Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta parador. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes
Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta parador. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes

20161024

ESCUDO DE ARMAS DO PARADOR DE TURISMO. Francisco José Campos Dorado


Situado no lateral dereito da fachada frontal segundo se chega ó Parador de Turismo de Ribadeo, sobre a parede de pedra vista, está este precioso escudo de armas español, timbrado cunha coroa de xénero descoñecido e sen clasificación.
É un escudo español clásico, cuadrilongo redondeado por abaixo. Está adornado con molduras independentes de recheo nos soportes, e outras continuas e simétricas que conforman unha segunda bordura de deseño moi elegante en forma de casulla como os escudos aristocráticos. Na punta está sostido por molduras miúdas que cerran un conxunto harmonizado e esteticamente ben distribuído.
Está cuarteado en catro, cun escusón no abismo.
Primeiro cuartel, aparece gravado en campo de azur dúas táboas en pau, bordura de prata con oito caldeiras de sable, son armas arbitrarias dos Taboada (Nota: as “armas arbitrarias” en Heráldica, son signos xeroglíficos que adoptan ser brasóns distintivos de familias pero que non o son propiamente). As armas dos Taboada son propiamente: en campo de azur tres táboas en pau (verticais) e bordura de oito caldeiras de sable (cor negro). Segundo cuartel, armas da Casa de Zúñiga descendentes dos reis de Navarra, e dos duques de Béjar: en campo de prata unha barra de sable, e posta en orla unha cadea de oito eslavóns de ouro. A Casa de Zúñiga, está relacionada desde antigamente con Ribadeo, posto que, en 22 de decembro de 1431 o Condado de Ribadeo é concedido polo rei Xan II de Castela a D. Rodrigo de Villandrando que en primeiras nupcias cásase con Dª. Margarita de Borbón, que morreu moi nova, é volve a casar en segundas nupcias con Dª Beatriz de Zúñiga.
Terceiro cuartel, xaquelado de quince casiñas cadradas, oito entrantes de ouro e sete saíntes de gules, estas cargadas cada unha, de tres faixas de prata. Son armas dos Ulloa.
Cuarto cuartel, en campo de ouro cinco estrelas de oito puntas de gules postas en sotuer (postas en aspa). Son armas dos Fonseca.
No escusón do abismo, oito aspas rodean un segundo escusón cuarteado en catro, e cada cuartel cunha árbore igual. Non atopamos as liñaxes deste escusón, que son armas principais do escudo, pois cargan “sobre o todo do todo”. Posiblemente este escusón represente as armas do cabaleiro que Ribadeo tivo como mecenas para levar a cabo as obras do Parador e do Instituto Laboral.
No escudo están representados os matrimonios das familias que loitaron polos dereitos de Galiza, e perderon. Alonso de Fonseca xunto con Fernán Pérez de Andrade loitaron polo Dereito o Voto nos tempos de Carlos I. No ano 1520 estourou o Movemento Comuneiro contra da centralización do poder na capital do estado, coas perdas consecuentes para as cidades “provincianas”. Carlos I sabía da capacidade de manobra da nobreza galega e nomeou rexente de Galiza a un estraño ás necesidades do pobo galego, o Conde de Fuensalida. Estas manobras, mal intencionadas, obrigaron os fidalgos galegos a ir abandonando pouco a pouco Galiza, e fóronse a instalar a corte do rei, o que consolidou a autoridade real en Galiza, pero aquelas familias souberon, dalgunha forma, manter o poder e a influencia.
O Parador de Turismo e o Instituto Laboral, inaugurados o mesmo día 30-Agosto-1958, foron dúas obras de amplísima proxección no tempo, para o porvir dos veciños de Ribadeo e a súa comarca, e quixéramos recordar aquí, un pouco daqueles históricos momentos.
A primeiros de Setembro de 1953, no Consello de Ministros, acórdase construír o Parador de Turismo de Ribadeo, e asínase o 11-Decembro-1953. O lugar elixido para a súa construción, foi o Cemiterio Vello (foto 2) pola beleza natural da paisaxe sobre a Ría de Ribadeo, e polas comodidades próximas dentro do núcleo urbano do pobo. No proxecto entraba a construción dun Parque de Festas, con servizos deportivos para o gran turismo, así como, un plan de modernización da estrada Ribadeo-Ferrol pasando por Viveiro e Sta. Marta de Ortigueira. Falábase tamén, de que no lateral do Parador habería unha ampla escalinata que permitiría seguir contemplando desde o pobo o paisaxe da Ría, e por onde se daría un rápido servizo de acceso o peirao de Mirasol, onde se supoñía que atracarían os iates de pequeno e gran porte dalgúns dos clientes. Estas obras colaterais non se fixeron, e no lugar da escalinata, edificouse a Residencia do Eo, a finais da década dos 60, quedando sen aquel rápido acceso o peirao de Figueirua ou Mirasol. Abriuse por xunto, a Avenida de Asturias que logo continuaría coa Avenida de Galicia, ata o Instituto.

Estaba de Alcalde, por aquel entonces, D. Francisco Maseda García (Pancho Maseda) que se desviviu en esforzos para conseguir aqueles ansiados proxectos, pois sabía da gran mellora que ía representar para o benestar de Ribadeo, xa que institucións industriais ou de calquera outra clase proporcionaban vida, traballo e prosperidade, cimentos estables da vida cotián dos pobos.
As escrituras de compravenda dos terreos do Cemiterio Vello e sitios laterais ata a estrada de Mirasol, foron asinadas a finais de Decembro de 1954, ante o Notario desta vila D. Francisco Vigil de Quiñones y Villalva, polo Delegado Provincial D. Jesús Pedrosas Latas, polo Alcalde de Ribadeo D. Francisco Maseda, e polos propietarios dos terreos Dª Elisa González Monteavaro e seu marido D. José Meira Amoroso, por D. Jesús Rodríguez Brasa e seus fillos D. Jesús e D.Hector Rodríguez Freijo, e por D. Antonio González Miró. Os terreos pasaron a ser propiedade do Ministerio de Información e Turismo (La Comarca 2-Xaneiro-1955).
Nese mesmo ano, B.O.E. de 9 de Novembro de 1954, tamén se aceptan polo Patronato Nacional de Ensinanza Media e Profesional, 8 800 m2 de terreos ofrecidos polo Concello de Ribadeo, no Xardín e na Faxarda para construír o Instituto Laboral de modalidade Agrícola-Gandeira, que levou o nome de Carlos Mª Rodríguez de Valcarcel, daquela Director Xeral do Instituto Nacional de Emigración. As costas das tramitacións notariais, fiscais e rexistros para formalizar o acordo, correron a conta do Concello. As obras foron proxecto do Arquitecto Xefe de Construcións do Ministerio de Educación Nacional, D. Francisco Navarro Borrás.
As clases de Bacharelato Laboral comezaron provisionalmente no curso 1955-1956 na Casa do Óptico, e o novo edificio foi inaugurado polo Xefe do Estado D. Francisco Franco o mesmo día que tamén se inaugura o Parador de Turismo, o día 30 de Agosto de 1958.
Tratamos de atopar quen sería o “padriño” de Ribadeo, que está expresado no escusón do abismo do escudo do Parador, revisando o nome das múltiples Autoridades que acompañaban o día da inauguración o Xefe do Estado e a súa dona Dª Carmen Polo, e atopamos, o Almirante Nieto Antunez, o Gobernador Civil D. Enrique Otero Aenlle (que como veciño de Ribadeo seguramente tivo moito que ver coa culminación do proxecto apoiando o traballo metódico e ordenado do Alcalde), o Xefe da Casa Civil Conde de Loja, Ministro da Gobernación, Xeneral Alonso Vega, Ministro de Información e Turismo, Sr. Arias Salgado; Ministro de Educación Nacional, Sr. Rubio; Director Xeral de Ensinanza Laboral, D. Guillermo de Reyna; Secretario do Ministro de Educación, Sr. Tena Artigas; Delegado Nacional de Asociacións, D. Manuel Fraga Iribarne; Capitán Xeneral da 8ª Rexión Sr. Gutiérrez de Soto; Capitán Xeneral do Departamento Marítimo Sr. Fernández Martín; Xeneral da División Aérea Sr. Fernández Longoria; Rector da Universidade de Santiago Sr. Legaz Lacambra; Bispo de Mondoñedo Doctor Argaya; Bispo Auxiliar de Lugo Doctor Ona de Echave; Xefe da Casa Militar Teniente Xeneral Sr. Asensio e Segundo Xefe da Casa Civil D. Fernando Fuentes Villavicencio.
Ningún apelido destas autoridades, ten que ver coas liñaxes do escudo. ¿Foi o escudo de armas un simple trámite de decoración, con “armas arbitrarias”...? ¡Quizais sí...ou quizais non, pois hai cousas que se fan “daquela maneira”, isto é, sen explicación se non estás “no allo” do asunto! ¿Bon ou mal sistema...? Non o sei, pero o Parador de Turismo e o Instituto Laboral fixéronlle a Ribadeo “mil bienes” e debera de cundir o exemplo para seguir a facer obra pública e conseguir Institucións con futuro, tales como, a Residencia de Anciáns ou o Xulgado de Primeira Instancia e Instrución, entre outras.

20080513

Falando da nave na ría

Horas despois da cacerolada, xa teño máis datos sobre participación. De tres fontes diferentes, 40, 50 e preto de 100 persoas. Fíome das dúas primeiras máis que da última, pero media centea de persoas para algo que non tivo un mínimo de organización homologable non está nada mal. Pola tarde fun á xuntanza co Presidente de Portos no Parador, ás 17 horas. Coido que vou facer unha separación en partes para referirme a diferentes aspectos dela. Poden quedar algo deslavazadas algunhas cousas, pero coido que será mellor así, separando por temas. 1.Crónica do desenvolvemento. O día comezou co envío dunha nota aclaratoria á prensa (algo que xa tentei deixar claro na entrada da mañá), que reproduzo: "Ante a nova de hoxe de que o Presidente de Portos de Galicia ten previsto reunirse esta tarde con representantes da Plataforma e de O Tesón, xunto con outros representantes veciñais, cabe aclarar que non está previsto que a dita xuntanza vaian representantes da asociación, aínda que poidera ir algún directivo a título particular e deixando ben claro este punto. A asociación, ademáis, non foi convocada de xeito formal, senón por unha chamada telefónica indirecta o luns. A postura da asociación é que a nave non se debe construír, non admitindo solucións alternativas para que se poda facer despois dalgunha reforma, polo que calquera interese sobre aclaracións de puntos concretos non leva consigo un cambio de postura sobre o tema. Para dito cambio de posición da asociación sería pois necesario un cambio total na idea básica, orientación, método e transparencia coa que Portos de Galicia está a desenvoltar as súas xestións. " O día do Presidente de Portos estivo axetreado: comezou cos representantes políticos de Ribadeo, pero continuou con outros grupos, para rematar (coido) coa directiva do PSOE ribadense no Parador. Antes, ás 5 da tarde, tamén no Parador, xuntámonos 4 persoas (dous representantes da plataforma, un da AVV de Obe e eu como independente, cousa que especifiquei en principio) co Presidente de Portos, Jacinto Parga, acompañado do Delegado Provincial da COTOP e unha muller (non me quedei co nome) cargo que ten poder sobre o porto ribadense. Entramos tres dos 'a informar' e presentamonos, non tardando en aparecer Balbino Pérez de pasada, que tivo o tempo xusto de pesentar o cuarto asistente antes de marchar. Quedou claro para min que a ascendencia política neste país ten aínda unhas conexións que son derivadas ou asimilables ás que eran comúns hai moito tempo: parece que o PSOE, de quen depende a consellería correspondente a portos, era o organizador, e non Portos ou o concello. Máis aínda cando persoal dunha radio de fóra de Ribadeo me aclarou esta mañá, a pregunta miña, que recibiran un fax especificando a nota de prensa que foi a directora do que apareceu nos xornais hoxe. Non indaguei máis no contido detallado da nota, porque non me pareceu que fora necesario para establecer a clave propagandística de Portos-Xunta-PSOE. O Presidente de Portos foi amable e tamén claro: deixou prístinamente claro que eles (Portos) defendía un tipo de intereses económicos, e que era consciente que outros, como as asociacións ou Medio Ambiente, defendían outros, e que non estaba pola labor de intentar convencer doutros intereses que non foran os seus. É dicir, non hai contraargumentos, senón outro tipo de valores. Eses intereses de Portos pódense concretar en aumentar a actividade sen facer medrar o porto, é dicir, sen fortes inversións da súa parte. Quedou pois claro, por se non o estaba antes, que Portos vai tirar para adiante, tentando beneficiarse dunha inversión privada na nave. Asemade, tamén quedou claro que en certa forma, teñen que quedar ben ante os seus clientes, os grupos que teñen intereses nos portos, establecendo un paralelismo tamén cos políticos que tiñan que quedar ben diante do pobo de Ribadeo. Repetiuse varias veces que se non pelexan pola nave, non sae. Non sei se querendo dar confianza para que non se actúe e nos confiemos ou compaixón ante unha obra que queren que saia adiante. 2.Características A nave prevista en principio ten unha liña de 90 m sobre os 22 pilares (11 dobles) na auga, algo menos en terra. Sobre auga esa prevista unha cubrición de 2007 m2, meténdose na auga uns 24m, e en terra, de 3775 m2, o que fai un total de 5982 m2. Á espera dun debuxo/plano que farei mañá, ten un total de 5 portas usables por transporte, e unha división no medio para separar zona de carga de zona de almacenamento (un pouco menor). O seu lugar, exactamente onde prevera aquí, e aquí, ocupando tamén cousa dun 30% do último recheo, como dixo mesmo o Presidente de Portos. Cousa curiosa: nos planos amosados non aparecen por ningún sitio as alturas, necesarias para facer o deseño da grúa-ponte que alimentaría as naves. O deseño, aínda que coido que dificultaría o uso do resto do porto, non ten inconvenientes de paso para Portos polo motivo de que o seu dominio marítimo abrangue aínda uns 80 m máis lonxe da nave, e sería cousa de dragar a canle un pouco máis aló. Eso facilitaría o poder seguir usando o porto mentras se constrúe a nave, non enturbiando prácticamente o movemento portuario pola obra. Por certo, chamoume a atención que o plano de situación (data de sinatura, 11/4/2008), incluíndo boa parte do núcleo urbano ribadense, esteña mellor trazado que o do PXOM (polo menos, así o estimo eu) 3.Alternativas A xente da plataforma preguntou pola posibilidade de meter a nave na zona sur, falando da zona dos bloques dun xeito sobre o que algún día querería falar con eles. O caso é que o meter a nave na beira sur do peirao para que os navíos teñan que facer manobra de 90º implica un dragado antieconómico, a parte de que posiblemente invadiría a zona que xa non é de portos. Plantexada por min a idea do porto exterior, tendo en conta o custe que iso supoñería, pero tamén que o porto ribadense seguirase a colmatar, a primeira intervención que xurdiu foi precisamente dun membro da plataforma para informar que mantiñamos posicións diferentes. Non podo dicir que o Presidente me contestara máis aló da dificultade económica e de falar algo sobre a vella idea do porto seco na zona da estación de ferrocarril e a bondade que tería a comunicación por tren entre a estación e o porto, algo que o mesmo representante de Portos viu difícil polo desnivel entre estación e ría. Noutra zona do porto, o facer algo como o que se pretende sería inviable por estrangulamento do resto de actividades do porto. 4.Comentarios varios. Chamoume a atención nalgún momento a jerga empregada: é 'unha aposta empresarial privada' Ten como precedentes unha nave en Marín, aínda que físicamente non poden ser iguais (algo xa dito na xuntanza mantida o pasado venres), tendo aquí restriccións que alí non hai. A parte, tentou dicir que sería menor porque os barcos que poden entrar aquí sonmenores que en Marín. Tentou tranquilizar sobre a posibilidade dun novo recheo na zona do actual porto pesqueiro, valorando positivamente a existencia dunha lámina de auga abrigada, fronte a un recheo que di, minusvalora (en relación ó pasado recheo, que agora serviría en parte para a nave e que se lle lembrou que o anterior Presidente de Portos dixo que non tería edificacións, coa contestación de que por moito que se quixera, a palabra dada por unha persoa duraba como moito o que o seu mandato se non había papeis polo medio) O Presidente de Portos estima que algunhas das cousas que máis valoran os seus clientes on a rapidez e a seguridade xurídica. Despois de referirse ós beneficios para o porto en función do movemento de carga e actividade económica inducida (que non aclarou onde podería verse reflexada), referiuse de pasada á Reserva da Biosfera como título honorífico. Sobre as queixas de Asturias, quedou claro asemade que pouco teñen que facer como institución, senón é actuar como unha entidade calquera que se opoña. Sobre os motivos da ampliación, o aumento da producción de ENCE, xunto coa mellora nos prazos de carga (que dixo pasarían de 3 días a un-8 horas- de estiba, podendo descargar un camión dunha soa collida da grúa), a posibilidade de máis fluidez de saída ó ter espazo de almacenamento e o paso de 60/70 barcos ó ano a 120. Nun momento citou como sobradamente coñecido a Camilo Nogueira como socio de Pertejo. Tamén saiu a relocer que o dragado, na actualidade e en Asturias, esixe que se deposite a area a 4 millas mar adentro, mentras que en Galicia esíxense 22 millas. Algo a mirar cando se faga a manobra por parte da draga, e incomprensible, sendo de supoñer que no sentido do dragado, a ría 'pase a ser asturiana' na súa totalidade. O dragado próximo está cifrado en 2 M€. Quedaron moitas cousas por preguntar (estaba esperando a directiva do PSOE), como actuacion sobre as correntes,por exemplo. Deixouse claro asemade que hai motivos de desconfianza da xente en relación ás institucións. 5.Prazos A cronoloxía, segundo Portos, é: xuño-xullo 2007, primeira nova de Portos. Setembro, primeiro contacto co concello sobre o tema. Febreiro 2008, análise sobre a súa posibilidade ou descartabilidade. 5/3/2008, solicitude formal de Ceferino Nogueira, co apoio de Ence. 29/4, trámite de competencia (DOG), que ven a ser algo así como un anuncio por se alguén quere reservar espazo non ver que xa está reservado. Con posterioridade, se non hai competencia, a próxima intervención pública, tras a presentación dun primeiro proxecto, realización de estudo de impacto ambiental (estimado en termos de tempo nuns 3 meses) e conseguir o placet de Cultura/Patrimonio por estar na zona do casco vello (forma, volume, ...), o do concello (licenza), ... sería polo mes de setembro, tendo xa que facerse exposición pública, etc, para conseguir a solicitude de concesión administrativa. De calquera xeito, dada a maraña de prazos e demáis, non me estranaría que tivera collido algunha referencia mal sobre os prazos. 6.Nota/comentario final. Despois desto, coido que non hai máis información real da que había, pero que é abonda para que, por exemplo, os partidos políticos se decidan claramente como les foi pedido. En fin, quedan por poñer planos e algunha cousa máis, pero polo momento quedará así.

20170121

Mañá xa remata (Fitur)

Miro a ficha técnica, por se acaso e si, mañá xa remata FITUR. Procuro no seu buscador 'Ribadeo' e aparéceme o Parador como empresa participante. Só o Parador. Procuro por 'O Cabazo', que vin en fotos que estaban os seus donos na feira, e non sae. Procuro por 'A Mariña', e obteño como resposta uns cantos hoteis que teñen a palabra 'Marina', pero ningún da Mariña. Procura empresas, non lugares.
Está visto. É unha feira para participar, non para visitar telemáticamente. Para facer fotos e que logo saian na prensa. Para facer unha viaxe previa á viaxe dos teus sonos. Ou mellor, para que podan venderte de común acordo un destino.
Non remata de convencerme o último que puxen. Que destino te van vender se non poden procurar nel? Está visto que non visito Fitur e pérdome nos detalles. Que coas fotos que aparecen nos xornais, coas galerías de fotos que poñen a disposición, non te podes facer unha idea máis que de caras máis ou menos coñecidas sorrintes (non sei moi ben se por estar alí, porque saben que os podes ver ou por algunha outra razón.
O caso é que despois dunha chuvia de novas con base en Madrid, mañá rematará Fitur e voltará a verse Madrid na lontananza, despois de que todos sexan parabéns, porque a viaxe a Madrid supón que todo ten que saír ben.
Non importa que non haxa un plan. As fotos están feitas. Misión cumprida.
Se queres acceder á web de Fitur, http://www.ifema.es/fitur_01/Informacion_general/Presentacion/index.htm

20080617

Unha cousa rápida e un pouco descorazonadora


Poño algo con pouquiño tempo.
Estiven parte da xuntanza da que poño a continuación a nota de prensa. Onte puxen unha nota de prensa previa... Coido que sería mellor unha maior coordinación que dúas notas separadas. Cálome ademáis algún comentario.
"
RIBADEO, UNHA RíA CON PROBLEMAS
A Mariña, 17 de maio de 2008.-

Onte, 16 de maio, tivo lugar en Ribadeo unha reunión entre membros de ADEGA, e de diferentes colectivos da zona (Asociación O Tesón, Asociación pola Defensa da Ría, AAVV, entre outros.
O motivo foi a preocupación crecente polo futuro da Ría. Incluída na Reserva Integral da Biosfera RIA DO EO-OSCOS-E-TERRAS DE BURON , a pesar desta declaración as agresións ambientais non se fan de esperar. Tanto vidas da beira asturiana como da parte galega.
Pola parte da Galiza, Portos de Galiza anuncia a próxima construción dunha nave de mais de 33 metros de altura, ubicada no peirao baixo o Parador de Turismo que vai ter a finalidade de acoller unha ponte-grúa baixo a que entrarían os barcos para faceren operacións de carga e descarga de pasta de papel para a papeleira de Navia.
O impacto sobre a saúde da Ría vai ser diverso:
a)Impacto visual pola embergadura da construción, máis que un edificio de 10 plantas, baixo o Parador de Turismo que se anuncia , precisamente, polas fermosas vistas que ofrece da ría!!
b)Recheos na estreita ría, xa ocupada polos recheos que fixeron do porto deportivo, e de carga. Noutrora as correntes xa foran alteradas pola construción da Ponte dos Santos, que se sostén mediante piares, cando se puido ter feito de xeito a evitar a alteración das correntes da ría.
c)Grande perda de valores ambientais e, polo tanto, benestar e calidade de vida, para alén de perdas económicas derivadas do turismo de calidade.
Sábese que o proxecto está en fase de “ocupación do Solo”. Tamén que Portos de Galiza tense reafirmado na sua intención de facer esta construción. O perigo, polo tanto, é evidente.
d)Por outra parte, da outra beira da ría, no Concejo de Castropol estase a comezar as obras para un asteleiro para embarcacións deportivas, nunha zona de inundación, donde o río Suarón encontra ao Eo.( Porto da Veiga) Unha zona de xunqueiras dobremente protexida, por ser zona húmida, de aniñamento de aves, e pertencer á citada Reserva da Biosfera.

Por parte de ADEGA solicitoulle ao Concello de Castropol a documentación que sería preceptiva para que este Ente poidese ter dado o permiso e licenza de obras, mais, non obtivemos resposta, faltando ao dereito á información , (que por Lei obriga a facilitar todo tipo de información relativa a afeccións medioambientais).
As asociacións ecoloxistas e veciñais reclaman a urxente aprobación dun Plano de Ordenación dos Recursos Naturais da ría , como un todo integrado, salvando as diferentes administracións que a gobernan, pois o medio non sabe de fronteiras políticas. E en cumplimento da “Leo de protección dos espazos naturais e de flora e fauna silvestres” do Estado español
Tamén reclamamos a urxente constitución dunha Comisión galaico-asturiana de Xestión da Ría.

Iso sería imprescindible para o desenvolvemento integral do contorno, feito desde un Plano de Sustentabilidade e de potenciación e conservación de todos os Valores Ambientais , etnográficos e culturais que ofrece.
Outros lugares, máis deteriorados teñen sido obxecto de labores de recuperación integral, como podemos ver na Ría de Avilés.
Ribadeo ten un pasado importante como porto de Cabotaxe, que pode ser compatible cunha boa conservación e valorización dos seus recursos naturais.
As malas prácticas ambientais demostradas na construción da Autoestrada ou da Ponte dos Santos que non buscaron a compatibilización cos valores naturais e históricos, poñen o contorno nunha situación de alto risco, agravado polo proxecto da construción dunha piscifactoria no contorno da vila.
Avogamos por un desenvolvemento baseado no respecto ao medio, por unhas vías de comunicación que primen o aforro enerxético como o tren electrificado, pola potenciación dos valores aínda existentes e a recuperación doutros moitos degradados como os Tesóns da Ría.

Por todo iso , desde ADEGA, en colaboración coas diferentes Asociación de Ribadeo, con sensibilidade polos problemas do seu entorno, facemos un chamamento a acción a toda de toda a cidadania para a sua defensa.
O mar é de todas/os. O mar únenos. As rías son ecosistemas excepcionais de vida e cultura. Non as deixemos morrer.

20080610

Dúas fotos de Ribadeo e algunha noticia



Hai dous días que dixen de pasada sobre praza de indanos que parece que están a facer nalgunha parte no Xardín de Sela. Coido que a foto da testemuña dela na división central do mesmo. Houbera xa un comentario alomenos nun pleno sobre que non ía ser un parque de indianos. Coido que agora os merecerá de outro tipo.
A outra foto é dun desbroce en pleno pobo, á beira do pavillón de depoertes novo, onde se erguía unha maleza maleante. Pois xa non, como se ve na foto. Parece unha tontería un sinxelo desbroce... pero non a é.
Como novas, rexistrar en primeiro lugar que na prensa desapareceu o PXOM, e na rúa parece que tamén. É algo abraiante que hai cousa dun mes que non haxa unha soa nova (bo, hóuboa cando UPRi de novo puxo en coñecemento as irregularidades das que xa falara, pero é máis do mesmo e non conta).
Si que segue a ser nova a nave do porto. Dista é ADEGA a que falou sobre a ría a partir das dúas naves, a da Veiga e a de Ribadeo. Botábase en falta que o fixera, e tamén xa resultaba estrano. Máis vale tarde que nunca. Parece unha certa contradicción que un dos lugares afectados, o Parador de Ribadeo, fora o lugar de acollida dos representantes da 'España Verde' esta mesma fin de semana. En liña con que o persoal do Parador esteña participando activamente na protesta pola nave no porto de Mirasol e en cambio non se saiba nada da postura de Paradores como institución.
E, hai falla de combustible pola folga do transporte, pero non llo debeu de parecer a quen onte se levou por diante catro fitos na zona dos institutos, zona de exhibición de proezas aceleratorias, derrapatorias e demáis con certa frecuencia. A fin de curso o tema increméntase. Algo curioso: en xeral, a xente traballa máis cara a fin de curso, tentando mellorar a nota. Pero a quen non lle interesa en absoluto, síntese máis 'liberado' e incrementa os desmanes (está máis hastiado e ó tempo ve como se lle fai menos caso coas mesmas trapalladas de sempre). É unha actitude natural humana, que se pode ver reflectida en moitas outras situacións, mesmo políticas.
Segue habendo máis novas... seguramente máis adiante podemos falar da defensa da viaxe ó Uruguai.

20140531

Resume 4ª charla Ribadeo a Debate


AVV O Tesón

Nota de prensa
-

Resume 4ª charla Ribadeo a Debate. Visións de Ribadeo.

José Ramón Rodríguez-Sabugo Fernández, 

'La evolución de Ribadeo desde mi llegada'

Coa charla de José Ramón Rodríguez-Sabugo remata o ciclo ‘Ribadeo a debate. Visións de Ribadeo’ organizado pola AVV O Tesón. A charla versou sobre datos relacionados con feitos que tratou ó seu paso polo concello durante o período 1957-1989, no que foi secretario do concello en Ribadeo.
Comezou lembrando algún aspecto de Ribadeo á súa chegada, como a existencia da fábrica de conservas de Peláez no que despois pasaría a ser Cultivos Mariños, ou a aínda recente daquela adquisición da Casa de Casas para casa consistorial, realizada polo entón alcalde Castelao, como xurdiu despois na quenda de discusión. Pola súa intervención pasaron un conxunto de historias paralelas, amosando por exemplo a evolución da traída de augas dende as fontes do lobo, en tempadas moi inferior a un litro de auga cada segundo, pasando pola construción do encoro do Rego de Lexoso, con capacidade xa de 8 L/s (ano 1959) e a correspondente estación depuradora, e chegando á situación actual, con recollida no río Eo á altura de Vilarbetote, a construción da estación depuradora e da rede de traída (1979), cunha capacidade de subministro en punta superior a 100 L/s
Outra historia diferente, a que máis vertebrou a charla, foi a da ordenación urbana, dende a realización dun plan de aliñacións polo sr. Barrera, das Minas de Vilaoudriz, pasando polo ‘Plan de necesidades’ (un ‘plan estratéxico’), no que se chegou a deseñar a piscina, ó PGOU de todo o concello, 1969, que foi orientado á Ponte dos Santos, solicitada no 1965. Este plan foi aprobado inicialmente no 1970, pero non definitivamente, tendo que facer a partir de 1975 ata o seu remate en 1977 unha variación debido á nova norma que apuntaba que as rúas non debían ter nas súas beiras unha altura maior que a súa anchura. Os intentos posteriores para un novo plan tamén foron repasados, poñendo de relevo a existencia de planes parciais para adecuar o vetusto plan ás necesidades que se foron vendo, e o freo que supuxo nalgunhas ocasións, como para a construción dun polígono industrial.
Polo medio da charla foron xurdindo os datos sobre a construción do Ribadeo da segunda metade do século XX, de cantidades precisadas ó xeito de como se fixo fronte a elas por parte dun concello sempre necesitado de cartos: subvencións, contribucións especiais dos veciños, créditos, recurso a Gobernación Civil ou a Deputación... Tan necesitado que no mesmo 57 foi necesario un crédito para rematar de aboar ó persoal a paga de xullo. A partires dese momento, o concello tomou medidas para ir adelgazando a cantidade de persoal.
Pasaron pola charla a inauguración no 1958 do Parador e o Monumento ó Gaiteiro, no 1959 a realización da rúa Antonio Otero, pagada por Portos, no 65/66 a realización do tramo Parador-Praza de Abastos, con custe de dous millóns e medio de pesetas, e aportación do 90% do custe pola comisión provincial de servizos técnicos, e para a que houbo que expropiar os correspondentes terreos, o tramos seguinte Praza de Abastos-Instituto…
Porcillán-Figueirúa presentou unha anécdota: foi concedido sen ser pedido. a corporación municipal aceptou e afrontouse a partir dun préstamo e contribucións especiais, en dúas fases con complicacións diversas e subvencións do 60% e 75%.
Saíron tamén a colación as vicisitudes para que o acceso á Ponte dos Santos fora polo lugar onde estaba previsto no plan aprobado de xeito inicial, a realización da Casa da Cultura no antigo Colexio de Santo Tomás, a erección no 1981 do alumeado público actual e asfaltado de diversas zonas, sufragado cunha subvención de vintecinco millóns de pesetas sobre un total que se aproximaba ós 100 e para afrontar o que os ribadenses tiveron que aportar de novo contribucións especiais.
O Matadoiro pasou pola charla cunha data clave, 1984, co dilema entre facelo comarcal ou local (o que foi descartado), despois de sucesivos avisos e ampliación de prazos para que se pechara o matadoiro que funcionaba ata entón e se realizara un novo conforme á normativa imperante.
A educación tamén tivo o seu lugar, dende a realización un albergue escolar no edificio da parte de atrás do concello, a realización dunha escola de nenas na súa parte alta, ou posteriormente a gardería infantil, ó desenvolvemento da zona escolar, comezando coa construción do Instituto tras unha cesión de terreos polo concello e mentres seguía funcionando o colexio de Santo Tomás, a conversión no 1969 do Instituto Laboral en Instituto Técnico, os avatares do campo de prácticas (que non chegou a existir de xeito desenvolvido, pero onde si se fixeron prácticas) e a súa conversión en terreos dos actuais Colexio Público Gregorio Sanz, Centro integrado de Formación Profesional e Pavillón polideportivo.
O tempo non daba para máis, pero aínda así o conferenciante nomeou a concentración parcelaria, a electrificación rural ou o existencia en Ribadeo do primeiro servizo automático de telefonía da provincia.
En resume, a charla representou un alude de información sobre máis de trinta anos de historia ribadense, completada en asuntos concretos na parte de preguntas e discusión. Unha charla que deixou nos asistentes a sensación dunha ocasión única.

20210616

RETROCESO ALARMANTE DE RIBADEO.- Por Víctor Moro (2006)

   Este artigo foi publicado no blog o Cargadoiro, de José Mª Rodríguez Díaz o 14 de setembro de 2006. Inclúoo como parte da reprodución do blog de José Mª que estou a facer, pero naturalmente non queda incluído no listado das súas obras. Inclúo ligazóns postas por min.

   Polo tema trado, lembrar que en 2006 estaba na alcaldía Balbino Pérez, despois de telo estado durante dous mandatos José Carlos Andina.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d3/Victor_Moro.jpg 

RETROCESO ALARMANTE DE RIBADEO.- Por Víctor Moro

Con los años y la distancia física que no afectiva, reviven vigorosos los recuerdos de la infancia y de la juventud ya lejana, confirmando con el poeta que 'la patria del hombre es su infancia'. Cada día tengo más presente mi Ribadeo de lo primeros años treinta con toda su amplia diversidad social, cultural y política, en un clima de progreso y prosperidad compartida, truncada dramáticamente y recuerdo, en lamentable comparación con nuestra postergación actual, a muchos ribadenses entregados generosamente a la defensa y mejora de la villa y de sus gentes.

En más de una ocasión me referí a aquel Ribadeo con Instituto Nacional de 2ª Enseñanza que don Manuel Becerra, ministro de la 2ª República, había elevado de categoría a partir del Instituto Local, años antes promovido por Calvo Sotelo, trayendo a Ribadeo un grupo de brillantes catedráticos de 2ª Enseñanza que elevaron el tono cultural de la comarca y se hicieron presentes activamente en manifestaciones diversas. También a nuestro partido judicial perdido, hoy en Mondoñedo; a nuestro nivel sanitario de iniciativa privada, actualmente de titularidad pública, mal dotado y con deficientes instalaciones; a nuestros seminarios en permanente reivindicación de los intereses locales; a nuestro rango pesquero y marítimo hoy crepuscular; a nuestras sociedades recreativas y culturales; a las distintas y exitosas actividades deportivas en pugna balompédica por el occidente astur; a los coros gallegos y a las brillantes representaciones teatrales autóctonas. Ribadeo destacaba por su pujanza ciudadana y su potencial progreso en toda la amplia comarca mariñana.

Quedan muy lejos la pujanza naviera ribadense o los balbuceos industriales en la casa fábrica, hoy Teatro decrépito y abandonado, o los truncados sueños de prosperidad en torno a la explotación minera de Villaodrid, con el desaparecido ferrocarril que festoneaba el Eo en recorrido paisajístico tan hermoso como desconocido. Los empeños ferroviarios ribadenses desde Villafranca no prosperaron. El ferrocarril de la Costa no cruzó la Ría por el Costal a Castropol como mejor solución para salvar el estuario. Los sueños renovados con la CEPAL, que movilizó la ciudadanía en manifestación popular, se los llevó el viento de la apatía, de la falta de apoyo público, que continúa en la actualidad.

Los intereses de Ribadeo, sus verdaderos intereses, en manos de representaciones municipales más ocupadas en la refriega partidaria que en promover el progreso del municipio, conducen a esta situación de apatía que todo lo envuelve. En Ribadeo se desarrolla un urbanismo desaforado en connivencia destructora entre promotores y municipio, cualquiera que sea su mayoría política. Se prodigan especulativas alturas, cual ocurre en la travesía desde el Parador al Jardín o en la carretera del muelle, hoy Calvo Sotelo, convertidas en tuberías atosigantes e inhumanas.

Actuaciones aberrantes como la desarrollada sobre el solar de la casa de Piñón, cerrando la visión a la ría o con la casa de los Barreiro también sacrificada, siguen amenazando el futuro urbanístico con promociones innecesarias, mientras edificios singulares como la Aduana Vieja o el de las Monjas en la Trinidad se derrumban lentamente. Las casas colgadas sobre Espiñaredo son ejemplo del feismo al uso también presente en la esquina de Lage en el Cantón. Incomprensiblemente Rodríguez Murias o Ramón González no fueron ensanchadas cuando hubo oportunidad de hacerlo. Las grandes posibilidades de expansión racional de Ribadeo sobre tierras de Obe, Villaselán y Piñeira no se consideran y viviendas unifamiliares se prodigan dispersas sin la más mínima ordenación ni visión de futuro. La Plaza de España, el Campo para los viejos ribadenses o también los Salones Gardeta, en recuerdo del alcalde que los concibió, sigue cruzada por la carretera de Asturias sin la iniciativa de un estacionamiento subterráneo que resuelva la precariedad actual y lo convierta en el más noble espacio ciudadano de la villa.

Evidentemente se trata de actuaciones que requieren financiación pero para eso está la gestión municipal, hoy limitada al arreglo de algunas calles peatonales, a un ridículo estanque en las cercanías del Parador o, según me dicen, un posible elevador desde Porcillán a la Atalaya de dudosa utilidad o a la colocación de monecos que, sin considerar su calidad artística, están mal emplazados. Los cocos se pierden contra la capilla de San Roque e Ibáñez no acaba de bajar las escaleras en huída premonitoria de su viejo palacio.

Un municipio exige gestión. Un programa de objetivos ambicioso. Ribadeo no gozó de la atención del gobierno de Fraga y todo parece que continúa igual con Touriño, que pasó por Ribadeo ignorando incluso nuestra toponimia. Los planes comunes astur-galaicos siguen sobre el papel ante la pasividad municipal. No hay iniciativas de asentamientos por carecer de un parque empresarial adecuado. No hay impulsos oficiales que reaviven el tono cultural, el progreso y la mejora de renta hoy muy baja. Fuera de la movida de los fines de semana, sin más relevancia que sus efectos ruidosos insoportables, la vida de Ribadeo, tras la corriente efímera del turismo veraniego, entra en letargo adormecedor sin vida ni aliento de progreso propio. Hay quien destaca su importancia como enclave de servicios con atractivo náutico veraniego en torno a la ría, hoy seriamente amenazada por los arrastres que provocan las instalaciones marisqueras de la ribera asturiana. O sea sujeto pasivo de actividades estacionales ajenas, sin potencial autóctono en la industria, en la pesca, en la agricultura o en sectores adecuados a sus características, que generen puestos de trabajo fijos y salarios en consonancia. Bien está el breve turismo estacional pero sólo con esto seguiremos languideciendo.

Las noticias de prensa con que inicio estas letras deben llevarnos a reflexión. Mientras otras villas promueven estudios universitarios Ribadeo sigue en el letargo ineficaz. Nos perdemos en diferencias partidarias estériles sin gestión apreciable en estamentos provinciales, regionales o estatales que nos ignoran. La ausencia de gestión es alarmante. Salvo hermanamientos intrascendentes que concluyen con una copiosa comida, Ribadeo no progresa en ningún campo, lamentablemente ocupado en destruir cuanto la naturaleza tan generosamente nos regaló.

20170501

ESCUDO DA CAPELA DA VIRXE DE LOURDES DE SANTA MARÍA DO CAMPO. Francisco José Campos Dorado


Entrando na igrexa parroquial de Santa María do Campo de Ribadeo e recorrendo un pouquiño da nave principal, a primeira capela á esquerda é a da Virxe de Lourdes. Sobre o seu arco de medio punto atópase este escudo español en punta (característica francesa estendida na heráldica española), que está empotrado na parede do templo, polo que cremos sexa orixinario dun maiorazgo do Convento de San Francisco. Está timbrado cun casco de fidalgo mirando a destra, con sete griletas vistas, e unha moi peculiar (pola feitura) gola de sete launas ou placas superpostas que protexían mellor o pescozo do cabaleiro que os cascos de gola ríxida, pois podía fixarse a coiraza, e lle permitían igual movemento lateral e frontal da cabeza. O burelete está adornado cun penacho de seis plumas. O casco pertence a un Conde (yelmo de prata, terzado de sete griletas de ouro perfilado do mesmo metal. “Ciencia del Blasón, D. Modesto Costa y Turell, 1858”). O adorno exterior consta dun elegante deseño de pergamiño con figuras en espiral ornamentadas con gravados de liñas estilizadas, clásicas do arte renacentista de finais do século XVI, profuso en cortes enrolados cara dentro e fóra, que lle dan esa prestancia emblemática da antigüidade de séculos, engadida á preciosa pátina de pavonado azul agrisado con que o vernizaron as fumarolas dos cirios e das candeas con que se iluminaban os fieis que percorrían rezando, cada estación do Via Crucis.
Para facilitarnos a labor de estudo dos brasóns do campo, lemos primeiro os nomes gravados na bordura, os cales pertencen as familias e ás Armas de cada cuartel: DE ACEBEDO (en flanco destro do 1º cuartel); DE PRESNO (flanco destro da punta do 3º cuartel); DE BA(A)MONDE (flanco sinistro do 2º cuartel); DE PARDO (flanco sinistro da punta do 4º cuartel).
Está cuartelado en cruz ou en catro cuarteis. No primeiro cuartel, tres estrelas de seis puntas en xefe e no cantón sinistro do xefe un crecente ranversado cunha estrela centrada de seis puntas. Á sinistra unha torre donxonada adestrada dunha árbore cun can atado o seu tronco mirando a destra. Son Armas que mostran varios liñaxes consanguíneos da Casa dos ACEBEDO. As estrelas e crecente son parte do brasón dos ACEB(V)EDO de Ourense. A torre donxonada é brasón dos MOREDA (igual torre aparece no 1º cuartel do escudo do Pazo de Triana da Casa de MOREDA de San Miguel de Reinante, claramente entroncada cos RIBADENEYRA e cos AGUIAR, como reza o lema naquela bordura). A árbore cun can atado ó tronco son as antigas e primitivas Armas dos ACEBEDO (en campo de ouro, un acivro de sinople -cor verde- cun can branco atado o tronco do acivro).
Este cuartel parece o brasón familiar dun matrimonio ACEBEDO-MOREDA. Os ACEVEDO, están entroncados cos Condes de Monterrei, por enlace de D. Diego de Acevedo Fonseca y Ulloa con Dª Francisca de Zúñiga, II Vizcondesa de Monterrei, filla de D. Sancho Sánchez de Ulloa, I Conde de Monterrey e de Dª Teresa de Zúñiga (Blasones y Linajes de Galicia, D. José Crespo del Pozo, Volume II). Estes apelidos FONSECA, ULLOA e ZÚÑIGA, aparecen de novo en Ribadeo en pleno século XX, no “Escudo de Armas do Parador de Turismo” (tamén en La Comarca del Eo, 22-Octubre-2016) ¿Por que hai esta coincidencia? Nós, non o sabemos, pero alguén o saberá.
Frei José Crespo del Pozo (ibidem, páx.17), destaca pola súa honestidade inmaculada e honradez acrisolada ó V Conde de Monterrei, D. Gaspar de Zúñiga Acevedo e Fonseca, Virrei en México e no Perú, que gobernou desde Lima toda América do Sur, desde 1595 a 1603, e mandou grosas sumas de diñeiro a España, e sobre a súa sepultura da igrexa franciscana de Lima, mandou que gravasen: “MALO MORI QUAM FOEDAR” (Prefiro a Morte Antes Que Mancharme). D. Gaspar cumpría o seu Cargo de Estado coa moral á que o seu Título de Nobreza o obrigaba, pois un Título non é máis cunha recompensa como recordo dun feito histórico, do propio posuidor ou dos seus antepasados, coa obriga moral de que quen o ostenta ten que ser, dar e demostrar, exemplo de conduta. ¡Polo que vemos nas noticias de hoxe en día, nalgúns xerifaltes con altos cargos políticos de Estado, pouco prendeu o exemplo de D. Gaspar!.
No segundo cuartel, unha letra “M” coroada rodeada de oito peixes, dous en xefe e dous en punta mirando a destra; en flancos, dous e dous altos (mirando cara arriba). Son armas dos BA(A)MONDE: en campo de azur (cor azul) unha M de ouro coroada do mesmo metal; bordura de gules (cor vermello) con sete peixes de prata. Notemos as diferenzas das Armas deste escudo, coas do relato de “Armas e Triunfos de Galicia”, onde alí constan dunha bordura, que neste cuartel non hai, e soamente sete peixes: 3 en xefe, 1 en cada flanco e 1 en cada cantón da punta, todos gravados horizontais mirando a destra; aquí, neste segundo cuartel, son oito peixes e colocados nas posicións arriba sinaladas.
A Casa BAAMONDE de Ribadeo, ¿onde estaba? ¿qué obra “urbanística” a fixo desaparecer, e cando?. Pois ben, esta Casa, empeza no século XV con Dª Constanza López de BAAMONDE que se casa con D. Sancho Méndez Abrana, de Grandas (Asturias). Seu fillo D. Fernando Álvarez de Baamonde, vaise para Chile na segunda metade do século XVI, e foi proxenitor desta liñaxe naquela nación sudamericana. En 1595 está en Chile de “encomendero” (tiña “indios” encomendados para traballar con eles, ós que tiña a obriga de costearlles instrución cristián). Cásase con Dª Beatriz de Guzmán, e teñen entre outros, un fillo en 1604, D. Jerónimo de Bahamonde que nace en Santiago de Chile, e cásase con Dª Juana de Puebla y Rojas, que sigue a liñaxe BAAMONDE de Chile. Desta mesma Casa de Ribadeo foi Dª María López Baamonde que se casa con D. Pedro Teixeiro y Parga, e teñen por fillo a D. Bernabé Baamonde Teixeiro que se casa en 8-Xuño-1668 con Dª Antonia de Torres Suárez de Villaamil nacida en Ribadeo, e un dos fillos, D. Agustín Mauricio Antonio Baamonde (n.1682) cásase con Dª Ana Bermúdez García de Amoedo, e teñen por fillo a D. Agustín Baamonde, nacido en Ribadeo, que se casa no Páramo (Lugo) con Dª Josefa Sarmiento de Ribadeneyra e seu fillo, D. Manuel Bahamonde y Sarmiento de Ribadeneyra, nace en Lugo e foi Capitán do Rexemento de América para onde se foi, sendo xa Cabaleiro da Orde de Alcántara en 1778 (Blasones y Linajes de Galicia, D. José Crespo del Pozo, Volumen II, páx.148) A modo de anécdota, e como pobo mariñeiro que somos, diremos que os peixes debuxados no brasón dos BAAMONDE (“Blasones y Linajes de Galicia” Tomo I), son peixes de pescado branco (cola recta) mentres que os deste escudo son de peixe azul (cola en “V”) ¿quer dicir que uns familiares foron de río (de terra adentro) e outros de mar (mariñeiros)? ¿Ou ámbolos dous son peixes de río, ou ámbolos dous de mar?. Quizais só sexa, simple interpretación estética do artista gravador, pero quede como nota observada.
No terceiro cuartel, un castelo ameado con torre de homenaxe, tamén ameada, sobre terraza de rocas e ondas de auga, adestrado dunha espada baixa (coa punta abaixo) desenvaiñada e colocada en banda, acolada tras dun escudo español brasonado con dúas barras e bordura. Son Armas dos PRESNO que si tiveran esmaltes serían: en campo de ouro un castelo mazonado (gravado con liñas que representan as gretas da xunta entre as pedras de cantería) sobre rocas e ondas de auga de azur e prata, adestrado dunha espada desenvaiñada, coa guarnición de ouro, acolada tras dun escudo con dúas barras de azur e gules, con bordura dun terzo de anchura a das barras.
A Casa de PRESNO de Ribadeo ten como proxenitor a D. Gaspar PRESNO casado con Dª Florencia PARDO BAAMONDE, filla do Capitán Pedro Fernández Baamonde y Saavedra, rexedor de Mondoñedo e Señor do Coto de Otero, neta do Capitán Pedro Fernández Baamonde y Cabarcos que serviu trinta e dous anos en Flandes, Nápoles, Milán e Portugal, bisneto de D. Matías López de Baamonde, que vivía en Ribadeo en 1519, casado con Dª María de Sarmiento, Señora do solar de Sarmiento e do coto de Otero. Súa descendente Dª Xosefa de Presno e Baamonde, cásase con D. Antonio de Luaces e Somoza, xentilhome e rexedor do Concello de Mondoñedo, e súa filla Dª María Teresa de Luaces y Presno, falece en 1773. D. Manuel de Luaces estaba casado con Dª Rafaela de Presno Parga Fuentes y Donlebún (Blasones y Linajes de Galicia, José Santiago Crespo del Pozo, Tomo IV, páx.252)
Na Chancillería de Valladolid, D. Antonio García Presno veciño de Ribadeo, solicita Preito de Fidalguía en 1734. Un descendente contemporáneo dos PRESNO, D. Gumersindo García-Presno Cotarelo estaba casado con Dª María de los Ángeles Martínez de Aguiar y Oya (necrolóxica, La Comarca 14-Marzo-1954) unha das últimas ramas co apelido OYA en Ribadeo, descendente do matrimonio de D. Carlos Oya Miranda de Ribadeo, casado con Dª María Saavedra e Cotón de Lugo, que teñen por fillo a D. Manuel Antonio de Oya Miranda y Saavedra (o Escudo brasonado coas primitivas Armas dos OYA está, como veremos nun próximo artigo, na Capela de San Antonio e de San Xosé). D. Gumersindo e Dª María de los Angeles, tiveron por fillos a: D. Gumersindo, Dª María Vitoria, D. José María e D. Gabriel Desde estas poucas liñas, facer unha grata lembranza a D. José María García-Presno y Martínez de Aguiar que foi por un tempo Comandante do “Ciscar” (barco da República Española desde Xuño do 1937 a Marzo do 1938) a quen se lle deu o retiro de Capitán de Navío da Armada Española, no primeiro mandato do goberno de D. Felipe González. D. Xosé María, non estaba moi conforme co rango que lle recoñeceran, chegada a Democracia, para o seu retiro, pois, segundo a súa promoción, correspondíalle o grado de Vicealmirante ou General de División e non ó de Coronel. Na ditadura franquista, foi Xefe de Dique dos Asteleiros de Xixón e exerceu a Cátedra de Astronomía e Navegación na Escola Náutico Pesqueira e Superior de Náutica e Máquinas da Mariña Mercante de Xixón, cando aínda era Recoñecida da de Bilbao, e onde por circunstancias da vida, lonxe do noso lar ribadense e salvada a diferenza de idade (el perto dos sesenta e eu dos vinte), nos fixemos amigos e parolabamos a miúdo sobre asuntos do mar, dos barcos e un “pouquiño” de política. El fixera as Prácticas de Guardamarina no Buque Escola Galatea ó que lembraba sempre con gran cariño pois nel aprendeu a ardua disciplina da manobra dun gran barco de vela, da que era un entusiasta, e onde labrou o carácter de home sensato e de saber facer, dun perfecto mariño de guerra daqueles tempos. Os avatares da vida de D. José María merecerían un bo estudio biográfico, para darnos conta das reviravoltas que, un home condenado a Sete Penas de Morte por ser un “Comandante Roxo”, tivo que salvar durante e despois da Guerra Civil para poder sobrevivir. ¡Saudiños desde o noso terruño, alá onde esteas, amigo!
A modo de nota curiosa, atopamos na Lista de Rexistro de Barcos do Porto de Ribadeo, dous homes de mar antecesores de D. José María. No Folio 27, ó patrón D. José García Presno, que estaba o mando do quechemarín “Joven Ramonita” de 36 Tm de rexistro bruto, construído na Liñeira, segundo escritura de 13-Marzo-1848, para os armadores D. Fco. Antonio Bengoechea e D. Antonio Casas; e no Folio 45, consta o bergantín “Neptuno” de 149 Tm de rexistro bruto, construído na Veiga de Navia polo mestre D.Afonso Fernández Presno da matrícula de Viabelez, cuxos armadores eran: D.Fco. Antonio Bengoechea, D. Manuel Reynante e D. Emilio Erraez casado con Dª Concha Puelles, veciños de Ribadeo, segundo consta en escritura de 5 de Xuño de 1852, e que estaba taxado en 180 000 reais de vellón, incluída a arboladura. No cuarto cuartel do Escudo de Armas, unha aguia coroada mirando a destra, de ás abertas ou volante. Son armas dos PARDO, que ademais de ser de Dª Florencia PARDO BAAMONDE casada con D. Gaspar Presno, parecen ter que ver coa xenealoxía de D. Antonio PARDO BAAMONDE de Viveiro, casado con Dª María Somoza, de Santiago, cuxo fillo D.Antonio Pardo Baamonde rexedor de Santiago, estaba casado con Dª Antonia Cuervo de San Pedro de Cornazo, no concello de Vilagarcía de Arousa. Todos eles apelidos que aparecen tamén nesta feligresía de Ribadeo. Sobre este apelido, PARDO de veciños de Ribadeo atopamos na Chancilleria de Valladolid, outras dúas referencias: 1) Un Preito por Herdanzas, entre os anos 1743 e 1759, de Dª Catarina Teresa de Acevedo Pardo, veciña de Castropol con seu irmán, D. Carlos de Acevedo Pardo y Taboada, de Ribadeo, dono de “A Aduana Vella” (tamén en La Comarca del Eo 16-Abril-2016), sobre petición de Dª Catarina Teresa de Acevedo Pardo para que se reduza a escritura pública o pacto que fixo con D. Carlos de Acevedo Pardo y Taboada, para a partición da herdanza de seus pais. 2) Un Preito de Fidalguía, con data de 1780, de D. José Pillado Pardo y Rivadeneyra, veciño da feligresía de Nosa Señora de Vilaselán.
Como estamos vendo, en un escudo si e noutro tamén, tódolos Escudos de Armas e Brasóns de Ribadeo, están relacionados, uns con outros, por lazos familiares, se non é antes é despois, pois, seguramente os fillos das familias fidalgas casábanse entre si por non perder, ou para defender, os seus propios e comúns intereses sociais. ¡O Realengo...!

20080406

Unha interpretación da xuntanza da mesa de asociacións

A nota que poño básicamente foi redactada por Soledad Rodríguez, (aquí, a versión 'orixinal')
Ás 20 horas do 5 de abril, foi convocada pola AVV O Tesón unha xuntanza da Mesa de Asociacións no Parador de Turismo de Ribadeo.
Estaban presentes O Teson, a Plataforma pola Defensa da Ría, a AVV de Vilaselán, a AVV de Ove, a AVV de Rinlo e a AVV Atalaia.
Actualizáronse os dados de contacto dos distintos representantes.
Comezou o representante de O Tesón explicando os motivos polos que se convocaba agora a Mesa e explicando un pouco da súa historia recente.
Un dos motivos da convocatoria foi o corte de luz que sufriu Ribadeo fai uns días, o que motivou unha queixa do Alcalde a BEGASA.
Despois de barallar varias posibilidades, da recollida de firmas, a unha manifestación, quédase en que un dos representantes da Plataforma pola Defensa da Ría redactará unha carta de protesta que asinaremos as Asociacións presentes e intentarase que sexa asinada por outras, que estando convocadas non se presentaron. A carta dirixirase ao Concello, ao Instituto Galego de Consumo, á Consellería de Industria, ó Ministerio e daráse a coñecer á prensa.
Pola Atalaia pídese que á próxima reunión sexa convocada a Asociación Mariña-COGAMI.
Pola Atalaia pídese tratar o tema da accesibilidade. Que se están reconstruíndo varias rúas e que entendemos estase facendo con subvención por este motivo. Que se construirá un ascensor para permitir a diversofuncionales un acceso que agora lles é negado ás oficinas sitas na casa Consistorial . Que as recentes obras fronte ao Concello han eliminado zona de aparcamentos reservada a persoas con minusvalía e as ramplas que permitian pasar ao Centro de Servizos Sociais, é dicir eliminouse a accesibilidade da zona. Como se pretende chegar ao ascensor cando se constrúa? Como chegar á oficina da Mariña-COGAMI? AO Centro de Servizos Sociais? Urxe buscar solución inmediata.
Quédase en pedir cita ao Alcalde para Mesa de Asociacións. Encargarase dese tema O Tesón
Xa que acaba de comezar o período de exposición pública do Plan Xeral de Ordenación Urbana de Ribadeo, trátase deste instrumento de vital importancia para o futuro da vila, sendo citado que o Concello informa en vez de deliberar.
O Tesón sacará escritos sobre o tema e que non se tiveron en conta as súas alegacións ao Plan.
Estase de acordo en organizar unha Mesa Redonda para debater o tema e definir o Ribadeo que queremos. Na Mesa Redonda participarian un construtor, un arquitecto, un representante do Concello, un das Asociacións e un moderador, podendo facelo tamén un quinto compoñente máis, a determinar.
Tamén se fala de crear un grupo de traballo que se reunirá por vez primeira o próximo mércores as 8 da tarde en Ove. Atalaia, en principio, declina asistir.
Pola Atalaia sácase o tema da limpeza dos contedores. Que consideramos que nos que se adoita botar lixo orgánica deberían ser adxudicados directamente aos veciños implicados: bares, restaurantes, supermercados, concesionarios praza abastos e que se encargasen da súa limpeza directa xa que son fonte de malos cheiros.
Contéstase que non é posible facelo asi xa que a limpeza corresponde ao Concello, outra cousa son as sancións que se poidan impoñer.
Un dos representantes de Atalaia encargarase de facer un resumo do tratado e de envialo aos demais participantes.
Péchase a reunión ás 21:30 horas da tarde.

20120410

1982, un artigo feito para o libro das patronais de 1999

1982

    As próximas eleccións serán as últimas nas que non participe xente non nacida antes de que a miña muller e mais eu nos instaláramos en Ribadeo, o 27 de setembro de 1982. Dende aquela, nós cambiamos (ti que estás a ler, tamén). E Ribadeo.

    As persoas teñen xuventude, madurez, vellez... os pobos poden rexerarse. E eso lle pasou a Ribadeo estas dúas décadas transcorridas dende entón. Os cambios na paisaxe urbana (e non só nela), máis ca un lifting (mellor usar estiramento) foron un rexuvenecemento. A diferencia está en que practicar un estiramento é algo así como poñerse unha unha máscara, mentres o corpo segue a ser vello, e o rexuvenecemento debe afectar a todo o corpo, cobrando novos brios e unhas características máis xuvenís en xeral.

    Ribadeo tivo un rexuvenecemento urbano. A ponte ou a rúa peatonal poden amosalo, pero a xente tamén. ¿Cómo pode rexuvenecer a xente? En realidade, non é o rexuvenecemento da mesma xente, senón da sociedade en si. Por exemplo, atraendo inmigrantes, persoas de fóra, con novas ideas, novas formas de facer as cousas, e sobre todo, con necesidade de adaptarse ó lugar onde vivir e á súa xente, a xente que o configurou con antelación e que ten que integralos, e con eso renovarse ela mesma. Galegos coma min, ou xente que previamente era asturiana, pero tamén sudamericanos, e aínda doutros países afincáronse estes anos na vila, que se fixo máis cosmopolita e aberta, cobrando o de fora, as relacións con outros lugares, a importancia que se di xa tivo noutras épocas por diferentes motivos.

    Nesa armonía que debe ser un pobo non se poden illar uns aspectos doutros. E aínda que para as persoas a xente debemos se-lo máis importante, o certo e que vivimos rodeados das nosas obras, configuramos a paisaxe no noso entorno, e rematamos tamén configurados por el. Por eso hai que considerar outras perspectivas.

    Sufriu un cambio na cultura, nun sentido amplo. Por suposto, por incorporación desa xente que viñemos de fora. Pero non só por esto e por outras cousas máis evidentes, como pode ser se miramos fixándonos nos aspectos musicais, onde Amadores e a Banda supuxeron unha revolución (atención: detrás da revolución ten que haber revolucionarios). Tamén pola animación producida polos Foros de Debate e as figuras que por eles desfilan, as Xornadas Mar por Medio, as de Medio Ambiente (este ano curso de verán da universidade), as Xornadas de Automoción, que facilitaron que se celebraran exames de oposicións para ensino medio este mesmo verán, ... actividades que, miradas en perspectiva, van cobrando máis importancia e relevancia para o que facer diario no noso pobo, atraendo máis xente, ideas e contribuindo a refacer Ribadeo.

    Mesmo para a xente miúda, o cambio de ideas está propiciado pola cantidade de actividades das que dispoñen, da música ó remo, non esquecendo os deportes tradicionais como fútbol ou baloncesto, pero tampouco os novamente afincados como ximnasia e natación, ou aínda outros alicientes que para moitos supoñen por exemplo os concursos da Diadema ou da biblioteca. Claro que ó anterior hai que engadir outras causas de ámbito moito maior que Ribadeo como son a tele e a informática.

    Tamén refai Ribadeo o cambio nas estructuras. Creceu coa Ponte que aínda non hai moito cumpriu o seu décimo aniversario e que variou a relación coa outra beira da ría, marcando un antes e un despois. Pero tamén con obras menores en relación a ela: a piscina, que variou a formación da nova xeración de xoves en aspectos lúdicos e deportivos; a rehabilitación do forte de San Damián, que creo que aínda se integrará máis no futuro dentro da paisaxe e actividades no pobo; a creación do parque do cargadeiro e ampliación do paseo ate a illa Pancha (un pouquiño menos), que está a variar a perspectiva da ría de moitos ribadenses; novas rúas e edificios, na antiga vía do ferrocarril, por exemplo, obviando unha realización pouco anterior ó 82, o eixe dende o xardín ate o Parador polas avenidas de Asturias e de Galicia, que supuxo o facer outra vila diferente; a rúa peatonal, auténtico pulmón no centro e que rematou cunhas estreiteces que hoxe xa soan inconcebibles, a nova sé da casa da cultura, cun uso que pouco a pouco se vai acrecentando... e aínda que hai que deixar moitas cousas de lado por mor do espacio, do propio esquecemento e de non cansar ó lector. Con todo, non se pode pode pasar tampouco por alto, por fin, o tratamento da Torre dos Moreno, que esperamos se vaia consumando pouco a pouco para rematar, se cabe, co seu centenario. Todo o anterior, sen buscar unha proxección de futuro que xa se albisca con outras obras comezadas, proxectadas ou faladas: o impacto dunha circunvalación, un auditorio ou a unha autovía dan por si sós para un artigo e moito máis.

    Vai variando doutros xeitos. O comercio é potenciado e ten unha puxanza acorde cos novos tempos, o porto, a través de sucesivas ampliacións, permite servicios que antes non tiña, o polígono ... bo, eso será para outras festas.

    Claro que non todo foi positivo nestes anos. Unha mirada sobre a beiraría afasta un pouco a imaxe de paraíso natural de fai dúas décadas, aínda que siga a selo. A perda de intimidade que pode facer suspirar a algunha xente vai da man do crecemento experimentado e de que Ribadeo sexa hoxe un enclave turístico abondo máis importante que a principios da década dos oitenta. As remodelacións do parque non poden atallar que a xente nova se aveña a un modelo de comportamento urbano e pase de verse na rúa ó "chamámonos" ou á poltrona televisiva. Pero sobre todo para os que vivimos estas dúas décadas finiseculares aquí, o peor é que xa vemos as cousas con outra perspectiva, a que da o paso dos anos máis sobre nós que sobre un todo ó que queremos.

20080514

Unha continuación






Despois do 'informe sobre a nave de Mirasol', e complementando de xeito parcial, hoxe só algunha foto tomada dende o Parador da zona onde se pretende artellar a nave (coa intención de facer unha composición perspectiva cando poda) e as ligazóns á nova recollida nos xornais da visitas do Presidente de portos onte (Na Voz, e na 'La Nueva España', que no Progreso en internet saen máis tarde):
http://www.lavozdegalicia.es/amarina/2008/05/14/0003_6816104.htm
http://www.lavozdegalicia.es/amarina/2008/05/14/0003_6816107.htm
http://www.lavozdegalicia.es/amarina/2008/05/14/0003_6816106.htm
http://www.lavozdegalicia.es/amarina/2008/05/14/0003_6816105.htm
http://www.lne.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2008051400_41_635926__Occidente-Cargo-gallego-toponimo-asturiano

20070131

Carnaza arredor de Ribadeo

Onte foi en Mondoñedo, coa declaración xudicial, e hoxe no mesmo parador ribadense, onde haberá unha presentación de candidatura (PsoE) ás 12 e media hora antes, rolda de prensa do aínda concellero de facenda. Mellor, cambiar de tema.
O que pasa é que o tema parece repetirse hoxe, coa rotura dun radar fixo en Cervo, vandalizado, ou o ataque contra o Cepesma en Luarca, destrozando as instalacións, ou o roubo de chalés en Ribadeo...
Mellor discutir se os actos culturais ribadenses perden ou non público, aínda que sexa outra metedura política contra unha actividade que máis ou menos se considera inocua, exceptuando que agora se di que tomou un 'xiro nazonalista', e de aí o ataque. Será nazonalista, pero a cultura está de capa caída (polo menos na asistencia de público) xa dende hai tempo, dende (alomenos) cando se comezou a promocionar en Ribadeo, que eu lembre.
Pero seguen as novas, e podemos cambiar a outro tema: un tractor coa súa carga ardendo (na realidade, parece que 'botaba fume', o que é diferente en canto á nova. En fin, que virá Fitur nos próximos días como nova, dalgún xeito ou outro: mirar ó exterior pode serás veces un respiro, porque parece que alí as actuacións se ven na distancia e polo tanto, cunha perspectiva mellor.

20211206

¿EL CONCEJO EN BANCARROTA? José María Rodríguez Díaz (2007)

    Xestión, xestión xestión. O mantra de José María para o concello. Esta é unha peza máis no mesmo sentido, aínda que, como outras veces, opine que a adicación desa xestión ós ollos de José María tamén deixa escapar pola pendente da non desexabilidade algunha cousa aproveitable.

Domingo, 29 de julio de 2007

¿EL CONCEJO EN BANCARROTA?

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 21:04

En unas declaraciones hechas en la prensa, el día 29 de julio, el alcalde actual de Ribadeo, Sr. Suárez Barcia, se lamenta profundamente de la situación económica en la que se encuentra la tesorería de la alcaldía de Ribadeo. Manifiesta en ellas que se llevó una desagradable sorpresa al descubrir la verdadera situación económica de las arcas municipales, que el califica de 'muy preocupante'.

Y mientras el nuevo alcalde declina su responsabilidad en esta situación, los sorprendidos somos nosotros, los ciudadanos, que, en vista de las irresponsables actuaciones del gobierno socialista anterior, ya intuíamos la verdadera situación en que se encontraba la economía municipal en nuestro concejo. Y sorprendidos seguimos ahora por estas manifestaciones del alcalde actual porque fue, precisamente, con el apoyo del BNG a ese gobierno como se llegó a esta situación. Una responsabilidad compartida, pues, por igual entre el PSOE y el BNG.

Pero, ¿cómo se llegó a esta situación de la que también el BNG es responsable por el apoyo prestado al gobierno anterior? La situación económica que el PSOE había heredado del gobierno del PP no era ciertamente boyante. Precisamente por eso el PSOE se comprometía en su programa a desarrollar una política austera, en la que privara la 'moderación y el ahorro en los gastos corrientes, sueldos y dietas de los cargos públicos'.

Pero el Sr. Pérez Vacas, entonces alcalde, despreciando las promesas hechas al pueblo, inició una gestión de gobierno, caracterizado por el dispendio y el despilfarro, con el consentimiento y el apoyo del BNG. Una huida hacia delante en el gasto que llevaría al concejo a esta situación, próxima al colapso.

Sin ningún tipo de prioridad, se acometieron obras y actuaciones innecesarias que llevarían al concejo a esta situación. Enumerarlas todas excedería de este espacio, pero están presentes en la memoria de todos.

Actuaciones como la adquisición innecesaria de los monicreques, de muy dudoso valor artístico, colocados en la plaza de San Roque o en las escaleras del consistorio. El gasto ocasionado por las dos dedicaciones exclusivas, totalmente innecesarias para el concejo. La iluminación nocturna permanente hasta el faro, de dudosa utilidad. Los constantes viajes por Europa que nada positivo aportaron a Ribadeo. Las donaciones injustificadas de dinero público a particulares. Las enormes subidas salariales a ciertos funcionarios del concejo. Las escandalosas indemnizaciones que se le dieron al jardinero titular para que dejara el puesto para otro. El dinero gastado en las indemnizaciones por despidos declarados improcedentes. El excesivo gasto ocasionado por ciertos talleres innecesarios impartidos sólo para crear imagen con vista a las elecciones. La ejecución de ciertas obras innecesarias, a las cuales el Sr. Suárez Barcia no es ajeno, como fue la calle Doctor Moreda. La condonación graciosa de impuestos a ciertas empresas por el depósito de residuos. El falso castro construido cerca de la oficina de Turismo o la fuente próxima al Parador. La desastrosa reforma que se hizo para unir el Parque con el Cantón, eliminando aparcamientos y la circulación de una calle. ¿Se ha calculado, por ejemplo, el gasto que va a representar para el concejo el funcionamiento y mantenimiento del famoso ascensor de la Atalaya? Y un largo etcétera de actuaciones que están en la memoria de todos los vecinos de Ribadeo.

Se impone una política de prioridades en los gastos e inversiones. Pueden venir tiempos malos y hay que estar prevenidos. Administrar con sensatez los dineros del pueblo es gobernar con sensatez. Aplaudo, pues, la actitud manifestada por el alcalde actual en el sentido de priorizar las inversiones y recortar el gasto ordinario para sanear la economía municipal.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Comentarios

• Fecha: Lunes, 30 de julio de 2007

• Hora: 6:49

Autor: a333

Antes de aplaudir penso que teremos que ver en que consisten as actuacións deste novo alcalde, e temome, vendo os comezos, que non serán merecedoras de aplauso. Espero equivocarme na predicción.

20100712

Só nos queda xogar con extraterrestres


O título corresponde a un comentario dunha persoa non afeizoada ó fútbol (non eu), e coido que encaixa no 'Ribadeo era unha festa' que se viviu onte. Ribadeo como parte da 'roxa' (o de España é algo máis complicado). Facendo ondear bandeiras, algunhas como a que amoso. 'Divertíndonos': berrando, bebendo, babeando (isto, porque cadra para que coincidan as 3b e encadra como palabra recoñecible de situación tan ben como outras moitas aplicables).
Supoño que como boa parte de España, Cataluña con Puyol incluída.
Agora cabe pensar se o emprego dos 0,6 M€ por cada xogador rendiu. Se se lograron os obxectivos que se pretendía e corresponden co valor dos cartos empregados. Evidentemente, para o obxectivo de despistar a crise (da crise, quero dicir), si. Alomenos durante un tempo. Para cohesionar un estado? momentáneamente, antes de que pase a resaca, pero tamén. Aínda que xa esteñamos de resaca, chega con mirar a rúa como quedou á luz do día. Para aglutinar detrás dun símbolo? Si, pero un símbolo que deixou de significar: se queremos (quen queira) ser como os norteamericanos coa súa bandeira, que bandeira escolleriamos, a do 'güisqui' DYC? Permitirian unha cousa tal nos EEUU?
A fonte do Parador foi o lugar de encontro posterior. Aquí non hai como na Cibeles, moito que romper: é abondo robusta, e dende que se comezou a empregar como lugar de celebración futbolera parece que deixou de botárselle deterxente e aparecer chea de espuma. A xente bañouse entre xaleo e bocinas de coches, nunha noite que apetecía para calquera cousa.
Mentras, a non tantos metros de alí, vin por primeira vez a cancela do porto a medio cerrar, no sentido de entrada, non de saída, coa sinal en inglés en troques do 'alto' que aparece por latinoamérica, e si, Castropol ó fondo, entre naves ...

20100319

20100315, pleno (III)

Despois da segunda, a terceira parte.
dentro do conxunto das mocións, xunto cos intereses partidarios, fieronse notorios os intentos por desligar a política local da política que se pode dar a outros niveis, alegando dende o tema dos touros ós demáis, a 'localidade' ou 'falta de localidade', tanto na defensa de temas como no seu ataque, ou na defensa do carácter como formación política dalgún grupo como no seu ataque. E, polo amosado, é algo que voltará a producirse, despois de terse dado con anterioridade de xeito menos virulento.
Da primeira parte do pleno, os puntos 8º e 9º foron sobre licenzas de primeira ocupación, e os anteriores, a petición de 39 m2 do actual aparcadoiro do Parador para dársellos á mellora da r/Alza, a titularidade da fonte de Vilaosende (co que se rematará a restauración que comezou tempo hai), e a apertura dun camiño en Ove, todos aprobados por unanimidade.
a parte od tema da ordenanza municipal sobre o ruído, que irá aparte, só quedan por comentar as resolucións da alcaldía, tratadas no punto 3º, onde se puxeron de manifesto diversos gastos, sacando a relocer cifras sobre actividades para procurar detalles, a orixe de facturas, a aplicación a un ou outro apartado, ou criticar o gasto e a priorización que se está a facer no concello. así saíron o mercado do Nadal (8 924 €) ou os arredor de 12 000 € en parques infantís, o apartado do gabinete de comunicación, os radioanuncios de actividades ou un pago de procuradora, ademáis dos recoñecementos de crédito que se fixeron últimamente, e que significou unha ampliación de 240 000€ sobre o que había anteriormente.

20091024

Un erro informático, algún comentario en torno a Ribadeo e fotos para calmar e clamar

Di a Xunta, bo, os xestores actuais dela, que é un erro informático e non doutro tipo que Feijóo figure co seu soldo sen conxelar. Créoo. As desviacións de soldos diversos poden vir por moitos sitios moito máis difíciles de detectar e menor perxuízo eleitoral. Así, un erro informático pode converterse nun 'erro informativo', deixando de ser, sinxelamente, un erro de quen o cometeu, foran os xestores da Xunta ou fora o oficinista encargado de aporrear o teclado.
Mentras, parece que se quixera compartir cos veciños de Barreiros a solución do urbanismo nese concello, tan viciño a Ribadeo. Por iso de que 'cando as barbas do teu viciño...', boteille unha ollada curiosa á nova, e resulta que máis me pareceu unha construcción dunha rede caciquil de novo cruño, disimulada coa participación cidadá. Pasa que a administración, en troques de facer público un documento para o seu estudo e opinión xeral, o que fai é pasarllo á Federación Provincial, que llo pode pasar só ós seus asociados. En principio podería facelo tamén público, pero non é isa a política (que se espera) dunha entidade que ten xa establecidos tratos coa administración e que ten desenvolta a súa rede e espera incrementar a súa cota de poder incrementando a súa base con información que se podería chamar moi ben 'privilexiada'. Atopeime e comentei xa no blog, co bipartito, unha situación con certa semellanza na rama da hostalería: resulta que a federación hostaleira de Lugo conseguiu unha ampliación de horario o fin de ano pasado moi xenerosa de parte da Xunta, para os seus asociados; ó resto, morcilla. Así, dous establecementos semellantes, un á beira do outro, poideron ter horarios diferindo ata 3 horas a noite vella. Está visto que os novos tipos de caciquismo perpetúan a condición de cacique, aínda que varíe o perfil. Por certo, rematei de enterarme do tema do funcionamento 'de caciquismo piramidal' nas asociacións de veciños ó preguntar o tema do horario na Federación sen pertencer a unha organización federada. Xa polo tema do Queres da zona sanitaria se me prantexou unha sospeita, pero iste outro tema rematou de confirmarma. E prantexóuseme outra cousa: renovar o asociacionismo dende dentro ou tirar abaixo o que hai indo por libre? Diso podemos falar outro día.
Por certo, que falando da zona sanitaria, representantes de tódolos partidos parlamentares pediron á Xunta que manteña e desenvolva a nosa área sanitaria.
E as novas de Ribadeo? O alcalde pide máis gardería, pois xa voltou quedarse pequena. Ribadeo recibe sete millóns da Xunta de retorno para diversas obras. E 'A Mariña asturlucense, un territorio de cooperación', seminario que durante estes días foi desenvolto no Parador e ó que obviamente acudiron representantes políticos de toda a zona, e académicos de fóra dela, remata ista mañá, e cada quen saca a súa lección de paso que tenta achegar as ascuas á súa sardiña, interpretando os feitos. Hai novas na prensa, e aínda que unha xuntanza destas, con xente independente en teoría polo medio, sempre tenta ir na 'boa dirección', despois o tamiz político pode facer que sexa irrecoñecible o que alí se falou.
Completo iste batiburrillo con fotos.

A primeira, Ribadeo visto dende a ponte dos Santos ó atardecer. Parece que vai caer unha tormenta, ou alomenos choiva forte. Pero non, non caería despois: chove sen que sirva de moito a predicción meteorolóxica nin a nivel nacional nin a nivel galego. Case, diríase, como na política ribadense. Iso si, o Mondigo, ó fondo sempre cuberto e inescrutable, vixiando sobre o conxunto e a ponte, facendo beira da foto, pero tamén sempre presente, tendendo ligazóns co alén da ría. Amistosas? Iso xa depende.
A ponte, baixo dela, como un esquelete de ferro soportando o formigón, chantada na ría e ó tempo deixando á beira (neste caso, a galega) sobreiluminada a base de focalizar precisamente na mesma ponte. Pero, aínda que en fotos coma ista pareza o contrario, a ponte non é máis que un instrumento a usar, por máis matroteto que sexa e se vexa, e o importante é o que une e o que atravesa, as beiras e a propia ría de Ribadeo.



As dúas últimas, tomadas tamén dende Asturias, representan cousas opostas. O ceo da tarde sobre a zona de Ribadeo, cos seus claroscuros nos que a terra non é máis que unha silueta que contrasta contra o fondo, e a outra, un vertedoiro público non porque sexa usado polos viciños, senón porque foi empregado para restos dunha obra pública: aí está un cartel da ponte antes de facer a ampliación e o cono de vento correspondente. Poden verse na zona de esparcemento que hai nada máis deixar a ponte na parte asturiana, baixando cara á saída da ría.

20120321

Chegou a primavera a Ribadeo

Hoxe comeza astronómicamente a primavera.
Comeza con neves próximas e baixada da temperatura: á beira pódese ver unha previsión para Ribadeo de 3ºC de mínima. Para recibila, novas frías do bispado en relación á desaparición de tallas das parroquias da zona rural, cunha declaración na que lamenta "las circunstancias y las formas en que el expárroco don José Emilio ha dejado el ministerio sacerdotal. Su marcha ha provocado desconcierto y desasosiego en muchos feligreses, lo que ha afectado negativamente a la imagen y la misión pastoral y evangelizadora de la Iglesia". Non estou seguro de que con esto quede pechado o tema, pois aínda faltan cousas por recuperar. E, na veciñanza, a Pontenova hai uns días declinou a celebración dun festexo por cartos, e agora enfróntase á posibilidade da non celebración doutro por non haber troita.
Non obstante, en Ribadeo hai novas que procuran o optimismo, dende a plantación de árbores (hoxe é tamén o día forestal mundial) á mobilización de Amarante en favor de países en desenvolvemento, pasando polo anuncio de menús en diversos establecementos de Ribadeo, como O Cabazo ou o Parador.
O aumento de luz chegou. A mellora de ánimo da poboación pode estar en camiño. Verémolo.