Amosando mensaxes organizadas por data para a consulta polígono industrial. Ordenar por relevancia Amosar todas as mensaxes
Amosando mensaxes organizadas por data para a consulta polígono industrial. Ordenar por relevancia Amosar todas as mensaxes

20241013

¿CREEN VDS. EN LOS REYES MAGOS? José María Rodríguez Díaz (2010)

    En resposta á pregunta de José María, dicir que non, non cremos, pero a falta de ver máis aló, de non pensar en outras alternativas, actuamos como os nenos pequenos cando descubren que non hai reis magos: desorientados e temerosos, moitas veces seguen actuando como se, polo que poda pasar...

Sábado, 20 de noviembre de 2010

¿CREEN VDS. EN LOS REYES MAGOS?

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 18:58

Por aquello de que 'al que madruga, Dios le ayuda', los candidatos de los distintos partidos políticos a la alcaldía de Ribadeo se apresuran a mover sus fichas en esta contienda electoral tratando de pisar el terreno a los adversarios por aquello de que 'el que da primero, da dos veces'. Ignoran los que así actúan aquel otro dicho de que 'no por mucho madrugar, amanece más temprano', que dice justamente lo contrario. Estos días los candidatos a gobernar los destinos del consistorio se están reuniendo a marchas forzadas con los colectivos vecinales y sociales del concejo para, según dicen, recabar sus demandas y opiniones con la promesa de integrarlas en sus programas electorales. Laudable comportamiento para quienes venimos defendiendo y reclamando a esos mismos gestores, desde hace ya años, una mayor participación del pueblo en la gestión de lo público en el consistorio, participación que siempre ha sido negada. Pero el pueblo, que tiene buena memoria, no olvida el comportamiento habido en el pasado por parte de aquellos que antes de ahora gestionaron los destinos de este concejo, que fueron todos los candidatos actuales, unos con más responsabilidad en la gestión municipal y otros con menos.

Porque el pueblo no olvida que, ya entonces como ahora, esos mismos candidatos que hoy se están reuniendo con los colectivos vecinales, lo hicieron en ocasiones pasadas y con las mismas promesas que hoy les hacen. ¿Y cuáles fueron los resultados de esos contactos y de esas promesas? Una vez conseguido el sillón municipal se dedicaron a gobernar los destinos de Ribadeo de espaldas al pueblo, ignorando los deseos y opiniones de los mencionados colectivos a los que ni se dignaban escuchar ni recibir, y actuaban siguiendo sus criterios personales, no pocas veces opuestos a los deseos, opiniones y aspiraciones del pueblo y de las mencionadas asociaciones. ¿Quién no recuerda, sino, aquella histórica manifestación de los vecinos de Vilaselán contra la decisión del alcalde de entonces, el nacionalista Sr. Gutiérrez del BNG, que hoy dirige los destinos del PSOE local sin haber abandonado, que sepamos, su antigua ideología nacionalista y que entonces trataba tercamente de situar el polígono industrial en la zona más productiva, más hermosa y virgen que tiene Vilaselán, que no es otra que la verde llanura que se extiende desde las últimas casas del barrio de La Torre hasta la orilla del mar en la zona del faro? ¿O quién no recuerda aquella manifestación, también numerosa, contra Portos de Galicia que pretendía el relleno de la Ría para crear más espacio a su costa, un relleno que finalmente para nada sirvió? ¿Una manifestación en la que participó el alcalde de entonces, el Sr. Pérez Vacas, esta vez del PSOE, y que al día siguiente cambió de chaqueta para apoyar las pretensiones de Portos en contra del sentir general? Ante estas experiencias pasadas, ¿Qué credibilidad merecen ahora las promesas de aquellos mismos que, una vez conseguido su propósito, ignoraron las pretensiones y opiniones de los colectivos vecinales durante sus mandatos?

Pues hoy se repite la historia. Hoy como ayer se reúnen sonrientes con ellos todos los días y los escuchan embelesados porque necesitan sus votos, llegando incluso alguno al extremo de prometer 'establecer un contacto fluido y una colaboración concreta entre la institución municipal y el club náutico y el de atletismo'. Pasada la campaña electoral, la experiencia de su proceder en sus pasados mandatos nos dice que el que salga elegido volverá a hacer su gestión personal del concejo de espaldas al pueblo e ignorando a los mismos vecinos a quienes hoy cortejan. ¿O creen Vds. en los Reyes Magos? Yo no.

Y hasta es posible y aun probable que ciertas propuestas vecinales lleguen a figurar, incluso, en sus programas electorales. Es la forma de conseguir su apoyo en las elecciones. Pero, consumada la felonía, ocurrirá lo que decía el prócer socialista, Tierno Galván, con aquella su ya histórica frase: 'Las promesas electorales se hacen para no ser cumplidas'. Un comportamiento que choca con el más elemental sentido ético, pues actuar en contra de lo prometido al pueblo en los programas no es otra cosa que usurpar la voluntad popular que apoya a esos candidatos en virtud de sus promesas. Sobrado ejemplo de esto tenemos aquí si volvemos los ojos a los distintos programas de las elecciones pasadas. Recuerden sino el programa del PSOE del pasado mandato, liderado por Pérez Vacas, que no sólo no cumplió ninguna de las promesas hechas a los electores, sino que hizo todo lo contrario a lo prometido. ¿Lo recuerdan Vds.? Primera promesa: 'Administración municipal honesta, austera y participativa'. Nunca tanto como entonces se derrochó el dinero público; recuerden sino sus viajes con abundante séquito por Europa o la famosa subida salarial de los funcionarios que tanto malestar dejó entre ellos mismos; ni tanto como entonces se ignoró a los colectivos sociales. Segunda Promesa: 'Participación ciudadana efectiva en la administración local'. No se permitía participar ni a los concejales electos de la oposición. Tercera Promesa: 'Carácter social y progresista de los gastos e inversiones municipales' No se conoce ninguna inversión social, salvo alguna donación o prejubilación demasiado dudosa. Cuarta Promesa: 'Control y contención de las tasas e impuestos y nueva política recaudatoria'. Su respuesta fue la subida de impuestos y el olvido de la nueva política recaudatoria. Quinta Propuesta: 'Desarrollo racional y armonioso de Ribadeo'. Su respuesta fue el apoyo a las numerosas macro promociones urbanísticas con las que pretendía inundar el concejo, que por suerte la Xunta le rechazó. Sexta Propuesta: 'Orientación de la convivencia ciudadana'. El suyo fue el período más álgido de los problemas derivados de la movida, con sentencias condenatorias incluidas. Séptima Propuesta: 'Potenciación de los sectores productivos y de servicios'. Abandonados a su suerte. Octava Propuesta: 'Especial atención a la infancia y a la tercera edad'. Nada se hizo. Novena Propuesta: 'Construcción de más viviendas sociales'. Se ocupó de la promoción de muchas viviendas, pero no, precisamente, de las sociales. No se olvide que las 30 viviendas sociales construidas, que ahora se entregan, lo fueron por iniciativa del BNG, socio entonces del gobierno de Pérez Vacas y en contra de su opinión que proponía vender el solar en vez de dedicarlo a viviendas sociales. Décima Propuesta: 'Impulso al desarrollo del medio rural y rentabilidad del sector forestal'. Con tanto viaje y promoción urbanística no tuvo tiempo para ocuparse de los graves problemas del medio rural. ¿Se vio cumplida alguna de estas promesas?

Las experiencias pasadas nos enseñan que, hoy como ayer, una vez hechas las promesas, conseguido su objetivo y consumada la felonía, unos se dedicarán a sus programas de ópera, teatro y otras muchas cosas, en vez de dedicarse sólo a los servicios públicos indispensables para la comunidad, otros a procurar que su patrimonio privado no disminuya, mientras 268 vecinos siguen demandando vivienda, el concejo yace con su economía maltrecha, los ancianos de hoy y de mañana sin saber en donde descansar sus últimos días y la villa de Ribadeo sin acabar de resolver su eterno problema de aparcamiento. Ahora toca mendigar nuevamente los favores de aquellos a quienes antes ignoraron, para volverles luego la espalda.

José Mª Rodríguez


 

Outros Artigos de José María.

20240709

EMPEZAR POR CASA. José María Rodríguez Díaz (2010)

 

Viernes, 22 de octubre de 2010

EMPEZAR POR CASA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 9:33

La cultura del derroche y del menosprecio del dinero, fruto y consecuencia del crecimiento incontrolado de estos tiempos pasados, sigue instalada en la gestión pública de nuestro país. El alcalde de Ribadeo se dispone a impartir estos días unas charlas informativas en el entorno rural de este concejo para informar a los vecinos sobre una subvención de 600 000 Euros, concedida a la asociación de concejos galaico asturianos que forman la Reserva de la Biosfera río Eo, Oscos y Tierras de Burón. Una subvención destinada a mejorar, restaurar y corregir el impacto visual y medioambiental del entorno en estos concejos. Una especie de un nuevo y prodigioso Plan-E, esta vez sin los famosos carteles anunciadores, con el que se pretende gastar el dinero público en la reparación y embellecimiento de edificios, hórreos y alpendres rurales. Eso sí, con un máximo de subvención de 6000 Euros o del 50 por cien de la inversión por cada actuación.

Como quiera que la picaresca de los españoles es ya un patrimonio consagrado por la tradición si los hay, no faltarán candidatos a participar en tan suculenta tarta, independientemente del resultado final que se prevea alcanzar en el uso adecuado de las subvenciones. Ejemplos no faltan.

Pero, si de restaurar el impacto visual y medioambiental del entorno más próximo a la Ría de Ribadeo se trata, el alcalde podría empezar por casa. En este sentido voy a permitirme hacerle una sugerencia sobre una inexcusable actuación que se puede y se debe acometer, aprovechando estas subvenciones, para subsanar errores pasados. Una de las horrorosas herencias antiestáticas y medioambientales que nos ha dejado la gestión municipal del Sr. Gutiérrez en sus tiempos de alcalde, hace ya años, cargo que ahora pretende de nuevo recuperar, fue, sin duda, el tendido eléctrico de alta tensión, con su cableado y sus torretas elevándose al cielo, instalado en la carretera del faro, desde la estación de bombeo hasta la decantadora. Nada extraño, por otra parte, para quien pretendía situar un polígono industrial en ese excepcional paisaje. Una auténtica profanación de un espacio especialmente privilegiado por su belleza paisajística en el entorno de esa área excepcional del faro y de la Ría.

Aprovechar estas subvenciones para devolverle la primitiva fisonomía a ese bello y virginal espacio, tan visitado por el turismo que se desplaza a visitar Ribadeo, soterrando esa horrorosa conducción eléctrica y suprimiendo las horrorosas torretas metálicas, debiera ser un objetivo prioritario de nuestra actual primera autoridad municipal. Nada mejor que aprovechar esta ocasión para la corrección de esta desafortunada obra pública, y así dar ejemplo a los ciudadanos a quienes se pide mejorar sus entornos privados.

Soy consciente de que mi consejo va a caer en el vacío. Y no porque el alcalde no reconozca lo acertado de mi sugerencia, ni la conveniencia de restaurar ese hermoso paisaje, danto así ejemplo a la ciudadanía en la lucha por el logro de los objetivos que con este dinero se pretenden alcanzar. Mi consejo será ignorado, simplemente porque el concejo, al contrario de los solicitantes privados, carece de capacidad económica para acometer esta obra suplementando con un dinero que no tiene el importe que excede a la subvención. Esta es la triste realidad, consecuencia de una equivocada política de gastos y endeudamientos que impide al concejo disponer de fondos suficientes para acometer otras actuaciones más urgentes, prioritarias y necesarias.

Actuaciones necesarias en un futuro cercano como sería la construcción de un nuevo y moderno geriátrico que pudiera dar respuesta a las perentorias necesidades que se están dando y se darán con más fuerza en el futuro en entorno social de la comarca y de nuestro concejo. Porque cada vez tendremos más población envejecida en la villa y en el medio rural. Una población que aumenta día tras día con la llegada de más residentes, y cada vez menos gente disponible para atenderla adecuadamente; porque las familias son cada vez menos numerosas y necesitan dedicarse a trabajar para poder subsistir. He aquí, pues, un problema que demanda una urgente solución por parte de nuestros gestores. Pero los gestores dedican sus esfuerzos a otras cosas más banales, pero políticamente más rentables a corto plazo; y el pueblo de Ribadeo, absorbido por el fútbol o por los programas de la Noria dedicados a Belén Esteban, ni está ni se le espera para reclamar en geriátrico en donde poder refugiarse para pasar sus últimos días. A diferencia de nuestros vecinos de Foz, que a pesar de disponer ya de una buena residencia, luchan y se manifiestan en demanda de un nuevo geriátrico, el pueblo de Ribadeo, adormecido en los sueños de su Arcadia feliz, permanece callado y ausente ante estos problemas. Y así van pasando los años mientras los problemas empiezan a apoderase de una sociedad que, por no ser previsora y exigente, carece de recursos públicos para poder abordarlos.

José Mª Rodríguez


 

Outros Artigos de José María.

20240706

Sobre A Mariña

    Aproveito unha entrevista que me fixeron hai uns poucos días para dar difusión a un programa, Mariña Marabillosa, que, ó tempo, sirveume tamén de plataforma para dar a coñecer un pouco amarinha.gal. Deixo a ligazón ó programa (que non escoitarei directamente na rede por estar en Facebook pero si en parte nalgunha das radios que ten asociadas) e a nota de presentación que me pasou o seu director, Pepe Peinó:


HOXE, SÁBADO 6 DE XULLO, A PARTIR DAS 16,00 HORAS, PROGRAMA 32 DE MARIÑA MARABILLOSA.
Vacacións e festa! Chega o verán e a Mariña énchese de turistas e de ganas de diversión.
No concello de Barreiros, terra de praias por excelencia, proliferan os chiringuitos. Para referirnos a este sector, visitaremos a Evelio Barrera e Jorge Marful, dous socios simpáticos e emprendedores que hai tres anos que rexentan Maba, un lugar para relaxarse e divertirse a carón da praia de Lóngara.
No eido das festas, visitaremos O Vicedo e falaremos con dous irmáns: José Antonio Quelle e Mónica Quelle, promotores da famosa Romaxe Viquinga, que terá lugar na praia de San Román a finais de xullo.
A hospedaxe e a gastronomía teñen un lugar destacado na Espiñeira, en Foz, onde visitaremos a Finca Goleta, casa rural situada nun lugar paradisíaco, xusto na desembocadura do río Masma. Alí falaremos co seu xerente, José Manuel Villapol.
Abordaremos varios aspectos culturais interesantes na nosa comarca. Coñeceremos en Mondoñedo a histórica imprenta Sucesores de Mancebo, falando con dous homes que deron o mellor de si traballando nela: Fernando López e Suso Robles.
Coñeceremos a Edelmiro Rodríguez, de San Adriano, en Lourenzá, un antigo emigrante en Suíza que agora, xa xubilado, lembra a súa historia e inventa outras novas dedicándose á literatura.
En Ribadeo, falaremos co antigo profesor Antonio Gregorio, o cal, ademais de ensinar, desenrolou unha intensa actividade reivindicativa a nivel social e cultural e, ademais, escribiu varios libros, principalmente centrados na comarca ribadense.
No concello de Cervo, da man de Paco Piñeiro e Bernardo Penabade, coñeceremos a un xornalista novo e vocacional, Ramón González Rey, que nos contará a súa historia e nos falará do seu traballo.
Falaremos, igualmente, de dous deportes. Visitaremos a parroquia de Alaxe, no Valadouro, para conversar con Rosana Carballés, unha futbolista histórica na elite do fútbol sala nacional, que xogou no Burela Pescados Rubén e no Atlético de Madrid, entre outros, e que agora desenrola a súa vocación profesional como fisioterapeuta.
Asistiremos en directo en Xove á inauguración do novo circuíto de Pump Track, unha modalidade ciclista que está tendo moito pulo nos últimos anos e que consiste en percorrer en pouco máis de 15 segundos un circuíto ondulado e retorcido, impulsando a bicicleta so coa inercia das curvas e a forza das cadeiras; o circuíto de Xove está entre os mellores de España.
No eido da sanidade, irémonos a Burela, á clínica Virxe da Mariña, onde a doutora arxentina Cecilia Díaz Maciel nos falará da súa profesión e da súa edificante historia vital.
O sector gandeiro tamén será protagonista en Mariña Marabillosa por partida dobre. Coñeceremos a ancestral festa da Rapa das Bestas de Candaoso, en Boimente (Viveiro), da man do secretario da asociación organizadora do evento, Carlos Martínez.
E na Augaxosa, concello de Riotorto, visitaremos a explotación gandeira de leite ecolóxico “Juan Elías”, rexentada por Juan Seco, que cría as vacas leiteiras en réxime de liberdade.
Falando do sector servizos, visitaremos Vilaúde, en Alfoz, e coñeceremos a tenda de roupa Lencería Lila, onde Elvira Castro Lamelas continúa o labor comercial iniciado polos seus pais.
No polígono industrial da Pontenova coñeceremos o tanatorio Lourido, da man dun dos seus propietarios, José Luis Lourido, co que falaremos tanto do seu establecemento como dos temas profundos relacionados co pasamento e o trato dos defuntos.
Finalmente, centrarémonos tamén na experiencia relixiosa, conversando en Ourol con Jose Lage Grandío, o cura párroco, que leva unha chea de anos como director espiritual da comarca, mentres que en Trabada entrevistaremos ao beneditino e organista José Pérez Coto, tamén intensamente comprometido coa fe católica.
Dorinda e Venancio continúan de vacacións, mais contaremos coa presenza e a fácil conversación de Toñito de Soomede, que comentará o contido das nosas entrevistas.
Coñeceremos tamén o gañador ou gañadora do noso concurso de fotos para o pasado mes de xuño, que obterá como premio dous quilos do saboroso mel “O Trobo”, así como un lote de candeíñas de cera e unha visita en grupo ao Museo do Mel do Valadouro, da man da súa propietaria, Marifé Sixto.
O programa “Mariña Marabillosa” emítese seguindo o seguinte horario:
Sábado a partir das 16,00 horas en Radio Valadouro (107.9 FM), Radio Foz (107.4 FM) e a través do Facebook de Mariña Marabillosa, na páxina https://www.facebook.com/marinamarabillosa , na opción de vídeo en directo.
Na noite do sábado ao domingo, a partir das 0,00 horas en Radiofusión (pódese oír en calquera lugar vía internet a través da páxina https://www.radiofusion.gal/radio-fene-en-directo).
E naturalmente, a través do teléfono ou do Facebook de Mariña Marabillosa, unha vez que o programa xa estea emitido, en calquera momento, a través do enlace oportuno.
Outro primeiro sábado de mes agardamos por vós. Escoitámonos en Mariña Marabillosa!

20240116

PLENO DE MAYO EN RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2010)

    Un pleno este, o de 10 de maio de 2010, que aparece no blog Ribadeando con anterioridade como crónica en dúas partes, I e II.

Sábado, 15 de mayo de 2010

PLENO DE MAYO EN RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 15:21

Escaso el número de público asistente. Unas 15 personas. Como suele ser habitual, se comienza la sesión con el equipo de megafonía, si se le puede llamar así, apagado. Subsanado el olvido, demostrativo de la poca consideración que el público goza en la estima de los concejales, dan comienzo las sesiones de un pleno que será modelo de orden y serenidad donde los haya, comparado con lo que suele ser habitual.

Se aprueba sin discusión el acta del pleno anterior, con unas matizaciones del concejal de URPI, el Sr. Rivas. El punto siguiente, relativo a las resoluciones de la alcaldía, transcurre con muy pocas intervenciones, sin nada especial que reseñar, pues las preguntas al equipo de gobierno fueron muy pocas, algunas sobre la sanción impuesta a un pub y por la jornada parcial de un trabajador social.

El punto siguiente, sobre dos licencias de primera ocupación, fue aprobado por unanimidad.

De las alegaciones hechas al Plan de Ordenación del Litoral (POL), materia del punto tercero que se aprobó por unanimidad, el público no se enteró de nada pues no se hizo referencia alguna a ellas. No sólo carecieron de la delicadeza de informar con anterioridad a los vecinos de Ribadeo sobre este aspecto fundamental del urbanismo, que afecta a muchos vecinos, (salvo el esfuerzo hecho por UPRI que dio charlas informativas en las zonas afectadas por este Plan), sino que ni siquiera en el pleno se dignaron explicar al público, ni el contenido del Plan ni las alegaciones hechas por el concejo en nombre de los ciudadanos. Esta es la fiel expresión del peso que tienen los vecinos en las decisiones de sus representantes.

El quinto punto sobre la aprobación de las bases para la solicitud de ayudas para las Áreas de Rehabilitación Integral de Ribadeo y de Rinlo, facilitando el acceso a las ayudas a obras de menor cuantía, fue aprobado por unanimidad.

Sobre la aprobación del Convenio de colaboración en la gestión comercial del polígono industrial, entre el concejo y SEPES, lo que constituía el punto sexto de la convocatoria, hubo varias intervenciones, como la del Sr. Rivas que anunció su abstención por oponerse a la asunción de unas competencias de conservación sin presupuesto económico. O la del PP que sugirió al equipo de gobierno que se aprovechara a la Agencia de Desarrollo Local para este fin.

El punto siguiente, sobre la aprobación definitiva de la modificación del Reglamento del Hospital-Asilo de Ribadeo fue aprobado con los siete votos a favor del PP y del PSOE y la abstención del BNG y de UPRI. Una grave injusticia que se comete con esta aprobación poniendo en pie de igualdad en su derecho de ingreso en esta institución a los emigrantes retornados con los residentes en la localidad. La injusticia está, en mi opinión, en que no debe tener el mismo derecho una persona que se pasó ciertos años de su vida en el extranjero, desvinculada del concejo, que otra que durante toda su vida residiendo en Ribadeo contribuyó con sus impuestos al sostenimiento de la mencionada institución. Sería curioso saber qué circunstancias movieron al PP a proponer esta modificación.

El punto octavo, sobre la adjudicación de las obras de acondicionamiento de la carretera urbana que va desde la rotonda de Piñeira a la de la Vilavella, transferida por Fomento al concejo, que goza de un presupuesto muy importante, dio origen a varias intervenciones que, finalmente, acordaron que quedara su tratamiento para un futuro pleno. Su adjudicación a Aguagest, frente a otras empresas señeras en la ejecución de obras públicas, fue puesta en duda por varios grupos, principalmente por el PSOE que calificó esta adjudicación como de “un traje a la medida” y que, ante la ausencia del apoyo de los técnicos jurídicos, reclamó un estudio más profundo del tema antes de su aprobación, llegando incluso a insinuar la existencia de una posible y grave prevaricación por considerar que esta empresa pudiera cobrar por duplicado algunos contenidos de la obra que viene obligada a ejecutar por su contrato con el concejo. Una muy grave sospecha, sin tener en cuenta que es precisamente ese grupo político quien se distingue por ver la paja en el ojo ajeno, ignorando la viga en el propio.

El punto noveno, sobre la desafección y permuta de un camino en A Ponte (Arante), fue aprobado por unanimidad. En el punto siguiente se trataron diversas mociones presentadas por los grupos políticos. Una del PSOE, sobre la TV, que fue tachada por todos de extemporánea por haber sido presentada antes del cambio. Otra de UPRI sobre el cobro irregular de los recibos del consumo eléctrico. Y otra del PP sobre una mejor atención al puerto comercial por parte de Fomento. Finalmente, otra de UPRI, sobre el expediente abierto a la trabajadora del piso tutelado de mayores, en la que pedía su retirada. Fue aprobada en los términos de solicitud al alcalde.

El pleno continuó con el espacio de Ruegos y Pregunas, al que no hago referencia por no poder asistir.

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20230618

Discurso de investidura de Daniel Vega

    Deixo a continuación o discurso de investidura de Daniel Vega e logo, tal como aparece na nota de prensa do concello onte, xunto con dúas fotos:

Foto Dani Vega

NUN SALÓN DE PLENOS ABARROTADO

Investidura de Daniel Vega

17/06/2023

O novo alcalde, Dani Vega, aposta polo traballo conxunto da nova Corporación para que Ribadeo siga a medrar como pobo. Na súa primeira intervención como rexedor tivo palabras de agradecemento para toda a veciñanza facendo fincapé en que "todos construímos Ribadeo". Tamén subliñou que "para min ser alcalde de Ribadeo é a maior honra como veciño que naceu e viviu neste concello e que sempre o levou na cabeza e no corazón".

Igualmente, deixou constancia do seu compromiso de traballo para todos os ribadenses en igualdade da man dun goberno que se marca como obxectivo "traballar nunha dirección única: impulsar Ribadeo e achegar investimentos clave para mellorar e avanzar". Vega dixo que o seu goberno apostará por dinamizar a economía local, impulsar o polígono industrial e por introducir industria en Ribadeo, polas infraestruturas, pola sanidade e o benestar social, polos investimentos na zona rural e por un novo plan de residuos, entre outras medidas.

O alcalde declarou: "comeza unha nova lexislatura e o primeiro que queremos facer é dar as gracias  a todos os veciños por ese respaldo tan rotundo e maioritario que supuxo un cambio de goberno en Ribadeo. Un sincero agradecemento a todos os veciños".

O novo rexedor sinalou que "agora toca seguir traballando, xestionando e abrindo as portas á inversión. Nos xa o diciamos desde oposición e seguímolo a dicir: debemos traballar todos como Corporación. Agora o PSOE e o BNG son a oposición, pero poden seguir traballando e colaborando con nós como goberno. Nos imos escoitar as propostas, imos recoller todas as iniciativas que sexan para medrar como pobo. Creo que entre todos o podemos facer". 

Dani Vega aludiu aos retos marcados polo novo equipo de goberno: "temos grandes retos e necesitamos a axuda de todas as administracións. Cando diciamos na pasada lexislatura que hai que abrir as portas á inversión farémolo realidade porque somos o goberno de todos, non so duns poucos, senón de todos os ribadenses".

Para o alcalde de Ribadeo "traballar como Corporación significa que entre todos debemos traballar para impulsar a economía de Ribadeo. Imos impulsar o polígono industrial, imos baixar impostos e imos introducir industria en Ribadeo, porque queremos emprego para a nosa mocidade, para todas as persoas, co obxectivo de que non se teñan que ir de Ribadeo".

O turismo e o benestar serán outros dos piares nos que se centrará o traballo de Dani Vega e do seu equipo: "tamén queremos e cremos nunha economía diversificada e por iso imos apostar polo turismo, por ese turismo diverso, da vila e do rural.  Ademais imos facer un novo plan de residuos porque queremos un Ribadeo máis limpo. Apostamos pola sanidade, por iso imos aportar enseguida os terreos para a construción do novo centro de saúde. Queremos un Ribadeo de benestar, por iso imos reformar o Hospital Asilo e imos seguir nese traballo de reubicar ás persoas que alí viven". 

O rexedor seguiu a relatar que "sempre dixemos que eran necesarias novas infraestruturas, por iso imos facer novos aparcamentos e tamén investiremos nas estradas e nas rúas. Imos investir nas parroquias, precisan maiores investimentos, é necesario apostar polo rural . E tamén apostaremos pola cultura, por esa cultura viva e diversa que necesita Ribadeo e eses grandes eventos e festivais que vai ter Ribadeo este verán. Nos apoiámolos desde a oposición e agora desde o  goberno apoiarémolos máis. Quero trasladar o meu agradecemento a toda esa iniciativa xuvenil, que impulsa a economía e tamén a cultura do noso pobo". 

E tivo palabras de agradecemento para os deportistas locais: "e tamén o agradecemento de todos os deportistas que levan o nome de Ribadeo por todo o mundo, gracias ás entidades deportivas. Imos seguir apoiándovos desde o Concello agora máis". 

Dani Vega insistiu no seu discurso: "e quero dicilo con moita claridade debemos traballar todos como Corporación para dar pasos en firme, para traballar por ese Ribadeo en igualdade. Entre todos podemos mellorar o pobo que amamos e respectamos. Dicía Brañas sexa todo por Galicia e para Galicia e eu creo que debemos dicir alto e claro sexa todo por Ribadeo e para Ribadeo".

    Engado dúas fotos dende o muro de Facebook do novo alcalde, a primeira recibindoo bastón de mando de mans de Vicente Castro e a outra, o novo equipo de goberno: 




20230611

TRANSPARENCIA EN LA GESTIÓN DE GOBIERNO. José María Rodríguez Díaz (2009)

     A conto da nova liña eléctrica, que estaba a dar os seus primeiros balbuceos, fala aquí José María dun tema fundamental, o coñecemento público dos asuntos públicos. Un tema non solucionado a día de hoxe en Ribadeo. Un tema, que segundo José María apunta, estaba mellor tratado na idade media que agora.

Sábado, 18 de abril de 2009

TRANSPARENCIA EN LA GESTIÓN DE GOBIERNO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 10:46

Las promesas de información y transparencia en la gestión son una constante en todos los candidatos a las alcaldías en la convocatoria a las urnas. Después, una vez conseguido el poder, muchos dejaron que sus promesas se volatilizan como el humo de un cigarrillo para hacer de la ocultación y del secretismo la norma de su conducta en el gobierno. Disculpen mis amables lectores que no haga mención de los muchos ejemplos que podía ofrecer acerca de alcaldes que utilizaron tales promesas en sus programas electorales que luego incumplieron en su gobierno, engañando así a la gente. Aunque no les será difícil identificarlos.

Está de actualidad estos días en Ribadeo el tema del tendido eléctrico de alta tensión, desde Rego de Galo hasta Reverte, para dar suministro al Polígono Industrial y demás infraestructuras programadas para la costa. Un tema que, pudiendo haberse desarrollado por los cauces normales de transparencia e información desde el principio, está derivando en unas graves connotaciones de enfrentamientos y choques con el colectivo de vecinos afectados. Un problema que se pudría haber evitado si desde el concejo se hubiera transmitido con total transparencia la información a la que los vecinos, como posibles afectados, tenían derecho.

Una transparencia informativa que el alcalde actual proclamó cuando en su programa electoral prometía “diálogo y comunicación directa con los vecinos”. Pero la actitud de discreción y sigilo con la que, a veces, suele encubrir el alcalde muchas de sus actuaciones en función de su éxito, chocan con esta promesa. Discreción y sigilo que pueden ser un requisito indispensable para un confesor, pero que no se ajustan a la transparencia que deben revestir las actuaciones de un alcalde cuya misión es servir a la comunidad de vecinos con una gestión clara y transparente. Pues sin transparencia no puede haber diálogo ni comunicación.

Se le acusa de disponer de información sobre este tan discutido trazado desde hace ya más de un año. Una información que él, muy sutilmente, ocultó y sigue aún ocultando a los vecinos y a los afectados por el paso de este tendido, quebrantando así sus propias promesas electorales y limitando así el estrecho margen de defensa que tienen los afectados.

Justifica su actitud el alcalde diciendo que lo hizo guiado por un alto sentido de responsabilidad en la gestión. Y no dudamos de su rectitud de intención, pues lo que pretendía con ello era, sin duda, asegurar el resultado final de los objetivos y en el menor tiempo posible. Una loable intención, pero no a costa de los ciudadanos.

Cuando la ocultación encierra engaño, aunque sea piadoso, es intrínsecamente perverso. Porque hay veces, y una de ellas es esta, en las que el fin no justifica los medios. Es decir no se puede actuar con engaño para conseguir un bien deseado. Porque, ¿hay compromiso mayor para un alcalde que el informar puntualmente a los vecinos, que son los que lo eligieron, los que le pagan por la gestión y para quienes se comprometió a gobernar? ¿Puede haber una norma o compromiso que fuerce a un alcalde a engañar a los ciudadanos?

Si los alcaldes, que ejercen una autoridad delegada, son depositarios de la voluntad popular no deben gobernar según sus propios deseos, ni sustraer a los vecinos la información que necesitan. No deben utilizar estrategias que vulneren el principio de transparencia que debe regir en todas sus actuaciones. Si los alcaldes no representan a las empresas, sino a los ciudadanos, se supone que su misión no es defender los intereses de las empresas a costa de los vecinos, sino conocer cual es la voluntad y los deseos del pueblo y actuar en consecuencia, aun a costa de la eficacia y del resultado final. En democracia el principio de la transparencia debe prevalecer sobre el de la conveniencia. Aunque la transparencia no ha de estar reñida con la prudencia ni con la discreción, que son las cualidades de una buena gestión.

Estas situaciones traen a mi memoria con añoranza aquellos tiempos lejanos del Ribadeo medieval cuando los vecinos eran convocados a los plenos, al son de campana tañida, en la capilla de la Atalaya y tenían presencia, voz y voto en las decisiones y los acuerdos. Eran tiempos de los que esta democracia, y con ella los alcaldes que nos gobiernan, tienen mucho que aprender.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20230302

AÑO NUEVO, VIDA NUEVA. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Si, así é. Para Ribadeo tamén é posible, di José María, pasando de xeito directo á aplicación do dito. Xurdiu efecto? O lector xulgará.

Sábado, 27 de diciembre de 2008

AÑO NUEVO, VIDA NUEVA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 11:05

Año nuevo, vida nueva, reza el refrán popular. He ahí una frase que todos utilizamos, a veces superficialmente, sin darnos cuenta del gran contenido que encierra. Una frase que, después del obligado balance que solemos hacer a fin de año sobre esa etapa que termina, nos invita a corregir los errores pasados para iniciar un nuevo camino hacia el futuro.

Dejando a un lado cualquier reflexión sobre los grandes temas de la política nacional, de los que se ocupan los comentaristas expertos y profesionales, voy a ocuparme, muy brevemente por los límites que me impone este espacio, de algunos aspectos sobre la gestión de la vida social y política en el concejo de Ribadeo.

Se observa con desaliento e impotencia que son numerosas las obras, tantas veces prometidas y no ejecutadas aún o en ejecución y sin concluir, que producen decepción a la gente y causan una deplorable imagen de nuestra villa. Es urgente reclamar a los organismos responsables de ellas una mayor diligencia en su ejecución. No se puede tener la villa en un permanente estado de obras inacabadas con el consiguiente perjuicio para su imagen y para los propios vecinos. Son ejemplos lamentables de lo que digo las obras de la calle de la Diputación, del jardín de Sela o de la remodelación del mismo parque de Santa María con su horrorosa e inacabada fuente, conocida como el orinal de King Kong, que ya anda en boca de los poetas. Da la impresión de que, con este estado permanente de obras, tratan de crear un simulacro de constante actividad y promesas que nunca se ven cumplidas, para estar constantemente en los medios. Es lo que pasa, por ejemplo, con las eternas promesas del inicio de las catas arqueológicas del castro de As Grobas, la entrega de las viviendas sociales o la ejecución del geriátrico, obras prometidas hace ya mucho tiempo y de las que nada se sabe. Una actitud que la sabiduría popular ha plasmado en la conocida frase de que “las obras de palacio van despacio”.

Somos conscientes del reto al que tiene que enfrentarse el alcalde. No es pequeño el mérito de encararse, desde una pequeña minoría, a tantos problemas y frentes como los que tiene abiertos actualmente. Y aun reconociendo sus luces y sombras en la gestión y los pocos apoyos con los que cuenta, es obligado reconocerle el trabajo que está sacando adelante. Le deseamos éxito en este nuevo año para enfrentarse a los muchos retos que debe abordar, entre los que es el menor la deficiente atención a los vecinos en ciertos servicios municipales.

Son muchos aún los flecos que el alcalde tiene pendientes, sin resolver, heredados del gobierno anterior. Los pagos que mensualmente tiene que hacer el concejo a un vecino por los ruidos nocturnos que tiene que soportar o la ejecución de una sentencia de demolición son sólo unos ejemplos.

El diálogo con los vecinos, a través de las asociaciones, es otro reto, hasta ahora ignorado por los anteriores alcaldes, con el que se ha de enfrentar para poder gobernar, si quiere hacerlo escuchando la voz y los deseos del pueblo y facilitarle los cauces oportunos para poder participar realmente en las decisiones. El pueblo, por su parte, si no quiere ser ignorado, debe reclamar su mayoría de edad y exigir que le sea devuelto el poder y la libertad, usurpada por la oligocracia política de los partidos.

La carencia de plazas de aparcamiento es otro problema vital en estos momentos que exige la búsqueda de una solución inmediata. El crecimiento de esta villa se está viendo seriamente coartado y se impone una urgente solución a este grave problema.

Muchos son, pues, los retos pendientes a los que ha de enfrentarse el alcalde: el PXOM, el polígono industrial, la subestación eléctrica, la reparación de la Torre de los Morenos, recuperar la legalidad quebrantada por los especuladores de la construcción y un largo etcétera. Es en la consecución de estos objetivos en donde todos estamos llamados a colaborar, incluidos también los grupos de la oposición, a quienes deseo, igualmente, un exitoso año nuevo y les pido un esfuerzo de generosidad política para ver cumplidos estos objetivos, olvidando otros intereses personales y partidistas en beneficio de nuestro concejo.

Y como la referencia que tenemos los ciudadanos para valorar lo que hace un alcalde no es compararlo con los anteriores, sino ver si se ajusta o no a lo que prometió y si es capaz de solucionar los problemas del pueblo, le deseamos que sus promesas e ilusiones se vean sobradamente cumplidas y le deseamos que la gestión del año 2009 sea próspera para el concejo.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20221111

Crónica dunha viaxe / 16 Sagunto - Valencia

Crónica dunha viaxe / 16 Sagunto - Valencia

    A viaxe chega á súa fin. Esta etapa duns 44 km con 130 m de desnivel salvado foi relativamente longa en tempo, dúas horas e cuarto sobre a bici ás que houbo que sumar diferentes paradas para orientación nunha rede densa de camiños, rúas e estradas que no gps sumaban tamén ramblas como camiños ou camiños totalmente de pedra e visiblemente impracticables, sen uso dende hai tempo. A máis, unha visita en Beteta que me permitiu tamén un baño en piscina con traxe de baño prestado nun día con algo de calor e auga non tan quente despois da noite.

    Como a meta estaba próxima, e mesmo as últimas etapas tíñaas cambiado para alongar máis a viaxe, tampouco me preocupei moito da preparación da etapa, desoíndo as indicacións que me deran de que preto das grandes vilas non é doado seguir as indicacións que os medios dixitais tentan dar, porque teñen moitos erros e desespérase un. E, tal dito, tal feito, sen a parte de desesperación, que foi trocada pola curiosidade da visita a campos de laranxeiras, pobos ou urbanizacións e polígonos en terra estraña de camiño na procura do achegamento a destino. Ben, desesperación, non, pero algunha vez, algo de frustración por ter que refacer algún desnivel baixado, si.

    Era un día do que se soe chamar bo tempo, aínda que xa sen tanta influencia nas pernas bicores. E, aínda que procurando vías secundarias ou terciarias, sempre a atención ó tráfico estaba presente por necesidade.

    Á saída tiven un momento de comezar a rememorar etapas anteriores, pero a distracción e a concentración paralelas, coa mirada curiosa sobre o entorno e atenta ó inmediato case de xeito instantáneo me remitiron ó carpe diem.

    E, despois do descanso e compañía en Beteta, a conciencia de que os desniveis positivos a continuación eran nulos deron cun autochequeo que me certificou mentalmente o bo estado no que me atopaba, sen un cansazo acumulado dende a chegada a Teruel. E é que, descansado, desfrútase máis: é algo que se sente.

    Pode que sexa a etapa na que menos fotos tomei, dando por rematado o periplo cunha diante do portal de destino e un apunte dunha estación de metro de Valencia, ó que baixei despois de asearme e cambiarme

Vista dunha estación de metro de Valencia.
    Da curta etapa só deixo unha foto, onde, dende unha das moitas pontes que tiven que pasar aprécianse varios dos elementos fundamentais da viaxe do día -en realidade, da mañá-: Laranxeiras e polígono industrial, chaira cos montes ó fondo, e infraestruturas humanas tecendo a paisaxe.
Agricultura e industria.
     Valencia, á miña vista, non cabe nesta crónica, pois non só foi o día da chegada, senón uns cantos máis, nin a contemplación en solitario coa compañía da bicicleta, senón aumentada co desfrute de familia e sen as preocupacións propias da viaxe.
    Así, este foi o remate da viaxe física en si. Mais non na miña cabeza, que foi tecendo as lembranzas nun resume, nunha recompilación que aínda non rematou.

    Crónica dunha viaxe

    Crónica dunha viaxe / 0 Atravesando a península 

    Crónica dunha viaxe / 01 Ribadeo - O Cádavo

    Crónica dunha viaxe / 02 O Cádavo - Ponferrada    

    Crónica dunha viaxe / 03 Ponferrada - Astorga

    Crónica dunha viaxe / 04 Astorga - León

    Crónica dunha viaxe / 05 León - Villarmentero 

    Crónica dunha viaxe / 06 Villarmentero - Burgos

    Crónica dunha Viaxe / 07 Burgos - Santo Domingo de Silos 

    Crónica dunha viaxe / 08 Santo Domingo de Silos - Soria

    Crónica dunha viaxe / 09 Soria - Calatayud    

    Crónica dunha viaxe / 10 Calatayud - Calamocha 

    Crónica dunha viaxe / 11 Calamocha - Teruel  

    Crónica dunha viaxe / 12 Teruel - Teruel

    Crónica dunha viaxe / 13 Teruel - Barraques  

    Crónica dunha viaxe / 14 Barraques - La Vall d'Uixó 

    Crónica dunha viaxe / 15 La Vall d'Uixó - Sagunto  

    Crónica dunha viaxe / 16 Sagunto - Valencia 

    Crónica dunha viaxe / e 17, rematando

20221103

Crónica dunha viaxe / 09 Soria - Calatayud

Crónica dunha viaxe / 09 Soria - Calatayud

    Etapa na que chega o profundo da España baleirada, como expresa o feito de que, ó saír de Soria, pensei en parar na estación de servicio que vin para inchar os pneumáticos, que non revisaba dende o comezo da viaxe. Parei e, falando coa gasolineira, apuntoume que fixera ben, que non hai outra gasolineira antes de Calatayud, cen quilómetros en números redondos, porque pechárase hai non moito unha a uns vinte quilómetros de Soria. Ó final, puiden comprobar que si había unha uns quilómetros antes de Calatayud... Lembro que a estrada é de categoría 'nacional', a N 234. Ese feito alertoume e fixo que, polo que poidera atopar, o camiño fora todo por estrada, sen determe moito ata estar preto de Calatayud. Un feito favorecido polo trazado moi pouco inclinado, plano, dende pouco despois do cruce do Douro ata a entrada en Aragón, e, de aí, baixada suave ata Calatayud. De feito, foi a única etapa, exceptuada a final, na que non fixen debuxo algún ata chegar a destino.

    Luns despois de festa, a vila de Soria parece con resaca. Xusto saíndo dela, o río cabeceira de toda a conca que levo recorrendo dende a Cruz de Ferro, o Douro.

O Douro en Soria.
    Nada máis atravesar o Douro, subir á meseta e afastarme un pouco do polígono industrial no que estaba a gasolineira, presentáronseme os versos de Antonio Machado como imaxe do camiño. Para entrar en ambiente, serven estes:

"Veréis llanuras bélicas y páramos de asceta

-no fué por estos campos el bíblico jardín-

son tierras para el águila, un trozo de planeta

por donde cruza errante la sombra de Caín."

    E o mesmo que as verbas evocan unha imaxe, a imaxe corresponde ás verbas:

Campos de Castilla. Fotos semellantes sucédense.
    Puiden comprobar, tentando coñecer os pobos sen determe e baixar da bicicleta, que a poboación enteira deles dende a saída de Soria ata preto de Calatayud ben se podería meter no comedido de tamaño auditorio de Ribadeo. E sobrarían prazas.
John testemuña que me veu en Almenar de Soria.
    En Almenar de Soria, o concello, cerrado, a farmacia, cerrada (ambos, atenden determinados días, o concello, só un á semana), o bar, sen selo, pero cun par de ingleses retirados por alí tomando algo. Era cedo, pero aproveitei para o café e acertei, pois despois, ata ben pasado o límite con Aragón non había onde tomalo para facer un descanso cun mínimo ambiente. E claro, tampouco onde comer, o que fun facer a só 15 km de Calatayud, en Cervera de la Cañada. Mesmo no pobo anterior, Villaroya de la Sierra, non había auga na fonte e a biblioteca non parecía ter movemento algún dende tempo atrás. Así, non é raro que o labio aberto polo aire seco tivera que esperar a Calatayud para comezar a ser atendido, mentres que as pernas 'bicor' (con cor segundo a zona estivera tapada polo calzón ou exposta a aire e Sol) seguiron a torrar a parte vista.

A biblioteca, con aspecto de levar tempo pechada.
    Nunha etapa así, mesmo parece que a bicicleta comeza a facer algún ruído, aínda que polo momento non sexa preocupante. En canto a min, a máis do labio, e o nariz e perna vermellos, o cu acusa as horas sobre a sela, pero nada importante.

    Ó final, 95 km salvando un desnivel duns 300 m, unhas cinco horas sobre a bicicleta.

    E pola trde, unha volta por Calatayud. Deu tempo para mercar algo para os labios, visitar unha biblioteca con vida arredor dun claustro / patio e usada por rapaces que non eran de oito apelidos aragoneses, e mesmo de cortar o cabelo nunha das prazas do pobo ou tomar un refresco nunha terraza ó atardecer. 'Se vas a Calatayud... pregunta pola biblioteca!' (a Dolores non creo que podas vela xa)

Fachada do edificio coa biblioteca de Calatayud.

    Unha etapa longa, e solitaria dentro dunha viaxe dun só viaxeiro. A chegada a Aragón pola provincia de Zaragoza abandonando Castela pola provincia de Soria, e despois de pasar o 'alto' da Bigornia (1100 msnm, e vindo de Castela, non parece tal, pola chaira - subida) foi unha pequena alegría tanto por marcar un fito como porque comezaba a costa abaixo despois da subida que case non era.

    Cambio de conca. Do Douro ó Ebro, do correr da auga ó Regato de Vega, afluente do Rituerto pola chaira soriana, á do Manubles, e logo, a 'outro' rego da Vega, que, este pola rambla Ribota, aflúen ó Jalón. E o aumento da seca, visible nos leitos sen auga, pero máis patente nas forzas da erosión.

Erosión á beira da estrada, entrando en Aragón.
    ... mesmo formando conxuntos curiosos, como o 'castelo' que, mirado a distancia, preguntei para asegurarme se era feito polo home ou pola natureza a uns gardas de tráfico nun control á beira da estrada. Resultou que tamén eran ciclistas e me aconsellaron sobre o tramo seguinte (como veremos, non debín entendelos moi ben)

Castelo construído pola erosión á altura de Torralba de Ribota.

     En resume, unha etapa descansada a pesar da lonxitude recorrida.

    Crónica dunha viaxe

    Crónica dunha viaxe / 0 Atravesando a península 

    Crónica dunha viaxe / 01 Ribadeo - O Cádavo

    Crónica dunha viaxe / 02 O Cádavo - Ponferrada    

    Crónica dunha viaxe / 03 Ponferrada - Astorga

    Crónica dunha viaxe / 04 Astorga - León

    Crónica dunha viaxe / 05 León - Villarmentero 

    Crónica dunha viaxe / 06 Villarmentero - Burgos

    Crónica dunha Viaxe / 07 Burgos - Santo Domingo de Silos 

    Crónica dunha viaxe / 08 Santo Domingo de Silos - Soria

    Crónica dunha viaxe / 09 Soria - Calatayud    

    Crónica dunha viaxe / 10 Calatayud - Calamocha 

    Crónica dunha viaxe / 11 Calamocha - Teruel  

    Crónica dunha viaxe / 12 Teruel - Teruel

    Crónica dunha viaxe / 13 Teruel - Barraques  

    Crónica dunha viaxe / 14 Barraques - La Vall d'Uixó 

    Crónica dunha viaxe / 15 La Vall d'Uixó - Sagunto  

    Crónica dunha viaxe / 16 Sagunto - Valencia 

    Crónica dunha viaxe / e 17, rematando

20220715

Nota de prensa do concello: Dimisión de Mariluz Álvarez II

    Complemento da entrada anterior, sobre a dimisión de Mariluz Álvarez, coa nova nota do concello con motivo do pleno de onte, xoves, comezado no salón de plenos ó tempo da concentración pola paz celebrada ó pé do concello.

SUÁREZ BARCIA DESTACOU A LABOR REALIZADA POLA EDIL

Pleno ordinario de xullo

15/07/2022

No pleno ordinario celebrado onte no Concello de Ribadeo deuse conta da renuncia á acta de concelleira de Mariluz Álvarez Lastra, despois de 23 anos de traballo ininterrompidos. Na sesión foron aprobadas bonificacións fiscais en varios impostos para aquelas empresas que decidan instalarse en Ribadeo, foron fixados os festivos locais do 2023 (16 de agosto e 8 de setembro) e foi aprobada unha moción sobre o servizo de saúde mental.

O alcalde, Fernando Suárez, dixo que "é importante o paso que dá o Concello ao propoñer bonificacións fiscais nos impostos municipais do IBI, do IAE e no ICIO para todas aquelas empresas que se instalen no noso concello ou xa instaladas fagan unha aposta polo emprego á hora de contrataren xente. Durante tres anos terán bonificacións que partirán dun mínimo do 50% chegando a un máximo do 95% en función do número de persoas contratadas. Confiamos que esta proposta non só orientada ao polígono industrial senón a todo o municipio poida seguir atraendo actividades económicas a Ribadeo".

O rexedor seguiu a relatar que "no pleno fixáronse tamén os festivos locais para o vindeiro ano que quedarán no día de San Roque, 16 de agosto, e 8 de setembro, o día da Patroa. Tamén fixemos axustes orzamentarios en gastos de inversión que queremos ir desenvolvendo ao longo deste ano e que tratamos de ir adaptándonos ás situacións cambiantes da escalada de prezos nos materiais que todos, incluído os Concellos, tamén estamos a sufrir. E igualmente, aprobamos unha moción sobre o servizo de saúde mental da Mariña que nos presentou a plataforma na defensa da sanidade Pública".

Suárez Barcia contou que "tamén no pleno demos conta da renuncia á acta de concelleira que presentou a nosa compañeira Mari Luz Álvarez Lastra, logo de 23 anos ininterrompidos de representar baixo as siglas do BNG á cidadanía deste nobre Concello. A súa marcha, tal e como ela manifesta, faise por motivos estritamente persoais e que non lle permiten xa por máis tempo compatibilizar todos os roles na súa vida".

O alcalde ribadense subliñou: "comprendémola, apoiámola, e con tristura a despedimos, pero con recoñecemento e coa nosa total admiración por todo o traballo que ela levou adiante en todo este tempo, na oposición nos primeiros anos e nos gobernos despois até o día de hoxe. Sabemos que todos somos necesarios e que ninguén é imprescindible e que a todos nos tocará máis cedo ou máis tarde, deixar estas representacións públicas. Pero o que non teño dúbida é que a todos e todas nos gustaría facelo como ela o fai: con tranquilidade, con xenerosidade e co compromiso de seguir apoiando a esta xente que aquí seguimos e aos novos que virán. Desexámoslle o mellor nas súas responsabilidades laborais e nos seus compromisos familiares".

20220629

As parcelas do polígono industrial poden alugarse

    É unha novidade: as parcelas do polígono industrial poden alugarse en troques de só mercarse. A máis, no que resta de 2022, os prezos dun terzo das parcelas que quedan por vender, 14 das 43, serán rebaixados ata un 35% para quen esté interesado.

    Aquí, a nota de prensa do concello:


 NA ACTUALIDADE HAI 43 PARCELAS DISPOÑIBLES

Polígono industrial

28/06/2022

O salón de plenos do Concello acolleu unha xuntanza entre o director xeral de Sepes, Fidel Vázquez, o seu equipo, o alcalde ribadense, Fernando Suárez, o concelleiro de Economía, Pablo Vizoso, varios empresarios e o xerente de Acisa, Jesús Pérez. O obxectivo do encontro foi que Sepes lles presentase as novas axudas comerciais ás empresas interesadas en instalarse no polígono industrial, a resolución de posibles dúbidas e escoitar as súas impresións.

O rexedor dixo na súa intervención que "para nosoutros é moi bo día porque tíñamos unha espiña con este polígono industrial porque era moi bo, está moi ben situado, pero moi caro. Era así porque custou moito a expropiación dos terreos, porque houbo que poñerlle unha subestación eléctrica, por un chea de cousas que non veñen ao caso. Os que estaban daquela en Sepes e os que viñeron despois o que nos dicían é que o prezo era o que tiña que ser, pero así non se vendía nada. Ata que, despois de moito intentalo, puiden falar con Fidel Vázquez e co seu equipo e de hai uns meses a esta parte puidemos avanzar o que non adiantamos en 10 anos. Abriron desde Sepes unha ventá de tempo e outra de oportunidade para poder ofertar unha serie de parcelas, non todas pero si varias, nun prezo razoable, segundo o momento que nos toca vivir, aparte da posibilidade de poder facer unha compravenda tamén van poñer de maneira experimental un dereito de superficie para que o que non teña cartos para pagalo poida alugalo con opción a compra de maneira asumible".

Suárez Barcia explicou que "entón eles quixeron vir aquí a explicarvos e a tomar nota dalgunhas cuestións, o que creo que supón unha oportunidade moi boa para que nos comenten aos que estamos nesta reunión e ademais para que a Asociación de Comerciantes, Industriais, Servizos e Autónomos transmita aos seus asociados as posibilidades que ofrece o polígono industrial de Ribadeo".

O alcalde subliñou que "a celeridade e dar unha licenza de obra é practicamente inmediata porque non hai outros organismos aos que pedir informes. E nos parece moi importante que non se desaproveite esta oportunidade".

E engadiu que "Sepes abriu no seu consello de administración estes prezos durante todo o 2022 e vamos intentar que todo o que se poida facer sexa neste ano porque no 2023 igual cambian as cousas. Entón é moi importante que se aproveite esta ventá". 

Pola súa banda, o director general de Sepes, Fidel Vázquez, indicou que "Ribadeo es un municipio con una situación muy concreta, que es que tiene suelo ya urbanizado y que el precio, como decía el alcalde, parecía una barrera para la instalación, no de grandes empresas sino de todas las medidas". 

Para Vázquez, que leva cinco meses á fronte de Sepes, "esta es la primera visita que hago y por lo tanto para mi es especial porque hemos dado un paso desde Sepes. Además de poner un precio, nosotros queremos saber qué tipo de actividades se quieren instalar, los empleos que se van a crear, etc. No vamos solo a vender suelo, sino que queremos saber las actividades que se pueden llevar a cabo". 

Sepes puxo en marcha dúas novas fórmulas comerciais para axudar á implantación de empresas no polígono de Ribadeo: unha bonificación do 35% no prezo de 14 parcelas de distintas tipoloxías ata o 31 de decembro deste ano. E a adxudicación a través do dereito de superficie. Na actualidade no parque empresarial de Ribadeo hai 43 parcelas dispoñibles.

20220415

Aire no futuro de Ribadeo

Ribadeo no Sigpac

 

Aire no futuro de Ribadeo

    O venres 15 de abril, o día seguinte a que se celebrase o aire novo que representou o advenemento da II República, apareceu na portada da Comarca del Eo (datada o sábado 16) un artigo co título 'El futuro de Ribadeo ya no está en el aire', sen asinar. En tempos pos-covid, cun entorno completamente cambiante, resulta raro un título así. Foi o que pensei ó velo e sigo pensando tras lelo. Por iso quero deixar aquí algún comentario a dito artigo.

    Evidente: Ribadeo afronta cambios. Fíxoo sempre, seguirá a facelo, e non diminuíu a taxa de cambio no comezo da pos-pandemia. Pero, nun mundo interconectado de múltiples xeitos, por influenzas máis externas que internas, dependendo o futuro do turismo ou a inflación (por non falar directamente de cambio climático ou estrutura enerxética), máis que doutras circunstancias máis locais. E máis aínda, se a palabra 'estruturais', que aparece no artigo aplicada ós cambios, lle ven demasiado grande.

    Din (di o artigo) que chega a revolución industrial porque baixan os prezos das parcelas no polígono (supostamente) industrial. Deixando aparte a xa longa historia da revolución industrial, celebro unha baixa de prezos que non comprendo, pois, se levan os prezos das parcelas altos máis dunha década (o polígono é de 2010), a baixada ven con retardo. E, o seu efecto a futuro, despois de chegar atrasado e perder a competencia con Barres (que ten unha extensión dobre e está abondo máis poboado) e outros polígonos (unha poboación semellante, Vilalba, ten un polígono catro veces máis extenso e ocupado), está aínda por ver. Sen ir máis lonxe, non sei que se fixera ningún estudo que apoie a afirmación da próxima 'revolución industrial ribadense'. Evidente, mal non lle ven, pero o polígono, polo momento, sinxelamente deixará de estar no aire para pasar a estar no vento.

    Din que o centro de saúde lambe as súas feridas, e que o solar que deixará o vello ó trasladarse 1 km máis aló será ouro puro. Coido que para a sanidade ribadense a ferida principal neste momento, a necesidade máis perentoria, é a falta de persoal médico, e que o mero feito do cambio de lugar non vai suplilo. Nese sentido, terá que seguir a lamber as feridas en troques de curalas de xeito efectivo máis que coa saliva. O cambio de situación, se ben vai supoñer a mellora de acceso para algúns, para a maioría da poboación vai ser o contrario: xeografía e servizos cantan claro. Non sei o que custaría poñer o centro de saúde ó día, pero dubido que sexa máis do que custará un novo. E, non dá que pensar que o lugar do vello sexa cualificado de 'ouro puro'? Se ten tan boa situación, para que facer que se marche de aí?

    Din 'cambio de urbanismo' cando coido debera dicir 'máis do mesmo'. Ou as últimas aprobacións urbanísticas cambiaron o futuro do que xa hai? Saltaron por riba e estableceron liñas diferentes en relación ó PXOM?

    Un casco histórico e unha torre dos Moreno que xa non asuste? Ribadeo, por sorte, leva máis dunha década rehabilitando o seu casco vello. Pode verse como estaba hai algo máis de quince anos no documento 'Ribadeo Falls. Presentación sobre as casas caíntes en Ribadeo'. Pode apreciarse a diferencia. E nun paseo, pode verse o que lle falta. Seguirá a mellorar. A torre tamén, esperemos.Pero polo momento, desde que chegou Paisajes de Asturias, os amaños vense compensados co desgaste, e non creo doado dicir se o balance é positivo ou negativo. De feito, o mesmo artigo citado, entre outras cousas, ten escrito 'hace ya tiempo que su nueva propietaria mayoritaria, Paisajes de Asturias, tendría que tener listo su proyecto de rehabilitación del edificio'. Ou sexa, foi polo vento, veu polo aire...

    Remata con algo no que estamos, máis ou menos, de acordo: garantirase un 'pulmón verde' entre o formigón. O proxecto inclúe pistas, que farán que o verde se vexa sobrepasado por outras cores. Benvida á nova dotación. Fai falta unha zona de calistenia (ver a nota de prensa do concello) aínda que na parcela veciña, rúa Daniel Cortezón por medio, haxa elementos de ximnasia que non se potenciaron. Iso si, o proxecto non mellora as traseiras dos edificios nin a súa beleza.

    Benvidos os cambios? Parte deles, si. Pero, mentres vexo voar as gaivotas sobre a ría, lémbrome do vello son 'Pousa, pousa': fun polo vento, vin polo aire...

20220404

BALANCE DE FIN DE AÑO. José María Rodríguez Díaz (2007)

    Toca José María nun balance de fin de ano aspectos políticos, pero máis ben sociais, de promesa e confianza dos políticos, e centrado na participación cidadá que segue a faltar. Participación, non cooptación do movemento cidadá polos políticos (persoas ou partidos) ou apropiación interesada e interpretada... Nada novo baixo o Sol nun fin de ano máis. Unha nota: de novo fala de residencia, e estamos aínda no 2007, falta moito para que se consiga.

Viernes, 21 de diciembre de 2007 

BALANCE DE FIN DE AÑO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 20:12

El fin de año es el tiempo de los balances. Un trámite al que la prudencia aconseja someterse o ser sometidos. Balances para evaluar la gestión de las empresas. Balances que hacen las familias sensatas para analizar sus actividades y corregir sus errores. Balances que cada uno hace sobre su vida privada. Porque el balance permite evaluar lo que se ha hecho, para corregir los errores pasados y encauzar mejor el futuro.

El gobierno local de Ribadeo, constituido por el BNG gobernando en minoría, y junto a él los demás grupos políticos, deben hacer, también, su balance sobre el cumplimiento de sus promesas, de su programa y de sus objetivos. Y es de esperar que así sea para corregir los errores en beneficio del pueblo. Pero ello no impide que el pueblo, en el ejercicio de la libertad de expresión de que goza y del derecho que tiene a someter a examen a sus gobernantes, no pueda también hacer su balance sobre la labor desempeñada por ellos. Pues, al fin, el derecho a expresar su opinión es lo que les queda a los ciudadanos que no cuentan con los cauces oportunos para hacerse oír en los plenos. Y ya sabemos por experiencia que los alcaldes y gobernantes no escuchan al pueblo. Sólo lo interpretan.

Es cierto que los pocos meses transcurridos desde que el BNG, fue elegido para gobernar el concejo de Ribadeo no permiten hacer grandes cosas, ni ver realizados sus novedosos proyectos, ni cumplidas sus importantes promesas. Pero desde nuestra humilde opinión creemos, también, que han sido unos meses en los que nada importante se ha hecho, únicamente vagos mensajes y ciertas promesas de algunas actuaciones que, de momento, sólo son eso: promesas. Cabe aun la esperanza de que se produzca el milagro de que se conviertan en realidades en este próximo año. Pero eso será objeto de otro balance.

Porque, viniendo al terreno de lo concreto, los grandes temas prioritarios que Ribadeo tiene pendientes, están como estaban. Nada se ha hecho.

El Plan de Urbanismo sigue aparcado en los cajones de los despachos, sin que el pueblo sepa de sus acuerdos ni lo que piensan hacer. El Polígono Industrial sigue relegado al olvidado, pendiente del suministro energético, sin saber si el proyecto avanza o retrocede. Y hasta hay quien ahora pone en duda el acierto de su actual ubicación. Por lo que toca al geriátrico, una obra urgente para Ribadeo y su comarca, es verdad que se ha oído tocar campanas al vuelo henchidas de promesas e intenciones. Pero otra cosa es que lleguen a convertirse en realidad, como dudan algunos. Un proyecto que también tiene sus detractores, gente que sostiene que hay otros sitios mejores en Ribadeo para ubicarlo. Son éstas situaciones creadas por opiniones distintas y que se podrían haber evitado si los gobiernos consensuaran previamente sus decisiones con el pueblo. Y si venimos a las viviendas sociales, una urgente necesidad para los jóvenes de Ribadeo, ¿hay alguien que crea que las 30 viviendas que se van a construir van a solucionar el problema? Es, ciertamente, un pequeño grano de arena en este mar de necesidades que padece la juventud. Pero resta mucho camino por recorrer. Otros muchos objetivos tiene aún pendientes Ribadeo que no figuran en la hoja de ruta de los políticos que nos gobiernan. Objetivos como la puesta en valor el castro de As Grobas, algo prioritario para un concejo eminentemente turístico. O la recuperación de la Torre de los Moreno, imagen patética de incuria, abandonada a su suerte por todos los grupos políticos que nos gobernaron. O abordar de una vez el ya eterno problema de los ruidos nocturnos en ciertos parajes de nuestra villa, haciendo cumplir las normas establecidas.

Pero lo que sorprende de nuestro negativo balance es ver que los políticos, en su afán de vender imagen a toda costa, objetivo para ellos prioritario, dedican su esfuerzo a vender baratijas, como son la proliferación de actividades de contacontos, taykondo, risoterapia, gimnasia de mantenimiento y otras muchas actividades muy respetables pero impropias de un gobierno serio que tiene otras cosas más importantes a las que dedicar nuestros dineros y sus energías. El ayuntamiento no es una escuela primaria de niños en la que hay que hacer actividades para mantenerlos distraídos. Es un ente que tiene como objetivo conseguir otras metas de mayor envergadura y trascendencia para dar respuesta a las necesidades de los vecinos.

Y el resultado de este balance me lleva a la conclusión de poner en duda la madurez que se supone que deben tener los gobernantes para ocupar tan alto destino. Espero que los hechos demuestren mi error y que el próximo balance sea más positivo y me obligue a cambiar de opinión. Pero no sería justo si terminara sin resaltar que la ausencia de crispación política de que disfrutamos, a diferencia de tiempos pasados, es un punto muy positivo en este balance a favor del alcalde.

Feliz año Nuevo.

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.