Amosando mensaxes organizadas por data para a consulta terrorismo. Ordenar por relevancia Amosar todas as mensaxes
Amosando mensaxes organizadas por data para a consulta terrorismo. Ordenar por relevancia Amosar todas as mensaxes

20240225

Segundo día de mobilización estatal pola paz. Ribadeo

    Esta mañá, conforme á convocatoria, no pórtico do concello, protexidos polas columnas dun tempo de cans, xuntáronse unhas 50 persoas pola paz, como deixan testemuña as fotos de Suso Fernández e de Jesús Irigoyen. Acompañando ás fotos desta concentración, unha das 85 ó largo do estado, este domingo, deixo tamén unha das actividades, a lectura de J. Irigoyen:

Una vez más digo aquí, recuerdo y reitero que la barbaridad y la masacre que se está produciendo en Gaza y Cisjordania por parte del ejercito israelí, NO ES UNA GUERRA. ES UN GENOCIDIO.

Eso sí, una gran parte del periodismo internacional y siguiendo las referencias de Netanyahu, llaman terroristas a los integrantes de Hamas. Recordaré que terrorismo (Según el diccionario de la RAE), es "aquel acto de provocación o mantenimiento en estado de terror a la población, mediante actos que pongan en peligro la vida, la integridad física o la libertad de las personas o la conservación de los bienes y la Sucesión de actos de violencia ejecutados para infundir terror."

Y ahora pregunto, si hay alguna duda que las actuaciones que está llevando a cabo el ejército israelí, sobre la población palestina, sus viviendas, sus universidades, sus hospitales, no son otra cosa que actos terroristas continuados, controlados e incontrolados, que en todo caso causan un dolor y un terror indescriptibles en la población palestina. Y por lo que ellos mismos dicen seguirán haciendo, exponencialmente aumentado, con el ataque formidable que preparan en RAFAH, donde 1,5 millones de palestinos se hacinan, sin alimentos, ni medicinas, sin techo, ni ropas, a la espera de su exterminación por parte del maldito y asesino ejército israelí.

Mientras, el presidente del gobierno español, de la mano con el primer ministro irlandés, solicitan un informe de la Comisión Europea (Presidida por la incalificable Úrsula Van Der Leyen), para saber si Israel, está violando los derechos humanos en Gaza y Cisjordania…. Increíble.

50……, es mi DNI y Jesús Irigoyen Díaz, mi nombre, y aquí mismo, en nombre del pueblo palestino y de 7000 millones de personas que habitan este planeta CERTIFICO que SI, que Israel SI está violando de modo absoluto, los derechos humanos, que está cometiendo crímenes de lesa-humanidad e intentando culminar un genocidio, contra el pueblo palestino en su propio territorio. Para que el presidente del gobierno español e irlandés lo sepan y todos los políticos que quieran oír y entender, lo sepan también. Cínicos, hipócritas... Canallas.

Esta misma semana de nuevo los EEUU, han vuelto a vetar, por segunda vez, un alto el fuego en Palestina, se ve que siguen sin vaciar sus almacenes de armas y el negocio de las armas continúa viento en popa.

A veces me avergüenzo de ser humano, a veces me siento orgulloso de serlo.

Me avergüenzo de la destrucción y las matanzas; del miedo y la desolación; del dolor, el hambre y la desesperación que el ejército israelí y su criminal responsable B. Netanyahu, está infringiendo sobre el indefenso pueblo palestino.

Y me siento orgulloso de vosotros y con vosotros y de todas las personas que hoy se manifiestan con honor y con valor contra la injusticia, por la razón y por el derecho del pueblo palestino para liberarse de la opresión del tirano ejército israelí. Porque el pueblo palestino tiene derecho a existir, tiene derecho a formar un estado y tiene derecho a defenderse de los colonos israelíes que llevan apoderándose de sus tierras desde hace 75 años

ALTO EL FUEGO EN GAZA Y CISJORDANIA

MANIFESTAMOS NESTRO APOYO AL VALIENTE GOBIERNO DE SUDAFRICA, EXIGUIENDO UN JUICIO ANTE EL TRIBUNAL INTERNACIONAL DE LA HAYA PARA NETANYAHU Y EL EJERCITO ISRALI POR CRIMENES DE GUERRA Y GENECIDIO DEL PUEBLO PALESTINO

JUSTICIA PARA EL PUEBLO PALESTINO

POR LA CREACIÓN INMEDIATA DE UN ESTADO PALESTINO, EN PALESTRINA

PALESTINA VENCERÁ

Un último minuto, para reivindicar

POR EL DERECHO DE REFERENDUM DEL PUEBLO SAHARAUI

POR LA AUTODETERMINACIÓN DEL SAHARA OCCIDENTAL

NO Y NO A LA INVASIÓN MARROQUI DEL SAHARA ACCIDENTAL

NO Y NO A LA ACTITUD COLABORACIONISTA Y COMPLICE DEL GOBIERNO ESPAÑOL






20231217

A eficacia do exército israelí

A eficacia do exército israelí

    O exército israelí, dende a guerra dos seis días (polo menos) foi a envexa doutros exércitos do mundo. Un país pequeno convertido nun xigante bélico. Dende o de Gaza, xa non tanto. E non por cousa dos crimes cometidos, que baten marcas día tras día, senón por outras razóns, relacionadas coa mecánica guerreira.

    Dende antigo, sabemos o que di Sun-Tzu no seu 'Arte da guerra', que a mellor guerra é a que non chega a comezar. Aí, o primeiro dos fallos do exército estrela (como dixen, non só pola estrela de David da insignia israelí). Non evitou, a pesar da intelixencia, a célebre intelixencia israelí, o ataque. Vaia eufemismo: non se refire á IA, intelixencia artificial, que tamén usan nese exército, senón á espionaxe común. E xa no ataque, non puido opoñelo, co que tería evitado 1200 mortes/asasinatos a máis dos feridos. E despois, non evitou tampouco os douscentos secuestros/reféns. Antes, durante e despois, os feitos dan fe de que na prevención, sexa dende a espionaxe, nos medios de contraataque inmediato ou do que sexa, o exército israelí non funcionou como se esperaba del. E iso levou a un líder/xefe de goberno, acusado de varios delitos, a unha saída de un paso adiante, 'eu máis: póñome diante e tras de min todos os decentes'. Polo demais, unha saída típica para manterse no poder.

    Naturalmente, o anterior, en resume e visto como unha guerra e non como un ataque terrorista. Estou a coller os feitos tal como os presenta o goberno israelí.

    Segunda parte, a 'ofensiva-masacre' sobre Gaza, segundo a ONU, máis mortos nun mes (10 000) que nun ano na guerra ruso-ucraína, sobre un territorio menor que o concello de Vilalba. Resulta que acurrunchan á poboación, bombardean, matan... e non dan rematado a 'guerra' (que así a chaman...) nin evitado pequenos ataques terroristas de Hamás dende a franxa de Gaza. Por certo, nesta 'guerra' non se oe falar de 'danos colaterais'. Pode que porque a súa cantiade pareza indicar que os 'danos colaterais', neste caso, sexan os obxectivos militares e non a poboación civil. E resulta que están a usar a IA para escoller obxectivos, porque nas anteriores guerras (todas as chamadas así polo exército israelí) se lles acababan os obxectivos rápido. O ter potencia de fogo é o que resulta: faise o traballo rápido e quedan sen ter que facer, teñen que procurar máis. Algo tamén común, iso de procurar máis traballo aos exércitos.

    Coido que deberan usar a IA para ter a paz e non un futuro onde a falta de saídas, de futuro, para a xente de Palestina os condena a tirar para adiante de calquera xeito, mesmo da forma que está usando Israel, o terrorismo, a guerra.

    E, no medio, crimes de guerra, (i)lexítima defensa contra un estado que como tal non atacou. Estou collendo información de fontes da ONU. Por certo, un estado non recoñecido -por iso o de 'Autoridade Palestina'-, un non estado dende o punto de vista de Israel, e a pesar dos acordos de Oslo. Mentres, nada de guerra asimétrica nin nimiedades: ese conflito é terrorismo sempre, guerra cando nos din.

    Ante a rección internacional, da que cabería moito que falar, non sei por que se me ven á cabeza o Nobel de Obama, recibido antes de que chegara algún mérito na presidencia novelada pola que se lle concedeu. Antes, porque mesmo o recibiu sen ter comezado o mandato. Pode que se me veña á cabeza porque en ningún dos dous casos a xente e o sentido común tivo moito que dicir fronte ó poder de cartos e intereses diversos.

    E así vai o mundo. Seguimos? Sahara, Iemen ou Ucraína están na lista, con tantos outros lugares, con persoas esperando dun exército (aínda que non sexa tan poderoso e eficaz), unha bomba, unha bala como alternativa a un futuro a construír en paz.

20231212

De vitoria en vitoria ata a derrota final. Pablo Mosquera

 De vitoria en vitoria ata a derrota final

Dicíao Onaindía no seu enfrontamento con Aulestia. Foron tempos de chumbo naquel Euskadi onde loitamos por vencer o terrorismo e ao mesmo tempo refundar a democracia desde a dignidade e a liberdade.

Fun dar clases de xestión sociosanitaria. Eu comprometínme cun país que non era o meu. E de tal país aprendín a relativizar as promesas dos líderes economistas sociopolíticos. Entendín o pragmatismo dos cataláns na miña estadía na Barcelona dos anos setenta cando, cun sorriso burlón, afirmaban: “lo que no son pesetas, son puñetas”.

“Alcoa alega que non ten fondos para cumprir co asinado en San Cibrao”. Algúns rasgarán as vestiduras. Enganáronnos! "Dichosos cando vos insulten, vos persigan e digan con mentira todo tipo de mal contra vós por causa miña. Aledádevos e gozade porque a vosa recompensa será grande no ceo" -Novena benaventuranza segundo o Evanxeo de San Mateo-

Non fai falla ser un xenio nomeado ao Nobel de Economía para sinalar que o tema se vía vir e que os "donos" do complexo de aluminio levan tempo avisando e planeando unha técnica para desmantelar a fábrica de bauxita-alúmina-aluminio situada entre Xove e Cervo. Ten o seu propio calendario. Ten un modelo propio para xustificar o que algúns non queren aceptar: un custo inasumible da enerxía sen alternativa real máis aló dos soños dos xeradores eólicos mariños.

Calquera universitario que teña realizado un curso ou máster en xestión empresarial sabe que todas as industrias teñen un ciclo-curva vital, e que nun momento o punto máximo da curva debe mutar antes de comezar a caída cara ao final. Non hai industria que sexa eterna como a Igrexa.

A realidade é teimuda. Ningunha empresa, e moito menos unha multinacional con sede nos EEUU, está disposta a perder cartos. En tal caso e cando xa non pode obter máis subvencións do Estado, declárase insolvente cos derivados que tantas veces vimos. Ou alguén crera que ALCOA-SAN CIBRAO era un caso diferente? Sempre teño que lembrar como en 1875 Sargadelos quebrou e pechou, provocando un cataclismo sociolaboral cunha onda migratoria e mesmo, como sosteñen algúns autores, fame, na antiga provincia de Mondoñedo.

Solucións ao problema da insolvencia pola mala relación entre custos e beneficios-perdas. Despedimento colectivo por peche progresivo, venda da fábrica. Milagre no mercado do aluminio...

Non podo entender como os políticos e os sindicatos teimaron en mantelo e non emendalo. Como non constituíron unha plataforma de expertos para buscar alternativas industriais para o maior activo que existe na comarca. O porto de ALCOA-SAN CIPRIAN. Un espazo intermodal para atraer outras empresas cun perfil non contaminante similar ao que se está a facer na Europa verde.

Unha vez máis teño que lembrar que para mandar hai que saber, e que mentres as multinacionais buscan os mellores expedientes profesionais, a política e o sindicalismo nútrese de predicadores de fume.

Pablo Mosquera

20230927

A guerra non quere quedarse soa. A paz non pode facelo.

Comparativa de imaxes na NASA no Dominio Público

 A guerra non quere quedarse soa. A paz non pode facelo.

    Na última (ata o de agora) asemblea pola paz celebrada entre xente do Occidente Astur e a Mariña Lucense lembrouse un tema sobre a descrición da guerra mundial continua. Coido que dá abondo que pensar, acéptese ou non o de 'mundial' e o singular (en varios sentidos) dunha guerra continua.

    Como anécdota, a asemblea tivo lugar diante do concello no que dous días despois se reuniron os Presidentes de Asturias e de Galicia. Pódese ler entre liñas o comunicado ou as entrevistas pertinentes, mais dubido que se poda atopar o tema da paz entre o tratado na xuntanza, aínda que a guerra teña influencia a través de múltiples recovecos.

    As concentracións e asembleas pola paz comezaron en Ribadeo coa invasión da Ucraína, mais dende o comezo mantívose o 'pola paz' primeiro, e por se non se entendera, o 'non á guerra'. Hai un rexeitamento á guerra, claro, pero coa conciencia de que é a paz o que hai que construír, o positivo, antes de poder rexeitar o negativo, a guerra. Antes, para evitar conflitos que den lugar á guerra. Mais tamén durante, para, se hai guerra, tentar parala. E despois, para reconstruír a normalidade. Por iso pódese dicir que a guerra non quere quedarse soa, mais a paz non pode facelo. A guerra non xurde de xeito espontáneo, senón seguindo unhas causas na que a humanidade vai perdendo importancia en favor doutras cousas como o poder ou os cartos. A guerra necesita esas causas, necesita non quedar soa. Polo contrario, a paz podería quedar soa no sentido de que a paz funciona. Pero ese 'quedar soa' implicaría tamén quedar desamparada, cos medios, os cartos ou os intereses de diversos tipos desequilibrando a balanza, desequilibrando a paz. E iso é o embrión da guerra.

    Non penses agora se os ucraínos teñen máis ou menos razóns que os rusos. Só con ler un par de soflamas de Putin e Zelenski chégase á conclusión de que eles non teñen razón, e os seus pobos (así, 'seus') teñen que posicionarse entre dúas posibilidades que só poden clasificar entre mala e peor. O mesmo pode dicirse do estado de Israel e a 'autoridade' palestina, e máis canto máis tempo pasa e por máis que a asimetría en danos inflixidos (á poboación, non tanto a 'estado' e á 'autoridade') sexa evidente. De xeito semellante para outros conflitos, guerras, sublevacións (= guerras internas), terrorismo (≈ guerra asimétrica), 'guerras de baixa intensidade', etc.

    Ó final, o mesmo que as guerras (a guerra, sexa nun ou outro lugar, nun ou outro tempo, entre unha ou outra xente) son provocadas por unhas causas dirixidas por uns intereses, e teñen unhas consecuencias en xeral afectando de xeito máis negativo a quen menos quere a guerra, tamén axudan a alimentar outros conflitos e emerxencias. As guerras fan dano a todos. Sexa un maior menoscabo na loita contra o cambio climático, a menor posibilidade de aproveitamento de recursos e o seu malgasto, o incremento de problemas medioambientais, ou o deixar os problemas sociais a unha beira para poder 'atender' máis á guerra, o dano transmítese. E iso, aínda que quen se lucra con elas, ou adquire mediante elas un poder máis absoluto, ou se beneficia doutras moitas formas, crea que 'para el' (ou ela) as guerras / a guerra son boas..

20230818

Soldos e privilexios. Pablo Mosquera

    Deixo un artigo de Pablo Mosquera que me lembra algún de José María Rodríguez que teño publicado na recompilación de artigos do seu blog.

Soldos e privilexios

Podo falar sen poñerme colorado. Na miña etapa adicado á política no País dos Vascos sempre mantiven por riba de todo que a miña profesión era ser MÉDICO. Teño catro oposicións no meu expediente profesional. E tíñaas cando decido loitar pola libertdade, democracia e dignidade de ser español nas vascongadas do nacionalismo e o terrorismo.

A miña independencia baseábase en que seguía sendo médico hospitalario -xefe de servicio- así me pagaba o Servicio Vasco de Saúde -Osakidetza- e non o Parlamento Vasco o Foral. Só estiven "liberado" de xullo de 1999 a setembre do 2002, pola miña condición como membro do primeiro Goberno Constitucionalista naquela Euskadi cunha Álava na que pactamos PP, PSE e Unidade Alavesa ser a fronteira ó nacionalismo.

Istos días comparto indignación cos mes colegas. Somos xubilados con 46 anos de cotización á Seguridade Social. Pensionistas que mantemos a nosa dignidade e liberdade como expresivos cidadáns. E afirmo que este país non é sostible nas súas contas, comezando por cantidade de xente vivindo como políticos ou asesores deles nesa lexión que conforman as mesnadas para controlar o denominado voto cautivo.

Na prensa da provincia lucense o domingo 13 de agosto publicitáronse os soldos para todos e cada un dos alcaldes nA Mariña. Sobre os cartos que se reparten sempre hai acordo. É o primeiro, ven a ser: qué hai do meu?. Unha media de 45 000 euros por ano en persoas que na vida privada non foron nada pero acertaron a militar nesas "empresas de poder público" que son os partidos políticos.

Tamén en prensa regixnal publicitaronse os dereitos pasivos que desfrutan ex deputados e ex senadores co nome de protección social dos deputados e senadores -222 beneficiados- de por vida tras ter ocupado escano durante un mínimo de sete años. Débese a un Convenio firmado co Ministerio de Traballo en 1999.

O 30% do gasto que producen os Concellos de España ven dos destinados a pagar ó persoal. Dos que más de nove mil setecentos millóns son pagos ós directivos. Pero non podemos deixar de lado os máis de cinco mil millóns que se pagan ós liberados sindicais.

O mesmo que se esixe e se practica a TRASPARENCIA nas contas da Xefatura do Estado, faise necesario coñecer os privilexios que existen entre Cargos Electos das Asembleas Parlamentares no Estado das Autonomías: Dietas, Cantidades libres de Tributación Fiscal, Dereitos sociais e moi en especial se ditos dereitos afectan ás xubilacións en canto a tempo de cotización e quen paga esas cotizacións á Seguridade Social, Cesantías, Incompatibilidades ou Compatibilidades. O mesmo en canto ós membros dos Gobernos Municipais, Diputacións e Comunidades Autónomas. Ademais de establecer un estudo comparativo entre soldos por Comunidades. Na liña de "Repensar España de Juan Pablo Fusi".

Pablo Mosquera Mata

20230221

Puñalada trapeira ao deporte. Pablo Mosquera Mata

Puñalada trapeira ao deporte

Futbolista, entre outros deportes. Xerente do "Glorioso" Deportivo Alavés que xogou a final de Dortmund. Responsable foral do deporte no primeiro Goberno constitucionalista do País Vasco -1999 a 2002- Recoñecido afeccionado do Real Madrid dende pequeno. E sobre todo adicado ao deporte como actividade económica, recreativa, saudable e social. Hoxe, con noxo! O fútbol conseguiu demostrar que se asemella a aquelas historias do padriño entre Sicilia e Chicago nos "ledos" anos vinte.

Que lles imos dicir a eses nenos que xogan ao fútbol no deporte escolar? Mala é a actitude violenta de moitos pais transformados en hooligans que insultan desde a bancada ou queren que os seus fillos gañen civil ou criminalmente. O malo é que de alevíns, se destacan sinalando formas, convértense inmediatamente en clientes dos representantes que son a versión moderna do comercio de escravos que pode converterse nunha complicada e suculenta operación de enxeñería comercial. O malo é que o fútbol é capaz de estragar ese espírito olímpico que desenvolveu Pierre de Coubertin -xuño de 1894- e que se apropia da inmensa cantidade de recursos para o deporte que establece cada vez máis dous espazos moi afastados: o deporte minoritario e o deporte de masas. O malo é que o deporte forma parte dunha fórmula perversa para desviar a atención da sociedade ou para alienala segundo ditados deseñados por minorías que son auténticos poderes fácticos.

Non tivemos abondo con esas cantidades vertixinosas que move o fútbol en fichaxes, publicidade, material e instalacións? Agora resulta que á vergoñenta presenza da dopaxe hai que engadir a compra ou a chantaxe nas relacións entre xuíces deportivos e directivos. Refírome aos dous últimos escenarios. Ese punto do ICEBERG coherente coa celebración do mundial de fútbol en Qatar que lle custou prestixio á Eurocámara E por suposto as relacións entre un tal Negreira e o Barça, que moito me temo que serán o primeiro capítulo dunha serie, novela con máis protagonistas. De súpeto, o que era presidente da Sociedade Deportiva compostelá -onde xoguei nos meus tempos composteláns- recoñeceu que era habitual regalar reloxos de ouro aos árbitros de primeira división que chegaban a Santa Isabel.

Tiven a feliz idea cos meus colaboradores da Consellería de Deportes da Xunta de Álava de desenvolver o programa "Vitoria, a cidade do deporte". Foi a fórmula dunha actividade tan limpa e alegre -cheguei a ter doce deportistas olímpicos- para cambiar a imaxe do terrorismo na capital de Euskadi. Costoume unha moción de censura na que os partidos nacionalistas me acusaban de “españolizar Álava” ao celebrar máis de trinta campionatos de España, entre eles dúas Copas do Rei de baloncesto.

Non só o fútbol español está mal. É todo o deporte que dalgunha maneira permitimos ir detrás do fútbol. E non podo esquecer como o deporte forma parte da educación física e mental da nosa mocidade, que comeza na escola, continúa nos vestiarios de equipos modestos e chega a eventos deportivos que moven o espectáculo por terra, mar e aire. Espero e desexo unha limpeza a fondo para un exemplo integral e eliminación desta subcultura da corrupción cada vez máis estendida en tantos ámbitos da vida comunitaria.

Pablo Mosquera

20220807

ATMÓSFERA DE CRISPACIÓN. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Case 15 anos despois, segue de actualidade a crispación inducida no pobo a partir da crispación política como alternativa á política 'auténtica', a diversos niveis. A idea está exposta de xeito claro.

Sábado, 10 de mayo de 2008

ATMÓSFERA DE CRISPACIÓN

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 16:19

En estos pasados años se han llegado a alcanzar altas cuotas de crispación entre los políticos de los dos grandes partidos y algunos nacionalistas, tanto en el parlamento como en los mismos medios de comunicación, sin concesiones al respeto ni a la cortesía parlamentaria. Los reproches y acusaciones cruzadas entre las distintas fuerzas políticas de derechas, de izquierdas y nacionalistas formaban parte de la vida con la que los ciudadanos teníamos que convivir a diario. Temas relacionados con el fenómeno del terrorismo, la estructura del Estado, la economía o la corrupción en la vida política eran el menú diario de la vida de los ciudadanos, amenazando la convivencia social.

A esta lamentable sensación transmitida desde los ámbitos nacionales se añadía en nuestro propio concejo de Ribadeo la alta crispación soportada por las actitudes del gobierno de Pérez Vacas en el pasado mandato. Actitudes que alcanzaban su punto álgido de confrontación en los plenos en los que abundaban las intervenciones a cara de perro, sin respeto al contrario y a sus planteamientos. Comportamientos inapropiados con intervenciones amenazadoras y escandalosas entre el alcalde de entonces y algunos concejales de la oposición que, a veces, acabaron en los juzgados. Y esta atmósfera de crispación acumulada por las constantes riñas y acusaciones que se vivían constantemente en el consistorio trascendía el ámbito de los plenos para situarse en la vida social de la calle.

Ante esta atmósfera de crispación cabe preguntarse si esta actitud de la clase política responde al sentimiento de la sociedad. Es decir, ¿la distinta afinidad política que tienen los ciudadanos los lleva a enfrentarse entre sí en la calle como lo hace la clase política que dicen representarlos? Es evidente que no.

¿Por qué, pues, la clase política que nos gobierna, tanto en los municipios como a nivel nacional, anda siempre a la greña entre ellos, enfrentados por cualquier cosa, intentando contagiar con sus actitudes a los ciudadanos a quienes representan? Es decir, ¿esta crispación de la clase política es reflejo del sentir popular? Parece que no. ¿Por qué riñen, entonces?

Porque eligieron la vida política para vivir de ella. Así de prosaico. Y es por eso que cuando un político debate cualquier cuestión con un adversario de otra formación política lo que menos le importa es el bien del ciudadano. Sólo ve en el debate con el adversario la posibilidad de que el otro le arrebate su protagonismo y con él el puesto de que disfruta.

Y la fidelidad absoluta que debe guardar a sus líderes, estén equivocados o no, priva en ellos por encima del interés general, pues de la obediencia ciega a las órdenes de sus superiores depende su permanencia en las convocatorias electorales. Como decía aquel conocido político: el que se mueva no sale en la foto. Lo que es igual a decir que su vida futura depende más de la obediencia a sus dirigentes que de la defensa de los intereses del pueblo. Es de ahí de donde proceden las posturas intransigentes que bloquean una adecuada acción de gobierno y generan la crispación entre ellos.

Y aunque la sociedad no está tan crispada como la clase política, porque sus problemas son otros, son ellos los que con sus actitudes crean el caldo de cultivo adecuado para trasladar este estado de crispación al mundo de la ciudadanía.

El resultado de todo esto es que la sociedad está cansada y sin ilusión por la vida política. Es necesario alejar de la sociedad este clima de crispación. Inaugurar una nueva etapa de serenidad en la que los ciudadanos puedan recuperar la tranquilidad y el sosiego. Porque una política de crispación como la que hemos vivido no es una buena respuesta a las necesidades del pueblo. En Ribadeo parece que se han sosegado los ánimos. Ya no hay altercados en los plenos. La crispación padecida en el pasado mandato parece ya superada a pesar del esfuerzo de algunos por mantenerla. El estilo del alcalde actual parece situarnos en otro mundo distinto. Hoy se percibe en la calle un ambiente general de tranquilidad y de paz. ¿Será efímera o duradera?

Únicamente se oye algún comentario en los corrillos que se organizan en el Breogán como aquel que da cuenta del próximo nombramiento para el senado de la nación de una figura señera de Ribadeo. Pero la noticia no es sorprendente, pues, como dice el Eclesiastés: ‘nihil novum sub sole’, el hecho no es nuevo. La historia se repite. Ya antes el emperador Calígula había obligado al senado de Roma a nombrar senador a su caballo.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20220326

AMBIENTE NAVIDEÑO. José María Rodríguez Díaz (2007)

    Unha entrada en paz, lexible en boa parte en clave actual, quince anos despois.

Sábado, 15 de diciembre de 2007

AMBIENTE DE NAVIDAD

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 10:52 

AMBIENTE NAVIDEÑO  

Mientras el mundo sigue revuelto con los grandes temas sin resolver, la economía haciendo agua por todas partes, la emigración huyendo del hambre y de la miseria, exponiendo todos los días sus vidas en los cayucos en su lucha por una vida mejor, las guerras y el terrorismo haciendo jirones las vidas humanas, mientras esto sucede, digo, en Argentina Kirchner entrega el poder a su señora como quien le pasa el bollo para el desayuno, en Rusia el presidente Putin nombra presidente a Medvedev y Medvedev nombre a Putin primer ministro y en Polonia los hermanos Kaczynski llegaron a reunir Presidencia y Gobierno en una misma familia. Todo para perpetuarse en el poder ante la pasividad del pueblo. Y hasta en la misma Iglesia hay quien percibe indicios de nepotismo en el nombramiento de los obispos. Todo como en los viejos tiempos de la Edad Media, pero ahora disimulados por la democracia.

Y ya en nuestra patria, España, agitada por las olas del terrorismo, navega a la deriva sin que los dos capitanes logren ponerse de acuerdo sobre la singladura a seguir en puntos como el terrorismo, la economía o la división territorial.

Y mientras esto pasa en el mundo, nosotros aquí en Ribadeo, en este suave clima invernal que disfrutamos, poco a poco nos vamos acercando a la Navidad. En este ambiente sereno, de aparente tranquilidad política, la gente se dispone a hacer acopio de lo necesario para celebrar estas fiestas sin desequilibra la economía familiar. Se trata de adaptar la cesta de la compra a las posibilidades reales de cada familia. Sin renunciar a los ritos que exige una celebración como esta, se impone la moderación en los gastos superfluos. Una actitud que el propio regidor municipal parece compartir con la aparente austeridad en la decoración ambiental de estas fiestas. Los tiempos que corren no están para aventuras. La energía es muy cara y su producción muy lesiva para el CO2. Por eso conviene esforzarse en evitar el abuso que, muchas veces, se hace de la energía, con el consiguiente daño para el bolsillo y el medio ambiente. Y menos mal que la revisión de la memoria histórica no llegó aún a meterse con los embalses, otra herencia del franquismo. La rutina diaria con que discurre la vida social estos días en Ribadeo no se ve alterada por nada. La gente se mueve tranquila, dedicada a sus trabajos y labores. Salvo algunos casos de grave enfermedad que se están dando últimamente, muy comentados en las tertulias por su impacto social, parece que la rutina de la vida diaria se convierte en norma de convivencia sin que nada presagie la proximidad de estas fiestas. Únicamente se ve alterada con la celebración de algunos actos culturales, como el fenómeno del 'contacontos', tan de moda actualmente, con el que la concejalía de cultura trata constantemente de entretener a los vecinos, sustituyendo así la tradicional función de los abuelos. Pero en el ambiente de estas fiestas se palpa cierta actitud de pasividad, ¿fruto, acaso, de los malos presagios que se avecinan?

Los mismos partidos políticos de la localidad, entretenidos en el estudio del tan llevado y traído Plan de Urbanismo, están contribuyendo con sus actitudes de suavidad y tranquilidad aparente, y parece que también con sus acuerdos, a que esta atmósfera de paz que se palpa entre los vecinos no se vea alterada con sus crispadas manifestaciones, tan frecuentes en otros tiempos pasados. Esperemos que nos permitan pasar estos días tranquilos para que la gente pueda disfrutar con paz y tranquilidad de sus vacaciones, de sus celebraciones familiares y de sus sanas diversiones con los amigos. Pero la calma suele ser, casi siempre, preludio de la tempestad. La paz tiene fama de efímera. Y pronto veremos como, otra vez, se agitan las tranquilas aguas de la política empujadas por vientos huracanados.

Feliz Navidad.

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20200506

Artigos en Crónica3, ata o momento

   -Inclúense todas as publicación relacionadas comigo, como aparece na procura en Crónica3; algunhas son notas de prensa que só fixen enviar, outras son redactadas en nome dun colectivo.-

“Aplausos e primeiro de maio”, por Antonio Gregorio Montes

05-05-20
Chegamos ó primeiro día de maio, e seguimos aplaudindo. Parece evidente que a situación dos aplausos cambiará xa a partir de mañá, pois ás oito da tarde poderase saír a pasear. Mañá, 2 de maio, día asociado na historiografía española a un levantamento popular. Mentres, hoxe, 1 de maio, é o día do traballo. Segundo […]


“Signos. Signos de querer o poder e non o traballo que leva consigo”, por Antonio Gregorio Montes

29-04-20
Tentar informarse de xeito diversificado nestos tempos é unha carreira de fondo na que se remata extenuado. A procura de información -da que hai inflación- vese torpedeada pola necesidade de testar a súa validez -da que hai dúbidas crecentes-. A realidade sempre foi unha fábrica de información para as persoas. A fábrica. Con máis ou […]


“Carlos Álvarez Fernández-Cid, músico”, por Antonio Gregorio Montes

21-04-20
Por fin cheguei no meu tempo a unha lectura ribadense que me estaba a esperar. Aproveitando uns poucos raios de Sol pola fiestra remato o libro e non podo menos que deixar constancia: “Carlos Álvarez Fernández-Cid, músico” é polifónico e temperado. Monotemático e variado: corenta colaboradores en harmonía dan unha visión variada e conxunta ó […]


“O mercado de Ribadeo”, por Antonio Gregorio Montes

14-04-20
Leva moito tempo desenvolver a confianza, a máis de construír a estrutura que se monta (fixa ou periódica), afianzar a costume… dun mercado como o de Ribadeo. Sexa ‘a praza’, no seu edificio, de apertura diaria, etc, ou sexa o mercado dos mércores ou dos domingos. En moitos sentidos, o anterior é extensible a todo […]


“Canto mide Ribadeo?”, por Antonio Gregorio Montes

07-04-20
Tárdame volver a recorrer as túas rúas, Ribadeo. Recorrelas con tranquilidade, entre xente, parando a saudar e vendo ós demais mover a boca tamén con tranquilidade ó falar. Sen medir os pasos, pero sentindo no corpo que están dados. Coñecendo que hai quilómetros e quilómetros para recorrer. Que os catro quilómetros de rodeo ó pobo […]


“Sobrepasamos a China”, por Antonio Gregorio Montes

30-03-20
Remato de velo. Hoxe, 30 de marzo, sobrepasamos a China en número total de infectados despois de tela duplicado xa onte en número de mortos. A este paso, é posible que cheguemos a adiantar a Italia en contaxiados en cousa dunha semana, pero a cousa non está clara, pois tamén aquí está comezando a diminuír […]


“No medio doutra crise”, por Antonio Gregorio Montes

25-03-20
O Covid 19 colleunos en medio doutra crise. Cabería mellor dicir doutras, pero imos simplificar, podemos escoller crise, centrándonos nunha soa. Así pois, no medio doutra crise. Collo a crise climática, pode que a que se vai percibindo como máis acuciante no tempo, a máis vívida, aumentando pouco a pouco. Cólloa tamén porque remata de […]


“Anticípate á recuperación”, por Antonio Gregorio Montes

16-03-20
A última persoa que vin na rúa o sábado pola mañá cedo, antes de non volver saír pola corentena, foi un mendigo. A confusión de sentementos que experimentei é difícil de transmitir. Comezo a escribir isto no día en que se ten proclamado o “estado ‘de alarma’” en España, despois de tres días de pandemia […]


“Loita contra a España baleirada”, por Antonio Gregorio Montes

11-03-20
Literalmente, ese era o título dunha nova do 28 de febreiro nun xornal. Como soe ocorrer outras moitas veces, o texto en letra máis pequena detallaba abondo mellor a nova. O título só pretende ser máis impactante, nin explicación concentrada nin a nova encapsulada nunha pílula. O caso é que estimo que é o título […]


“Unha necesidade cotiá”, por Antonio Gregorio Montes

14-02-20
Hai máis de dous anos que os pensionistas veñen organizando actividades mensuais para lembrar que existen e que deben ser tratados con dignidade. Actividades de lembranza de feitos e situacións, así como lúdicas, de xuntanza e entrelazamento de amizade, entremistúrnse con outras reivindicativas duns dereitos que son seus. Que son nosos, de todos, como sociedade. […]

“Fitur comeza en Ribadeo”, por Antonio Gregorio Montes

30-01-20
Si, si, xa sei: FITUR celébrase en Madrid, non en Ribadeo. Oficialmente. Pero o que en Madrid vai amosarse na feira internacional do turismo é cociñado antes nos respectivos lugares de orixe, sexan empresas ou localidades. E non só iso, senón que ten un impacto posterior noutros lugares diferentes da orixe -para iso se fai- […]


“Fágase a luz”, por Antonio Gregorio Montes

23-01-20
O pasado sábado Luz Pozo Garza foi declarada filla predilecta de Ribadeo. Non puiden asistir; como compensación engadín algunha cousa á súa xa longa entrada na Galipedia. En casos semellantes soe haber propaganda de diverso tipo, maiormente institucional, que anima a outra xente máis ou menos próxima a unirse á corrente, resaltando a bondade do […]


“Sostibilidade, unha palabra”, por Antonio Gregorio Montes

16-01-20
Hai palabras de moda. Na actualidade unha desas é ‘sostible’ (e as súas derivadas, como Sostibilidade). Moitas veces, o malo destas modas é que facendo ver e resaltando o que indica a palabra, banalízase o significado. As verbas trivialízanse, asumindo unha precisión imprecisa. Precisión de significado fixado; imprecisión de interpretación e cumprimento. Sostible. “Que se […]


“Viaxar ás capitais… dende Ribadeo?”, por Antonio Gregorio Montes

10-01-20
Hai unhas semanas aparecía na primeira dun xornal: ‘Viaxar a capitais galegas en transporte público dende Lugo é unha odisea’. Coido que quen puxo o título non atoparía outro para poñer sobre o mesmo tema dende Ribadeo… a non ser que usara a palabra ‘imposible’. No interior do xornal, o título era ‘Unha vila (case) […]


“Que non nos enganen: dúas novas económicas que afectan a Galicia”, por Antonio Gregorio Montes

23-12-19
Temporal. Unha cancelación dunha actividade que me afecta polo Fabien. O tempo está tolo. E coa economía quérennos tolear. Pode parecer que non teñen relación, pero as dúas novas de onte (20/12) que remato de ler e que afectan a Galicia coido que si teñen relación co clima. Unha ía de que as contas do […]


“Aquí como en Viena 2019”, por Antonio Gregorio Montes

22-12-19
Ribadeo, 28 de decembro de 2019. Non é unha inocentada. É o concerto da Banda Municipal de Música de Ribadeo, da banda de moitos ribadenses. En diversos graos, de naturais, afincados ou visitantes. Músicos, exmúsicos, público, todos en familia. Concerto con algunha inocentada polo medio, si, como cando a presentadora iniciou a súa efémera función […]


“Polas pensións”, por Antonio Gregorio Montes

19-12-19
O autobús vai enchéndose: Ribadeo, Barreiros, Vilanova, Mondoñedo… aínda non son as sete e media e as prazas están todas ocupadas. Esta xente madruga. Ó traballo? En certo xeito si: ó traballo de defender os seus dereitos despois dunha vida laboral que xa ten rematado. Vellos coñecidos a través dos anos, de toda unha vida, […]


“A ilusión da arte”, por Antonio Gregorio Montes

14-12-19
Constrúe. Vive. Interpreta. Sinte: unha arte, arte. Hai xa medio século que un libro, ‘Against interpretation’ (Contra a interpretación, de Susan Sontag) rematou de dar un novo sentido á arte, precisamente destilándoa como esencia de sentementos vividos polos sentidos (que nos tempos e significados actuais non é unha reiteración) despois de atoparse estes cunha obra. […]


“A Constitución como nai adoptada”, por Antonio Gregorio Montes

10-12-19
Soe ser normal que quen teña o control nunha relación nai-fillos sexa a nai sobre os fillos e non viceversa. De aí parto cando comezo a escoitar aquelo de ‘os pais da Constitucion’, como se alguén poidera ser orfo de nai ou houbera unha especie de ‘Espírito Santa’ feminina para a Constitución. Ou, en versión […]


“Botando unha ollada ó veciño: participación”, por Antonio Gregorio Montes

21-11-19
Un amigo fíxomo notar: o regulamento orgánico municipal xa pasou o período de alegacións. O de Barreiros. Como nos papeis non saiu nada de que tivera alegacións, se é así, debera entrar en vigor de xeito automático. Coido que é bó comparalo con outros, como co que se pretendía aprobar en Ribadeo hai case unha […]


“300 € por 8,70. Historia dunha viaxe en FEVE”, por Antonio Gregorio Montes

19-11-19
Xoves 14 de novembro de 2019. Mal tempo, unha viaxe de Ribadeo a Viveiro e unha decisión: vou en tren. Na estación, pido billete e comunícanme que o conseguirei no tren. Quedo pensando por que se desaproveita a oficina da estación e o persoal destinado alí, pero tamén que non entendo do tema e pode […]


“Se non sodes iguais, amosade que sodes diferentes”, por Antonio Gregorio Montes

11-11-19
Noraboa, lográchedelo. Porque iso era o que íades procurando, o medre das posturas máis extremas, as diferentes ás nominais ata o de agora, non? Tentando igualar a corrupción por arriba, tomando unhas decisións mentres que se manifestan outras, con loitas internas solucionadas cun liderazgo non forte, senón baseado na eliminación do contrario, con esquecemento das […]


“Elección non rima con bon”, por Antonio Gregorio Montes

01-11-19
‘Eran os mellores tempos, eran os peores tempos’. Así comeza a ‘Historia de dúas cidades’ de Dickens. E así podería comezar a nosa historia actual camiño dunhas novas (e)leccións o 10 de novembro. E é que hai xente para quen ‘as cousas’ marchan ben. E para a que non, nin moito menos e diríase que […]


“En época preelectoral, coidado co xornal!”, por Antonio Gregorio Montes

23-10-19
Soa ben como tema, pero o certo é que se queda moi curto: hoxe por hoxe, calquera día e non só en período electoral o ler entre liñas o xornal (ou ver entre imaxes no caso da tele) é tanta necesidade como o non despistarse coas novas (reais ou supostas) nas redes sociais. Un tema […]


“Os deslumbrados non poden ver o ceo”, por Antonio Gregorio Montes

23-10-19
25 de outubro, nota de prensa. Resultado: Ribadeo terá máis luces de Nadal por persoa que Vigo. Os xornais destacaron a competición con Vigo, pero aínda así, non chegaron a ese dato: en Vigo, ao parecer, instalaranse unhas 10 000 000 de luces, ou sexa, sobre 25 por persoa. En Ribadeo, 800 000, iso é, […]


“Fake news, fake economía, fake política… “, por Antonio Gregorio Montes

16-10-19
A propagación da mentira como moda. Coido que esa frase pode ser o resume dun dos fenómenos máis perigosos que está a vivir a sociedade nos tempos que corren. A invasión das fake news, as falsas novas, é un feito. Sempre as houbo, pero a a posibilidade que ofrece a tecnoloxía actual permite a súa […]


“Clientelismo, caciquismo ou outra cousa?”, por Antonio Gregorio Montes

06-10-19
Definicións do dicionario da Real Academia Galega: Clientelismo: Práctica social e política en que se establecen relacións de dependencia entre persoas ou organizacións poderosas e os seus partidarios ou colaboradores, os cales esperan obter a cambio determinados favores ou beneficios persoais. Caciquismo: Fenómeno social e político que se caracteriza polo poder excesivo dos caciques e […]


“O clima? Que clima? Nós!”, por Antonio Gregorio Montes

02-10-19
O pasado 27 de setembro tivo lugar fronte ó concello de Ribadeo, ás 20 horas, unha concentración polo clima. Tempo ten pasado dende que a unha relixión se lle ocorreu meter nun libro, o da Xénese, aquelo de ‘esparcídevos e dominade a Terra’. Aínda faltaba para que Darwin explicara a supervivencia das especies ou para […]


“Atacando á Terra. Unha chamada (máis) de atención”, por Antonio Gregorio Montes

18-09-19
Remato de ver unha gráfica por enésima vez. Por primeira vez decateime dun detalle dun dato que representa. A gráfica, as partes por millón de dióxido de carbono na atmosfera, recollidas nun observatorio limpo de alta montaña nunha illa no medio do Pacífico: Mauna Loa, nas illas Hawaii. A recollida dese dato faise dende o […]


“Das oito da mañá á democracia”, por Antonio Gregorio Montes

04-09-19
Informe positivo do concello de Ribadeo. Enterámonos que foi dado cando a propaganda de ACISA Ribadeo nolo comunica pola prensa para lamentar que non se amplíe o horario de apertura de establecementos nouturnos durante todas as festas ata as 8 da mañá. Coido que unha pregunta que cabe facerse é: a quen ou que consultou […]


“Salvados pola xeografía (e a gravitación universal)”, por Antonio Gregorio Montes

27-08-19
Polo que parece, varias centeas de miles de litros de zorra foron liberados ó río Ouria en Guiar, parroquia dA Veiga, Asturias. Resulta que o río Ouria desemboca no Eo, casualmente, un pouco máis abaixo da captación de augas de Ribadeo, co que en principio libramos dunha contaminación que tería deixado a Ribadeo e Trabada […]


“Despois da loita pola construción da residencia de maiores de Ribadeo”, por Antonio Gregorio Montes

13-08-19
Residencia de maiores en Ribadeo: unha vez rematada e presentada á sociedade ribadense, tras pasar as eleccións fíxose un acto de acollida ós primeiros residentes. E comezou o postparto. Coido que é unha imaxe adecuada: lograr un embarazo pode ser doado ou non, pode ser festivo, pero en calquera caso, necesita dun querer, dunha vontade […]


“Sobre a contaminación no mar”, por Antonio Gregorio Montes

29-07-19
-A conta da mesa redonda sobre “A contaminación no mar” que terá lugar en San Cibrao o 2 de agosto, no marco da primeira feira do libro sobre o mar e a súa cultura, deixo algunhas reflexións sobre o tema.- Nun lugar con seres vivos, que están interaccionando co seu arredor, o medio adecuado para […]


“O libro como ferramenta: asociacionismo e cultura”, por Antonio Gregorio Montes

08-07-19
Co fondo da mesa redonda mantida dentro das actividades da feira do libro de Ribadeo, ‘Letras no Campo’, edición de 2019, deixo algunha reflexión propia misturada con a experiencia de edición da AVV O Tesón (Ribadeo no tempo, a través das imaxes -outro Ribadeo foi posible-, Sobre os castros de Ribadeo, Ría de Ribadeo -cartas-, […]


“Resistente galego”, por Antonio Gregorio Montes

19-06-19
Despois de ver as novas destes días sobre o presunto terrorismo galego, venme á cabeza a pregunta de se se me podería considerar de Resistencia Galega, máis aló de se existe, que parece que non. O que si coido que se me pode considerar, como a moita outra xente, é un resistente galego. Resistente por […]


“Eu si votei”, por Antonio Gregorio Montes

05-06-19
Un sinxelo movemento, dar o sobre á urna, marca unha diferencia de sentir: exercín ou non o poder. Efémero a máis de diminuto entre unha poboación como a Ribadeo ou moito máis aínda, entre unha poboación como a de España, pero aínda así, nalgunha circunstancia, decisivo. En calquera caso, manifestación do desexo de participación activa […]


“Eu non votei”, por Antonio Gregorio Montes

27-05-19
En España, votar ou noné liberdade persoal. Non hai obriga, senón vontade. Iso permite a abstención. Abstención que chega a sobrepasar moito a maioría da poboación nalgunhas mesas electorais, e que fóra de España, nas Eleccións Europeas, tense achegado ó 80% no conxunto dalgún país. Por que non votar? Está amosado que as zonas de […]


“Comparación entre o galego e o vasco en relación a unha celebración”, por Antonio Gregorio Montes

08-05-19
Ribadeo, 7 de maio. Preparando o día das letras galegas, atopamos a unha rapazada marchando pola lingua galega. É o Correlingua, que este ano, na zona de A Mariña, celébrase na vila de Ribadeo. O seu obxecto, a dignificación da cultura galega. A súa organización está baseada nunha distribución zonal, na que intervén a Mesa […]


“Pensando no traballo no seu día: balsa de lodos de Alcoa”, por Antonio Gregorio Montes

24-04-19
Hai un par de días, un amigo guioume polas beiras de Alcoa S. Cibrao a descubrir algúns lugares senlleiros. O máis significativo para min foi a balsa de lodos. Por varias razóns. A primeira, por tomar conciencia presencial de que, ‘iso’ son residuos industriais tóxicos, en cantidades case inimaxinables. A segunda, por confrontar que se […]


“As Catedrais, de xeito periódico: esquizofrenia catedralicia” por Antonio Gregorio Montes

19-04-19
Co valor ambiental e económico, e o movemento ligado ó ciclo anual, xa temos de novo nos medios a ración asegurada de Catedrais. A máis, nesta primavera, hai novidades. Despois da morte dunha visitante por impacto ó desprenderse unha rocha do teito dunha cova, a prohibición de recorrer o alto do cantil, o alucinante dos […]


“Ribadeo: explosión de ciencia”, por Antonio Gregorio Montes

06-04-19
Ben. A conto do título, un apunte: non se trata dunha explosión destrutiva, nin moito menos, senón unha explosión no mesmo sentido que a explosión de flores nos campos na primavera. Da vida que medra, se organiza e aprende a vivir. Chegan estas datas, e un evento esperado ano tras ano polos estudantes de medias […]


“Grande América, pequena Terra”, por Antonio Gregorio Montes

03-04-19
Non, aínda non nos enteramos: o que fai alguén neste pequeno planeta, repercute no resto. Algo lóxico, pero, por estar o efecto de cada acto difuminado entre todo o resto de actos e persoas, algo ó que non se lle presta moita atención. E algo que inclúe dende cousas moi pequenas, individuais, a outras moi […]


“Sexamos supersticiosos”, por Antonio Gregorio Montes

18-03-19
21 de marzo, equinoccio. A partir de agora, ata finais de setembro, os días teñen máis tempo de luz que de noite. Vese máis vida. Tempo de esperanza, a primavera. Este ano, eleccións. Por partida dobre. En plena primavera, tempo no que medra a esperanza do futuro, está programado o acto de elixir o futuro […]


“Que parte de ‘caciquismo’ non entendiches?”, por Antonio Gregorio Montes

18-03-19
Vénseme á cabeza o Ron Cacique, coa etiqueta caracterizada cun indio con plumaxe. O nome de cacique ven do que se lle daba ós xefes locais das comunidades taínas de América, e foi importado na idea de que eses xefeciños facían o que lles petaba nas súas comunidades, pola inexistencia de leis escritas e por […]


“A World Wide Web e nós”, por Antonio Gregorio Montes

06-03-19
Lembroume onte o meu amigo Antonio Andina que hoxe, 13 de marzo, a web cumpre anos. E rescatei un vello artigo meu publicado na rede, ‘O comezo da historia de Ribadeo en internet’, onde queda dito que ámbolos dous puxemos o noso gran de area nesa historia dixital de Ribadeo. O que se celebra hoxe, […]


“Mazás”, por Antonio Gregorio Montes

06-03-19
Lembro coller mazás das árbores. Lembro ver como as mulleres viñan en coche de liña ó mercado a traer os seus produtos, entre eles, mazás. E logo, velas nas tendas… ata hoxe. Hoxe fixeime nun posto tradicional dun mercado tradicional nas mazás. Cinco variedades, todas lozanas, brilantes, todas iguais. Todas, cunha etiquetiña pegada, cun número, […]


Artigo do grupo “Por nuestro faro”

06-02-17
Por boca do alcalde Grazas, sr. alcalde, por facilitarnos o traballo. A alcaldía fixo pública o pasado día 23 unha nota de prensa que asumimos plenamente e lle pedimos que lea como se fora dirixida por nós para vde. Para facilitarlle o traballo, fixemos algúns comentarios: “Eu quero falar das inxustizas e do desamparo ao […]


Na procura de información

25-11-15
Hai xa máis de tres semanas que deixei, en nome de O Tesón como entidade pero en función do acordado no grupo de defensa da illa Pancha, o seguinte escrito no concello: “(…) Expón Que en contestación do escrito enviado o 13 de xullo ó sr. Alcalde (entrada 2015-E-RC-8223) recibiu a pasada semana un escrito […]


Refuxiados? Non! Volkswagen!

27-09-15
As cousas, no seu sitio. Unha crise humanitaria (e polo tanto, tamén social e económica) a nivel continental (ou mesmo intercontinental, segundo como se conten os continentes) non pode facer fronte a unha fraude do fabricante de automóbiles maior (hoxe xa se fala de segundo, ou menos) de automóbiles do mundo. A fraude non é […]


A AVV O Tesón organiza actividades para a observación da eclipse de Sol en Ribadeo

14-03-15
O próximo mércores 18 de marzo a AVV O Tesón ten previsto usar o salón de presentacións da Casa das Letras para realizar unha charla sobre a observación da Eclipse de Sol do 20 de marzo. A charla será a partir das 20.00 horas. Falarase do que é unha eclipse, as características da eclipse en […]


Manifesto da plataforma Ribadeo en Común

03-10-14
Un grupo de veciños e veciñas de Ribadeo plantexámonos -como fan tamén noutros lugares de Galicia e de España- a necesidade de que a cidadanía participe e controle de xeito real a xestión dos asuntos públicos. A nosa iniciativa non vai dirixida contra ninguén, non responde ao interese de ningún partido ou grupo político político […]


Beben y beben y vuelven a beber

07-01-14
Beben y beben y vuelven a beber, los peces en el río … a razón dunhas cantas veces ó día durante un par de semanas (alomenos) os últimos -moitos xa- anos, iso é o que dicía unha e outra volta a panxoliña. Os peixes deben estar xa afogados. Ó comezo deste último conxunto de sesións […]


Santo e mártir

24-12-12
Santo e mártir Parece que en Ribadeo, dende a semana pasada, temos un santo e mártir, ó estilo do santoral clásico. Para compensar, tamén habería un fanático actuando de mala fe en contra do probe do santo. A cousa é que Balbino Pérez foi absolto pola Audiencia Provincial despois de non ter feito caso de […]


Que pasa coa herdanza dos Moreno?

05-01-12
Que pasa coa herdanza dos Moreno? Cen anos despois de que os Moreno comezaran a contribuír a Ribadeo con diversas obras, parece como se foran xa cousa do pasado e Ribadeo non tivera moito interese polo seu futuro. O futuro da herdanza viva dos Moreno e o futuro de Ribadeo. O último episodio, ata o […]


Alumnos do IES Porta da Auga interviron no congreso da Asocación de Ensinantes de Ciencias de Galiza

19-11-11
Nota de prensa: No día de hoxe, sábado 19 de novembro, unha representación de tres alumnos e un profesor do IES Porta da Auga tivo unha intervención no congreso da Asociación de Ensinantes de Ciencias de Galicia que tivo lugar estes tres días na Fonsagrada. Os tres alumnos, Andrea Vilar Álvarez, Pablo Ramos Muras e […]


16 000 €? Máis ben 160 000 €! (e pico)

11-10-11
16 000 €? Máis ben 160 000 €! (e pico) A AVV O Tesón xa dispuxo as participacións da lotería do Nadal. Cada participación do nº 70 566 vese ilustrada por tres fotos correspondentes a detalles de como quedaron as vidrieiras do cemiterio despois da agresión sufrida hai xa case un ano: a vidrieira mellor […]


A Casa da Ría de Ribadeo acollerá dúas observacións astronómicas os días 10 e 11 de agosto

08-08-11
Nota de prensa A CASA DA RÍA ACOLLERÁ DÚAS OBSERVACIÓNS ASTRONÓMICAS OS DÍAS 10 E 11 DE AGOSTO, SEGUNDO ANUNCIABA ESTA MAÑÁ O CONCELLEIRO DE MEDIO AMBIENTE. Ribadeo, 8 de agosto de 2011. A Casa da Ría acollerá dúas observacións astronómicas os días 10 e 11 de agosto, segundo anunciaba esta mañá o concelleiro de […]


Participando (e IV)

09-03-11
Participando (e IV) ‘Todas as enfermidades da democracia poden curarse con máis democracia’ (Alfred E. Smith, foi Gobernador de Nova York) Despois dunha introducción ‘histórica’ e unha pequena análise ó Regulamento Orgánico de Participación Cidadá de Ribadeo aprobado no pleno de xaneiro de xeito inicial, queda o remate da serie: as disposicións ó final do […]


Participando (III)

28-02-11
Participando (III) Se estás a ler isto despois das entregas anteriores (Participa, coño! 1 e 2), é que tes interese no tema. E un mínimo de información. Polo tanto, xa non se trata de chamar a atención cun titular malsoante, nin de facer ver que a pretendida participación pode ser unha imposición ou comenencia. Trátase […]


Participa, coño! (II)

22-02-11
Participa, coño! (II) Coido que antes de comezar a expoñer algúns cambios desexables no regulamento de participación cidadá aprobado inicialmente no pleno de xaneiro (non todos, senón isto sería demasiado longo), é cousa de ter unha visión xeral do documento. Saltemos cuestións menores, como os diversos formatos do texto, indicativos dun ‘corta e pega’ sen […]


Participa, coño!

14-02-11
Participa, coño! Coido que pode verse claro que o título leva en si unha contradicción. Dende a historia do regulamento de participación cidadá en Ribadeo ata as alegacións que deberan terse en conta, tentarei esbozar en varias entregas algo do que significa unha normativa que é, para a cidadanía, mesmo máis fundamental que o estado […]


Os 10 anos da Wikipedia e O Tesón

06-01-11
O próximo 15 de xaneiro a Wikipedia, proxecto distribuído de coñecemento libre, que se plasma nun conxunto de enciclopedias en internet, cumprirá 10 anos. Entre as enciclopedias ás que deu lugar está a Galipedia, (http://gl.wikipedia.org), consituída xa en referente para asuntos galegos, con máis de 66 000 artigos para consulta e medrando coa colaboración dunha […]


E esta noite os reis traerán …

05-01-11
E esta noite os reis traerán … (Escrito na mañá do 5 de xaneiro) Que che fai falla? Unha residencia da terceira idade? Un pxom? A aclaración do caso das vidrieiras da capela do cemiterio? A ver, … ti que pediches? – xa sabes que para que traian cousas os reis, hai que pedilas con […]


…Non había/haberá unhas vidrieiras…? Ideas para a recuperación

14-12-10
Despois da saír á palestra a denuncia de O Tesón da desfeita das vidrieiras do cemiterio, tal parece que o tema quixérase que pasara desapercibido: un único artigo na Comarca, de Pancho Campos (1), tras o da fin de semana no que saía nos medios a nota de O Tesón (2) e o artigo en […]


Ribadeo ten necesidades adultas

06-09-10
1992: Ribadeo perde a rama sanitaria de FP… un feito, como outros moitos de perdas que leva Ribadeo. Eficiencia na xestión, alégase unhas veces. Aforro de cartos, outras. Non hai xente abonda (conxunto das dúas anteriores, dando un rodeo), aínda outras. Mentres, segue a derrama. Agora tocoulle o turno ó ‘Bacepa’, nome abondo malsoante que […]


Os Cocos, pasado e proxección de futuro

30-08-10
O 16 de agosto de 2010 non foi un día calquera en Ribadeo. Houbo festa e saíron os Cocos, pero a festa sentiuse tamén doutro xeito máis profundo, nun lugar menos festeiro que San Roque, na oficina de turismo. Foi o día de presentación do libro ‘Os Cocos de Ribadeo’, festa esperada con motivo da […]


Ir de xira

16-08-10
Pasou a Xira 2010 en Ribadeo. Xira en portugués aplícaselles ás rapazas bonitas, pero aquí o significado é moi outro: a Xira de Santa Cruz ten o seu nacemento nunha romaría ad-hoc, na que a música de gaita galega, impulsada pola sociedade Amigos da Gaita, tiña a súa pedra angular. É dicir, a diferenza doutras […]


Medio Ambiente de Ribadeo oferta actividades astronómicas e unha ruta de sendeirismo

05-08-10
RIBADEO (FNC) .- A Concellaría de Medio Ambiente preparou diversas actividades astronómicas para a vindeira semana e tamén unha ruta de sendeirismo. Horacio Cupeiro anunciou que “o día 10 de agosto ás dez da noite na Casa da Ría haberá unha xuntanza para contemplar o ceo de estrelas de agosto. A actividade estará dirixida por […]


Os cativos resisten

28-07-10
Ribadeo segue puxante no turismo. A praia de Augas Santas, a célebre ‘as catedrais’, é unha referencia e parece que a costa de tempo e de visitantes, ata se comenten menos erros nas diversas informacións sobre a súa pertenza a Ribadeo. A oficina de turismo está chea día tras día, e nun momento calquera pode […]


Puro teatro

14-06-10
“Os españois teñen perdido a súa confianza nos políticos, o gran problema é a ausencia de ideas”. As verbas, que corresponden a Luis de Guindos, ex Secretario de Estado de Economía, puidéronse ver este fin de semana en varios xornais. Non estou de acordo. Mellor dito, si o estou na primeira parte, en que temos […]


Cabodano sen pena nin groria dalgo que tamén ten afectado a Ribadeo

02-06-10
Ribadeo dista algo máis de 150 km do de A Coruña. Dentro de Galicia, quitado zonas de Ourense, é dos puntos máis alonxados desa cidade. No que vai de século, cada curso académico, polo menos tres dos catro centros de educación xeral de Ribadeo teñen feito unha viaxe didáctica á Casa das Ciencias. Difícil será […]


Preto de 10.000 rapaces de 96 colexios de Lugo conmemorarán os Días da Árbore e da Auga coas actividades da Deputación

13-03-13
A Deputación de Lugo conmemora un ano máis os Días Internacionais da Árbore e da Auga, tras o éxito acadado coa convocatoria do pasado ano. Case 10.000 rapaces de 96 centros escolares lucenses participarán en diversas actividades que se desenvolverán de xeito simultáneo en toda a provincia os días 21 e 22 de marzo. A […]

20190618

Resistente galego

Lic CC-by-sa 3.0 de David Sebastian Liuzzo (Obra derivada: Alexandre Vigo), collida de https://gl.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:800px-EU_location_GAL.png.

Despois de ver as novas destes días sobre o terrorismo galego (ler por exemplo "¿Existe Resistencia Galega o es un bulo de Gobierno?" en eldiario.es), venme á cabeza a pregunta de se se me podería considerar de Resistencia Galega, máis aló de se existe, que parece que non. O que si coido que se me pode considerar, como a moita outra xente, é un resistente galego.
Resistente por seguir vivo e mal que ben, practicando a nosa lingua e procurando o ben da nosa terra e da nosa sociedade. Resistente por querer e aprezar cada corredoira e cada monte, transitada dende hai moito e presente na vida de moita xente antes de chegar a nós. Resistente por tentar ensinar que o desenvolvemento comeza por nós mesmos, abríndonos e aprendendo do mundo, e non na explotación dun mundo que non só non é só noso senón que tamén nos ten permitido vivir grazas a que non o estabamos expoliando. Resistente por ter claro que a terriña é só a parte máis achegada a min da Terra, á que por iso teño máis oportunidades de manifestarlle amor que, poñamos, a Suazilandia. Resistente por cousas así, coido que sinxelas, que veñen dadas de xeito natural, que non son exclusivas miñas, nin en termos xerais, nosas, aínda que as vivamos con certas características pola convencia coa nosa lingua, a nosa paisaxe, a nosa terra, os nosos amigos, a nosa sociedade.
Que eu saiba, non hai unha data de nacemento da resistencia galega. Considerar como tal o comezo dos irmandiños coido que extrapolar a partir de algo ben diferente. Un nacemento ós poucos, si. A medida que se ía configurando o país e os agravios á xente por parte de quen non só quería ter poder, senón máis poder. Algo que de diferente xeito se ten dado arredor de todo o mundo, mesmo contaminado con ansias supremacistas dun ou outro signo, escollendo uns ou outros enemigos ou apoiando e encumbrando líderes locais que coller como un símbolo máis, como forzamento á aglutinación dunha 'nacionalidade'. É dicir, dun illamento que contrapoñer a outros e que leva ó desprestixio do nacionalismo (dos 'outros' nacionalismos, claro!)
Como resultado, como resistente galego, si, formo parte da resistencia galega. Non me fai falta un carnet ou inscrición, xefe ou estrutura de funcionamento, nin tampouco recoñecemento. E ti?

20190101

O meu primeiro artigo para este 19 do 21. Pablo Mosquera

Os meus netos, Blanca e Nacho, pertencen ao século XXI. Para eles, o XX será algún que outro capítulo nunha novela ou mellor entre as páxinas de traballos historicistas. Pero por agora son felices. Están disfrutando por Disneylandia en París. E é que comparto cos meus fillos a necesidade que temos de estimular a imaxinación dos nenos, fuxir destas alienantes máquinas que para máis inri, necesitan explotadores sen escrúpulos que obteñan minerales no continente "invisible" de África. Si, dese lugar inmenso que lanza pateras con gentes desesperadas tratando de gañar as costas ao sur de Europa.
Unha Europa no bordo do fracaso. Coas súas capitais cercadas polo terrorismo islámico. A nova expresión para esa confrontación cavalgando cos outros xinetes do Apocalipsis de San Xoán. Unha Europa lonxe do humanismo e perversamente volcada no capitalismo global e mercader. Unha Europa da que sairá o Reino Unido, o que pode facer que os meus netos, para acudir á imperial Londres, teñan que facer uso do pasaporte. Unha Europa preocupada polo que egoístas autores para os dicterios, poñen en estado de alerta ante os "populismos".
Pero, ¿que son os populismos e quen os creou ? Precisamente eles, os moi ricos e ausentes do pobo. Unha vez máis, os parias constitúen lexións de proscritos que solicitan pan, dignidade e traballo. Non se conforman coas migallas das mesas solemnes e circunspectas de quen xoga á súa vontade co mando a distancia para os gobernos que os máis ilusos aínda se cren representan a democracia.
Na primavera, os meus netos seguirán sendo nenos. Non podrán participar nas eleccións sobre as que xa estamos asvertidos. Poden ser manipuladas por Rusia, China ou como de costume pola CIA. Hai santo temor polo "descontrol". ¿Que descontrol ? Todo aquilo que non poida ser dominado polos mandarines de turno. Os que cando se equivocan provocan a crise, que pagamos as clases populares.
Mira por onde na escola da vida chegamos á encrucillada. Popular e populismo, proceden do mesmo núcleo. Outra cuestión ben distinta é a súa causalidade e as súas consecuencias. Como no século XX, a gota derrama o vaso. Os silentes terían que estar atentos esperando que alguén cumpra a declaración Universal dos dereitos humanos.
E así, estes días, asistimos ás soflamas dos sucesores de Nostradamus. O novo ano chega cargado con desafíos. Para os románticos, vivir sempre foi un desafío. Para os ecoloxistas, disfrutar e soster o medio ambiente, contra os depredadores, unha revolución constante. Para os que temos visto substituír á Igrexa, con sede multinacional no Estado Vaticano, pola marioneta do estropallo na cabeza, ou por funcionarios de negro ao servizo do FMI, todo segue igual, pero pode chegar a ser peor, na xestión do medo.
A filosofía xa non ordena o pensamento. Ni está, nin se lle espera. Agora os predicadores embáucannos coa teoría do esencial. Un termo tan abstracto que abarca todo ou nada, depende de quen vaia a tal lugar coas súas demandas ou crencias.
Resumo. Teño ganas para que os meus netos aprendan que non hai revolución máis fermosa que a de sempre. A que comezou co Nacemento de Xesús. Cambiar o mundo, para que todos os seres humanos poidamos gozar dunha pequena zona de paz, saúde e liberdade.

20180501

Longa noite de pedra. Pablo Mosquera Mata

Mi amigo y compañero del Foro de Ermua, Agustín Ibarrola, creó en Vitoria, un monumento a las víctimas del terrorismo. En cada chiribita está el nombre de una víctima. Lo ideamos juntos en su casa de Oma

Maravillosos e inmortales versos de Celso Emilio Ferreiro-1962-.Son un símbolo del sentimiento humano frente a la violencia, como ejercicio subcultural, aplicado a modo de lo que denomino la "gestión del miedo".
ETA ya es un largo capítulo de la historia. Algo así como un elemento más para sentirnos sujetos de aquella leyenda negra. Los ingredientes: la espiral del miedo y de la violencia, muertos, heridos, amenazados, exilados, iluminados. ETA concluye con un comunicado y la entrega de las armas. Sabe a poco. Pero sabe a paz. Algo que buscábamos desesperadamente. Todos queremos más. Pero yo soy testigo de tiempos en los que nos hubiéramos conformado con menos. Simplemente con dejar de matar.
Ahora todos escriben sobre unha longa noite de pedra. Es lo que queda. Contar historias sobre el particular que duró medio siglo. Yo me quedo con la esperanza. Que mis nietos no tengan que vivir lo que vivimos mi generación y la de mis hijos. Que nadie tenga que hacer la maleta por miedo, a salir de casa y encontrarse con la muerte, para no regresar nunca más. Eso sí, con aquellos comunicados, concentraciones, manifestaciones, entierros, rostros compungidos y fotos espeluznantes, todo ello convertido en macabro escenario ritual que justifica debatir si el hombre es bueno o malo por naturaleza.
A los gallegos que vivimos el conflicto, siempre nos quedó Galicia para refugiarnos, curar las heridas del alma, reponernos del susto, recuperar la entereza y seguir trabajando. Los vascos, y lo digo ahora con la perspectiva del tiempo, no tenían a dónde ir. Su madre tierra era el asiento del terrible enfrentamiento. ¿Cómo dejar lo que son tus raíces, cómo renunciar al patrimonio físico y espiritual por miedo, en pleno siglo XX, cómo emprender el camino de la diáspora por un contencioso convertido en guerra sucia?.
Fueron muchos años, fueron demasiadas las víctimas, son muchas y profundas las heridas. No basta con aquel título de Gironella: ¡Ha estallado la paz!. Hace falta normalizar las relaciones humanas. Hace falta enterrar el rencor. Hace falta generosidad y construir la convivencia, que de por sí es el secreto mejor guardado para la humanidad. Si aun no hemos superado aquella oprobiosa longa noite de pedra que dejó cadáveres en cunetas y tapias de cementerios, tampoco será fácil perder la memoria histórica de lo acontecido en Euskadi o desde Euskadi en nombre de los Derechos Históricos de Euskal Herría.
Mientras contemplo la mar por el levante, me imagino la costa de los arrantzales, así puedo y quiero dar fe de tres hechos. Estuve allí y lo sufrí. Siempre tuve Galicia y la costa mindoniense como paño de lágrimas. Hoy, siento que de alguna forma contribuí a que cesara el uso de la violencia con fines políticos. Y es que deberíamos aprender. Hace falta menos política y más sociedad.
Amén.