Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta autovía. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes
Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta autovía. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes

20110726

Sobre a Ponte dos Santos, na Ría de Ribadeo

Recollendo info: Un modelo en Sketchup da ponte dos Santos (visible e manexable no navegador) e a copia (tomada do caché de Google dunha páxina que agora non se carga na web de fehcor, pero tamén se pode obter en http://www.tecniberia.es/index.php/proyectos/proyectos-de-asociados/proyecto-de-ampliacion-del-puente-de-los-santos.html) dun documento en relación ó desdobre, noticas da mesma web, unha nova da Voz sobre a legalidade da ponte (tomada do colexio de enxeñeiros), ...:

NOMBRE DEL PROYECTO

Proyecto de ampliación del Puente de Los Santos

SITUACIÓN

Sobre la Ría del Eo entre Galicia y Asturias

DESCRIPCIÓN

Proyecto de ampliación del Puente de Los Santos


El Puente de los Santos constituye en la actualidad el paso de la carretera CN-634, de San Sebastián a La Coruña, sobre la ría del Eo. El Puente de los Santos se ve afectado por la transformación en autovía de la CN-634, ya que se encuentra en la parte final del tramo Barres -Ribadeo de la nueva autovía del Cantábrico A-8, consistente en la duplicación de la actual CN-634. La ampliación del puente responde a la duplicación de la CN-634. Básicamente, la ampliación definida en el Proyecto de Construcción inicial del tramo preveía la construcción de un tablero metálico que envuelve al existente de hormigón, para poder incrementar la anchura de tablero existente desde los 12.00 m actuales a los 24.60 m necesarios para albergar la sección de autovía prevista.

El puente actual consta de cinco vanos de luces 75.00 + 3 x 150.00 + 75.00 m y un vano adicional de 12.00 m de luz , que salva un camino. La longitud total del puente es de 612.00 m.

La solución de ampliación adoptada finalmente consiste en ampliar el puente 6,30 m a cada lado del existente hasta conseguir una plataforma de 24,60 m de anchura. Esta ampliación se realiza con unas losas de canto variable, de geometría similar a la losa superior del cajón actual, que se apoyan en unos jabalcones, que llevan la carga al cajón del puente existente.

A partir del estudio de la capacidad resistente del puente existente puede concluirse que en las condiciones actuales el puente es capaz de soportar las cargas para las que ha sido proyectado, adecuadamente pero sin prácticamente ninguna holgura que le permita soportar cargas adicionales. Por ello, en la dirección longitudinal, se plantea un refuerzo mediante pretensado exterior situado en el interior del cajón existente, un refuerzo con estructura mixta en forma de cajón metálico relleno de hormigón en el paramento inferior de la losa inferior del cajón y una tercera alma situada en el interior de cajón, en el eje de simetría.

El pretenado exterior se sitúa en el interior del cajón del puente actual. Se han estudiado distintos tipos de trazado, jugando con el número de desviadores y el trazado en alzado, incluso sacando el pretensado por fuera del cajón. La solución óptima, finalmente adoptada, tiene un trazado poligonal con dos desviadores, aproximadamente a tercios de la luz, en los vanos de 150,00 m, y un desviador, aproximadamente a en el cuarenta por ciento de la luz, en el vano lateral. Este pretensado esta constituido por 8 tendones de 31 cordones cada uno. El pretensado se ancla en las riostras de pila y en los diafragmas de estribos. Los desviadores aludidos están previstos como diafragmas de hormigón situados en las zonas de desvío.

El cajón metálico que sitúa en el paramento inferior del cajón actual tiene sección trapecial con 90 cm de canto y ancho variable entre 1.20 m en la cara superior y 1.00 metro en la cara inferior y se extiende toda la longitud de todos los vanos. En las secciones próximas al apoyo, este refuerzo es debido a la necesidad de reforzar la capacidad resistente a compresión del hormigón. En las zonas de vano, este refuerzo es debido a la necesidad de reforzar la tracción del pretensado. En las zonas intermedias el cajón sirve de encofrado al relleno de hormigón que resulta necesario para proteger de la corrosión alas armaduras de cuelgue y de cortante que se introducen en la nueva alma.

La tercera alma se sitúa en el eje del cajón actual. Esta alma esta prevista de hormigón armado con barras de refuerzo de sección circular, por facilidad constructiva.

Transversalmente el tablero se amplia con unas losas de 6,30 m de anchura, a ambos lados del cajón existente. Estas losas se apoyan en unos jabalcones que se sitúan cada 5.07 m y que transcurren desde al mitad de la ampliación al paramento inferior el cajón existente. Debido al canto variable del tablero actual, los jabalcones tienen distintas inclinaciones.

Los jabalcones son elementos metálicos con sección cajón cuadrada de 0 ,45x0,45 0.01 m.

Estos elementos comprimidos se anclan en la losa de la ampliación por una chapa de 1,16x0,55 m, en la que se disponen los conectadores necesarios.

En su extremo inferior, los puntales se encuentran con una viga transversal, que se empotra en el cajón de refuerzo longitudinal, que también esta constituida por un cajón que varía su canto, aumentándolo a medida que se acerca al eje del puente, desde 0,498 m en el extremo hasta alcanzar los 0,90 m en la unión con el cajón longitudinal. El ancho de estas traviesas es de 0.45 metros.

Para poder incorporar las fuerzas que viajan por los jabalcones y la tercera alma, existe una conexión de las vigas transversales con las barras de la tercera alma, las cuales atraviesan la losa inferior del cajón actual.

Debido a la inclinación de los jabalcones aparecen unas tracciones en la losa superior que exigen una armadura adecuada para su resistencia y que debe ser continua a lo largo de toda la losa superior, es decir, que debe agregarse a la existente en la losa superior del cajón existente. Para estos esfuerzos, está previsto que se frese la losa del cajón actual unos 0,03 m y que se recrezca otros 0,03 m. De esta forma es posible alojar en el recrecido una armadura de diámetro 16 a 0,10 m que permite resolver adecuadamente estas solicitaciones. Para evitar un aumento de las cargas, se ha previsto sustituir el pavimento inicialmente previsto, de 0,06 m de espesor, por un aglomerado compacto de 0,03 m.

Las nuevas cargas derivadas de la ampliación no exijen unas dimensiones distintas de las existentes, en las pilas, siempre y cuando se tenga en cuenta la pérdida de rigidez que se produce debido a la fisuración.

Las cimentaciones existentes también deben ser reforzadas.

Desde el punto de vista estructural tanto las zapatas como los encepados no funcionan con las dimensiones y armaduras existentes. Las tensiones y las cargas de los pilotes aumentan, y, aumentan consecuentemente, los esfuerzos en los encepados y en las zapatas. Puesto que la armadura de estos elementos está dispuesta en el paramento inferior, inaccesible, el único refuerzo posible consiste en el aumento de canto de estos elementos. El aumento de canto debe ser tal que la armadura existente qu e no se puede reforzar sea válida para los esfuerzos del puente ampliado.


DESCARGAR PDF

DATOS

Tipología Estructural

Puente de Hormigón pretensado ampliado medianteuna estructura metálica a base de jabalcones y pretensado exterior

Propiedad

Ministerio de Fomento

Empresa constructora

DRAGADOS

Fecha de Inauguración

Octubre de 2008

Alcance del Trabajo

Estudio Tipológico, Proyecto de Construcción yAsistencia Técnica
--

Ingenieros europeos acuden a Ribadeo para ver la compleja ampliación delpuente de los Santos

Las obras de ampliación del puente de los Santos para que pueda acoger el paso de la autovía del Cantábrico (A-8) avanzan a un ritmo muy rápido, a pesar de que su complejidad técnica las sitúa como las más avanzadas de Europa de entre las de su tipo. De hecho, ingenieros de todo el continente viajan a menudo a contemplar in situ los trabajos para ver las soluciones técnicas discurridas por los ingenieros de Dragados, empresas de ingeniería y Fomento para conseguir desdoblar un tablero que no fue diseñado para soportar el peso al que tendrá que hacer frente.

Lo que básicamente hace única la obra del puente es que es la primera vez que se debe desdoblar un viaducto con diferente grosor según las zonas.

Los responsables de la obra añaden que eso fue necesario ejecutarlo además con condicionantes como mantener el tráfico abierto, uno de los mayores problemas con los que se encuentran, o la necesidad de mantener totalmente limpia la ría para evitar cualquier tipo de daño medioambiental.

Así, se diseñó ex profeso uno de los carros que se pueden ver ahora sobre el tablero. Concretamente, la primera de las tres grandes estructuras metálicas que hay ahora, la más cercana a Galicia. Fue necesario ensayar por primera vez diferentes técnicas de ingeniería juntas o recurrir a materiales de última generación, sobre todo a diversos tipos de hormigón muy especializados.

El refuerzo de las zapatas fue otro serio problema en el que hubo que lidiar con el mar, pero ahora, en unas semanas, comenzará a verse desde el exterior todo el trabajo, pues están a punto de empezar a construir lo que es la ampliación del tablero propiamente dicha.

El promotor de la obra, Ignacio García-Arango, cree que mereció la pena el esfuerzo porque consiguió salvarse la ría con un impacto visual mínimo y nulo para el medio ambiente.

Sofisticada maquinaria

La obra se puede realizar por la pericia de ingenieros y trabajadores, pero se acometerá en el plazo previsto gracias a la maquinaria utilizada, una amplia serie de artilugios de los que sólo dispone Dragados y una o dos empresas más en toda España. Así, por la obra desfiló una máquina que deshace el hormingón con agua caliente a presión, pero gracias a la cual se conserva intacta toda la ferralla. Uno de los carros, el de instalación del armazón metálico, es un prototipo diseñado para la ocasión. Los otros dos, para recoger escombro y hormigonar son más habituales, pero sus dimensiones son muy superiores a lo habitual y también fue necesario adaptarlos a las circunstancias.

El cableado pretensado fue necesario hacerlo mediante trabajos en vertical, en este caso muchos de ellos de la empresa ribadense Galacuatic. Las grúas utilizadas para poder mover estas grandes estructuras son a su vez aparatos fuera de lo común que no pueden encontrarse fácilmente. Todo ello, para poder abrir el tramo, en principio, hacia finales de agosto.

Paso peatonal

Ignacio García-Arango, uno de los diseñadores del proyecto fue el creador del puente original y es además asiduo visitante de Ribadeo y Tapia, reconoce que dejar el puente sin paso peatonal "hubiera sido imperdonable, una faena para la gente, así que decidimos incluir unas aceras al margen de la autovía para que se pueda seguir pasando, como siempre".

Tendrán un metro veinte a cada lado y García-Arango explica que "de momento no sé si se les colocará una valla metálica o uno de estos nuevos plásticos que hay ahora, pero se hará así", aunque sabe que forzosamente será algo incómoda, en el sentido de que tiene que estar perfectamente aislada de lo que es la autovía para evitar cualquier posible accidente.

P. Villapol e I. García / El Progreso (Ribadeo).


1.216 toneladas sobre el puente de los Santos

La prueba de carga del viaducto emplea 32 camiones y concita la atención de numerosos curiosos y vecinos l Se prevé que los coches puedan circular mañana sobre la estructura

Único en su especie. El jefe de la Demarcación de Carreteras de Asturias, Ignacio García Arango, dijo ayer del puente de los Santos que «es el primero del mundo que se ensancha a partir de una estructura antigua, por lo que cada paso que damos tiene cierto espíritu científico». En realidad, a base de ciencia y cálculos se ha hecho posible que la Autovía del Cantábrico surque ya la ría del Eo y una Asturias y Galicia. La apertura del tramo Barres-Ribadeo tiene la fecha aún por concretar; con ello, según dijo el delegado del Gobierno, Antonio Trevín, en Avilés, se completa la autovía en el Occidente un 64 por ciento.

El último trámite para abrir el puente, el de la prueba de carga, se queda en eso, en trámite. Según García Arango, «estas pruebas ya no tienen la incertidumbre de hace cincuenta o sesenta años, porque hoy ya tenemos garantías y conocemos el comportamiento de los materiales».

La prueba de carga comenzó hacia las 8 de la mañana con el cierre del viaducto y en ella participan más de sesenta personas entre técnicos, operarios y camioneros. Estos últimos -la mayoría de la Cooperativa de Transportes Avilesina- aguardaron su turno a cada lado del viaducto para situar sus pesados camiones y comprobar así la elasticidad del puente. Es un proceso largo que acabará hoy porque son numerosas las comprobaciones. En total, se plantearán seis estados de carga con los que se pretende obtener los máximos esfuerzos de flexión y torsión del tablero. Explica el jefe de la Demarcación, que «se prueban muchas circunstancias y por eso lleva tiempo, ponemos la carga en uno y otro lado del puente, en el centro? Medimos antes y medimos después para ver el comportamiento del viaducto. Es algo milimétrico, y por eso necesitamos que no haya tráfico, para controlar el peso en todo momento».

En total, participan en la prueba 32 camiones de 10,75 metros de largo, 2,6 de ancho y un peso de 38 toneladas. Es decir, el puente soportará un peso máximo de 1.216 toneladas. El Ministerio de Fomento escogió el fin de semana para efectuar las pruebas, ya que son los días de menos volumen de tráfico, al menos en materia de tráfico pesado. Las mediciones rematarán a las diez de esta noche. Mientras tanto, los vehículos que viajan hacia Galicia se desvían por la N-640 en sentido Vegadeo, y los que viajan en dirección contraria, por la N-642, entre Ribadeo y Vegadeo.

En total son veintiocho horas de corte, catorce cada día, entre las ocho de la mañana y las diez de la noche. Estos cortes son los primeros con carácter total que registran las obras del viaducto. A lo largo de los veinte meses que duró la obra se efectuaron numerosos cortes en uno y otro sentido de circulación, pero siempre fue posible cruzar de una a otra orilla. No en vano, fue éste uno de los retos del proyecto, duplicar la calzada del viejo puente con las mínimas molestias a la circulación.

El puente recibió ayer numerosas visitas de curiosos y vecinos de Asturias y Galicia que por fin pudieron atravesar el viaducto a pie, algo prohibido desde el inicio de los trabajos de ensanchamiento, en enero de 2007. Ayer las aceras permitieron recorrer los 600 metros de longitud del viaducto, que ofrece además una de las mejores vistas del estuario del Eo. Con la conclusión del puente, el tramo Barres-Ribadeo, de 4,6 kilómetros, está casi finalizado. García Arango indicó que quedan algunos remates, como por ejemplo las barandillas que protegen la acera del puente y que ayer instalaban los operarios.

Lo que no pudo el jefe de la Demarcación fue concretar la fecha prevista para inaugurar el tramo de autovía. Se prevé que los coches puedan circular a partir de mañana por el puente.


Asturias y Galicia unidas por la autovía con el desdoblamiento delpuente del Eo

Los presidentes de Asturias y Galicia, Vicente Álvarez Areces y Emilio Pérez Touriño, respectivamente, han inaugurado hoy el tramo de 4,6 kilómetros de la Autovía del Cantábrico (A-8) entre Barres y Ribadeo, que incluye el desdoblamiento del puente de 600 metros que cruza la ría que separa ambas comunidades.

La inversión que ha supuesto este tramo ha superado los 43 millones de euros -48 millones incluidas las expropiaciones-, lo que supone más de 9 millones de euros por kilómetro construido.

Las novedosas técnicas utilizadas han permitido aprovechar la estructura del Puente de los Santos que hace veinte años conectó por primera vez Asturias y Galicia por su costa y han hecho innecesario la construcción de un segundo viaducto sobre la ría.

Este aspecto ha sido uno de los más destacados por los responsables políticos de ambas comunidades autónomas durante la inauguración del tramo, dado que la ampliación del puente a cuatro carriles se ha hecho con un mínimo impacto ambiental.

La construcción de este puente, iniciada en enero del pasado año, ha absorbido el 65 por ciento del presupuesto de este tramo, y se ha hecho sin tener que paralizar la circulación en ningún momento y con la contratación de alpinistas para desarrollar algunos trabajos.

El puente original tiene una estructura de 600 metros de longitud y tenía una anchura de doce metros que ha sido ampliada hasta los 24,60 metros, con cuatro calzadas y dos aceras.

Varias empresas de ingeniería españolas han diseñado "técnicas absolutamente innovadoras en el ámbito mundial" para desdoblar el Puente de los Santos y han conseguido una "mejora ambiental evidente para la ría", ha subrayado el delegado del Gobierno en Asturias, Antonio Trevín, durante el acto de inauguración.

Trevín ha incidido en que la construcción de este puente supondrá para las empresas que ha participado en su diseño y desarrollo -Dragados, Apia XXI y Ginprosa- un "aval importante" para adjudicarse otras obras similares en todo el mundo.

El tramo Barres-Ribadeo ha entrado en servicio pasadas las 12:00 horas del mismo día en el que han acabado los trabajos porque, según Trevín, se ha dado prioridad la "seguridad y el rigor" a las inauguraciones, por lo que no se ha esperado a que la ministra de Fomento, Magdalena Álvarez, pudiese asistir a este acto.

Trevín ha subrayado que en poco más de 50 meses, el Ministerio de Fomento ha abierto 70 de los 107 kilómetros que configuran el sector occidental de la Autovía del Cantábrico a su paso por Asturias, lo que supone que el 65,4 por ciento está completado.

El próximo año se pondrán en marcha dos nuevos tramos (Muros-Dueñas y Dueñas- Oviñana) con lo que estará completada el 80 por ciento de la autovía.

En su opinión, la apuesta del presidente del Gobierno, José Luis Rodríguez Zapatero, por el noroeste del país es evidente y ha quedado también patente en los Presupuestos Generales del Estado para 2009, en el que se reflejan 100 millones de inversión para los tramos de autovía pendientes en Asturias.

En el mismo sentido se ha pronunciado el delegado del Gobierno en Galicia, Manuel Amejeiras, al señalar que los 86 millones de euros presupuestados para los tramos de esta autovía en su comunidad autónoma permitirán ir completando los 85 kilómetros de su recorrido.

Al acto han asistido además, entre otros, la presidenta de la Junta General del Principado, María Jesús Álvarez, así como alcaldes de la comarca y diputados autonómicos y el jefe de demarcación de carreteras de Asturias, Ignacio Arango.

--


La Voz de Galicia

domingo, 17 de junio de 2007
Las obras de la A-8 vulneran el estudio de impacto en la ría de Ribadeo
Los trabajos en el puente de los Santos han sido denunciados ante Medio Ambiente Xunta y Principado promueven que el estuario se declare reserva de la biosfera
 

Las obras que se están ejecutando en la ría de Ribadeo para reforzar las pilastras del puente de los Santos y desdoblar la plataforma en autovía vulneran el estudio de impacto ambiental. Esta circunstancia ha sido puesta en conocimiento del Ministerio de Medio Ambiente por un colectivo ecologista, la Plataforma pola Defensa da Ría, quien reclama una respuesta urgente para proteger el equilibrio de un espacio extremadamente sensible, que considera «pisoteado» por una empresa constructora.



La denuncia también ha sido remitida a la Xunta y al Principado, quienes promueven la declaración de reserva da la biosfera para el curso del Eo.



Ya en su momento el debate sobre cómo iba a superar la transcantábrica la ría de Ribadeo provocó polémica. Se consideraron diversas opciones y finalmente se optó por el desdoblamiento del puente de los Santos (de 600 metros de longitud), aprovechando las actuales pilastras. La obra, incluida en el tramo Barres-Ribadeo, fue adjudicada en septiembre del 2004 a la empresa Dragados Obras y Proyectos por 32,5 millones de euros, con un plazo de ejecución de 41 meses.



Lo cierto es que la información sobre cómo se duplicará el tablero del puente hasta alcanzar un ancho de 25,25 metros ha sido escasa. Fomento habló de la construcción de un cajón monocelular, que encerrará en su interior al existente. El apoyo se realizaría adosando semipilas nuevas dispuestas en el interior de los postes, encorsetando las pilastras desde aproximadamente la mitad del fuste hacia arriba. De ese modo no se tocaría el agua. Con el inicio del grueso de las obras se van conociendo más detalles y, en concreto, que al parecer las zapatas de las pilastras también serán reforzadas, elevándolas en torno a tres metros de altura. Para ello se ha instalado en una de ellas, la más próxima a la franja asturiana, una armazón metálica que una vez encajada y sellada permite trabajar en seco sobre la base. Esta operación se repetirá posteriormente en otras columnas.



Desde el gabinete de prensa de Fomento, tras contactar con la Demarcación de Carreteras de Asturias, afirmaron que la actuación en la ría ribadense se ajusta a los márgenes permitidos y no se incumplen las obligaciones legales, pero lo cierto es que se contradice con el estudio de impacto ambiental, muy riguroso en un espacio protegido como es la ría (Zona Zepa, Convenio Ramsar y Red Natura-2000).



En la resolución del 30 de julio de 1999 de la Dirección General de Calidad y Evaluación Ambiental, en su punto 1.22, se indica: «La ampliación del actual puente de os Santos sobre la ría del Eo se realizará sin que en ningún caso, ello suponga la disposición de nuevas pilas o la realización de cimentaciones u otro tipo de actuación en el interior de la ría; los trabajos requeridos para la modificación de esta estructura se llevarán a cabo desde el puente actual y se tomarán las medidas necesarias para asegurar que ni directamente ni indirectamente se afecte al cauce de la ría».



Incógnitas



La denuncia está clara: los trabajos no se realizan desde el puente; la estructura afecta al cauce de la ría, dificultando los flujos mareales, alterando las corrientes y facilitando el proceso de sedimentación y colmatación, y además persisten las incógnitas sobre si se van a realizar cimentaciones u otro tipo de actuación en el interior de la ría.



La actuación se produce además en el contexto del deterioro que ha experimentado la ría de Ribadeo en las tres últimas décadas, con la ejecución de diversas obras sin estudios de impacto. Así lo aduce la plataforma y se verifica al comparar las cartas marinas oficiales del Instituto Oceanográfico de 1986 y 1996, ya que en este período los tesones, o bajos arenosos del estuario, han crecido un 22%.


20140220

Ribadeo, autovía A-8, km 520, unha curiosidade

Hai anos xa que sucedeu. A 'primeira pedra' ante electoral do tramo da A-8 que Atravesa a N-634 á altura do alto dos pinos. Cerimonia informativa no que sería o propio cruce entre ambas estruturas, obviando que habería retraso no comezo en si. E logo, nada, no que respecta ó espazo empregado para a cerimonia. Unhas fotiños de onde como se atopa e como se atopa na actualidade:
 A foto inclúe varias referenzas para posicionalo: na parte inferior esquerda, a zona do centro comercial Eroski, na inferior esquerda, o camping Ribadeo. Cara á esquerda na parte superior, o aeródromo de Vilaframil. Na autovía do Cantábrico A-8/E-70, destaca a sinalización en amarelo da saída a Ribadeo, km 508.
A primeira das fotos, un cobertizo abandoado. Non se crea que foi onde se celebraron os 'pinchos', pois había unha carpiña para celebración.
 Á súa beira hai un espazo abondo amplo (uns 2000 m2), totalmente inutilizado. O que se ve na imaxe anterior é unha parte pequena, coa N-634 ó fondo. A pequena plataforma de cemento á beira da construción é a que recolle a foto seguinte, e un pouco máis aló hai amontoados uns sacos coa inscrición Sovitec Echostar, que deberan corresponder a pintura para estradas.
 O fito da celebración, o fito-fonte co km 620 da Autovía, vemos que quedou arrumbado pola realidade, no que se podería interpretar como unha mostra da falta de cálculo da autovía enteira: o fito ven coincidindo na actualidade preto da saída a Ribadeo, a única dende Galicia, no km 508. 12 km de diferenza con testemuña documental, algo así como un erro só do 2,4%, menor que outros erros mantidos, como a data da súa finalización.
 O estado actual dun dos montóns de sacos de pintura, totalmente solidificada unha volta ida a superficie do saco.
E un sorriso: o adorno dun fito do Camiño Norte como dato curioso, pintoresco nun lugar no que, xa daquela, o trazado do Camiño Norte estaba establecido por lugares a unha distancia duns 2 km no punto máis próximo.
Por certo, ó lugar, en parte valado, pero separado da autovía por outro valado, pódese acceder tranquilamente por baixo da ponte da autovía sobre a N634, pois en parte está totalmente aberto e a nivel.

20140819

Pensamentos lixeiros para agosto: a autovía do bo día/ Bo día? Autovía!

A8 soa como moi tech. Por que non chamala 'autovía bo día'?
Ó fin, se está mal día, estará cerrada, e se está regular, tamén. Fai como de indicador de bo tempo. Para que mirar a información meteo? Date unha voltiña ata 'a zona que ti xa sabes de autovía' e solucionado: está aberta? Bo día!
Tamén, serve como saúdo á vida. Está aberta? Sen perigo, pasa, desfruta, chega.
Un sorriso. Quizáis esa sexa a finalidade dos millóns invertidos, no aquí e agora: arrincar un sorriso a conta da estupidez. Da nosa, por suposto. Lembro que nos prolegómenos, ó ser difindido o anteproxecto, enviara unha alegación incluíndo só dúas cousas que rea capaz de colixir nos planos e pequeno informe, e que me pareceron máis aló da opinión. Tratábase de que a ladeira elixida daquela pasaba preto das Covas do Rei Cintolo, denotadas só como un punto a pesares da súa extensión, o que me facía pensar en que o estudo previo necesitaba unha mellora acusada. No mesmo estudo tamén se falaba de que os estratos do monte estaban a favor do corte, é dicir, se había un corte dun estrato para o trazado da autovía, entón había un perigo grande de que un estrato esvarara sobre o inferior e se viñera embaixo facendo surfing. Ben, iso parece que se atendeu, a cambio de facer... o que xa sabemos.
Por certo, se pasa estes días así pechada no verán, que porcentaxe de peches terá no inverno?

20230220

¿QUIÉN TIENE LA CULPA? José María Rodríguez Díaz (2008)

    O que denuncia José María nesta entrada segue a estar co mesmo coidado na actualidade, ao menos na maioría dos casos. É unha mágoa que non segiga a proposta feita por José María.

Domingo, 09 de noviembre de 2008

¿QUIÉN TIENE LA CULPA?

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 11:30

El día siete de este mes de noviembre la ministra Magdalena Álvarez procedió solemnemente a la inauguración y apertura del tramo Reinante-Barreiros de la autovía del Cantábrico.

Un tramo que, al igual que lo fuera el de Ribadeo-Reinante, está siendo muy criticado por los vecinos afectados por el paso de la autovía y por las autoridades locales barreirenses a causa de los muchos defectos derivados de su defectuosa ejecución. Defectos que ahora traen de cabeza a los vecinos que sufren en carne propia las consecuencias de esta situación.

Una de las principales deficiencias provocadas por este trazado es, sin duda, la alteración del discurrir natural de las aguas pluviales que bajan de la montaña. Aguas que antes buscaban su natural salida hacia el mar por numerosos arroyos y riachuelos labrados por la naturaleza. Los pocos desagües que dejó la obra de la autovía para dar ahora salida a los aluviones de agua que a veces se producen con las intensas lluvias, como pasó estos días pasados, parece que no sólo no son suficientes, sino que hacen que el agua se concentre y converja hacia ciertos puntos determinados formando grandes aluviones que luego provocan inundaciones. Otra de las deficiencias que se observan son los inadecuados accesos a los pueblos por donde atraviesa la autovía, como es el caso de la entrada a Ribadeo viniendo de Galicia y del que las autoridades locales de Ribadeo no se ocuparon hasta que ya no tenía remedio; y aún así lo hicieron con la negativa del PSOE, según dijeron los medios, a sumarse a la reclamación ante la Sra. Ministra para no disgustar a su partido, demostrando así cuales son los objetivos y prioridades a conseguir por parte del Sr. Pérez Vacas en la política. Todo esto añadido a otros graves inconvenientes derivados de la ejecución de la autovía, como es la desaparición de muchos viales tradicionales que dificultan gravemente la comunicación de casas y barrios y provocan que los vecinos tengan que recorrer largas distancias para acceder a sus propiedades. Estas y otras actuaciones, como el deterioro que las máquinas pesadas empleadas en la construcción provocan en los viales, son las consecuencias, muchas de ellas evitables, que ocasiona esta obra, tan añorada en su día por la mayor parte de los mariñanos.

Gente que en aquellos momentos tuvieron la oportunidad de exigir otro trazado alternativo que les ofreciera los mismos servicios, menos lesivo para el territorio y para su forma de vida. Gente que dejó que otros decidieran por ellos, en vez de preocuparse por las consecuencias futuras que les depararía la actual alternativa elegida. Gente que sólo miró para su ombligo y que pensó que esto no iba con ellos. Gente que, al igual que lo hiciera Boabdil, lloran ahora por lo que no supieron defender en su día. Gente que ahora no puede aducir ignorancia pues sabían de sobra que estas situaciones se iban a dar.

Pero de estos problemas, que hoy padecen los afectados por estas obras, no son sólo los vecinos los responsables. Son responsables también y sobre todo los alcaldes, pues es a ellos a quien incumbe velar por la buena marcha de todo lo que se mueve en su concejo. Es a ellos a quien corresponde preocuparse, ya desde el mismo comienzo de la ejecución de las obras, para que todo se desarrolle y se ejecute sin que los vecinos tengan que pagar las consecuencias de los errores u omisiones en la realización de las mismas. Lo sensato sería nombrar, ya desde el comienzo de su ejecución, una comisión de seguimiento de todas las obras que se hacen en su concejo, tanto las públicas como las privadas, pues tanto las unas como las otras suelen dejar casi siempre problemas pendientes. Las reacciones y los lamentos tardíos, hechos cuando las empresas responsables ya se han marchado, no suelen ser la solución de los problemas que nos dejaron.

Porque la carga de enderezar, luego, los entuertos provocados por estos errores y atropellos suele caer casi siempre sobre los hombros de los vecinos o del concejo, que viene a ser lo mismo. Las empresas se dan el piro o, a veces, desaparecen del libro de los vivos. Y ha de ser, luego, la administración local la que asuma la carga de rectificar los errores, cuando ello es posible, que no siempre lo es.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20070319

Cultura e autovía





Onte foi a representación de 'O avaro' de Molière no auditorio Hernán Naval. A adaptación e simplificación da obra ós tempos modernos non deixou mal sabor de boca e lembrou algús pasaxes e ideas ó público. Un só exemplo, cando se compara a falta de distinción do amor, pero tamén dos cartos, na elección das persoas, en cada un dos dous casos por causas diferentes.
Foi unha fin de semana ó Ribadeo, con oferta dende o de tapeo que volve por outra edición ó teatro de base clásica e factura moderna. Fin de semana das poucas que quedan xa nas que se pode pasear pola autovía, e na que os coches podían ir a sesenta vendo a paisaxe que a mesma estrutura lles nega a moitas vivendas que quedan pola parte interior do terreo e para as que a autovía é sobre todo un muro ben alto e groso.
As fotos, vistas dende a autovía na zona de Dompiñor e Piñeira, incluíndo o comezo da estrada de circunvalación e os contenedores da célebre posta da primeira pedra da autovía por parte de Cascos con motivo doutras eleccións, cunha fonte conmemorativa que quedou reducida despois a un tubo con auga por alí estrado.

20161111

Sobre un titular de hai varios días: 'Levarei a Fomento ante a xustiza se pasa algo na ponte'

O titular, collido de A Mariña de El progreso do domingo 20161106, continúa advertindo por boca do alcalde de que 'o tamaño das beirarúas é ilegal' (uns 70 cm, un pouco máis espaciosa a da parte norte que a que mira ó interior da ría), axustando máis adentro na nova que os motivos do titular son tanto o tamaño das beirarúas como a falta de iluminación da ponte, que xa dura anos e non é a primeira vez que sae a colación, despois da gresca entre concellos copartícipes e Fomento polo pago da enerxía eléctrica. Volve saír como nova a posibilidade de que Fomento peche as beirarúas porque di que non está permitido telas nas autovías.
Coido que é para pasmarse que Fomento, con todas as competencias transferidas, non se faga cargo da iluminación da ponte ou que ameace con cerrar algo que di ilegal -as beirarúas na ponte- cando foi o mesmo ministerio quen o fixo. Mais aquí o que quero é lembrar algunha cousa sobre a autovía e a alcaldía en relación coa ponte.
Anos antes de que a ponte fora habilitado como autovía, xa ten habido algún accidente dun peón que levou a urxencias a algunha persoa (estoume lembrando dun caso particular dun coñecido da Veiga). Antes, durante e despois da actuación para convertilo en tramo de autovía, neste blog preguntábame que pasaría coas bicicletas (ver 'A ponte dos Santos' -comentarios-, 'de bicis', 'Á beira da Ponte dos Santos e á súa sombra'), e o Tesón tentou que o concello se mobilizara para mellorar o discurrir das bicis pola ponte, ou para que o concello tomara diversas iniciativas sobre a circulación ('nove meses sen resposta', '20110919 pleno', ... ). E, xa coa nova disposición da ponte-autovía, o alcalde ten participado nunha manifestación de ciclistas convocada polo Club Ciclista Eo na mesma ponte a raíz dun accidente dun ciclista (ver 'bicis reivindicativas en el Puente de los Santos', na Voz de 19 de nov. de 2012), para reclamar melloras ou alternativas ('as bicicletas non teñes ás'). E...
A histoira da ponte dos Santos xa vai sendo longa. E a actuación do concello en relación ael non é lineal. Agora fala de levar a Fomento ante a xustiza nun momento no que nunha vía cedida por Fomento a Ribadeo, fronte ó Vilar, xa se teñen sucedido varios accidentes a pesar da alerta veciñal e despois de pasar a oportunidade da protesta ciclista e levar tempo xa sen luz...

20070927

Que bonitiño que é ou 'as Reservas da Biosfera saen gratis'

Recopilemos: unha zona que inclúe a ría de Ribadeo, e que se extende por Asturias e Lugo foi declarada Reserva da Biosfera. Con ela, o terceira parte da provincia de Lugo é Reserva da Biosfera. Por se alguén se facía ilusións (algún alcalde querendo capitalizar o tema, pro exemplo), ven a conselleira asturiana correspondente e enméndalles a plana: 'é un título honorífico', di. Ou sexa, o cativiño é bonitiño, porque total, para o que costa dicilo...
O que non significa que non se poda rendibilizar dalgún xeito. Como propaganda, por exemplo: estamos nunha Reserva da Biosfera, terán dito Calvo Sotelo e demáis como representantes ribadenses estes días en Madrid a contas de representantes ribadenses na xuntanza das vilas mariñeiras da España verde. E, ademáis, xa chega a autovía dende Asturias (bo, case, é unha pequena mentirixiña), aínda que pola parte de Galicia (de onde veñen menos turistas, non fai tanta falla) a autovía non será completa ata 2011 (e de aquí aló, os retrasos que acumule).
Solucionará o vivir nunha Reserva de Biosfera o ruído da noite? Fernando, que vivimos nunha reserva da Biosfera, non debe haber problemas de aparcamento! ... coido que non é por aí: se se usa como propaganda para atraer turismo, ó mellor os problemas medran, non diminúen.
Ademáis, así aínda hai unha compensación / explicación para o tema da autovía: somos unha Reserva da Biosfera, a autovía ten que pensarse moito e por eso é lóxico que acumule retraso... ou aínda, para que queremos inversións estatais, se xa temos as subvencións que representa a marca 'Reserva da Biosfera'? Nun mundo de imaxe e símbolos, onde o real se difumina no virtual e as apariencias son puro teatro da vida (xa o teatro clásico español afondaba neste concepto), aquí temos outro fito máis nese sentido: como moito, un recoñecemento de que a zona aínda se vai mantendo ben porque 'tivo a sorte' de non estar moi desenvolta, non unha protección inmediata para que se manteña mellor, desenvolvéndose dun xeito saudable..

20100803

Sen obras

Pouco a pouco non, senón ás presas, fóronse paralizando as obras da autovía en diversos tramos, de xeito que agora parece que só quedan en marcha as correspondentes a Barreiros-Lourenzá. Hai alcaldes que protestan, e non debe causar extrañeza: representa un pao en diversos aspectos.
En primeiro lugar, de xeito inmediato, o emprego. O efecto do emprego non é desprezable, aínda que sexa de xeito transitorio, e máis se se considera a época de crise. Pero a pesares da importancia do tema, as obras non deberan ter como obxectivo primario as mesmas obras, dicir, ter como fundamento para realizalas o emprego, senón un resultado posterior, en este caso, a mellora das comunicacións.
Ise sería o segundo punto: o que representan de retraso das comunicacións cara ó futuro. Nunha zona que tradicionalmente non estivo moi ben comunicada co centro da provincia, de galicia ou da penínusula, e tampouco gozou de moi boas comunicacións internas, este retraso supón unha desventaxa comparativa na economía da zona respecto doutras.
En terceiro lugar, algo non menos importante aínda que hai que esperar que sexa circunstancial: mentras se realizan as obras as infrastruturas están en precario. Prodúcense inconvintes diversos, dende as riadas (neste caso, está visto que o inconvinte é máis que temporalmente circunscrito ó tempo de obra) ata os atrancos nas vías de comunicación xa existentes, que a parte de non ser 'tradicionalmente boas' como dixen arriba, últimamente estaban sendo descoidadas nalgúns tramos, quizáis á espera do remate das obras da autovía. E os impedimentos nos tramos xa existentes na actualidade non son desprezables.
A parte, hai cousas que se poden considerar máis pequenas, pero que tamén deberan ser xulgadas. Poñamos por caso, o balance das relacións económicas. Hai xa tempo que falei do efecto 'sal no zapato' (ou aquí) e isto váino incrementar: se Ribadeo xa cadraba dende hai moito, por mor das comunicacións, na órbita económica ovetense, o deixar autovía feita cara ó centro de Asturias, e máis impedimentos cara a Galicia, vai incrementar evidentemente as relacións cara ó leste en relación coas mantidas cara ó oeste, mesmo podendo implicar cambios sociopolíticos. A Ribadeo aféctalle ademáis o tema de que o esperado acceso por Vilaselán dende Galicia será con toda seguridade esperado durante máis tempo. E iso tamén é economía.
Máis? Pois si. O anterior é un comentario cinguido a unha actuación en marcha na nosa zona, o completar a autovía. Pero está demostrado que a potenciación de autovías en España foi unha medida na que interviu un lobby de empresas de producción de coches para a promoción de vías de comunicación rodada a nivel europeo. Que ben que grazas ós produtores de coches deuse un impulso ó transporte por automóbil... en detrimento da potenciación doutros tipos de transporte alternativo, como o ferrocarril, ou mesmo das comunicacións en xeral, incluída a banda ancha de internet. E da alternativa do ferrocarril na zona, sabemos algo, nas circunstancias nas que está e a alternativa realque representa na actualidade, co corte da via no mesmo termo de Ribadeo hai pouco. Pero é moito meterse agora a tratar esta comparación (incluíndo custes finais, ecoloxía, etc) polo que curto a entrada cunha coincidencia: o anuncio dos recortes da inversión en estradas e a case inmediata paralización de obras produciuse con poucos días de antelación ó anuncio de que as vendas do sector do automóbil voltaron a caer en período mensual máis dun 40% despois dunha tímida recuperación mes tras mes durante aproximadamente un ano. Pensaría o goberno algo como para que estradas sen coches ou estaría pensando nalgo 'máis profundo'?

20221027

Crónica dunha viaxe / 02 O Cádavo - Ponferrada

 Crónica dunha viaxe / 02 O Cádavo - Ponferrada

     Levantarse a mañá do segundo día, segunda etapa, dá un pouco de pereza. O punto final (que non meta, non se trata dunha competición) queda aínda moi lonxe, e o corpo aínda non está recuperado do cansazo do primeiro día nin colleu a rutina diaria.

    A partir de agora, territorio novo para a bicicleta. Polo deseño de programa previsto, vai pasada a primeira dificultade montañosa, pero será este día o que pase a segunda, nunha etapa longa para acortar a próxima, máis complicada por ter que subir a Cruz de Ferro dende o Bierzo. 

    Saír do Cádavo cara ó sur, costa abaixo, significa un novo cambio de cunca, de novo á do Miño polo seu afluente Neira. Será o primeiro de varios cambios semellantes en canto ó escorrer da auga, que non en canto ó esforzo necesario para pasalos. Despois, polo Cereixal (760 msnm) paso á cunca do Navia, primeiro vía Cruzul e logo, directamente, de novo escorrendo as augas cara ó Cantábrico. Chegado ó Pedrafita (1108 msnm), unha nova conca, a do Sil, vía o río Valcarce, con augas que rematarán no Miño e logo no Atlántico por Camposancos.

    Ó pouco do Cádavo, un recorrido pola sinalada como Via XIX Romana, e chegada á capela de Todón, xa rematada a costa abaixo. Tras superar un pequeno alto, Becerreá pásase rápido pola axuda da gravitación, e chégase ó paso sobre o río Cruzul, podendo observar tres pontes, do modesto vello da N-VI, ó novo, polo que pasei, e ó da A 6, aínda máis alto e impoñente. 

    A chegada ás Nogais despois doutra pequena subida e o paso do primeiro túnel de estrada nacional, anuncia a subida do día, o Pedrafita. Pasar un túnel en curva nunha estrada nacional en bicicleta por primeira vez dá un pouco de medo, pero o tráfico era escaso.

Torre de Doncos, dende o mirador, e igrexa de Pedrafita do Cebreiro.

    Ó pouco de comezar a subir cara a Pedrafita, unha parada no mirador da torre de Doncos é gratificante. Tanto, como desoladora un pouco máis arriba a entrada que conduce a Doncos por baixo da autovía dende a N-VI. Unha poboación illada nun lugar xa abondo illado de por si.

Entrada a Doncos dende a N-VI.
    A subida a Pedrafita, de temida, faise máis curta do esperado. No medio, algunha parada máis, para quedar coa imaxe dalgunha vista, algunha ponte, ou as xuntas de dilatación sobre as que vou pasando, cun sistema que agora coido que xa non se usa. E en pedrafita, un cafetiño e un apunte da igrexa. Pequena, pero como apuntou un parroquiano, 'somos poucos, chega'.
    Caída a ponte da A 6, a autovía cortada, desviación de tráfico pola N VI, perigo, pero ningún aviso especial. A baixada duns tres quilómetros lévame sen previo aviso á autovía. Volvo atrás uns metros, crendo que me equivocara e que podería pasar pola estrada, pero non. Cabe o volver cara a Pedrafita, subindo, pero logo, que? Como baixaba? Calculando a distancia ata que poida saír da autovía, uns nove quilómetros que me van levar menos de un cuarto de hora, sigo costa abaixo rápido e sen incidentes, exceptuando dous turismos (casualidade que os dous fosen de gama alta?) que pitaron ó paso.
    Unha vez en Vega de Valcarce, o carril do Camiño reláxame ata chegar a Vilafranca do Bierzo. É hora de comer, e aproveito tamén unha fenda de vista para tomar un apunte.

San Nicolás, dende a praza Maior de Vilafranca do Bierzo.
    Pola tarde, xa suave de perfil (o que facilitou unha boa velocidade) e parte por estradas secundarias ou camiños, chego ó destino do día, no lugar de Santa Martina, Ponferrada. No tramo recorrido, algo que non observara indo pola estrada: o sistema de canles de rego nesta zona berciana.
    Aproveitando o apoio, unha volta pola vila ponferradina ven ben despois dunha etapa duns 94 km cun desnivel duns 930 m, pasados tras cinco horas en bicicleta.
Entrada á fortaleza templaria, Ponferrada

    Crónica dunha viaxe

    Crónica dunha viaxe / 0 Atravesando a península 

    Crónica dunha viaxe / 01 Ribadeo - O Cádavo

    Crónica dunha viaxe / 02 O Cádavo - Ponferrada    

    Crónica dunha viaxe / 03 Ponferrada - Astorga

    Crónica dunha viaxe / 04 Astorga - León

    Crónica dunha viaxe / 05 León - Villarmentero 

    Crónica dunha viaxe / 06 Villarmentero - Burgos

    Crónica dunha Viaxe / 07 Burgos - Santo Domingo de Silos 

    Crónica dunha viaxe / 08 Santo Domingo de Silos - Soria

    Crónica dunha viaxe / 09 Soria - Calatayud    

    Crónica dunha viaxe / 10 Calatayud - Calamocha 

    Crónica dunha viaxe / 11 Calamocha - Teruel  

    Crónica dunha viaxe / 12 Teruel - Teruel

    Crónica dunha viaxe / 13 Teruel - Barraques  

    Crónica dunha viaxe / 14 Barraques - La Vall d'Uixó 

    Crónica dunha viaxe / 15 La Vall d'Uixó - Sagunto  

    Crónica dunha viaxe / 16 Sagunto - Valencia 

    Crónica dunha viaxe / e 17, rematando

20080614

Documentos de impacto ambiental do entorno ribadense

Remato de publicar diversos documentos relacionados co impacto ambiental de obras no entorno ribadense. Están sen comentar, como corresponde a Ribadeo historia:
Aprobación expediente / trazado da autovía A-8 en Galicia
Declaración impacto ambiental ronda oeste de Ribadeo (circunvalación)
Estudo impacto ambiental autovía en Galicia (Ribadeo-A6)
Nota de prensa da posta en funcionamento da autovía (Ribadeo-Reinante, 15/05/2007)
Declaración impacto ambiental autovía A-8 (tramo que inclúe a Ponte dos Santos). O tema referido a que non se podía tocar a base das pilastras, denunciado polo seu incumprimento, está na páx.32773 do BOE (3ª das imaxes), especificando: "1.22 La ampliación del actual puente de los Santos sobre la ría del Eo se realizará sin que, en ningún caso, ello suponga la disposición de nuevas pilas o la realización de cimentaciones u otro tipo de actuación en el interior de la ría; los trabajos requeridos para la modificación de esta estructura se llevarán a cabo desde el puente actual y se tomarán las medidas necesarias para asegurar que ni directa ni indirectamente se afecte al cauce de la ría ni a su entorno. La anchura de la mediana en el puente modificado será de un metro, mínima absoluta prevista en la citada Instrucción de Carreteras.". A notar ademáis, o nome da ría de Ribadeo usado por Fomento, nome que se repite unha e outra vez nos documentos sen que ó parecer ningunha entidade se emitira ó Ministerio para a adecuación da errónea denominación.

20111217

Indo un pouco máis aló

Pola estrada, en Ribadeo, deseguido se pode saír á autovía se se quere ir pola costa. Para seguir máis aló de Barreiros, polo momento, non.
Dese tramo 'máis aló de Barreiros' está a falar estes días a prensa. Onte, sobre a publicación do impacto ambiental (que na prensa foi tomada case como un 'comezo de obras'), hoxe, a traverso dunha carta que lle bota en cara ó goberno de Barreiros a defensa das urbanizacións e non do progreso asfaltado.
Coido que é cousa de botarlle unha ollada, comezando pola última páxina, o mapa dos tramos estudados. Así, por exemplo, será doado distinguir que Foz cambiou de posición dende a beira da súa ría ata a desembocadura do río Ouro, mentras Barreiros decidiu ir pola súa conta ata o monte. Non será tan doado ver como afecta a construcción ó entorno da basílica de San Martiño, porque prudentemente se obviaron no plano cousas como liñas de nivel, e tampouco será xa doado lembrar que un entronque de 1km é a necesidade do paso entre autovía e actual estrada, e polo tanto, xa posto o entronque e coas normas de construcción de autovías na man, resulta ser o punto de entronque tamén entre a autovía e onovo tramo da costa, apartándoo así da beiramar por abondos km.
Entendámonos, non é que sexa partidario de que a autovía vaia pola beiramar, senón que constato como o encadeamento de decisións pode condicionar o futuro, mentres que esas decisión son tomadas á lixeira sin importar que os datos traídos e levados sexan falsos, tratados tamén á lixeira.
Máis aínda ó fondo, quedan outras cousas, como decisións estratéxicas. Aí está a potenciación do ferrocarril de novo postergada en aras da potenciación dun transporte que non se pode manter, como é o modelo actual de uso das estradas, en medio dun aumento de custes do combustible, un aumento de contaminación no que boa parte da culpa a ten o transporte por ese modelo, e dun enfrontamento a un cada vez máis próximo remate das reservas de hidrocarburos.
... e, máis na superficie, podemos observar na sexta ou sétima páxina do documento como entidades como os concellos de Foz ou de Barreiros non foron precisamente colaboradores entregados para tentar facer as cousas ben. Ou, como, despois de alegacións, as propostas do promotor son deletéreas, como o 'axuste do trazado no entorno de San Martiño', sen maior especificación nin referencia ó que libra o 'axuste'.
Iremos máis aló, consumindo máis e posiblemente sen saber moi ben como nin por que.

20171219

Achegándonos á autovía con unanimidade

O que se pretende

Plano do PXOM actual, centrado na zona do novo acceso pretendido.

O achegamento de Ribadeo á autovía é desexable. Así o ven os grupos políticos en conxunto. Queda moito para abrir o acceso ás rotondas de Vilaselán vindo de Galicia, pero esa é parte da idea, cara a un futuro non moi lonxano como aparece na nota de prensa do concello. Polo momento, preténdese facilitar o acceso a Ribadeo dende a estación do tren de Vilaoudriz, desenvolvendo o PXOM nunha zona de terreos sen casas, pero que limita con outra abandoada.
A nota de prensa do concello:
O ASUNTO DEBATERASE EN PLENO EXTRAORDINARIO ESTE MARTES
Novo viario
18/12/2017
O Concello traballa na redacción dun novo proxecto para a creación dun viario que comunicará a rotonda da A-8 en Vilaselán coa avenida Rafael Fernández Cardoso. Este asunto conta co apoio de todos os grupos políticos. O alcalde, Fernando Suárez, dixo que o obxectivo é aprobalo e sometelo a información pública.
O rexedor ribadense manifestou: "cabe destacar unha vez máis a importancia de que un Concello poida ter un plan xeral de ordenación municipal vixente de acordo coas leis estatais e autonómicas, e de aí que estamos desenvolvendo pasiño a pasiño, aspectos fundamentais para o futuro de Ribadeo, non para o futuro dentro de trinta anos senón para o futuro máis ou menos inmediato".
Fernando Suárez declarou que "levamos máis dun ano traballando na redacción dun proxecto de creación dun novo viario en Ribadeo que comunicará a rotonda da A-8 en Vilaselán coa avenida Rafael Fernández Cardoso. Será a través dun novo viario e cunha nova rotonda a situar xusto a carón da antiga estación do tren mineiro".
O alcalde comentou que "é un proxecto que deberían desenvolver os propietarios desa bolsa de solo, que son dúas categorías de solo por unha banda solo non consolidado e pola outra solo urbanizable. Pero o Concello quere anticipar a execución deste viario, deste sistema xeral básico, por interese público. Isto é así porque quizais os propietarios desas bolsas de solo non teñan interese nestes anos actuais ou nos vindeiros. De aí que o Concello, por interese público, pode subrogarse esa obriga, e pode iniciar a execución ou executar o viario, sen prexuízo de que o que poida investir o Concello, hai que ter en conta que a obra se aproxima aos 500.000 euros e a previsión de expropiacións aos 200.000 euros, sexa posteriormente reintegrado ao Concello polos propietarios deses dous polígonos urbanísticos". O orzamento total (licitación, expropiacións, seguimento e control ambiental e IVE) ascende a 764.000 euros.
Suárez Barcia explicou que "isto foi tratado a semana pasada nunha comisión informativa, que teño que dicir que contou co apoio unánime de todos os grupos da Corporación, o cal é boa cousa porque o urbanismo en Ribadeo sempre o tratamos de maneira unánime entre todos, e aí está amosando día a día toda esa potencia. Nas Catedrais, para o conxunto histórico e para diferentes solos que antes estaban sen uso e que se lles pode dar un uso racional e con beneficio para o interese xeral".
O rexedor engadiu que "queremos agora aprobar inicialmente este proxecto, sometelo a información pública para que todo o mundo, os cidadáns en xeral e os posibles propietarios en particular, poidan ver de primeira man cal é a nosa pretensión, poidan alegar o que estimen conveniente, para que poidan incluso anticipar os terreos afectados ao Concello, a fin de que no seu momento no reparto de cargas e beneficios xa teñan saldado todo isto".
Fernando Suárez subliñou que "queremos sobre todo dar unha participación pública porque me parece moi importante para o futuro de Ribadeo, pero para o futuro inmediato nestes anos vindeiros, a posibilidade de que alguén desde autovía poida acceder a Ribadeo sen ter que usar sempre necesariamente a avenida da Ría de Ribadeo, que é o único enlace practicamente que temos da autovía. É importante que Ribadeo poida ter polo tanto estes dous enlaces, estes dous accesos, e ao mesmo tempo desenvolver unha zona que a día de hoxe está bastante esquecida, no que ten que ver coa traseira da estación vella do tren mineiro de Ribadeo a Vilaodriz".

A estación do tren de Vilaoudriz,nunha imaxe de hai dous anos

20160421

A autovía e Ribadeo, 16 anos atrás

Outros papeis máis. 16 anos atrás eran nova nos xornais, e fíxenme cuns planos. Os planos das posibilidades da autovía, das rutas que estaban naquel entón sendo estudadas especifican ó seu pé 'marzo de 2000'. Mirados dende hoxe, ofrecen esas posibilidades en retrospectiva. Unhas posibilidades que non contemplaban as glorietas de Vilaselán (folla 1, e en parcial, embaixo) ou que miraban a conexión coa estrada de circunvalación cou outros ollos ben diferentes: pasando pola actual rotonda dos Garitos/zona comercial (máis abaixo, folla 2). Ou tendo dúbidas aínda da alternativa para atravesar a rasa pola beira do mar un bo cacho ou meterse cara ás estribacións dos montes (terceira imaxe, tamén na folla 2)
Ó final, como sabemos, escolleron a 'alternativa 2', facendo o requiebro do camiño que aparece na parte dereita, case centrado. En planos sucesivos , outras posibilidades van aparecendo na lembranza.
Quedan os planos, e poderían quedar tamén outras facetas daqueles tempos, pero son abondo máis difíciles de poñer en papel que a reprodución duns planos. As loitas polo paso da autovía por Vilaselán ou outros lugares, o paso pola ría... quedarán impresas na cabeza dalgunha xente e sería cousa de que non se esqueceran. Esperemos que non o faigan.
Un aviso: son vinte megabytes, e tarda en descargar, motivo polo que o poño ó final, para ir vendo mentres a entrada... E lembrar asemade que se pode descargar ó ordenador, pero hai que asinar na aplicación.

20110803

Nove meses sen resposta

* Un caso relativo ó tratamento da información no concello, coido que unha curiosidade -máis que un non querer facelo-, pero de calquera xeito, un non facilitar información corrente que debera ser facilitada. *
Hai nove meses, a comezos de novembro pasado, O Tesón fixo dúas preguntas para ser respondidas ó finalizar o pleno daquel mes. Non se contestaron e comezou unha situación que da como resultado que se teñan contestado preguntas posteriores pero non as prantexadas daquela, mesmo tendo coincidido en parte con preguntas relacionadas por algún grupo político en plenos posteriores. Non vou detallar aquí algún detalle do transcorrido nos nove meses: algúns deles terían servido como atenuantes, outros como agravantes, pero a cousa é que algo presentado o 11 de novembro pasado aínda non ten resposta.
Por partes. Hai anos que, a instancias de O Tesón, viu a luz en Ribadeo unha regulamentación mínima de resposta por parte dos integrantes no pleno á cidadanía. A parte correspondente da acta onde se aprobou esa participación descafeinada (correspondente ó pleno de 13 de setembro de 2004) está recollida en http://ribadeo-historia.blogspot.com/2008/05/acta-do-pleno-do-concello-de-ribadeo-de.html. O sistema de preguntas así permitido, con todas as restriccións impostas, foi usado polo Tesón de xeito consistente pleno tras pleno, na grande maioría dos plenos ordinarios.
Así as cousas, as preguntas presentadas ó pleno do pasado novembro de 2010 eran:
"1.Tendo xa inaugurado o ascensor, e vendo a súa necesidade de coidados, solicitamos coñecer o estudo económico para o seu mantemento e funcionamento, ou, no seu defecto, o custe de mantemento dende a inuguración ata a actualidade.
2.Vendo que segundo art. 38.1 do “Regulamento Xeral de Circulación”, está especificado que “os conductores de bicicletas maiores de 14 anos poderán circular polos arcenes das autovías, salvo que por razóns xustificadas de seguridade vial se prohíba mediante a siñalización correspondente. Dita prohibición complementarase cun panel que informe do itinerario alternativo”, notamos que no caso da autovía en Ribadeo aparentemente se cumpre isto. Por elo, solicitamos saber por que non hai itinerario alternativo ou por que non se elimina a prohibición expresa que aparece na entrada da autovía, ou alternativamente, as xestións realizadas para a normalización da situación."
En canto ó punto primeiro, a dicir de xeito complementario que nalgún pleno foron expostas contas parciais correspondentes a consumos do ascensor, é dicir, o pago de diversas facturas soltas, pero non un cálculo consolidado (previsión ou sinxela constancia de datos pasados) do que costa mantelo e conxunto. E a petición, de diversas formas, xa fora prantexada con abonda anterioridade ó pleno, mesmo á súa construcción.
Mentras, tense dito de manter cerrado o mamotreto en época de pouca afluenza de visitantes, pero aí segue.
En canto ó servizo para que as bicicletas podan atravesar a ponte dos Santos, trataríase de que o paso fora o máis fluído posible. Calquera que atravese a ponte en bici, e hai unha morea de casos, sabe que o espazo, a anchura, é reducida, incrementándose aínda a estreitez nalgún punto debido ó sistema de colocación do valado separador entre o paso habilitado para peóns en bicis e o de automóbiles. No Tesón somos tamén conscientes de que non é tampouco normal que unha autovía teña un paso de peóns súa beira, pero tampouco é o único caso.
Mentras, non hai alternativa, e esta é unha cuestión que incide na afluencia ás praias aturianas ou na visita de xente residindo nas Figueiras, por exemplo, e súmase ó deficiente acceso a Ribadeo dende Asturias nas glorietas de Vilaselán, aínda sen noticia de solución.

20160506

O Fiouco, néboa explicada (que non resolta)

Avanzando a primavera, comezan a sentirse máis os peches da A8 no Fiouco. Acadarán o seu máximo cara a xuño, e voltarán descender en intensidade ata o mínimo invernal. É unha predición doada, coñecida de vello pola xente do lugar, explicada polo funcionamento de ventos e humidade e por se acaso, estudada nun costoso informe, encargado a posteriori do desastre a unha empresa balear especializada en meteoroloxía que corroborou unha media de dúas horas diarias de néboa intensa ó longo do ano (ver táboa). Predición doada, solución (agora) complicada.
Visibilidade preto do alto do Fiouco, segundo o estudo citado: en xuño de 2015 houbo tanto tempo visibilidade inferior a 50 m como superior a 1000 m. E na época estudada (2014/2015) houbo visibilidade menor de 50 m unha media de máis de dúas horas diarias.

A explicación que ten é tan sinxela como a que explica o resultado dun experimento que podes facer agora mesmo: colle un vaso a temperatura ambiente, achégao á boca e sinxelamente, expira. Verás como se condensan pequenas gotiñas de auga sobre o vaso. Por que? Porque á superficie do vaso, máis fría, chega aire dos pulmóns, máis quente e cargado de auga: a auga condensa. O mesmo fenómeno ocorre cando botamos aire un día frío no inverno: notamos como se botáramos 'fume'.
Datos relativos a un episodio de néboa reproducido no informe para o Ministerio de Fomento. O pk 546 (685 m s.n.m.) queda preto do punto máis alto da autovía. A visibilidade (escala dereita, liña azul) vese que varía rápido dende máis de 2 km a uns poucos m, con tres episodios de néboa de case un día enteiro cada un, e varios menores.

Os días que na costa temos unha zona anticiclónica cara ó norte, enviando vento a unha temperatura media ou alta dende o mar (=con auga disolta, ainda que non se note por ter unha temperatura algo máis alta que a necesaria para condensar en gotiñas), o aire chega á zona do Fiouco e vese forzado a subir para pasar á outra beira das montañas. Ó subir, enfría. Ó enfriar, a auga condénsase e forma gotiñas: a néboa.
O fenómeno vese favorecido porque o aire mariño leva consigo pequenos grans de sal que favorecen a condensación. O mesmo que pasa nos saleiros das nosas casas cando o sal se apelmaza porque colle auga do aire, húmido.
O mecanismo de formación de néboa (ó fin, unha nube a nivel de superficie) no Fiouco pode aproveitarse doutras condicións, pero segundo o estudo feito, tres de cada catro veces que se produce a néboa ten esa causa. E seguirá a tela.
No mapa de embaixo vese o tramo da autovía afectado pola néboa de xeito principal (continuaría un pouco máis á dereita, cara a Ribadeo). Xusto no centro está a curva onde se produciu o accidente en cadea, e un pouco más á dereita está o punto máis alto da autovía.

O estudo meteorolóxico encargado por Fomento incluíu catro estacións meteorolóxicas operativas durante un ano. Iso foi a parte doada, xa sabida. Agora queda o poñerlle solución e escoitar unhas ideas que son todas caras, algunhas insostibles, unhas cantas producen sorrisos, ... despois de invertir xa ¿máis de 10 millóns de euros? en cada km da zona
--
Versión en papel, tal como saiu o 20160507 en A Mariña-el progreso, p.3

20211015

UNA LECCIÓN DE PASOTISMO. José María Rodríguez Díaz (2007)

   José María confiaba en que aprendéramos a lección. Coido que non é así. Por certo, a pesar da impresión que poda dar a lectura deste artigo, via a lección para a xente que pasa, os pasotas, non para a xente que ten outra opinión e a manifesta, a razoa de xeito limpo e claro, a defende con boas armas...

Jueves, 22 de marzo de 2007

UNA LECCIÓN DE PASOTISMO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 12:49

Es cierto que agua pasada no mueve molino. Quejarse ahora de la autovía, como hacen muchos, y del enorme impacto negativo que supone para el paisaje en el entorno de Ribadeo y las dificultades de comunicación ciudadana que genera entre los vecinos de Vilaselán y Piñeira, no tiene sentido. Quienes hoy la critican tuvieron su oportunidad y su tiempo de hacerlo hace años y no lo hicieron. Y de aquel pasotismo del pueblo y de la actitud de sus dirigentes de entonces heredamos este horroroso esperpento, que rompe en dos el paisaje de esta bella comarca. Y no fue por falta de reflexión, que la hubo. Múltiples mesas informativas, manifestaciones, explicaciones y comentarios de todo tipo inundaron los medios casi a diario desde que allí por el año 1997 se conoció el trazado que pretendían hacer.

No se pedía dejar a Ribadeo aislado, sin autovía. Se pedía otro trazado, más lógico y menos dañino para la zona y para la villa. Un trazado distinto, del cual quedaría Ribadeo igualmente servido, sin tener que soportar su paso por zona urbana, con las funestas consecuencias que va a tener para el desarrollo futuro de nuestra villa. Pero, salvo unos pocos exaltados que, con mejor visión de futuro y previendo lo que iba a pasar, se manifestaban en contra de ese trazado, triunfó el pasotismo de aquellos que los criticaban diciendo: 'fala porque lle tiran a casa'. Ahora ya no valen lamentos. La autovía está hecha. Sólo nos queda una lección. La de aprender, para otra ocasión, a dónde nos conduce el pasotismo y la irreflexión.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20121208

Sobre unha barreira en Ribadeo

Unha pequena historia... Dende a construción do ferrocarril da costa, ten habido un paso a nivel  nos Garitos, ata que con bo criterio, decidiuse substituílo por un paso inferior. Entón desviouse a estrada, que antes transcorría segundo a liña vermella, a un trazado semellante ó da liña verde, baixando o nivel da calzada e subindo un par de metros a vía do ferrocarril para facilitar as cousas. Aínda estaba a uns cantos anos a época da ponte e máis da autovía, o tráfico aínda non aumentara como no boom posterior, e a idea non foi mala para os coches. A xente da zona, a falta de mellores condicións de cruce pola estación do ferrocarril ou pola aínda máis alonxada ponte da estrada 'do monte', optou por seguir pasando pola vía polo mesmo lugar do antigo paso a nivel. A cousa foise endurecendo pouco a pouco ó aumentar dificultades para o paso, pero a xente a pé seguiu a cruzar, e máis aínda dende que se fixo a zona comercial, agora con cinco macro tendas. Con esa zona, dunhas poucas casas ó paso pasou a ser usado por unha parte máis numerosa do pobo, que, de xeito alternativo se viaxa a pé, ten que ir polo camiño marcado de azul, que aínda que é abondo máis longo e compartido polos coches, non ten case tráfico, en parte está sen asfaltar, non ten luz nas tardes de inverno ou aínda que teña un paso por baixo da estrada camiño ó actual entronque da autovía que está a auga e lama. É a opción dende o centro de Ribadeo, a non ser unha volta aínda abondo maior, pois o cruce de vías na estación, tras varias reformas, púxose peor, e pola ponte da estrada do monte tampouco hai arcén.
Quede claro que todas as opcións se usan, pero coido que a principal con diferencia segue a ser, a pesares de sucesivos atrancos en xeito de barreiras diversas, o cruce polo antigo paso a nivel. En días pasado houbo outra volta de aumento de barreiras, como puiden comprobar onte mesmo, volta que certamente fai máis difícil o paso, pero que xa xerou que unha zona do valado fora removida por alguén.
No medio de todo isto, hai pouco que se rematou a obra de cesión por fomento da estrada entre a glorieta da autovía e a Vila vella. Pero iso non se amañou. Púxose ata unha beirarúa ó mesmo nivel que a vella estrada na zona dos Garitos, pero non hai paso para peóns a traverso da vía. Ou para cruzar á zona comercial. É dicir, hai que ir en coche. A cousa contrasta con que unha vez cedida a estrada por Fomento, o primeiro que se fixo foi unha glorieta para que os coches poideran acceder á segunda parte da zona comercial (os actuais Lidl, Koodza e Merkal), mentras que o amaño da actual glorieta do xardín (da que haberá que falar outro día de xeito independente) aínda está rematándose estes días.
Non deixa de chocar a diferenza de trato que se lle da ós coches e ás persoas neste caso. Algo ó que hai que engadir que as dúas partes da zona comercial dos Garitos están separadas por un pequeno murete (resultado da delimitación dos terreos e aparcamento da primeira zona, a correspondente a Eroski e Brico King) que a persoas de certa idade ou con algo de carga non deixa e importunar abondo. Por certo ... onte mesmo amenceu en Facebook a idea de pedir ós centros comerciais que facilitaran o paso entre eles, mediante o uso continuado do buzón de suxerencias, petición á que me apunto e fago pública a traverso desta entrada. Estas verbas non serían máis que a ampliación da petición para involucrar ó concello e facilitar o paso, e a aportación dalgún dato 'histórico' relacionado, xunto coa constatación de que así non se favorece nin o gasto, nin a integración dos arrabais en Ribadeo, nin a ecoloxía ...

20240306

LAMENTOS TARDÍOS. José María Rodríguez Díaz (2010)

    Posta en contexto: remataba de suceder a devastadora chuvia de xuño de 2010, no que, a máis de destrozos varios, como o levarse por diante a Ponte de Arante, houbo que lamentar perdas de vidas humanas...

Viernes, 18 de junio de 2010

LAMENTOS TARDÍOS

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 20:07

Otra vez los lamentos han sido la noticia estos días en esta comarca del norte de Lugo. Como siempre, lamentos tardíos que, como las campanas de las iglesias que tocan por los que se van, ponen el grito en el cielo quejándose por los destrozos ocasionados por las últimas lluvias. Lamentos que lloran desgracias que no se han sabido ni querido evitar.

La historia del agua no es nueva. Es tan antigua como la tierra. Pero lo que hoy ha cambiado es el comportamiento de las personas para enfrentarse a este problema. Las viejas generaciones tenían otra cultura sobre el tratamiento del agua. Estaban más compenetrados con la naturaleza. Su única fuente de conocimiento era la observación. Conocían la naturaleza y eran más previsores. Sabían que el agua, tarde o temprano, acabaría llegando con toda su fuerza avasalladora. Pero estaban preparados para recibirla. Sin esperar que viniera papá Estado a arreglar sus problemas, mantenían limpias las zanjas y los caminos preparados con sus atajeas para que el agua fluyera hacia el mar. La misma dirección de los surcos que hacían en sus sembrados estaba regulada por el tratamiento del agua. Se esforzaban en mantener perfectamente cuidadas las márgenes de los ríos, cortando los árboles que amenazaban peligro y evitando su caída en el cauce. Temían y respetaban la fuerza del agua.

Los campesinos de hoy y las mismas administraciones que regulan la actividad rural han perdido esa cultura. Los campesinos, acostumbrados a la constante intervención paternalista y a las subvenciones, a veces interesadas, de las administraciones, que intentan regular todos los ámbitos de sus vidas, han abandonado en sus manos la solución de este y de otros problemas.

Y lo que estamos viendo a diario es que las administraciones tienen los ríos abandonados. Quizás, y aunque no sea políticamente correcto decirlo, porque los ríos no votan. Y no hacen ni dejan hacer. No sólo no cuidan sus cauces si no, lo que aún es más grave, prohíben que otros los limpien. Con su política, dictada desde los despachos de sus oficinas, ajena a la voz de la experiencia depositada en los campesinos, dictan sus normas, carentes a veces de sentido común, de las que luego vienen estos fracasos. Fracasos que empeoraron después de las trasferencias a la Autonomía de las competencias sobre los ríos, lo que demuestra que una administración más cercana no es necesariamente mejor, ni en la recuperación de la fauna que está desapareciendo de los ríos, ni en la limpieza y cuidado de sus cauces. Y es por eso que cuando llegan las aguas torrenciales, que siempre acaban llegando, los troncos, maderos y malezas abandonadas en los márgenes de los ríos son arrastrados por las aguas creando peligrosos embalses que inundan las tierras ribereñas arrasando sus cosechas y destruyendo los puentes que encuentran a su paso, como fue el caso en el río Grande. Y esto fue lo que originó los grandes daños y pérdidas en muchos lugares de nuestro concejo de Ribadeo.

En la zona costera fueron más bien los defectos de ejecución de la propia autovía los responsables de los problemas ocasionados por el agua. Una defectuosa ejecución de esta obra, que cortó el fluir normal de los riachuelos y regatos que bajan de la montaña hacia el mar, concentrándolos a todos en unos escasos puntos de paso hasta convertirlos en verdaderos ríos, ocasionó un desproporcionado aumento de caudal en cauces no preparados para recibir tanta agua que ocasionaron graves daños a su paso por las propiedades. Pero aquí también hay responsables.

Antes de definir el trazado de la autovía un grupo de personas de Ferrol vino a Ribadeo a informar de las amargas experiencias sufridos por ellos en el tratamiento del agua al paso de la autovía por su territorio ferrolano. Ante esta información lo lógico sería haber nombrado entonces una comisión técnica para que estudiara, vigilara y controlara la ejecución de la obra, en orden a tratar de evitar futuros desastres y buscar una mejor solución para estos problemas. Pero aquí nadie quiso escuchar los sabios consejos fruto de las experiencias ajenas. Los políticos que en esa fecha gobernaban el concejo de Ribadeo estaban muy entretenidos en otras ocupaciones más rentables. Y de aquellos polvos vienen ahora estos lodos.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.