Eleccións xerais 2023 en Vilalba. III.-Visión histórica

     Aínda non se coñecen os resultados definitivos das eleccións xerais de xullo de 2023, mais xa hai material para facer unha historia das eleccións xerais en Vilalba baixo a Constitución do 1978 e as eleccións previas, de 1977.

    Deixo en baixo dúas gráficas e unha táboa.

    A primeira gráfica representa o número de votos que tiveron nas sucesivas eleccións xerais (Congreso) os partidos que, en algún momento, sacaron máis de 150 votos. Están ordenados na columna pola primeira vez que se presentaron, e dentro delas, por número de votos obtidos nesas primeiras eleccións. Así, por exemplo, AP presentouse nas eleccións de 1977 o mesmo que UCD, pero obtivo (en Vilalba) máis votos, polo que na columna de formacións vai primeiro. E o PSOE vai máis arriba que en Marea por presentrse en 1977, e En Marea en 2016, aínda que tivera máis votos nesas súas primeiras eleccións que o PSOE nas do 1977. Asemade, En cada liña tento procurar a continuidade do partido. Así, a liña é a mesma para AP que para o PP, e inclúe a Federación AP ou á Coalición Popular, entendendo que é un mesmo grupo que cambia de nome no tempo (mesmo aínda que cambie de 'formato', como entre 'Coalición' e 'Partido'. Como última nota, para o caso de Sumar, aparece unha liña dende 0, xando nas eleccións pasadas non se presentou (no seu caso, sería Podemos,, pero coido que non é correcto o poñer unha liña contínua entre ambas) sinxelamente porque se só hai un punto (unhas eleccións), non sería visible na gráfica.

    A táboa a continuación son os datos usados para facer a gráfica (atención, os datos da súa primeira columna son os da última elección, e os da última columna, os datos de 1977). Premendo sobre ela, pode terse unha imaxe independente e ampliarse:

    A segunda gráfica é unha versión da primeira con escala logarítmica, para facer notar as variacións sufridas por todos os grupos, mesmo para cando sacaron moi poucos votos. 

    Ligazóns:

Sobre calquera elección

Eleccións municipais 2023

Eleccións xerais 2023

 

Unha ollada ó pasado

Para procurar un dato sobre Hernán (co que rematei poñendo algo máis na rede sobre el), andiven mirando vellas Comarcas e Mariñas. Atopei cousas moi curiosas vistas da perspectiva de hoxe. Un par de exemplos:
"El Ayuntamiento de Ribadeo comprará la vieja aduana", nova na Mariña de La Voz o 19940316, axustando como subtítulo unha frase que se atribúe a Eduardo Gutiérrez, alcalde daquela ó que lle quedaba un ano de rexidor: 'Se non pasa a titularidade pública é case imposible de amañar'. Hoxe a aduana está remozada para que non se caia e presente bo aspecto, non pasou a titularidade pública durante aquel mandato nin nos seguintes, pero aplicáronsese resortes legais e o tema está máis ou menos sulucionado, despois de estar moitos anos á venda en internet. Algunhas cousas no blog sobre o tema (2, 3, 4, e fotos). O que está sobre o tapete hoxe que a Torre dos Moreno poda seguir a verse enteira, sen derruír.
Na beira da nova anterior: 'Invertirán más de mil millones en recuperar edificios'. Abaixo aclara que serían 1270 millóns de pts -algo máis de 7,5 M€- en 12 anos. E aclaro eu que, 17 anos despois, séguense a esperar os millóns que se daban por feitos.
Ano 1995, unha acusación: o goberno municipal anterior (presidido por E. Gutiérrez) deixou unha débeda de 100 Mpts, sengundo o novo alcalde, J.C. Rodríguez Andina. Oito anos despois, os de mandato de Andina, a débeda elevárase abondo. 4 máis, mandato do PSOE en coalición con BNG e chegara ós niveis actuais, que se ben non hai acordo sobre o total (tampouco o había daquela, e hai quen acusa ó BNG de aumentar a débeda no seu mandato, cousa que eles negan), poden cifrarse entre 5 e 9 veces aquel importe que deu lugar a un desmentido por parte de E. Gutiérrez e a un ataque sobre o gasto...
O 21 de abril do 94 a Mariña da Voz recollía 'Evaristo Lombardero acusa al BNG de distribuir folletos en los que se ataca a su familia'. Daquela estaba E. Gutiérrez no BNG, e no ano 94 a causa sería 'debido a la oposición que presentan a la construcción de un polígono industrial en la parroquia ribadense de Vilaselán'. Segundo a nova, sería tamén atacada a familia do representante dos veciños de Vilaselán. Ano 94. 17 anos despois, o polígono non foi a Vilaselán, está feito, pero non hai nada aínda nel ...
Non está escrito aquelo de que 'o pobo que esquece a súa historia ...

Avalando

Avalar é radicalmente diferente de abalar. No primeiro caso trátase de dar respaldo a algo. No segundo, de abanearse; pode ser con algo ou un mesmo, iso é o de menos. No primeiro, é unha postura consciente. No segundo, pode ser consciente ou sinxelamente, pasotismo..

Onte comezáronse a recoller os cincocentos avais necesarios para que Ribadeo en Común poda presentarse ás eleccións como agrupación de electores. Non é un partido, nin unha coalición: son, somos, electores agrupados. E por iso, porque é un pequeno saírse das normas partidistas, é todo moito máis difícil: porque o fan máis difícil, non porque teña que ser así. Un lema podería ser: "se queres saírte do camiño marcado, avala o camiñado". Porque seguramente ti non marcaches o camiño e ves que pódense facer moitos outros. E porque Ribadeo en Común leva camiñado xa abonda para chegar ata aquí. No seu blog ou no seu Facebook, lendo o seu manifesto ou o que se leva feito dun programa que se aposta porque sexa dinámico, cambiante día a día coas aportacións de todas as persoas que queiran contribuír durante a campaña e despois dela, poderás atopar algunhas cousas que te darán idea do moito que xa leva camiñado esta xente que pretende agruparse se llo permiten.
Onte estiveron recollendo avais na catro calles. Hoxe, tamén o estarán

EL SILENCIO DEL PUEBLO. José María Rodríguez Díaz (2007)

   O silencio da xente, ou aínda máis, o pasotismo, son un tema recurrente no blog de José María, no outro polo en relación ós seus estudos sobre toponimia ou historia. Esa mesma verba, silencio, entrou nun título tan só dous meses antes: Gobernar con el silencio del pueblo.

Miércoles, 28 de febrero de 2007

EL SILENCIO DEL PUEBLO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 17:10

La coalición del PSOE-BNG que está gobernando en Ribadeo llega ya al final de su camino. Una etapa en la que la improvisación, la ociosidad y el despilfarro en el gasto, los constantes viajes a lo largo de Europa, la inactividad en la gestión y las actuaciones en los juzgados, marcaron la pauta de su mala gestión. Y todo esto se hizo con el silencio del pueblo. Una mala gestión, de cuya responsabilidad el mismo pueblo no está exento, pues los alcaldes no vienen de Marte. Y así fue como, con el silencio del pueblo y a sus espaldas, los dos candidatos, con minoría de votos en las elecciones, formalizaron los pactos que los llevaron a la alcaldía. Unos pactos que implicaron dos suculentos sueldos que les suponen a los ribadenses una grave carga económica que se refleja en los impuestos que han de pagar.

Con el resignado silencio del pueblo y en contra de lo prometido en su programa, como era la mejora social de los más pobres, fueron cargando sobre los hombros de los vecinos, vía impuestos, contrataciones de trabajadores innecesarios, dotados de grandes nóminas, y cuyo trabajo resulta ineficaz en muchos casos. Ignorando las insistentes protestas del pueblo consumaron unos rellenos innecesarios en la ría. Unos rellenos, que ahora se dedican a negocios y aparcamientos, que bien pudieran estar ubicados en otros parajes.

Con el silencio del pueblo, utilizó el alcalde el engaño y la mentira para entregar en manos privadas el puerto de Mirasol, en contra de lo que sostiene el socialismo.

Con el silencio del pueblo, y soslayando su obligación de defender al concejo, que son los vecinos, apoyó el alcalde una escandalosa subida salarial para algunos funcionarios, de elevados costes económicos para el municipio que, lógicamente, deben ser sufragados por el conjunto de los ciudadanos a través de los impuestos, y, por si esto no fuera bastante, un Plan de Pensiones para que tengan una más feliz jubilación. Una gran carga que gravará para siempre el futuro de este concejo.

Con el paciente silencio del pueblo se mantuvieron actitudes permisivas ante ciertas ilegalidades en la construcción y se permitieron edificios con grandes alturas que convierten las calles en callejones oscuros, planificando un diseño de villa cada vez más inhumano.

Con el silencio del pueblo instaló el alcalde en la villa los monecos de Ibáñez y de los cocos, gastos superfluos para un concejo tan endeudado, y de valor estático más que dudoso.

Con el silencio del pueblo despidieron a ciertos trabajadores, a quienes hubo que indemnizar, con los dineros de todos, por despidos declarados improcedentes. también, ante la pasividad de los ribadenses, las constantes denuncias del regidor llevaron a muchos a los juzgados, instaurando la crispación entre los funcionarios del consistorio, los políticos de la oposición y los vecinos.

Ignorando las protestas del pueblo se hizo un funesto diseño de circulación en la villa, que aportó más perjuicios que soluciones, y que aún sigue pendiente de resolver.

Con el silencio del pueblo se dedicó el alcalde a viajar por distintos países de Europa, para entregar un CD en Italia o para traer un ascensor, siempre acompañado de su corte de funcionarios. ¿Cuántos viajes le quedan aún por hacer?

Y en contra del criterio del pueblo, claramente manifestado, aprobó el alcalde ciertas urbanizaciones de lujo, destinadas a segundas viviendas para clases privilegiadas, en espacios altamente sensibles, como era el de O Costal, con total desprecio de los intereses turísticos y las bellezas medioambientales, mientras olvidaba sus compromisos de construir viviendas sociales para los desheredados de la fortuna.

Y así, quien prometía a los ciudadanos, en su discurso de investidura, gobernar con el pueblo y para el pueblo, con honestidad, austeridad, participación ciudadana y transparencia, gobernó de espaldas al pueblo, para no tener que dar cuentas de los puntos oscuros de su gestión. Y el pueblo, un pueblo mayoritariamente pasota, callado y silencioso, permitió, con su silencio, los mayores abusos, sin darse cuenta de que hay veces en que, como hicieron los de Nigrán, hay que decir que no estamos de acuerdo con esa gestión.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Chorando pola casa da Xuventude (3ª de hoxe)

O 7 de xaneiro de 2005, remato de re-descubrir, á beira dun artigo meu na p.7 de A Mariña/El Progreso, un titular dicía: 'El alcalde asegura que el municipio vivirá un "gran despliegue" este año'. No texto, entre outras, adiantaba a idea de que as obras do polígono industrial arrincarían en xuño dese ano, o práctico remate da circunvalación dentro do ano 2005, etc... Xa de aquela a Casa da Xuventude estaba rematada, o que deu lugar a algunha pregunta de O Tesón meses despois, e agora, a menos de seis meses das eleccón municipais, esperamos a ver se ése é o momento para a inauguración. Mentras, xeracións de ribadenses sen un centro de atención de ocio apártanse abondo do que sucede en Vilalba, por exemplo, onde se mal non lembro, hai máis de dez anos disfrutan dunha casa da xuventude que leva organizado un sinfín de actividades e mobilizado á xuventude vilalbesa arredor das súas instalacións en troques de noutros lugares menos desexables.
Abaixo, un traballo coido que non publicado (non estou seguro, pero non atopo unha publicación con el, nin en papel nin en internet), e rematado fai uns dous anos...
--
A historia nazi na súa parte ascendente
Poño á consideración os seguintes puntos:
Os nazis fomentaron grupos ultra e iniciaron unha loita contra a 'decadencia moral' nun país tecnolóxicamente avanzado (1ª emisión de olimpíadas por tv) e usando os cartos de empresas poderosas (que pretendían dese xeito controlar o estado).
Nembargantes, o estado tiña que afrontar unha forte débeda externa (débeda da 1ª guerra mundial) cando o NSP (Partido Nacional Socalista), tras unhas votacións con poucos votantes, subeu ó poder en minoría (1933, encabezando unha coalición).
A política distinguiuse por uns cantos puntos básicos, entre outros, a partir da base dunha catástrofe nun edificio simbólico (Reichstag), e contar cun líder que conectaba coa xente, promoveron agresións ó exterior cunha política imperialista e desviatoria da atención cara ó interior e de procura de materias primas, consideraron un pobo como obxectivo a exterminar de xeito preventivo, por ser a causa de tódolos males (xudeus) e crearon campos de concentración.
Ben, de que país se trata? Se consideramos o anterior, incluídas as aclaracións feitas nos parénteses, está craro que é a Alemaña dos anos 30 do século XX; se se suprimen, os Estados Unidos da nosa época cadran perfectamente igual:
Os grupos que defenden que Darwin sexa prohibido nas escolas, por poñer un exemplo de extremismo nun tema equivalente á oposición eclesial a Galileo, son apoiados dende fai anos, ó tempo que o chamamamento a unha moralidade ríxida vai incrementándose e os EEUU seguen a manterse como punta de lanza tecnolóxica a escala mundial.
Os Estados Unidos de Bush son un país con desequilibrio financieiro que ameaza con desequilibrar a economía mundial, incrementado co orzamento necesario para manter as súas fazañas bélicas. O anterior non impide que o seu ascenso fora propiciado por cartos e alianzas co mundo das grandes empresas, que así teñen nas súas mans as decisións que lles afectan tras subir Bush ó poder cun manifesto pucheirazo, e acrecentar os seus votos na reelección tras numerosas irregularidades.
Bush conecta coa xente, alomenos eso nos fixeron ver os medios de comunicación, e o país sufriu o ataque ás torres xemelgas desencadeando, o mesmo que os nazis, unha campaña na que pagaron xustos por pecadores.
Sobre as agresións, dende o xa lonxano Vietnam (por poñer un inicio no medio das numerosas agresións do EEUU no pasado século), a illa de Granada xa está esquecida e Afganistán case, tendo aínda unha morea de soldados alí. Agora o tema é Iraq, este último destruído alegando diversas causas, que manifestaron ser unha cortina de fume para desviar a atención. Mentras, os musulmáns son vistos como sospeitosos e combatidos de xeito preventivo. Tampouco se escapan da lista os campos de concentración (o máis sonado, Guantánamo, pero non o único)
A historia das semellanzas non é perfecta por múltiples feitos, e é que o dito de que nunca se bebe dúas veces no mesmo río é certo porque a agua segue a correr o mesmo que a historia da humanidade. Nembargantes, non deixa de ser inquietante que o desenlace deste anticipo poda ter tamén semellanzas co caso nazi.

De Ribadeo a Galicia: proxeccións electorais

Unha vez do dominio público os resultados electorais do pasado 12-X, contiúo remirando as eleccións, desta volta cunha proxección dos resultados, como se Ribadeo fose Galicia enteira.

En primeiro lugar, á vista da táboa de resultados, chama a atención a abstención, que segue a aumentar como quedou claro en 'Historia das eleccións autonómicas en Ribadeo', situándose por riba da media galega, pero non moito, e menos aínda tendo en conta que o concello atopábase en situación de restriccións polo coronavirus.

Unha distribución visual dos votose abstencións sería:

Tamén chama a atención que un partido, C21, non obteña nin un só voto. A concentración de votos nos partidos 'grandes' foi evidente e tivo 'consecuencias colaterais'.

A táboa anterior, que se pode ver en grande premendo sobre ela, indica como sería a distribución de escanos se todos os escanos de Galicia dependeran de xeito único do votado en Ribadeo. Aparece en tamaño maior o número de votos que custaría cada escano a cada partido. Á súa esquerda, canto tería costado se ese partido perdera un escano. E, á dereita, se ganara un máis (o que pasa ó descartar ós partidos que non obtiveron o 5%).

Polo sistema D'Hondt usado en España, o PP conseguiría 40 escanos, a un custe de 57 votos por escano, o BNG, 22, a un custe de 59 votos/escano, o PSdeG-PSOE, 10, a 62 votos/escano, a coalición Podemos-...-ANOVA, dous escanos 67 votos/escano, e VOX, 1 escano cos seus 92 votos:

A notar, por certo, que os en branco non conseguirían deixar un escano baleiro no Parlamento.
Pero, a nivel España, hai unha limitación cando os partidos non se presentan nunha soa circunscrición: necesitan o 5% de votos dunha circunscrición para sacar representación. Con isto, quedaría:

Se lembramos o resultado a nivel Galicia, 41 - 19 - 15, infírese que o respaldo ao PP é semellante ó que recibe noutras partes de Galicia, mentres que o BNG sae máis favorecido que a nivel Galicia, a costa do PSdeG.

Así, mirando as papeletas electorais de Lugo, entraría a lista completa de PP e BNG, suplentes incluídos, mentres que o PSdeG aproveitaría pouco máis da metade da lista.

Historia electoral de Ribadeo (eleccións xerais)

Coido que tres gráficos chegan para facer unha primeira interpretación das eleccións xerais en Ribadeo, sen prexuízo de que o comentario se alongue e se recaben máis datos despois.
O primeiro é a porcentaxe de votos en relación ó censo. Certo que estas eleccións subiu en relación ás pasadas, pero queda nidiamente por baixo das porcentaxes de comezos dos 2000, co que o efecto chamada dos partidos chegou 'ata onde chegou'.

 En canto a votos emitidos, resulta que despois de estar subindo o número de electores por décadas, agora recuou lixeiramente, o que leva a que o número de votos total non sexa moito maior que nas de 2016:

 A decantación de votos a un ou outro partido complícase pola existencia de novas formacións, divisións, etc. Está claro que os partidos máis tradicionais seguen a manter máis votos nas eleccións xerais, pero é unha apreciación que hai que matizar, pois aí tremos o caso do BNG, que aínda que subiu en votos queda por baixo da nova marca de Podemos, que discontinúo das pasadas eleccións ó presentarse en coalición diferenciada (arrancando dende 0 por unha cuestión técnica de representación). Na gráfica a continuación aparecen os partidos que algunha vez tiveron máis de 50 votos, arrancando Unidas Podemos e Vox dende 0 nas pasadas polo xa dito)

Queren que continúe o circo

A visita de circos estes días a Ribadeo xa deu os primeiros froitos: a captura da linguaxe circense por un grupo político, como amosa unha nova de hoxe: El PSdeG-PSOE de Ribadeo califica como «propio dun pobo de circo» la masificación de letreros en las calles.
Hoxe, día de San Roque, actuacións diversas e novas curiosas fóra de Ribadeo. Non me refiro ó terremoto en Perú ou o atentado de onte en Iraq, que causaron ambos centenas de mortos e non son curiosas senón luctuosas. Refírome a novas como a da intervención interesada de poderes como CIA, Vaticano ou empresas nas entradas da Wikipedia. Hai que lembrar que aquí tamén hai wikipedia, tanto en castelán como a 'Galipedia' galega (ver á marxe dereita), e que se produce desinformación de contínuo. Eso tamén é un circo, e maior que o que denuncia o PSOE (algo que tamén se producía na época de mandato dese partido en Ribadeo, en coalición co BNG)

EL FINAL DE UNA GRAN PESADILLA. José María Rodríguez Díaz (2007)

   Colofón á avaliación en dez puntos que José María fixo para o período 2003/2007 de mandato do PSOE en coalición co BNG en Ribadeo. Un resume do dito.

Sábado, 05 de mayo de 2007

EL FINAL DE UNA GRAN PESADILLA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 16:32

En estas diez intervenciones pasadas hemos venido analizado este decálogo de promesas incumplidas, hechas a los ribadenses por el alcalde actual, y con las que, desde hace ya cuatro años, vino engañando a los ribadenses. Unas promesas, de cambio y de progreso, de transparencia y de honestidad, que el PSOE había ofrecido a los ribadenses. Eran las promesas de un gobierno que pretendía ser un referente de ética y un modelo de transparencia frente a otros gobiernos de la comarca. Unas promesas que no nos hablaban de viajes ni ascensores, de fuentes de agua ni de muñecos, de subida de impuestos ni de juzgados, de dedicaciones exclusivas ni de las escandalosas subidas de sueldos de los funcionarios, de legalizar las construcciones ilegales ni de grandes urbanizaciones de lujo. Lo que nos prometían era la transparencia y la honestidad en la gestión municipal, la contención de los impuestos, la participación ciudadana en la gestión, la construcción de viviendas sociales y más apoyo a las clases humildes. Y así, pasaron de ser el referente de ética que pretendían a un referente de ocultación, de engaño y de crispación en esta comarca, en la que Ribadeo tanto significó en tiempos pasados.

Eran unas propuestas para hacernos creer que el PSOE del Sr. Vacas era un gobierno de izquierdas y de progreso social. Pero la realidad, según hemos visto, fue muy distinta. Esos principios que él predicó no coincidían con sus intereses. Enseguida comprobaríamos como, una vez alcanzado el poder, el alcalde inició otro camino distinto. Los acontecimientos que hemos vivido bajo su mandato, nada tienen que ver con sus promesas. Acunados por su famoso 'si, si', entre viaje y viaje en busca de hermanamientos y ascensores, pasó los cuatro años vendiendo ideas y sin hacer nada. Todo comenzó aquella aciaga noche en la que se fraguó el pacto entre el PSOE y el BNG. Un pacto en donde privaron los intereses de los dos candidatos sobre los intereses del pueblo. El PSOE, ávido de alcanzar el poder a toda costa, en manos de un hombre incapaz y carente de ética política, traicionó sus promesas ante quienes, con su voto, le daban una vitola de prestigio y credibilidad. Un pacto que implicó para el concejo, por primera vez en su historia, la pesada carga de dos dedicaciones exclusivas millonarias con cargo a nuestros bolsillos y que van a gravar para siempre las arcas de nuestro concejo, que se nutren con nuestros impuestos. Y la gente se preguntaba: ¿desde cuando hacen falta dos dedicaciones exclusivas para gobernar Ribadeo, cuando hasta hace sólo ocho años no había ninguna y Ribadeo estaba mejor gobernado?

Todos sabemos lo que luego pasó. Aquel famoso slogan del PSOE: 'Otra forma de ser, otra forma de gobernar' se convirtió en un paradigma de contradicciones de lo que se esperaba de ellos. Lo que en realidad sobrevino después, fue un largo camino de encuentros y desencuentros entre las dos formaciones del pacto. Una gestión dedicada al desgobierno. Pero los grandes problemas de Ribadeo aún siguen pendientes de solución. Sus esfuerzos se centraron en subir los sueldos de los funcionarios amigos, aumentar los impuestos a los vecinos, presentar denuncias en los juzgados y viajar por el mundo en busca de ascensores y hermanamientos. Una amarga experiencia que esperamos no tener que volver a vivir. El paso del Sr. Vacas por la alcaldía bien merece perpetuarse con la dedicación de una calle a su nombre, 'ad perpetuam rei memoriam'.

Pero el tiempo pasa inexorable y la suerte se les acaba. Las ambiciones de un PSOE que abandonó su ideología de potenciar las mejoras sociales de los humildes, para dedicarse a rendir culto al capital, llegan ya a su fin. Sus actitudes de apoyo a las urbanizaciones de lujo, la propuesta de modificación del Plan para legalizar edificaciones que vulneraron la legalidad o su apoyo al gravoso convenio de los funcionarios son el retrato de su gestión y su talante. Su falta de compromiso con su programa, que nos hablaba de un gobierno de transparencia y honestidad, de contención del gasto y de austeridad, no lo acreditan como un modelo de idoneidad para la gestión municipal. El pueblo fue engañado y traicionado. Se acercan las elecciones. Se acerca el momento de presentarse ante el tribunal del pueblo, a cuyo juicio este alcalde apeló muchas veces, para justificar los errores de su gestión. Con ellas se abre un nuevo paradigma esperanzador. Un modelo de gobierno en el que la mentira y el engaño, el despilfarro y el amiguismo no tengan cabida. Esperamos un nuevo gobierno que sepa convertir una administración de favores en una administración de justicia y de derechos de los ciudadanos. Necesitamos una nueva clase política, respetuosa con las arcas públicas, que son nuestros dineros, y que, en sus decisiones, escuchen al pueblo, en cuyo nombre gobiernan. Pero esto depende ahora del pueblo.

Volverá otra vez a ofrecernos el PSOE su programa y sus iniciativas estrella. ¿Quién puede creer en su oferta? A la vista de lo acontecido en esta pasada legislatura es evidente que nadie, pues, como dice el refrán gallego: 'O gato de escaldado, hasta a auga fría lle ten medo'.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

GOBERNAR CON EL SILENCIO DEL PUEBLO. José María Rodríguez Díaz (2006)

   Publicado en decembro de 2006 no blog 'O Cargadoiro, de José Mª Rodríguez.

Viernes, 15 de diciembre de 2006

GOBERNAR CON EL SILENCIO DEL PUEBLO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 13:03

Van ya más de tres largos años en los que la coalición del PSOE-BNG está gobernando en Ribadeo. Una etapa en la que la improvisación, la ociosidad y el despilfarro en el gasto, los constantes viajes a lo largo de Europa, la inactividad en la gestión y las actuaciones en los juzgados, marcaron la pauta de su mala gestión. Y todo esto se hizo con el silencio del pueblo. Una mala gestión, de cuya responsabilidad el pueblo no está exento. Pues en el fondo, estas limitaciones son la expresión de las carencias de un pueblo que sólo mira para su ombligo. Y así, con el silencio del pueblo y a sus espaldas, los dos candidatos, con minoría de votos en las elecciones, formalizaron los pactos que los llevaron a la alcaldía. Unos pactos que implicaron dos suculentos sueldos que les suponen a los ribadenses unos trece millones de pesetas al año, en dinero blanco.

Con el resignado silencio del pueblo y en contra de lo prometido en su programa, como era la mejora social de los más pobres, fueron cargando sobre los hombros de los vecinos, vía impuestos, contrataciones de trabajadores innecesarios y ociosos, dotados de grandes nóminas, y cuyo trabajo no se aprecia por ningún lado. Ignorando las insistentes protestas del pueblo consumaron unos rellenos innecesarios en la ría. Unos rellenos, que ahora se dedican a negocios y aparcamientos, que bien pudieran estar ubicados en otros parajes.

Con el silencio del pueblo, y soslayando su obligación de defender al concejo, que son los vecinos, apoyó el alcalde una escandalosa subida salarial para algunos funcionarios y, por si esto no fuera bastante, un Plan de Pensiones para que tengan una más feliz jubilación. Una gran carga que gravará para siempre el futuro de este concejo.

Con el paciente silencio del pueblo se mantuvieron actitudes permisivas ante ciertas obras ilegales y se permitieron edificios con grandes alturas que convierten las calles en callejones atosigantes, planificando un diseño de villa cada vez más inhumano.

Con el silencio del pueblo instaló el alcalde los monecos de Ibáñez y de los cocos, gastos superfluos para un concejo tan endeudado. Con el silencio del pueblo despidieron a ciertos trabajadores, a quienes hubo que indemnizar, con los dineros de todos, por despidos declarados improcedentes. También, ante la pasividad de los ribadenses, las constantes denuncias del regidor llevaron a muchos a los juzgados, instaurando la crispación entre los funcionarios del consistorio, los políticos de la oposición y los vecinos.

Ignorando las protestas del pueblo se hizo un funesto diseño de circulación en la villa, que aportó más perjuicios que soluciones, y que aún sigue pendiente de resolver.

Con el silencio del pueblo se dedicó el alcalde a viajar por distintos países de Europa, para entregar un CD en Italia o para traer un ascensor, siempre acompañado de su corte de funcionarios. ¿Cuántos viajes le quedan aún por hacer?

Y en contra del criterio del pueblo, claramente manifestado, aprobó el alcalde ciertas urbanizaciones de lujo, destinadas a segundas viviendas para clases privilegiadas, en espacios altamente sensibles, como era el de O Costal, con total desprecio de los intereses turísticos y las bellezas medioambientales, mientras olvidaba sus compromisos de construir viviendas sociales para los desheredados de la fortuna.

Y así, quien prometía a los ciudadanos, en su discurso de investidura, gobernar con el pueblo y para el pueblo, con honestidad, austeridad, participación ciudadana y transparencia, gobernó de espaldas al pueblo, para no tener que dar cuentas de los puntos oscuros de su gestión. Y el pueblo, un pueblo mayoritariamente pasota, callado y silencioso, permitió, con su silencio, los mayores abusos, sin darse cuenta de que hay veces en que, como hicieron los de Nigrán, hay que decir que no estamos de acuerdo con esa gestión.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

SOBRE O PORNA DA RIA DE RIBADEO . Evaristo Lombardero

 

A ría, no OpenStreetMap

SOBRE O PORNA DA RIA DE RIBADEO

    Estes dias estase falando outra vez do nome da Ria de Ribadeo. Estou agardando recibir o informe que a D.G. de Política LLingüistica do Principado de Asturias remitiu á DG do Instituto Geográfico Nacional para coñecer exactamente a sua proposta e cecais escribir algo.

    Namentras quixera lembrar que a Ría de Ribadeo debera contar con un Plan de Ordenación dos Recursos Naturais se se cumplise a Ley 4/89 de "Protección de los Espacios Naturales y de la Fauna y Flora Silvestre" e a declaración de Zona ZEPA o 23 de Novembro do mesmo ano. A Lei 4/89 foi derogada posteriormente, pero hai outras normas que esixen un Plan de Protección da Ría de Ribadeo, mesmo a nivel europeo e que siguen sen cumplirse como son os mínims requisitos que se estableceron para a Rede Natura 2000 e como é ben sabido, no caso da Illa Pancha o Concello de Ribadeo autorizou uns apartamentos e unha cafetería sen que se fixese o preceptivo Estudo de Impacto Ambiental Simplificado que esixe o art 7.2 da Lei 21/2013 de Evaluación Ambiental. Tamén é amplamente coñecido que o Defensor del Pueblo emitiu seis informes esixindo o devandito Estudo Simplificado que o concello de Ribadeo non quixo aceptar.

    Na historia da protección da Ría de Ribadeo poderíamos suliñar que nos 31 anos trascurridos dende que a lei esixe que debe dispoñer de un Plan de Ordenación dos Recursos Naturais o PSOE gobernou en Asturias durante 26, o PP 4 e Foro 1. En Galicia gobernou o PP durante 24 anos e o PSOE en duas coalicións os sete restantes. No concello de Ribadeo o goberno foi do BNG uns 20 anos, oito do PP e catro da coalición PSOE-BNG. Ao longo de estes anos, nengún dos gobernos devanditos nen dos partidos da oposición prantexou o cumprimento da obriga legal de iniciar o estudo de un Plan de Ordenación dos Recursos Naturais e polo tanto a ría segue sofrindo un deterioro ambiental progresivo e vanse perdendo oportunidades, en primeiro lugar de conquerir o coñecemento imprescindible para correxir as eivas detectables e en segundo lugar para aplicar normas eficaces na mesma dirección. Tampouco nos concellos de Castropol, Vegadeo, San Tirso de Abres e Trabada, pesie ao enorme despoboamento e decrecemento que veñen sofrindo nestes 30 aos ten xurdido nengunha voz, nen nos gobernos nen nas oposición que quixese levar a protección da ría a algún pleno e de aquí á respectiva comunidade autónoma e ao gobernó central.

    Compre lembrar que un PORNA non é un so unha disculpa para contar os páxaros e pasar o tempo como siguen pensando algúns. O PORNA é un traballo de longo percorrido para estudar todolos factores que inciden nun espazo como é a Ría de Ribadeo, incluíndo os elementos biolóxicos, a sedimentación, as correntes, a contaminación, o impacto das obras, os verquidos etc. Finalmente o PORNA é, ou pode ser, un recurso chave para coñecer porqué se acabaron os longueirós, os berberechos, as anguias, as lampreas etc. e polo tanto un medio de desenvolvemento económico e recuperación de recursos propios e naturais que sigue estando ahí e non somos quen de aproveitar porque botamos o tempo facéndonos fotitas asubiándolle ao nordés.

    Pero tamén podemos seguir así, tan contentos de ternos coñecido.

    Evaristo Lombardero Rico

    Abril 2021

Tahrir, Sol e historia de Ribadeo

Mensaxe en Twitter: Has Spain their Tahrir Place?
Resposta: No, we have our 'Sun gate'
A percepción do que sucedeu na praza Tahrir con toda seguridade terá matices diferentes para un exipcio e para calquera de nós. Do mesmo xeito, cualificar de Tahrir ó que está sucedendo na Porta do Sol coido que non é exacto, nin por aproximación. E que aínda se verá polas consecuencias, non só electorais, a importancia, unha vez que xa tivo a duración e importancia para pasar a historia. A cousa, a traverso da indignación, dun xeito ou outro continuará: hoxe mesmo, Im-pulso titula unha entrada "Nueve de cada diez ejecutivos encuestados 'comprenden' la corrupción", e mentras que haxa xente que sexa sufridora da mesma en cantidade abondo superior a executora, será unha indicación (entre outras) de que o problema (e a resposta) seguirá.
Mentras a mobilización do 15 de maio pasa á historia, nós estamos lonxe dunha cidade con resposta, e con dificultade para seguila coa participación máis que co sentemento compartido, polo que teremos que conformarnos coa nosa propia historia e tentar aproveitar o xuízo dos demáis.

A propia historia? Enrriba quedan duas táboas e dous gráficos que lles corresponden. A primeira táboa, o número de concelleiros de cada partido nas eleccións municipais de Ribadeo no periodo democrático (entre os que se presentaron; hai algún partido que e presentou e non obtivo concelleiros), e na segunda as porcentaxes que corresponden (sempre houbo 13 concelleiros). Na táboa e gráfico de embaixo, os votos e a procentaxe correspondente (neste caso, ó ser variable o número de votos, sobre a táboa aparecen o número de votos a partidos en cada ano). Obsérvase, unha vez pasada as primeiras eleccións, tres grandes grupos e incidencias particulares. O PSOE é o único que se presentou como tal partido a tódalas eleccións municipais ribadenses, pero en xeral a obtención de máis votos caeu ben no PP ben no BNG. De calquera xeito, pola lei d'Hondt, nótasea diferencia visual entre os gráficos de votos e de cadiras conseguidas por cada agrupación.
Un detalle a considerar é o número de votos a partidos en cada elección e a variación correspondente en votos a cada partido. A interpretación diso déixoa a cada lector ou lectora.

Xusto enrriba, as alcaldías, que non corresponden co número máximo de votos da outra táboa, pois houbo mandatos con maioría absoluta, con maioría relativa (con ou sen coalición) e con minoría coaligada.
Ata aquí, os datos...

Víctor Moro

    Fillo predilecto de Ribadeo, finou. Coñecino, e trateino máis en relación cunha charla que deu, promovida pola AVV O Tesón. No pouco que o tratei, xa no tramo final da súa vida, cambiei a percepción previa de 'prócer' a 'humano con tesón', e puiden aprezar asemade de xeito positivo o seu trato. Non se trata dun panexírico, que xente haberá que alabe a súa traxectoria, senón só de transmitir o que percibín no seu momento. Descanse en paz.

    Deixo a ligazón a tódolas entradas do blog que o mencionan, e o artigo da Galipedia adicado á súa persoa (que iniciei eu),tal como está agora mesmo, a máis da nota de prensa do concello ó final..

--

Víctor Moro Rodríguez, nado o 25 de abril de 1926 en Ribadeo e finado o 15 de decembro de 2021 en Baíña (Baiona)^[1], foi un empresario e político galego centrista.

Índice

• 1 Traxectoria
  • 1.1 Economista
  • 1.2 Político
• 2 Premios e distincións
• 3 Notas
• 4 Véxase tamén
  • 4.1 Outros artigos
  • 4.2 Outros artigos
  • 4.3 Ligazóns externas

Traxectoria

Economista

Marchou de Ribadeo a Ferrol, logo de aprobar unhas oposicións ao Banco Pastor^[2]. Fai o servizo militar destinado no Ministerio da Mariña, en Madrid, onde aproveita para estudar Economía. Logo de licenciarse empezou a súa carreira política vencellado ao Banco de España, onde entrou como técnico en 1948. Ascendeu a interventor aos dous anos (1950), na delegación de Murcia, e despois dunha década aló aproba unha segunda oposición, para interventor de sucursais, que aproba co número 1 en toda España (1960-62)^[2]. Marchou á empresa privada para ser director financeiro e administrativo^[2] de Pescanova en 1962, cargo que mantivo ata 1975.

Logo do paso pola política, regresou ao Banco de España como director da sede de Vigo (1980)^[3], Cataluña (con sede en Barcelona, desde 1982) e posteriormente, desde 1992, subdirector xeral nas oficinas centrais de Madrid.

Tamén formou parte do consello de administración da construtora San José (1995-1999) e Unión Fenosa (1997-2002). Nas últimas décadas de vida foi presidente da consultora Solventis^[3], da que son socios os seus dous fillos, Alberto Moro e Pablo Moro, e da distribuidora Vima Foods, da que era accionista o seu outro fillo, Víctor Moro Suárez, dedicada á distribución de alimentación en Cuba, e en 2021 con sede en Panamá. Tamén foi conselleiro da empresa de plásticos Poligal (1996-2021^{[Cómpre referencia]}). Ademais foi vicepresidente de Inesga, unha sociedade de consultoría e investimento participada pola Xunta de Galicia (2002-13)^[3].

Político

A súa carreira como político comezou ao remate do franquismo, cando foi nomeado director xeral de Pesca Marítima dentro do Ministerio de Comercio que dirixía Leopoldo Calvo-Sotelo. Membro da Xunta Democrática,^[4] nas eleccións xerais de 1977, as primeiras tras o retorno da democracia, saíu elixido como deputado pola provincia de Pontevedra nas filas da UCD. Ocupou o escano durante dous anos, ata o remate de 1978, e nese tempo defendeu no Congreso a adopación dun estatuto de autonomía para Galicia^[5]. Durante ese tempo desempeñou o cargo de subsecretario xeral de Pesca e da Mariña Mercante no Ministerio de Transportes e Comunicacións, baixo a dirección, primeiro de José Lladó e logo de Salvador Sánchez-Terán. Atribúeselle a reforma legal que permitiu a creación de empresas pesqueiras mixtas (hispanomarroquís) e o primeiro acordo pesqueiro con Marrocos^[5].

En 1979 encabezou a candidatura da UCD ao concello de Vigo e vence nas eleccións municipais. Porén, o pacto das esquerdas levou a Manoel Soto á alcaldía e senta a Moro como líder da oposición municipal. Deixou a política activa uns meses despois, en 1980, por uns anos, e regresa como membro de Coalición Galega e durante uns meses o líder da formación, posto do que dimitiu en 1984.

Premios e distincións

• Orde do Mérito Constitucional
• Cruz do Mérito Naval
• Creu de Sant Jordi
• Fillo predilecto de Ribadeo (recibido o 2 de setembro de 2012)
• Medalla de ouro e brillantes de CaixaGalicia (2008)^[5]
• Gran Placa ao Mérito Cooperativo do Mar, outorgada pola Unión Nacional de Cooperativas do Mar de España^[3].

Notas

1. 
   

5. Vázquez Sola, Manuel (2008-01-13). "El político que nunca mandó". El País (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2021-12-15.

Véxase tamén

Outros artigos

• Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

Outros artigos

• Banco de España

Ligazóns externas

• Galegos, da TVG.
• Páxina de Galegos info sobre Víctor Moro Rodríguez
• Ficha no Congreso dos Deputados

Pérez, Julio (2021-12-15). "Muere el economista y político Víctor Moro a los 95 años". Faro de Vigo (en castelán). Consultado o 2021-12-15.

"Víctor Moro". www.crtvg.es. 03/05/2014. Consultado o 2021-12-15.

"Víctor Moro Rodríguez". www.solventis.es. Consultado o 2021-12-15.

"La nominación de Rosón..." El País, 9/3/1978 (en castelán). 

--

Víctor Moro e Fernando Suárez na escalinata do concello.

FOI NOMEADO FILLO PREDILECTO DE RIBADEO EN 2012

Pasamento de Víctor Moro

15/12/2021

As bandeiras do Concello ondean a media asta como mostra do pesar do pobo de Ribadeo polo pasamento de Víctor Moro. O economista e ex director do Banco de España en Cataluña faleceu hoxe aos 95 anos de idade.

O alcalde, Fernando Suárez, dixo que "lamentamos a súa perda. Víctor Moro, ribadense de nacemento, sempre estivo moi vinculado á nosa vila a onde acudía con certa frecuencia". 

Víctor Moro fora nomeado Fillo Predilecto de Ribadeo o 2 de setembro de  2012. O rexedor destacou no discurso pronunciado esa xornada que "mención especial debe ter o seu compromiso con este Concello que o quere laudar e coa súa Ría, a Ría de Ribadeo que, sendo de todos e todas, divide administrativa e teoricamente unha realidade que as xentes de ambas as beiras se encargan de borrar no decorrer do día a día, compartindo relacións comerciais, lingua, cultura e tradicións. Neste caso, o Sr. Víctor Moro Rodríguez foi e é un activo defensor da legalidade, recoñecemento e difusión do topónimo histórico, legal e vixente Ría de Ribadeo". E engadía: "así pois, logo de toda unha vida, queda patente a súa implicación e relación de amor profundo a esta terra que o viu nacer, que o fai merecente do nomeamento como Fillo Predilecto de Ribadeo. Este recoñecemento viráselle engadir a outros tan excelsos como a Orde do Mérito Constitucional, a Cruz do Mérito Naval, ou a Creu de Sant Jordi, entre outros, méritos todos estes que non podemos desmerecer aínda que ningún deles seguramente teña o significado emotivo e agarimoso como o que lle recoñecemos nós como “profeta na súa terra”, e é por isto que a Corporación Municipal que me honra presidir, outorgou o pasado xoves, por unanimidade, o título de Fillo Predilecto de Ribadeo a D. Víctor Moro Rodríguez".

En sinal de loito polo pasamento de Víctor Moro as bandeiras do Concello de Ribadeo ondean a media asta.

Isto non é o 'Xoán sen medo ou o zapateiro valente'

Para quen non lembre o conto do zapateiro valente, un pequeno resumo é que un zapateiro que non daba matado nin unha mosca, un día, nun golpe de sorte, matou cinco, e comezouno a contar moi ufano cando estaban na procura dalguén que se enfrontara a un xigante que ameazaba no reino. Unha cousa levou a outra e o zapateiro, en base á astucia, rematou vencendo ó xigante e tendo a súa recompensa.
Non, isto non é o o zapateiro valente: onte cinco vivendas de Ribadeo, na zona da saída da estrada do monte, foron asaltadas. Non foron valentes quenes as asaltaron.
A Xunta aproba o Ere de Hermida e vese na foto a un grupo (son 75 os afectados), pero non hai tanto tempo a prensa reproducía unha marcha de protesta na que había ¿25? persoas ... o que sería indicativo de que pode haber alomenos 50 que non foron valentes.
O novo presidente do goberno promete cambiar a lei de educación, para meter 3 anos de bacharelato. Coméntoo despois, pero quédome coa resposta a Rubalcaba dicíndolle que a única lei educativa da democracia fíxoa o PSOE, e xa é hora de ir cambiando... Saíu un instante na tele e non o vin reproducido escrito por ningures. Si vin unha referencia á cantidade de leis de educación que levamos. Falta de importancia, mentira ideolóxica (a dos medios, non a de Rajoi, que é diferente) ou falta de valentía para dicir que o Presidente mentiu xa na investidura?
A estas altura non sei (e non me da a gana de procurar en internet a resposta) se o BNG participou activamente no debate ou non. Métoo aquí aínda que non creo que se lle poda chamar falta de valentía a que un periódico de difusión galega faga referencia á intervención de Coalición Canaria (1 representante) e non á intervención (ou falta dela, que tamén sería noticia polas circunstancias da investidura e/ou a reducción de tempo que constriñe as intervencións no grupo mixto) do BNG (2 representantes)
A Casa real pediu ó esposo da Infanta Cristina que non veña polo Nadal. Príncipe valente? Coido que nin príncipe nin zapateiro.
Non son ningún valente. Pero calquera pode observar moitas faltas de valentía nas referencias anteriores.
Voltando a unha referencia que fixen sobre Rajoi e o cambio educativo. Unha das cousas máis comentadas deste parece ser o aumento do bacharelato a 3 anos. Como saia, a oportunidade ou conveniencia para a xente é o de menos, pero a xogada, matemáticamente é maxistral:
1.Aumenta a carga de traballo (preto dun 20%) sobre os profesores de medias cando se di que non vai a aumentar o persoal, con máis traballo e facilidade de submetemento, e sen aumentar o gasto a cargo dos presupostos.
2.Diminúe alomenos durante 4 anos a xente na universidade, co que ten a oportunidade de adicarlle menos cartos, liberarse de persoal universitario e en xeral, meter as tesouras na universidade.
3.En versión menor en tempo e cantidades, o da Universidade é trasladable á FP
4.Unha promoción enteira (perto de 500 000 persoas) tenderá a tardar una ano máis en incorporarse ó mundo do traballo, co que diminuirá de xeito permanente a lista do paro.
Quen da máis? O que pensen, ou o esforzo das 500 000 familias correspondentes, por exemplo, é algo que non está sobre a mesa.
... que toque a lotería ... os bancos xa tiveron outra volta a súa: van a poder seguir collendo cartos ó 1% para comprar débeda ó 6%

Carta pola innovación, a creatividade e ó acceso ó coñecemento

[Nota previa: o texto apareceu xa hai case unha semana, co que vai con retraso, e déixoo aquí tal cual o atopei en galego, sendo consciente que a traslación á nosa lingua é mellorable]

Dereitos dos /as cidadans/ás e artistas na era dixital Inclúe solucións legais, inmediatas e urxentes

Nós, unha coalición inclusiva provinte de máis de 20 países, de centos de miles de cidadans/ás, usuarios/ as, consumidores/ as, organizacións, artistas, hackers, membros do movemento de Cultura Ceibe, economistas, avogados/as, mestres /as, estudiantes, investigadores/as, científicos/as, activistas, traballadores/as, desempregados/ as, emprendedores/ as, creadores/ as... Invitamos a tóda-la cidadanía a facer súa esta Carta, difundila e poñela en práctica. Invitamos a tódo-los gobernos, multinacionais e institucións a escoitala urxentemente, entendela e aplicala. Contido 1. Introducción 2. Demandas legais 3. Directrices para a educación e o acceso ó coñecemento 4. Necesidades estructurais para unha sociedade do coñecemento de todos/ as e para todos/ as 5. Membros do FCForum 6. Adhesións 7. Versión completa 8. Licencia dual 1. Introducción A Sociedade da Información e o novo contexto dixital supoñen unha revolución na forma de crear coñecemento e cultura, e sobre todo, na forma de acceder a eles. Cidadáns/ ás, artistas e consumidores deixaron de seren suxeitos pasivos e aisolados/ as fronte a indústria de distribución de contidos. Agora cada persoa colabora, participa e decide. A Tecnoloxía, coma ponte, permite que as ideas e o coñecemento flúan; rematando así con moitas das barreiras xeográficas e tecnolóxicas que impedían compartir; proporcionando ademáis novas ferramentas educativas e propiciando a aparición de novas fórmulas de organización sociais, económicas e políticas. Esta revolución é comparable coa que provocou a imprenta. A pesar disto, a indústria do entretenemento, a maioría dos proveedores de servizos de comunicacións e os centros de poder seguen a tirar proveito, baseando as súas actividades principalmente no control e na escasez. E todo isto violando os dereitos dos cidadáns/ ás á educación, ó acceso á información, á cultura, á ciencia e a tecnoloxía, á liberdade de expresión, á inviolabilidade das comunicacións e á privacidade. Protexen intereses privados fronte o interese público da sociedade en xeral, tal e como actuou a Inquisición tra-la aparición da imprenta. Non tóda-las institucións, estructuras e convencións do sistema actual sobrevivirán se non son quen de adaptarse ós novos tempos. As que sobrevivan veranse alteradas e redefinidas pola nova realidade, e é posible que para elo precisen de esquemas de funcionamento totalmente distintos. Implicacións políticas e económicas da Cultura Ceibe A Cultura Ceibe amplía os espazos para a implicación cidadá, permitindo que un amplo abano de persoas e grupos participen e se impliquen en debates públicos, reforzando a democracia en tempos de crise. A Cultura Ceibe é unha condición previa para facer real a liberdade de expresión, axudando a reducí- la fenda dixital, liberando o poder democrático das novas tecnoloxías. A Cultura Ceibe potencia novos modelos de implicación cidadá na provisión de bens públicos e de servizos baseados no procomún. E elo alónxaa da forma convencional de actuar das institucións tradicionais, demostrando a forza actual da sociedade civil. Recoñecemo-lo procomún como unha forma distinta e desexable de goberno. “O goberno do procomún” fai referencia ás regras e os límites necesarios e acordados para xestioná- la producción colectiva e o acceso a recursos compartidos. O goberno do procomún recoñece e incorpora a participación a inclusión, a transparencia, o acceso equitativo, e a sostenibilidade como obxectivos a conseguir a longo prazo. Entendemos que a economía social, xunto có mercado, constitúen unha importante fonte de valor. A incorporación dunha nova e revitalizada idea do procomún amplía o que entendemos por “economía” e insta ós gobernos a respaldar o procomún do mesmo xeito que respalda a economía de mercado. A actual crise económica mostrou os límites do fundamentalismo asociado ó mercado, e ten mostrado que os mercados sen control, baseados unicamente en instrumentos como a competición e o interese propio, supoñen un risco xeral para a nósa civilización. A filosofía da Cultura Ceibe, herdada do software ceibe, é a maior demostración empírica de que unha nova ética e unha nova empresa son posibles. Ten demostrado que existe unha nova forma de producción que funciona, baseada en habilidades e intercambios, onde o/ a autor/ a//productor/a no perde o control da producción e non precisa da mediación de grandes monopolios. E fíxoo baseándose na iniciativa individual, na solidariedade con outros, con mecanismos de intercambio de acordo ás posibilidades e habilidades de cada persoa, democratizando o coñecemento, na educación, por medio dunha producción e unha distribución xusta dos beneficios de acordo ó traballo realizado. Expresamos a nósa preocupación polo benestar dos/ as artistas, investigadores/ as, autores/ as e outros productores/ as creativos/ as. Nesta Carta propoñemos varias fórmulas para recompensar colectivamente a creación e a innovación. O software ceibe, Wikipedia e outros moitos exemplos mostran que o modelo da Cultura Ceibe pode preservar a innovación e que non son necesarios monopolios do coñecemento para producir coñecemento. A sostibilidade da producción de coñecemento e cultura depende do tipo de “producto” (Por exemplo os custos dunha película son moi diferentes ós dunha enciclopedia online). Entre as iniciativas de Cultura Ceibe pódense identificar varias formas e vías de sostenibilidade da producción. Algunhas destas vías están mais consolidadas que outras, asímesmo hai varias liñas de experimentación. Un principio xeral presente é a combinación de varias vías de financiación. Deste xeito garántese unha maior independencia dos proxectos. Modelos inspirados na economía social cunha orientación comunitaria multiplícanse e presentan vías sostibles para os proxectos e o traballo. Algunhas das vías de financiación dos proxectos colaborativos entre iguais xa postas en práctica son: Doazóns e trocos non monetarios (Ex. agasallos, bancos de tempo); Financiación directa (Ex. Subscripcións e doazóns ); Capital compartido (Ex. “Matching Funds”, cooperativas comunitarias ou de consumidores); Delega en fundacións ou entidades legais que garantan a infraestructura ós proxectos; Financiación pública (Ex. Renta básica, becas, premios, subsidios, contratos públicos e comisións); actividades comerciais (incluíndo tanto bens como servizos) e combinación de distribución P2P e streaming a baixo custo. A combinación destas diversas opcións conforman vías de viabilidade tanto para creadores independentes como para a industria. Non apoiamos o traballo voluntario individual como estratexia das empresas comerciais para apropiarse do beneficio xerado colectívamente. Non cremos que sexa socialmente desexable permitir que certas empresas e alianzas comerciais domiñen un segmento substancial do mercado. A era dixital pode conducirnos cara un mundo máis xusto e beneficioso para todo o mundo. Por todo o anterior, Nós propoñemos: En primeiro lugar, transparencia: Precísase transparencia nos procesos de regulación e nas actividades de lobby, incluíndo información sobre quén son as autoridades responsables da aplicación da lei, os procedementos obrigatorios que se han de levar a cabo, evitando a violación de calquer dereito fundamental. Os recursos e ferramentas dixitais poden engadir máis transparencia e credibilidade ós procesos políticos. Así mesmo, a existencia e acceso das infraestructuras e das ferramentas dixitais teñen que fundamentarse en procesos transparentes. Propoñemos un sistema de tres avisos para aqueles que violen o dereito a saber da cidadanía. 2. Demandas legais Dende o punto de vista legal, temos identificado lagoas que existen nas regulacións e tratados nacionais e internacionais, e nas reformas que compren para rematar cós abusos nas políticas sobre a difusión da cultura, tanto nas relacións legais privadas como nas políticas públicas internacionais. Estas lagoas perxudican ó interese público e impiden o desenrolo dunha indústria cultural posta ó día. Os intereses públicos principais son todos de gran importancia: Respaldar e asegurar unha creación continua de obras intelectuais polo séu importante valor social, e asegurar que tóda-la cidadanía poda acceder a eles sen trabas, para unha gran variedade de usos. A. Coñecemento común e Dominio Público 1. Expansión do Dominio Público e reducción dos periodos de Copyright. 2. Os resultados de investigacións e obras intelectuais e culturais financiadas con fondos públicos deberían ser de Dominio Público. 3. Debe asegurarse que as obras no Dominio Público sexan accesibles para a cidadanía en xeral. B. Defensa do acceso ás infraestructuras tecnolóxicas e neutralidade na Rede 1. Os/ as cidadáns/ ás teñen dereito a unha conexión a Internet que lles permita enviar e recibir o contido que desexen, usá-los servizos e aplicacións que desexen, conectar o hardware e usá-lo softare que desexen, sempre que elo non dane a rede. 2. Os/ as cidadáns/ ás teñen dereito a unha conexión a Internet ceibe de todo tipo de discriminación, xa consista ésta en bloquear, limitar ou priorizar determinados tipos de aplicacións, servizos ou contidos, ou basada na ubicación do emisor ou do receptor. 3. Non se debería impor ningunha limitación nen filtrado sen una orde xudicial previa. C. Dereitos dos/ as cidadáns/ ás en contexto dixital 1. DEREITO DE CITA con propósitos educativos ou científicos, ou sinxelamente informativos, creativos ou outros calesquera. 2. DEREITO A COPIA PRIVADA cando a reproducción é para uso privado ou para ser compartida entre iguais e non se obteña ningún beneficio económico, nen directo nen indirecto, de ela. 3. USO XUSTO: Dereito a acceder e a usar obras baixo copyright sen necesidade de autorización dos propietarios do copyright, con propósito educativo, científico, informativo, satírico ou accesorio ó proxecto creativo principal, sempre que se identifique e se cite correctamente a obra e se respecten tódo-los dereitos morais. D. Estímulo da creatividade e a innovación Expresamo-la nosa preocupación polo benestar dos artistas e autores. Propoñemos varias fórmulas para recompensar colectívamente a creación artística e a innovación. 1. Os dereitos de autor patrimoniais non son sustitutivos dun soldo digno. 2. As desigualdades na capacidade de negociación levan a situacións inxustas entre as persoas que crean e as entidades de comercialización. 3. Cando existe unha explotación comercial dunha obra, as regras relativas ós dereitos económicos deberían priorizar a protección dos intereses económicos das comunidades creativas. 4. A abolición de tódo-los “cánons dixitais” inxustos que sancionan indiscriminadamente no nome da “compensación dos/ as artistas”, e que tratan de penalizar actividades que non son criminais en modo algún. 5. Os/ as autores/ as e creadores/ as deberían ter sempre a posibilidade de rescindí-lo seu contrato coás ENTIDADES DE XESTION de dereitos de autor. 6. Non debería permitirse que as entidades de xestión de dereitos de autores sexan un monopolio, nin que éstas impidan ós artistas ou autores usar licencias ceibes. 7. As patentes que monopolizan calquer tipo de software, método comercial, lóxica, algoritmo matemático, información xenética ou seres vivos, os procedementos industriais, regras de xogo, actividades intelectuales, ou de calquer otro tipo de desenrolo intelectual humán, deberían ser ilegais e non deben ser nunca concedidas. 3. Directrices para a educación e o acceso ó coñecemento O apredizaxe é un proceso de construcción social que ten lugar mediante o intercambio de coñecemento, experiencia, e dos diversos matices culturais. A cultura evoluciona a medida que o coñecemento impregna á sociedade. Entendemos a educación como un proceso social que implica un amplo abano de actores educativos, tecnoloxías, entidades e actividades, non só as oficiais e formais. A nósa visión da educación busca fomentar unha cultura de intercambio de coñecemento e innovación educativa que sexa eficiente e sostible. Os seguintes puntos trazan os fundamentos esenciais para o proceso de ceibe desenrolo cultural e creación de coñecemento: Software ceibe O software ceibe (tamén chamado de código aberto) permite estudiar e aprender conceptos en lugar de caixas negras, permite a transparencia en procesos de intercambio de información, asegura a competición e a innovación, proporciona independencia de intereses corporativos e fai medra-la autonomía dos/ as cidadáns/ ás. Por todo elo, as institucións educativas, e demáis lugares nos que se dan procesos educativos deberían usar, promover e implementar software ceibe. Asimesmo, tódo-los programas desenrolados en entornos educativos con fondos públicos deberían publicarse como software ceibe. Acceso aberto As publicacións de acceso aberto aseguran o acceso ós resultados da investigación científica, tanto para usos científicos como para o público en xeral, potencian as posibilidades de aprendizaxe e permiten que distintas disciplinas descubran os resultados das outras. Por todo elo, as universidades e centros de investigación deberían adoptá-lo modelo de acceso abertopara a publicación de traballos de investigación. A solicitude de patentes sobre os resultados de investigacións financiadas con fondos públicos deberían desaconsellarse. As patentes cuios titulares sexan institucións públicas deberían de se liberar de forma irrevocable e ceibes de regalías ou calquer outra restricción. Estándares abertos O uso de estándares abertos e formatos abertos é esencial para asegurá-la interoperatividade técnica, e tamén proporciona igualdade de oportunidades para proveedores/ as rivais, permite un acceso sen obstáculos á información dixital e garante a disponibilidade do coñecemento e a memoria social, agora e no futuro. 4. Necesidades estructurais para unha sociedade do coñecemento de todos/ as e para todos/ as Privacidade Os/ as cidadáns/ ás teñen dereito a: – Navegar por Internet e acceder ós séus contidos de maneira anónima. – Decidir en calquera momento trasladar, modificar ou cancelar os séus datos de usuario de calquer servizo de Internet. – Non sufrir interceptación algunha das súas comunicacións, e a poder cifrá-las súas comunicacións. Dereito ás redes: Liberdade de uso, creación e conexión – A sociedade civil e a administración pública han de te-lo dereito a proveer e implementar servizos de conexión a redes, incluíndo aqueles ofrecidos de maneira gratuíta e sen condicións ós cidadáns. Infraestructuras e regulación do mercado – Neutralidade: A neutralidade da Rede debe ser garantida (léase Glosario de termos e demandas legais sección C, para unha definición máis precisa). – Simetria: Os proveedores de acceso a Internet deben garantir conexións simétricas ou unha proporción de carga/ descarga razoable. Debería existir un acceso á banda ancha a prezos asequibles para calquer cidadán. – Diversidade: Deberían evitarse os monopolios nas infraestructuras de telecomunicacións. Non debería permitirse que as operadoras de telecomunicacións ofrezan o servizo de bucle local conxúntamente con outros servizos de telecomunicacións. Non se debe permitir que o mesmo accionista controle empresas que proporcionan o servizo de bucle local e empresas que promocionan outros servizos de telecomunicacións. Ningunha empresa de telecomunicacións debe controlar máis do 25% do mercado de calquer servizo. Pode haber excepcións a esta cuota para redes operadas polo sector público. Administración pública – O sector público, os proxectos financiados con fondos públicos e aqueles que impliquen ós cidadáns por lei, ou de maneira que afecte ós séus dereitos fundamentais, deberían usar sempre software ceibe e estándares abertos. – Cando non exista unha solución ceibe ou estándares abertos, o goberno ou a administración pública competente debería promové-lo desenrolo do software que sexa necesario. – Os gobernos deben garantir un acceso gratuíto a Internet non exclusivo, independentemente do lugar de residencia de cada cidadán. Cómo deberíase de proceder na administración pública en temas de evaluación e compra de software – A merca pública de software debería avaliá-lo custo total do séu uso, incluídos os custos de deixar de usá-lo e de migrar a un software alternativo. – A contabilidade pública debería distinguir claramente os custos das licencias de software, o mantemento, o soporte técnico, e o servizo, desvinculándoos dos do hardware. 5. Membros do FCForum 1 eXgae 38 ScriptumLibre 2 Networked Politics 39 Felix Stalder 3 Mayo Fuster Morell 40 Franziska Heine 4 P2P Foundation 41 Dmytri Kleiner 5 Michel Bauwens 42 Anne Ostergaard 6 Consumers International 43 Jack J. Marxer 7 Electronic Frontier Foundation (EFF) 44 Alan Toner 8 David Bollier 45 Roberto Santos 9 Knowledge Ecology International / James 46 Asociación de Internautas / Javier Cuchi Love 47 Epidemia / Pablo Ortellado 10 Free Knowledge Institute (FKI) 48 Kim Tucker 11 La Quadrature du Net 49 La Casa Invisible 12 ScambioEtico 50 Margarita Padilla 13 Amelia Andersdotter eurodeputy from 51 Guifi Pirat Partiet 52 Mario Pena 14 European Digital Rights (EDRI) 53 Traficantes de Sueños 15 Creative Commons España/ Ignasi La- 54 Platoniq bastida 55 Yproductions 16 Transnational Institute/Hilary Wainwright 56 Jamie King 17 Students for Free Culture 57 Vittorio Bertola 18 Free Software Foundation India 58 Marco Berlinguer 19 Nagarjuna G. 59 Universidad Nómada 20 John Howkins 60 ASACC / Carmen Zapata 21 Foundation for a Free Information Infras- 61 REEM tructure (FFII)/ Alberto Barrionuevo 62 Toni Verger 22 ALQUA 63 Science, Education and Learning in Free- 23 Isaac Hacksimov dom (SELF) 24 Dyne.org Foundation/Denis Jaromil Roio 64 Ignacio de Castro Arribas 25 The Open Standards Alliance/Stefan Mar- 65 Maria Claudia de Azevedo Borges siske 66 Exit 26 David Evan Harris 67 CSDVA 27 David Hammerstein 68 La impròpia 28 Joan Subirats 69 Josean Llorente 29 Fundación Karisma 30 Carlos Sanchez Almeida 31 Conservas 32 FLOSS Manuals 33 David Maeztu 34 Josep Jover 35 Patricia Vila 36 Javier Candeira 37 IT-Political Association 6, Adhesiones 1 Gnowledge lab To be continued... Versión completa A versión completa deste documento, con referencias, fontes e un glosario, está dispoñible en http://fcforum.net/charter_extended Licencia dual Esta carta está publicada cunha licencia dual. Podes volvela a publicar usando calquera destas licencias: • Creative Commons Recoñecemento- Compartir baixo a mesma licencia 3,0 Unported. • Licencia de documentación ceibe de GNU Créditos e Recoñecemento A traducción ó galego desta carta é unha obra derivada do orixinal, titulada “Carta por la innovación, la creatividad y el acceso al conocimiento” que se ode atopar en http://fcforum.net/files/carta-castellano.corta.pdf . A traducción ó galego é de Iván Navas, Bodescu, licénciase dual baixo os mesmos termos do orixinal e pódese atopar nun mirror no séu sitio web, http://www.guiasinformaticas.es/wp-content/carta_corta_gal.pdf, ademáis de na páxina web do FCForum. Http://fcforum.net Barcelona, 1