Actos de Semana Santa en Ribadeo

Deixo o tríptico informativo da Semana Santa de Ribadeo ó comprobar que, nestes momentos, aínda non está espallado na rede. E outras actividades, por esta volta todas sen comentar máis aló do que pon onde obtiven a nova.

Algunha cousiña máis programada para estes días:
De Ribadeo.org:

DE LUNS A MÉRCORES HABERÁ DEPORTE NO CANTÓN

Actividades na Semana Santa

26/03/2015

O Concello, a través da OMIX, organiza diversas actividades para os nenos e as nenas de Ribadeo durante a vindeira Semana Santa.

O luns, 30 de marzo, de 11 a 13:30 horas no Cantón haberá deportes: 3x3 fútbol, baloncesto e tenis de mesa. E pola tarde no Teatro ás 17:30 horas terá lugar un concerto musical infantil de Pablo Díaz, titulado Xente miuda, moita fartura.
O martes, 31 de marzo, será unha xornada lúdica. De 11 a 13:30 horas nova cita cos deportes no Cantón e pola tarde de 16 a 19 horas no parque de San Francisco haberá tirolina, inchables e animación musical e xogos populares. Desde a organización sinalan que "se o tempo non acompaña estas actividades realizaranse outro día". 
E o mércores, 1 de abril, de 11 a 13:30 horas volverán os deportes ao Cantón. E pola tarde de 16 a 17:30 horas na Casa da Xuventude os mozos e mozas de 9 a 14 anos poderán gozar dunha actividade de musicoterapia. As prazas son limitadas. As inscricións poden realizarse no teléfono da OMIX: 982 129 889.

Da Banda de Ribadeo:

CONCERTO DE SEMANA SANTA

A BANDA DE MÚSICA MUNICIPAL DE RIBADEO OFRECE UN CONCERTO DE SEMANA SANTA O 1 DE ABRIL NO CINE TEATRO. CONTARÁ COA REINCORPORACIÓN DE DOUS EX COMPOÑENTES DA FORMACIÓN E DEBUTARÁN 4 NOVOS MEMBROS.
Ribadeo, 25 de marzo de 2015. A Banda de Música Municipal de Ribadeo ofrece un concerto de Semana Santa o día 1 de abril, mércores, ás 20.30 horas no Cine Teatro. Nesta actuación a banda ribadense contará coa reincorporación de dous ex compoñentes da formación e ademais debutarán catro novos membros, que son alumnos da escola municipal de música.
O director da Banda de Música Municipal de Ribadeo, David Ballester, anunciou hoxe que “no concerto de Semana Santa vamos tocar obras procesionais e solemnes e tamén outras de igrexa. Pero vai ser un repertorio variado, non vai ser todo obras sacras senón que tamén vai haber outro tipo de pezas, pero si relacionadas coa Semana Santa. Neste concerto temos a sorte de que vamos contar coa participación dalgún músico máis dos habituais, xa que algúns que formaron parte da banda únense outra vez e xente que está recibindo clases na escola tamén se inician na banda e para eles vai ser o seu primeiro concerto”.
David Ballester invita “á xente de Ribadeo e á que vai estar neses días por aquí a que pase polo Cine Teatro o mércores, día 1 de abril, ás oito e media da tarde para gozar o máximo posible dese concerto. Esperamos que todas as obras que vamos interpretar sexan do seu agrado e poder ter o Cine Teatro como no último concerto, Aquí como en Viena, cando estivo cheo ata arriba”.
Tamén de Ribadeo.org:

CASTRO SUBLIÑA O MOVEMENTO ECONÓMICO DO TORNEO

II Copa Deputación de Baloncesto de Base

24/03/2015

Ribadeo e Lugo acollerán esta fin de semana a II Copa Deputación de Baloncesto de Base. O evento presentóuse esta tarde no novo pavillón ribadense. Son 45 equipos de 22 clubes, asociacións ou escolas deportivas da provincia os que participan nesta cita. 25 conxuntos competirán o sábado, 28 de marzo, en Ribadeo nas categorías premini e minibasket, mentras que 20 de infantil e cadete farano o domingo en Lugo.

O vicepresidente e responsábel de Benestar e Deporte, o nacionalista Antonio Veiga, presentou esta tarde no novo pavillón polideportivo de Ribadeo, xunto ao concelleiro de Deportes da localidade, o tamén nacionalista Vicente Castro, e a representantes e xogadores do club anfitrión, o Hotel Bouza Ría de Ribadeo, a segunda edición da Copa de Baloncesto de Base, que se disputará a próxima fin de semana na vila ribadense e na capital da provincia. O sábado 28 de marzo será a quenda para as categorías de premini e minibasket en Ribadeo, onde se darán cita 25 equipos, mentres que o domingo, día 29, no Pazo Provincial dos Deportes e no seu Anexo reuniranse 20 equipos, que loitarán polo título nas categorías de infantil e cadete.
Polo tanto, un total de 45 equipos, pertencentes ás categorías inferiores de 22 clubs de toda a provincia, participan nesta nova edición da Copa Deputación de Baloncesto de  Base, que comezou a celebrarse o ano pasado por iniciativa da área de Deporte da institución provincial. "Cremos que é un xeito estupendo de potenciar e fomentar o deporte base", sinalou Antonio Veiga. 
O concelleiro de Deportes, de Ribadeo, Vicente Castro, subliñou que "unha vez máis poñemos as nosas instalacións a disposición da Deputación e de todos os organismos que queiran organizar aquí eventos deportivos, como foi recentemente, en concreto a semana pasada, o campionato galego individual de ximnasia rítmica. A liña que seguimos dende a inauguración do pavillón é poñer as instalacións deportivas para xerar movemento tanto deportivo como económico en torno a estes eventos. Contamos que nesta fin de semana Ribadeo se encha o sábado de  rapaces, pais e nais de cativos de toda a provincia".
600 nenos e nenas de catro categorías
A  marxe do meramente deportivo, Veiga lembrou que "esta Copa se puxo en marcha coa intención de potenciar outros factores entre os máis novos, coma os valores deportivos e especialmente a convivencia entre todos os nenos e nenas e as súas familias", apuntou. Asemade, o vicepresidente provincial destacou que "nesta cita participarán preto de 600 nenos e nenas, repartidos en catro categorías  tanto masculinas coma femininas, sendo para moitos nenos e nenas a primeira experiencia nunha competición".
A Deputación cubre todos os gastos do torneo
Antonio Veiga salientou que "a práctica totalidade dos clubs de baloncesto da provincia participan nesta Copa, achegando equipos dende todos os puntos da provincia. Deste xeito, estarán representados os seguintes clubs: Burela, Viveiro, Ribadeo, Estudiantes, Maristas, Hierros Ferreiro, Galén, Martínez Otero de Foz, Franciscanos, Divina Pastora, Sarria, Sagrado Corazón e Lourenzá-Mondoñedo", remarcou. Veiga destacou que "a Área de Deporte da Deputación corre cos gastos de manutención e transporte para todos os equipos e todos os participantes. Ademais, cada equipo, é dicir, os 45 inscritos recibirán un regalo de material deportivo e cada xogador terá un detalle de participación, así como os trofeos para os equipos finalistas", avanzou.
Pavillón funcional e adaptado ás necesidades do evento e dinamización hostaleira
O responsable da Área de Benestar e Deporte lembrou que "Ribadeo ten un espazo para acoller este tipo de competicións grazas ao esforzo económico realizado pola Vicepresidencia Primeira da Deputación neste mandato, onde investimos 2’5 millóns de euros para a construción deste novo pavillón totalmente funcional e adaptado", afirmou. Finalmente, Antonio Veiga tamén sinalou a "dinamización económica que supón para a hostalería de Ribadeo, xa que o sábado serán moitos os pais e nais que se achegarán a ver os partidos e, polo tanto, consumirán nos bares e restaurantes da vila", rematou.
E máis:

Open de Semana Santa de Tenis, do 1 ó 5 de abril (inscricións xa cerradas), actuacións en locais...

NEFANDO ADUNTERIO. José María Rodríguez Díaz (2007)

   Un dos temas recurrentes de José María foi a representación das autoridades civís nos actos relixiosos. Antes de comezar coa reprodución desta recompilación de artigos do seu extinto blog, xa contaba con diversas citas deste estilo en Ribadeando, insertando as súa palabras de xeito independente ou citadas en artigos escritos por min, así como había outros artigos nos que trataba o tema de xeito semellante a como o podería facer José María, como na entrada Semana Santa?, A auga pasada ou Procesións e fauna.

Jueves, 15 de marzo de 2007

NEFANDO ADUNTERIO ⁽⁰⁾

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 16:43

Somos muchos aún los que recordamos aquellas solemnes procesiones de semana santa, recorriendo las calles de nuestras ciudades en tiempos del nacional catolicismo. Procesiones presididas siempre por las autoridades civiles de turno, con sus bastones de mando y sus trajes de gala, formando en ellas después del párroco o del obispo. Muchos años han pasado ya desde entonces y han tenido lugar muchos cambios. Uno de ellos, y no el de menor importancia, es el haber pasado de un estado confesional, en el que Iglesia y Estado caminaban unidos, a una forma de gobierno democrático, en el que cada uno busca sus fines por separado. Nos hemos dotado de una Constitución que nos define como un estado aconfesional, ⁽¹⁾ en el que ninguna confesión religiosa tiene carácter estatal. Pero parece que el cambio no ha afectado a las procesiones. Siguen siendo las mismas, presididas por las mismas representaciones civiles, dando, a veces, la impresión de que nada desde entonces ha cambiado. Y mientras Zapatero se empeña en romper los moldes tradicionales de la cultura cristiana heredada, con un laicismo de nuevo cuño, no faltan quienes, fieles a una concepción cesaropapista del Estado, siguen empeñados en que las autoridades civiles sigan presidiendo en nuestras calles las manifestaciones públicas de los misterios sagrados de la Semana Santa. Mientas que la Conferencia Episcopal reconoce la galopante laicidad de la sociedad española y la disminución de sus fieles, las manifestaciones de la Semana Santa, con sus pasos y procesiones, proliferan cada vez más y con más esplendor. Avanza el laicismo y la sociedad se confiesa menos creyente, pero las procesiones de la Semana Santa cobran más protagonismo. ¿Cómo se explica este raro fenómeno? ¿No estaremos ante una clara utilización de lo religioso en beneficio de intereses profanos? El marcado exhibicionismo que impera en muchas procesiones de Semana Santa, con el baile de sus imágenes y otras extravagancias, menoscaba su espíritu original y su sentido piadoso, convirtiéndolas en puro espectáculo. Un espectáculo de masas, declarado 'de interés turístico' en muchos lugares, con gran satisfacción de la jerarquía. No van por otro camino las manifestaciones que hacía en la prensa, el año pasado, la portavoz de la junta de Cofradías de Viveiro cuando afirmaba: 'cuanta más promoción de la Semana Santa, más riqueza'. Y hasta se llegó al extremo de celebrar, en esta citada villa, una segunda Semana Santa para los niños, a imitación de la primera. Es decir, la utilización descarada de lo sagrado en favor de lo comercial. Lo que hoy, sin ningún pudor, se denomina 'turismo religioso'. Estamos ante la misma situación que provocó la expulsión por Jesús de los mercaderes del templo.

Y de esta inadecuada utilización de los misterios sagrados los dos estamentos son responsables. El clero por permitirlo y los políticos porque, en vez de colaborar con la Iglesia desde la laicidad del Estado, con su respeto, se sirven de ella para sus fines. ¿Por qué, sino, aquellos que juraron cumplir la Constitución se prestan a presidir las procesiones, como pasa en Ribadeo? Justifican su postura amparándose en el carácter representativo que tiene su presencia en estos actos. Quienes esto defienden cometen el error de interpretar las procesiones como un mero acto social que pueden capitalizar en su beneficio. Ignoran que el fin de las procesiones y los demás actos de culto es congregar a los fieles para explicitar y celebrar su fe. Es dudoso que el estamento eclesiástico preste un mejor servicio a la Iglesia con estas actitudes de complacencia con los poderes civiles. La separación entre la Iglesia y el Estado parece que no tiene aún unos contornos bien definidos. Trono y Altar, no son una buena combinación. Ya lo decía Curros Enríquez: 'De Cristo a mástica esposa / fixo nefando adulterio / e a súa falta vergonzosa / non terá perdón divino / senón cando a Cristo torne / dos brazos de Constantino'. Una cosa es que la Iglesia y el Estado traten de fomentar conjuntamente los valores morales y éticos fundamentales de la persona y otra distinta que mantengan aún actitudes propias de otros tiempos pasados. Los problemas del hombre no se resuelven con el retorno de la Iglesia a los tiempos del Dies irae.- ⁽²⁾

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

0 Tontería.^↩

1 Art. 16.3: "Ningunha confesión terá carácter estatal. Os poderes públicos terán en conta as crenzas relixiosas da sociedade española e manterán as conseguintes relacións de cooperación coa Igrexa católica e as demais confesión".^↩

2 Nunha rara excepción, aquí había unha cita, que dirixía a https://www.atrio.org/?p=568 e que, se se segue, leva a unha páxina na que da un erro.^↩

Procesións e fauna: o artigo

   Poño a continuación o artigo publicado en A Mariña/El Progreso o 24/04/97:

 

   Procesións e fauna

   Cando se fala de fauna en relación a algunha actividade humana, considérase ás persoas nun sentido despectivo. Non é o caso que pretendo, senón máis ben clasificar a masa que intervén nas celebracións da Semana Santa.

   Como toda clasificación, depende dos criterios que se usen para establecela. Non é o mesmo usar o criterio de poder de decisión sobre a organización das actividades que o de adicación a elas ou que o de interiorización das mesmas, por poñer tres casos.

   Usando o primeiro criterio antes dito, o poder de decisión sobre a organización de actividades, establecería unha xerarquía no mesmo pobo (xerarquía de tipo social), que se vería reducida ó párroco e a asociación “Amigos de la Semana Santa” nun nivel e o resto do pobo noutro. Evidentemente, calquera pode pasar ideas dun ó outro grupo, pero estamos a falar do nivel de decisión. Habería que incorporar ó grupo que poderiamos chamar de cabeza, en funcións adxacentes pero determinantes, por un lado, a xerarquía eclesiástica, e por outro, a xerarquía política. Quedaría así a “masa” desgaxada como nivel baixo dunha estructura decisoria xerárquica.

   Sen entrar en detalles do funcionamento interno de cada unha desas estructuras na cabeza decisoria nin a relación entre elas ou a base do poder interno dos membros dentro de cada unha delas.

   Por exemplo, parece evidente que se unha persoa se incorpora a “Amigos de la Semana Santa”, supónse que é para colaborar e traballar, e en base a dita colaboración así terá unha capacidade de decisión. Nembargantes, a proporcionalidade entre ambas características non será exacta por influencia doutros factores como capacidade de xeración de ideas, coñecemento do funcionamento social, trato cos demáis dentro da sociedade, etc., como ocorre en calquer outro grupo.

   Referente a adicación, esta vai dende a indiferencia total, pasando pola aversión ata chegar a unha adicación de tempo importante. A orde na que están postas as diferentes adicacións pode ser variada, naturalmente, pero de non ser máis minucioso incluíndo outras categorías ou subcategorías, deixaría sempre no medio das tres expostas a da aversión; ó fin e o cabo é un xeito de adicación, que poderiamos chamar anti-adicación, pero tal que a persoa que se identifica neste grupo implica que ten un tempo adicado ó enfrontamento, e polo tanto, adícalle un tempo ás actividades da Semana Santa.

   Sen facer máis comentario sobre o grupo de indiferentes, creo que habería que dar aquí un agradecemento ás persoas que lle adican unha porción importante do seu tempo ás actividades da Semana. Son as que a organizan e por tanto fan posible un cambio de ritmo vital no ciclo diario de cada un, incluído o grupo de xente indiferente, e por suposto, o da que mostra aversión. Para algúns, a ruptura da rutina diaria pode supor un contratempo, para outros, unha liberación, pero a quen máis, a quen menos, permítelle o retorno posterior ó día a día cun sentemento de novidade do vello e polo tanto vitalmente influínte.

   O criterio de interiorización implica unha clasificación que vai dende a xente que o cre (non confundir con xente crente no sentido relixioso xeral) a aquela outra que o figura. Neste caso, o termo medio sería a indiferencia, entre o extremo das persoas que sinten os feitos que rememoran as procesións como unha parte dos propios sentimentos a nivel interno e o outro que serían as persoas que acoden ás actividades da semana por razóns como o vistas, o que significa un utilitarismo das procesión en aras doutras causas como presentarse como máis católico ou non perder un ápice de posición social.

   ¿De que serve tanta clasificación? Sería demasiado presuntuoso o pretender que a próxima vez que nos enfrontáramos á Semana Santa nos preguntáramos onde estamos encadrados e sobre todo por que. Nembargantes, antóxaseme que todos, pasando polo organizador xefe ou o pasota cantante en calquera chiringuito á hora da procesión, todos, sairíamos gañando con que unha parte significativa da xente cavilara o tema en serio.

Antonio Gregorio Montes

--

Nota: este artigo apareceu tamén noutra entrada anterior, Kgome.

Luns santo

   Ó fin, o post de onte non me gustou moito a min mesmo. A primeira parte quédase entre unha reflexión totalmente superficial e unha tendencia sen explicar, e eso non é bó. Por eso, para paliar un pouco os efectos, repoño abaixo unha volta máis o artigo publicado o 24 do 4 do 97 en A Mariña.

   En relacón á segunda, coido que máis adiante haberá que retomala.

   E voltamos a hoxe. Varias elecións esta fin de semana fan que se poda pensar de novo cara ónde imos neste planeta, xa deixando a relixión para outro trato. Hungría, Perú, Italia: socialistas vitoriosos, populistas en primeira volta e incógnita italiana polo momento, ó ter abertas as urnas dous días. Algo en craro? Non. Tres países aparentemente democráticos que polo demáis, pouco teñen que ver na súa situación, incluído en parte o poder que poderán exercer quenes sallan vitoriosos. Situacións que ademáis, coñecemos por una prensa que cada vez máis hai que leer pensando na correción de tendencia de quen escrebe para tentar chegar a algo obxectivo, o que non sempre se logra.

   De calquera xeito, pensándoo ben, si hai un denominador común: parece que en ningún dos tres casos se produxeron irregularidades graves. E iso, a pesares de que ás veces a democracia parece só un teatro de títeres, é o mesmo que mentar 'esa aburrida paz' en confrotnación dunha 'interesante guerra'. O aburrimento neste caso compensa.

   Non me resisto a dicir algo sobre Ribadeo. Parece que a política aquí limítase a tirarse os trastos uns ós outros; queda pouco constructivo no medio. Ben, pois, quen está disposto a apostar que a cousa seguirá de xeito semellante mentras non teñamos un movemento cidadán adecuado?

--

Procesións e fauna

   Cando se fala de fauna en relación a algunha actividade humana, considérase ás persoas nun sentido despectivo. Non é o caso que pretendo, senón máis ben clasificar a masa que intervén nas celebracións da Semana Santa.

   Como toda clasificación, depende dos criterios que se usen para establecela. Non é o mesmo usar o criterio de poder de decisión sobre a organización das actividades que o de adicación a elas ou que o de interiorización das mesmas, por poñer tres casos.

   Usando o primeiro criterio antes dito, o poder de decisión sobre a organización de actividades, establecería unha xerarquía no mesmo pobo (xerarquía de tipo social), que se vería reducida ó párroco e a asociación “Amigos de la Semana Santa” nun nivel e o resto do pobo noutro. Evidentemente, calquera pode pasar ideas dun ó outro grupo, pero estamos a falar do nivel de decisión. Habería que incorporar ó grupo que poderiamos chamar de cabeza, en funcións adxacentes pero determinantes, por un lado, a xerarquía eclesiástica, e por outro, a xerarquía política. Quedaría así a “masa” desgaxada como nivel baixo dunha estructura decisoria xerárquica. Sen entrar en detalles do funcionamento interno de cada unha desas estructuras na cabeza decisoria nin a relación entre elas ou a base do poder interno dos membros dentro de cada unha delas.

   Por exemplo, parece evidente que se unha persoa se incorpora a “Amigos de la Semana Santa”, supónse que é para colaborar e traballar, e en base a dita colaboración así terá unha capacidade de decisión. Nembargantes, a proporcionalidade entre ambas características non será exacta por influencia doutros factores como capacidade de xeración de ideas, coñecemento do funcionamento social, trato cos demáis dentro da sociedade, etc., como ocorre en calquer outro grupo.

   Referente a adicación, esta vai dende a indiferencia total, pasando pola aversión ata chegar a unha adicación de tempo importante. A orde na que están postas as diferentes adicacións pode ser variada, naturalmente, pero de non ser máis minucioso incluíndo outras categorías ou subcategorías, deixaría sempre no medio das tres expostas a da aversión; ó fin e o cabo é un xeito de adicación, que poderiamos chamar anti-adicación, pero tal que a persoa que se identifica neste grupo implica que ten un tempo adicado ó enfrontamento, e polo tanto, adícalle un tempo ás actividades da Semana Santa.

   Sen facer máis comentario sobre o grupo de indiferentes, creo que habería que dar aquí un agradecemento ás persoas que lle adican unha porción importante do seu tempo ás actividades da Semana. Son as que a organizan e por tanto fan posible un cambio de ritmo vital no ciclo diario de cada un, incluído o grupo de xente indiferente, e por suposto, o da que mostra aversión. Para algúns, a ruptura da rutina diaria pode supor un contratempo, para outros, unha liberación, pero a quen máis, a quen menos, permítelle o retorno posterior ó día a día cun sentemento de novidade do vello e polo tanto vitalmente influínte.

   O criterio de interiorización implica unha clasificación que vai dende a xente que o cre (non confundir con xente crente no sentido relixioso xeral) a aquela outra que o figura. Neste caso, o termo medio sería a indiferencia, entre o extremo das persoas que sinten os feitos que rememoran as procesións como unha parte dos propios sentimentos a nivel interno e o outro que serían as persoas que acoden ás actividades da semana por razóns como o vistas, o que significa un utilitarismo das procesión en aras doutras causas como presentarse como máis católico ou non perder un ápice de posición social.

   ¿De que serve tanta clasificación?

   Sería demasiado presuntuoso o pretender que a próxima vez que nos enfrontáramos á Semana Santa nos preguntáramos onde estamos encadrados e sobre todo por que. Nembargantes, antóxaseme que todos, pasando polo organizador xefe ou o pasota cantante en calquera chiringuito á hora da procesión, todos, sairíamos gañando con que unha parte significativa da xente cavilara o tema en serio.

--

Nota posterior: 'Procesións e fauna' foi asemade publicado noutras entradas e de forma máis axeitada ó contido.

Semana Santa?

   A Semana Santa é un patrimonio relixioso. Si? Coido que era. O nome, o empaque de actuación, segue séndoo, pero hoxe por hoxe, quen se atreve a afirmar que a superficie -ou o fondo- das actuacións que teñen lugar por toda España esta semana son de tipo relixioso? Só as persoas que confundan (pódese cambiar a palabra se alguén se sinte ofendido por 'asimile' ou outras semellantes) relixión con actuación.
    A molestia dos pasos á beira das terrazas é só medio tolerada pola xente que as ocupa como o motivo que desaloxa o tempo para poder estar nelas. Os chiringuitos nas rúas fan menos contraste que as procesións, toléranse moito mellor, a non ser que as procesións sexan desas que 'hai que ver e fotografar' como actuación e arte... e en Ribadeo non hai moito diso.
    Nestas datas sinaladas, os gobernantes xa non van baixo palio, senón a deixarse ver nun espazo público que fai máis visible a súa cara, e iso xa sabemos que é fundamental na suma de votos: unha cara coñecida e recoñecida como tal. Que lles pode quitar votos por significar unha relación igrexa-estado (ou administración)? Na mercadotecnia electoral xa saben que o peso dun valor e o outro non é o mesmo, e compensa.
    Mentres, os pícaros teñen festa para eles no parque, que para iso están de visita (ben, si, tamén poden sumarse os do pobo, claro!) e xa se poden ir habituando ó sistema festeiro da Semana Santa, entre 70 e 95 dB ó recorrer o parque o mércores, cheo de cativos concentrados xogando monitoreados baixo a música 'ambiental'. Por certo, intensidade sonora equivalente á dunha moto ou un coche acelerando polo outro carril da estrada... cos nenos sorprendentemente pouco alborotadores.

O gráfico de son ó recorrer o parque, achegándose ós 100 dB nalgún punto.

    Vixiantes do tempo, as procesións necesitan de bó tempo, que se chove, 'os santos' móllanse, e a xente, tamén, e iso estropea a actuación. Claro que, se non estaban previstas polas previsións meteorolóxicas que se fan públicas, en certa medida pode ser benerficioso para o consumo, que a xente ten que meterse nalgures.

    E cando remate? A valoración será se houbo moitas prazas hostaleiras cheas, se se vendeu moito... na Semana Santa, que hai que poñer con maiúsculas, porque ten nome propio. Por certo, este ano, coa previsión de cheo, é de prever que a valoración será positiva.

Kgome

Ilustro hoxe o blog coa foto tomada en Foz este verán que da mostra dunha protesta: a dun comercio que lle fixeron pagar máis de 25000 das antigas pesetas en dereitos de autor por ter música ambiental. Veume á cabeza debido á nota que lle pasou á prensa a asociación que presentou unha demanda contra min no xulgado, na que se falaba entre outras cousas, de que a G.C. levantara preto de 80 casos relacionados cos pub, entre os que se atopaban relativos á propiedade intelectual. A nota de prensa enviada pola asociación, remitida a toda a prensa local, di o seguinte:
--
A Asociación de Gardas Civís de Galicia, colectivo maioritario na provincia de Lugo, cunha afiliación que supera xa o 50% dos de axentes das escalas máis básicas na provincia, iniciou accións xudiciais contra un dirixente da asociación “O Tesón” de Ribadeo. A orixe dos feitos tivo lugar no mes de setembro, cando un dirixente da asociación “O Tesón” manifestou que, segundo recolleron os medios de comunicación, certos establecementos da Vila de Ribadeo abrían as súas portas para convidar os axentes da Garda Civil da Mariña, e máis concretamente os destinados en Ribadeo. Deste xeito, certos establecementos eludirían supostamente as denuncias dos gardas civís por non respectar o horario de peche dos mesmos. É dicir, a cambio dunhas consumicións de balde, os gardas civís non denunciarían as anomalías detectadas nestes establecementos onde supostamente os convidarían os donos dos mesmos. Os axentes de Ribadeo, os mais afectados polas supostas declaracións deste dirixente de “O Tesón”, publicadas nos medios de comunicación, impuxeron este ano máis de 800 denuncias, sen contar as vinculadas o tráfico de automóbiles. Delas, preto do 10% son por feitos relacionados con irregularidades neste tipo de establecementos, entre as que se encontrarían “non respectar os horarios de peche”, “contra a propiedade intelectual”, etc. Queda logo acreditada a súa labor policial na inspección deste tipo de establecementos e as correspondentes denuncias formuladas a este respecto. Este tipo de declaracións non poden tolerarse dende este colectivo de gardas civís. Por iso, esta organización xa iniciou, contra este dirixente, accións xudiciais que tiveron “entrada” no Xulgado de Mondoñedo. Esta asociación de gardas civís de Galicia non considera que as declaracións que orixinan esta denuncia sexan compartidas necesariamente pola asociación “O Tesón” no seu conxunto. Por ese motivo as accións xudiciais empréndense só contra o presunto responsable das declaracións e non contra ese colectivo, no seu conxunto. Nestes intres, cando o bo nome dos profesionais da Garda Civil, entre os que estarían os axentes de Ribadeo, está a poñerse, de maneira constante, en tela de xuízo, esta asociación non dubidará en iniciar cantas accións legais estime convenientes en defensa destes traballadores da seguridade pública. Inda recoñecendo que esta labor de defensa corresponderíalle as instancias gobernamentais, como responsables dos traballadores das Forzas de Seguridade do Estado, algo que non están a facer. Os axentes de Ribadeo víronse seriamente afectados psicoloxicamente pola denuncia de “O Tesón”. Incluso algún deles a tratamento médico-psiquiátrico. Acusados inxustamente. Os axentes seguen a estar esquecidos. Sometidos o severo réxime militar da Garda Civil, último vestixio da era preconstitucional, que os oprime de maneira constante. Por iso, como agora, teñen que calar. Abandonados por seus propios dirixentes, cando son asoballados, como neste caso, dirixentes que logo non dubidan en dicir que loitarán na defensa dos gardas civís, algo que inda seguen a esperar.
--
Coido que eu non dixen nin causei moitas das cousas que se me atribúen. Teño claro en cambio, o afán de protagonismo dunha sociedade escindida vai pouco relativamente de outra maior e que actúa en conxunto como tal, non en nome de supostos gardas afectados ou moito menos do propio Instituto armado. Nembargantes, ante a presencia do xuíz, coido que debo calar e non seguir falando do tema, e eso vou facer. Gracias por aguantarme esta pequena digresión persoal. Como agasallo, un vello artigo:

Procesións e fauna

Cando se fala de fauna en relación a algunha actividade humana, considérase ás persoas nun sentido despectivo. Non é o caso que pretendo, senón máis ben clasificar a masa que intervén nas celebracións da Semana Santa.

Como toda clasificación, depende dos criterios que se usen para establecela. Non é o mesmo usar o criterio de poder de decisión sobre a organización das actividades que o de adicación a elas ou que o de interiorización das mesmas, por poñer tres casos.

Usando o primeiro criterio antes dito, o poder de decisión sobre a organización de actividades, establecería unha xerarquía no mesmo pobo (xerarquía de tipo social), que se vería reducida ó párroco e a asociación “Amigos de la Semana Santa” nun nivel e o resto do pobo noutro. Evidentemente, calquera pode pasar ideas dun ó outro grupo, pero estamos a falar do nivel de decisión. Habería que incorporar ó grupo que poderiamos chamar de cabeza, en funcións adxacentes pero determinantes, por un lado, a xerarquía eclesiástica, e por outro, a xerarquía política. Quedaría así a “masa” desgaxada como nivel baixo dunha estructura decisoria xerárquica. Sen entrar en detalles do funcionamento interno de cada unha desas estructuras na cabeza decisoria nin a relación entre elas ou a base do poder interno dos membros dentro de cada unha delas. Por exemplo, parece evidente que se unha persoa se incorpora a “Amigos de la Semana Santa”, supónse que é para colaborar e traballar, e en base a dita colaboración así terá unha capacidade de decisión. Nembargantes, a proporcionalidade entre ambas características non será exacta por influencia doutros factores como capacidade de xeración de ideas, coñecemento do funcionamento social, trato cos demáis dentro da sociedade, etc., como ocorre en calquer outro grupo.

Referente a adicación, esta vai dende a indiferencia total, pasando pola aversión ata chegar a unha adicación de tempo importante. A orde na que están postas as diferentes adicacións pode ser variada, naturalmente, pero de non ser máis minucioso incluíndo outras categorías ou subcategorías, deixaría sempre no medio das tres expostas a da aversión; ó fin e o cabo é un xeito de adicación, que poderiamos chamar anti-adicación, pero tal que a persoa que se identifica neste grupo implica que ten un tempo adicado ó enfrontamento, e polo tanto, adícalle un tempo ás actividades da Semana Santa. Sen facer máis comentario sobre o grupo de indiferentes, creo que habería que dar aquí un agradecemento ás persoas que lle adican unha porción importante do seu tempo ás actividades da Semana. Son as que a organizan e por tanto fan posible un cambio de ritmo vital no ciclo diario de cada un, incluído o grupo de xente indiferente, e por suposto, o da que mostra aversión. Para algúns, a ruptura da rutina diaria pode supor un contratempo, para outros, unha liberación, pero a quen máis, a quen menos, permítelle o retorno posterior ó día a día cun sentemento de novidade do vello e polo tanto vitalmente influínte.

O criterio de interiorización implica unha clasificación que vai dende a xente que o cre (non confundir con xente crente no sentido relixioso xeral) a aquela outra que o figura. Neste caso, o termo medio sería a indiferencia, entre o extremo das persoas que sinten os feitos que rememoran as procesións como unha parte dos propios sentimentos a nivel interno e o outro que serían as persoas que acoden ás actividades da semana por razóns como o vistas, o que significa un utilitarismo das procesión en aras doutras causas como presentarse como máis católico ou non perder un ápice de posición social.

¿De que serve tanta clasificación? Sería demasiado presuntuoso o pretender que a próxima vez que nos enfrontáramos á Semana Santa nos preguntáramos onde estamos encadrados e sobre todo por que. Nembargantes, antóxaseme que todos, pasando polo organizador xefe ou o pasota cantante en calquera chiringuito á hora da procesión, todos, sairíamos gañando con que unha parte significativa da xente cavilara o tema en serio.

Foi publicado en A Mariña / El Progreso o 3 de xuño de 2003, e aparece en este enderezo

Choiva e frío na Semana Santa

Cousas do tempo. Pero, iso implica unha Semana Santa diferente ou non? segundo o que se considere que é a Semana Santa. Dirían algo diso os que falaron da Semana Santa en Ribadeo? E os que acudiron ás procesións?

Dende Ribadeo, percorrido virtual pola Semana Santa e o seu significado

Dende Ribadeo, percorrido virtual pola Semana Santa e o seu significado

   O título corresponde máis ou menos ó contido do pregón que o sr. Bispo de Mondoñedo fixo onte na igrexa parroquial correspondendo co chamamento á Semana Santa. Nun ambiente no que a igrexa (enténdase, o local da igrexa) se foi enchendo a medida que se achegaba o momento de actuar a coral polifónica dende a metade das bancadas ata a súa totalidade, e no que alguén esqueceu apagar o móbil, o pregoeiro emparellou pregón e a difusión da boa nova cristiana.

   Pero antes, comezou cun saúdo ás autoridades presentes, antes de facelo co párroco e co resto dos tamén presentes. Pasou despois a ponderar que cada ano chegan nestas datas máis visitantes e de maior calidade.

   A dicir que, a partires de aí, quedeime pensando boa parte do tempo que significaría eso de maior calidade e se tería referencia co sentido turístico ou co relixioso que se estaba a tentar de ponderar.

   Deixou claro que non se debe identificar Semana Santa con procesións, senón con celebracións litúrxicas relacionadas coa Pascua, mentras tentaba emparellar as rúas con santuarios por extención da celebración, que ven sendo o que significan as procesións.

   A pasión prolóngase ata o fin do mundo (cita que foi atribuída a León X, pero non o podería asegurar) e aí está o sufrimento ben visible en diversos puntos quentes da Terra por se fixera falla corroboralo. E para lembrar a orixe desa prolongación infinida, unha imaxe: as procesións como catequesis plásticas realizadas con valores cristiáns.

   Ou sexa, se non interpreto mal, algo así como coreografía turística lembrando de xeito subliminal os valores cristianos.

Publicado en Ribadeo: Semana Santa 2017

Subo, xunto con outros moitos traballos de publicado en Ribadeo, o libro da Semana Santa 2017 (polo momento, en B&N)

Semana Santa Ribadeo 2017 by Antonio Gregorio on Scribd

Para ir directamente ós repositorios, https://www.scribd.com/document/345714623/Semana-Santa-Ribadeo-2017 ou https://issuu.com/agremon/docs/semana_santa_ribadeo_2017.

Pasou a Semana Santa

Pasou a Semana Santa, as procesións, pero de seguro seguirá algunha cousa relacionada. Por suposto, a relación da igrexa con diversos temas, pero tamén en Ribadeo, onde o tema do aparcamento comeza a resultar recurrente para algún partido. A asistencia de xente, seguindo a aquelo de que cada quen fala da feira segundo como lle vai nela, será tamén tema. Ou o tempo, que parece ter esperado a que remate a semana para presentar unha cara limpa e sen nubes no horizonte.
Pero, unha vez pasada, constátase sobre todo, e unha vez máis, a diferencia de mentalidade respecto á semana en relación a outros anos; vese a disculpa da Semana Santa en troques da propia Semana. En Ribadeo e abondo máis aló.

La polifonía religiosa

    Artigo de Víctor Moro publicado con motivo da S. Santa.

V.M., ao ser nomeado fillo predilecto.

La polifonía religiosa era la manifestación de más categoría cultural apoyada en las condiciones musicales de los ribadenses. Ya hay antecedentes de coros religiosos en el siglo XIX cantando el MISERERE de Cosme J. De Benito, que en los años veinte del siglo pasado interpretaba un coro masculino de extracción popular dirigido por Etelvino Méndez. Continuó en los años treinta bajo el mando del tío José de la Torre (Bruno), que se autodefinía como “tenor por encima de los tenores”. Este testigo coral pasó de generación en generación y hoy se mantiene vigoroso confirmando la vocación polifónica de Ribadeo en su más auténtica y permanente manifestación popular. El coro MISERERE ha tomado carta de naturaleza entre nosotros. Sin olvidar los antecedentes de D. Baldomero Latorre, Etelvino Méndez y Ramón Fuertes hasta D. Justo Iribarren, el florecimiento musical en todas sus facetas se debe a Carlos Álvarez Fernández Cid, (Carlitos Cid), que ya en 1934 con 16 años era organista de la Iglesia y dirigía el coro parroquial. Heredero de la veta musical de los Sotelo ribadenses aquí recibe sus primeras lecciones de solfeo ya través del tiempo promueve coros, dirige la Banda de Música, crea la Rondalla, la Agrupación Musical Ribadense y la Coral Polifónica.
El PLORANS de Pacheco, un motete cantado en Mondoñedo en Viernes Santo, lo sumó a las celebraciones ribadenses y lo dirigió por primera vez en 1939 a cuatro voces mixtas y acompañamiento de una pequeña banda de instrumentos de viento. La prensa local recoge en 1941 una reseña sobre la interpretación del PLORANS aquel Viernes Santo “bajo la experta varita del inteligente músico Carlos Álvarez Fdez. Cid”.
La polifonía religiosa en novenas, oficios y procesiones tiene larga tradición. En 1945 Carlos Cid le da un nuevo impulso (coro y orquesta) para interpretar por primera vez la misa solemne de Pablo Hernández a tres voces mixtas. En esta Semana Santa se ofreció un repertorio musical durante los siete días que culminó con el estreno de la misa de Hernández el domingo de Pascua, amén del MISERERE, PLORANS y motetes varios.
En 1954 recoge “La Comarca” una reseña del concierto ofrecido en la parroquial por un “nutridísimo y afinado coro de señoras y señoritas de la localidad, dirigido por D. Carlos Álvarez Fdez. Cid” Vaticina esperanzado el cronista que con este coro “Ribadeo ha vuelto por sus fueros” La Sociedad filantrópico-Dramática se suma a la creación de una masa coral que se denominará “Coral Polifónica de Ribadeo” integrada por sesenta voces mixtas con particular atención ala polifonía de nuestro “Siglo de Oro”. Nuestro pueblo dice la Filantrópica, “posee solera artística y una gloriosa tradición en lo que a música vocal se refiere” En las fiestas patronales de 1953 se estrenó la misa HOC EST CORPUS MEUM de Perosi para órgano y polifonía. La misa de 1955 ya fue cantada por la recién creada coral, bajo la dirección de Carlos Cid.
La Semana Santa de 1956 resultó musicalmente brillante por su afinación y amplio repertorio que ofreció Jueves, Viernes y Sábado Santos. Cantaron varias obras de polifonía religiosa, (Bach, Haendel, Victoria) y concluyeron con la misa solemne del domingo de PASCUA. En las Semanas Santas siguientes se cantaron en la iglesia parroquial las obras citadas, sin olvidar el siempre presente MISERERE y en 1961 el “ALELUYA” de EL MESíAS de Haendel al final de la misa del domingo de Pascua que no sólo sensibilizaba a coro y orquesta sino también al público que acudía masivamente a la parroquial. Se interpretaba parcialmente la complicada misa de César Frank, completada con la Primera Pontifical de Perosi. Destacaba el hermoso y difícil PANIS ANGELICUS, de Frank.
Afortunadamente hoy cuenta Ribadeo con los mimbres necesarios para tejer un renacimiento musical brillante. La Banda Municipal que tantos avatares sufrió desde su creación está consolidada. La Escuela de Música prepara una cantera prometedora y la Coral Polifónica sigue siendo una brillante realidad. Contamos con los medios musicales y corales para recobrar el esplendor polifónico de la Semana Santa.
Además de mejorar los pasos procesionales y restaurar las imágenes, lo que es posible con la ayuda de todos, Ribadeo debe regresar a sus brillantes actuaciones corales, propias de un pueblo sensible y culto. Estos atributos siguen vivos. Es cosa nuestra hacer realidad, también cantando, aquello de que “los ribadenses de antaño vuelven por su antigua gloria”.

Perpetuamente noutro tempo. Miscelánea da antiga provincia de Mondoñedo

   Perpetuamente noutro tempo. Esa foi a idea que me pasou polos miolos ó ler o primeiro dos dous capítulos adicados a Ribadeo en 'Miscelánea da antiga provincia de Mondoñedo', de Xosé Isidro Fernández Villalba. Trata o capítulo das actas do concello de Ribadeo entre 1936 e 1940. E alí, nun curto resume, pode verse a xénese de situacións que dun xeito ou outro estenden a súa sombra ata a actualidade, e que teñen paralelismo con outras que se lles asemellan noutros concellos.

   Ante a Semana Santa de 1937, o pleno decidiu 'restablecer o vello costume de acudir ós actos eclesiásticos da Semana Santa'. Restablece, é dicir, xa non se estaba a ir. Pero dito restablecemento chega ata a actualidade, despois de cambios constitucionais e, supostamente, ‘de réxime’, de gobernos variados nos que se inclúen partidos no poder e alcaldes que en principio non se chamarían eles mesmos ni nós lles chamaríamos golpistas, fascistas ou anticonstitucionalistas. E iso a pesar de voces críticas que expresamos a idea do estado aconfesional, aquela do artigo 16 da Constitución do 78 que enuncia que ningunha confesión terá carácter estatal.

   O concello daquela non era democrático... era unha ‘comisión xestora’ encargada ‘pola autoridade’ para iso, para xestionar. Hoxe as cousas cambiaron, hai votacións. Pero as listas son cerradas, os partidos confecciónanas e moitas veces o pobo pouco decide nesa confección. Mesmo se se quere presentar unha candidatura á marxe de partidos, como pasou por exemplo no 2015, é necesario -en Ribadeo, daquela coa poboación que tiña, pouco máis de 10 000 habitantes- dispoñer de 500 avais, o que fai difícil, moi difícil, esa participación máis directa (baixando de 10 000 veciños o número redúcese moito) polo número, polo que cada aval supón e pola fiscalización que se fai dos avais.

   Comezando 1937, o pleno decidiu facer vertedorio de lixo do foxo do forte de San Damián. Hoxe, mantense máis ou menos limpo, pero outros lugares de recoñecemento histórico seguen descoidados e cubertos de maleza e lixo. De feito, aínda esta mesma semana se anunciou o comezo de xestións para a recuperación dun elemento que marcou o progreso de Ribadeo durante décadas, a estación de ferrocarril da liña Ribadeo-Vilaodriz, comezada con transporte de mineral e que vertebrou unha comarca enteira impulsando a súa entrada na modernidade. Anúnciase, logo aínda está por facer...

   Coa guerra xa decidida, na segunda metade de 1938, a corporación municipal comprometeuse a enviar representación perpetuamente á misa e solemne procesión que no día dos Remedios se celebra en Mondoñedo. Instituída por certo a causa de ‘non ter sufrido a comarca a dominación marxista’ e que se segue a celebrar ata hoxe. Algo parello ó que comentaba da asistencia ós actos da Semana Santa, pero ademais, desta volta, non só cun significado político senón que ven acompañado de orzamento ad hoc: 100 pesetas para a asistencia. Algo que hai que poñer en situación se se ten en conta que a festa de reis do ano seguinte, 1939, custou 101 pesetas. Agasallos a poderes e festas que se lles fan, competindo polos magros orzamentos públicos con servizos sociais ou ilusión do pobo. Algo que segue en competición hoxe.

   Pódense engadir moitos máis detalles. Detalles que, ás veces meras anécdotas, en conxunto permiten interpretar a historia e mesmo ver unha estrutura. Así, en 1938 o consistorio decide instalar un teléfono a conta do concello na casa do alcalde. Supoño que no seu momento, empregarían algunha xustificación que lles pareceu plausible, pero visto dende hoxe non deixa de ser unha actuación en favor propio por parte de alguén con poder, na máis pura tradición de corrupción de ese poder que debera emanar do pobo.

Hoxe, a competencia

Estamos en Semana Santa. Despois do Domingo de Ramos, onte foi o Viarucis, a conmemoración de Jesús camiño do Calvario. Con vento frío e unha lua case chea visible despois de varios anos sen deixala ver as nubes, desenrolouse polas rúas céntricas de Ribadeo, con 10 cruces. O viacrucis ten 14 estacións, simbolizadas por 14 cruces, pero cando preguntei por que ían só 10 dixéronme que xa nunca saían as 14 (algo que non lembro de ningún ano). Na procesión, a groso modo, unhas 100 persoas, o 1% da poboación do concello, tendo en conta que era a única procesión deste tipo en Ribadeo. Bastante probable que a asistencia ós bares do recorrido fora maior, nun día de semana entre 22 e 23:30.
Por outra banda, iste é o primeiro ano que vexo anunciada unha celebración, relacionada co tempo de Semana Santa, da agrupación dos Testigos de Xehová, ás 20:30 no cine teatro. É de supoñer que se deixan o seu 'Salón do Reino' para ir ó cine é que esperan que se lles quede pequeno.
Tempo de meditación, iste de Semana Santa.

Republicado o libro da Semana Santa

Por fin foi. Xa está na rede o libro desta Semana Santa (polo momento sen tapas), en Publicado en Ribadeo, por xentileza dos Amigos da Semana Santa, David e Gráficas Ribadeo. (na realidade, no grupo de 'Ecos de la Parroquia')

Semana Santa Ribadeo... 2017

Esta Semana Santa en Ribadeo será atípica. Non sei se se chegaron a imprimir díptico e libros ilustrativos das actividades relixiosas que ían corresponder coas datas. Hoxe é Xoves Santo, e, como alternativa e lembranza, deixo o tríptico do ano 2017.

(Para ver o tríptico da Semana Santa 2017 en maior tamaño)

Que se fale, aínda que sexa mal

Que se fale, aínda que sexa mal

    A propaganda é así. A mera presenza dun obxecto, a visibilización dun servizo, xa é un anuncio, e como tal, pode rendibilizarse.

    Alédome pola sentencia de xa hai un mes, na que o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia reitera que a illa Pancha debe permanecer aberta ó público. Non en vano o grupo Por Nuestro Faro, do que formo parte, levamos defendendo iso mesmo máis dun mandato local, e ben antes de que entrara a formar parte da axenda do concello. E alédame, aínda que o resultado sexa ambivalente co sistema actual, que obvia a supremacía do poder privado sobre o comunitario, e mesmo sobre o que se chama 'público', e cunha sentencia que só o limita nunha parcela do conglomerado de vulneracións arredor da illa Pancha.

    Unha nota: si, a illa Pancha estaba -e está- cerrada ó paso, a non ser que sexa hora de consumo na cafetería (a tempada que abre) ou vaias hospedarte ós apartamentos. Neste último caso, como di a propagandado establecemento, terás unha illa para ti. En caso de que non sexas ese 'ti', quedarás a velas vir e ir. Para enterarse, chegaba con ir por alí se non se fia da propaganda dos apartamentos. Ou ver fotos en internet, coa cancela cerrada, ou coa nota que transcribo: 

/Pero como tenéis tanta cara GETAS que os adueñais de todo

Poner lo que querais, pero dejar el paso abierto. Todos queremos disfrutar de las vistas

Solo nos quereis para pagar impuestos y que tragemos con todo/

    Seguimos.

    Hai propaganda, e nas novas, a actuación seguida no tempo de Por Nuestro Faro, que levou avantaxe á tímida acción institucional, desaparece. Desaparece guiada polas liñas dunha nota de prensa do concello de difusión controlada para impactar: a noticia prodúcese o 22 de marzo, data da sentencia, mentres a difusión atrásase ata o 13 de abril, xusto no comezo da campaña de Semana Santa. Desaparece nunha nota na que se ignora o feito de que o concello sumouse a posteriori e cunha defensa da illa cualificable de parcial; non só por ser defensa de parte, senón por consideración de só parte das circunstancias. Sentencia por certo que só vén corroborar outra anterior.

    Propaganda é dar a nova ós pés da Semana Santa, pero tamén noutros aspectos. Dicir que a porta ten que estar aberta xusto cando abriu a cafetería para a tempada... que é? E propaganda é dar difusión a algo que, un mes despois, segue sen acatarse (e sen facer que se acate).

    Cando escribo isto é Domingo de Pascua, remate da Semana Santa, polo tanto xa con baixo impacto propagandístico. Mañá estará aberto o paso en horario no que a cafetería está cerrada? Estará suspendida a licenza por desacato?

    Mentres, seguirá a haber ocultación de información sobre feitos na illa. Pode funcionar unha foxa séptica nun establecemento hostaleiro así? Verque ó mar? A seguridade dos visitantes, quen a garante, despois de estar contempladas por contrato medidas que non se advirten? Un novo camiño na illa non atenta contra o ser zona de conservación protexida? Por que, se a concesión é dunha parte moi limitada da illa, se anuncia unha illa enteira só para os hóspedes (e é en realidade así, dada a exclusión do resto da xente) como se estivera arrendada toda a illa? Que pasou coa unlla de gato arrancada e literalmente tirada nun montón na baixada á ponte? Por que non se deu difusión en Ribadeo á convocatoria para a concesión? Que informe positivo fixo o concello previo á ratificación ministerial para a posibiidade dun establecemento hostaleiro na illa? Por que non se prestou oídos nin ós informes do Defensor del Pueblo, nin á fiscalía?

    A anterior é só unha mostra de preguntas sen responder...

Unha nova Semana Santa en Ribadeo

Pódese apreciar polas imaxes dous contrapuntos da Semana Santa. Nun caso, a relixión, que a traverso do seu programa pretende unha celebración dese tipo, de tradición relixiosa. Por outro, os pícaros xogando nunha manifestación de asueto que moitas persoas coñecen por "Semana Santa". Dúas concepcións diferentes para un mesmo tempo (se non as leíches, mira 'Procesións e fauna' e 'Detalles no via crucis de Ribadeo, artigos ós que penso engadir outros xa publicados sobre tema relacionado coa relixión)
E en espera de que rematen os programas para que vaian aparecendo polo blog, para esquecer novos asuntos xudiciais relacionados con políticos ribadenses, dous temas suaves:
En lembranza das Grobas, que agora levan un mes sen novas, unha ligazón ó blog de Mariano, sobre o círculo lítico de A Mourela, algo noutro lugar de Galiza...
E outro, suave por ser a auga pasada polo momento, mentras non haxa unha iniciativa legal: estivo de'moda informativa' o debate sobre o canon das bibliotecas, pero xa non está. Por eso, e porque coido que nos afecta a todos, volvo sobre o tema. Mellor información,, de seguro, a da no seu 'pola lectura, José Luis Sampedro', pero baste saber que a partires de agora, cada libro mercado pola biblioteca terá que pagar un sobreprezo. Non parece xusto, verdade? Pero non só é legal, senón que se non o aplica, o goberno tera que pagar unha multa diaria de 300.000€... por non ter loitado a tempo os cidadáns en Bruxelas, tendo como opositor un forte 'lobby' de intereses. É dicir, outro caso máis no que os cidadáns deixamos os nosos dereitos en mans de xente e/ou institucións que teñen intereses diferentes dos nosos. E unha mostra do que os franceses (e aquí, sente coma min) non consideraban Europa cando votaron 'non' no refrendo sobre o Tratado Constitucional (que non constitución)

Información (nota de prensa) da Banda Municipal de Ribadeo referida ó mércores 4. (2ª de hoxe)

== Reproducción exacta da nota de prensa ==
A Banda Municipal de Ribadeo ofrece esta noite o seu tradicional concerto de Semana Santa
A actuación quere ser tamén un xeito de agradecemento a todas e todos os que fixeron posíbel que a BMR actuase en La Sénia
A BMR presenta para este concerto un programa totalmente renovado

Ribadeo. 3 de abril de 2007. A Banda Municipal de Ribadeo (BMR) baixo a dirección do mestre portugués Lourenço Cruz ofrece hoxe mércores, ás oito e media do serán, no auditorio municipal Hernán Naval de Ribadeo, o seu tradicional concerto de Semana Santa mais nesta ocasión e segundo palabras do propio director da formación “non ha de ser un concerto coma os outros, ten algo de especial”.
Pouco máis dun mes despois de participar no I Certame de Bandas de Música Vila de la Sénia este vai ser o primeiro concerto que a municipal ribadense ofreza na súa vila, de aí que se vaia aproveitar para interpretar perante o público de Ribadeo as tres obras coas que a BMR participou no certame. Trátase do pasodobre Ponteareas do mestre galego Reveriano Soutullo, Manhattan Pictures obra obrigada polo xurado do certame composta polo holandés Jan van der Roost e o musical Highlights from Chess de Ulvaeus e Andersson. Xunto con estas pezas a BMR vai estrear tamén unha obra para bombardino e banda, co músico Diego Bermúdez como solista, e volta ao seu repertorio a obra Festa Paesana.
Lourenço Cruz sinalou que alén de ser o concerto de Semana Santa esta actuación quere ser “unha homenaxe a todas e todos aqueles que confiaron e confían no traballo dos mozos e mozas que forman a BMR por apoiarnos na nosa viaxe a La Sénia”. O director da municipal ribadense mostrouse convencido de que “o desta noite vai ser un dos grandes concertos da BMR en moito tempo, sobre todo se conseguimos que banda e público disfruten, uns tocando e os outros escoitando, se deixen levar ao son da música”.
Lourenço Cruz quixo agradecer moi especialmente o traballo de todas e todos os que forman a BMR así como o alento que en todo momento sentiu a BMR por parte de institucións, medios de comunicación e público en xeral, o que contribuíu a deixar ben alto o pavillón de Ribadeo en Catalunya.
O concerto conta co patrocinio da delegación de Cultura do Excmo. Concello de Ribadeo, da Dirección Xeral de Turismo da Xunta de Galicia, da S. A. De Promoción do Xacobeo e da construtora local José Pulpeiro Doval “Os Gallopiños”, que tamén apoiaron a viaxe da BMR a La Sénia.

Na Semana Santa de Ribadeo 2024...

    A piques de comezar a Semana Santa (hoxe xa é Venres de Dores), en baixo queda o programa coa imaxe de casrtel de Juan Estévez, dende a misa de hoxe e pregón de mañá ata os actos do Domingo de Pascua, inclucídos aparte actos 'profanos' para infancia e mocidade e o concerto de Semana Santa da banda MM de Ribadeo do mércores 27 de marzo.

Co paso cambiado

'Once policías reforzarán a seguridade de Viveiro na Semana Santa'. Eso, en Viveiro. Aquí, promoción si (hoxe sae unha separata pagada por 'Ribadeo'), pero os bares pola noite dando tralla. Si, mesmo os bares, os que cerran antes, os que só teñen permiso para 'música ambiental'.
En calquera caso, non me refería no título á diferencia de trato entre Viveiro e Ribadeo, senón na vivencia da Semana Santa e o aproveitamento de mercadotecnia cos seus resultados. Por poñer únicamente un exemplo, quen se beneficia máis desos visitantes extras que foron promocionados? E quen paga o aumento de gasto en promoción ou neses once polis extra? Eso, sen saír do círculo economicista que nos queren meter. Socialmente, estáse a facer un aproveitamento indebido dunha tradición que é relixiosa, cultural ou social para convertila nun negocio que vai en sentido contrario de relixión, cultura ou sociedade relacionadas coa Semana Santa, creando problemas e 'efectos secundarios' que logo díse que non se queren.
Se se fala do tema nun bar, é osible que se remate con algo parelo a 'éche así'. Se procuramos causas máis profundas, non é necesario escarbar moito para chegar ós intereses creados, dos que xa falaba Jacinto Benavente na súa obra de igual nome, os cartos procurando facer maís cartos como solución a tódolos problemas, non só económicos, seón por esxtensión, sociais, culturais, medioambientais, ... non importa, a panacea do ouro empaña calquera outra visión. É algo así como unha nova relixión con proselitismo extremo e imperialista, pois non só se propaga para crecer 'de boas formas' senón que se impón para que os que xa están metidos no sistema se encumen. Algo así como o timo da 'Pirámide': os novos acólitos pagan ós vellos, co que aqueles recuperan a inversión con creces, sempre que teñan abondos 'novos crentes'. É un xogo exponencial, un límite, o do esgotamento dos recursos.
Chegados aquí, pódese dicir 'continuará', pero só referido ó pensamento sobre o tema, pois o final está claro, aínda que non se vexa cánto tempo tardará e se esté a tratar de que non se vexa para que os que están no allo podan recuperar a inversión feita en termos materiais para tratar de compensar o que entenden que perderon noutros termos máis humanos. Por eso o 'continuará': levaría abondo tempo e sáese dos obxectivos e posibilidades do blog, aínda que poida ser tratado moitas voltas máis dende outros puntos de aprtida.