Pregón festividade de As Cruces. A Ponte, 23/05/2010. Emilio Piñeiroa

Festividade de As cruces

A Ponte.

Pregón. Data: 23/05/2010

Boas tardes, grazas por estar aquí.

Fai un mes sonou o teléfono da miña casa a mediodía, oín unha voz que me resultaba coñecida, era a voz de Azucena, propoñíame facer o pregón da Festa da Ponte.

Non sabía que responder. A pesar de sentir agarimo por este lugar, tiña medo e responsabilidade ante este reto. Que lle ía decir ós veciños da Ponte que eles nos saiban?

Ante as miñas dúbidas, Azucena díxome que o pensara…que me volvería a chamar…e ben que o pensei…son tres as razóns polas que estou aquí:

1ª. Pola Virxe das Virtudes, Virxe con moitos devotos en toda A Mariña e Occidente Asturiano,... é unha responsabilidade pero o mesmo tempo unha honra.

2ª. Polos veciños da Ponte.

Cando veño aquí atópome como na miña casa, sei cando chego pero non sei cando marcho. As conversas con Anita, Manolo o Barbeiro, Encarna de Panta, Carmen do Cuco, Olga do Quinteiro, pero debo mencionar dunha forma especial a Rosa do Xirifo, polas moitas veces que a molestei e sigo molestando para que me deixe as chaves da capela... ó marcharme sempre me dí: ata que volvas outra vez ou volve cando queiras.

3ª. Porque mo pidíu Azucena, o seu pai é Pepe, membro da Comisión das Festas. Non lle podía dicir non, porque grazas a Pepe poiden localizar unhas pedras grandes na parroquia de Vidal e así facer un pequeno traballo sobre As Mámoas das Pallaregas.

E aquí estou, algo nervioso, pero vexo moitas caras coñecidas e iso dame tranquilidade porque sei que se teño algún erro saberédes perdoarme, ademáis teño o apoio desta Señora, A Virxe das Virtudes.

Dende neno oín falar de romarías, S. Andrés de Teixido, S. Cosme da Montaña, O Conforto..e por suposto da romaría da Ponte.

Se lles digo a verdade non lembro a miña 1ª visita A Ponte, si me acordo aló por 1990 cando pasei por aquí en bicicleta camiño de Santiago de Compostela.

É a partir de 1998, cando son destinado ó Instituto Gamallo Fierros de Ribadeo e entro en contacto coa Ponte e sobre todo a partir de 2004 cando xunto con 5 alumnos de 2º de ESO : Marta, Pedro, Jorge, Nelson e Marcos fixemos este pequeno Caderno de Investigación sobre A Ponte. Isto permitíume coñecer a D. José Ferreiro, o Sr. Cura, que me deu todo tipo de información e facilidades, colaborando escribindo o limiar deste libro.

Para explicar a Historia da Ponte, debemos estudiala dende 4 puntos de vista:

1º. A Ponte centro mariano, con moitos devotos e romeiros.

2º. A Ponte como xoia da arte, polas pinturas murais, ás veces pouco valoradas.

3º. A Ponte no Camiño Norte de Santiago, onde existíu un hospital para pobres e peregrinos baixo a advocación de S. Andrés.

4º. A Ponte é Historia. Aquí en 1809 veciños de 7 parroquias capitaneadas polo fidalgo de Sante, Don Melchor Díaz de la Rocha, venceron ás troppas de Napoleón na Guerra da Independencia.

Como poden ver o tema é amplio, levaríanos varias horas, pero non se preocupen, que vou tratar de ser breve.

En 1º lugar A Ponte é un centro mariano.

Esta ermida ou santuario coñécese dende moi antigo.

Pola documentación que dispoñemos a súa orixe data da 1ª metade do Século XV.

A fama de Virxe milagreira, o número de exvotos, as festas, as procesións marianas, as esmolas, as misas dan testemuña delo.

Unha mostra témola na pintura de 1606, é un naufraxio. Onde Domingo de Carranza e Aguiar, capitán de Infantería española, dálle as grazas á Virxe por salvalo no medio dunha gran tormenta.

Outra mostra desta devoción é a súa presenza hoxe aquí, así como os domingos na misa das 11.

Decateime desta devoción cando acompañando a un grupo de visitantes….. a uns gustáballes as pinturas, outros o entorno…

Pero unha señora quedouse mirando fixamente para a Imaxe da Virxe e fixo o seguinte comentario:

Mirade para a cara da Virxe:

¿non vos parece que transmite tranquilidade, sosiego, paz, amor...?

¿Que entendemos por amor?

Podíamos definilo como…, si é que ten definición...

“ O amor é o que todos buscamos na vida”

“ O amor fainos ver o mundo doutra forma”

“ O amor é unha maxia, é íntimo, é inmaterial é algo...inexplicable.

No meu nome e de tódolos presentes, se mo permiten, quixera neste día adicarlle á Virxe unhas verbas:

Canto á Virxe das Virtudes

Virxe das Virtudes                                                  Virxe das Virtudes

Reina e Señora                                                        a Virxe bela

eres nai divina                                                         os teus fillos da Ponte

tamén na Gloria.                                                     a tí che rezan.

Os anxos do Ceo                                                    Porque eres Patroa

a tí te aclaman,                                                       a “Patronciña”

por ser unha Virxe pura                                         ao ver a túa cara bela

e inmaculada.                                                        as penas quitas.

Aclámante no Ceo                                                Virxe das Virtudes

tamén na Ponte,                                                    a predilecta

porque eres a Patroa                                             á que os seus fillos choran

por excelencia.                                                     e contan as penas.

Patroa do teu pobo                                               Danos a paz

o teu pobiño                                                         quita as penas

onde te queremos todos                                       danos alegría

desde pequeniños.                                                porque tú eres Santa,

                                                                             Virxe María.

En 2º lugar temos que destacar as pinturas murais, unha xoia según os entendidos en arte.

Ata 1970 os muros estiveron cubertos dunha capa de cal, D. Xosé Ferreiro descubriunas por casualidade ó ver que no arco triunfal caía un anaco de cal e víase como un ollo, coa punta dunha navalla levantou un pouquiño máis e decatouse que alí había unhas pinturas. Deste achádego deu coñecemento ós seus superiores.

No ano 2000 recibiuse unha subvención para a súa restauración.

- Escenas da Infancia de Xesús.

Finais século XIV, principios do XV, pinturas góticas.

Autor descoñecido, escola de Mondoñedo

Natividade ?

Adoración dos Reis Magos (Epifanía)?

Matanza dos Inocentes

Fuxida a Exipto

- Arco triunfal gótico: (representación da Morte Triunfante)

dous dragóns, con motivos vexetais.

Home rico, luxosamente vestido, parece ofrecer un saco

cheo de moedas , manifesta a impotencia do home enfrontado ante a Morte.

Un esqueleto: a figura da Morte

O esqueleto parece presentar un corazón, un cadáver activo a pesar do seu estado de descomposición, os membros consumidos.

A frecha pode representar simbólicamente a peste.

Outra interpretación:

A representación da Morte, a disposición no interior da Igrexa:

A Morte, sitúase orientada ó Norte, o norte é o reino do demo, do frío.

Ó Sur, representa a vida, luz e divindade.

Pinturas con esceas da Vida de María.

Datan de 1516.

(Esta obra mandó hacer el Sr. Pedro Pardo de Aguiar, Señor del Coto de Samarugo a su costa se inició de nuestra Sra.. En el año 1516).

Asunción

Coroación de María

Descendemento da Cruz.

Por aquí tamén pasa O Camiño Norte de Santiago.

Son moitos os peregrinos que pasan e máis neste ano por ser Ano Santo ou Xacobeo.

A mediados do século XVI (1543) un coengo de Mondoñedo, nado en Ribadeo, Juan Marqués fundou un hospital para pobres e peregrinos, baixo a advocación de San Andrés, ós que había que darlles, sen paga algunha, casa, cama, luz e leña. Só podían dormir unha noite.

Sabemos que en 1834 unha gran riada levou dita casa e a capela de San Andrés coas súas imaxes, xunto co hospital.

Deste hospital hoxe sabemos un pouco máis polo traballo de investigación que fixo o historiador e amigo focense Xoán Ramón Fernández Pacios, no libro “ Hospitalidade e peregrinación. O Camiño do Norte na Mariña luguesa”.

Sobre o funcionamente deste hospital dinos:

“as sabas deben ser lavadas polo menos unha vez ao mes, lavado que debe ser máis frecuente si nelas tivera dormido algunha persoa con enfermidade contaxiosa” “ A palla que formaba o colchón ( non había Flex) debía de ser cambiada cada 3 meses.

Neste libro Xoán Ramón fai tamén un estudo doutros hospitais que había no Camiño Norte, S. Sebastián e S. Lázaro en Ribadeo, Lourenzá, Modoñedo, Vilalba...pero voulles ler unha curiosidade, que chama a atención porque so fai referencia a ela cando fala do Hospital da Ponte, leo:

“junto a las camas hay una necesaria que está frente a las camas y no tiene puerta ninguna, de suerte que si alguna persona va a ella, le ven los demás”.

¿Saben que é a necesaria?

É un inodoro, un retrete. Como vemos era o hospital máis moderno, porque estamos a falar de principios do século XVII.

Pero A Ponte tamén é Historia, a quen no lle sona A Romaxe das Cruces.

Foi en xaneiro (29 ) de 1809 cando veciños de 7 parroquia : Sante, Valboa, Vidal, Arante, Cubelas, Cedofeita e Ove, mandados polo fidalgo de Sante, Don Melchor Díaz de la Rocha, venceron ás tropas francesas de Napoleón dirixidas polo xeneral Fournier na Guerra da Independencia.

Mañá luns, como tódolos anos, conmemórase esta victoria cos pendóns e cruces das 7 parroquias, están invitados.

Precisamente o ano pasado celebrouse o Bicentenario, fíxose unha recreación con figurantes de A Coruña, O Bierzo, Asturias e Pontesampaio de Pontevedra. Como moitos recordarán houbo cañóns, cabalería e fogo, non real, senón de fogueo.

Deste acontecemento fíxose eco a TV, radio e prensa. Un diario publicou que o domingo presenciaran dita recreación preto de 2.000 persoas.

A Ponte podémola resumir en 3 verbas:

Relixiosidade - Arte e Historia

Como vexo a membros da Corporación Municipal, xa sei que estamos en crise, dende aquí pediría que estudasen a posibilidade de recuperar o Albergue de Peregrinos así como organizar visitas guiadas a esta capela. Moitas veces non é cuestión económica, senón vontade.

Chegamos ó 2010, aquí xuntos, festa na honra de Nosa Señora das Virtudes, ós actos relixiosos hai que engadir a música e o baile, e por suposto o bo xantar, onde veciños e visitantes formamos “ unha gran familia”.

Vou rematar, estou seguro que están esperando a actuación da Coral de Ribadeo, perdoen se me extendín moito. Remato con estas verbas:

Estamos de festa, tempo propicio.

A Ponte é un sono, un conto.

A Ponte é un conto que empeza hoxe.

As festas tamén.

Boas tardes, Moitas grazas. Felices festas.

Emilio Piñeiroa Lozano

Obras de Emilio Piñeiroa en Ribadeando.

Emilio Piñeiroa Lozano, en Ribadeando

Emilio Piñeiroa, na Casa das Letras presentando un libro (foto collida da web do IES de Ribadeo Dionisio Gamallo)

 

   Emilio ten enviado para a súa publicación no blog diversos artigos, libros, dípticos... que deixo a continuación por orde cronolóxica, a máis das dúas notas necrolóxicas publicadas a pasada semana. No blog, ademáis, é citado en diversos artigos.

Nota: entre os citados a continuación, os artigos ou libros non ligados estivérono e voltarán a estalo en pouco tempo. 

Megalitismo en Trabada

Pregón da Festa das cruces da Ponte

As fádegas, pisadas do encanto

Pegadas da prehistoria en Ribadeo 

Libro de A Nosa Señora das Virtudes de A Ponte

O camiño norte por Barreiros. Breve historia: Capela do Carme (Vilamartín Grande), Capela do Pilar (Gondán, S. Xiao de Cabarcos), Igrexa parroquial (S. Xusto de Cabarcos)

Fervenza. Pozo Lexoso

Capela da Atalaia

Capela de San Roque. Ribadeo

Capela de San Lázro, Ribadeo

A Roda, Barreiros

Igrexa de San Xoán de Ove

Capela das Anzas

Santo Estevo do Ermo

Díptico da capela de Santa Lucía de Frieira Nova, Ove, Ribadeo

Marco da Pena verde

Cranios humanos en tres igrexas da conca do Eo

Igrexa de S. Xoán de Ove. Ribadeo

Capela de S. Isidro en Marelle (Covelas)

Os muiños de vento de Ribadeo

A mámoa das Pallaregas. Trabada

A morena de Vilapena. Trabada (Lugo)

O bítere é típico das praias de Barreiros. Astrea rugosa

Vilafrail e Vilausende no Museo de arte sacro de Vilanova de Lourenzá

O mirador de Comado. Santiago de Reinante. Barreiros (Lugo)

A Ponte de Arante: pintura mural do naufraxio

Na costa de Barreiros: rochas que retan a imaxinación

A fervenza do pozo Lexoso

Báculo e calzado do bispo D.Pelaio II de Cebeira

Pinturas murais da Ponte de Arante (II)

Emilio (nota miña)

Lembranza a Emilio Piñeiroa Lozano. Pancho Campos

Se o ben é común, só unha xestión común pode asegurar unha preservación dos dereitos de todos

Captura da entrada 'Comunidade' na Galipedia (gl.wikipedia.org)

   Un escrito meu de 2016 no que aparece a frase titular, relido, reafírmame no dito: se o ben é común, só unha xestión común pode asegurar unha preservación dos dereitos de todos. Coido que é algolóxico. Non se trata de que cada quen coide o seu, senón de coidar o de todos entre todos. É dicir, que cada sociedade coide do seu. E todos somos sociedade en tanto somos persoas. Fai falta especificar que sen sociedade non se pode vivir como persoas?

   Hai veces que nos costa coidar do noso. Sabémolo. Máis aínda en circunstancias como que algo veña a nós como herdanza. Neses casos, hai xente que sinxelamente non lle dá valor máis que para o aproveitamento inmediato. Nin valor sentimental nin de custe para a súa consecución, nin cun encaixe que valorar no seu mundo. E iso pasa tamén coas chamadas conquistas sociais, cos dereitos que levou moito traballo que fosen recoñecidos, traballo de xentes anteriores a nós. Traballos que non vimos, non vivimos, e dos que se asoma unha sombra de inconsciencia pola nosa parte. De non conciencia de que existiron, pero tamén de non consciencia da súa necesidade ou do valor do seu froito.

   O exercer os nosos dereitos leva consigo obrigas. A primeira, os traballos de mantemento deses propios dereitos. Toda estrutura tende a deteriorarse co tempo, é unha lei física relacionada coa 'entropía'. Para evitar ese deterioro, esa desconfiguración, a física tamén nos di que necesitamos poñer enerxía en xogo. É algo natural. E quizais por ser natural, esquecémolo, do mesmo xeito que temos que estudar en primaria que a auga é insípida, que xa estsamos tan afeitos a ela que non valoramos un sabor, que é un sabor esquecido, que 'non existe'. Que se ten un sabor que identificamos, é que non é natural, non é a auga á que estamos afeitos, que desconfiemos dela... En cambio, non se nos afai a estudar que para que os ríos baixen limpos, despois da expansión humana, fan falta traballos de mantemento, de conservación, de vixilancia. E é que un ben fundamental para a vida como a auga, necesita de coidados, como a vida mesma. Algo que tamén temos que reaprender.

   En tempos, que algo levara o adxectivo de 'público' era equivalente a dicir 'para a comunidade', entendido como 'da comunidade', da sociedade. Hoxe, non. Parece como se quedara reducido a 'para unha parte da sociedade' xestionado por a parte-cabeza da sociedade. De aí que, ante o cambio de significado que se lle atribúe, a palabra 'comunitario', ou o 'ben común' sexa usado en substitución de 'público' e 'ben público', asumindo a carga de sentido de que hai dereitos e deberes asociados, dereitos a defender e deberes a non escaquear ou pasar a outra xente. Un caso: o significado dos impostos non como algo imposto, senón como unha necesidade de mantemento do ben común, algo que é aproveitado por todos na medida das necesidades de cada quen, e ó que cada quen aporta na medida das súas posibilidades. Os impostos non son un xesto bondadoso do estado que se poda eliminar, senón a cobertura dunha necesidade que hai que xestionar. Non son algo público que se poda ceder, senón algo común que por selo, abrangue un amplo abano de puntos, dende a eficacia á ética. A venda da rebaixa de impostos por parte de políticos só se pode contemplar a partir do afogamento do ben común ou unha fase posterior, o agasallo do ben común a particulares favorecidos. Porque non nos enganemos, rebaixa de impostos non vai asociada con mellora da xestión ou con menos necesidades, salvo raras excepcións. E caso de que ocorra algunha desas dúas circunstancias, o normal sería que se aproveite o excedente para cubrir outras necesidades aínda non cubertas, para facer outras melloras do ben común, que quen se poda colgar a medalla da boa xestión teña claro o seu servizo á comunidade (particular e dos fondos que administra) e actúe en consecuencia.

   Pero, os políticos teñen a súa parte, e nós, como cidadáns, como comuneiros da nosa sociedade, tamén temos a nosa, en conxunto social e por separado como persoas constitutivas desa sociedade. Ou non? Que non nos comportamos así? Pois logo, se non o facemos, a sociedade, falta de mantemento do tipo que sexa, resentirase no seu devir.

   En Ribadeo, a 1 de maio de 2021.

LA LIBERTAD. Diario de un confinado en Olavide. Ángel Alda

Monumento a Don Quijote de Lorenzo Collaut Valera. Réplica del mismo monumento colocado en Madrid en 1929.
San Sebastián.

 LA LIBERTAD

    La libertad, Sancho, es uno de los más preciosos dones que a los hombres dieron los cielos; con ella no pueden igualarse los tesoros que encierra la tierra ni el mar encubre; por la libertad, así como por la honra, se puede y debe aventurar la vida, y, por el contrario, el cautiverio es el mayor mal que puede venir a los hombres.

Miguel de Cervantes Saavedra

    Democracia, libertad, socialismo, comunismo, exilio, censura, manipulación. Nunca se utilizaron tantas palabras sacrosantas de la liturgia política para una campaña absurda e innecesaria como la de las elecciones madrileñas. Algunos deben pensar que la gente disfruta con ese circo. Creo que no. Lo que está en juego es seguramente muy importante. Se trata de determinar las políticas de salud, de educación y algunas parcelas de las políticas económicas. No trata de seguridad, de orden público, de políticas macroeconómicas, de fiscalidad global, de alianzas internacionales ni en general de nada que vaya a alterar nuestro orden constitucional ni en un sentido ni en otro. Pero tampoco es una campaña tan inocua que se limite a determinar el nivel de atracción de la gastronomía madrileña o el acceso al museo del botijo. Puede que el resultado de las elecciones determine en alguna medida el curso de la política española. Pero puede que ni eso. La derecha está gobernando esta comunidad desde los tiempos del cuplé y que siga unos años más tampoco parece tan importante.

    Ahora bien, las cosas que se oyen, el clima que se adivina de emergencia, de crisis, inventada o no, es preocupante. Es como un síntoma, una fiebre, que señala alguna enfermedad política de cierta gravedad.

    Se reprocha a un sector de la izquierda su falta de querencia, hasta de respeto, a la época de la transición. Sin embargo, no calibramos con el mismo detalle la nula simpatía de una parte de la derecha hacia las izquierdas españolas que contribuyeron al desarrollo de aquel momento político fundacional de nuestra democracia moderna y que junto al sector reformista del régimen franquista lo alumbraron. Los eslóganes de la campaña de Madrid son muy representativos de ese estado de cosas. Se demoniza al adversario de manera brutal. Ayuso ha definido a Pablo Iglesias como el "mismo mal' y eso solo es un ejemplo. Se habla con tranquilidad de mandar al exilio a este o al otro. Y se banaliza sobre la libertad de una manera ridícula. Las majaderías de la señora Ayuso son de parvulario. Y que me perdonen sus amistades. A veces me pregunto si no sufrimos un delirio general sobre el estado de salud de nuestra democracia. Ver a las derechas defender la libertad de esa manera tan poco heroica, tan de tertulia de terraza, tan de música de pasodoble, causa extrañeza. Puede que responda a un estilo de comunicación en boga como el de los programas de televisión tipo reality o a las broncas típicas de los campos de fútbol. Puede que solo sean herramientas para sacar lo peor de nuestras entrañas sentimentales y acarrear votos como el que apalea cal, arena y cemento en las obras públicas.

    Yo que sí he conocido la época de la NO libertad puedo dar fe de cómo era aquella sociedad para que se ajuste el concepto a la realidad de los hechos, aunque solo sea para comparar. Os anticipo que terrazas si que había, no era precisamente esa una libertad secuestrada. Como además me tocó contribuir a la llegada de las libertades pasando por la cárcel y por las comisarías resulta que me avergüenza la banalización de la libertad, la utilización de la palabra como reclamo político. La libertad no existe al margen de otras muchas realidades. No en vano los revolucionarios franceses inventaron aquello de Libertad, Igualdad y Fraternidad. No concibo como en una campaña electoral provincial, a fin de cuentas Madrid es una pequeña provincia, se pueda trivializar la política de esa manera tan desconsiderada.

    Puede que unas pequeñas ráfagas de memoria nos sugieran en qué cosas hemos mejorado y lo importante de saber gracias a qué y a quienes.

Empecemos por la salud. Había pocos médicos y pocos hospitales. La sanidad pública no tenía nada que ver con lo que entendemos por sanidad pública hoy. Había una red de hospitales dependientes de las Diputaciones y de otras instituciones provinciales o locales como los hospitales clínicos de las facultades médicas donde los hubiera. Los hospitales del seguro llegaron poco a poco a partir de los sesenta. Hasta entonces mejor no tener que pasar por un hospital de la Beneficencia. Y la atención primaria se resolvía a través de redes privadas informales con una institución llamada la iguala. Pagabas una pequeña cantidad que te daba derecho a visitar a un médico de cabecera. Luego la farmacia la pagabas aparte y como no había dinero los farmacéuticos de la época se comportaban como los tenderos. Te fiaban. No crean que aquello era mal arreglo. Don Alfonso, el médico de la calle Narváez que nos atendía era como Dios en mi casa. Y Don Medardo, el boticario de Francisco Silvela, el mejor amigo de la familia. A veces pienso que a más de un político le gustaría volver a aquella época precaria. De hecho creo que en lo que respecta a la atención ese es el plan. La vuelta a los mecanismos privados y la conversión de los hospitales en dos redes. Una red privada y otra red de Beneficencia para las clases trabajadoras. Por supuesto con aseguramientos modernizados, con el marketing de nuestra época. La iguala, recuerden.

    La escuela. Si. Existían los colegios públicos. Un orden cerrado. Con flores a María que madre nuestra es. Pompon rutas imperiales y formación militar en los patios. Con enseñar las manos hacia arriba o hacia abajo para que don Raimundo o Don David te machacasen los nudillos o las palmas con la regla o la vara de señalar la pizarra. Y con tu familia aportando un dinero extra para completar los ridículos presupuestos escolares. Se llamaban permanencias. Las permanencias, recuerden.

    Pensiones de jubilación. Las había. Escasas. La ventaja es que la gente se moría a veces sin apenas disfrutarlas. Las huelgas mineras en su momento se organizaban fundamentalmente para conseguir pensiones de enfermedad. Las de viudedad que les voy a decir. La gran mayoría de las viudas tenían que trabajar. Incluso las más mayores volvían a coser para las casas burguesas que las habían tenido de jóvenes sirviendo. La sociedad de los cuarenta y los cincuenta se parecía más a las novelas de Galdós que a las que podamos relatar de nuestros días.

    La vivienda. Varias familias agrupadas en un mismo piso. Habitaciones con derecho a cocina. Muchas casas sin cuartos de baño. Por eso existían las Casas de Baño municipales. Retengan el concepto: Casas de Baño.

   Y libertades. Pues según el diccionario de Ayuso, sí que había libertades. Terrazas, bares, cafés. Ibas cuando querías. Mejor dicho cuando tenías dinero. A los merenderos de Ventas con el calor, con la tartera de las tortillas, a consumir las bebidas. A los cafés de Manuel Becerra, los domingos, un vaso de leche, una taza de café y un tortel o unos churros para repartir. La libertad. Para otras cosas no. Cosas sin importancia como prensa libre, no. O sindicatos. Lo de los sindicatos exactamente tampoco. Había unos sindicatos. Se llamaban verticales. Agrupaban al empresario y al trabajador. Y para ponerlos de acuerdo mantenían a unos funcionarios de pistola al cinto que eran a su vez militantes del único partido existente. El Movimiento. Apunten, Movimiento. Todos agrupados tras el gran líder. Y celebrando el primero de mayo como el día de San José Obrero con una demostración sindical en el Bernabéu. Al mejor estilo de la actual Corea del Norte.

    Y ahora resulta, y es un gran misterio, que la libertad que tantos ansían se parece mucho a la no libertad de entonces. Las permanencias escolares, las Igualas médicas, los guardias de las costumbres, el partido del movimiento, el cara el sol. El tiempo de los señores que hacen lo que les da la gana. Los señores y las señoras del régimen. Que les molesta el parlamento porque no les deja hacer lo que quieren. El tiempo en el que a los huérfanos y niños abandonados se les quiere hurtar el futuro al tiempo que se les ofrecen medallas. El tiempo en el que a quien no está de acuerdo se le señala las puertas de salida.

    Pero puede que exista algo peor en todo esto. Que a pocos les preocupa. Que se haya sobrepasado el punto de despegue del avión llamado política y no tengamos forma de abordar la salida del vuelo. Del vuelo a ninguna parte en medio de una pandemia y de una crisis mundial. Que todo este enredo no sea otra cosa que un juego. Una película para tenernos entretenidos. Una película que acabamos de ver en EEUU con Trump. Aquel señor que decía algo así como que "mañana salgo a pegar tiros en la Quinta Avenida, me cargo a unos cuantos y me felicitan".

    Libertad y barbarie.

    Por esas razones yo el martes voy a votar. Ustedes hagan lo que quieran. Es su libertad.

1 de maio en Ribadeo. Ano 2021

Esta mañá, convocadas por diversos medios, como o cartel que deixo en baixo, corenta persoas xuntámonos o mediodía na explanada do Cantón. A concentración, da que a foto da unha idea de que se gardaba a distancia (quen quera ver a concentración enteira, tenas fotos de Suso Fernández no Facebook), tivo como punto central a lectura por parte de Amelia do comunicado que vai a continuación. Un ano máis, o 1 de maio como representación dunha loita diaria polos dereitos das persoas; en Ribadeo, os concentrados fomos sobre todo, pensionistas, pero non só. E tendo claro que os pensionistas somos -máis que 'fumos'- traballadores, mentres que parece haber moitos traballadores que non se sinten como tais.

"Os problemas aos que nos enfrontamos agora mesmo os pensionistas, non son só se as pensións se manteñen ou non, tamén pesa sobre as nosas cabezas o gran problema da sanidade en xeral, aínda que nalgúns casos particulares é sumamente grave, como é o caso dos dependentes, ou o caso de familias con pensións ridículas e que teñen un gasto mensual de medicamentos, etc.

Temos tamén o problema dos bancos, que por unha banda nos esixen pasar por caixa obrigatoriamente para cobrar as nosas pensións, mentres os bancos machácannos a comisións. E sobre todo isto sobrevoa a privatización da maior parte dos servizos públicos, que paso a paso e sen levantar a voz van dando para adiante os nosos gobernantes co silencio da oposición.

Esta semana pasada houbo unha concentración pola Sanidade en Burela, hai unha chea de xente traballando neste Hospital da Mariña, hai unha chea de xente traballando nos distintos centros de Insalud da Mariña, e alí non estabamos todos os que tiñamos que estar. Aquí facemos concentracións todos os primeiros sábados de cada mes, e aquí non están todos os que tiñan que estar.

É certo que moita xente non é consciente de todos estes problemas porque están noutras cousas, pero o grave é que cando ti tentas dicirlles o pouco que sabes respecto diso, dinche ¿que saberás ti diso?, agora vas saber mais ti que os que están aí mandando.

Ben, pois os que están aí, teoricamente mandando, son simplemente marionetas do capital, e actúan segundo dita o capital, por iso é bo que vaiamos pensando en que partidos políticos están mais a favor de render pleitesía aos diñeiros ou ao pobo, porque por máis que moitos nos queiran enganar, todos non son iguais, é como o anuncio da cervexa.

É moi triste ver como a xente se enfada cando ten problemas coa sanidade, os cristos que se montan cando non soben as pensións, o caro que custa mandar aos fillos estudar, (E aquí inclúense todos os votantes de todos os partidos, non hai distincións, fódennos a todos, non libra nin deus), pero todos eses cabreos quedan en nada cando imos votar, sae por maioría o que mais nos fode. E non hai que facer milagres para saír disto, só temos que ser coherentes, o que non me interesa apártoo, ninguén lle debe nada a ninguén, os favores do político de turno faio co noso diñeiro ou sexa que cada un de nós ten parte nese favor, non llo pagues só a el.Ata o de agora non se facía moita referencia aos partidos, referiámonos sobre todos aos gobernantes. Pois agora vai sendo hora de que nos dediquemos a dicir claramente quen está en contra nosa defendendo este capitalismo neoliberal que é a nosa economía de mercado e que tanto incrementa a desigualdade e resta prestacións sociais, facendo que cada vez a crise se acentúe máis para uns moitos e beneficie máis a uns poucos. Eses partidos son PP, Cidadáns e Vox, que gobernan para as élites, para os Conselleiros das grandes empresas do Ibex-35 que cobran cantidades astronómicas que esnaquizan as nosas relacións laborais, económicas e sociais.

E ao mesmo tempo, esixir aos grupos da esquerda, que se deixen de mamonadas e se poñan a traballar en conxunto, porque teñen moito, pero moito que facer, e cando acaben de facelo van estar tan ata as orellas de traballar que se van a esquecer do que os separa. Que non fagan como estas últimas veces, que ata que lle ven as orellas ao lobo non se poñen de acordo.

Tamén deberíamos preguntarnos se a xustiza non tería que entrar a saco para dar a volta a todas estas inxustizas, que atentan contra as regras máis básicas do mercado e da simple convivencia: as comisión bancarias, os deshauciados, os privados de prestacións sociais de todo tipo, os dependentes sen axuda, os que teñen enfermos ao seu cargo e cobran miseras nóminas a final de mes. Toda esta xente non pode esperar máis que se faga xustiza contra quen concentra tanta riqueza e provocan tanta pobreza. E está claro, contra todos aqueles políticos que están postos polo pobo e ven desde a súa tribuna o que está a pasar sen mover un dedo.

Por certo tampouco se nos pode esquecer algo que é moi curioso, por unha banda pretenden subir a idade de xubilación e por outro somos líderes destacados en toda Europa de paro xuvenil. Hai un informe de marzo de 2021, é dicir de hai uns días da Secretaría de Estado de Emprego e Economía Social, sobre “Jóvenes y Estado de Trabajo” onde nos fala dun 40,4 % de paro xuvenil e dános moitos máis datos sobre este asunto, aínda que é algo tostón, recomendo lelo.

O outro día xa fixemos referencia a que os nosos compañeiros da Coruña, Ferrol e Vigo, están a se concentrar diante dos bancos, como protesta pola cantidade de comisións coas que nos criban e o trato cara ás persoas, deixando o rural sen oficinas e nos pobos e cidades pechando unhas e baleirando de persoal outras. É dicir vannos pechando portas para levarnos exactamente onde queren, sangrarnos economicamente e á hora que queiran. Nesta guerra ten que quedar moi claro que non entran os empregados do banco, senón os donos deses bancos.

Ben pois estamos plantexandonos facer o mesmo en Ribadeo, temos que madurar a idea e comunicarémolo, xa que é algo que tamén nos afecta a todos.

Tamén sería moi importante que a xente se entere de que no banco pódese abrir unha conta de pago básica, habería que ver as características da conta nos distintos bancos, sobre todo con relación as comisións que nos cobran.

Unha conta de pago básica é unha conta que permite facer operacións correntes de todos os días, tales como:

Depósitos, retiradas de efectivo, recibir e efectuar pagos (por exemplo, domiciliacións e compras con tarxeta).

Tamén debe incluír unha tarxeta de pago que poidas utilizar para retirar diñeiro e facer compras, tanto en liña como en tendas.

Se é posible, o banco debe incluír na conta o acceso a servizos bancarios en liña. En cambio, non sempre ten obrigación de autorizar descubertos ou ofrecer liñas de crédito.

Nalgúns países da UE, pola conta de pago básica o banco pode cobrarche unha comisión anual, que debe ser dun importe razoable.

Información sobre as comisións.

Antes de abrir unha conta, o banco debe darche un documento no que expoña os servizos máis importantes que ofrece a conta e todas as comisións correspondentes que teñas que pagar. É o que se coñece como un "documento de información sobre as comisións". Podes utilizalo para comparar o custo das contas en distintos bancos. O banco debe darche tamén, polo menos unha vez ao ano, un documento no que se recollan as comisións cobradas na túa conta bancaria. Este "estado de comisións" debe proporcionar tamén información sobre os tipos de interese aplicados na túa conta. Intentaremos informarnos mais acerca de este asunto para todas e todos os que lles poida interesar.

Quédanos pendente outro tema que é tremendamente importante, como son as residencias dos nosos maiores. Dedicaremoslle mais tempo o próximo día.Que facemos aquí?, preguntan algúns. Aquí cos tempos que corren deberíamos estar todas e todos, porque motivos sobran.

GOBERNE QUEN GOBERNE OS SERVIZOS PÚBLICOS DEFÉNDENSE"

O cartel de convocatoria:

Actas do pleno do concello de 29 de marzo de 2021

   Continuando coa relación de plenos do concello con acta publicada, remata de publicarse na páxina web de sede electrónica de Ribadeo a acta do pleno de 29 de marzo. Aquí queda a ligazón ás actas dos plenos deste ano:

Acta do pleno de 29 de marzo de 2021 ACTA DO PLENO 2021-0003 [ACTA PLENO ORDINARIO 29.03.3021]

Pleno de 26 de xaneiro de 2021  ACTA DO PLENO 2021-0002 [ACTA SESION ORDINARIA PLENO 26.01.2021. POR VIDEOCONFERENCIA]

Pleno extraordinario urxente de 2021 ACTA DO PLENO 2021-0001 [ACTA PLENO EXTRAORDINARIO URXENTE 26.02.2021]