Completadas as candidaturas para as munipais 2011

Con dúas semanas de retraso respecto da candidatura do BNG e unha despois da do PP e de UPRi, presentouse onde a lista do PSOE ás municipais 2011:
1.Eduardo Gutiérrez Fernández
2.Víctor López Pérez
3.María Antonia Loureiro
4.José Ángel Bolaño Penelo
5.María José Rodríguez Arca
6.José Antonio Prados Moreda
7.Vanesa Rodríguez
8.Jorge Díaz Freije
9.María Jesús Rodrígues
10.Rubén Rañón
11.Miriam Linares
12.Arturo José Alonso
13.Claudia Rodríguez
Suplente 1º.Ramón Ángel Coto
Suplente 2º.Mónica Fernández
Suplente 3º.Valentín Izquierdo
O acto tivo lugar onte na Casa Sindical.
Mentras, cada partido estase a preparar para o tirón definitivo da campaña. Así, o PP sacou un documento con instrucións para axudar a votar por correo que resumo:

--

INSTRUCIÓNS PARA O VOTO POR CORREO
1- SOLICITUDE VOTO: DO 29 DE MARZO Ao 12 DE MAIO
Solicita persoalmente en calquera Oficina de Correos o impreso para poder votar.
Rechea e asina o impreso. Entrégao persoalmente en calquera Oficina de Correos. Non esquezas o teu DNI
2- RECIBIR DOCUMENTACIÓN: DO 2 DE MAIO Ao 15 DE MAIO
Recibirás no domicilio indicado toda a documentación necesaria para votar. Non esquezas que debes recibila persoalmente e co teu DNI, xa que chegarache certificada.
A documentación que che envía a OCE da túa provincia inclúe:
2 sobres de votación. Municipais/ Autonómicas
Papeletas de todos os Partidos. Municipais
Certificado de estar inscrito no Censo
Sobre para enviar o teu voto, en devandito sobre estará impreso o teu colexio, sección e mesa onde che corresponde votar.
3-ENVIAR O teu VOTO: ATÉ O 18 DE MAIO
Tes até o 18 de maio para enviar o teu voto, sempre certificándoo, gratuitamente, en calquera Oficina de Correos.
Non introduzas o Certificado de estar inscrito no Censo dentro do sobre de votación coas papeletas: non será válido o teu voto. Introdúceo solto, dentro do sobre dirixido á túa mesa electoral.
INSTRUCIÓNS PARA O VOTO POR CORREO - PERSOAS IMPEDIDAS
Certificado Médico Oficial, no que constarán as causas que lle impide votar persoalmente. O impreso podes recollelo gratuitamente no Colexio Oficial de Médicos da túa provincia.
Poder Notarial, xustificando a súa incapacidade para votar e polo que designa á persoa elixida polo votante para que lle represente e se ocupe de tramitar a súa petición de Voto por Correo.
A Misión do Representante consiste en:
Presentar en Correos o Impreso de Solicitude da persoa impedida, que asinará en presenza do Funcionario, exhibindo o representante o seu DNI orixinal
A este impreso acompañaralle o Certificado Médico cumprimentado e o Poder Notarial correspondente, mencionado anteriormente.
Unha vez recibida a documentación pola persoa enferma ou impedida, que lle entregará o carteiro persoalmente, o representante seguirá as instrucións expostas por Voto por Correo.
Tanto o Certificado Médico como o Poder Notarial son gratuítos.
INSTRUCIÓNS PARA O VOTO: RESIDENTES TEMPORALMENTE NO EXTERIOR
1.- SOLICITUDE DE VOTO: DO 29 DE MARZO AO 23 DE ABRIL
Solicita no teu Consulado, Embaixada ou descarga por internet desde a Web do Mº de Asuntos Exteriores e Cooperación (www.maec.es) o impreso de solicitude de voto.
Rechea e asina o impreso . Entrégao persoalmente na Embaixada ou Oficina Consular. Irá dirixida a túa solicitude á Oficina do Censo Electoral da túa Provincia. Non esquezas o teu D.N.I ou Pasaporte
2.-RECIBIR DOCUMENTACIÓN: ATÉ O 2 DE MAIO
Recibirás no domicilio indicado toda a documentación necesaria para votar.
A documentación que che envía a Oficina do Censo Electoral da túa provincia:
2 sobres de votación. Municipais/ Autonómicas
Papeletas de todos os Partidos. Municipais e Autonómicas
Certificado de estar inscrito no Censo
Sobre para enviar o teu voto, en devandito sobre estará impreso o teu colexio, sección e mesa onde correspóndeche votar.
3.-EMITIR O teu VOTO: ATÉ O 18 DE MAIO
Tes até o 18 de maio para enviar o teu voto, sempre certificándoo desde calquera oficina de Correos
Non introduzas o Certificado de estar inscrito no Censo dentro do sobre de votación coas papeletas, non será válido o teu voto. Introdúceo solto, dentro do sobre dirixido á túa mesa electoral

Enquisa do CIS? Non me faigas rir!

1.Introducindo
Hai uns días, un 'potente medio escrito galego', á calor da manifestación de Podemos o día 31, entraba nos cómputos de xente como tantos outros medios, pero na páxina 3, se non lembro mal, axustaba nos titulares dunha nova que, dende Galicia, tiñan viaxado a Madrid unhas 10 000 persoas, e que o fixera, a maioría delas, en 10 autobuses.
Facendo contas, a maioría son máis de 5 000 persoas, o que faría máis de 500 persoas por autobús. Parece evidente que se trata dun erro, pero non vin ningunha corrección a posteriori, o que me deixa a dúbida de se o era á hora de escribir ou porque se pensou de xeito erróneo.
Iso e algunha cousiña máis quenceu un pouco o ambiente e, cando vin como saía recollida a enquisa do CIS de xaneiro 2015, quixen poñer o meu gran de area.
2.Nun xornal serio
Nestes momentos, para min, ElDiario.es considero que ten un tratamento da información dun nivel por riba da media, e en concreto na presentación da enquisa do CIS, coido que mantén ese nivel. Por iso me vou a referir en particular a el, para evitar ter que comentar algunhas cousas máis.
Obvio os comentarios dentro do texto e opinións sobre os resultados, e quédome cos números e a súa representación.
A ficha técnica estaba ó final da nova, despois de ter lido e 'asimilado' a información:
Ficha técnica
Tamaño da mostra
Deseñada: 2 500 entrevistas.
Realizada: 2 481 entrevistas.
Data de realización: 2 a 12 de xaneiro de 2015.
Erro mostral: para un nivel de confianza do 95,5% (2 sigmas), e P=Q, o erro real é ±2,0% para o conxunto da mostra e no suposto de mostra aleatoria sinxela
Ben, non contempla toda a ficha como aparece no informe do CIS, pero abonda, que quédome con que o erro é de 2% enriba ou embaixo para o conxunto da mostra, isto é, por enriba ou embaixo das porcentaxes asignadas como resultados, algo que no texto e comentarios non aparece e que é abondo importante porque supón, á vez, máis do 10% sobre cada resultado asignado a cada partido.
A nova céntrase en dous conceptos: a intención de voto directo e a estimación de voto. Para aclarármonos, unha pincelada sobre os dous conceptos (algo que a nova non fai): a intención de voto directo é o que a xente declara que quere votar. En relación á estimación de voto, a mesma enquisa do CIS aclara na súa penúltima páxina: Dado que os datos dos indicadores “intención de voto” e “intención de voto + simpatía” son datos directos de opinión e non supoñen nin proporcionan por si mesmos ningunha proxección de hipotéticos resultados electorais, neste anexo recóllense os resultados de aplicar un modelo de estimación ós datos directos de opinión proporcionados pola enquisa. Procedemento que leva consigo a ponderación dos datos por recordo de voto imputado e aplicación de modelos que relacionan a intención de voto con outras variables.
Obviamente, a aplicación ós mesmos datos de outros modelos podería dar lugar a estimacións diferentes.
É dicir, a estimación de voto, que resulta ser á que máis pulo se lle da, é o resultado de aplicar un modelo entre outros posibles. Modelo que ademais, no caso desta enquisa non resulta demasiado preciso: avisa que ten en conta votacións anteriores (de feito hai un apartado no que se pregunta que se votou nas anteriores xerais) precisamente nas que a forza que resulta con máis intención de voto nesta enquisa non tiña participado por non ter eclosionado... [algo que, por motivos parellos, afecta a toda a serie xullo-outubro-xaneiro de informes do CIS]
Poño primeiro os datos obtidos da primeira gráfica que aparece no xornal. Vense claramente non só os resultados porcentuais dos partidos citados (non todos os que aparecen na enquisa do CIS, como veremos) relativos á enquisa xaneiro 2015, senón tamén das dúas anteriores, algo que non especifica despois na ficha técnica que puxen ó comezo.

A representación gráfica que corresponde no xornal é equivalente á seguinte, con liñas finas marcando a evolución e polo tanto, con distancias claras entre a intención de voto de cada partido. Por exemplo, no segundo conxunto de datos, o correspondente a outubro, vese claramente unha diferenza entre Podemos e PSOE de 3 puntos porcentuais.

A de embaixo é a gráfica aproximada ó que significan os datos co erro correspondente. Nela, no citado período 2 (outubro), atopamos que as liñas de Podemos e PSOE solapan, aínda que sexa por pouco, indicando así que a enquisa non lle da unha prevalencia clara a Podemos sobre o PSOE en intención de voto directamente expresada polos enquisados. A diferenza de significado entre esta visión da enquisa e a anterior coido que é significativa.

 

Algo polo estilo ó anterior sucede coa estimación de voto, pero agravada por varios factores. O primeiro, compara a estimación de voto (repito, resultado de aplicar un modelo entre moitos posibles ós datos que teñen) para as eleccións xerais cun primeiro conxunto de datos que só ten unha relación aproximada: as porcentaxes obtidas polos partidos nas eleccións europeas, non nunhas xerais. A máis, ó aumentar un partido máis con porcentaxes equivalentes ó erro estimado, mete un conxunto de datos que nalgún caso teñen unha significación case nula.

A representación no xornal é aproximadamente:

 

A representación anterior de novo ten que ver coa seguinte, na que se especifican liñas grosas para representar o conxunto dentro das marxes estimadas pola enquisa. Habería ademais que incrementar o grosor pola indeterminación que introduce o uso dun determinado modelo, algo que só se pode facer de xeito estimativo e que non inclúo. Por suposto, mentres no caso anterior apréciase no período 4 (xaneiro 2015) unha diferenza entre UPyD e C's, na representación seguinte superpóñense en boa medida as estimacións correspondentes a unha e outra formación

Coido que as diferenzas entre facer a representación dun xeito e doutro quedan claras.
3.A enquisa do CIS
Imos ós datos 'en bruto' do CIS. Son moitos, polo que me centro en varias táboas (o CIS no seu informe non fai as representacións gráficas). Na primeira, os datos son obviados polos periodistas, indicando que 0 60,6% dos cidadáns non votarían en ningún caso ó PP. Pódese ver o listado correspondente a outros partidos na primeira columna. E coido que é moi interesante: a maioría absoluta de cidadáns estaría declaradamente en contra da maioría absoluta no Congreso.E Podemos non só sería a forza política que xera menos rexeitamento 'incondicional' (exceptuando o PNV no que ó País Vasco se refire, segundo só... 118 enquisas para todo o País Vasco), senón tamén a forza que xera máis apoio 'incondicional' (41,8% e 6,3% respectivamente)...
[Unha nota, para facerse unha idea: o número de enquisas para traballos de xente de 1º ESO referidos a estudos sobre Ribadeo anda polas 100]

A seguinte táboa corresponde ós mesmos datos que a primeira gráfica do xornal, polo que non comento máis.

A 'pregunta 19' corresponden á simpatía en relación ás ideas, e é doado comprobar que os resultados teñen que ver coa táboa anterior, pero con diferenzas significativas que, poderían atribuírse á percepción de corrupción dentro dos partidos? Collendo ós que no momento actual son os 'tres grandes', podería entenderse así, aínda que habería que xustificalo.

O conxunto de voto + simpatía  pode corresponder á mesma idea expresada, e fai aumentar aínda máis relativamente a importancia de Podemos.

 

A última táboa da serie é a que corresponde á comparación entre voto directo e previsión de voto. Xa dixen abondo sobre o tema, pero queda unha cousa máis: mentres que é presentada por separado a columna da dereita, e é a que se lle da máis relevancia nos medios, nos 'papeis' do CIS van en conxunto, como para comparalas, despois do aviso que puxen antes, e ademáis, nun anexo, fóra do dorpo principal do documento, por se non quedaba claro. Parece ser, que, a pesares de todo, non queda claro abondo...

Por certo, a diferenza das columnas tamén inclúe, como se di na mesma táboa, que no primeiro caso, participan todos os posibles votantes, mentres no segundo, só os que efectivamente votarían a partidos.
4.Agasallo final
Está claro que os xornais interpretan de xeito sesgado, pero tamén, e máis aínda, que non son capaces de plasmar o que din as enquisas nos seus artigos, e, aínda máis, céntranse en táboas particulares que ven como máis representativas ou significativas, desprezando outras, quizais en aras do aproveitamento do espazo, quizais da mellor intelixibilidade... deixo aquí unha última táboa do CIS, esta volta en relación a unha percepción con escasa expresión nas novas que tratan da enquisa deste organismo.
Resulta que, segundo a táboa, máis da metade dos consultados considéranse tanto representados na súa propia Comunidade Autónoma como por España (53,7%). E queda relativamente equilibrada a porcentaxe de quen se sente única ou preferentemente españois (23,3%) que quen se se sente única ou preferentemente representado pola súa Comunidade Autónoma (17%, ou sexa, relación entre ambos 4:3, quedando fóra de opinión un 6%). Así pois, a textura da xente con DNI español non é tan centralista. Facendo unha síntese aproximada, 4 'centralistas' por cada 9 'igualistas' e 3 autonomistas/separatistas, e 1 que 'lle importa un pito'.

¿QUÉ HACER CON EL VOTO? José María Rodríguez Díaz (2007)

   Achegándose as eleccións municipais de 2007, José María segue tentando espallar a súa postura. Neste caso, cun razoamento netamente electoral, que lémbrame que xa con anterioridade ten feito referencia a Saramago no seu 'Eloxio da lucidez'.

Jueves, 10 de mayo de 2007

¿QUÉ HACER CON EL VOTO?

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 16:33

Ha llegado la hora de renovar los gobiernos que habrán de dirigir los concejos. La llamada a las urnas, en la que tanto insisten los profesionales de la política, los modernos mesías que nos ofrecen el paraíso, choca con la sensación de cansancio y desengaño en el que vive la mayor parte de la sociedad.

Y esto es así por la negativa influencia que ejercen entre la gente los escándalos de corrupción, conocidos y no conocidos, en los que, cada vez con más frecuencia, se ven envueltos muchos políticos. Y la muestra la tenemos en Ribadeo al saltar a los medios lo que se decía en voz baja en los corrillos: el caso Lodeira. El lamentable espectáculo que los políticos están dando cuando se enzarzan en absurdas polémicas que no interesan a nadie y que los distancian, cada vez más, de los problemas reales del pueblo, no es, tampoco, ajeno a la pasividad popular. Otro factor importante que condiciona esta pasiva actitud es el sistema de listas cerradas que le imponen al pueblo, que hace que los ciudadanos no se sientan eficazmente representados por unas personas que deben su obediencia a los partidos, en detrimento del servicio a la sociedad. Y, finalmente, es frecuente que las discrepancias y diferencias ideológicas de los electores se vean sacrificadas en aras de unos pactos que luego conforman entre ellos con el único fin de alcanzar el poder. Y cuando esto es así, ¿Qué sentido tiene votar a unos o a otros? Si no se respetan las diferencias de criterios e ideologías, ¿en qué se diferencias unos candidatos de otros? ¿A quién votar, entonces, se pregunta la gente? ¿Qué actitud adoptar, pues, ante esta próxima convocatoria electoral en la que el pueblo sabe de antemano que lo que se va a dilucidar son los intereses de ciertas personas o partidos políticos, por encima de los intereses de los ciudadanos? Próximas ya las elecciones municipales, cuatro son las opciones posibles que tienen los ciudadanos: 1) Votar a un determinado partido. 2) Abstenerse de acudir a las urnas. 3) Emitir un Voto Nulo. Y 4) Votar en Blanco.

En cuanto a la primera de estas opciones, ¿Qué supone votar a un partido? Supone tener que otorgar gratuitamente nuestra confianza a un determinado grupo de personas que nos impone un determinado partido. Un grupo de personas que, sin haber sido seleccionadas por nosotros, van a representarnos, pudiendo actuar luego a su antojo en nuestro nombre y sin que podamos ejercer control alguno sobre sus actos, porque no están sujetas, por mandato imperativo, al control de los electores, sino subordinadas a la política del partido que les presenta. Las consecuencias a las que nos conduce esta situación es que, olvidando las promesas hechas a los ciudadanos, ejercerán la política en beneficio del partido que les presenta y de sus intereses privados, de donde, muchas veces, nace la corrupción, el abuso de poder y el tráfico de influencias. Y esto es lo que suele pasar cuando los ciudadanos dan su voto a un partido y luego se lavan las manos una vez depositada la papeleta en las urnas.

En cuanto a la segunda opción, ¿Qué implica la Abstención? El no acudir a las urnas - actitud que los partidos condenan sin excepción - puede ser interpretado como una discrepancia del ciudadano con el régimen político establecido, el desinterés por la política, una acción de castigo a los partidos o una actitud de indiferencia y pasotismo, provocada por el cansancio y el desengaño. En una palabra, la abstención es una deslegitimación del sistema. Pone de manifiesto una profunda separación, entre los dirigentes políticos y sus programas, con los ciudadanos. Esto la convierte en una opción de ambigua interpretación y muy criticada y temida por los partidos, que luego manipulan a conveniencia. 

La tercera opción, el Voto Nulo. Si es voluntario, supone una discrepancia con las reglas establecidas en el sistema electoral. No permite averiguar la voluntad que el elector pretende expresar. Refleja el cumplimiento del deber ciudadano, pero expresa una protesta o desacuerdo hacia el régimen político establecido.

Y en cuanto a la cuarta opción, el Voto en Blanco, ¿Qué representa? En primer lugar, cumplir con un deber democrático. Expresa nuestra disposición a participar en el sistema establecido. Pero implica un rechazo o distanciamiento del elector frente a las opciones concurrentes en ese momento a los comicios por los que no se siente representado. Es la única forma que tienen los ciudadanos de demostrar el desacuerdo con esos candidatos concretos aspirantes a la alcaldía. 

Resumiendo. Quienes vean sus inquietudes reflejadas en una lista determinada, pueden votarla. Los que discrepen del sistema político establecido podrán abstenerse de acudir a las urnas. Aquellos que, estando de acuerdo con el sistema, discrepen de las reglas establecidas tienen el voto nulo como expresión. Y, finalmente, quienes acepten el sistema establecido, pero no se sientan representados por las listas concurrentes a los comicios o sus programas, tienen el VOTO EN BLANCO como respuesta. El voto en blanco se ejerce depositando el sobre en la urna, sin papeleta en su interior. Y como los votos en blanco son votos válidos, la Ley Electoral debería otorgarle las correspondientes sillas vacías que le hubieran correspondido en los resultados electorales para expresar la voluntad de esos electores en el arco municipal y manifestar así la falta de apoyo de que carecen los elegidos. Y aunque el mundo de la política y de quienes hoy se dedican a comerciar con ella sólo inspira rechazo a los ciudadanos, estos deben hablar. Deben decir con su voto lo que piensan de los políticos que se presentan. Y al candidato que salga elegido, si los electores no votan en blanco, me atrevería a recomendarle, muy vivamente, que se leyera despacio los sabios consejos que Don Quijote le dio a su escudero Sancho cuando lo envió a ejercer el gobierno de la ínsula Barataria. No cabe duda de que le serán de provechosa utilidad. Sobre todo al pueblo a quien van a gobernar.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Pedindo o voto: último día

É curioso. As manobras electorais están desenvolvendo novos xeitos continuamente. E as meteduras de pata, en consecuencia, tamén se fan máis frecuentes: Ten sentido que a Xunta, despois de anos de protestas, pregunte a Burela se dispón de terreos para a ampliación do hospital da costa precisamente esta semana? Por outra parte, traduzo ó meu xeito o resume dunha nova no Times ("Markets fail to see funny side as fear of bailout stalks embattled nation"): "Os mercados non poden ver o lado divertido e o medo ó rescate golpea á nación.
Os mercados financeiros volveron as súas armas sobre a España onte, tras o home que se espera para ser o seu próximo primeiro ministro non precisar como planea curar a súa economía doente. Mariano Rajoy, líder do Partido Popular de centro-dereita, asustou os mercados, cando declarou en ton de broma ..."
Segundo parece, as bromas xa non serven máis que para que se rían os máis próximos no mítin, pero poden ser perxudiciais de aí en diante.
En Ribadeo? O mítin do PSOE, no mesmo lugar que o PP e o BNG, levou un número de xente semellante, quizáis algo inferior, ó dos outros 'grandes', como se pode ver na foto en papel na nova, e a pesares do título que asigna a Blanco máis de 200 persoas no seu mítin (non do PSOE, seu).
E nas redes sociais? Pois nelas por exemplo pode chegarse ó 'corruptódromo', ou ao 'índice nolesvotes', que tende ó BNG e a IU, como pode verse na seguinte imaxe tomada a modo de resume do 'índice':

Partidos que como é lóxico nestas datas, loitan entre eles polos votos, lembrando esta mesma semana na prensa os de IU ó BNG que se pode defender a Galicia sen ser nacionalista.
Ocórreseme pedir o non voto, aínda que non teña claro que tipo de non voto é o máis convinte, dende o non depositar o voto ata o facer voto nulo (como a proposta 'rompetuvoto' -aquí, en twitter-, que propón coller media papeleta do PP e outra media do PSOE e metelas nun sobre), pasando polo voto en branco...
Por certo, mañá ás 5 da tarde, no parque de Ribadeo terá lugar unha xuntanza de indignados. Alí ó mellor se pode sacar algunha idea sobre o voto de pasado mañá ou o non voto ...

Voz e voto

Voz e voto

    Na procura do significado da palabra latina vox atópome voz, pero tamén voto. Cádrame. En tempos, unha palabra dada era máis firme que algúns dos escritos de agora, moitas veces considerados como papel mollado. Polo tanto, a voz dada tería un carácter inequívoco de voto, de preferencia ante unha opción que sería certificada pola mera expresión dada, pola palabra.

    Hoxe por hoxe, parece que para ter voz -xa digo, algo que vai antes do voto, como expresión e certificación del- hai que apuntarse a determinadas políticas e/ou formacións políticas. Entón, podes ter difusión mediática, aireada pola prensa ou polos contrincantes, que te dan cancha e propaganda, mesmo sobreactuando. Unha postura que me resulta inconcebible non tanto por ridícula como por incoherente e prexuízo.

    Téñense dado -estanse a dar- moitos casos do que digo no parágrafo anterior, pero sempre chama máis a atención o que toca máis preto, e este artigo ten a súa orixe precisamente nun deses casos próximos. Cando hai uns días a prensa deu saída a unha nota do concello de Ribadeo reafirmando a súa actividade en prol da igualdade, o que se veu non foi a propia actividade do concello en materia de igualdade e o seu rendemento, (actividade que non estimo errada e da que en xeral é pronto para estimar a súa efectividade), senón a causa que deu orixe á nota do concello: segundo parece, as críticas vertidas dende un partido de extrema dereita. E digo segundo parece, porque alguén houbo mergullarse no torrente das redes sociais para chegar a unha nota dese partido, a nivel provincial, da que en Ribadeo nada ou pouco se sabía e na que Ribadeo aparece nada máis que como unha cita entre outras, sen argumentación particular algunha.

    Pero si, o caso é que agora ese partido de extrema dereita xa ten presenza nas novas do concello. Que polo momento os votos que tivera caiban con folganza nunha carteira non impide que o papel adicado neste caso xa non caiba. Algo ben diferente do que ocorre con outros feitos con movemento orixinado no propio termo municipal. Por poñer algúns exemplos, a baixada á praia do cargadoiro, a de orixe natural máis próxima á vila, leva un ano impracticable, foi un feito notificado polos veciños urxindo a súa reparación e enfróntase á campaña de verán sen amaño e sen novas explicativas ou xustificativas do concello. O acceso á illa Pancha, que entre outras reclamacións presentadas ten recibido dúas sentenzas xudiciais, segue restrinxido sen actuación do concello máis aló de dicir que a sentenza é positiva, non dando importancia a que o concello foi levado a xuízo (e non ó revés) e que hai un movemento veciñal ben anterior ó que ben pouco caso se lle fixo. Ou a nova residencia de maiores, levantada a partir da insistencia dos veciños, fonte de múltiples notas de prensa no seu momento e agora relegada á falta de información e seguimento social, a pesar da importancia de ambas para o desenvolvemento a longo prazo dun servizo deste tipo.

    A voz vai antes que o voto. Para emitir o voto, fai falta voz; en caso contrario, non se ten confianza de que valla para algo. De aí a que a participación se encauce cara a extremismos antidemocráticos vai un paso.

¿QUÉ HACER EL UNO DE MARZO? José María Rodríguez Díaz (2009)

    Unha entrada na que José María desata os seus pensamentos con dúas características. A primeira, home de regras e consecuencias, non pon en dúbida o sistema acatándoo e desviando os males que ve ás persoas e estruturas menores que son os partidos, e a segunda, aínda que non parece querer, escápanselle as súas preferencias aínda por riba das indicacións xerais. Sen estar de acordo nalgunha das cousas que di, unha lectura para antes dunhas eleccións que veñen este mesmo ano por partida dobre.

Sábado, 14 de febrero de 2009

¿QUÉ HACER EL UNO DE MARZO?

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 12:19

Se acercan las elecciones de marzo. Frente a esta convocatoria los ciudadanos tienen diversas opciones para elegir: votar a un determinado partido, abstenerse de acudir a las urnas, provocar un voto nulo o votar en blanco. Definirse por una de ellas es algo que pertenece al ámbito de lo personal.

Pero hay momentos en los que uno se ve obligado a abandonar las cómodas posiciones de privacidad en las que mantiene sus opciones personales. Y eso a riesgo de exponerse a las críticas interesadas de algunos y a las manifestaciones hostiles de otros.

En esta larga campaña electoral los principales partidos políticos que concurren en la contienda se encuentran enfrascados en su lucha por convencer a los electores para hacerse con el poder. Su política propagandística se esfuerza en ocultar bajo las alfombras de sus despachos la basura y la corrupción en la que, con pequeños y distintos matices todos están envueltos, hasta pasadas las elecciones, para sorprendernos después otra vez con el aire irrespirable de sus miserias de siempre.

La gran corrupción existente en los principales partidos que se presentan es la prueba evidente de que todos están infectados por el mismo virus, sin que ninguno de ellos merezca ni el respeto ni el voto de la ciudadanía.

Por eso, la amarga convicción que nos invade de que todos conculcan por igual los principios de honestidad e de ética que debe acompañar a la democracia, coloca a los ciudadanos ante una difícil disyuntiva a la hora de votar. ¿Qué hacer? Sólo nos queda como respuesta la rebeldía y el desprecio a esa “casta” corrupta para erradicar la partitocracia y la oligarquía y regenerar la democracia que nos están usurpado. Para quien no ande sobrado de tragaderas los numerosos casos de corrupción acumulados durante los últimos años nos ponen en una delicada situación.

La gran pregunta que nos hacemos es cómo ejercer esa rebeldía contra esos partidos que nos inundan de ineficacia y corrupción, contra los que se suben clandestinamente los sueldos, contra los que derrochan nuestros recursos en lujosos coches y sillas en estos tiempos de crisis y paro, contra los autores de las megalómanas inversiones en el Escorial gallego del Gaiás a costa del sudor popular, contra los que engañan a las personas dependientes con promesas incumplidas, contra los que se rodean de asesores enchufados a costa del dinero de todos, contra el adoctrinamiento ideológico al que someten a la población, contra los que montan chiringuitos con reserva de derecho de admisión para sus “hooligans”, contra el favoritismo y el clientelismo de los cacharros y baltares de hoy, contra los que corren tras los votos de América temiendo no encontrarlos aquí, contra los que se empeñan en imponer el gallego lo mismo que antes hicieran los que impusieron el castellano, contra los que se dedican a arruinar la nación con suntuosos derroches poniendo en peligro nuestras pensiones futuras, contra tanta mierda que nos envuelve todos los días, contra esos mismos partidos que cuando pudieron cambiar la ley electoral no lo hicieron, cuando pudieron aprobar las listas abiertas no quisieron, cuando tuvieron la oportunidad de implantar una justicia independiente no lo intentaron y cuando pudieron acabar con los privilegiios electorales de las minorías nacionalistas se negaron a ello. Continuar con la relación de situaciones de corrupción sería inacabable. Y ante todo esto uno se pregunta ¿qué hacer cuando el uno de marzo de abran las urnas?

Y como aquí, al igual que en Sodoma, también puede quedar algún justo, no faltará quien se decida por el voto útil para poner resignadamente nuestro destino en manos de uno de esos partidos que parezca menos corrupto.

La abstención activa, contra la que por distintos motivos todos los partidos luchan, es una gran tentación en la que, según las estadísticas, muchos van a caer. Pero renunciar a una conquista tan duramente lograda, como es el derecho al voto, como hacen los que no votan por desidia o desinterés, no parece cívico. Como tampoco lo es delegar tus derechos en otros para que decidan por ti. La abstención es un “cajón de sastre” que practican todos los cómodos, los apolíticos y los conformistas a los que tanto les da quien gane o quien pierda. El voto, en esta democracia de mínimos que nos envuelve y degrada, es el único poder que nos queda.

Votar en blanco es otra opción posible para demostrar con ella, por una parte, nuestro compromiso cívico y responsable y nuestra actitud crítica con el sistema; y por otra, nuestro rechazo y desprecio a las opciones que nos ofrece una casta política corrupta e ineficiente. El voto en blanco es la única manera civilizada que tenemos para decir: “¡Basta ya!” a quienes no merecen nuestro respeto por su comportamiento corrupto, insolidario, arrogante y antidemocrático. Es el nuevo “Nunca mais” de quienes rechazamos la decadencia y el hedor de esta clase política.

Otra opción posible es votar a aquellos partidos limpios, como Unión Progreso y Democracia (UPD), que nos ofrecen la utopía de una España habitable. Son partidos pequeños y sin opciones reales de tocar el poder. Pero son embriones de esperanza en el estercolero de la política que nos invade, que brillan por su valentía, coraje y decencia. Votarlos es una digna manera de revelarse frente al abuso y la indecencia de esa clase política que, en estos tiempos de crisis, se dedica a blindarse frente a los previsibles vaivenes de la fortuna mientras ponen en peligro a millones de familias y el futuro de nuestras pensiones.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Artigo de Evaristo Lombardero sobre ouro e eleccións

MINA DE ORO Y ELECCIONES AUTONOMICAS

Las grandes empresas multinacionales como ASTURGOLD o BEGASA-EON disponen de múltiples recursos para manipular a la opinión pública y medios de comunicación para conseguir sus fines, que se resumen en aumentar las ganancias año tras año.
En los últimos meses ASTURGOLD ha centrado su estrategia publicitaria en mostrar que un amplio sector de población apoya su proyecto en el concejo de Tapia, pero no ha podido aportar ningún dato objetivo que confirme dicha hipótesis.
Con el fin de contrastar la propaganda de ASTURGOLD con datos electorales recientes hemos analizado los resultados de la elecciones autonómicas de los días 22-V-11 y 25-III-12 en el concejo de Tapia de Casariego y en Castropol, El Franco, Vegadeo, Navia y Valdés, que pasamos a exponer a continuación.
    Censo electoral: 

Entre las elecciones de 2011 y 2012 los censos electorales han tenido una variación inferior al 1 % en todos los concejos, excepto en Valdés donde la variación ha llegado al 2 %. Es decir las diferencias de censo son insignificantes.
    Participación vs abstención: 

En Tapia de Casariego la participación bajó de un 77,8 a un 61,8, es decir 16 puntos porcentuales. En los restantes concejos disminuyó un máximo de 17,7 en Vegadeo y un mínimo de 9,6 en Valdés (Media: -14,5).
Variación de voto a cada partido( comparación de resultados absolutos 2011-2012).
PP: Desciende un mínimo del 6,7 % en El Franco y un máximo del 24,6 % en Tapia. (Media: -18.06)
PSOE: Desciende un mínimo del 15,8 % en El Franco y un máximo del 29,5 % en Castropol. En Tapia desciende un 19 %. (Media - 22,7 %).
FAC: Desciende un mínimo del 11,8 % en Valdés y un máximo del 42,3 % en El Franco. En Tapia baja un 30,6 %. (Media: - 25,3 %).
IU: Incrementa su voto en todos los concejos, excepto en El Franco donde baja un 17,3 %. El mayor incremento se produce en Vegadeo (+ 47 %). En Tapia se incrementa un 38,4 %. (Media: + 18,18).
    Variación de voto izquierda-derecha
PP+FAC: Descienden un máximo del 26,7 % en Tapia y un mínimo de 14,7 % en Valdés. (Media: -20,8).
PSOE+IU: Descienden un mínimo del 8,38 % en Tapia y un máximo de 25,1 % en Castropol. (Media: - 18,7).
Partidos minoritarios
Los partidos minoritarios han pasado de 784 a 740 votos en el conjunto de los ayuntamientos estudiados, lo que representa un descenso ligeramente superior al 5 %. En las elecciones de 2012 aparecen algunas siglas que no estaban presentes en 2011 y no se presentan algunas de las que lo habían hecho en la convocatoria anterior. Su impacto en el tema que estamos estudiando parece marginal.
    Resumen
Los partidos de la derecha, defensores de la mina de oro, tienen en Tapia el mayor descenso de la comarca, que además excede en 6 puntos a la media de los restantes concejos y es 10 puntos más alto que lo achacable a la abstención
Los partidos de la izquierda, contrarios al proyecto de ASTURGOLD, tienen en Tapia un descenso que equivale a la tercera parte del experimentado por la derecha y 10 puntos menos que la media de sus resultados en los restantes concejos. Además dicho descenso es solo la mitad de lo que estaría justificado por la abstención.
    Conclusión: 

Estos resultados sugieren que el voto autonómico de 2012, en Tapia de Casariego ha estado fuertemente influido por las políticas de los diferentes partidos en relación con el proyecto de ASTURGOLD y la variación del voto se ha decantado claramente en contra de dicho proyecto. 

Evaristo Lombardero Rico

Eu si votei

Un sinxelo movemento, dar o sobre á urna, marca unha diferencia de sentir: exercín ou non o poder.
Efémero a máis de diminuto entre unha poboación como a Ribadeo ou moito máis aínda, entre unha poboación como a de España, pero aínda así, nalgunha circunstancia, decisivo. En calquera caso, manifestación do desexo de participación activa nunha sociedade que a maioría do tempo parece querer impulsarnos á pasividade, á conformidade co xa existente ou co menú de posibilidade que nos presentan.
Claro, votar implica un acto anterior: decidir.
Para non votar só fai falta deixarse levar, non tomar a decisión, aínda que tamén pode ser unha decisión totralmente consciente. Para votar, é necesaria acción, sopesar a quen ou a que, candidato ou programa, ou descartar a todo o espectro que se presente para o voto en branco, ter a vontade de votar, pero non considerar a ninguén digno de ser depositario do voto. Ou sexa, implica facer unha avaliación de proposta, e/ou caras, e/ou confianza, e/ou sentemento, antes de tomar a decisión. Implica tomar dun ou outro xeito datos da sociedade na que vivimos para poder decidir. Mesmo nos casos nos que tristemente hai fraude por carrexar votantes. é dicir, en xeral, un proceso ben diferente do que leva ó 'eu non votei', e iso aínda que inflúan tamén cousas como a proximidade da institución á que se vota, pois non á mesma intensidade de sentementos e porcentaxe de votos, a particdipación, nunha eleccións europeas que nunha eleccións locais, aínda que se celebren o mesmo día e haxa que depositar os votos en urnas veciñais: en Ribadeo, nas últimas eleccións, a porcentaxe case non variou das locais ás europeas, despois de subir máis de 22 puntos nestas últimas europeas polo efecto do voto agrupado nun mesmo momento.
a decisión de votar pode xsurdir dunha reflexión profunda sobre múltiples factores ou ser totalmente superficial, 'porque tal me dixo "ven votar comigo", díxenlle que benm e votei o mesmo'. Pero en calquera caso, a categoría na que se encadra é outra, diferente do non votar. 'Se non votas, non te queixes logo', é a expresión, estimo que non totalmente afortanuada, desa diferencia.
Esteñamos ou non de acordo en chamar democracia ó actual sistema vixente en España, o voto emplica unha confianza nas persoas a quen lle transmitimos o noso poder. E, polo tanto, vémonos máis autorizados despois a fiscalizar o que se fixo con ese poder. É dicir, vémonos máis proclives a seguir participando aínda que só creamos que poda ser pola avaliación do que se fai co noso voto, ou mellor, co conxunto dos votos nos que se inclúe o noso, fose a parar a un grupo que acade o goberno ou non, pois ó fin é o cabo, participamos, e o poder co que se esteña a gobernar, tamén é noso.

Un pleno no seu día (II)

Despois da primeira parte do pleno, o punto 11º aglomerou as tres mocións.
O PP presentou unha moción tipo contra os orzamentos do estado para o 2010. UPRi razoou a súa abstención no seu carácter local. O PSOE anunción o seu voto en cotra e denunciou o carácter demagóxico, segundo eles, da moción, cunha pequena discusión sobre se se tirano os cartos do plan E ou se os cartos 'os trae Zapatero' (curiosa forma de falar). O BNG razoou o seu acordo en puntos da moción e desacordo noutros, pero ó fin a moción saiu adiante co seu voto.
a segunda moción, o cambio de ubicación da residencia de maiore e centro de Alzheimer, proposta por UPRi, suscitou unha dura discusión e acusacións. O PSOE anunciou o seu voto a favor, e o PP, en contra, xustificando a súa postura polos protocolos asinados entre Xunta e Bispado, estando o concello implicado pero só dende fóra. O BNG manifestouse contrario razoando en principio nos mesmos termos que o PP, engadindo que en Ove polo momento só había previsto un centro de día de Alzhéimer, e estase a esperar a redacción definitiva do PXOM para plantexar na finca anexa á rectoral de Ove (ver entrada sobre o tema da ubicación do futuro asilo) unha residencia de ancianos moderna. Fíxose tamén fincapé na estrutura do edificio (baixo e un andar por diante, e tres por tras, con patio 'que parece unha cárcere'), e o feito de estar xa en fase de execución o albergue, engadindo que máis ben debera de darse unha moción conxunta para axilizar os trámites e licitar as obras. A moción foi rexeitada pois cos votos de PP e BNG.
A moción do BNG sobre o mantemento da área sanitaria da Mariña suscitou un 'de ustedes non me fío' por parte de F. Rivas dirixido ó alcalde ó anunciar o voto negativo, e contestado por iste con 'desconfianza recíproca'. O PSOE anunciou o seu voto a favor, e o PP en contra dicindo que era un xeito sesgado de dar información. Aprobouse pois coa rara agrupación neste mandato de votos de BNG e PSOE, o que suscitou un pequeno comentario do alcalde e réplica por parte de Balbino Pérez.
Despois plantexous por parte de Ramón López, do PSOE, un ha moción por trámite de urxencia para que se lle de ó PSOE o expediente completo dos gastos do núcleo de sostibilidade do 2008, cuestión que xa xerara controversia na primeira parte do pleno. A resposta foi polo camiño de que o tema xa fora tratado nun pleno anterior, e repetiu o alcalde que tiveran dous días para xustificar facturas e non perder a subvención. O tema ademáis suscitou un levantamento de voz e discusión en resposta de Horacio Cupeiro á dúbida do PSOE de que se recibiran contedores mercados que constan nos papeis correspondentes. A moción foi rexeitada cos votos de BNG e PP, un de cuxos membros, Nenó, ó ser presionado para a votación, veu a dicir algo así como 'se se conculcan os dereitos, ó xulgado' (a lembrar que no seu momento o PSOE, no poder municipal, meteu no xulgado a membros do PP por filtracións, tema do que saíron absoltos).
Ó comezar rogos e Preguntas auséntome ó non ter ista volta preguntas O Tesón e prever unha longa retahíla obviable en gran parte falando ou presentando escritos no concello.

Votar onde se vive, vivir onde se vota

Hai xa algún tempo, un pequeno artigo fíxome caer na conta dun principio elemental no que se asenta o voto na democracia dos estados: o principio de territorialidade. É dicir, poderemos votar por internet dende as antípodas, pero podemos facelo pola nosa ligazón a un terruño. É algo de perogrullo que non tería por que ser así, pero que está claro que polo momento non vai cambiar. Así, nas próximas municipais, cadaquén vota no concello no que está empadroado. E ata aquí, a 'raíz' do voto.
Coido que, unha vez sabido que se pode exercer o dereito de voto, é máis importante a segunda parte, que á vista de moitas situacións, parce que se esquece con frecuencia: vívese onde se vota, ou mellor, onde se pode votar, pois a abstención significa o exercicio do dereito de voto dun xeito particular (o significado concreto depende dese se fai por pasotismo, desengaño, resistencia, activismo, ... mesmo lévome plantexando dende hai tempo o activismo pro abstención, pero eso toca outro día, en tal caso). Vivir onde se vota ... depende ben do noso propio exercico de dereitos que sexa un suplicio ou un disfrute, tendo claro que en democracia, non é o noso único dereito, como hai xente que nos quere facer creer.
Por certo, na vista aérea do concello, a mancha branca preto do pobo é o polígono industrial, aínda en construcción.

Asamblea da Asociación Puente de los Santos 2013

Onte xoves 27 de xuño tivo lugar a Asamblea anual da Asociación Puente de los Santos. Como cada vez vai menos xente, houbo dificultade de quorum que se solucionou ó final, comezando máis ou menos en tempo, contra o que pasara a última asamblea (2012). Algo que foi lembrado porque nesa última vez fixen que constara en acta a queixa, e nesta como xa digo, comezouse máis ou menos en tempo.
A actividade referida para o último período foi de xeito exclusivo o proxecto piloto das fincas de frotos silvestres, en Arnao - Castropol e no Fielato - Ribadeo. Na primeira, de propiedade pública (municipal) preparada para Arándanos e a segunda, 1 ha alugada á Cooperativa Os Irmandiños, para grosella e algo de mora e frambuesa.

A finca de Castropol en Arnao; a balsa está excluída, na parte dereita.

A titularidade do proxecto Un puente a tu salud 2.0 corresponde á propia Asociación, que está levando por tanto as tarefas que corresponden ó emprendedor dunha empresa. Na finca de Castropol o que se fixo foi o acondicionamento dunha última parcela, de 2ha, estando o resto (case outras dez, incluíndo a balsa) xa listo. Mentras, na do Fielato, alugada dende o 1 de xullo de 2012 ata o 31 de decembro de 2016 (con posibilidade de próroga ata dous anos despois) aínda se está en preparación. O mal tempo ten retrasado as labores de prantación ata o outono, que non é a mellor época, pero dado que as plantas veñen xa cun certo tamaño e enraizamento, non se prevén dificultades. De novo, son moitas as cousas da memoria que non tiven tempo para ver e detallar aquí e que foron resumidas na asamblea, entre as que están por exemplo a adicación de dous peóns ás labores das fincas ou a realización de xuntanzas periódicas coa empresa que leva a parte técnica (e parece ser que no seu momento, se chega, comercial).
Nas contas, detallouse que debido á diferenza de superficie, o 10% que ten que poñer a asociación está repartido no 83,34% de Castropol e o resto de Ribadeo. A verdade, crin en principio que a porcentaxe se debía a territorio municipal, pero decateime e logo comprobei en internet, que se trataba de terreo das fincas respectivas. Así, dese 10% de orzamento para 2013, 25 928,76 €, corresponderían 21 616 a Castropol. Nas contas habería que entrar en máis detalle dos diversos apartados, como a participación dos concellos no pago dos xuros ó recibir as subvencións despois de gastados os cartos, pero quedará así polo momento.
O proxecto piloto ten anualidades de 15N a 15N, mentras que as contas presentáronse por anualidades, o que fai que a imputación de custes varie algo de xeito interanual. Por certo, o proxecto remata este ano, co que de novo a Asociación queda un pouco a velas vir cara ó futuro.
En Rogos e preguntas saiu o tema da participación das diversas entidades a máis dos concellos, a conta das contas, é dicir, a proposta de que cada entidade puxera de xeito proporcional ó poder de voto unha parte proporcional do orzamento, procurando así unha unha maior implicación na vida social ó ter cartos 'invertidos'. A cousa, proposta por min, quedou así, sen máis, despois dunha serie de intervencións, nas que se destacaron temas como que en plena crise se ás entidades se lles pide cartos, por poucos que sexan, se botarían atrás e o que se pretende é precisamente a participación, ou o feito curioso de que mentras houbo cartos da UE, houbo xente interesada e case peleandose por entrar na diretiva, mentras que cando se acabaron, desapareceron non só da directiva, senón da asociación. O caso é que os asistentes á xuntanza, que rematou ás 8 de cuarto, poidéronse sentar na mesa de plenos e sobraron sitios. Por certo, non había mulleres. De calquera xeito, os alcaldes, que ostentan o 50% do voto entrambos, tomaron o compromiso de reunir ás diferentes 'mesas' representadas na directiva para a renovación de cargos e mobilización do apoio social.
Nota: A estrutura de representación vai a traverso de mesas sectoriais, cada unha cunha asignación de porcentaxe de voto, que se reparte entre as entidades que a constitúen. Por exemplo a mesa de asociacións culturais coido lembrar que ten un 5% de representación, que se traduce nun representante na directiva e unha porcentaxe de voto de cada asociación dentro da 'mesa'.
E ben, que vai pasar despois de que remate este ano o proxecto piloto? E despois de que se reintegre a finca ós Irmandiños?

cousas de Ribadeo: pleno, anuncio, feira, voto partido ... e vidrieiras

Hoxe xoves, pleno. Entereime onte pola mañá a traverso dun xornal e fun á web do concello en procura de máis información. En vano, pois atopo a nota de prensa dos medios, pero atopo pinceladas, sen unha orde do día. Reproduzo o que alí puñia:
"

SERÁ A PARTIRES DAS 20 HORAS

O xoves haberá pleno

21/01/2014

Na sesión someteránse a aprobación varias ordenanzas co obxectivo de fomentar a igualdade entre os nenos e nenas de familias en situacións económicas desfavorables e para axudarlles tamén ás familias que estean en situación de emerxencia social ou urxente necesidade. A lei do aborto estará presente no debate de dúas mocións.

O vindeiro xoves, 23 de xaneiro, haberá pleno ordinario no Concello de Ribadeo a partires das 20 horas. Entre os asuntos que se someterán a aprobación figura: a ordenanza reguladoras das bases de acceso ás prestacións económicas para familias do concello de Ribadeo en situación de emerxencia social ou urxente necesidade; a ordenanza reguladora para facilitar o acceso ás actividades dirixidas a menores, organizadas polo Concello, pertencentes a familias de Ribadeo en situacións económicas desfavorables; e a ordenanza reguladoras de axudas para a conciliación da vida laboral e familiar. No pleno debatiránse dúas mocións sobre a lei do aborto, unha presentada polo BNG e outra polo PSG-PSOE.
"
É dicir, as novas para o pleno de hoxe mesmo ... aínda deficiente: 'entre os asuntos (...)', co que non se sabe nin o conxunto 'dos asuntos' nin a formulación precisa dos citados.
No xornal, con motivo de Fitur, extra de anuncio en páxinas centrais. Ribadeo non aparece como anuncio, e está case desaparecido do especial da Mariña, aínda que queda o obrigado de As catedrais. O certo é que non me parece mal: os batiburrillos de anuncios edulcorados periódicos da comarca en distribución na propia zona non creo que sexan moi efectivos para os supostos fins que se pretenden.
E é que este ano a feira de turismo vai notar unha pequena lagoa de visitantes 'oficiais' ribadenses, segundo parece. Pe pronto, hoxe, día de presentación do vídeo feito co cuadricóptero (algo así como o 'día grande da Mariña en Fitur'), hai pleno, co que ... A interpretación, quizáis haxa que procurala no manexo mancomunitario coa voz cantante do PP, aínda que ... calquera sabe.
E no pleno de hoxe, o voto partido. Voto partido dentro do PP, que deixando liberdade de voto na moción para presionar ó goberno do estado sobre a lei do aborto, convírtese en nova non só a nivel comarcal-Mariña, senón a nivel galego, aínda que non é a primeira volta que pasa. Co actual xeito de manexo 'democrático', é interpretado como unha fractura no PP ribadense. E aínda que coido que en circunstancias dunha democracia normal sería algo usual, non unha nova, nas actuais circunstancias o normal é consideralo como froito de que algo non vai ben no PP ribadense.
E as vidrieiras. Onte, un enterro fixo que recibira unha chamada: as vidrieiras estánse a repoñer na capela dlo cemiterio. Exposición? Non. Recabo información, e dínme que os técnicos din que están ben. O pobo non saberá, vistas a distancia, máis que a opinión 'dos técnicos', 'unha marabilla'. Adeus a unha oportunidade de coñecer máis a historia de Ribadeo, de apreciar de preto unha parte do seu arte, de exercer de pobo. Contestación do escrito pedindo a exposición? Tampouco.

Vota quen pode, non quen quere

   Lembrando un vello dito, 'non ofende quen quere, senón quen pode', construín o dito do título. Ven a representar que a estas alturas da democracia, pode votar quen pode, é dicir, quen é deixado, non quen quere facelo. Así péchase o círculo: pode votar quen é deixado e pode facelo dando o voto a quen lle deixan (listas cerradas).

   O tema do voto polo coronavirus non é sinxelo. ńaturalmente, non me estou a referir ó protocolo a seguir para o voto, senón á discusión sobre unhas eleccións nas que parte -pequena, pero parte- vese co voto retirado.

De calquera xeito, deixando esa disquisición para filosofía política e para a aplicación das leis, e obviando que por enfermidade, sen mandato 'de arriba' sempre hai xente que se ve impedida (diferente de que 'lle impidan') de votar, paréceme abondo máis grave outro feito relacionado.

   Vexamos. Hai uns anos quedei abraiado cunha práctica estadounidense, o gerrymandering. Como explicación sucinta, dicir que se trata de cambiar a forma do distrito electoral para que os votos a unha candidatura queden dispersos ou concentrados, segundo as circunstancias, e así non logren representación (ou ó revé, logren máis representación). Naturalmente, quen ten a potestade de cambiar a forma da circunscrición é quen manda... Co peche da Mariña, e posterior apertura total dos concellos máis envellecidos e maior presión de peche sobre os relativamente máis novos, a primeira impresión que tiven foi a de que estabamos ante un caso de novo tipo de gerrymandering. Posto ademáis en evidencia polo feito de que ese mesmo poder ten loitado contra o poder central coa acusación de abuso polo peche das comunidades nunha ou outra fase. Peche baseado nun estado de alarma votado en parlamento. Agora non se pasa polo parlamento para decidir o peche, non se lle chama 'fase', pero é semellante, e hai unhas eleccións por medio, e non hai 'contrapoder' equivalente ás comunidades autónomas fronte ó estado...

   Cousas nas que pensar nun día de reflexión.

En educación ou en votación, crise pola 'métrica'?

 

En educación ou en votación, crise pola 'métrica'?

    Ata hai pouco non sabía da chamada 'Lei de Goodhart'. Esta 'lei social' ven dicir que cando o superar unha métrica [no sentido dun indicador clave do rendemento, é dicir, indicador dos logros acadados por unha persoa ou grupo en relación a uns obxectivos prefixados] se converte nun obxectivo, deixa de ser unha boa métrica para o que fose definida. Ven ó caso na educación, por exemplo. Se o obxectivo dun curso remata sendo a superación dunhas probas determinadas, o resultado desas probas non terá un significado en relación coa formación do alumnado que segue ese curso, senón só en relación á preparación para as propias probas. Un caso práctico do que remato de dicir sería a selectividade. Se no segundo curso do bacharelato unha materia adica o seu tempo de clase a que o alumnado sexa capaz de superar a proba de selectividade correspondente a esa materia, poderase lograr que unha alta porcentaxe de alumnado pase a proba ou que a súa nota media sexa alta. Mais nese caso, o converter o pasar a proba en finalidade, fai que non sexa apta para dicir se a alumna ou alumno está formado na materia da proba. Ou sexa, esas probas pasan a ser literalmente iso: probas que dan acceso á universidade. E nada máis. En educación hai máis casos que se poden comentar, como as probas PISA, que inicialmente virían medir o rendemento do ensino medio, ou os diversos rankings universitarios, que tamén de xeito inicial virían medir a 'bondade' dunha universidade en relación ó conxunto.

    O resume do anterior parágrafo pode ser que, se institucións e sociedade fan que o alumnado se obsesione coa 'nota', o obxectivo dos discentes deixará de ser maximizar a aprendizaxe para pasar a ser o maximizar a súa nota, sen importar que para iso teñan que botar man de copieteo ou outros métodos.

    A lei non é só de aplicación na educación. Nin moito menos. Pode ser unha porta de entrada ó rexeitamento da democracia sen outra alternativa: Se o resultado que queren os partidos é o maximizar o voto, dirixirán as súas accións a iso, e non a beneficiar á sociedade, á xente. De aí a diversos chanchullos hai un curto paso. E vense saltar as regras da democracia porque non se considera a uniformidade do voto ou mesmo o voto en si, que pasa a ser só un título para exercer o poder uns anos máis, independente do beneficio social dese poder. E pode ser por diversas circunstancias ou métodos, e non só polo uso partidario de sistemas electorais cunha lóxica como a distribución D'Hondt, os distritos electorais provinciais con diferente peso de cada voto ou as artimañas do 'Gerrymandering' nos EEUU para 'aproveitar os votos' dunha zona. Así, rematamos atopando que os votantes están (estamos) afondando no escepticismo sobre a saúde democrática dos estados, como ocorre nunha recente enquisa do N. Y. Times, que cuantifica na metade da poboación a que pensa que 'os políticos' (así, en xeral, sen facer distingos aínda que haxa diferencias) non fan un bo traballo representando a xente, e en tres de cada catro que pensan que é un desafío para a democracia.

    Así, segundo a 'lei de Goodhart', a solución para curar a democracia, 'o menos malo dos sistemas de goberno', pasaría por fiar máis fino nos sistemas electorais. Algo que, cos enormes intereses en xogo, non é doado.

--

Podcast realizado por IA a partir da entrada:

Eu non votei

En España, votar ou non é liberdade persoal. Non hai obriga, senón vontade. Iso permite a abstención. Abstención que chega a sobrepasar moito a maioría da poboación nalgunhas mesas electorais, e que fóra de España, nas Eleccións Europeas, tense achegado ó 80% no conxunto dalgún país.
Por que non votar? Está amosado que as zonas de alta abstención están asociadas a zonas con baixas perspectivas, é dicir, zonas nas que dalgún xeito voto non se asocia a un potencial poder. Está estudado a base de grandes números que vota menos a xente de baixo poder adquisitivo. E así, perfil a perfil, pode irse construíndo a imaxe dunha persoa abstencionista.
Pero, máis aló do perfil, e da consideración no imaxinario de que cada elección ten unha importancia diferente, asociada ó estar máis ou menos lonxe o poder da xente que se elixe, cada unha das persoas que non foi votar pode necesitar ter unha disculpa que lle de a coartada para non exercer un dereito asociado a un poder.
Para moitos, non foi coartada. Sinxelamente, non puideron, non lles deixaron ou non deron accedido ó voto, como a xente que está emigrada, que 'logrou' porcentaxes de participación por baixo do 10%.
Pera outra moita xente, o traballo por conta allea consideraron que non lles deu un respiro para unha ocasión de tentar defender eses dereitos que lles están machacando. Ou o traballo por conta propia. Ou, caso poñamos de transportistas, non pediron o voto a distancia e xurdiulles unha viaxe que os mantivo lonxe o día das votacións. Nalgures, nestas ou noutras eleccións, o motivo de moita xente para evitar o pasar por unhas urnas menos atractivas que a praia ou o campo foi un día soleado que desfrutar. E a casuística podería seguir case cunha causa por cada persoa, vistas desde fóra, máis ou menos 'xustificadas'.
Pero volvendo atrás, e penso que iso é a clave, hai que procurar a causa da abstención sobre todo en algo parello a: para que? Xente que non confía na democracia tal e como está proposta, e que ten razóns para non facelo á vista da corrupción e outras lacras, a máis da propaganda que potencia lanzar merda uns contra outros en troques de difundir uns logros polo xeral pouco traballados, escasos, que dan pouco de si. Xente que ve que a única arma que cren ter, o voto, é pedida cunhas promesas incumpridas dende a mesma noite electoral. Xente que se cre sen poder cando o poder emana da xente. Xente que non participa de xeito organizado porque a súa organización é sistemáticamente menosprezada ou destruída se non é integrada nun partido consolidado. Xente que esquece o poder da xente. En todos os casos, xente que ten o poder potencial e que algún día poder demostrar que o ten.

Espectador privilexiado

Onte tiven (unha vez máis) a ocasión de ser espectador privilexiado. Entendámonos, o privilexio ven sinxelamente de ser espectador case único dun acto que é público e onde se deciden actuacións sobre a vida do conxunto de Ribadeo: o pleno municipal. Onte eramos dúas persoas as que estabamos mirando o desenvolvemento do pleno, co que me considero un privilexiado, participante (por ínfima que sexa a medida desa participación ó ser un sinxelo espectador).
Considero que un pleno comeza a desenvolverse dende antes de que se da por aberta a sesión: hai comisión(s) preparatorias, a convocatoria propiamente dita, as actuacións dos partidos para preparalo (supóñense, como na mili)... Neste caso, tamén.
A sesión foi aberta ben pasadas as oito da tarde, desculpando a presenza de Xavi Campos. A acta anterior (correspondente ó 18 de novembro de 2014) foi aprobada e pasouse ó segundo dos puntos da orde do día, Expediente de modificación de crédito 02/2015 por transferencia de crédito Real Decreto Lei 17/2014.
A modificación de 150 000 € que apraza o goberno central do plan de pagos do 2015 e que por tanto, poden adicarse a outros menesteres, deu lugar a unha división de voto no PP: 1 en contra (Braña) e 3 abstencións, algo que foi anunciado ó comezo por M. Valín. O desglose aproximado da nova adicación deses 150 000 € é, se non entendín mal:
20 000 €, redacción dun novo plan para As Catedrais
10 000 € para adquisición de contedores
10 000 € para saneamento dunha baixante na entrada do cemiterio
50 000 € para o plan de camiños no rural
60 000 € para comezar a reparación/adecuación da vía paralela á do ferrocarril (a que comunica a estrada de Vilela cos Garitos, onde está a marmorería)
Lalo Gutiérrez (PSOE) apoia sen máis comentario a proposta.
Tino Reymondez (UPRi) anuncia a súa abstención, incluíndo na súa disertación unha advertencia: un informe técnico (neste caso, o do interventor, que polo demais, louvou) non debe incluír xuízos ou interpretacións políticas, que non corresponden ós funcionarios do concello.
Polo PP, e a conta da división de voto, falaron dúas persoas.
A primeira, Campo Braña, non considera as actuacións previstas nin urxentes, nin xustificadas nin necesarias, aclarando segundo o seu xuízo cousas como que de ser urxentes, deberan ir nos recentemente aprobados orzamentos 2015, ou que son obras electoralistas nun ano electoral.
A segunda, Azucena González, defendeu o electoralismo, pero razoou a diferente votación do resto dos PP en función de que era unha posibilidade de inversión, aínda que se puidera discutir a urxencia.
Foron contestadas por Vicente Castro, cunha pequena intervención final do alcalde. Como se nomeara antes a posibilidade de inversión no campo de fútbol (a raíz das novas no xornal sobre o seu estado e suspensión de partidos no Pepe Barrera), razoou que fan falta un mínimo de 350 000 € para facer algo e que se siga a usar o campo. Respecto ó vial paralelo á vía, segundo parece quedouse no último pleno en que era urxente, e incrementouse a urxencia debido ás chuvias. En relación ó electoralismo, non vai a executarse, con seguridade, toda a obra antes das eleccións, e en cambio, é electoralista por parte do goberno central o liberar ós concellos esas cantidades a 26 de decembro, cando haberá concellos que non se podan beneficiar da medida por ter xa solicitado e contratado créditos ós bancos, por exemplo. O resultado da votación, o dito: 7 a favor, 4 abstencións e un voto en contra.
E paro: só asistín ó comezo do punto seguinte, Control dos órganos da Corporación (art. 46.2 da Lei 7/1985, de 2 de abril, reguladora das Bases de Réxime Local). Dación de conta de decretos ditados pola Alcaldía-Presidencia. Mocións. Rogos e Preguntas. Só dicir que houbo unha moción do BNG sobre a creación dunha tarifa eléctrica galega.

Un Ribadeo máis

= voto emigrante.
Parece que a situación do voto emigrante voltou xirar: só votou unha persoa de cada trinta, sobrepasando lixeiramente o conxunto do voto a poboación de Ribadeo (ou quedándose ás portas de vez e media dos electores ribadenses), e axustándose algo máis ó xa votado de xeito interno (se ben os partidos de corte galeguista e máis pqeunos seguen perxudicados). A situación non remata de gustar ós grandes, que de recoller unha morea de votos nun medio que clamaba ó ceo pasaron ao residuo que se observa agora, e xa se fala de nova reforma para a recollida de votos fóra para ampliar de novo esa colleita. Mentras, resulta curioso que a xente que está desprazada en España teña unhas dificultades para votar que non ten quen se atopa en Montevideo ou Londres e que deu lugar a casos curiosos como o dalgún lector do blog.
Quizáis a cousa pase por deixar de pensar nunha reforma das votacións para que nada cambie e pensar no cambio social, e que cambie o que teña que cambiar nas votacións...

Un pleno no seu día

Non é o normal que os plenos ordinarios se celebren sen ser retrasados de día previsto. O de onte foi dos poucos. Tamén, se en xeral se pode dicir que nos plenos se pode separar o que do como, no de onte isa separación resulta esencial. E non só pola variedade e diversidade de temas, algo máis ou menos común, senón pola variedade e diversidade de ambientes que se viviron dende o primeiro punto da orde do día (coma sempre, a aprobación da acta) ó derradeiro (neste caso, o décimosegundo, rogos e preguntas), ou a variedade de xeometrías de votación que houbo. Incluíndo asemade momentos de distensión entre os que o principal considero que foi unha das anécdotas da cámara, ó soar casualmente o móbil do secretario e entoar os primeiros acordes da marsellesa, suscitando entre sorrisos e risos contidos e provocando polo mesmo o comentario 'cada un ten as súas preferencias'. Casualmente non só que soara, senón que o fixera no tratamento do punto 5º, a variación de taxas en relación con servizos de interese local (en particular, de empresas de telefonía móbil), un dos puntos que non tiveron discusión.
Debido á disciplina de voto dentro dos partidos, non se notou á hora da votación a ausencia de José Carlos R. Andina, turnándose os representantes do PP en facer o traballo correspondente. En canto á sala, 14 persoas no momento de máxima audiencia.
Quitados os rogos e preguntas, dos que non podo falar porque me marchei ante o que prometía ser outra sesión máis das longas, houbo dous puntos que consumiron a maior parte do tempo e de discusións, o 4º, relativo á aprobación das contas xerais do 2008, e o 11º, constituído por tres mocións independentes e que tivo unha continuación nun intento de meter unha nova moción polo trámite de urxencia.
O segundo punto foi de dación de contas, con varias preguntas, das que hai que destacar unha de Ramón López (PSOE) sobre unha curiosa factura e albarán correlativo pero non correspondente, ó facturarse diferente número de horas un día por dous camións para desescombrar unha finca na rua da muralla: nun deles chegaba na factura a 18 horas, polo que foi reclamado algo de control.
Pasouse ó terceiro, sobre licenzas de primeira ocupación de vivendas, todas unifamiliares neste caso, algo que non tivo discusión no pleno.
A aprobación das conta xeral do 2008 fíxose despois dunha exposición pública en agosto, da que non constan reclamacións. Comezou UPRi anunciando a súa abstención por ser un informe técnico, a pesares de ter reparos. O PSOE anunciou o seu voto en contra alegando un informe xurídico sobre determinadas facturas, pedido e non facilitado, algo sobre o que versaría toda a discusión posterior. O PP anunciou o seu voto a favor asemade por ser un informe técnico.
Voltando ó discurso do PSOE, citou 12 reparos de intervención que non se poideron comentar pola interventora por estar de baixa por maternidade, e o alcalde respondeu dicindo que todos os temas foran tratados e aprobados xa con antelación e que ningún grupo, dende os dez anos que leva na corporación, votara nunca en contra. Por ista vía, saíron diversas 'primeiras veces' de votacións nos últimos tempos.
Ó ser solicitada a súa intervención, comentou a técnica que substituía onte á interventora sobre o procedemento, se un informe que foi incorporado con posterioridade ó tratamento do punto pola comisión tiña que ter sido presentado nela ou non: parece que cada interventor fai ó seu xeito, variando segundo o concello.
A longa discusión sobre o tema fixo que Paco Rivas quixera explicar tamén a abstención do seu grupo, e aí xurdiu outra discusión das que se leva aireado longamente na prensa estes derradeiros tempos: o remanente positivo, o primeiro en dez anos segundo o goberno municipal, ou o aumento de máis de 2M€ de déficit no ano, segundo UPRi, tema xa tratado longamente nun pleno anterior e referido no blog. O asunto deu de si un dos momentos máis tensos do día: 'é un mentiroso' foi unha acusación repetida varias veces do alcalde a Rivas.
O punto sexto, a modificación financieira da ordenanza de taxas reguladoras de postos no mercado, consistía na aprobación de que a cousa fora por domiciliación bancaria e cobro ó comezo de cada bimestre. Foi aprobado cos únicos votos do BNG, tendo a proposta de que o cobro se fixera a mediados de bimestre (PP), e botando en cara en xeral os grupos da oposición que non é o momento máis propio para facer que os mercaderes adianten pagos. Como resposta a isto último, foron citados diversos pagos de taxas que se fan todos adiantados, dende a matrícula na EMM ata a petición de licenza de obras, pasando polo abono de piscina.
7º. Foi aprobado por unanimidade a adhesión á negociación conxunta do subministro eléctrico mantida pola deputación Provincial.
O punto 8º, a modificación da taxa do cemiterio, foi retirado da orde do día.
O 9º, sobre o xuíz de paz substituto, xa tratado en pleno anterior, tampouco tivo dificultade algunha.
O punto seguinte, sobre o regulamento dos voluntarios de protección civil, contemplou o rexeitamento das dúas alegacións presentadas,, coa abastención de PSOE e UPRi.
O Punto 11 contemplou tres mocións que tratarei aparte:
- do PP, presendanto dun escrito tipo contra os orzamentos xerais do estado para 2010
- de UPRi, para cambio de ubicación da residencia de maiores e centro de Alzheimer
- do BNG, sobre o mantemento da área sanitaria da mariña.

Un paso máis do PXOM

Onte celebrouse un pleno no concello de Ribadeo. Houbo dación de contas e rogos e preguntas, pero o punto básico foi a aprobación do PXOM, que se fixo coa excepción de dúas abstencións, a do edil do PSOE e dunha do PP, despois de que este grupo dera liberdade de voto, o mesmo que na aprobación de convenios da semana pasada.
Na sá, menos xente da que esperaba, 10 persoas, despois de 560 alegacións das que a grande maioría da xente non sabe se foron estimadas ou non.
Como foi algo que se nomeou por diversos intervintes en varias formas (e non sempre cos mesmos números), deixo primeiro os números de alegacións tal e como os entendín:
Alegacións estimadas: 270 (48%)
A. desestimadas: 158 (28%)
A. parcialmente estimadas: 132 (24%)
Total: 560
Polo que parece, o único grupo do pleno que presentou alegacións foi o PSOE, que viu estimadas dúas, rexeitadas dúas e con estimación parcial unha. O seu voceiro estimou unha decisión desafortunada a anulación do plan anterior, co que se retrocedu a un plan do ano 1977, e atribúelle a patrimonio un rigor dubidoso no seu informe, citando un caso particuar: a petición de BIC para as Fadegas, cando no mesmo informe deixa o sitio totalmente indefinido.
O voceiro de UPRi pediu atención cos informes que aconsellan unha subida de impostos, non para telos en conta, senón precisamente para facer caso omiso desa parte. Así, con moitos reparos, anunciou o seu si.
No PP, seguindo a tónico do pleno anterior, a votación foi tres positivos e unha abstención, co que houbo que xustificar a escisión e ó tempo, pedir de novo a posibilidade de intervención do voto diferenciado para a súa explicación. Explicou o voceiro que o informe da intervención era para ter en conta, pero nada máis, que houbo colaboración, participación e consenso nun plan que pode mellorarse, pero Ribadeo non pode estar máis tempo sen plan. O voto particular estimou que Ribadeo é moita máis xente que os catro da comisión, que si estiveron moi ben informados, botándose en falta xuntanzas abertas e en xeral, a participación activa dos ribadenses. O luns poñeranse as alegacións na web, pero xa é tarde. O plan é necesario, pero non se pode vivir de costas ós veciños.
O alcalde, na súa intervención lembrou que a anulación do plan anterior foi xudicial, e que na realización do plan que se presentaba hobo sentidiño, e 17 informes sectoriais nos que se tentou de axustar á lei nos puntos que podían resultar dubidosos. Foi adiante o que se dixo por todos,e se vai adiante na Xunta, será mérito de todos. Axustou ademáis que a información dada en tempo e forma foi 'magnífica' (sic)
Como comentario persoal, sinxelamente dicir que o luns comezaremos a saber das súas bondades, que aínda non coñecemos máis que por anuncios que foron variados ata 400 veces. E queda o trámite de Santiago.
-
Actualización o 15/7/2013: A media tarde aínda non está colgado o PXOM, como se anunciou no pleno. Máis tarde (domingo) os medios anunciaron que se colgaría para mércores.Razón hai para pensar que como mínimo, para xoves ...

LA DEMOCRACIA EN ESPAÑA. José María Rodríguez Díaz (2010)

    José María diríamos que teoriza sobre a nosa democracia. A lembrar que esta entrada no seu blog é de 2010, mais parece que fose hoxe mesmo que a escribira, dende a caducidade do voto á politización xudicial. E mesmo aínda que a postura política de que lea non sexa a mesma que a que se poidera colixir que tiña José María nese momento.

Viernes, 02 de abril de 2010

LA DEMOCRACIA EN ESPAÑA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 11:47

El paso de la sociedad española por los cuarenta años de dictadura no se borra de la noche a la mañana, a pesar del empeño de ZP de destruir todo vestigio que la recuerde. Es cierto que la dictadura, como forma oficial de gobierno, hace años que desapareció de los papeles oficiales, sustituida por una democracia de mínimos, porque, si analizamos las cosas con realismo, aún sigue presente en muchas manifestaciones de la vida social y política actual, es decir, en la vida pública. Y lo que aún es más grave, las huellas dejadas en las administraciones que gobiernan la sociedad y su forma dictatorial de actuar, que sigue aún viva en muchas actuaciones concretas y gestos de las personas, y la incapacidad de controlar y erradicar la tremenda corrupción en que vive inmersa la clase política, son muestra evidente de que ni tenemos dictadura ni democracia, sino una forma de gobierno amorfa, amparado por la partitocracia, en la que todo es manipulado por las ambiciones de las personas a través de unos partidos hechos ad hoc.

En el parlamento los representantes del pueblo sólo pueden hablar cuando se lo permiten sus propios partidos, y cuando lo hacen sólo pueden decir lo que sus líderes les ordenan. La justicia, con magistrados nombrados por los propios partidos políticos, se encuentra totalmente politizada. Las elecciones, condicionadas por un sinfín de promesas que no se cumplen y unos partidos que imponen sus candidatos a los ciudadanos impidiéndoles elegir a quienes quieran, carecen de auténtica libertad. Porque la libertad sin información veraz no puede ser tal.

¿En qué consiste, pues, vivir la democracia? Si hiciéramos esta pregunta a la gente que por la calle camina ocupada en sus quehaceres diarios, la mayoría de las personas nos contestarían que la democracia sirve para que podamos elegir a los representantes del pueblo, a aquellos que deberán promulgar las leyes y gobernar al país, a los que desde los gobiernos, las autonomías, las diputaciones y los concejos se dedican a dirigir la vida pública del pueblo. Algo que no era posible en la dictadura franquista. Y no podemos decir que la respuesta de los que así piensan no sea acertada. Lo es. Pero no recoge lo más importante de lo que debe ser una auténtica democracia viva.

Porque la democracia no es una simple palabra o una mera teoría sino una forma de vivir y de comportarse en sociedad que requiere, primero, el convencimiento interior y el aprendizaje de unos derechos y obligaciones, traducidos en la práctica de una forma de vida diaria. Es por eso que la democracia no comienza ni termina el día de las elecciones, ni está en el hecho de que el ciudadano pueda votar. El voto, con ser algo fundamental e inexcusable en democracia como ejercicio del poder del pueblo, también es efímero y dura poco. Se reduce al acto de depositar cada cuatro años la papeleta en la urna. Y una vez recontada la papeleta, su destino es la destrucción por el fuego.

Y eso sin olvidar que ya antes de que el voto cumpla su función en las urnas los votos suelen ser objeto muchas veces, aunque no todos, de muchas y diversas peripecias. La mayoría de ellas de carácter secreto y disimulado. Aún reconociendo que muchos de los votos son hijos directos de la democracia hay que reconocer que no todos, pues ocurre que muchas veces hay que desconfiar de la limpieza y de la pureza de algunos de ellos que proceden de una paternidad desconocida. Son los votos espurios, es decir, manipulados, forzados, comprados y sujetos a toda clase de presiones sobre unos electores, utilizados por los partidos para el logro de sus objetivos. En las elecciones no faltan las manipulaciones ni los engaños, las mentiras y las confusiones y, sobre todo, se somete a los electores a un bombardeo atronador de propaganda política especialmente diseñada para embaucar a los votantes y manipular su libertad de expresión. Un déficit democrático, muy difícil de corregir por la existencia de las ambiciones humanas y la incapacidad del actual sistema para corregirlo. Es la presencia de los “camuflados” en la vida política que, una vez dentro de los partidos políticos, van a dedicar sus vidas y su trabajo a arreglar sus parcelas privadas y sus negocios particulares utilizando el poder democrático en su personal beneficio. Una presencia de gente manipuladora que, a la vista de lo que está pasando, se puede concluir que es mayoritaria en la clase política.

Para mejorar el bajo nivel democrático en que vivimos sería necesario, primero, que la sociedad, tanto los que ejercen funciones directivas en ella como el pueblo llano, pusieran todo el empeño en vivir el día a día con plena consciencia de sus derechos y obligaciones y viviendo los valores democráticos en el ejercicio de sus funciones y métodos de gobernar y convirtiéndose en un ejemplo vivo a imitar por los ciudadanos. Y, segundo, dotar al sistema de los medios necesarios para que la corrupción no tenga cabida. Gobernar con ocultación y oscurantismo ante el pueblo, utilizar el poder para otros fines ajenos a lo que es el bien común de los ciudadanos, manipular los poderes básicos del estado para disponer del control absoluto del poder son los contra signos democráticos que nos ofrece la actual clase política española. Políticos que utilizan al pueblo para alcanzar sus propias metas personales de bienestar y para vivir en la opulencia a costa del dinero ajeno. Y hasta tal punto se lo tienen montado que son muchos los que, acabada su vida activa en la política, no retoman la condición que tenían anterior al servicio prestado, sino que encuentran arropados por un sinfín de privilegios vitalicios escandalosos. Nuestro sistema, mal llamado democrático, necesita urgentemente una intervención quirúrgica que la clase política no está dispuesta a afrontar. ¿Quién lo hará? ¿Será el pueblo el que la imponga?.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.