y Gasset. Resentido chamouna “india con flechas”. Vese que non eran precisamente as de Cupido.
20130314
Reducións periódicas de prezo
Recollo pois un tema 'milagreiro', o da evolución dos prezos dos combustibles. Sábese dende hai algún tempo que os combustibles teñen unha especie de evolución semanal no seu prezo. Así, a comezos do inverno comezouse a falar, e hai máis dun mes, por exemplo, a Voz de Galicia noticiouno, hai xusto un mes sacou en papel o gráfico de embaixo (retocado porque había tres liñas dificilmente visibles) con datos da OCU, e hai unha semana por fin as autoridades decidíronse a abrir un expediente informativo.
No gráfico vese o motivo da intervención: a comezo de semana, cando se computan os prezos para algunhas estatísticas e consideracións públicas, os prezos baixan. Repito, ise é o motivo: a perioricidade semanal desa evolución, chegando o prezo ó máximo a fin de semana, momento de forte consumo, e baixando o luns. Mais chámame a atención que esa baixada, tal como se ve na gráfica, é dun máximo de 2 c€/L, mentras que as diferenzas de prezos entre subministradores (e so entre os seis 'grandes' referidos) no mesmo día pode ser de ata 7 c€/L, isto é, tres veces e media a diferenza que da lugar ó 'estudo informativo' da administración, e unha diferenza do 5%, maior que algúns descontos ofertados en función de razóns diversas. Iso, parece que non é motivo para que o estado actúe.
20240827
Un moderno Ribadeo Antigo
A A.C. Francisco Lanza presenta a edición facsímile do Ribadeo Antigo. Aquí a nota de prensa e o cartel:
PRESENTACIÓN DA EDICIÓN FACSÍMILE DO “RIBADEO ANTIGUO” DE FRANCISCO LANZA.
SOBRE O AUTOR:
(tomado da Galipedia: https://gl.wikipedia.org/wiki/Francisco_Lanza)
Francisco Lanza (26-3-1892; Ove, Ribadeo/14-1-1951; Buenos Aires) foi un xornalista e escritor galego de conviccións republicanas e galeguista. Cursou os seus estudos en Ribadeo. Colaborou con Celestino Pérez Andrade e Camilo Cancio Quindós en La Voz del Pueblo e en 1912 en El Eco Mercantil. Foi un dos impulsores do Ateneo de Ribadeo en 1915. Fundou en 1919 o semanario local La Comarca (aínda hoxe en circulación), de tendencias liberais e progresistas, no que escribiu, ó parecer en colaboración co seu sogro Celestino Pérez Andrade, numerosos artigos baixo os pseudónimos de El Montañés e Un labrador gallego. Estes artigos eran de tal dureza que Celestino tivo que ausentarse da vila en numerosas ocasións por perigo da súa integridade.
En 1927 comezou a súa relación co Seminario de Estudos Galegos, no que entrou en 1929 co seu traballo 'Ribadeo bajo el señorío de sus condes', formando parte das seccións de xeografía e de historia. Colaborou na revista Nós e no Boletín da Real Academia Galega, onde publicou diversos traballos históricos e etnográficos sobre Ribadeo. Tamén colaborou en Faro de Vigo e El Sol (Madrid).
En 1931 emigrou a Buenos Aires, incorporouse á comisión de prensa de Galicia e traballou en diversos periódicos e publicacións ata o momento da súa morte. Entre outras obras, durante a súa estancia na Arxentina, traballou como tradutor (José Maria Eça de Queirós, Immanuel Kant) para a editorial Sopena Argentina, asinando como F. L. Álvarez.
Á súa morte foi soterrado no cemiterio de La Chacarita. A Agrupación Cultural Francisco Lanza fundouse en Ribadeo ós vinte anos do seu pasamento. Unha das rúas ribadenses leva o seu nome.
Obra
• Ribadeo antiguo: noticias y documentos (Madrid, 1933; reeditado por Ediciós do Castro en 1973 e logo polo concello de Ribadeo en 1999).
• Falan os de Ribadeo (publicado en Nós en 1933, nn. 114, 116 e 118) (reeditado pola Agrupación Cultural Francisco Lanza e Ediciós do Castro en 1974, o Día das Letras Galegas). Recolle tres traballos, o primeiro, que dá nome o volume, foi publicado na revista Nós en 1932. O segundo, 'O ensino en Ribadeo dende o século XVI ó XIX' tamén foi publicado en Nós en 1932. O terceiro, 'Ribadeo, baixo o señorío dos seus condes' publicárase no segundo volume dos Arquivos do Seminario de Estudos Galegos en 1929. A súa edición de 1974 foi prologada por Eduardo Gutiérrez Fernández.
• Dos mil nombres gallegos (Ediciones Galicia, Centro Gallego de Buenos Aires, 1953).
SOBRE A EDICIÓN FACSÍMILE:
A idea de editar unha edición facsímile do “Ribadeo Antiguo”, de Francisco Lanza, partiu dunha proposta da Agrupación Cultural Francisco Lanza, despois de termos escoitado en moitas ocasións as suxestións feitas por parte das librarías ribadenses (transmisoras das peticións das e dos lectores). Cremos que as novas xeracións, e calquera persoa que se estableza en Ribadeo, ou sinta curiosidade pola súa historia, ben merece poder facerse cun exemplar de tan significativo texto para a historia de Ribadeo.
A diferencia deste proxecto con respecto á última edición consiste en manter a esencia daquela impresión do ano 33, impresión e maquetación feita nos talleres da imprenta Mercurio, cun traballo tipográfico digno de amosar, e acompañado dos grabados de Amando Suarez Couto. A edicion facsímile é a que nos permite garantir esa fidelidade. Para manter a esencia da vella publicación escollemos unha gama de papel Arena Rough Ivory (a non ser as achegas iniciais para conmemorarmos esta nova edición). O libro foi entapado en formato rústico.
CHAMAMENTO ÁS NOVAS XERACIÓNS E ÁS XENTES QUE AMAN A HISTORIA LOCAL:
Agardamos que xente nova poida atopar neste texto (en capítulos breves e de lectura doada) un feixe inmenso de historias coas que aprender do noso pasado, pero tamén coas que botar a voar a imaxinación para encheren de contido os seus murais, as súas composicións musicais, as súas curtametraxes, vídeo-xogos...
Tamén agardamos que todas aquelas persoas que pouco a pouco van desenvolvendo o seu proxecto vital en Ribadeo e na contorna poidan atopar nestas páxinas un referente que lles permita comprender un pouco máis de onde vimos para así podermos reflexionar máis a fondo cara a onde queremos camiñar.
PALABRAS DE PABLO PÉREZ FERNÁNDEZ, DE LAR LIBROS:
“Desde libros LAR, a editorial que nace en Gráficas LAR, lanzámonos á aventura de reeditar o “Ribadeo antiguo”, de Francisco Lanza, despois de propoñérnolo a Agrupación Cultural ribadense que leva o seu nome. Esta imprenta viveirense leva máis de 40 anos no mundo das artes gráficas. O seu vínculo coas letras ribadenses, coas da Mariña en xeral, está máis que constatado. Daniel Cortezón ou Suso Peña son dous bos exemplos. Toca agora poñer en valor a figura de Francisco Lanza e o seu “Ribadeo antiguo”. Agardamos que con esta reedición se vexa satisfeita a demanda de novos exemplares que as librerías ribadenses notan desde hai anos.”
PALABRAS DO DEPUTADO PROVINCIAL DANIEL GARCÍA FERNÁNDEZ.
“Convidamos a asistir este xoves á presentación do libro "Ribadeo Antigo", unha reedición que recupera a publicación orixinal, dos anos 30, e que nos achega aos case oito séculos de historia de Ribadeo a través dos ollos do seu autor, Francisco Lanza.
Desde a Vicepresidencia da Deputación estamos moi satisfeitos de contribuír, a través do Servizo de Publicacións, a rescatar esta versión primixenia e valorizar a figura de Francisco Lanza”.
20220326
AMBIENTE NAVIDEÑO. José María Rodríguez Díaz (2007)
Unha entrada en paz, lexible en boa parte en clave actual, quince anos despois.
Sábado, 15 de diciembre de 2007
AMBIENTE DE NAVIDAD
• Publicado por jmrd_ribadeo a las 10:52
AMBIENTE NAVIDEÑO
Mientras el mundo sigue revuelto con los grandes temas sin resolver, la economía haciendo agua por todas partes, la emigración huyendo del hambre y de la miseria, exponiendo todos los días sus vidas en los cayucos en su lucha por una vida mejor, las guerras y el terrorismo haciendo jirones las vidas humanas, mientras esto sucede, digo, en Argentina Kirchner entrega el poder a su señora como quien le pasa el bollo para el desayuno, en Rusia el presidente Putin nombra presidente a Medvedev y Medvedev nombre a Putin primer ministro y en Polonia los hermanos Kaczynski llegaron a reunir Presidencia y Gobierno en una misma familia. Todo para perpetuarse en el poder ante la pasividad del pueblo. Y hasta en la misma Iglesia hay quien percibe indicios de nepotismo en el nombramiento de los obispos. Todo como en los viejos tiempos de la Edad Media, pero ahora disimulados por la democracia.
Y ya en nuestra patria, España, agitada por las olas del terrorismo, navega a la deriva sin que los dos capitanes logren ponerse de acuerdo sobre la singladura a seguir en puntos como el terrorismo, la economía o la división territorial. Y mientras esto pasa en el mundo, nosotros aquí en Ribadeo, en este suave clima invernal que disfrutamos, poco a poco nos vamos acercando a la Navidad. En este ambiente sereno, de aparente tranquilidad política, la gente se dispone a hacer acopio de lo necesario para celebrar estas fiestas sin desequilibra la economía familiar. Se trata de adaptar la cesta de la compra a las posibilidades reales de cada familia. Sin renunciar a los ritos que exige una celebración como esta, se impone la moderación en los gastos superfluos. Una actitud que el propio regidor municipal parece compartir con la aparente austeridad en la decoración ambiental de estas fiestas. Los tiempos que corren no están para aventuras. La energía es muy cara y su producción muy lesiva para el CO2. Por eso conviene esforzarse en evitar el abuso que, muchas veces, se hace de la energía, con el consiguiente daño para el bolsillo y el medio ambiente. Y menos mal que la revisión de la memoria histórica no llegó aún a meterse con los embalses, otra herencia del franquismo. La rutina diaria con que discurre la vida social estos días en Ribadeo no se ve alterada por nada. La gente se mueve tranquila, dedicada a sus trabajos y labores. Salvo algunos casos de grave enfermedad que se están dando últimamente, muy comentados en las tertulias por su impacto social, parece que la rutina de la vida diaria se convierte en norma de convivencia sin que nada presagie la proximidad de estas fiestas. Únicamente se ve alterada con la celebración de algunos actos culturales, como el fenómeno del 'contacontos', tan de moda actualmente, con el que la concejalía de cultura trata constantemente de entretener a los vecinos, sustituyendo así la tradicional función de los abuelos. Pero en el ambiente de estas fiestas se palpa cierta actitud de pasividad, ¿fruto, acaso, de los malos presagios que se avecinan? Los mismos partidos políticos de la localidad, entretenidos en el estudio del tan llevado y traído Plan de Urbanismo, están contribuyendo con sus actitudes de suavidad y tranquilidad aparente, y parece que también con sus acuerdos, a que esta atmósfera de paz que se palpa entre los vecinos no se vea alterada con sus crispadas manifestaciones, tan frecuentes en otros tiempos pasados. Esperemos que nos permitan pasar estos días tranquilos para que la gente pueda disfrutar con paz y tranquilidad de sus vacaciones, de sus celebraciones familiares y de sus sanas diversiones con los amigos. Pero la calma suele ser, casi siempre, preludio de la tempestad. La paz tiene fama de efímera. Y pronto veremos como, otra vez, se agitan las tranquilas aguas de la política empujadas por vientos huracanados. Feliz Navidad.20060726
Onte vin chorar no Auditorio Hernán Naval, Ribadeo


Coido que si foi emocionante para moita xente. Un recoñecemento a Hernán, que levou a batuta guiando os pasos musicais de moitos dos que estaban presentes e de outros ausentes. Palabras emotivas primeiro de Mari Luz, no exterior, logo de Suso, no interior. Fotos e a reproducción da letra do díptico coido que ilustran xa non o acto, senón o sentemento. O resto, pouco a pouco no 'Arquivo dixital Hernán Naval'--
Concerto da Patria galega
Andrés Gaos foi violinista, compositor, director de orquestra e pedagogo musical. Entre as súas obras máis destacadas atópanse a Sinfonía n°2 "Nas Montañas de Galicia" ou Rosa de Abril así como ducias de concertos para violín solista e varias pezas para grupos de corda. Unha mañá de marzo de 1959 finaba no Bos Aires que o acollera como emigrante. A poucos anos de cumprirse o medio século do seu pasamento tanto a súa obra musical coma pedagóxica fican aínda sen un recoñecemento público en Galicia, país que está presente en todos e cada un dos traballos que levan o seu nome e ao que adicou cantos premios recibiu ao longo da súa carreira.
Hernán Naval garda un certo parecido con Andrés Gaos. Ademáis de sentir fonda admiración polo compositor coruñés, Naval foi trompetista, compositor, director da Banda Municipal de Ribadeo (BMR) e pedagogo musical, alen de conferenciante, articulista, dramaturgo e promotor de ducias de iniciativas culturáis, tanto no seu Viveiro natal coma no Ribadeo que He deu acubillo durante anos. Unha das súas obras, Lonxe do Mar, vai soar esta noite no Auditorio Municipal "Hernán Naval Parapar" de Ribadeo e outra delas, Port - Bou Sarajevo, está recollida no primeiro CD da BMR. Mar por Medio ou Il Nome Della Rosa son pezas tamén asinadas por Hernán xunto con centos de arranxos de pezas diversas que leva feito tanto para a banda que criou como para a Escola que pariu. Até fai quince días a figura de Hernán Naval e todo o seu legado ficaban orfos dunha homenaxe pública na vila de Ribadeo que fose máis aló do carácter efímero das palabras. Cinco anos despois da súa morte, no Día da Patria Galega de 2006, Ribadeo cumpre unha das súas obrigas coa persoa de Hernán Naval en sinal de agradecemento póstumo por todo canto fixo musical e educativamente ao longo dos seus anos de traballo na vila ribadense. O que está chamado a converterse nun dos epicentros culturais da comarca, o Auditorio Municipal de Ribadeo, vai levar dende hoxe o nome de "Hernán Naval". A outra obriga que aínda ten Ribadeo coa persoa e co traballo de Hernán é manter vivo o seu espirito no tempo, tanto a través da Escola Municipal de Música e Danza (EMMeD) de Ribadeo coma da banda, consolidando dous proxectos educativos e musicais de referenza non só na comarca senón en todo o país.
Recoñecendo a laboura de Hernán axudamos tamén a manter viva a obra do
seu benquerido Andrés Gaos con quen a bo seguro comparte nalgures a batuta
do coro de voces ao que un día deu forma Castelao na súa Alba de Glória. Tan
so, grazas.
"Miña avoa cambiaría de opinión se hoxe poidese estar aquí..." (Hernán Naval o día 08/01/99)
S. López, trompeta da Banda Municipal de Ribadeo
Programa
Ponteareas.................... R. Soutullo
A little concert suite........ Alfreed Reed
I Intrata
II Siciliana
III Scherzo
IVGigue
Festa paesana................. Jacob de Haan
Lonxe do mar.................. Hernán Naval
Don't cry for me Argentina.... Andrew L Webber
Abba Gold..................... Ron Sebregts
Let's make music.............. Jan Ceulemans
Director: Lourenço Cruz


--
Unhas notas: Antes de ter lugar a interpretación da obra de Ceulemans, de título moi apropiado para a ocasión, o presidente de Amadores saíu ó esceário para cambiala e tocar de novo 'Lonxe do Mar' como homenaxe ó 'Maestro de sempre' da banda.
Para mellor coller as fotos:
O director da a entrada para o comezo do primeiro concerto no auditorio Hernán Naval.
Xente saíndo do auditorio recén nomeado, da primeira actuación co nome de Hernán.
Palabras de M.Luz, concelleira de Cultura.
Comentando con outra xente, notouse algunha ausencia. Algún, por despiste, outros, porque non se enteraron, outros por imposibilidade, pero tamén algunha que costa comprender e outras, confirmación do xa esperado.




