Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta UNESCO. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes
Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta UNESCO. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes

20170914

Buronlandia (e Buronlandia II). Francisco José Campos Dorado Campos

Deixo aquí dous artigos xa vellos de Pancho Campos, publicados en La Comarca del Eo en outubro e novembro de 2011, o segundo en resposta a un comentario aparecido entre medias no mesmo semanario. Quedaban por publicar, e complementan a parte final da entrada anterior, aínda que foron feitos de xeito totalmente independente dela.

Burónlandia

Hoxe, 21 de setembro, atopeime na rotonda de “Os Irmandiños” co cartel de espacio da Biosfera- Oscos-Río Eo e Terras de Burón. ¡Non fún capaz de concebir o soño na siesta...! así era, e é, o cabreo que teño. Non me importa decilo e manifestalo. Encóntrome cabreado, indignado e incluso humillado polos feitos que unha cuadrilla de señoritos cantamañanas están a facer desde fai uns anos, arroupados polo beneplácito e a desídia dos alcaldes de Ribadeo, que solo pensan na súa persoal carreira política. Comenzaron a “meterlla” con moito “jaboncillo” e paseos dun lado para outro, e votarlle uns cantos “polvos” seguidos a D.José Carlos Andina, así estes lodos, con aquelo da Casa da Ría (obviando de Ribadeo), a continuación a Casa da Ría del Encuentro (obviando de novo o de Ribadeo), e logo pasaron a crear o tinglado este de Oscos- Rio Eo e Terras de Burón para o asunto da Biosfera da UNESCO ou de casadiós, que tanto monta... (e obviando por descontado o nome de Ribadeo, en tódalas súas facetas). Destas imbecilidades consentidas, resulta que de forma malévola e torticera, xa plantaron a “pica en Flandes” (léase, na rotonda dos Irmandiños).
Levo falando, desde fai vinte anos, do cinismo e teimuda actitude astur e da pasividade servil e ignominiosa galega sobre o patrimonio de Galiza. A pérdida de denominación da Ria de Ribadeo, é unha pérda de idéntidade galega, que é de todas-todas inasumible, é que non podemos consentir.
Fai algo máis de un ano, que con paso firme é seguro, esta cuadrilla das Terras de Burón, coa escusa da Biosfera, fixeron a Casa da Ría do Eo en Castropol, para ver as “avefrías” sobre o “tesón do rio Eo”, é como broche de ouro, trouxeron para inaugurala o inútil e totalmente estúpido, Conselleiro de Cultura da Xunta de Galicia... ¡¡que manda ovos...!!! esquecime do seu nome porque cando un persoeiro me da noxo... nono apunto na axenda, pois mellor esquecelo canto antes, por aquelo de que afecta o meu ritmo cardíaco e perxudícame a saúde..., non por outra cousa.. ¡¡faltaría máis...!!
Estes “compadritos” das Terras de Burón and Company (chusma, con moito poder adquisitivo provinte dos “chanchullos de pasillo” nas sedes da Comunidade Europea... influencias a mazo, pois, según oídas, teñen un ou dous parlamentarios en Bruselas), acaban de terminar de dar unhas charlas na Casa das Letras, coa presentación e prolegómenos do alcalde de Ribadeo, D. Fernando Barcia, para “realzar” o despropósito (houbo foto, é saíu guapo... manda güevos!! ¿como puiden equivocarme tanto na estimación, como para votar como alcaldable a este elemento... ??). E como este señor é, un “nacionalista” sociata, pancista, e esperemos que dentro de pouco de influencia irrelevante para as cousas e “antiguallas de Ribadeo”, non lle da importancia, a que a ría é a Ría de Ribadeo, que as terras de “Burón”, son as Terras de Ribadeo e as Terras de Miranda, cuio descendente D. Pedro Miranda e Miranda, é o dono de Rio Cainzos, Boa Vista, etc. en cuia casa patrucial da calle Amando Perez de Ribadeo, se poden ver dous escudos da súa nobreza, nun de cuios cuarteles aparece o tributo das Cen Doncelas, que data de Mauregato ano 783-789, ou sexa, de fai máis de doce séculos, “algo” anterior os Oscos-Eo e a Burónlandia...
A todos estes persoeiros de encefalograma plano e de peto ancho, esperemos que poidamos irlles mentendo mano dún en ún, ou si me apuran, en manada, que me é igual, e tanto monta. Implicaron o Ministerio de Medio Ambiente, por enchufismo de estómagos agradecidos ou por desidia ministerial, pois por suposto, nada histórico ten tal denominación inventada como slogan, e xa están os carteis de “Burónlandia” e “Ministerio de Medio Ambiente de España” en tódolos cabazos e obras de reconstrucción feitas nos concellos de Trabada, Ribadeo, etc. ¿esta tropa terá algo que ver cos destructores do Patrimonio de Ribadeo, leáse, Escolas Taller do LIDER ....que van a “reconstruir” con un presuposto de 12.000 € as vidrieiras do cimenterio de casi 500.000 € de valor estimado.... ? Como levo decindo, desde fai anos, no século XV, ano 1414, foi creado por Juan I de Castela, o Principado de Asturias, e desde aquela foron apropiándose das Terras de Reboredo ou Terras de Ribadeo desde o río Navia o Eo, logo, a primeiros do século XX cambiaron o nome da Veiga de Ribadeo, este século XXI tócalle a Ría de Ribadeo e o Concello de Ribadeo completo, pois as terras do Concello xa son, polo que parece, as de Burónlandia, para o século XXII será Barreiros, a Espiñeira, e Villaronte..., no século XXIII Foz... e non sei cando chegarán a Catedral de Santiago.. para ver si se enteran alí dunha puta vez, do que están a facer con Galiza... debido a súa indolencia, negligencia e abandono do galego.
E como no reino de Asturias, que non existiu tal reino na puta vida, pois para facerse ver como iniciadores da Reconquista, inventaronse a lenda de “Pelaio rei”, cando en realidade foi un pastor de ovellas e cabras de Tuy, que se liou a pedradas contra os moros que lle roubaban as cabras.... ¿ou algúen pensa que donde está ubicada a cova da Santina, era lugar para vivir un rei.... ? ¡pois, como inventaron mal a historia, equivocáronse no relato, varias veces, e nun deles, dicen que Pelaio xa estaba na montaña... polo tanto, non foi él a buscar os moros... sinón que os moros foron a roubalo a él... ¡así que....! ¿onde están as ruinas do pazo ou da casa de Pelaio? están enterrados e sin descubrir todavía...? qué raro sona esto... coa “eficiencia e profesionalidade” que ten esta xente... que foi capaz de descubrir fai vinte anos, a Diadema de Ribadeo nos Oscos... ou fai tres anos que rexistraron no Principado o pecio da Galga Andaluza que foi afundida polos ingleses en 27 de septembro de 1719 no porto galego de Ribadeo ... co que deberan de haberse quedado os ingleses, en vez de cobrar rescate dos comerciantes de Ribadeo, así hoxe, polo menos falaríamos inglés...! En fín. Todas estas cousas ocurren, pola desidia da administración galega, e quizáis pola desidia de nós, os propios galegos, porque se obviou e se borrou do mapa da península o Reino de Galicia, e se lle puxo “Xunta de Galicia”, cousa coa que estaba totalmente en contra Castelao, pois consideraba a “Xunta” un instrumento da burguesía central, para ser unha sucursal do poder Castelán-Madrileño que el tanto aborrecía...
Non é relevante engadir máis. De momento denunciar ante vós, veciños das Terras Ribadeo, o que eu vin e estou a ver. Espero que entre tódolos ribadenses auténticos, non entre vendidos e sinvergüenzas que anidaron sin ningún escrúpulo no noso pobo, poidamos enmendar esta canallada contra a nosa identidade, e sí podedes, facede algo para remediar este asqueroso desaguisado, si algún día queredes legar algo os vosos fillos do patrimonio auténtico que herdamos dos nosos maiores.


Biosfera; Programa LEADER

UNESCO (Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura). Organismo fundado o 4 de novembro de 1946 e o que pertencen a maioría dos estados membros da ONU. Está constituido por tres organismos: A Conferencia Xeral; o Consello Executivo e o Secretariado. A Conferencia reúnese cada dous anos en sesión ordinaria e pode ser convocada a extraordinario a pedido dun tercio dos representantes. Está integrada por representantes de tódolos países e decide programas destinados a promover os valores culturales dos diversos países, a investigación científica, a colaboración internacional a través da educación, da ciencia e da cultura, da eliminación de prexuicios raciales e para o fortalecemento da libertade de información.
O Consello Executivo, formado por 34 membros, renóvase cada cuatro anos e prepara o programa que será sometido á Conferencia e “vixila o seu cumprimento” unha vez aceptado. O Secretariado está presidido por un Director Xeral elexido por seis anos e cuia actividade está dirixida a someter os proxectos o Consello Executivo, e presentar informes sobre a actividad da organización. Ten a súa sede en Paris.

Nota: UNESCO (Organización de las Naciones Unidas para la Educación, la Ciencia y la Cultura). Organismo fundado el 4 de noviembre de 1946 y al que pertenecen la mayoría de los estados miembros de la ONU. Está constituido por tres organismos: la Conferencia General; el Consejo Ejecutivo y el Secretariado. La Conferencia se reúne cada dos años en sesión ordinaria y puede ser convocada a extraordinario a pedido de un tercio de los representantes. Está integrada por representantes de todos los países y decide programas destinados a promover los valores culturales de los diversos países, la investigación científica, la colaboración internacional a través de la educación, la ciencia y la cultura, la eliminación de los prejuicios raciales y el fortalecimiento de la libertad de información.
El Consejo Ejecutivo, formado por 34 miembros, se renueva cada cuatro años y prepara el programa que ha de ser sometido a la Conferencia y vigila su cumplimento una vez aceptado. El Secretariado está presidido por el director general elegido por seis años y cuya actividad está dirigida a someter los proyectos al Consejo Ejecutivo y presentar informes sobre la actividad de la organización. Tiene su sede en Paris.

--

BURONLANDIA (II): A un Juan Sin Nome

Non me sorprendeu o artigo que recibín no meu correo electrónico. Nada. Eu sabía que habería algunha resposta o rudo e brusco artigo que fai un mes escribín cun enfado descomunal, e que o deixei tal cual saíra da primeira fornada, porque considerei e considero, que vai sendo hora de poñer coto a estes burdos e complacientes fábulistas que día a día usurpan e falsifican a nosa historia patrimonial, dados a engrandecer pola súa conta os mentores que pagan a súa fachenda. O meu artigo, pecou de modales, sin duda, pero tuvo algo do que o seu, Juan Sin Nome, carece por completo: foi sincero e honesto.
Non sospeitaba cun “catedrático en xeanoloxía” entrara ó trapo. Alédome de que así sexa, pois haberá debate, nono dude. Estiven esperando estas últimas catro semanas para ver si tiña o aquelo de publicalo en “La Comarca del Eo” para que con luz e taquígrafos, todo o mundo poidera ler as barbaridades históricas coas que se regusta describir, para rebatir as verdades que eu comentaba.
Empezarei abríndome un cuadrante da miña ideoloxía política galeguista, para que non teña nada que respetar, si non a comparte. Pois eu son, como vostede se complace en chamarme: “sectorial, radical e talibán”, e eu a ideoloxía nazi nin a respeto nin a comparto, exactamente igual que me pasa cos catedráticos de Historia que dan “clases de historietas”, polo que, intentarei baixar uns seis mil pes para poñerme a súa altura de historiador contacontos, con perdón dos contacontos.
A misión do Historiador é restablecer a verdade dos feitos, por eso as cátedras de Historia deben ser diacrónicas, esto é, que a súa enseñanza esté baseada en estudos reales de feitos que ocurriron o largo do tempo, non en trapalladas que dixo algún “erudito” contemporáneo e que copiaron tódolos seguintes que estudaron esa historia elaborada para xustificar a idea imperialista da España do Franquismo, sin contrastar nunca un punto nin unha coma daquel primixenio relato. Algo que está a ocurrir de cotío copiando de Internet todo tipo de falcatruadas.
Pero, o meu entender, o Catedrático debe ser unha persoa entregadada o Estudo para lograr a Excelencia, e poder facer, co seu exemplo, que os alumnos beban o Respeto nas aulas, pois teñen que darse conta de que só con Autodisplicina e Dedicación se logra ter a Confianza da materia que estudan. Pero para eso, hai que estudar moitas horas diarias, para non engañar con burda charlatanería os alumnos. Na Cátedra nunca se minte. A Universidade é símbolo de Verdade e de Liberdade por derriba de todo, polo tanto os catedráticos rebosan Sobriedade, pois están, ou deberan de estar, a altura da nobleza da enseñanza.
Pero vostede falsea os relatos históricos e para demostrallo, vou utilizar o mesmo aforismo que vostede: “os datos non se discuten, contrástanse”.
Explica con todo luxo de detalles onde se atopan as Terras de Burón. A min non facía falla que me explicara nada, eu xa o sabía. Están nos Concellos da Fonsagrada e en Negueira de Muñiz, non nas Terras de Ribadeo, polo que ven a darme a razón, pero non contesta o que eu decía: ¿que é o que fai o cartel de Reserva da Biosfera: Rio-Eo, Oscos e Terras de Burón na rotonda dos Irmandiños?
Non, non contesta a pregunta e tampouco explica, para nada, como foron capaces de engatusar os dous alcaldes de Ribadeo, que eu puxen a caer dun burro, con gran pesar, poden crerme, pois vexo que na maior representanción do noso pobo, como é a Alcaldía, non fixeron os deberes a tempo, e vai a ser árdua tarea cambiar o que xa está escrito. E sigo pensando, que si non se poñen a traballar xa, sobre o asunto, non lles pode saír politicamente gratis, pois cando non se está a altura das circunstancias pérdese a Confianza na xestión e no xestor.
En fin. Para rematar a súa parrafada, e sin haber dito nada do tema que nos atinxe, dice que o arcedianato chamado de Ribadeo, “del obispado de Oviedo, sin relación alguna con la localidad de dicho nombre”. ¿Vostede algunha vez soupo que Ribadeo, foi obispado entre 1182-1218? ¿que con ánimo de ser catedral, se construíu unha Colegiata? ¿vostede non sabe que o antigo cura da parroquia de Ribadeo, D.Enrique López Galuá, era Arcipreste? ¿Vostede sabe que o Condado de Ribadeo de 1369, chegaba o rio Frejulfe o lado do Navia, e que a sede mindoniense chegaba ata alí mismo ata fai cincuenta anos? ¿Como é posible que un catedrático, que encima é veciño noso, ignore esto? Non, nono ignora. Non me cabe duda. Vostede ningunea, ningunea as procedencias toponímicas, para ningunear a Ribadeo, vostede é un antiribadense recalcitrante para ningunear a identidade galega. ¿Ten algo contra do galego? porque eu a favor de Asturias incluso teño unha pequeniña parte da miña sangre. ¿Pero porqué este despropósito, nun profesor que debera ser distinguido pola Veracidade? ¿engrandécese ante adláteres daquel tipo de pelaxe?
No seguinte párrafo, utiliza de novo a técnica de embrollar o relato e tratar de embelesar con erudición valdía, dando un montón de datos que calquera rapaz de segundo de básica, é capaz de mellorar con solo entrar na voz da Wikipedia: “cronoloxía de reinos da península ibérica”. Pero mire vostede por donde, eu son aficionado a Historia e a Numismática, recopilo datos históricos como un coleccionista, e teño recopilados máis reis, que os que traen esas listas cronolóxicas, feitas por xente como vostede, e que por tanto, teñen a importancia que teñen, pero que non son dignas de Cátedra. Para eso, hai que ir as fontes serias da historia, esto é: prehistoria, arqueoloxía, numismática, documentos de arquivos históricos sitos en bibliotecas semi-olvidadas públicas e privadas, bibliografía militar, política e relixiosa...En unha palabra, hai que traballar.
O Reino de Asturias, abalado por toda esa lista de nomes de historiadores prestixiosos que vostede da, nunca existiu. Foi un mito creado polos poderes da nobleza política-relixiosa para repartir o territorio da Gallaecia e establecer límites a usura de uns e outros nobles da época. Tódolos relatos musulmáns, invariablemente falan de: “Djalykiah”, “Djalikiyah”, ou de “al-Yalalika”, cuxa tradución é: Gallaecia, que era o que realmente existía. Gallaecia era Hispania, desde os tempos romanos e que como vostede ten que saber, comprendía tódalas terras o Norte do Douro desde Braga ata Reinosa. Válgalle como dato dos agravios históricos de Sanchez Albornoz, tan querido por vostede, que ao escribir sobre unha carta que o papa Juan IX dirixe a Afonso III (866-910), como “Adefonsus Regi Gallaeciarum”, titulou o seu traballo como: “Sobre una epístola del papa Juan IX a Alfonso III de Asturias”, ¡que manda truco! Alfonso II “O Casto” (791-842), que non era rei de Asturias, senon de Gallaecia, gana en Lugo unha batalla contra dos árabes, e no seu reinado, se dice aquelo de: “aparece unha estreliña que marca o lugar donde esta enterrado o apóstolo Santiago”. Ano de 808. Cuxo lugar foi donde se construío a primeira Catedral de Santiago Fíxese que, ó facer este “descubrimento”, a sede relixiosa principal do mundo cristián, quedou establecida en Santiago de Compostela, mire por donde, patrón de tódolos reinos de España. ¿Non lle parece raro, que si Alfonso II fora rei de Asturias, a barca de pedra que din, atraca en Noia co corpo do Apóstolo Santiago, non houbera atracado en Cudillero ou no porto de Xixón, para trasladar o corpo a Oviedo, e facer alí a “catedral de España”?
Sigue tergiversando os datos. Juan I de Castela (1379-1390), crea o título de Principado de Asturias, pero non para él, sinón para o seu fillo que será Enrique III “el Doliente” (1390-1406), que tampouco o utiliza, ata Juan II de Castela (1406-1454) en 1414. E antes de ser Principado, non era reino, sería absurdo rebaixar o seu título, era sin duda, unha parte máis da Gallaecia.
Por outra banda, o Diploma do rei Silo do ano 775, dona propiedades no lugar de Tabulata, que hoxe NON é Trabada, senon un lugar sobre a Ría de Ribadeo, no lugar da Graña de Ove. En Ribadeo, por sorte, e debido as moitas horas de estudo de documentos historicos orixinales, hai quen sabe das confusións homófonas entre nomes e adxetivos. Son xente que estuda e non inventa historias partidistas e excluintes para sacar proveito delas. Os da pe, como eu, só sufrimos a época na que nos toca vivir, e non inventamos nada.
A Ria de Ribadeo, por pérfidas políticas do medievo entre señores feudales, nas que non vou entrar agora, puido pertencer a xurisdición de Castropol, pero coa denominación de “Rria” de Ribadeo, por suposto, pois as cartas náuticas que fixeron a posteriori os cartógrafos militares da Armada Española, non se saltaban un pelo o protocolo, e puxéronlles a todas elas Ría de Ribadeo. Por outra banda, o Ministerio da Gobernación de Franco fixo a delimitación interprovincial de 1958 da Ría de Ribadeo, por suposto, véxanse as cartas náuticas de antes,durante e despois dese ano. E si vivíramos nos tempos de Franco, como se lle enche a boca cando fala del, a boa hora ían ter a “fachenda” de pasar por derriba da historia, ou dun informe dun Ministerio, como o de Fomento, sobre a resolución da nome da Ría de Ribadeo ou sobre a resolución do Marquesado da Ría de Ribadeo ¡A boa hora!
Eu lin o Ribadeo Antiguo de Paco Lanza, antes de ca vostede, lle saíran os dentes, e referente a Diadema de Ribadeo, descuberta fai máis de 200 anos, no Castro das Grovas, non sei como se pode ter tal desfachatez “académica”, como para decir, que fai uns vinte anos, “reconocidos arqueólogos e historiadores” (innombrables pola miña parte) avalan a súa procedencia astur. ¿Qué pasou agora? ¿acaso encontraron seus “insignes adláteres”, dentro das vitrinas do Louvre, terra dos Oscos-Rio Eo e Terras de Burón, pegada na filigrana da Diadema de Ribadeo? ¡por favor!
 ¿O pecio da “Galga Andaluza” en augas xurisdicionales asturianas? ¿sabe vostede o que son augas xurisdicionales?. E logo dice: “la Dirección General de Patrimonio Cultural del Principado la ha registrado en pleno derecho y obligación conservadora”, ¿cando, como e en pleno dereito de qué? ¿vostede e capaz de ver “algo” dereito fora dos seus propios prexuicios? Agora que se van facer catas arqueolóxicas na Ría de Ribadeo ¿quen vai ser o Controlador de Patrimonio? ¿A Xunta ou o Principado? ¡Ribadeo perderá patrimonio, como sempre!

20220615

ROMA LOCUTA, CAUSA FINITA. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Case quince anos despois, a votas co nome da ría de Ribadeo, José María non dubidaría en admitir o pouco que vale a palabra das 'Romas' de hoxe. E, mentres, seguiría a lamentar a falta dunha verdadeira xestión.

Sábado, 29 de marzo de 2008

ROMA LOCUTA, CAUSA FINITA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 9:44

Después de asistir a esta larga y absurda polémica que en estos tiempos pasados se levantó entre Galicia y Asturias entorno al verdadero nombre de la ría que forma el estuario del Eo en donde se encuentra ubicada la villa de Ribadeo, la Comisión Nacional de Nombres Geográficos, perteneciente al Consejo Superior Geográfico, el pasado 12 de marzo adoptó un acuerdo haciendo público el nombre oficial de este estuario. Y el veredicto emitido es que el nombre ‘Ría de Ribadeo’ es su única denominación oficial. Y, como dice aquel viejo refrán atribuido a Agustín de Hipona: ‘Roma locuta, causa finita’; que, traducido, quiere decir: ‘Díjolo Blas, punto redondo’.

Se zanja así una larga polémica promovida artificialmente por ciertas personas de la comunidad asturiana y aun por sus propias instituciones que defendían el nombre de Ría del Eo para este estuario y que aspiraban a imponer sus criterios sobre las razones históricas que lo avalan como Ría de Ribadeo. Llegaron hasta tal punto en su desatino que, a imitación del rey Salomón cuando propuso partir el niño en dos para averiguar quién era su verdadera madre, no dudaron en partir la ría longitudinalmente en dos, aunque con menos acierto que Salomón, para adjudicarle al lado asturiano el nombre de Ría del Eo y Ría de Ribadeo al lado gallego.

Una absurda y ridícula situación que, como en aquellos lejanos tiempos en los que las mejores cabezas de Europa empleaban sus energías en discutir en las universidades medievales sobre el sexo de los ángeles, dio lugar a muchos y extensos artículos, exposiciones, pronunciamientos y apelaciones sobre este topónimo. Una lucha en la que, junto a posturas claudicantes de algunas autoridades locales de Ribadeo y aun de la Xunta que guardaban un silencio cómplice ante sus correligionarios asturianos, ciertos colectivos, como la Plataforma pola Defensa da Ría de Ribadeo y algunas otras personas privadas pusieron todo su esfuerzo en demostrar la verdad sobre el nombre que a esta ría le corresponde y lograr que fuera así proclamado por la autoridad competente. Las referencias, tanto geográficas como históricas, que avalaban sus argumentos eran muchas y definitivas. Y aunque los asturianos continúen denominándola ría del Eo en sus futuras intervenciones orales o escritas, lo harán sabiendo desde ahora que esa no es su denominación oficial.

Lo más lamentable de esta ridícula situación promovida por posturas localistas y antagónicas es comprobar que las fuerzas vivas de ambas comunidades, entretenidas en esta disputa, abandonaron su primordial objetivo de luchar por la defensa y conservación de este patrimonio común que continúa día tras día deteriorándose por causa de una mala gestión de ambas comunidades. Como nos recuerda Victor Moro, en uno de sus últimos comentarios sobre este tema, “la ría… es de todos y a todos corresponde ocuparse de su mejora y conservación, pues los arenales avanzan y las instalaciones y obras que se anuncian agravarán la navegación, hoy ya difícil”.

Creo que ha llegado el momento para que, olvidada ya esta absurda pelea, las autoridades de las dos comunidades que la disfrutan se preocupen de su conservación efectiva, del cuidado del medio ambiente y de su hábitat. No hace aún mucho tiempo que, en una carnavalada organizada, se reunían en el medio de la ría para celebrar, alzando sus copas, la declaración, hecha por la UNESCO, de las Tierras de Burón, los Oscos y el río Eo como reserva de la Bioesfera, olvidando nombrar la Ría de Ribadeo como principal elemento a proteger. Con sus actitudes hipócritas están permitiendo que las villas de su ribera sigan vertiendo impunemente sus fétidas aguas en ella y que el deterioro de la ría siga su curso inexorable sin que nadie le ponga freno. Y pensar ahora que esta declaración de la Comisión Geográfica, como antes la de la UNESCO, van a cambiar el futuro de la Ría de Ribadeo sería pensar en un milagro. Y una adecuada gestión no funciona con milagros, sino con esfuerzo y trabajo, algo que no se aprecia por ningún lado.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20230107

Que facer cos faros de Galicia? Pablo Mosquera

Algúns dos faros de Galicia na Galipedia (https://gl.wikipedia.org/wiki/Lista_de_faros_de_Galicia)

 Que facer cos faros de Galicia?

A Lei de Portos e da Mariña Mercante aprobada o 4 de novembro de 1992 -fai 30 anos- certificou a extinción do Corpo de Técnicos Mecánicos de Sinais Marítimas, os antigos TORREIROS do século XIX e XX.

Hónrome con ser amigo e AVENTADO de Román Ventoso e Eugenio Guallar, que foron habitantes dos vixías en Estaca de Bares e A Atalaia de San Cibrao, hoxe senllos lugares ocupados por dúas damas funcionarias do Ministerio de Fomento.

Por certo, un fermoso anuncio do Nadal de ABANCA entrou na casa-faro de San Cibrao, con moito maior éxito e maxia que o desafortunado anuncio da Lotaría de Nadal, que se prestou a toda sorte de comentarios por confusións e mesturas entre a Galicia Cantábrica e Asturias.

Pero chéganos precisamente unha nova onda de noticias sobre a conversión dalgunha destas "catedrais do mar" en redutos turísticos como se fixo cos semáforos de Fisterra e Bares, ou co Faro de Illa Pancha; neste último entre polémicas por ocupacións indebidas dos que deben ser espazos públicos.

Os AVENTADOS pronunciámonos alto e claro. Hai múltiples motivos que van desde a historia até as lendas para declarar aos FAROS patrimonio da humanidade, como a Muralla de Lugo -Unesco 2000- ou como a mesma Torre de Hércules -Unesco 2009-.

Mentres se discute ou pola "corredoira" entréganse algúns faros a empresas que os converterán en HOTEIS de atractivo emprazamento, algúns románticos defensores do que denominamos UN MAR DE CULTURA, lembramos aos galegos a importancia que tiveron toda sorte de sinais en promontorios costeiros para a navegación desde o mundo antigo, moi en especial para aqueles mareantes fenicios e romanos. Na Idade Media as primeiras BALIZAS -SÉCULO XII- ás veces como aquela Torre vella da Capela da Trindade en Ribadeo para orientar a entrada no porto. Eran FACHOS E VIXÍAS, antecesores dos faros.

Todo iso ata que en 1847 instáurase o Plan Xeral de Iluminación Marítima. En 1850 publícase a Cartilla de Instrucións para o servizo dos Faros. A partir de 1851 queda instalada na Torre de Hércules a primeira Escola Práctica de Torreiros para Faros. En 1854 encoméndase á Comisión de Faros a redacción dun Plan Xeral de Balizamento das costas que será aprobado en 1858. En 1985/89 actualízase.

Faise imprescindible converter os faros en CENTROS DE INTERPRETACIÓN do que foi: A construción dos faros. A vida neles. O oficio de Torreiro. As categorías e distribución destes sinais marítimos. As lendas ó seu arredor, as súas familias e a súa implicación cos naufraxios. A evolución das tecnoloxías no seu interior e desde aí para coa navegación. A súa relación coa meteoroloxía.

De seguro que o meu amigo e compañeiro de aventuras, o gran pintor realista Xoán Guerreiro, coincide comigo en tres apreciacións. O faro galego máis cargado pola maxia da mar e o vento é o de Cabo Vilán, o máis fermoso polo deseño, o de Punta Nariga, o torreiro máis pintoresco, aquel de Touriñán que aseguraba divisar en noites claras as luces de Manhattan.

Mentres tanto, que os feixes de luces desde o FARO NA ATALAIA DE SAN CIBRAO pechen este complexo 2022... e fágase a luz polo leste inspirando acertos aos que mandan.

    Pablo Mosquera

20220214

LOS POLÍTICOS ANTE LA RESERVA DE LA BIOSFERA. José María Rodríguez Díaz (2007)

    Unha peza a lembrar de José María, de actualidade dende que foi escrita ata hoxe mesmo. O escarnio sifrido pola ría, materializado nunha xuntanza de políticos na que xa quedou patente a intención de esquecemento da ría de Ribadeo e do seu nome

Martes, 23 de octubre de 2007

LOS POLÍTICOS ANTE LA RESERVA DE LA BIOSFERA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 16:53

RESPUESTA POLÍTICA A LA RESERVA DE LA BIOSFERA

Desde mi humilde estudio, en donde hago esta reflexión, contemplo a través de la ventana esta maravilla de la naturaleza que es la ría de Ribadeo. Fuente de inspiración en mis momentos de vagar y remanso de paz y tranquilidad en el que me refugio para escapar de las tormentas que, a veces, alteran la tranquilidad de la vida.

Desde este rincón de intimidad vienen a mi memoria pensamientos y reflexiones sobre las últimas noticias y acontecimientos que se ciernen sobre el futuro de nuestra ría. El río Eo, los Oscos y las Tierras de Burón acaban de ser declaradas por la UNESCO reserva de la biosfera, ignorando extrañamente en la mencionada declaración el principal elemento a proteger: la Ría de Ribadeo. Sobre ella se tiende, como un negro manto, un silencio cómplice para ocultar su nombre.

Los mandatarios de las dos autonomías que comparten esta declaración se dieron cita, sin embargo, para celebrar sobre sus aguas, con una gran fiesta, tan importante acontecimiento. Una perfecta escenificación del evento, con toda la parafernalia y liturgia que el hecho requiere y de la que los políticos viven. En los grandilocuentes y brillantes discursos que pronunciaron los dos presidentes evitaron citar el nombre por el que desde siempre esta ría fue conocida: Ría de Ribadeo. Lo tenían perfectamente pactado. Para ellos sólo sería 'la Ría'.

Y mientras la comedia se iba desarrollando con los discursos y demás parafernalias propias de un acto de propaganda en el que el incensario tiene un especial protagonismo y en los que se hacían promesas de protección del medio ambiente y del hábitat de esta comarca y de su ría, a escasos metros de distancia de ellos proseguían las obras del reforzamiento de los pilares del Puente de los Santos, contra la expresa prohibición del Ministerio de Medio Ambiente, vulnerando así el estudio de impacto ambiental. Y mientras se continuaba con estos actos de hipocresía política, el punto negro de chatarra y escombro en que se ha convertido lo que fue la antigua factoría lechera de Kraft, en Reme, hoy en manos de Reny Picot, seguía recibiendo camiones de chatarra procedente de Asturias. Y mientras los dos mandatarios brindaban alzando sus copas desde sus embarcaciones en el medio de la ría por la declaración de la Biosfera del Eo, los saneamientos de las villas situadas en su ribera seguían vertiendo impunemente sus fétidas aguas en ella.

Estamos ante una escenografía llena de hipocresía, incluidos abrazos y todo en el centro de la ría, que en algunos provoca risa y en los más pena. Con estos hechos se evidencia la fractura que existe entre la clase política, que va a lo suyo, y la sociedad que la soporta. Los comentarios salidos del pueblo sobre esta celebración, tanto en los medios radiofónicos como periodísticos, no han podido ser más elocuentes. Ha sido calificada desde carnavalada organizada a situación patética, pasando por parafernalia propagandística, burla y tomadura de pelo. En todo caso, un acto de hipocresía por parte de ambos gobernantes que pretendían así rentabilizar ante el pueblo sus posiciones políticas a costa del territorio, pero con una marcada connotación de condescendencia de la Xunta ante sus correligionarios asturianos.

Porque, ¿Cuáles han sido los frutos conseguidos después de tantas reuniones celebradas entre ambas autonomías desde hace ya tiempo? ¿Qué objetivos se han marcado y cuales se han visto cumplidos? El deterioro del territorio sigue su curso sin que nadie le ponga freno. Porque los valores que hasta nosotros llegaron y que han motivado este reconocimiento se deben, más bien, al ancestral estancamiento evolutivo en que se halla sumida esta comarca. Por eso hoy, con estos demoledores precedentes de inactividad por parte de las administraciones nadie cree en la eficacia de esta declaración de la UNESCO. Es por eso que no le falta razón al portavoz de la Plataforma de la Defensa de la Ría de Ribadeo cuando califica esta declaración de 'burla, tomadura de pelo y parafernalia publicitaria'.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20080926

Caca, culo, pedo, pis ... e Barras eléctricas Galaico-Asturianas

Mentras as eleccións norteamericanas pasan a ser a principal nova nacional, outras cousas menores ocupan o nicho que lles deixa a nova principal. Unha nova levoume ó título da entrada de hoxe, lembrando con que fruición os pícaros pequenos manifesta unha rebeldía con sorriso ó permitírselles mentar unha retahíla de palabras semellante ás do título. A nova non vai de nenos pequenos, senón de cans, e relacionada coa desagradable proliferación de cagadas de cans en diversos sitios, como na Atalaia. Resulta que nunha pequena cidade israelí van promover a análise xenético dos cans para identificar a orixe das cagadas e así multar ós propietarios que non as recollan. Que vaia apuntando o concello.
Engadín no título a Barras porque no medio do paŕagrafo anterior fóise a luz, 10:30 da mañá do 27 de setembro de 2008, un día máis e un corte de luz máis (eso si, parece que no verán tamén hai vacacións para os cortes), que voltou a fastidiar á xente de Ribadeo. Un dato máis a engadir á base de datos de fallas de Barras, lembrando que segundo a empresa, todo está moi por encima do establecido legalmente.
Hoxe aparece nalgunha prensa aló polo fondo que en Madrid, a presidenta da Comunidade inaugurou un colexio "Leopoldo Calvo Sotelo, marqués de la Ría de Ribadeo", que non só honrará a Calvo-Sotelo senón que fará propaganda do entrono na nosa ría e do seu nome oficial, mentras que máis achegado a nós, o rexeitamento da UNESCO ó teleférico que uniría Santiago coa Cidade da cultura recebe á súa vez o rexeitamento do alcalde santiagués e fai lembrar aínda que de xeito lonxano ó noso futuro 'ascensor da Atalaia', segundo me fixo ver José Mª.
E, no entorno de Ribadeo, arranca en Celeiro o grupo de acción costeira, algo co obxectivo adicado á mellora de vida dos mariñeiros mariñáns pero que pola súa estrutura e disposición de cartos lémbrame á Asociación Ponte dos Santos que está a finalizar a súa actividade en Ribadeo por estas datas.
Un pouco máis preto, en Burela, institucionalízase unha iniciativa moito máis modesta pero que, de triunfar, a medio prazo podería ter tamén abondo máis impacto, un banco de tempo, un sistema de intercambio de traballos sen cartos, baseado no trueque.
Por último, hoxe e mañá poderase ver a Ponte dos santos chea de camións: son as probas de resistencia que farán que se corte o tráfico ó tempo que camións cargados estaciónanse no recén posto asfalto para probar que a ponte non se virá abaiso ás primeiras de cambio. Miguel o fotógrafo terá unha boa oportunidade de tomar fotos aéreas do evento, unha curiosidade ribadense.

20230225

“(RE)ALMENTE DIFERENTE”. Xosé Carlos Rodríguez Rañón

 

Illa de Ré, a vista de satélite da NASA. Imaxe en D.P.

“(RE)ALMENTE DIFERENTE”

Xosé Carlos Rodríguez Rañón

    A illa francesa de Ré é glamour, calma, morneza e elegancia. Con 30 km de longo e 5 de anchura, combina viñedos, xunqueiras, piñeirais e agrestes dunas. Está tan só a tres quilómetros da costa e a ela pódese chegar atravesando a ponte de peaxe que a une coa cidade de La Rochelle polo prezo de dez euros. Das súas dez vilas, dúas forman parte da asociación das localidades máis bonitas de Francia. Malia situarse na costa atlántica, o estilo dos seus chics “bistrós” é máis ben ibicenco. Tanto é así que as contras e persianas de todas as casas só se poden pintar de azul ou verde para non desentoar nin cos montes nin co mar. Por algo será o destino preferido dos máis adiñeirados parisinos, que fan que a súa poboación de 15 000 habitantes se multiplique por máis de dez durante a tempada estival. É coñecida tamén polas súas saborosas ostras (que compiten coas da mesmísima Arcachon, nas veciñas Landas), acompañadas sempre con pan negro de centeo, manteiga e xeado deste bivalvo (ou de pataca, outro dos produtos autóctonos) como sobremesa. Os mellores están na xeadería La Martinière, que os elabora artesanalmente desde 1970. Tamén os hai de “mojito”, mapoula, caviar, caramelo, coñac ou da flor do sal, outro dos elementos abondosos na illa debido ao grande número de salinas tanto naturais como artificiais.

    Visitantes asíduos do arquipélago son Juliette Binoche, Carolina de Mónaco, Johnny Depp ou Gérard Depardieu. As súas murallas (patrimonio da Unesco) teñen forma de estrela e extramuros atópase o faro das baleas desde o cal non é raro divisar estes cetáceos nas súas travesías polo Atlántico.

    Mais o animal totémico da illa por excelencia é o burro, case tan sagrado como as vacas na India. Tanto que mesmo os visten con pantalóns multicolores como se fosen mascotas. A orixe desta singular tradición está polo visto nun gandeiro de finais do século XIX que, dese xeito, intentou minimizar nos sufridos animais os efectos adversos das picaduras de moitos insectos. Figura icónica dos insulares, converteuse tamén en merchandising e publicidade adornando chaveiros, cuncas, camisolas ou bolsas.

20070919

Selectividade e gobernabilidade



Unha cousa sinxela, collendo só un par de parágrafos relacionados coa gobernabilidade e as ideas de algunha xente. Ambas citas saíron en historia e filosofía na selectividade en setembro (os textos da selectividade para cometnar soen non ter desperdicio, sexan de lingua, lengua, idoma extranxeiro, historia ou filosofía). A súa autoría ten unha media de 200 anos de vellez... e aparece que determinadas posturas adáptanse perfectamente á máis nova (que é ó tempo, a máis retrógrada: fixarse no último parágrafo). En orde cronolóxica de autoría, primeiro a máis vella:
Para completar, un escrito da presidenta de Adega sobre as piscifactorías que é de supoñer que sexa respondido en breve .

Queda para outro día o comentario sobor da nova zona de protección declarada pola UNESCO para a ría de Ribadeo e unha ampla zona cara ó sur da mesma, incluíndo diferentes concellos galegos e asturianos.

20160212

Forzas da natureza contrapostas

Estes días, tras o temporal, estamos afeitos. Un vídeo do temporal en Rinlo o pasado día 8 de febreiro de 2016 como o que me chegou por correo electrónico (vin noutro lugar que lle atribúe a autoría a Cecilia de Lamas) da mostras das forzas da natureza. Por suposto, non é a primeira vez que tal ocorre. Na páxina de youtube procurando de xeito adecuado poden verse vídeos semellantes, máis ou menos espectaculares deste e moitos outros temporais anteriores, se ben parece que este non lle tivo que envidiar a ningún outro que se lembre.
Collido dun vídeo do que non sei o autor

Collido de http://www.igme.es/patrimonio/GEOSITES/A_Introduction_SGFG.pdf (2014)
Por outra banda, aparece unha nota do concello sobre a petición de inclusión das Catedrais-Os castros en Geosites. Si, esa formación xeolóxica que ten asombrado a moita xente e que rematará sendo destruída polo mesmo mar que remata de asombranos días pasados.
Forzas contrapostas, que sufrimos e tentamos aproveitar. Paréceme moi ben a iniciativa do concello, pero hai que axustar que o Proxecto Global Geosites naceu no 1996 auspiciado pola Unesco, logo non é nada novo. Aquí deixo a ligazón a unha introdución a Geosites no caso español (en inglés) para quen queira saber máis.
De calquera xeito, Hia outra cousa que me chamou a atención favorable na nota do concello: a proposta non é 'as Catedrais', senón 'As Catedrais-Os Castros', que considero con máis sentido de unidade, máis futuro como conxunto e máis visión para unha posible instrumentalización da inclusión do sitio no listado de lugares de interese xeolóxico mundial (versión española). E ben, sexa ou non recoñecido o sitio (aposto que si o será) por esa distinción, coido que xa serviu para algo, para aumentar a nosa mentalización sobre a atención xeolóxica e non só estética dunha zona que temos próxima e que tendemos a valorar só en parte, por moi positiva que sexa esa parte.

20220131

Cien días después. José María Rodríguez Díaz (2007)

    Análise dos comezos do mandato no concello en 2007.

Jueves, 27 de septiembre de 2007

CIEN DIAS DESPUES

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 11:41

Pasaron ya los famosos cien días de gracia que se les concede a los gobiernos cuando se estrenan. Los datos sobre los resultados de estos cien días no parecen ser relevantes en el cumplimiento programático del BNG gobernante. Pero tampoco parece que se hayan cometido errores serios o chapucerías que arrastren consigo un coste social. Parece seguro, pues, que si ahora se hiciera una encuesta la nota media podría llegar fácilmente al aprobado y con perspectivas de evolución positiva.

Pero la calma suele ser casi siempre el preludio de la tormenta. Es la ley del péndulo. Algunos de la oposición, resentidos sicut canis reversus ad vomitum suum(1), van a presentar batalla, sin importarles quien salga perjudicado. Y quien da la cara es el portavoz de la UPRI, Francisco Rivas, aunque no sabemos si lo hace en nombre propio o habla por boca de ganso. El pueblo ha de estar presto a observar los movimientos futuros para juzgar.

Un tema que había quedado aparcado en espera del resultado electoral vuelve a estar ahora de actualidad. Acaba de ser presentado para volver a ser tratado en el pleno municipal el tema de los edificios llamados ilegales. Los dona ferentes no duermen y reclaman lo suyo. Se pide legalizar los edificios que no se ajustaron a las normas vigentes impuestas por el Plan de Urbanismo vigente. Edificios que se construyeron al margen de la legalidad, mientras ciertos alcaldes miraban para otro lado con las manos abiertas detrás. Se pide una modificación del Plan General para que esos edificios puedan entrar en la legalidad por la puerta de atrás, sin tener en cuenta, ni el agravio comparativo que eso implica para aquellos constructores que respetaron las normas, ni los efectos perjudiciales que se van a seguir para la villa. Estamos ante el peligro de una posible toma de acuerdos que pueden significar que se puedan seguir cometiendo impunemente irregularidades futuras. Estamos ante el tratamiento de unas irregularidades que significaron millonarias ganancias para algunos a costa del quebrantamiento de las normas, sin que ahora ni se les obligue a retornar a la legalidad, ni se les imponga sanción alguna por tales quebrantos, como sería reintegrar al concejo el importe de la plusvalía que percibieron por dichas irregularidades. Estamos ante una disimulada usurpación de las normas. Y aunque la modificación sea legal no es ética, como nos enseña Séneca cuando dice: 'Quod non vetat lex, hoc vetat fierit pudor'(2), 'no siempre lo que es legal es moral'

Y mientras tanto que acechan próximas tempestades en el horizonte, las fiestas de Ribadeo pasaron sin pena ni gloria. Unas fiestas en el que hoy lo comercial priva sobre lo lúdico y lo artístico, adjudicando a lo comercial los mejores espacios que tiene la villa en detrimento de lo artístico, y que nos hace recordar y añorar otros tiempos pasados. Se ha caído en un excesivo afán recaudatorio en menoscabo de lo que antes eran las fiestas: el público reunido en el parque escuchando las intervenciones de los conjuntos musicales. ¿No será hora de recuperar el antiguo estilo de celebrarlas?

Se acaba de tener lugar un nuevo intento en Madrid para promocionar turísticamente el recién formado Club de las Villas Marineras de la España Verde, del que Ribadeo forma parte. Su objetivo es dar a conocer los aspectos y curiosidades más sobresalientes de las villas que forman el Club y potenciar sus productos estrella con el fin de atraer turismo desestacionado. La idea no es mala. Pero, ¿cuenta Ribadeo con las infraestructuras necesarias para acoger a estos posibles turistas y evitar que con el turismo crezcan los problemas, o es sólo un intento para la galería y una excusa para divertir a los políticos como pasó tantas veces? Mientras tanto, Ribadeo vuelve otra vez a su vida normal y académica, recuperando la monotonía otoñal, sin que el reconocimiento internacional de la UNESCO sobre la cuenca del río Eo como Reserva de la Biosfera le haya quitado los sueños. quizás, escarmentado de tanta protección incumplida y tanto abandono, deje ya de tomarse en serio estas cosas. Total, como dijo recientemente una consejera del Principado, 'es un título honorífico'. Una expresión que refleja el poco interés de las Administraciones por este tema, como lo confirman las últimas actuaciones sobre la Ría de Ribadeo. Al fin, como dice el viejo refrán, 'cuando el abad juega a los naipes, ¿Qué harán los frailes?'. -

1 De proverbios 26, 11: "Como perro que vuelve a su vómito, así es el necio que repite su necedad."↩

2 Outra tradución: 'O que non veta a lei, vétao o pudor'.↩

 

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20160119

Un aviso: XUNTANZA DE ASOCIACIONS ECOLOXISTAS DA RESERVA DA BIOSFERA

XUNTANZA DE ASOCIACIONS ECOLOXISTAS DA RESERVA DA BIOSFERA
O Diario Oficial de Galicia do xoves, 14 de xaneiro de 2016 publica a convocatoria dunha xuntanza que se celebrará na Casa da Cultura da Pontenova o proxímo día 27 ás 19, 00 h para elexir a dous representantes de Asociacións Protectoras do Ambiente que formarán parte do Foro de Participación Social da Reserva da Biosfera do Rio Eo, Oscos e Terras de Burón.
Temos particular interés por informar ás asociacions ecoloxistas e similares que teñan interés por estes asuntos para que participen nesta elección e se chegue a constituir un grupo de traballo o mais amplo posible cara a conquerir melloras no eido medioambiental tanto na conca do Eo como na Ría de Ribadeo que a fin de contas é a receptora final de tódalas emisións.
Dase a coincidencia de que nestes días estivemos falando con varias persoas interesadas en revitalizar a Plataforma pola Defensa da Ría de Ribadeo e proximamente anunciaremos unha xuntanza pública a celebrar a semana que ven con esta finalidade.
Evaristo Lombardero Rico
Ribadeo, 15 de xaneiro de 2016
Coido que é unha oportunidade para poñer en marcha unha figura de protección que leva anos de retraso en relación ó que debera ser legalmente, e máis tempo aínda en relación á súa necesidade. Verase a operatividade da figura, rectora dun espazo definido o 19 de setembro de 2007 e do que se definiu a súa rectoría o 11 de decembro de 2013, sen consecuencias ata o momento.
Como preparación, terá lugar unha xuntanza no Cantón o venres 22 ás 20:30 de persoas relacionadas interesadas no tema:
O próximo venres, 22 de xaneiro, celebrarase no Cantón Bar de Ribadeo a anunciada xuntanza de refundación da Plataforma pola Defensa da Ría de Ribadeo. Terá lugar ás 20,30 horas do serán e están invitadas todalas persoas que desexen participar. A Plataforma pola Defensa da Ría de Ribadeo foi un colectivo que iniciou as suas actividades no ano 1.992 prantexando temas de protección da ría e outros relacionados co medioambiente ou de tipo sociocultural. Agora non se trata de repetir o vello modelo modelo organizativo senón de organizar a sensibilidade social pola protección da ria acarón doutros métodos como son as redes sociais e formas de participación adaptadas aos costumes e medios actuais. A idea sería aproveitar as bases administrativas da antiga plataforma para comezar a traballar e incorporar novas persoas e no prazo de seis-doce meses constituir unha nova organización con persoas, métodos e prantexamentos renovados según as decisións que se dopten colectivamente. A curto prazo prantexase a participación no Foro Social da Reserva da Biosfera que se constitue nunha xuntanza a celebrar na Pontenova o próximo dia 27 de xaneiro. Contacto Evaristo Lombardero Rico
--
Entrada na Galipedia da Reserva da Biosfera
Ficha da reserva da biosferan da UNESCO
Web asturiana sobre a reserva
Previo á Reserva da Biosfera.
Un resume do que é.

20080623

Sobre os estilos na política


Á veces, é doado comparar estilos de facer as cousas usados polos políticos. A prensa, este fin de semana pasado, con motivo do congreso do PP, fartounos de 'estratexia'. Non me refiro a iso. Aquí, en Ribadeo ou na viciñanza, entre a semana pasada e ista, sucederon/sucederán varias cousas que poden servir de mostra. Collo un par para facer a comparación.
A primeira, a rolda de prensa posteror á xuntanza que mantiveron autoridades galegas e asturianas nun bo restaurante das figueiras. Acompaño a nota de prensa e lembro que, co cartel adxunto, foi o motivo dun anterior comentario no blog.
"
Los Consejeros de Medio Ambiente de Asturias y Galicia, Belén Fernández y Manuel Vázquez, respectivamente, acordaron convocar para el próximo 11 de julio en el concejo de Taramundi una reunión entre las dos autonomías y los 14 ayuntamientos adscritos a la Reserva de la Biosfera Oscos-Eo-Terras de Burón, con el objetivo de constituir formalmente en ese encuentro la Comisión temporal de coordinación institucional de la Reserva. En la citada reunión, las dos Consejerías quieren fijar la metodología de trabajo de la Comisión, proponer la constitución de la mesa de participación social y elaborar las propuestas para invertir el primer millón de euros que aportarán a la Reserva el Ministerio de Medio Ambiente y Medio Rural y Marino y las dos comunidades autónomas.

Este es el principal acuerdo alcanzado esta mañana en la reunión que mantuvieron en Castropol las delegaciones gallega y asturiana para poner en marcha los órganos de gestión de la Reserva. Según acordaron ambas autonomías, los Consejeros propondrán a los Alcaldes que esta comisión temporal se reúna semestralmente y de forma rotativa entre Asturias y Galicia. La primera reunión tendrá lugar en el municipio de Taramundi el próximo día 11 de julio y será presidida oficialmente por la Consejera de Medio Ambiente y Desarrollo Rural de Asturias, Belén Fernández, por organizarse en un municipio asturiano. El siguiente encuentro será en Galicia y, por tanto, el turno de la presidencia recaerá en ese caso en el Consejero, Manuel Vázquez.
En el encuentro de Taramundi también está previsto que ambas autonomías presenten las líneas estratégicas del documento que se llevó a la UNESCO para la declaración de la Reserva, con el objetivo de empezar a trabajar en la redacción del Plan de Sostenibilidad que será la hoja de ruta a seguir en el desarrollo de la Reserva.
Según explicó el Consejero gallego, la reunión de hoy demuestra que “cuando las cosas se hacen pensando en común y cogidos de la mano, dan buenos resultados”. “La reunión del 11 de julio se hace con una implicación ya clara del Ministerio y también de las comunidades. Supone poner en marcha un mecanismo para mejorar la calidad de vida de los ciudadanos y hacerla compatible con unas políticas de protección ambiental”, confirmó Vázquez. Por su parte, la Consejera asturiana destacó que “esta Reserva ha tenido una agilidad sin precedentes en su declaración gracias a este entendimiento entre las dos comunidades autónomas y, por ello, sigue dando pasos firmes que se visualizan de una manera nítida en el compromiso de ambos gobiernos de poner en valor esta figura, que beneficia a más de 30.000 habitantes que viven en estos concejos”, confirmó la Consejera.
El desarrollo de la Reserva de la Biosfera Oscos-Eo-Terras de Burón cuenta ya con el apoyo del Ministerio de Medio Ambiente y Medio Rural y Marino, que aportará 700.000 euros para las primeras actuaciones. La dotación autónomica será de 300.000 euros, lo que elevará a un millón de euros la primera inyección económica. “Contamos ya con el apoyo del Ministerio que ha destinado financiación a un programa específico para la Reserva, pero las autonomías queremos ir a más y también aportaremos fondos”, explicaron los consejeros.
La reunión celebrada en Castropol sirvió además para hacer un repaso por las actuaciones que las dos comunidades autónomas tienen en marcha o a punto de iniciarse en torno a la ría del Eo, que suponen una inversión global de casi 40 millones de euros. En el caso gallego, destacan obras como la construcción de la depuradora de Ribadeo, para 30.000 habitantes equivalentes, con sistemas terciarios y una longitud de 1.500 metros. La inversión en este proyecto supera los 20 millones. “El gobierno gallego apuesta claramente por el saneamiento de la ría y por garantizar la calidad de sus aguas”, explicó el Consejero gallego. En el caso asturiano, las obras más destacadas son la subsanación de las infiltraciones en Vegadeo; el saneamiento y depuración de Tol, que se adjudicará en breve; y el inicio del saneamiento y depuración integral en torno a Castropol y Vegadeo, que ha podido desbloquearse gracias a la aprobación de la Ley de crédito extraordinario. El presupuesto total de estas actuaciones en la parte asturiana es de 15 millones de euros.

Sobre la plataforma del río Eo
Los dos Consejeros de Medio Ambiente intercambiaron también impresiones sobre el proyecto de la plataforma de carga del río Eo y coincidieron en apuntar que la protección ambiental de la ría será una prioridad para ambos gobiernos autonómicos a la hora de posicionarse sobre la actuación. Según explicó el Consejero gallego, “los procedimientos administrativos se harán con un cumplimento exquisito de la legalidad y la política medioambiental será prioritaria. Lo primero es que me llegue el proyecto, que no me llegó, y a partir de este momento, si llega a nuestra mesa, ustedes pueden apostar por que las políticas medioambientales no van a fallar. Todos los requisitos serán usados con transparencia y comprensión. Este camino lo estamos recorriendo juntos Asturias y Galicia”, señaló Manuel Vázquez.
“Según lo que oímos, vemos y leemos, esto suena bastante claro pero no quiero decir nada hasta que no esté el proyecto encima de mi mesa. La sensación es que Ribadeo también lo tiene muy claro, pero no me toca a mí decirlo, le toca al Alcalde y a su gobierno. Lo que está claro es que los gobiernos asturiano y gallego no van a permitir que le pasen cosas raras a la ría”, añadió el Consejero gallego.
Por su parte, la Consejera asturiana insistió en que el objetivo conjunto de ambos gobiernos es dar máxima prioridad a los intereses medioambientales de la ría. Añadió que la protección medioambiental de la misma es fundamental “porque confluyen distintas figuras de protección que no van a verse empañadas por ninguna decisión que le puedan quitar valor”, explicó Belén Fernández. “Por los datos que hoy tenemos, parece que el proyecto tendrá un sustancial impacto, sobre todo, paisajísitico y en ello coincidimos los dos gobiernos, pero también coincidimos en que no caben apriorismos y que hay que dar tiempo al tiempo. La máxima aspiración es la protección de la ría y, para ello, garantizamos la máxima coordinación entre ambos gobiernos de forma que la participación en torno a las decisiones que puedan adoptarse sea efectiva y dando soluciones recíprocas”, concluyó la Consejera asturiana.
"
É unha nota de prensa correpondente ó enfrontamento reseñado no post, que tivo lugar na rolda de prensa final mantida na Figueiras. Alí, non aparece o enfrontamento nin a expulsión da sala do portador do cartel. As notas de prensa así adoitan estar feitas antes das mesmas xuntanzas, emitíndose con pequenos camibios. E a iso se refería o portador do cartel: sendo así, para que?. Hai que dicir que a nota, a pesares de ser oficial, a) segue a tratar o galpón de plataforma. b) sobre o río Eo, non sobre a ría de Ribadeo. c) faino despois de diversos anuncios de inversións xa anunciados (véxase senón a depuradora ribadense e repásense os plenos) d) non di que non se vaia a facer nada (os temas da parte asturiana nin se mentan), senón de promesas de tratar o tema de xeito escrupuloso e) volta a botar balóns fóra sobre as autoridades de Ribadeo sen chegar a dicir que van ter a clave para parar o tema e) de cara á prensa, fixo que apareceran titulares como 'a nave non se vai construír', algo que o comunicado non di, e mesmo lendo a letra normal dos artigos correspondentes, tampouco se induce. Poderiamos seguir con comentarios, pero paso ó segundo termo da comparación.
Xoves 26 o alcalde de Ribadeo terá a presidencia nunha xuntanza cos veciños apra analizar o primeiro ano de mandato. Alí se poderán plantexar preguntas que é de esperar sexan contestadas. Polo momento, e que eu lembre, é unha iniciativa pioneira en Ribadeo e mesmo na bisbarra. Hai que dicir que outros políticos teñen charlas semanais pola radio, ou pola televisión, por exemplo (aí está o 'Aló, Presidente' de Chávez), pero coido que o estilo desta é ben diverso do televisivo,, máis interactivo, e sobre todo, cumprindo unha promesa feita de revisión un ano despois. É posible que do acto tamén xurda unha nota de prensa por parte da alcaldía (que, de chegarme, chegarame tarde), pero alí non se falará antes a porta cerrada (aínda que se teña feito para as decisións que se van explicar), non se pretende que vaian só periodistas, ... Eu particularmente voltareime perder un acto público no que me gostaría estar, co alicerce de estar facendo historia de Ribadeo, pero que lle imos facer.
Mentres, chegou a noite de san Xoán, un ano no que o verán entrou no último minuto do día 20 en troques de facelo ó longo do día 21 como en xeral.

20171019

Lucas XVII, por Pablo Mosquera

Mondoñedo por ruth Matilda Anderson

   As San Lucas aspira a que la Unesco las declare patrimonio de la humanidad. Entre tantas noticias preocupantes, indignantes y agobiantes, se alza desde la capital del mar del norte una petición fruto del respeto y cariño que los gallegos sentimos por Mondoñedo, nuestra provincia, nuestra capital, nuestro lugar de cita obligada cada mediados de octubre para acudir a las ferias más antiguas y hermosas del reino de Galicia.
   Este 18-O he madrugado para atender mi participación en la tertulia "Voces de Galicia" desde Radio Voz para toda nuestra Comunidad, desde el Miño hasta el Eo, desde La Estaca de Bares hasta el Caurel que cantó Novoneyra, desde las Cetáreas de Rinlo hasta las viejas bodegas de la Ribeira Sacra. Y la noticia es que San Lucas , discípulo de Pablo de Tarso, nos ha traído la lluvia, para remediar la situación provocada por la sequía y por los incendios. Esta vez las Campanas de la Catedral Basílica, Paula y Ronda, saludarán al reino de la lluvia, y a las caballerizas que agrupadas desde los pastizales se dirijan a las proximidades del Santuario de los Remedios en el ferial de la Alameda, protegido por el Hospital de San Pablo que nos recuerda como el Camino de Compostela pasa por la ciudad donde nacieron: Pascual Veiga, Leiras Pulpeiro, Díaz Xácome, Noriega Varela, Álvaro Cunqueiro.
Nada tiene que ver el animal fuego al que se refería Cunqueiro, que desde la lareira, escuchaba satisfecho las historias contadas por nuestros mayores, con esas pausas tan de los gallegos...Este fuego es un monstruo creado por la mano asesina del hombre, ese del que Kant afirmó que era malo por naturaleza, o aquella sentencia de Cicerón: "el hombre no tiene enemigo peor que el mismo". Y algo de todo esto debe haber en los que han sido causa de los incendios coincidiendo con previsiones de vientos huracanados con nombre de mujer.
   Aún así iremos a Mondoñedo, recorreremos la calle del Obispo Sarmiento, nos detendremos delante de la Fuente Vieja y del inmortal Seminario de Santa Catalina, tomaremos un vino en O Valeco para saludar a la puente de Pasatempo y recordar desde su escultura en Os Muiños, a nuestro querido Quique Guerra, que nos dejó sin su presencia física, pero si a través de sus obras en madera, piedra y hueso de ballena.
   Le daré un abrazo a mis amigos Mindonienses: Xosé Vizoso, como siempre autor del cartel para anunciar la buena nueva, Juan Puchades, que preside la orden a la que me honro perteneciendo, Los Caballeros de Pardo de Cela, y desde luego a mi admirado cronista de la ciudad rica en aguas, pan y latín, Antonio Reigosa.
   Brindaremos por Galicia, por Britonia, por Mondoñedo. Lo haré con el gran fotógrafo Aventado, Fabián Reino, que plasma como nadie el alma de paisajes y paisanajes.

20221022

Aptas para todos os públicos (e desexables)

    Lembro os aniversarios porque os apunto. Se non, iso de andar lembrando un ano tras outro unha data determinada do ciclo solar sempre me pareceu algo aleatorio. Así, doulles importancia en xeral porque hai alguén que lla dá e tento sumarme ó seu gozo. Mais, recoñezo que o festexar periodicamente algunhas cousas pode actuar a modo de lembranza positiva, e a pesar da miríada de cousas que se poderían celebrar cada día, de cando en vez, a máis de algún que outro aniversario, compráceme decatarme dunha desas celebracións periódicas en honra de algo.

    Iso me pasou hoxe cando chegou a min que pasado mañá (pasado mañá cando isto escribo) é o día das bibliotecas. Si, o 24 de outubro celébrase o día das bibliotecas dende o seu establecemento no 1997. E foi hoxe tamén cando, na procura de máis información sobre de onde provén a data, me decato que é pola destrución ese día de 1992 da biblioteca de Saraxevo, vítima da guerra dos Balcáns, e unha xoia non só polo que contiña, senón tamén polo edificio continente dos libros que albergaba. Tiña outros temas rondando na cabeza para escribilos, algún xa comezado, pero o carácter da data fixo que de pronto, un día como outro calquera tomara prioridade.

    Como curiosidades, aló polo 2008 tivo a celebración o epicentro na biblioteca Ángel Casal de Santiago e polo 2019 incorpórase o lema 'aptas para tódolos públicos', impulsado pola Dirección Xeral do Libro, e que sumouse á intención anual, que ese ano foi a promoción da igualdade de xénero. O que nos leva a outra curiosidade: ese lema é en España, pois aínda que se celebra en diferentes países, non está coordinado, homologado nin adoptado en todos. Así, en Portugal, celébrase o 'Día Mundial das Bibliotecas' o 1 de xullo. No ano 1994 a Unesco emitiu un manifesto sobre a biblioteca pública, documento ilustrativo e con pretensións de guía, pero que non establecía conmemoración algunha.

    Volvendo ó tema da querencia das bibliotecas, é dos sitios que procuro visitar cando chego de novas a un lugar. E coido que ata o de agora, non me defraudou nunca. Na última viaxe, as bibliotecas de Carrión de los Condes, de sala única nunha vella casona, edificio recio que exerce como casa de Cultura; a de Calatayud, integrada tamén nunha casona arredor un patio, maior e con diversas dependencias e ambientes; ou a de Teruel, máis grande como corresponde a unha capital provincial, e tamén nun edificio máis suntuoso que ocupa por enteiro, son algunhas das que apreciei ver, coñecer e palpar a súa vida. Vida que indica tamén características da poboación que as alberga.

    'Aptas para tódolos públicos'. Por exemplo, idades diferentes, dende bebés que aproveitan as imaxes que lles pasan e comentan as súas nais e pais, a anciáns que se centran na sala de prensa consultando diversos xornais para tentar seguir o / no mundo. E iso inclúe xente nova que non dispón de lugar adecuado onde estudar na súa casa, ou non ten información en papel ou conexión a internet para acceder a ela e usala, ou sinxelamente, xente que procura na paz das súas salas un lugar onde desfrutar do coñecemento ou a imaxinación.

    E é que unha biblioteca non é calquera cousa. E non só iso, senón que lonxe de ser algo neutro ou negativo, é algo en positivo, moi a valorar nos tempos que corren.

Entrada cara á B.P.M. Viejo Pancho, de Ribadeo


20071007

Recortes da comarca de hoxe

Ás veces, salto a Comarca enteira sen case ter lidos os títulos, pero o certo é que a desta semana paréceme abondo interesante, polo que collo a continuación tres recortes da mesma. Un, respecto ós ruídos, sinxelamente por darlle máis amplificación, a pesares de que non se lle coñece o autor e é algo co que non estou de acordo. Outro, sobre o Castro das Grobas, ofrecendo nha visión algo diferente, pero con moitos puntos de conexión coa que eu manteño. O terceiro, con datos sobre a ría de Ribadeo e o seu nome. Dous deles están en castelán na Comarca, e así os deixo.
-
Carta abierta al presidente de la asociación de vecinos de Ribadeo

Quiero poner en su conocimiento la situación que nos vemos abocados a sufrir los residentes de la calle Villalba con el fin de que, si lo considera oportuno, lo traslade a quien corresponda, aunque le adelanto que tanto el alcalde actual, como el anterior y el anterior a éste están de vuelta de todo lo que ocurre y les importa un higo.
Pues bien, la mencionada calle todos los fines de semana, cuando menos, se transforma, a partir de las once de la noche y durante doce horas, en una Cañada Real, en la que la trashumancia es variopinta, con ejemplares del más diverso pelaje y edad. Estos elementos/as rebuznan, mugen, relinchan y bajan a dúo, trío o coral, algunas veces animados por un cafre con un megáfono en ristre, produciendo un rugido de fondo que no hay sonómetro capaz de medirlo. Sobre este retumbo, y con el mismo horario suena permanentemente música tecno a un volumen comparable al de un terremoto de intensidad 7,5 en la Escala Ritcher procedente de uno, dos, tres... locales de definición difícil ubicados en la acera de la izquierda, dirección San Roque-Avenida de Galicia.
A las cinco de la mañana y sólo los fines de semana aparece el camión que abastece al establecimiento situado frente de los mentados locales, ocupando media calle a lo ancho y a lo largo, impidiendo el paso de otros vehículos, lo que hace que entre los conductores intercambien hermosas frases referidas a las familias (especialmente a las madres) en un tono que para sí quisiera don Plácido Domingo. Cuando se abren las puertas traseras y desciende la plataforma es igual que el frenazo del AVE. Ignoro la razón por la que las jaulas que transportan la mercancía tienen unas ruedas metálicas que sobre la acera van sonando como un martillo en el yunque. La salida del vehículo es como el despegue del Concorde.
Durante toda la noche, los señores Alonso, Hamilton y Raikkonen (estoy segura de que son ellos de riguroso incógnito) entrenan para su próxima carrera en Japón con el aparato de radio sonando a una potencia tal, que se puede oír por encima del rugido de sus motores.
A las seis la recogida de los contenedores de basura (¡para qué les voy a hablar de esto!), a continuación la manga riega que aquí no llega... Le aseguro señor presidente que ni con todo el algodón de Alabama metido en sus oídos y sellados por una cantidad de cera equivalente a los ex votos de la Virgen de Vilaselán (por cierto ¿donde están?) es usted capaz de pegar ojo durante los fines de semana en mi calle.
¿Qué podemos hacer? Lo del bazoca ya lo había pensado, pero me asusta el retroceso.
A.S.
-
O castro das Grobas - Pancho Campos
Moitos pobos de Galicia que poderían ter un boa fonte de ingresos poñendo en marcha o seu potencial cultural provinte do Patrimonio Histórico, viven gracias a emigración dos seus veciños. Esta situación de atraso cultural de Galicia, vívese a cotío, en prácticamente todos os concellos, sempre debido o escaso presuposto que se inviste para consolidar, difundir e dar impulso de valor social ó apartado de Patrimonio Histórico, que a propia Constitución establece para ser gozado pola sociedade.
Mentres que noutras zonas da península teñen información comprobada dos pobos celtas enterrados nas necrópoles ou "campos de urnas", de Cataluña e no baixo Aragón, na praia dos Castras de Ribadeo, enterrouse baixo o formigón das zapatas de cimentación dun "chalet" as tumbas celtas, sen coñecer procedencia, establecemento, nin nada. Pouco importou por aquel entón, que na revista "Teima" se denunciase o caso, incluso mostrando a barbarie da desfeita con fotos realizadas polo noso ben recordado e entrañable veciño Suso Peña.
Mentres as esculturas zoomorfas ou de animais, tales como os verracos de Palencia, Burgos, Asturias ou Santander, están perfectamente estudadas, no museo de Lugo consérvase a figura de un castrón de ouro, atopado no Castro das Grobas de Villaselán, que non hai quen saiba, nin si é etrusco, tarteso, celta ou de que procedencia. O campo de estudios académicos está prácticamente virxe no referente os nosos xacementos arqueolóxicos, unha vella débeda pendente en toda Galicia, que por arte de birlibirloque está perdendo a procedencia da Diadema de Ribadeo, os canóns dos pecios das fragatas da Ría de Ribadeo desaparecen ó igual que as pezas de azul cobalto de cacharros de cerámica e ánforas que se atopaban no fondo.
No caso do Castro das Grobas, os seus catro fosos que lle dan o nome, teñen a concavidade cara o Norte, dando sensación de haber sido fortaleza, comunicada con un ponte co a illa Insua. Pero para deixarse de elucubrar datos
alleos a un estudio teórico-científico, deberíase empezar polo menos, creemos nos, facendo unha foto con infrarroxos, ultravioleta, radiografía ultrasónica ou calquera outra técnica adecuada, para saber sen tocarlle. Do asentamento e distribución das súas vivendas, e con un posterior estudio de catas de muestreo, saber do seu valor arqueolóxico, como se fixo no xacemento de Louselas, que como xa se sabe polos seus restos líticos de lascas e utensilios, data de máis de 300.000 anos, si, así como sona, de trescentos mil anos, ou sexa, o asentamento humano mais antigo de toda Galicia.
Non cabe dúbida de que sería moi interesante sacar a luz estes xacementos arqueolóxicos para o progreso e asentamento das xentes da nosa bisbarra. Debemos de ter en conta, que mentres outros lugares da península progresan máis fácilmente por ser transitados a cotío por miles de persoas ó ser sitios de tránsito hacia Europa, tales como o País Vasco ou Cataluña, aquí, a Galicia hai que vir adrede, para disfrutar da nosa beleza natural, da cultura, da gastronomía, da tranquilidade, etc. Debemos estar sempre esforzándonos por ser un pobo atraente, por eso é máis difícil o noso progreso económico, e por eso tamén é un dos motivos da nosa masiva emigración nos malos tempos.
Sen máis, esperemos que se poida acceder a fondos de abondo para empezar o estudio e pagar dita foto aérea que debido o costo do avión e equipo que se precisa, temos noticia de que resulta bastante cara.
-
La Ría de Ribadeo, Reserva de la Biosfera
Víctor Moro
El próximo 20 del actual, los gobiernos asturiano y gallego celebrarán un "gran acto institucional" para presentar la "Reserva de la Biosfera Oscos-Eo-Terras de Burón", de reciente declaración. El objetivo de este acto, presidido por los presidentes de las dos comunidades autónomas, es presentar en sociedad el significado de esta declaración que servirá para "impulsar la actividad económica de los 14 concejos incluidos en la reserva, así como su dinamización y proyección internacional".
Tan loables objetivos contrastan con la definición de estas reservas por la UNESCO como zonas de ecosistemas terrestres o costeros/marinos, dignos de proteger para equilibrar su conservación natural con el progreso económico y alcanzar así un desarrollo sostenible. Es de advertir que el pretendido impulso de la actividad económica y su dinamización se circunscribe a preservar aspectos medioambientales, dignos de contemplar, pero no al desarrollo económico en sentido estricto, tales como nuevas infraestructuras, localizaciones industriales y comerciales o impulsos sectoriales de los recursos propios, tanto de producción como paisajísticos, etc. etc. No nos engañemos, de progreso económico, de inversiones dinamizadoras, nada de nada. Por este camino van a convertirnos en una verdadera "reserva" humana crepuscular, al modo comanche, en un parque temático donde la montera picona asturiana o la gallega de doble pico, que tanto pintó el asturiano Fierros, sean símbolo decadente de nuestra sociedad, enfrentada, engañada y enardecida por políticos irresponsables, al grito estentóreo, desde ambas margenes de la ría, del "¡Ei carballeira!" o ¡Puxa Asturias!, según la posición del vociferante.
El señor director general para la "Conservación da Natureza" que participó por la Xunta de Galicia en la negociación, aceptó para este nuevo espacio la denominación de "Río Eo, Oscos y Tierras de Burón", doblegándose nuevamente a la contumacia del gobierno del Principado de eliminar en la denominación genérica de la reserva cualquier referencia a la "RÍA DE RIBADEO", que siguen propugnando "ría del Eo" sin ningún fundamento legal ni histórico, hoy ya convertida en una cloaca por los vertidos urbanos de Ribadeo, Vegadeo, Castropol y Figueras, pues sin depuradora alguna es el espacio más degradado de la nueva reserva, amén de los arrastres de arena que la están cegando. El tráfico de cabotaje ya no llega a Vegadeo, los astilleros de Figueras padecen cada día mas dificultades en las botaduras y Mirasol, en Ribadeo, el único espacio hasta ahora accesible para buques de mediano porte, se encuentra amenazado por un tesón que avanza peligrosamente y reduce el campo de giro, hasta el punto de obligar a los buques en algunos casos a entrar de popa para así atracar en disposición de zarpar ante cualquier emergencia.
Las autoridades asturianas se han encastillado sobre el río Eo con el único objetivo de eliminar cualquier referencia a Ribadeo que siempre despreció estas minucias localistas. Así, entre la ineficacia municipal ribadense y la condescendencia de la Xunta ante sus correligionarios asturianos, estos hicieron bandera de la asturianía del río, olvidando que de los 819 kilómetros cuadrados de cuenca hidrográfica solamente 287 corresponden a Asturias y que además de nacer en Fonteo (Galicia) muere también en Porto (Galicia) y discurre en un 65 % por territorio gallego. Ya Madoz en su Diccionario de 1.849 dice refiriéndose al Eo: "al llegar al lugar y barca de Porto desemboca en la ría de Ribadeo". Y mucho antes el Licenciado Molina en su "Descripción del Reyno de Galicia (1.550)" versificaba ante el río: "Este que digo llamamos el Eo/Que toma en Galicia muy poco lugar/Porque muy pronto lo toma la mar/Allí en una RÍA QUE ESTÁ EN RIBADEO".
También los Institutos Geográ­fico Nacional e Hidrográfico de la Marina refieren la ría en sus planos y cartas como de Ribadeo, desde Porto al Cantábrico.
La introducción del río Eo como espacio genérico de esta reserva no es más que una argucia pueril, aldeana y localista, para eludir la referencia a la "RÍA DE RIBADEO" que es con quien en realidad limitan Vegadeo, Castropol, Figueras y Ribadeo y no con el río que muere en Porto, situación que el representante gallego de la Xunta, en débil condescendencia política, parece desconocer. Porque mantener la elucubración de que la ría la formó el río, o de que el río desemboca en el Cantábrico, carece del más mínimo fundamento geográfico o geológico. Se trata de delirios eoarios en la nostalgia madrileña, que sólo la contumacia irreflexiva y el oportunismo político mantienen.
El otro espacio de la reserva como 'Térras de Burón" corresponde al municipio de Fonsagrada que así recupera su antigua jurisdicción de Burón. Según Murguía este topónimo proviene de la voz celta "byren" (montaña), haciendo honor a esta tierra que en su rudeza noble e indómita describió elogiosamente Prudencio Canitrot. Por último los Oscos corresponden a un espacio perfectamente definido que, por analogía de referencia histórica, bien pudieran agruparse como "Terras de Ribadeo" pues como tales se conocían las que integraban el honor del castillo de Suarón antes del cambalache episcopal entre Mondoñedo y Oviedo. Así pues, si de recobrar la historia se tratara, esta reserva debiera denominarse de las "Terras de Ribadeo, Terras de Burón, Río Eo y RÍA DE RIBADEO", este último por ser el espacio natural de más urgente regeneración y sobre el cual gallegos y asturianos debieran aunar atención y esfuerzos pues, para vergüenza común, no existe ni una sola depuradora que trate los vertidos urbanos o industriales a la ría que además se va cegando por los arenales ante la indiferencia general.
La denominación de esta nueva reserva, obviando la referencia a la RÍA DE RIBADEO, pretende avanzar un paso más, dar una nueva vuelta de tuerca a la política expansionista del gobierno del Principado, fomentando diferencias que nunca existieron. Achacan a las fuerzas nacionalistas gallegas su afán de penetración en Asturias. Ven fantasmas por todas partes. Si en los territorios entre Ribadeo y Navia se habla popularmente un gallego dialectal es porque formaron un mismo territorio durante siglos y " A Fala" permanece. Pero si esta contaminación lingüística preocupa, inicien una campaña de exterminio a la que Ribadeo no se opondría ni tampoco la Xunta, en su compadreo habitual.
Las autoridades asturianas mantienen el error de negar el topónimo de ría de Ribadeo, que en ningún caso entraña propiedad, sustituyéndolo por ría del Eo, para lo que carecen de competencias, salvo las de adaptación a la lengua vernácula, que no es el caso. La modificación do un topónimo exige el cumplimiento de requisitos legales para su introducción en el Nomenclátor Geográfico Nacional, requisitos que no se han cumplido y que de plantearse contarán con la oposición de las organizaciones ciudadanas que se personarán ante la previsible inhibición del ineficaz Ayuntamiento ribadense y de la propia Xunta, a pesar de quo su Comisión de Toponimia emitió dictamen proponiendo 1) que la denominación histórica es "Ría de Ribadeo" y 2) que el Gobierno de la Xunta de Galicia inste en todos los estamentos estatales e internacionales competentes el mantenimiento exclusivo del topónimo histórico. Recientemente la Xunta Asesora de Toponimia del Principado de Asturias ha presentado un descabellado informe propugnando "ría del Eo", con tan débil arquitectura argumental y documental que eludo comentar. Urge recurrir al Registro Central de Cartografía y que ambas comisiones toponímicas contrasten sus respectivas y antagónicas opiniones para resolver definitivamente la cuestión.
Yo no sigo el día a día de la política asturiana y me ha sorprendido la sabatina intempestiva do Gregorio Morán en La Vanguardia de Barcelona, presentando un panorama social y político muy alojado de mi natural predisposición de simpatía hacia Asturias. No hago mías sus consideraciones sobro los partidos políticos asturianos ni sobre las "familias" que señorean el Principado, Tini Areces incluido, porque no me constan. Pero me sorprendió su advertencia de que "tienen unos políticos que se desviven de asturianía y unos ciudadanos atigrados a los que alimentan con mentiras, como a los animales esclavos". Bien está que desborden as-turianía, pero no advierto en los asturianos que frecuento actitud felina alguna. Ahora bien, por lo menos en lo que a Ribadeo y su ría se refiere, es preocupante la sarta de mentiras con las que los políticos alimentan la opinión del occidente astur, creando un clima de enfrentamiento que nunca hasta ahora existió.
El Consejo Económico y Social de Asturias acaba de presentar un informe del que recojo las siguientes perlas: "Es necesario que el Occidente asturiano neutralice la influencia de Ribadeo en esta comarca". "Debe potenciarse una localidad en Occidente -sugiero Tinilandia en honor del Presidente astur- que neutralice la desventaja existente con Galicia". "La situación al este del Eo -debieran decir de la ría de Ribadeo porque el Eo concluye en Porto- es de debilidad frente a la Mariña y en ello tiene que ver, en buena medida, la presencia de Ribadeo". "Son evidentes las pretensiones anexionistas del nacionalismo gallego a través de la influencia cultural en la comarca Eo-Navia, TVG incluida". "La Academia Galega intenta extender su actividad sobre el mismo espacio en el que la Academia de la Llengua Asturiana protege el uso del habla del Occidente astur como variante del asturiano"...
¡Pobre Ribadeo¡ Abandonado por los gobiernos gallegos, desde Fraga a Touriño, en manos de corporaciones municipales que han aceptado inanes como se perdía el rango marítimo con su Comandancia; el Juzgado de Instrucción y el Partido Judicial; la Comandancia de Carabineros y recientemente el Destacamento de Tráfico de la Guardia Civil; no reconocido su nivel sanitario antes con dos centros privados de primer nivel, hoy sustituidos por un Centro oficial de rango inferior, con frecuencia carente de especialidades y servicios fundamentales; perdida su actividad marítimo-pesquera; sin idealizaciones industriales creadoras de empleo; abandonado el ferrocarril minero a Villaodrid que en su recorrido a orillas del Eo pudiera ser un atractivo turístico tan importante como la playa de Las Catedrales; asfixiado por un urbanismo especulador que ha destruido la villa en manos de corporaciones cómplices que no han sabido ordenar adecuadamente el territorio; yugulada su Mariña por la autovía cantábrica que además conlleva la ampliación del puente sobre la ría, nuevamente sacrificada; y también perdida su identidad cultural otrora de reconocida importancia, solo le queda su condición de enclave comercial y de servicios, con centros lúdicos que atraen a toda la zona. Pero esto se debe a la iniciativa privada y nunca a la oficial o política, que reiteradamente viene dando la espalda a las aspiraciones de progreso de la comarca.
Después de tantas amputaciones, lo único que ahora nos faltaba era culparnos del atraso del Occidente astur. A Veiga ha perdido su importancia ferial y mercantil por culpa de Ribadeo; Castropol se mantiene absorto contemplando la ría desde su bello promontorio, sin progreso aparente, por la presión de Ribadeo. As Figueiras cabalgan sobre la ladera en caserío escalonado que reverbera al sol del atardecer, mientras los arenales cada día dificultan más su milagroso astillero, también por culpa de Ribadeo...
En la primera ocasión que escribí sobre la ría pedía sensatez entre las partes y sobre todo a los políticos que tratan de eludir sus responsabilidades traspasándolas impersonalmente a las colectividades que las sufren. Las consideraciones anteriores del Consejo Económico y Social de Asturias debieran conducir a reflexión común por su falacia e insensatez. El Gobierno del Principado sigue tercamente empeñado en acuñar el topónimo de "ría del Eo" y no me sorprendería que en ocasión del acto de presentación formal de la nueva reserva en Vegadeo traten de introducir en la documentación el término "ría del Eo" que la Xunta no puede ni debe aceptar por improcedente, siguiendo así el dictamen de su propia Comisión Asesora de Toponimia. Tampoco referencias como "ría del Eo" a la Xunqueira de Reme y Fondón de la ría, que son gallegos, donde invernan las aves dignas de protección. ¡Hasta las aves, no sólo las personas, vienen a Ribadeo a vivir y descansar! Nuestra Consellería de Medio Ambiente debe tener en cuenta lo incorrecto de aquella referencia al Eo en el Convenio de Ramsar, en la Red Natura del Ministerio de Medio Ambiente y también en la declaración de Zona Especial Protegida (ZEPA) y proceder a su rectificación, tomando la iniciativa que hasta ahora los diligentes asturianos desarrollaron vía Internet, que sigue soportando lo que le echen.
La representación de la Xunta en la gran cumbre veigueña, no puede aceptar la más mínima referencia a la "ría del Eo" en los textos y documentación que se circulen, porque tal ría no existe, pues de hacerlo atentarían contra el patrimonio inmaterial de Ribadeo, cual es su toponimia, que precisamente la UNESCO también propugna mantener y defender. Deben acudir a la cumbre para considerar políticas comunes en todos los ámbitos y en especial de regeneración medioambiental, para contemplar con visión global y única el deterioro de este territorio, para estudiar medidas conjuntas de progresó económico, pero no para actuar de teloneros a las aspiraciones incorrectas de sus correligionarios asturianos. Para eso es mejor que se queden en Santiago.