Amosando mensaxes organizadas por data para a consulta Rusia. Ordenar por relevancia Amosar todas as mensaxes
Amosando mensaxes organizadas por data para a consulta Rusia. Ordenar por relevancia Amosar todas as mensaxes

20250126

Contra vento e choiva, paz

Contra vento e choiva, paz

    Hoxe, 26 de xaneiro, un domingo máis, tivo lugar a concentración pola paz que se ven tendo en Ribadeo de xeito semanal, a partir do comezo da guerra de Rusia contra Ucraína, e logo de xeito renovado, de Israel contra Gaza, Palestina, Líbano, Siria, Iemen... polo de agora.

    Hoxe, co mal tempo, as vinte persoas que estabamos refuxiámonos baixo a protección do adro do concello, e comecei as intervencións dicindo da reanudación do envío estadounidense de armas a Israel retido ó final do mandato Biden. Eli García Bouso, Suso Fernández, Nana Montañés ou Jesús Irigoyen foron as seguintes intervencións que se poden escoitar no audio, malamente a raíz do tempo e as condicións acústicas no lugar con xente. Coma normalmente, as fotos son de Suso. Ó final, unha foto e un pequeno vídeo das bandeiras no concello, comezando a desgarrarse a galega e algo menos avanzado, a española.







20241001

Paz, agora, o domingo, e sempre

    Un novo domingo está convocada unha concentración pola paz en Ribadeo. Dende o domingo pasado, neste tema da paz, Israel seguiu a martillar en Gaza e Cisxordania ou Líbano, e comezou a invasión deste último país. Iso, na 'guerra/xenocidio' que está 'de moda' polos métodos e a impunidade coa que actúan as forzas israelíes co respaldo dos EEUU e a calada da UE. Pero hai máis, comezando pola Ucraína, onde onte mesmo souberon que Rusia comezou unha nova leva de militares...


20240310

Hoxe, pola paz

 

Hoxe, pola paz

    Ata trinta persoas congregámonos hoxe nas escaleiras do concello de Ribadeo. O motivo, igual que os domingos anteriores, o reclamar a paz, o lembrar que hai que constríla, o lembrarnos a nós mesmos a súa necesidade. Primeiro, eu mesmo, logo Evaristo, Jesús Irigoyen e Xosé Ángel Salvatierra, dixemos unha palabras sobre a paz, sobre o transcurso de diversas guerras, mesmo esquecidas como no Sahara, sobre a hipocresía arredor das guerras, sobre a existencia de diversos grupos pola paz, ou desexando a mellor elección ós portugueses en eleccións, antes de lembrar que o próximo domingo estaríamos alí mesmo e coa mesma idea, e rematar co Grândola, vila morena que xa é tradicional nestes encontros.

    Non fixen gravación, pero  no meu caso levaba un apunte que me servirá agora para tentar achegarme ó que dixen:

    En primeiro lugar, lembrar para que estabamos alí. A procura da paz, a lembranza da necesidade, o traballo de construción, das condicións para que teña lugar.

    Logo, lembrar e lembrarme que non son antisemita, pero creo que o estado israelí é criminal. Non son antiruso, pero penso que Rusia agrede a xente do pobo na Ucraína. Non son antipalestino, pero Hamás perpetrou unha matanza. Non son antiucraíno, pero o estado ucraíno castigou ó seu propio pobo no Donbás.

    Lembrar que, como di a canción, 'As cousas son importantes, pero a xente o é máis. Viva a xente!'

    Cousas que nos lembran que as estruturas de poder moitas veces están contra as persoas. Claro, esas estruturas están ruladas por xente con moito poder e intereses moi fortes. Con cartos, medios de difusión, exército... contra, pola súa propa vontade, pobos moitas veces desinformados e sen defensa equivalente.

    Lembrar tamén que dende a segunda guerra mundial, 158 000 millóns de dólares  foron transferidos de EEUU a Israel en 'axuda militar', a maior transferencia de tal tipo de fondos da historia. É dicir, dende o Irgún, banda extremista predecesora do Tsahal, do exército israelí, e a explosión no hotel Rei David de Xerusalem en 1946, con máis de cen mortos. E pregúntome, que porcentaxe desa cifra de 'axuda' representa a axuda humanitaria sobre a que están a bombardear mentres a xente tenta recollela para sobrevivir? E, que absurdo de intereses mantén o absurdo de axuda para armas ó tempo que a 'axuda humanitaria'?

20231017

NOVOS DATOS SOBRE A REPRESENTACIÓN CONSULAR EN RIBADEO. Chemi Lombardero

    Como un anexo ós libros de Chemi Lombardero sobre o porto de Ribadeo, os que aparecen nas fichas da imaxe arriba, o autor adxunta unha lista co estado actual das pesquisas sobre os representantes estranxeiros en Ribadeo ó longo do tempo:

 

NOVOS DATOS SOBRE A REPRESENTACIÓN CONSULAR EN RIBADEO

Chemi Lombardero

No meu libro sobre o porto de Ribadeo nos séculos XIX e XX inclúese un cadro cunha relación de cónsules que exerceron as súas representacións en Ribadeo. A tal relación estaba copiada en grande parte do libro do profesor Antonio Meijide Pardo (1970), e algúns nomes saíron dos traballos de Pejerto Saavedra (1985), Méndez San Julián (1929) e Juan Carlos Paraje Manso (La Comarca del Eo, nº 3238). Pasado o tempo, en posteriores inmersións no papel vello foron aparecendo novos nomes de cónsules e vicecónsules que aumentaron a lista dos diplomáticos menores que exerceron no noso porto. Estes atopáronse nos periódicos Riberas del Eo, Bandera Católica e Castropol e non foron os menos os que apareceron no Arquivo Histórico da Provincia de Lugo (Protocolos notariais) e do Arquivo Histórico do Concello de Ribadeo (Actas), con motivo doutras pescudas.

Non fai falta aclarar que o ano que se sinala é a data da que temos coñecemento, pero, sen dúbida, deberon ocuparse os cargos en períodos máis longos. Os baleiros na cronoloxía son a proba de que aínda estamos lonxe de completar a lista, mais, con seguridade, coas aportacións doutras persoas, hase chegar a encher o álbum de cromos. Algo así como o que estamos a facer moitas persoas coas coleccións da nosa prensa local, aportando as familias os vellos xornais que teñen nos faiados. Deste xeito, pouco a pouco, vanse enchendo os ocos dos anos incompletos. Na actualidade, a sección de hemeroteca local da biblioteca El Viejo Pancho é unha excepción da que se pode dispor en poucas vilas.

Esta lista consular -é unha obviedade- revela a importancia histórica do tráfico portuario co estranxeiro -a fachada occidental europea- do porto de Ribadeo. Comercio marítimo que procede, ao menos, da Idade Media e chega ata os nosos días con moi pequenos períodos de interrupción.

A relación remata con mister Grey, o vicecónsul inglés que formaba parte da rede de representantes-espías que os ingleses tiveron durante a 2ª Guerra Mundial por todos os portos e cidades españolas de interese para vixiar a colaboración que a ditadura franquista prestaba a Alemaña. Mister Grey viviu eses anos no hotel Ferrocarrilana, do que gardou sempre un bo recordo, como puido constatar o médico Mario López Durá que o foi visitar á súa casa de Inglaterra cando fixo un ano de prácticas en 1947 nun hospital de Manchester.

1623 Juan Gallo     Cónsul das Nacións Estranxeiras

1630 Juan Gallo     Cónsul das Nacións Estranxeiras

1642-45 Dionisio Li     Cónsul das Nacións Estranxeiras

1647, 1663 Thomas Foord     Cónsul das Nacións Estranxeiras

1652 Dionisio Li      Cónsul das Nacións Estranxeiras

1664 Paulo Francisco Braquefort     Cónsul de Inglaterra e Nacións Estranxeiras

1672 Bernardo de los Ríos y S.Germán     Cónsul de Francia

1687 Paulo Francisco Braquefort     Cónsul de Inglaterra e Nacións Estranxeiras

1727 Julio Arango     Cónsul da Nación Inglesa

1734 Julio Arango     Cónsul de Inglaterra

1743 Juan Francisco     Cenzano Vicecónsul de Francia

1752 Domingo Alexos     Cotarelo Cónsul de Inglaterra

1752 Juan Francisco     Cenzano Cónsul de Francia

1766 Juan Francisco Cenzano     Vicecónsul de Francia e Inglaterra

1776 Román Travieso dos Couces     Vicecónsul de Inglaterra

1780 José Benito Maimó     Vicecónsul de Portugal

1782 Román Travieso dos Couces     Cónsul de varias nacións

1795 José Antonio Campoamor     Vicecónsul de Portugal

1795 J. L. Pardiñas     Vicecónsul de Portugal

1796 D. Mª López Becerra     Vicecónsul de Francia

1801 Román Travieso dos Couces     Vicecónsul de Dinamarca e Inglaterra

1803 Pedro Miranda Villami    l Vicecónsul de Dinamarca e Suecia

1803 J. C. Pimentel Silva     Cónsul dos E. E. U. U.

1803 Román Travieso dos Couces     Vicecónsul de Suecia

1804 Luis del Prado     Vicecónsul de Dinamarca e Inglaterra

1807 Francisco María Amor     Vicecónsul de Portugal

1808 Antonio Prado     Representante de Inglaterra

1813 Francisco María Amor     Vicecónsul de Portugal e Inglaterra

1816 Francisco María Amor     Vicecónsul da S. M. Británica

1818 Diego María Barrera     Vicecónsul de Francia

1820 Francisco María Amor     Vicecónsul da S. M. Británica

1821 J. León Sexce     Vicecónsul suplente de Rusia

1833-35 J. León Sexce     Vicecónsul de Inglaterra

1835 Diego María Barrera     Vicecónsul de Francia

1844 J. León Sexce     Vicecónsul de Holanda

1881 José Ramón Moscoso     Cónsul da República Arxentina

1884 Carlos Casas Muñoz de Estepa     Cónsul de Francia

1887 Laureano Noceda Martínez     Vicecónsul da República Arxentina

1893 Carlos Casas Muñoz de Estepa     Cónsul de Francia

1893 José María Fernández Arruñada     Vicecónsul do Uruguay

1899-11 Secundino Barcia Arango     Vicecónsul da República Arxentina

1923 Carlos Casas Couto     Vicecónsul de Portugal

1923 Carlos Casas Couto     Axente de Austria-Hungría

1931 Agustín Torrontegui     Cónsul de Inglaterra

1941-45? Rodrigo Grey     Vicecónsul de Inglaterra

Chemi Lombardero

 

20230925

Na Veiga, pola paz

Foto de Suso Fernández

    Este sábado, a concentración pola paz desprazouse ata a Veiga. Itinerante, o próximo último domingo de mes (día 29 de outubro), a concentración terá lugar ás 12:30 diante do concello de Ribadeo.

    Ben, na Veiga unha trintena de persoas do occidente asturaiano e a Mariña lucense reunímonos para pedir activamente a paz. Para tentar axudar a construíla. Lin e fixen un pequeno comentario do resume que realizou Suso Fernández, logo dixo unhas verbas Evaristo Lombardero sobre o movemento da paz na zona e as actividades cara ó futuro e log unha persoa de Navia falou da posibilidade de rachar coa financiación armamentista polo uso de institucións como a 'Banca Ética' Fiare.

    O que lin e o comentario:

EL SALTO DIARIO.COM

LA PLAZA

Gil-Manuel Hernàndez i Martı́

En el sistema capitalista, los Estados están controlados por las élites económicas, los Estados capitalistas más poderosos tienden a ejercer su dominio colonial sobre los paı́ses más débiles, imponiendo su influencia económica a la fuerza

Por otro lado, la “guerra contra la vida” se convierte en una metáfora para describir cómo el capitalismo, impulsado por la competencia, el deseo de crecimiento y la búsqueda incesante de beneficios y sobre todo el mito del progreso, para sostener la vida en la Tierra.

Esto nos lleva a fenómenos como la explotación y privatización de recursos naturales, la contaminación y degradación ambiental,o el desplazamiento de comunidades indı́genas.

El capital genera guerra y la guerra genera capital. Ambos factores son inseparables.

A qué denominamos La guerra mundial crónica

A partir de la segunda guerra mundial la llamada Guerra Frı́a se desarrolló como una serie de conflictos armados periféricos entre el capitalismo de mercado liberal y el capitalismo de estado “comunista”

Tras la caı́a del Muro de Berlı́n parecı́a que la idea del “fin de la historia” habı́a prevalecido. Pero surjieron crisis economicas y sociales al tiempo que se agravaba la crisis energética. A partir de 2014 estallaron nuevos conflictos bélicos o se intensificaron otros previos y se fueron internacionalizando. Tal fue el caso de la Guerra en Siria e Irak, las guerras del Sahel en África occidental, la Guerra en Yemen, la Guerra de Libia,las tensiones entre China y Taiwán,Israel y Palestinos, Marruecos y el Sahara y la guerra que estalló en el este de Ucrania con la anexión de Crimea por parte de Rusia y los combates entre fuerzas ucranianas y separatistas prorrusos en las regiones de Donetsk y Lugansk.

Estos conflictos podrı́an haber constituido el prólogo de lo que algunos analistas consideran como el inicio de la Tercera Guerra Mundial, desencadenada por la invasión rusa de Ucrania el 24 de febrero de 2022.

No obstante, es crucial subrayar que gran parte del mundo aún no es plenamente consciente de esta situación, tal como ocurrió en las guerras mundiales anteriores.

La guerra mundial en curso es tanto una consecuencia como una causa de una feroz competencia por los recursos esenciales para el mantenimiento del sistema.

Los impactos de esta situación pueden ser demoledores para las poblaciones civiles, con un aumento de las hambrunas, el abandono, la mortalidad y un sufrimiento generalizado. Además, se corre el riesgo de que se intensifiquen los conflictos étnicos y sectarios, y de que se acelere la degradación social de vastas regiones del planeta con el uso de armas de destrucción masiva.

Este contexto bélico también agrava el daño a la biosfera y acelera el cambio climático, contribuyendo a una catástrofe ecológica de dimensiones alarmantes.

La guerra que está en marcha se asemeja, en realidad, a una Tercera Guerra Mundial crónica, que podrı́a describirse como un conflicto global continuo, a modo de guerra civil global permanente.

Aunque nunca se debe descartar la posibilidad de una autoaniquilación a gran escala mediante el uso de armas nucleares. Algo que las élites mundiales han evitado históricamente para mantener su estructura de poder.

En una guerra mundial crónica, la lucha se puede prolongar por un perı́odo de tiempo significativamente más largo e indefinido que las dos guerras mundiales anteriores. Puede extenderse durante décadas. Involucrarı́a múltiples paı́ses, alianzas y frentes de batalla cambiantes en diferentes regiones del mundo.

Es muy probable que una guerra mundial crónica provoque una crisis humanitaria permanente, con millones de personas desplazadas, falta de recursos básicos y sufrimiento generalizado. El conflicto tendrı́a un impacto desastroso en la economı́a global y el agotamiento de los recursos materiales y financieros de todos los agentes implicados. Y propiciarı́a todo tipo de radicalismos y extremismos, con miles de millones de personas traumatizadas por la violencia permanente y la inseguridad constante.

    En resume, as guerras non poden collerse illadas, non nacen sen unha semente, sexa a ambición dun grupo ou país, a desigualdade, a falta de liberdade ou o que sexa, e os seus efectos non quedan reducidos ó seu tempo e espazo, senón que impregna a sociedade e están entretecidos coas outras crises, sexa a climática, a medioambioental, a de recursos ou a social.

    En fin, un paso pequeno na tentativa de construción da paz.

20230420

Do descontrol do mundo

Do descontrol do mundo

    Vai bo día. É dicir, o que se lle chama hoxe en meteoroloxía bo día, co ceo despexado e tranquilo, moita luz e temperatura agradable, vento suave... En Ribadeo, día de mercado, cun bule bule normal, e as típicas relacións da xente na rúa, nos comercios, nos bares, incrementadas respecto a outros días polas persoas que baixan mercar. Imos cara ó verán, os días medran e ata parece que o espírito ‘é máis’. Estamos falando na pequena escala dun pobo galego nun momento determinado.

    Se collemos algún tipo de medio de comunicación, dende o papel a internet, pasando pola radio ou a televisión, a cousa pinta diferente, tanto pola escala temporal das noticias como pola súa escala espacial. E non fai falta mirar á natureza, co cambio climático e os efectos sobre a seca ou a temperatura, ou á contaminación, de plásticos a produtos químicos pasando por ruído ou ata por luz, ou a escaseza de recursos, ou a mala distribución, de alimentos e tamén de poder. Chega con mirármonos uns ós outros, a propia xente entre nós e de forma grosa, de sociedades ou estados en conxunto.

    Escoitaremos que China vai entregarlle armas a Rusia, agora xa á vista, sen ocultación, par usar na guerra da Ucraína, esvaecendo así a neutralidade que esgrimía mesmo para propoñer un tratado de paz. Mentres, en ‘occidente’ clámase contra esa entrega, deixando á beira sen pudor a propia entrega de armas e información á Ucraína. O conflito escada, pouco a pouco, e de pouco serven as semellanzas históricas con períodos pasados para frear o avance non dunhas ou outras tropas, senón da destrución. E iso dende unha causa que se clama como tal por algúns ou doutra causa reclamada así por outros, ou mesmo por outras causas -mesmo esquecidas ou escondidas- que non se reclaman, pero que o son máis cas reclamadas por uns ou outros.

    Onte botaban na tele ‘Tora, tora, tora!’, película sobre o ataque a Pearl Harbour que deu pé a que os EEUU entraran na guerra do Pacífico despois de entrar xa efectivamente en guerra contra Alemaña, converténdose así as guerras que viñan desenvolvéndose nunha única guerra mundial con só uns poucos países neutrais. Mais a película céntrase nun relato novelado e épico, e elude todos os feitos previos, que son moitos e que representan unha escalada, como calquera pode colixir, sen ir máis lonxe, na Galipedia (https://gl.wikipedia.org/wiki/Segunda_guerra_mundial). Remexendo nos anos anteriores, hai quen di que a segunda guerra mundial comezou non coa invasión de Polonia en 1939, senón case dez anos antes, en Asia, cun pequeno conflito e foi medrando ó tempo que xurdían metástases ata chegar ó conflito xeneralizado. Ás veces, abondaba cunha mera declaración dun político secundario dun país tamén secundario, ou unha nova de prensa apoiando a posibilidade dun cambio de postura do país para dar un pasiño máis cara á guerra mundial.

    Do mesmo xeito que nos anos trinta do século pasado non había drons dirixidos dende unha poltrona dunha oficina nalgures lonxe de onde depositan a súa carga mortífera, mesmo con axuda da intelixencia artificial, tampouco había constancia instantánea vía satélite dos posibles movementos de tropas, nin armas atómicas, nin mísiles que as portaran ata as antípodas se é necesario. A guerra era mundial porque se estendía polo mundo adiante, pero loitando en frontes, mentres na actualidade a posibilidade é que non haxa frontes, que o fronte sexa a túa propia casa, a miña e a de Igor Vasilenko se existe, onde queira que viva. Todos, en conxunto, e ó tempo.

    O que si había era escalada. Coma hoxe.

20230215

Que guerra?

Que guerra?

    Facendo un repaso, atopamos a guerra na Ucraína (entre a Ucraína e Rusia, lembramos) como a máis potente a nivel noticias mundo adiante. Mais non é a única que se libra con armas convencionais. De calquera xeito, hoxe as guerras que se fan con armas 'de fogo', con mortos que se poden fotografar cunha ferida de bala, e que se transmiten nos medios como guerra, son as menos. Pouco se fala da guerra a través da internet para conseguir dominar ó declarado como inimigo sen disparar un só tiro, por moito que de cando en vez aparezan titulares indicando que un ou outro país está detrás dun ataque ó funcionamento de determinada infraestrutura ou actividade dun terceiro. Ou das guerras económicas, na procura da asfixia dalgún grupo por falta de financiamento ou por non permitirlle acceder a recursos, (aínda que produzan mortos que non son noticia) como o caso dos EEUU e Cuba, ou a guerra económica solapada agora mesmo coa de Ucraína e Rusia, co resultado secundario do acaparamento de gas por parte de Europa que asfixia a países do terceiro mundo. Aínda así, hai outros tipos de guerra, a máis deses, ao que parece...

    Hai pouco, nun xornal asturiano, atopeime cunha carta ó director que titulaba 'Morte ás empresas!'. Como o título me chamou a atención, pasei ó contido. O contido, no que aparecía o goberno insípido desabrido inhóspito comunista terrorista de España, tróuxome á cabeza varios temas relacionados coa economía, a sociedade e o medio no que nos desenvolvemos. E si, nesa carta, aparecía tamén o termo 'guerra': "guerra contra as empresas" (iniciada e protagonizado polo goberno, enténdese). As verbas aguantan todo, e isto tamén, case o mesmo día que outro empresario, tras unha referencia semellante contra o mesmo goberno, non se explicaba os beneficios récord que obtivo a súa empresa.

    A carta-diatriba á que me refiro corresponde a un tipo de matonismo, e está inserta nun chamamento ó combate interno nunha sociedade: esa é unha chamada para a rotura, e que gane o máis forte, que resultará a maioría das veces o que ten máis recursos de todo tipo. É a mesma táctica que se empregou dende tempo inmemorial para machacar a un inocente designado contrario cando alguén se cre seguro e superior, pensando en que as ganancias posteriores superarán as (súas) perdas iniciais -por suposto, que os outros, vistos como perdedores, non podan dicir o mesmo, non importa-. Seguro, porque se non, non atacaría, e superior, porque atacar a iguais non é 'ético' (debido ós perigos que acarrea). De aí que non sexa o común que os corruptos se ataquen os uns ós outros tomando como base a súa corrupción, sendo máis doado que cooperen nela. E de aí que, quen se sente seguro economicamente e superior por considerarse independente de estado e sociedade (como se as empresas viviran illadas dos clientes e non se beneficiaran das estruturas artelladas a través de entidades sociais) se dea o gusto de desbarrar protexido en modo abuso mesmo fronte a entidades teoricamente poderosas como o goberno. E lembrar, sen defender todas as accións gobernamentais nin moito menos, que o goberno, debido a accións anteriores (e sobre todo, de gobernos anteriores) vese atado en moitas ocasións.

    É así que quen se cre seguro pode desenvolver unha sensibilidade ó agravio por outros, pero desentendéndose do inflixido por el. Unha mentalidade que se dopa entre iguais, entre quen sente algo semellante e fai que o propio constrúa e constitúa un mundo aparte, onde o que conta son 'eles' ('nós'), e o resto, sinxelos 'recursos' ó seu servizo, recursos dos que teñen o poder e mesmo o deber de aproveitar ó seu favor, sexa auga, vento ou xente.

    Unha nota final: está demostrado que toda guerra é mala... e que a aceptación dun resultado electoral depende da aceptación dos outros (como iguais). Non esperes que outro acepte as túas decisións se non te ve como igual.

20230110

A batalla do Ebro

Esquema sobre a batalla do Ebro. https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ficheiro:Batalla_Ebro.png lic. CC BY SA 3.0 por PACO

A batalla do Ebro

    Pouco sei da batalla do Ebro, importante eixo de operacións na guerra civil española. Entre ese pouco, está que foi unha batalla de desgaste, con capítulos como a tentativa de cruce do Ebro de soldados da República que non sabían nadar (en xeral), uns quilómetros río abaixo dun encoro controlado polos sublevados, e que rematou en desastre, como -visto dende agora- era previsible.

    Entendo que o desenvolvemento inicial da batalla xurdiu sobre o terreo, sen unha planificación xeral previa no sentido de aproveitar a liña da fronte como vía de desgaste do inimigo, pero despois foi aproveitado por unha forzas que estaban a ser fornecidas de material bélico polas 'potencias do eixo' que provocarían a segunda guerra mundial. Fronte a esas forzas, estaba unha República sen colchón externo de ningún tipo, que poucas armas puido mercar, literalmente, a prezo de ouro, a sumarlle o desgaste da división interna, e que rematou exhausta, o que propiciou a perda da guerra.

    Viñéronme á cabeza estas ideas xerais a conto da guerra na Ucraína. O mesmo que no golpe fascista que se deu en España, na Ucraína, Rusia tiña pensado rematar en pouco tempo a invasión, uns poucos días. E o resultado non está sendo así, o mesmo que non o foi en España.

    O mesmo que en España, onde se rematou librando en certo xeito unha guerra por delegación, na Ucraína inicialmente as forzas ucraínas, pero logo tamén as rusas, están a recibir material estranxeiro, sexa máis ou menos doado (Ucraína) ou mercado (Rusia).

    Evidentemente, hai máis paralelismos, pero tamén moitas diferencias, comezando polo feito de ser nun caso unha sublevación militar contra un estado democrático e noutro unha invasión, ou, noutro aspecto totalmente diferente, que en España o intercambio económico daquela co estranxeiro era máis ben escaso, e agora tanto a Ucraína como Rusia son subministradores de materia primas a escala global, abondo como para distorsionar os mercados mundiais como está a suceder, en parte, por ese motivo.

    Volvendo ó comezo, o desgaste. Máis aló do mando actual do 'xeneral inverno' na zona, que a máis de implicar unha certa diminución nas operacións militares está sometendo á poboación ucraína a unhas condicións invernais difíciles de soportar, os fluxos de subministracións de Ucraína a fóra, como os de cereais, están a verse moi dificultados e implicando unha suba no prezo de determinados alimentos, mentres a Rusia non lle resulta moi difícil desviar as súas exportacións de hidrocarburos a outros países, máis aínda coa 'colaboración desinteresada' dos EEUU tirando da UE para que lle compre hidrocarburos máis caros, elevando con elo o prezo desas materias primas e a caixa de Rusia. De xeito evidente, é máis complicado, pero esas son as liñas xerais.

    Por outra banda, o material militar está sendo consumido de xeito rápido, e a UE, como subministradora e subvencionadora principal sufre ese desgaste, ó tempo que Rusia, tamén o sufre, pero necesita menos tirar das subministracións doutros países, como Turquía (a quen, por certo, se lle leva dando largas varios decenios para a súa entrada na UE, cun aparente cansazo do tema xa hai tempo) pois ten unha industria militar potente propia.

    Así as cousas, todo leva a unha guerra, que máis aló da inxustiza propia de toda guerra e das supostas causas desta en particular, é un desgaste de competidores adxuntos ós grandes xogadores mundiais. Por unha beira, os EEUU, coa delegación de axuda na UE, que é quen sufre as represalias rusas, e pola outra, China, animando a Moscú e facéndoo caer máis nas súas redes. 

    Falábase hai algún tempo de mundo multipolar. Si, parece que cada vez máis, pero ó tempo, os grandes teñen como tradición non deixar medrar ós pequenos, e cando os pequenos logran ser grandes, seguen coa tradición, esmagando ós que son máis pequenos (aínda que antes fosen grandes, como os países da UE).

    Vivir para ver? Neste caso, está visto na historia moitas veces antes...

20220909

Non é por a Ucraína, é por nós

Convocatoria da concentración pola paz de Ribadeo, para o xoves 15

Non é por a Ucraína, é por nós

    Non, non nos deixemos levar nin nos levemos nós mesmos a engano: en boa parte dos casos, diría que na grande maioría, das (poucas) concentracións que se fan contra a guerra hoxe en día, non é "pola agresión rusa", nin "pola guerra contra Ucraína", senón pola paz, pola paz en todos os lugares e contra todas as guerras, incluídas as guerras internas de máis dun estado contra parte da súa poboación. E, aínda que só sexa por lembranza do dito de "primeiro viñeron polos (...), logo polos (...), logo viñeron por min, e non quedaba ninguén para defenderme", dicir que as concentracións fanse por todos nós. Un nós amplo, que non exclúe a ninguén, mesmo nin á xente que decide atacar. Iso, aínda tendo en contra meses de propaganda bélica ‘na procura paz por apoio a unha das partes’. E non, non se trata de dicir que a Ucraína comezou a guerra, e non Rusia, como parece abandeirar certa xente, pero tampouco de comungar con rodas de muíño dicindo que os atacados foron, son e serán santos, e os atacantes, demos. Calquera pode rastrexar que Rusia comezou atacando, pero antes Ucraína (e a OTAN) incumpriu palabras dadas, que antes había un conflito ás beiras do río Don coas dúas partes implicadas, rusos e ucraínos, que Rusia ocupou Crimea, onde xa tiña unha base nese territorio adxudicado a Ucraína na división da URSS, ou que, mentres Rusia corta o subministro gasista a Europa por Polonia ou o Báltico, aínda pasa gas ruso a Ucraína, ou aínda, que Europa lega pagado, dende que comezou o ataque a Ucraína, máis cartos a Rusia do que lle leva costado a esta a guerra. Botóns de mostra, entre sorprendentes e hilarantes se non fora polo que implican, de feitos que se pretenden ocultar e descartar ou ben magnificar e manipular por riba, ou ó tempo que os desastres da guerra. E iso por non mentar o que supón a guerra e as medidas tomadas en consecuencia para outras cousas, como a emerxencia climática.

    Hai tempo xa que a concentración que sigo, a de Ribadeo, vai case para trinta xoves ás oito da tarde diante da casa do concello, ven diminuíndo en número de asistentes. Nas últimas, mesmo sobraba algún dedo para facer a contaxe. Pero segue a facerse, segue a lembranza de que hai guerra, de que non debera habela e de que a paz constrúese. A historia desa concentración comezou cunhas poucas deceas de persoas a partir dunha convocatoria anonimizada, chegou rápido ó par de centos de participantes, e logo sufríu unha caída longa ata hoxe, na que a asistencia vaise mantendo, ímonos mantendo, de xeito irregular: algunha vez falta alguén das persoas habituais, algunha outra ven alguén que non soe aparecer outras semanas.

    Nas primeiras convocatorias escoitábase falar moito sobre o ataque ruso. Pouco a pouco, foron predominando e quedando en solitario os chamamentos á procura activa da paz, das paces en tódalas guerras, famosas e visibilizadas ou non, guerras con décadas de existencia ou recentes, aquela que están no seu punto álxido ou as que continúan de xeito larvado, sexan entre estados ou internas dun estado contra parte do seu pobo...

    Non, non é por Ucraína, senón por nós, que debemos seguir a lembrar que a paz necesita un traballo para preparar o ambiente.

20220404

Botín de guerra

    Procuro non mirar constantemente as novas da guerra. Tentar desactivala no que poda, edificar a paz, si, pero absorber unha tras outras as miserias humanas que se manifestan nunha guerra é nocivo, é instaurar a guerra no noso propio corpo, no noso propio ser. Aínda así, de cando en vez escoito ou paso os ollos por diante de noticias de guerra. Non de partes de guerra, senón en xeral. E non de calquera guerra, que a guerra coa que nos están bombardeando agora ten unha serie de nomes asociados: Ucraína, Putin, Rusia, Zelenski... Para min, ten xa un nome máis: muller.

    As atrocidades diversas de tódalas guerras impactan, e tentar clasificalas parece unha labor inhumana, de colaboración coa propia guerra. E esa clasificación coido pode variar coa guerra ou a época na que se desenvolve. Mais como guerra, fixo que hai algunha constante. E unha delas está asociada coa parte que leva a muller nas guerras.

    'Nesta', na guerra na Ucraína, sabemos que saíron xa millóns de persoas do país, tentando refuxiarse en Europa. Nunha Europa que di que vai acollelas de xeito dilixente mentres no Mediterráneo segue a morrer xente e mesmo algún país traizoa a cidadáns seus no deserto do Sáhara axudando coa escusa de evitar recibir máis inmigrantes. Ben, pois esas persoas que fuxiron a Europa son mulleres e nenos: os homes non poden saír.

    Nesta guerra sucédese a desinformación, pero non cabe dúbida do sufrimento da xente. Hoxe, con minutos de diferenza, xunto unha noticia na que unha ucraína tería sido violada a punta de pistola por un ruso -unha violación máis-, con outra na que outra ucraína é atada indefensa a un poste co cu ó aire no medio dunha cidade despois de ser violada e ante a indiferenza dos transeúntes -unha muller máis-. No primeiro caso, a muller estaría gorecéndose cunha crianza nun grupo nun soto, pero ante as armas, pouco que facer, como se o ser un acto de guerra variara moitas consideracións. No segundo, a muller sería unha 'terceira columna' do inimigo na poboación, como se encadrando o acto nunha guerra volveran variar as consideracións. En ámbolos dous casos, de ser home seguramente o sucedido sería diferente.

    É unha constante nas guerras. As mulleres son botín de guerra. Dende hai moito. Polo menos está documentado dende o mitificado rapto das Sabinas que deu pulo ó nacemento do Imperio Romano. Non son o único botín nin as únicas persoas prexudicadas, pero si unha constante que pasa por machacar ó máis débil. Sona, non? O típico acoso, que de ‘escolar’, o máis escoitado nos últimos tempos, pasa a calquera outra faceta, tempo ou lugar na vida: machacar a quen ten menos poder, está máis illado, vese máis débil. Segue a soar, verdade? E moitas veces, coa complicidade doutra xente, que se sinte poderosa polo feito de poder machacar a quen é máis débil. Revisa. Revísate.

20220403

Primeiro sábado de abril, concentración de pensionistas (20220402)

    Ata corenta persoas participaron ca concentración de pensionistas nun tempo chuvioso, pero que abriu a partir daquela. Deixo en baixo o lido por Evaristo Lombardero, desta volta o único orador, e un par de fotos de Suso Fernández.

    Unha nota: comezouse unha recollida de sinaturas.



 

Bo día.

 

Imos comentar tres temas da máxima actualidade para o colectivo de pensionistas, aínda que como todo o que nos afecta son asuntos que veñen de vello aínda que se están agudizando recentemente.  

 

En primeiro lugar temos o informe presentado por Enriqueta Chicano, presidenta de Tribunal de Contas, o martes 22 de marzo diante da comisión mixta Congreso-Senado sobre “gastos impropios” cargados ás contas da Seguridade Social dende 1989 ate 2018. O Tribunal de Contas calculou que neses 29 anos cargáronse aos fondos da Seguridade Social 103 690 millóns de euros como   mínimo en partidas non contributivas, e que polo tanto deberan haber sido financiados polos presupostos da Administración Xeral do Estado. E fixádevos que traigo este dato que xa coñecemos porque ven de ser presentado polo Tribunal de Contas, cuxos 12 membros son nomeados polo Congreso e polo Senado pero a súa independencia dos partidos políticos é bastante grande xa que unha vez nomeados teñen un regulamento autónomo para fiscalizar as contas do estado.

 

Pero é que a cousa vai bastante mais alá porque o mesmo tribunal de contas recoñece que unha gran parte dos gastos impropios financiados pola Seguridade Social son agora imposibeis de calcular como consecuencia da transferencias ás CCAA e de financiancións doutras partidas máis complexas nas que non me vou extender.

 

E esto ven a conto ademais porque recordaredes que en outubro de 2021  as plataformas de pensionistas presentamos diante do parlamento a esixencia de que se fixese unha auditoría das contas da seguridade social e aquela proposta foi discutida e aprobada polas plataformas do movemento de pensionistas a nivel de todo o estado e posteriormente recolléronse penso que unhas trescentas mil sinaturas e agora vemos o resultado. Ademais dos 63 mil millóns de euros transferidos aos bancos, dos que non devolveron máis que uns seis mil millóns. Aínda que sobre esto segue habendo certo obscurantismo, temos a que cifra real de gastos impropios cargados aos fondos da seguridade social é moi superior á que se recoñecía, que foi descuberta pola iniciatva dos movementos de pensionistas ao esixir a auditoría de contas da Seguridade Social e que supón polo menos o monto total das pensións do estado español dos dous últimos anos. Non me extendo, so insistir no cinismo dos que seguirán repetindo que a S. Social non é sustentable e todas esas lerias da dereita e de unha parte do goberno.   

 

O segundo tema que quero comentarvos é que o día 24 de marzo, ou sexa o xoves da semana pasada, o goberno, o PP, Ciudadanos e Vox sumaron os seus votos para rexeitar a enmenda a totalidade do proxecto de lei para o impulso dos Plans de Pensións de Emprego presentada por Esquerra Republicana de Cataluña, EH-Bildu, Más país-Equo, BNG e Compromis. Non me vou extender nesto porque xa o temos moi comentado estas semanas e como sabedes o Proxecto de lei foi aprobado polo Consello de Ministros o 22 de febreiro. Este proxecto, como é sabido, é un paso importante cara á privatización do sistema de pensións. Por unha banda favorecendo a capitalización dos particulares que só poderán asumir os colectivos con ingresos mais altos, en segundo lugar facilitando a xestión privada de estes fondos, e sobre todo reducindo a cotización das empresas de xeito que a descapitalización dos fondos de pensións será inevitablemente progresiva. Máis unha vez compre suliñar que este proxecto é o resultado de unha decisión política, que non ten a mais mínima xustificación dende o punto de vista da planificación económica, que non aporta nada para garantir o futuro da sustentabilidade do sistema de pensións e que só conduce a poñer nas mans  das grandes financieiras enormes cantidades de capital que destinarán onde estimen máis beneficioso para elas sen ningunha compensación para as clases traballadoras.  

 

Finalmente quero comentarvos o que xa esiximos por enésima vez. E é que agora imos iniciar a recollida de sinaturas para presentar ao goberno no mes de xunio para que se aplique a subida das pensións de acordo co IPC real e non con eses sistemas de cálculo retorcidos que non reflicten o aumento verdadeiro dos prezos para a as clases traballadoras. Como sabedes estamos diante de unha suba que está a carón do 10 por cento, por unha serie de razóns anteriores ás que se suma a recente guerra de Ucraína e as políticas económicas arredor dos mercados das enerxías. Non me vou meter na trampa ou no bucle de si esta suba de prezos e por culpa de Arabia Saudí, de EEUU, de Rusia, ou de calquer outra  potencia petrolífera ou enexética. O único que quero suliñar é que as clases traballadoras non se poden  poñer como pardillos a discutir se foi antes o ovo ou a galiña que é o que eles queren. Naturalmente eu leo, como todos vos, noticias, declaracions e artigos sobre a suba dos preczos, pero por un ouvido me entran e por outro me saen ou por un ollo me entran e por outro me saen. Non digo que non esteña ben ler, informarse, recoller información e opinións de medios e dirixentes serios. O que non se pode facer é tomar partido polas regueifas entre os poderes políticos e económicos alleos aos interses das clases traballadoras. Os prezos suben sencillamente porque os que teñen a sartén polo mango queren gañar máis e porque esa é a dinámica natural do sistema capitalista. Pode haber algún empresario moi rico que polos motivos que sexa dea algunas doazóns ao terceiro mundo, aos hospitais ou a calquer outra actividade caritativa, pero eso non ten nada que ver ca estratexia de acumulación de capital á que esta abocado inexorablemente o sistema capitalista e que conduce sempre e en todos os países ao aumento dos prezos para aumentar as ganancias do conxunto do sistema independentemente de que algunhas empresas ou algúns capitalistas se arruinen no proceso devorados por outros da competencia. Pero ese é problema deles. Entón esto ten que quedar moi claro para todos os sectores das clases traballadoras: todas as disculpas e excusas sobre que se aumentan os salarios e as pensións aumenta a inflación son falsos argumentos para xustificar as ganancias desorbitadas do capital e a sua voracidade insaciable especialmente no momento actual que a chamada financiarización fai que a economía especulativa domine a economía produtiva e poña os prezos e os produtos de primeira necesidade fora do alcance das economías da clases mais necesitadas.  

 

Polo tanto esiximos sen ningún tipo de dúbidas o noso derito a reclamar a suba das pensións con arreglo ao IPC real e non manipulado nen afeitado, moi especialmente das pensións mais baixas..  

 

GOBERNE QUEN GOBERNE AS PENSIONS DEFENDENSE!!!   

20220326

AMBIENTE NAVIDEÑO. José María Rodríguez Díaz (2007)

    Unha entrada en paz, lexible en boa parte en clave actual, quince anos despois.

Sábado, 15 de diciembre de 2007

AMBIENTE DE NAVIDAD

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 10:52 

AMBIENTE NAVIDEÑO  

Mientras el mundo sigue revuelto con los grandes temas sin resolver, la economía haciendo agua por todas partes, la emigración huyendo del hambre y de la miseria, exponiendo todos los días sus vidas en los cayucos en su lucha por una vida mejor, las guerras y el terrorismo haciendo jirones las vidas humanas, mientras esto sucede, digo, en Argentina Kirchner entrega el poder a su señora como quien le pasa el bollo para el desayuno, en Rusia el presidente Putin nombra presidente a Medvedev y Medvedev nombre a Putin primer ministro y en Polonia los hermanos Kaczynski llegaron a reunir Presidencia y Gobierno en una misma familia. Todo para perpetuarse en el poder ante la pasividad del pueblo. Y hasta en la misma Iglesia hay quien percibe indicios de nepotismo en el nombramiento de los obispos. Todo como en los viejos tiempos de la Edad Media, pero ahora disimulados por la democracia.

Y ya en nuestra patria, España, agitada por las olas del terrorismo, navega a la deriva sin que los dos capitanes logren ponerse de acuerdo sobre la singladura a seguir en puntos como el terrorismo, la economía o la división territorial.

Y mientras esto pasa en el mundo, nosotros aquí en Ribadeo, en este suave clima invernal que disfrutamos, poco a poco nos vamos acercando a la Navidad. En este ambiente sereno, de aparente tranquilidad política, la gente se dispone a hacer acopio de lo necesario para celebrar estas fiestas sin desequilibra la economía familiar. Se trata de adaptar la cesta de la compra a las posibilidades reales de cada familia. Sin renunciar a los ritos que exige una celebración como esta, se impone la moderación en los gastos superfluos. Una actitud que el propio regidor municipal parece compartir con la aparente austeridad en la decoración ambiental de estas fiestas. Los tiempos que corren no están para aventuras. La energía es muy cara y su producción muy lesiva para el CO2. Por eso conviene esforzarse en evitar el abuso que, muchas veces, se hace de la energía, con el consiguiente daño para el bolsillo y el medio ambiente. Y menos mal que la revisión de la memoria histórica no llegó aún a meterse con los embalses, otra herencia del franquismo. La rutina diaria con que discurre la vida social estos días en Ribadeo no se ve alterada por nada. La gente se mueve tranquila, dedicada a sus trabajos y labores. Salvo algunos casos de grave enfermedad que se están dando últimamente, muy comentados en las tertulias por su impacto social, parece que la rutina de la vida diaria se convierte en norma de convivencia sin que nada presagie la proximidad de estas fiestas. Únicamente se ve alterada con la celebración de algunos actos culturales, como el fenómeno del 'contacontos', tan de moda actualmente, con el que la concejalía de cultura trata constantemente de entretener a los vecinos, sustituyendo así la tradicional función de los abuelos. Pero en el ambiente de estas fiestas se palpa cierta actitud de pasividad, ¿fruto, acaso, de los malos presagios que se avecinan?

Los mismos partidos políticos de la localidad, entretenidos en el estudio del tan llevado y traído Plan de Urbanismo, están contribuyendo con sus actitudes de suavidad y tranquilidad aparente, y parece que también con sus acuerdos, a que esta atmósfera de paz que se palpa entre los vecinos no se vea alterada con sus crispadas manifestaciones, tan frecuentes en otros tiempos pasados. Esperemos que nos permitan pasar estos días tranquilos para que la gente pueda disfrutar con paz y tranquilidad de sus vacaciones, de sus celebraciones familiares y de sus sanas diversiones con los amigos. Pero la calma suele ser, casi siempre, preludio de la tempestad. La paz tiene fama de efímera. Y pronto veremos como, otra vez, se agitan las tranquilas aguas de la política empujadas por vientos huracanados.

Feliz Navidad.

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20220322

Un papel en branco

Un papel en branco

    Isto non vai da Ucraína (nin de Siria, nin do Sáhara, ...). Vai de nós.

    As novas da semana pasada deixaron un pequeno titular que pode resultar chamativo: algunha persoa tería sido arrestada en Rusia por asistir a manifestacións pola paz portando nas mans un papel en branco. Si, o primeiro motivo das concentracións tería sido a protesta pola invasión da Ucraína, mais o titular centraríase no ‘papel en branco’, é dicir, en ter sido levadas á cadea por ‘nada’, un ‘nada’ resumido nun papel en branco.

    Mais a cousa non é así. Admite outras visións, un papel en branco é moito máis ca nada, e o portalo e ensinalo é un xesto que pode valer moito para a persoa e para quen o ve.

    Nun papel en branco colle todo, calquera cousa. Pode acoller todo. A liberdade das posibilidades. Mais necesita de alguén, quen o use, para poder ser algo máis aló que nada. En certo xeito, tamén é un símil. É igual ca paz, acolledora pero que necesita ser coidada, que está necesitada de acollida: o papel pode acoller ideas, tanto escritas como simbolizadas na súa brancura, mais necesita ser usado, un xesto humano, para acollelas. E é ese o motivo de ir parar á cadea: a defensa das posibilidades que leva consigo o alzar un papel en branco. A defensa da liberdade. Incluíndo a paz.

    E é que un papel en branco non é un cheque en branco. Pode selo, se se usa dun determinado xeito, pero tamén pode ser moitas máis cousas, dende un manifesto pola paz a un acordo vinculante. Por certo, vinme obrigado a incluír o de ‘vinculante’ porque parece que os acordos á vella usanza, de palabra, todo o máis co selo dun apretón de mans, sería no mundo actual equivalente ó ‘papel mollado’. Por outra parte, o mesmo que moitos tratados, acordos e dereitos internacionais que, se impresos, parece que poden servir para limpar algún cu.
 
    Volvendo ó branco, non deixa de parecer curioso que sexa usado como símbolo espiritual, de paz (e de inocencia e pureza) e ó tempo, como símbolo en rendicións en guerra (bandeira branca). Ó fin, pola rendición chegaríase á paz, aínda que sexa unha paz con diferente significado segundo que a interprete o bando rendido (que soe ser o atacado) ou o vencedor (que soe ser o atacante, que, consciente das súas posibilidades, meteríase ó ataque)...

    Está visto que a paz hai que construíla. Entre todos. Colaborando. En igualdade. Dia a día. En todos os lugares. Como un papel en branco que hai que encher do mellor xeito posible. Usando a imaxe do papel, é tan fráxil como rachable o papel: vale con que alguén queira facer a guerra, que considere a guerra como un mal menor, como unha alternativa onde ten pouco ou nada que perder.

    Pola liberdade de poder levar un papel en branco. Non esborranches o papel. Úsao para ben (e antes de que non te permitan alzalo, para poder seguir a facelo...).

20220317

Esta tarde, na concentración pola paz, papeis en branco

    Pola paz. En Rusia deteñen á xente con papeis en branco, interpretándoo como un xesto contra a guerra. Sen palabras escritas, o baleiro do branco di todo o contrasentido dunha acción destrutora. Doado de facer, igual para todos, e en apoio da xente que se ve reprimida nunha protesta que debera ser mundial. Esta tarde de xoves, ás 20:00 diante do concello de Ribadeo.



20220301

Manifesto de apoio das entidades locais galegas ao pobo ucraíno

    Reproduzo o comunicado, accesible en https://fegamp.gal/content/apoio-das-entidades-locais-galegas-ao-pobo-ucraino (comunicado que respalda tamén o concello de Ribadeo, sen reproducilo, como se pode ver en http://ribadeo.gal/actualidade/nova.php?id=4220&lg=gal). Non á guerra.


Apoio das entidades locais galegas ao pobo ucraíno 

Data: venres, 25 Febreiro, 2022

A Federación Galega de Municipios e Provincias manifesta firme censura respecto á agresión que Rusia está a levar a cabo en Ucraína. Como defensores dos dereitos e liberdades das persoas non podemos tolerar ningunha acción que socave ditos cimentos humanos.

As guerras son unha traxedia e un retroceso da civilización. Non hai nada que xustifique as vítimas mortais e o cruel sufrimento dos superviventes, que marcará o resto das súas vidas. Os devastadores efectos desestruturan a sociedade moito máis aló do conflito bélico. Danos irreparables que se agravan cada minuto que pasa.

Por tanto, unimos a nosa voz ás que apreman ao dirixente ruso para que cese os ataques e a invasión do territorio ucraíno inmediatamente, que desista de calquera acción pola forza e retome a negociación como única vía para procurar os seus intereses.

Así mesmo, apoiamos o labor da comunidade internacional por restablecer a paz e salvagardar a independencia de cada país e poñémonos á súa disposición para axudar, dentro das nosas posibilidades, naquelas medidas que procuren a protección e benestar das persoas que foxen do conflito para salvar a vida.

Os ucraínos e ucraínas poden contar coas entidades locais galegas, que estamos pendentes -con gran preocupación e pesar- do que están a vivir.

20220227

De Ninguén a Don: compañeiros de viaxe, ecoloxistas e outras composturas

De Ninguén a Don: compañeiros de viaxe, ecoloxistas e outras composturas

    A guerra sempre é mala, mais se a hai é porque hai quen a considera un mal menor.

    Na escola estudei Dniéper, Dniéster e Don como os ríos que corrían cara ó mar Negro no que daquela non sabía territorio Ucraíno. Mais Don, ten abondo máis significados que o nome do río. De habilidade a concesión, pasando polo tratamento de respecto, sexa de xeito debido / ganado ou indebido / roubado, herdado, semellado por impostura ou outras posibilidades. E, en moitos tratamentos administrativos, emprégase o título de 'Don' (ou dona) por defecto para calquera persoa. Pode que por iso, para aproveitar o que se interpreta como contraste, haxa quen use a expresión 'Don Ninguén' para remarcar que hai persoas que non se teñen que considerar por moito que poñan algún tipo de Don diante, ou sinxelamente, que poden non considerarse. Entendámonos: non é que non se consideren persoas, é 'como se non se considerasen'.

    Hoxe están literalmente de moda as novas sobre a guerra de Ucraína. Que si Putin, a OTAN, incumprimento de tratados, imperialismo, fascismo, a economía... Cinguíndonos a Rusia e Ucraína, rondan os douscentos millóns de persoas. Pregúntome cantas delas estaban hai, poñamos, un mes, traballando para que houbese guerra. E se precisamente son elas as máis prexudicadas pola guerra. Claro, unha vez comezada a guerra, xa non é tan doado a todos eses millóns saír dela, deixala atrás, ou á beira, zafarse como se nada: o normal é que quen queira facelo sexa considerado como traidor a quen, quen tén agarrado o mango, di que son 'os seus'.

    E iso ocorre en tódolos campos, con moitas guerras que parecen máis incruentas, ben porque non se ven as mortes ou a dor tan cerca no tempo ou no espazo, ou nas noticias.

    De aí que me considere un Ninguén, sen nin tan só o don diante. Iso si, un Ninguén como moitos outros millóns de ninguén. Mesmo os Don son tamén Ninguén, forman parte desa constelación de ninguén que somos as persoas no mundo. Do mesmo xeito, todos somos Don, pois a todos se nos debe respecto. Pero, para non caer na tentación de crer que ese respecto é un privilexio, ou de usalo como arma, o ser ninguén Ninguén, está ben. Un ninguén máis.

    Ser persoa (coma ti) implica ter moitos compañeiros de viaxe neste mundo, queridos ou non, de ideas parellas ou opostas, pero compañeiros na sociedade. Aí está o intríngulis de quen cre que quere cousas diferentes ás que ti: o facerte crer que estás illado, que non tes contigo máis que a algún despistado e a quen por unha ou outra razón, é difícil que te diga ‘non’. Porque illado es tan pouca cousa que non es ninguén. Mais, Ninguén, pensa que si hai xente coma ti, aínda que non os vexas ou non os identifiques. En relación a unhas cousas, serán uns. Respecto a outras, outros.

    Quen vai parar o quecemento global ou a contaminación? Os ecoloxistas? Necesarios, si, pero sós, non. Os Don? Cos seus intereses inmediatos, non. Entre todos pode ser posible. Isto é, todos os ninguén, coas contradicións que arrastramos entre nós e internas a cada un, conscientes de que tamén temos intereses inmediatos, árbores que non nos deixan ver o bosque. E sabendo que ó final, tamén os Don son ninguén, tamén con moitas contradicións e poucas solucións a estas alturas. Iso, ou non se fará. Igual que para a paz somos necesarios todos, pero para a guerra, chegado un punto, fan falta poucos. Se houbera dúbidas, aí están os ‘botóns nucleares’.

    A sociedade leva poñendo regras dende que existe. Esas regras son cada vez máis complicadas. E non deberan, porque complican a vida. Pero se hai unha carreira cara á complicación, ó menos en parte é porque tamén se procuran cada vez xeitos máis artellados de saltar o espírito co que se constrúen. E iso non soe poder facelo un ninguén dentro deste sistema. Un sistema, como moitos outros posibles, inestable de por si, aínda que capaz de reproducirse se ten recursos. Se os ten.

    Aprecio a moitos Don. Pero non por iso deixo de saber que non deixan de ser, tamén, ninguén. Por sorte para todos. Por sorte para a humanidade.

Ninguén, un ninguén.

20190703

Cidade Horizontal. Pablo Mosquera

Nos comezos do século XX a provincia de Lugo ten aduana de primeira categoría en Ribadeo, un magnífico caserón abandonado en canto ao uso. Contaba ademáis tal cidade cos consulados da República Arxentina, Austria, Francia, Inglaterra, Portugal, Rusia, Suecia, Noruega e A República Oriental do Uruguai.
A Galicia do norte Cantábrico tivo aos cataláns como emprendedores. Aí están eses caseróns que foron fábricas de salgadura para sardiña e despois conserveras. Algo temos en común galegos e cataláns. Os nosos devanceiros xudeus. A nosa vocación pola mar. O noso sentido de patria pequena que vén dado polo amor á terra da que somos fillos.
En Ribadeo comeza a Galicia de hoxe. A que chega ata a desembocadura do pai Miño. Ese porto natural na ría á que dá nacemento o Eo, sempre con vocación comercial. De aí nace o espírito de home de acción do Ilustrado Ibáñez, precursor da cerámica que no século XIX leva o nome de Sargadelos.
Por iso non é de estrañar que un Barcelonés, como José Ramón Leal abrirase camiño na cidade do Viejo Pancho. Ademais hai raíces galegas que imprimen carácter, neste caso da Terra Chá, a mesma que lle deu vida ao noso, inesquecible Manuel María, quen desde a Vila Mariñeira de Foz, creou fermosos versos -Galicia e a terra o mar e o vento-. Esa terra mesturada con auga e lume que dá vida ás fermosas pezas de cerámica para un comercio con nome máxico: Terra Branca. Unha galería de arte. Un escaparate con vida. Un lugar multidisciplinar para a cultura.
Tanto Sito Otero Regal como José Ramón Leal, necesitan regresar continuamente a Barcelona, a cidade que desde O Tibidabo baixa polas rúas do ensanche creado por Cerdá, camiño da Mar, ben polas Ramblas ou ben polo Paseo de Gracia. Como Ribadeo o fai desde a súa Atalaia cara a Porcillán. Nos seus regresos poñen en marcha unha das mellores ferramentas do ser humano: curiosidade mesturada con sensibilidade.
O resultado, a elegancia, o deseño, a artesanía, o bo gusto, para compartir con xentes que se espertan mirando ao Levante, onde sae o sol -polo Cabo de Creus, e dormen coa maxia do Ara Solis en Fisterra, polo oeste.
O mellor que se pode dicir é: "A mestura de culturas mariñas tróuxonos o encanto dunha pequena tenda que é unha galería de arte".

20190101

O meu primeiro artigo para este 19 do 21. Pablo Mosquera

Os meus netos, Blanca e Nacho, pertencen ao século XXI. Para eles, o XX será algún que outro capítulo nunha novela ou mellor entre as páxinas de traballos historicistas. Pero por agora son felices. Están disfrutando por Disneylandia en París. E é que comparto cos meus fillos a necesidade que temos de estimular a imaxinación dos nenos, fuxir destas alienantes máquinas que para máis inri, necesitan explotadores sen escrúpulos que obteñan minerales no continente "invisible" de África. Si, dese lugar inmenso que lanza pateras con gentes desesperadas tratando de gañar as costas ao sur de Europa.
Unha Europa no bordo do fracaso. Coas súas capitais cercadas polo terrorismo islámico. A nova expresión para esa confrontación cavalgando cos outros xinetes do Apocalipsis de San Xoán. Unha Europa lonxe do humanismo e perversamente volcada no capitalismo global e mercader. Unha Europa da que sairá o Reino Unido, o que pode facer que os meus netos, para acudir á imperial Londres, teñan que facer uso do pasaporte. Unha Europa preocupada polo que egoístas autores para os dicterios, poñen en estado de alerta ante os "populismos".
Pero, ¿que son os populismos e quen os creou ? Precisamente eles, os moi ricos e ausentes do pobo. Unha vez máis, os parias constitúen lexións de proscritos que solicitan pan, dignidade e traballo. Non se conforman coas migallas das mesas solemnes e circunspectas de quen xoga á súa vontade co mando a distancia para os gobernos que os máis ilusos aínda se cren representan a democracia.
Na primavera, os meus netos seguirán sendo nenos. Non podrán participar nas eleccións sobre as que xa estamos asvertidos. Poden ser manipuladas por Rusia, China ou como de costume pola CIA. Hai santo temor polo "descontrol". ¿Que descontrol ? Todo aquilo que non poida ser dominado polos mandarines de turno. Os que cando se equivocan provocan a crise, que pagamos as clases populares.
Mira por onde na escola da vida chegamos á encrucillada. Popular e populismo, proceden do mesmo núcleo. Outra cuestión ben distinta é a súa causalidade e as súas consecuencias. Como no século XX, a gota derrama o vaso. Os silentes terían que estar atentos esperando que alguén cumpra a declaración Universal dos dereitos humanos.
E así, estes días, asistimos ás soflamas dos sucesores de Nostradamus. O novo ano chega cargado con desafíos. Para os románticos, vivir sempre foi un desafío. Para os ecoloxistas, disfrutar e soster o medio ambiente, contra os depredadores, unha revolución constante. Para os que temos visto substituír á Igrexa, con sede multinacional no Estado Vaticano, pola marioneta do estropallo na cabeza, ou por funcionarios de negro ao servizo do FMI, todo segue igual, pero pode chegar a ser peor, na xestión do medo.
A filosofía xa non ordena o pensamento. Ni está, nin se lle espera. Agora os predicadores embáucannos coa teoría do esencial. Un termo tan abstracto que abarca todo ou nada, depende de quen vaia a tal lugar coas súas demandas ou crencias.
Resumo. Teño ganas para que os meus netos aprendan que non hai revolución máis fermosa que a de sempre. A que comezou co Nacemento de Xesús. Cambiar o mundo, para que todos os seres humanos poidamos gozar dunha pequena zona de paz, saúde e liberdade.

20170204

Borrow en A Mariña. Artigo de Pablo Mosquera lembrando unha vella viaxe

Cuenta George Borrow que tras estar en Corcubión, pasando por Compostela, emprende el camino desde Galicia hacia Asturias. A pesar de marearse, descubre la magia de cruzar rías con embarcaciones a remo, mientras la tripulación canta en gallego; y así hasta llegar a Ferrol. Le duele la ruina de aquella ciudad- tras el desastre de Trafalgar- que supo de carpinteros de ribera constructores de las fragatas para la Marina de España. "Soy la viuda de un valeroso oficial que llegó a ser Almirante". Toda una foto del momento...Mientras, queda asombrado por la grandiosidad de los astilleros, que señala como muy superiores a los de Rusia e Inglaterra, dando fe de un glorioso pasado naval.
Entre las lluvias del otoño norteño y propio de nuestro Cantábrico, acompañado por su fiel Antonio da Traba, Llegan a la ciudad de Viveiro, con la luna mostrando sus murallas. Siguen su viaje, bordeando la costa, y se detienen en Foz, camino de Ribadeo. Ensalza la categoría portuaria comercial de la ciudad en la desembocadura del Eo. Cruza en barcaza la ría, acompañado de Martín, un gallego alegre, al que avergüenza la actitud de pillabanes a la caza del viajero. Llega hasta Castropol, entre canciones marineras. Y, como no puede ser de otra manera, surge la leyenda-conto: Los duendes de dos frailes franciscanos mendigantes, que llegaron a matarse en una discusión sobre cuál de los dos había logrado mejor limosna. Sus almas, vagan en pena por los caminos del antiguo reino de Galicia, que llega hasta el Navia.
Cualquier disculpa, incluso la de vender Biblias en lugares recónditos, es una buena iniciativa para quien tiene alma inquieta y espíritu de aventurero, que prefiere al pueblo llano, antes que a decadentes patricios. Y así emerge una imagen. La que nosotros mismos, los de aquí, no vemos, o no nos dejan ver, mientras los de fuera, son capaces de apreciarlo- la estricta realidad y el valor de los hechos- Don Jorgito el Inglés, con una juventud bohemia, casi vagabunda, admira al pueblo gitano, sabe idiomas, trabaja para la Sociedad Bíblica Británica que le hace viajar a Rusia, Portugal, España, dónde llega a ponerse al frente de una librería en la calle del Príncipe en Madrid, mientras vive por los alrededores de la Puerta del Sol.
Hace unos días, en un mesón-cantina del puerto del Vicedo: Carlos Nuevo Cal, Vicente Miguez, Andrés Díaz, David, Tino y yo mismo, dedicamos la tertulia a su viaje en 1842.

20150930

Do leite que se produce en Galicia: unha entrevista a José Ángel Salvatierra na revista Irimia

Onte, José Ángel Salvatierra, enxeñeiro técnico agrícola con ampla experiencia no agro galego e tamén coñecedor do sector en toda Europa, pasoume a revista Irimia co que coido é unha interesante entrevista que lle fixeron (fíxolla Daniel López). Velaieiquí:
"Os tractores na rúa foron portada, os prezos do leite caeron e as explotacións producindo á perda...
Isto dos tractores na rúa é cíclico en Galicia. E case sempre empezan na nosa Comunidade. Por una parte, porque aquí prodúcese aproximadamente o 45% do total estatal e hai máis de 9000 explotacións; por outra, cando veñen mal dadas, é a forma máis visible e máis fácil para mostrar o problema á opinión pública. Ata aquí todo ben, pero non é suficiente.
E pois...? Que marxe de intervención habería?
As Administracións non poden fixar un prezo mínimo para o leite. Isto sería contrario ás normas do libre mercado. Mesmo caeu niso a ministra española, dicindo que se o fixera Francia preguntarían a Bruxelas e que, se fose legal, tamén o farían aquí. A dúbida ofende na boca dunha ministra de agricultura. Xa non facía falta preguntar. O que fixo o ministro francés foi convocar ás partes, para que chegasen a ese acordo, e facer de animador, de árbitro e de testemuña, a través da comisión de seguimento, por se algunha das partes por separado rompe as regras escritas e asinadas. En Francia levan máis de vinte anos con contratos homologados en distintos sectores, non só no leite. Os prazos dos contratos son como mínimo dun ano, con cláusulas de corrección, segundo evolucione o mercado. Isto aquí nunca se fixo e estamos moi verdes.
Esa caída de prezos é resultado directo do final do sistema de cotas?
A situación á que se chegou nos prezos non é só polo final das cotas; xa ocorrera outras veces coas cotas en vigor, como nos anos 2007 e 2012, tamén con prezos por baixo dos custos de produción. Logo subiron de forma importante durante ano e medio e non se fixo nada, ata o 2012. Subida importante outros dous anos, e así chegamos ata agora. Desta vez si hai máis leite no mercado, tanto en España como en Europa. O corte de exportación a Rusia, polo bloqueo da UE, e o menor consumo de leite en pó de China, fixeron subir os excedentes.
Non se pode producir sen límite, como lles gusta facer os gandeiros galegos, que aumentaron moito a súa produción, xa desde antes de rematar as cotas, e máis aínda dende o dia 1 de abril. Aumentan as vacas por compra (máis carga gandeira), pero sen aumentar a terra; polo que se aumenta a compra de penso, máis alfalfa, mais, máis, comprando fóra da explotación, e se o prezo do leite baixa , volvemos ao círculo de perdas.
Aumentar a produción, non sempre leva a mellorar os beneficios. Bastantes veces diminuír o leite producido nunha granxa, trae melloras nas marxes netas. Ter un tanque grande e enchelo como sexa cada dous días, se os custos diso son altos, non vai levar directamente a ter una marxe neta mellor. Isto que parece fácil, a maioría dos produtores “intensivos” non o entenden.
Tes comentado reiteradamente que o sector lácteo galego é moi vulnerable. Por que? Que debilidades ten o “noso sistema”?
Aquí está a vulnerabilidade do sistema de produción de Galicia en xeral. É un sistema que se lle chama intensivo. De 3-3,5 unidades de gando maior –UGM- por Ha. Non porque todas as explotacións sexan pequenas en superficie. Hainas de máis de 40 e de 50 Has., pero deberían ter de 50-60 vacas, máis a reposición, e na realidade teñen de 100 a 150 vacas.
Por que?
Porque foi o que lles vendeu o “ sistema”, para ser grandes e competitivos...! Dicíanlles: “compra vacas, compra cota, amplía as cortes, cambia a sala de muxir, tractor máis grande e moderno, etc, etc”. Pero quen lle falaba de terra? Nalgunhas zonas escaseaba, pero xa non se pensaba nela. “Pon todo a millo”. Na maioría dos casos ese é o único cultivo. Comprar o que falte fóra: Penso, alfalfa, palla, raigrás secado, bagazo de cervexa, etc. O “sistema” véndelles todo isto. A semente do millo, os fertilizantes químicos , os fitosanitarios , o seme probado, as máquinas que eles non elixen, os “establos”, etc. “Pide un préstamo que o pagas fácil”...Pero quen lle facía un estudo de viabilidade? Se o prezo do leite se mantén a bo nivel ou sobe, todo vai funcionando. Pero se vai á baixa un período longo... E o que se vende baixa, pero o que se compra sobe ou mantense, e entramos no bucle.
Non sempre cambiar é mellorar...
Ollo. Non quero dicir con isto, que non se precise ir mellorando e actualizándose, pero con racionalidade e con números. Cousa que os gandeiros galegos nos lle gusta levar. Alguén ten unha corte para 40 vacas , e da noite para o día, decidir duplicar o número.
E pregúntaslle: “E a terra? Tamén a dobras?” “ Non, pero xa veremos se atopo algo”. Con esta alegría nas decisións coñezo cantidade de casos. E o problema é que non se aprende duns para outros e repítense erros. Salvo lixeiras excepcións, hai un sector de produtores con niveis moi baixos en formación. Non son quen de controlar os factores de produción e de manexo, nun sistema onde se move tanto diñeiro e de forma moi complexa, sen levar ningún tipo de contabilidade económica, nin programa técnico de manexo. Cando as marxes son amplas o sistema vai tirando. Pero cando se acurtan, o sistema rompe. E cando consultan aos “técnicos do sistema” que poden facer, que están perdendo cartos cada mes... Resposta: “hai que esperar que mellore o prezo do leite”.
Esas debilidades, quedan máis en evidencia se o comparamos co sistema francés ou bávaro?
Os produtores franceses e alemáns e, en xeral, os da UE, agás os portugueses do norte, que son aínda máis intensivos cós galegos ( será pola proximidade ou pola lingua), basean o seu sistema na base territorial, na terra. Sen terra non hai leite. Os franceses miman a terra. Non se pode traballar mollada, que se compacta. Evitan a erosión. Evitar, e se é posible, diminuír a utilización de herbicidas.
Isto lógrano con alternativa de cultivos. Por exemplo, o millo non volta á mesma parcela ata o quinto ano, que alternan con trigo, cebada, pradeira, colza, etc. Cultivos que consomen na granxa, para penso, e venden o sobrante, tendo ingresos, a maiores dos do leite. É un sistema de produción máis sostible, menos contaminante e moito menos dependente do mercado ou, ás veces, case nada das materias primas.
En Francia por exemplo, as terras no inverno, onde se cultivou millo, non poden quedar sen nada. Hai que sementar algo para evitar a erosión. Aínda que logo sexa para enterrar como abono verde.
Que poderiamos e deberiamos facer a partir do día seguinte de que os tractores volvan a casa?
Cando os tractores volvan para a terra, será preciso que os produtores senten a reflexionar. Coa cabeza descansada. Será preciso facelo tanto se conseguiron o que se propoñían, como se conseguiron tan só unha pequena parte, ou, poñámonos no peor dos casos, se o que se logrou os deixou defraudados.
Para os produtores galegos no ano 1987, o principal atranco que vían nun horizonte curto era o establecemento das cotas leiteiras, fixadas por Bruxelas, para frear os excedentes. Aquilo que ao principio se entendeu como un problema, logo se transformou nun elemento de estabilidade no mercado do leite. Non sen sacrificios para os gandeiros, pola necesidade de mercar cota. Outros non a mercaron, e conformáronse coas cantidades que lles regalaba a Administración, dos fondos que facía cos plans de abandono. No sistema de cotas a recollida estaba asegurada. Cousa que agora non o está.
Para moitos gandeiros galegos a data de 1 de abril do 2015, parecíalles una data liberadora, e que a partir de aí o camiño para vender leite sen o corsé do límite de producir, sería favorable para mellorar os ingresos e a rendibilidade da explotación, a base de producir máis litros. Por exemplo, os franceses sempre apostaron por un sistema de regulación do mercado. Agora mesmo teñen dous tipos de leite, tipo A, baseado na antiga cota, a un prezo acordado por contrato dun ano, e tipo B, a un prezo de leite en pó. Xa saben a que aterse se se pasan da cantidade A.
Despois das protestas hai que reflexionar e ver o camiño percorrido nos últimos 30 anos no sector do leite. Imos seguir así desestruturados, sen nexos?
Primeiro entre os produtores, constituíndo foros de debate periódicos e permanentes, a través de organizacións do tipo que sexa (asociados , sen asociar, cooperativas, técnicos , investigadores, etc), con mesas de traballo e, logo, asembleas, sobre os moitos problemas que ten o sector: falta de terra, sistema de produción, falta de incorporación de mozos/as, concentración ou permuta de fincas. Tamén transformación de produtos. Sabemos máis ou menos producir, pero non sabemos nin transformar nin, aínda menos, comercializar. Para iso hai que formarse e querer aprender, que é do que máis carece o sector, na miña modesta opinión. Non é só problema de prezo, que o é tamén. Pero hai outros.
Logo non hai que esquecer, as relacións coas industrias e as cooperativas de transformación, alí onde estean, como fan noutros países como Irlanda , Holanda ou Dinamarca. Non velas como inimigas, senón como posibles colaboradoras da cadea económica. Isto levará tempo. Pero creo que sería bo intentalo con unión, fe e perseverancia.
Anímoos a traballar nesta ou noutras liñas, de forma continuada, e non a volver cada un a súa casa, ...ata a próxima crise de prezos."