Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta infraestructuras. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes
Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta infraestructuras. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes

20091214

Carta pola innovación, a creatividade e ó acceso ó coñecemento

[Nota previa: o texto apareceu xa hai case unha semana, co que vai con retraso, e déixoo aquí tal cual o atopei en galego, sendo consciente que a traslación á nosa lingua é mellorable]
Dereitos dos /as cidadans/ás e artistas na era dixital Inclúe solucións legais, inmediatas e urxentes
Nós, unha coalición inclusiva provinte de máis de 20 países, de centos de miles de cidadans/ás, usuarios/ as, consumidores/ as, organizacións, artistas, hackers, membros do movemento de Cultura Ceibe, economistas, avogados/as, mestres /as, estudiantes, investigadores/as, científicos/as, activistas, traballadores/as, desempregados/ as, emprendedores/ as, creadores/ as... Invitamos a tóda-la cidadanía a facer súa esta Carta, difundila e poñela en práctica. Invitamos a tódo-los gobernos, multinacionais e institucións a escoitala urxentemente, entendela e aplicala. Contido 1. Introducción 2. Demandas legais 3. Directrices para a educación e o acceso ó coñecemento 4. Necesidades estructurais para unha sociedade do coñecemento de todos/ as e para todos/ as 5. Membros do FCForum 6. Adhesións 7. Versión completa 8. Licencia dual 1. Introducción A Sociedade da Información e o novo contexto dixital supoñen unha revolución na forma de crear coñecemento e cultura, e sobre todo, na forma de acceder a eles. Cidadáns/ ás, artistas e consumidores deixaron de seren suxeitos pasivos e aisolados/ as fronte a indústria de distribución de contidos. Agora cada persoa colabora, participa e decide. A Tecnoloxía, coma ponte, permite que as ideas e o coñecemento flúan; rematando así con moitas das barreiras xeográficas e tecnolóxicas que impedían compartir; proporcionando ademáis novas ferramentas educativas e propiciando a aparición de novas fórmulas de organización sociais, económicas e políticas. Esta revolución é comparable coa que provocou a imprenta. A pesar disto, a indústria do entretenemento, a maioría dos proveedores de servizos de comunicacións e os centros de poder seguen a tirar proveito, baseando as súas actividades principalmente no control e na escasez. E todo isto violando os dereitos dos cidadáns/ ás á educación, ó acceso á información, á cultura, á ciencia e a tecnoloxía, á liberdade de expresión, á inviolabilidade das comunicacións e á privacidade. Protexen intereses privados fronte o interese público da sociedade en xeral, tal e como actuou a Inquisición tra-la aparición da imprenta. Non tóda-las institucións, estructuras e convencións do sistema actual sobrevivirán se non son quen de adaptarse ós novos tempos. As que sobrevivan veranse alteradas e redefinidas pola nova realidade, e é posible que para elo precisen de esquemas de funcionamento totalmente distintos. Implicacións políticas e económicas da Cultura Ceibe A Cultura Ceibe amplía os espazos para a implicación cidadá, permitindo que un amplo abano de persoas e grupos participen e se impliquen en debates públicos, reforzando a democracia en tempos de crise. A Cultura Ceibe é unha condición previa para facer real a liberdade de expresión, axudando a reducí- la fenda dixital, liberando o poder democrático das novas tecnoloxías. A Cultura Ceibe potencia novos modelos de implicación cidadá na provisión de bens públicos e de servizos baseados no procomún. E elo alónxaa da forma convencional de actuar das institucións tradicionais, demostrando a forza actual da sociedade civil. Recoñecemo-lo procomún como unha forma distinta e desexable de goberno. “O goberno do procomún” fai referencia ás regras e os límites necesarios e acordados para xestioná- la producción colectiva e o acceso a recursos compartidos. O goberno do procomún recoñece e incorpora a participación a inclusión, a transparencia, o acceso equitativo, e a sostenibilidade como obxectivos a conseguir a longo prazo. Entendemos que a economía social, xunto có mercado, constitúen unha importante fonte de valor. A incorporación dunha nova e revitalizada idea do procomún amplía o que entendemos por “economía” e insta ós gobernos a respaldar o procomún do mesmo xeito que respalda a economía de mercado. A actual crise económica mostrou os límites do fundamentalismo asociado ó mercado, e ten mostrado que os mercados sen control, baseados unicamente en instrumentos como a competición e o interese propio, supoñen un risco xeral para a nósa civilización. A filosofía da Cultura Ceibe, herdada do software ceibe, é a maior demostración empírica de que unha nova ética e unha nova empresa son posibles. Ten demostrado que existe unha nova forma de producción que funciona, baseada en habilidades e intercambios, onde o/ a autor/ a//productor/a no perde o control da producción e non precisa da mediación de grandes monopolios. E fíxoo baseándose na iniciativa individual, na solidariedade con outros, con mecanismos de intercambio de acordo ás posibilidades e habilidades de cada persoa, democratizando o coñecemento, na educación, por medio dunha producción e unha distribución xusta dos beneficios de acordo ó traballo realizado. Expresamos a nósa preocupación polo benestar dos/ as artistas, investigadores/ as, autores/ as e outros productores/ as creativos/ as. Nesta Carta propoñemos varias fórmulas para recompensar colectivamente a creación e a innovación. O software ceibe, Wikipedia e outros moitos exemplos mostran que o modelo da Cultura Ceibe pode preservar a innovación e que non son necesarios monopolios do coñecemento para producir coñecemento. A sostibilidade da producción de coñecemento e cultura depende do tipo de “producto” (Por exemplo os custos dunha película son moi diferentes ós dunha enciclopedia online). Entre as iniciativas de Cultura Ceibe pódense identificar varias formas e vías de sostenibilidade da producción. Algunhas destas vías están mais consolidadas que outras, asímesmo hai varias liñas de experimentación. Un principio xeral presente é a combinación de varias vías de financiación. Deste xeito garántese unha maior independencia dos proxectos. Modelos inspirados na economía social cunha orientación comunitaria multiplícanse e presentan vías sostibles para os proxectos e o traballo. Algunhas das vías de financiación dos proxectos colaborativos entre iguais xa postas en práctica son: Doazóns e trocos non monetarios (Ex. agasallos, bancos de tempo); Financiación directa (Ex. Subscripcións e doazóns ); Capital compartido (Ex. “Matching Funds”, cooperativas comunitarias ou de consumidores); Delega en fundacións ou entidades legais que garantan a infraestructura ós proxectos; Financiación pública (Ex. Renta básica, becas, premios, subsidios, contratos públicos e comisións); actividades comerciais (incluíndo tanto bens como servizos) e combinación de distribución P2P e streaming a baixo custo. A combinación destas diversas opcións conforman vías de viabilidade tanto para creadores independentes como para a industria. Non apoiamos o traballo voluntario individual como estratexia das empresas comerciais para apropiarse do beneficio xerado colectívamente. Non cremos que sexa socialmente desexable permitir que certas empresas e alianzas comerciais domiñen un segmento substancial do mercado. A era dixital pode conducirnos cara un mundo máis xusto e beneficioso para todo o mundo. Por todo o anterior, Nós propoñemos: En primeiro lugar, transparencia: Precísase transparencia nos procesos de regulación e nas actividades de lobby, incluíndo información sobre quén son as autoridades responsables da aplicación da lei, os procedementos obrigatorios que se han de levar a cabo, evitando a violación de calquer dereito fundamental. Os recursos e ferramentas dixitais poden engadir máis transparencia e credibilidade ós procesos políticos. Así mesmo, a existencia e acceso das infraestructuras e das ferramentas dixitais teñen que fundamentarse en procesos transparentes. Propoñemos un sistema de tres avisos para aqueles que violen o dereito a saber da cidadanía. 2. Demandas legais Dende o punto de vista legal, temos identificado lagoas que existen nas regulacións e tratados nacionais e internacionais, e nas reformas que compren para rematar cós abusos nas políticas sobre a difusión da cultura, tanto nas relacións legais privadas como nas políticas públicas internacionais. Estas lagoas perxudican ó interese público e impiden o desenrolo dunha indústria cultural posta ó día. Os intereses públicos principais son todos de gran importancia: Respaldar e asegurar unha creación continua de obras intelectuais polo séu importante valor social, e asegurar que tóda-la cidadanía poda acceder a eles sen trabas, para unha gran variedade de usos. A. Coñecemento común e Dominio Público 1. Expansión do Dominio Público e reducción dos periodos de Copyright. 2. Os resultados de investigacións e obras intelectuais e culturais financiadas con fondos públicos deberían ser de Dominio Público. 3. Debe asegurarse que as obras no Dominio Público sexan accesibles para a cidadanía en xeral. B. Defensa do acceso ás infraestructuras tecnolóxicas e neutralidade na Rede 1. Os/ as cidadáns/ ás teñen dereito a unha conexión a Internet que lles permita enviar e recibir o contido que desexen, usá-los servizos e aplicacións que desexen, conectar o hardware e usá-lo softare que desexen, sempre que elo non dane a rede. 2. Os/ as cidadáns/ ás teñen dereito a unha conexión a Internet ceibe de todo tipo de discriminación, xa consista ésta en bloquear, limitar ou priorizar determinados tipos de aplicacións, servizos ou contidos, ou basada na ubicación do emisor ou do receptor. 3. Non se debería impor ningunha limitación nen filtrado sen una orde xudicial previa. C. Dereitos dos/ as cidadáns/ ás en contexto dixital 1. DEREITO DE CITA con propósitos educativos ou científicos, ou sinxelamente informativos, creativos ou outros calesquera. 2. DEREITO A COPIA PRIVADA cando a reproducción é para uso privado ou para ser compartida entre iguais e non se obteña ningún beneficio económico, nen directo nen indirecto, de ela. 3. USO XUSTO: Dereito a acceder e a usar obras baixo copyright sen necesidade de autorización dos propietarios do copyright, con propósito educativo, científico, informativo, satírico ou accesorio ó proxecto creativo principal, sempre que se identifique e se cite correctamente a obra e se respecten tódo-los dereitos morais. D. Estímulo da creatividade e a innovación Expresamo-la nosa preocupación polo benestar dos artistas e autores. Propoñemos varias fórmulas para recompensar colectívamente a creación artística e a innovación. 1. Os dereitos de autor patrimoniais non son sustitutivos dun soldo digno. 2. As desigualdades na capacidade de negociación levan a situacións inxustas entre as persoas que crean e as entidades de comercialización. 3. Cando existe unha explotación comercial dunha obra, as regras relativas ós dereitos económicos deberían priorizar a protección dos intereses económicos das comunidades creativas. 4. A abolición de tódo-los “cánons dixitais” inxustos que sancionan indiscriminadamente no nome da “compensación dos/ as artistas”, e que tratan de penalizar actividades que non son criminais en modo algún. 5. Os/ as autores/ as e creadores/ as deberían ter sempre a posibilidade de rescindí-lo seu contrato coás ENTIDADES DE XESTION de dereitos de autor. 6. Non debería permitirse que as entidades de xestión de dereitos de autores sexan un monopolio, nin que éstas impidan ós artistas ou autores usar licencias ceibes. 7. As patentes que monopolizan calquer tipo de software, método comercial, lóxica, algoritmo matemático, información xenética ou seres vivos, os procedementos industriais, regras de xogo, actividades intelectuales, ou de calquer otro tipo de desenrolo intelectual humán, deberían ser ilegais e non deben ser nunca concedidas. 3. Directrices para a educación e o acceso ó coñecemento O apredizaxe é un proceso de construcción social que ten lugar mediante o intercambio de coñecemento, experiencia, e dos diversos matices culturais. A cultura evoluciona a medida que o coñecemento impregna á sociedade. Entendemos a educación como un proceso social que implica un amplo abano de actores educativos, tecnoloxías, entidades e actividades, non só as oficiais e formais. A nósa visión da educación busca fomentar unha cultura de intercambio de coñecemento e innovación educativa que sexa eficiente e sostible. Os seguintes puntos trazan os fundamentos esenciais para o proceso de ceibe desenrolo cultural e creación de coñecemento: Software ceibe O software ceibe (tamén chamado de código aberto) permite estudiar e aprender conceptos en lugar de caixas negras, permite a transparencia en procesos de intercambio de información, asegura a competición e a innovación, proporciona independencia de intereses corporativos e fai medra-la autonomía dos/ as cidadáns/ ás. Por todo elo, as institucións educativas, e demáis lugares nos que se dan procesos educativos deberían usar, promover e implementar software ceibe. Asimesmo, tódo-los programas desenrolados en entornos educativos con fondos públicos deberían publicarse como software ceibe. Acceso aberto As publicacións de acceso aberto aseguran o acceso ós resultados da investigación científica, tanto para usos científicos como para o público en xeral, potencian as posibilidades de aprendizaxe e permiten que distintas disciplinas descubran os resultados das outras. Por todo elo, as universidades e centros de investigación deberían adoptá-lo modelo de acceso abertopara a publicación de traballos de investigación. A solicitude de patentes sobre os resultados de investigacións financiadas con fondos públicos deberían desaconsellarse. As patentes cuios titulares sexan institucións públicas deberían de se liberar de forma irrevocable e ceibes de regalías ou calquer outra restricción. Estándares abertos O uso de estándares abertos e formatos abertos é esencial para asegurá-la interoperatividade técnica, e tamén proporciona igualdade de oportunidades para proveedores/ as rivais, permite un acceso sen obstáculos á información dixital e garante a disponibilidade do coñecemento e a memoria social, agora e no futuro. 4. Necesidades estructurais para unha sociedade do coñecemento de todos/ as e para todos/ as Privacidade Os/ as cidadáns/ ás teñen dereito a: – Navegar por Internet e acceder ós séus contidos de maneira anónima. – Decidir en calquera momento trasladar, modificar ou cancelar os séus datos de usuario de calquer servizo de Internet. – Non sufrir interceptación algunha das súas comunicacións, e a poder cifrá-las súas comunicacións. Dereito ás redes: Liberdade de uso, creación e conexión – A sociedade civil e a administración pública han de te-lo dereito a proveer e implementar servizos de conexión a redes, incluíndo aqueles ofrecidos de maneira gratuíta e sen condicións ós cidadáns. Infraestructuras e regulación do mercado – Neutralidade: A neutralidade da Rede debe ser garantida (léase Glosario de termos e demandas legais sección C, para unha definición máis precisa). – Simetria: Os proveedores de acceso a Internet deben garantir conexións simétricas ou unha proporción de carga/ descarga razoable. Debería existir un acceso á banda ancha a prezos asequibles para calquer cidadán. – Diversidade: Deberían evitarse os monopolios nas infraestructuras de telecomunicacións. Non debería permitirse que as operadoras de telecomunicacións ofrezan o servizo de bucle local conxúntamente con outros servizos de telecomunicacións. Non se debe permitir que o mesmo accionista controle empresas que proporcionan o servizo de bucle local e empresas que promocionan outros servizos de telecomunicacións. Ningunha empresa de telecomunicacións debe controlar máis do 25% do mercado de calquer servizo. Pode haber excepcións a esta cuota para redes operadas polo sector público. Administración pública – O sector público, os proxectos financiados con fondos públicos e aqueles que impliquen ós cidadáns por lei, ou de maneira que afecte ós séus dereitos fundamentais, deberían usar sempre software ceibe e estándares abertos. – Cando non exista unha solución ceibe ou estándares abertos, o goberno ou a administración pública competente debería promové-lo desenrolo do software que sexa necesario. – Os gobernos deben garantir un acceso gratuíto a Internet non exclusivo, independentemente do lugar de residencia de cada cidadán. Cómo deberíase de proceder na administración pública en temas de evaluación e compra de software – A merca pública de software debería avaliá-lo custo total do séu uso, incluídos os custos de deixar de usá-lo e de migrar a un software alternativo. – A contabilidade pública debería distinguir claramente os custos das licencias de software, o mantemento, o soporte técnico, e o servizo, desvinculándoos dos do hardware. 5. Membros do FCForum 1 eXgae 38 ScriptumLibre 2 Networked Politics 39 Felix Stalder 3 Mayo Fuster Morell 40 Franziska Heine 4 P2P Foundation 41 Dmytri Kleiner 5 Michel Bauwens 42 Anne Ostergaard 6 Consumers International 43 Jack J. Marxer 7 Electronic Frontier Foundation (EFF) 44 Alan Toner 8 David Bollier 45 Roberto Santos 9 Knowledge Ecology International / James 46 Asociación de Internautas / Javier Cuchi Love 47 Epidemia / Pablo Ortellado 10 Free Knowledge Institute (FKI) 48 Kim Tucker 11 La Quadrature du Net 49 La Casa Invisible 12 ScambioEtico 50 Margarita Padilla 13 Amelia Andersdotter eurodeputy from 51 Guifi Pirat Partiet 52 Mario Pena 14 European Digital Rights (EDRI) 53 Traficantes de Sueños 15 Creative Commons España/ Ignasi La- 54 Platoniq bastida 55 Yproductions 16 Transnational Institute/Hilary Wainwright 56 Jamie King 17 Students for Free Culture 57 Vittorio Bertola 18 Free Software Foundation India 58 Marco Berlinguer 19 Nagarjuna G. 59 Universidad Nómada 20 John Howkins 60 ASACC / Carmen Zapata 21 Foundation for a Free Information Infras- 61 REEM tructure (FFII)/ Alberto Barrionuevo 62 Toni Verger 22 ALQUA 63 Science, Education and Learning in Free- 23 Isaac Hacksimov dom (SELF) 24 Dyne.org Foundation/Denis Jaromil Roio 64 Ignacio de Castro Arribas 25 The Open Standards Alliance/Stefan Mar- 65 Maria Claudia de Azevedo Borges siske 66 Exit 26 David Evan Harris 67 CSDVA 27 David Hammerstein 68 La impròpia 28 Joan Subirats 69 Josean Llorente 29 Fundación Karisma 30 Carlos Sanchez Almeida 31 Conservas 32 FLOSS Manuals 33 David Maeztu 34 Josep Jover 35 Patricia Vila 36 Javier Candeira 37 IT-Political Association 6, Adhesiones 1 Gnowledge lab To be continued... Versión completa A versión completa deste documento, con referencias, fontes e un glosario, está dispoñible en http://fcforum.net/charter_extended Licencia dual Esta carta está publicada cunha licencia dual. Podes volvela a publicar usando calquera destas licencias: • Creative Commons Recoñecemento- Compartir baixo a mesma licencia 3,0 Unported. • Licencia de documentación ceibe de GNU Créditos e Recoñecemento A traducción ó galego desta carta é unha obra derivada do orixinal, titulada “Carta por la innovación, la creatividad y el acceso al conocimiento” que se ode atopar en http://fcforum.net/files/carta-castellano.corta.pdf . A traducción ó galego é de Iván Navas, Bodescu, licénciase dual baixo os mesmos termos do orixinal e pódese atopar nun mirror no séu sitio web, http://www.guiasinformaticas.es/wp-content/carta_corta_gal.pdf, ademáis de na páxina web do FCForum. Http://fcforum.net Barcelona, 1

20210618

ERA INEVITABLE. José Mª Rodríguez Díaz (2006)

Artigo publicado por José Mª Rodríguez Díaz no seu blog O Cargadoiro (xa non funcional) o xoves 21 de setembro de 2006.  

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 20:46

ERA INEVITABLE

La desgracia se ha cebado este verano en nuestra verde Galicia. Un manto gris oscuro cubre una gran parte de su superficie. Son las cenizas en que acabaron muchos de sus bosques y zonas verdes. En pocos días, el fruto de largos años de crecimiento se evaporó. Sobre las causas de este infierno devastador se ha escrito mucho en la prensa. Las noticias y los comentarios sobre este desastre se han sucedido diariamente en la prensa. Preguntas como: ¿Quién quema el monte y porqué? ¿Qué ocultas razones puede haber para hacerlo? Son preguntas aún no contestadas. De los gabinetes de estudio, dedicados a investigar estos hechos, se esperan respuestas, que quizás nunca van a llegar. Y de los políticos, soluciones, para que esto no vuelva jamás a ocurrir. Es cierto que los montes no están cuidados como lo estaban antaño, porque la forma de vida en el campo ha cambiado. Es cierto que hoy la maleza los cubre; pero, todos sabemos que la maleza no quema los montes. Se encuentran sobreexplotados por el monocultivo del eucalipto; pero el eucalipto no quema los montes. Las poblaciones abandonan el medio rural; pero eso tampoco quema los montes. ¿Entonces, quién quema los montes? ¿Es el revanchismo o la esquizofrenia? ¿La especulación del suelo o los intereses políticos? Parece que nadie lo sabe y, quizás, nunca se sepa. Pero lo cierto es que el monte se quema. Y a esto hay que ponerle remedio. Y el remedio no está en que los propietarios del monte paguen los gastos que cuesta apagarlo. Porque ellos no queman el monte. Desconozco el camino para alcanzar este objetivo. Pero hay algo que quiero aquí destacar, porque nadie se atreve a mencionarlo, y lo considero importante.

Se trata de un problema ancestral que nos sitúa ante una política forestal deficiente. Es la ausencia de infraestructuras forestales de las que Galicia siempre fue víctima. La carencia de modernos viales para poder prestar un servicio que permita el fácil acceso a los montes, con los medios modernos de que hoy se dispone. Mientras no llegue la inevitable concentración de los montes, única solución para su explotación racional, es prioritario dotarlos de una red viaria, cómoda y apropiada, para acceder a ellos. Sin esos viales los montes no se pueden mantener limpios, no pueden ser adecuadamente explotados, el fuego no puede ser combatido, ni, una vez quemados, pueden ser recuperados. Porque se trata de terrenos muy montañosos, de difícil acceso, de fuertes pendientes y ocupados por tupidos bosques de eucaliptos, a los que se accede por antiguos caminos de carro. Los montes del concejo de Ribadeo, en concreto, disponen de una red viaria de acceso de cientos de años de antigüedad, concebida para carros de bueyes, por los que los modernos vehículos no pueden moverse. Si mañana se declarase un incendio estaríamos condenados a contemplarlo, pasivamente, sin poder hacer nada para evitarlo.

Las promesas que hiciera el alcalde de Ribadeo, en su campaña electoral, de dotar a los montes de las adecuadas pistas de acceso, se quedaron en vanas palabras. Nada hizo en este sentido, a pesar de los medios que le ofrecieron la Diputación y la Xunta, y que otros concejos supieron aprovechar. Y ante este abandono del regidor, el pueblo ribadense sigue mayoritariamente callado y pasivo, sin decir nada. Luego, cuando la desgracia se cebe en los montes, se dirá que era inevitable, que se veía venir y que nada se podía hacer. Ni siquiera exigirle al alcalde el cumplimiento de sus promesas. Y la gente se preguntará: ¿Se podría haber evitado esta desgracia? ¿Llegaron los efectivos a tiempo para apagarlo? ¿Estaban los montes cuidados como debían estar?

Y a mí, al decir esto hoy desde aquí, me vienen a la memoria aquellas palabras del ama y la sobrina de D. Quijote, referidas a la locura de su señor, cuando intentaban disuadirle para que abandonara las aventuras de la malandante caballería: "Todo es predicar en desierto y majar en hierro frío".

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

 

20240721

POLÍTICA Y DEMAGOGIA. José María Rodríguez Díaz

    Un caso máis de algo que, dende aquela, non fixo se non extenderse... Que teña o tinte da política local é, sinxelamente, un punto de coñecemento que aporta José María... 

Sábado, 30 de octubre de 2010

POLÍTICA Y DEMAGOGIA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 12:28

Ante la noticia aparecida en la prensa sobre la financiación de una goleta por parte de la Xunta de Galicia en manos del PP para ser construida en el puerto de San Cibrao, cuyo coste se presupuesta en cerca de dos millones de euros, se levanta la voz indignada del PSOE, personificada en el diputado de su grupo parlamentario, Ismael Rego, en protesta por tan escandalosa inversión en estos momentos de la peor crisis económica de la historia de Galicia. Y estoy seguro de que no le falta razón. Porque programar tamaña inversión en algo tan superfluo en estos momentos en que debe privar la austeridad, cuando se están recortando las asignaciones en educación y sanidad, en infraestructuras y en políticas sociales, cuando tanta gente se encuentra en el paro y se ve avocada a acudir a los comedores sociales, parece algo inmoral, como mánimo.

Pero sin pretender justificar tal exceso, no puedo por menos de recordarle al PSdeG, y por extensión al Sr. Rego, que si miran para su casa encontrarán dentro de ella lo que con tanto ardor critican fuera. Lo que vulgarmente se expresa con la frase "ver la paja en el ojo ajeno y no ver la viga en el propio·. Y si no que miren para alguna de las muchas actuaciones realizadas por su misma tribu, tanto en su época de gobierno en la Xunta, como en Madrid.

Las mismas preguntas que pretenden presentar en el Parlamento sobre esta cuestión de la Goleta de San Cibrao para ser debatidas en Comisión, podrían formulárselas al PSOE en Madrid sobre la inversión hecha por Costas en el ascensor de Ribadeo.

¿A qué estado de necesidad objetiva respondió tamaña inversión de un millón y medio de euros en un ascensor que ninguna necesidad, ni ningún colectivo social demandaba en el concejo de Ribadeo?

¿No encontró el Gobierno del PSOE otras necesidades más acuciantes para cubrir con tal inversión en este concejo de Ribadeo o en otros de su entorno?

¿Era consciente el gobierno del PSOE de que el concejo de Ribadeo no contaba con medios suficientes para atender dignamente a las necesidades de los mayores, ni con ayudas para los libros de texto de los jóvenes estudiantes, entre otras necesidades?

¿Sabía el PSOE a cuanto iba a ascender el gasto de mantenimiento anual de este ascensor y si era prudente cargar con más obligaciones a las arcas municipales?

Estas y otras preguntas que Vd., Sr. Rego, plantea a la Xunta por la construcción de la mencionada Goleta de San Cibrao son las mismas que cabría plantearle al PSOE en Madrid relacionadas con la construcción del ascensor de Ribadeo. Con la diferencia a favor de la inversión en la goleta de que esta no genera el negativo impacto visual del ascensor ni menoscaba ningún valor histórico ni artístico, sino más bien al contrario, pues puede servir de acicate y promoción del turismo. Pero ustedes permanecieron callados en esos momentos, lo que demuestra que para ustedes, y para los políticos en general, la demagogia y la política son valores equivalentes que manejan a su conveniencia y antojo, según convenga a la jugada, como decía Bermejo, el cazador.

He aquí, pues, dos actuaciones distintas con unos valores equivalentes: la de la Goleta de San Cibrao, del PP, que tiene por fin generar empleo en los astilleros gallegos y turismo en la localidad, y la del ascensor de la Atalaya de Ribadeo, del PSOE, concebido para promover el turismo en la parte antigua de la villa. Actuaciones ambas innecesarias en estos momentos de crisis y representativas de una gestión de derroche del dinero público y de desprecio y provocación a las personas que sufren impotentes en sus carnes el duro impacto de la crisis, con sus secuelas de hambre y miseria.


José Mª Rodríguez


 

Outros Artigos de José María.

20060930

Fadesa, Martinsa, ... pobre xente. Pobres de nós

Vin unha serie de gráficos na prensa de onte. A nova, a compra dunha construtora galega por outra madrileña. As cifras que se manexaban, mareantes para unha persoa de a pé. O fondo da nova, máis ou menos 'que se nos vai una empresa!'.
No primeiro, Fadesa, a construtora que se dicía insignia de empresas galegas, xunto con Zara e Citroën (si, aparece cantidade de veces como galega, si) implica que a construtora multiplicou por 4 o seu negocio entre 2001 e 2005. Crecemento rápido. Estamos a falar de case 1000 millóns de € no 2005.
O segundo, o beneficio. No mesmo periodo, multiplicouse por ... 9! Podería indicar só unha boa xestión, ou unha mellor xestión co paso do tempo. Pero estamos a falar dunha construtora que no 2005 convertía o 20% dos ingresos en beneficios. É dicir, parece ter algo que ver o aumento dos prezos da construción e dos solares que ten hipotecada a media España.
O terceiro e o cuarto significan que a empresa 'galega' que é adquirida por unha empresa madrileña ten uns 20.000.000 de m2 para construír. Eso da algo así como 200.000 edificios de 100 m2 de planta, o que é unha casa de dimensións normais. É certo que parte do terreo seguramente deberá quedar para infraestructuras e servizos, pero pónlle só a metade construído e catro plantas (ou 3 + baixo), eso implica 400.000 vivendas (ou 300.000 + 100.000 baixos), é dicir, a 2 ou 3 persoas por vivenda, construción posible para unha poboación como a de Vigo, A Coruña e Santiago xuntas. Para ser unha empresa que comezou a actuar algo en grande nos 90, coido que é unha carreira meteórica. A min non me cadran as contas de como se pode facer eso, ó menos se deixamos á beira a inflación urbanística. Ben, deses m2, 1.000.000 corresponde a Galicia (15.000.000 a España)
Outro gráfico máis nos da unha cifra que indica o perfil de negocio, e que para unha empresa pequena non tería nada de particualr, pero coas dimensións de Fadesa parece marcar unha tendencia: as vivendas de segunda residencia constitúen máis de 1/3 do negocio, e as protexidas, só 1/10. é dicir, algo así como que quen da o negocio é quen ten cartos, algo que polo demáis pode resultar obvio nun sistema sen compensacións.
Hai máis gráficos, pero fíxome só en dous a parte dos anteriores: nun, pon o capital social das empresas que adquiren esta 'xoia do patrimonio galego'. Se a prensa non se engana, o capital social das dúas é 1.200.000 €, mentras que van pagar pola metade da empresa 2.200.000.000 €. Significaría que manexan uns fondos de alomenos 2.000 veces o seu capital social. Eso fánno os especuladores, que esperan beneficios rápidos con poucos compromisos iniciais, ou os que queren sinxelamente invertir sen ter que poñer os cartos de veras se as cousas pintan mal. O outro gráfico indica que as dúas empresas adquirintes teñen 15 empregados (a de 900.000 € de capital) e 1 empregado (si, en singular, a de 300.000 €) Poden xestionar unha empresa adquirida con máis de 4000 empregados segundo o mesmo periódico, a parte dos seus propios negocios? Unha segunda pregunta: failles falta facelo?
Reflexiono e vexo ademáis que en ningunha parte do periódico se fai eco dunha análise semellante ó que faigo. Non mo explico. Por contra, encárganse de ver se a sé social (é dicir, onde se pagan impostos) se vai a madrid ou se queda en A Coruña. Certo, eso é importante, cos beneficios da empresa...

20211008

NUESTRO CONTRATO CON EL ALCALDE. José María Rodríguez Díaz (2007)

   Á vista de novas eleccións ó concello, José Mª procura facer pensar antes de votar, enfocando o posto de alcalde remunerado como traballador pagado polo pobo. 

   Entrada con dous títulos que manifestan a dobre verquente, a local e a xeral, do seu pensamento:

Sábado, 20 de enero de 2007

EL CONTRATO DE LOS ALCALDES

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 22:44

NUESTRO CONTRATO CON EL ALCALDE

Desde que los candidatos a las alcaldías de nuestros concejos se asignaron un sueldo por desempeñar su trabajo, -en Ribadeo esto ocurrió desde hace sólo ocho años -se ven sometidos a las condiciones que regulan todo contrato: Do ut des. Por un lado está el pagador, el que aporta el dinero, que en este caso son los ciudadanos; y por el otro el que aspira al trabajo, es decir, el candidato a alcalde. Un pacto establecido entre una persona y un colectivo, que tiene como contraprestación al trabajo prestado el salario que se le ha de abonar. Y así como el trabajador, en este caso el alcalde, tiene derecho a exigir su salario al pagador, que son los ciudadanos, así también los ciudadanos, como empleadores, tienen derecho a exigir que el alcalde cumpla con el trabajo que prometió. Pero, ¿Qué prometió el alcalde? ¿Cuál es el trabajo a desarrollar, objeto de este contrato? Ni más ni menos que el contenido en el programa electoral ofrecido en la campaña. En él se recoge el trabajo que prometió desarrollar durante el tiempo de duración de su contrato. Establecida así la relación contractual entre los ciudadanos y sus alcaldes, hay que tener en cuenta dos cosas: La primera, la importancia de los programas electorales, que constituyen el objeto del contrato; y, la segunda, el grado de su cumplimiento.

En cuanto a la importancia de los programas electorales, no ha faltado algún famoso político que ha aireado la frase de que 'los programas se hacen para no ser cumplidos'. Y es posible que tuviera razón, a juzgar por lo que se ve en muchos casos.

No se ha de olvidar, sin embargo, que el programa ofertado por un aspirante a la alcaldía es la única y principal referencia de que dispone el ciudadano elector para conocer y aceptar, o no, ese contrato. Saber qué piensa hacer el candidato, si llega a gobernar, con los grandes problemas pendientes, como pueden ser la vivienda, el medio ambiente, la seguridad ciudadana, las infraestructuras, la participación ciudadana, la política impositiva, la inversión de los recursos y todas aquellas carencias que se dan en la vida de una comunidad. Es decir, el programa electoral de gobierno. Esto sería la materia objeto del contrato, sin la cual no podría existir.

En cuanto al grado de su cumplimiento, es aquí en donde el ciudadano elector, en su papel de pagador, ha de velar constantemente por su nivel de ejecución, según lo acordado entre las partes al aceptar el programa del candidato. Circunstancias sobrevenidas pudieran, en algún caso, modificar la estricta aplicación de un programa, pero nunca anularlo, porque eso llevaría consigo su derogación, y por lo tanto, el cese en el cargo de alcalde.

De aquí, precisamente, nace el derecho que tiene el ciudadano para formular sus críticas, y sus protestas, por el incumplimiento del programa pactado con el candidato a la alcaldía.

Trasladada esta doctrina al ámbito municipal ribadense, ¿Qué quiere decir?

Quiere decir que el alcalde nos ofreció un programa electoral, con unos contenidos concretos para sacar adelante con su gestión, y por cuya ejecución se impuso un salario de casi 50 000 euros al año, (unas 22 500 pesetas diarias, en dinero blanco) que debemos pagarle.

Quiere decir que, a juzgar por lo que hizo en estos tres largos años, el Vacas incumplió el contrato. No cumplió lo pactado con los electores e ignoró las voces del pueblo a lo largo de su mandato, para seguir sus propios criterios. Quien se tome la molestia de releer el programa ofertado por él, se dará cuenta de que no sólo no hizo nada de lo que había propuesto, sino que hizo todo lo contrario de lo prometido a los ribadenses. Y mientras que los ciudadanos están cumpliendo lo pactado en ese contrato, pagando puntualmente su nómina, el alcalde, al no respetar las condiciones pactadas en el contrato, debe abandonar su puesto en la alcaldía. Y la gente que aceptó su programa y le votó no debe olvidar que la primera vez que él engañó a los electores, la culpa fue del alcalde; pero la segunda vez, si se da en el futuro, la culpa será de los electores.

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20210924

LO QUE PERDIÓ RIBADEO. José Mª Rodríguez Díaz (2006)

   Traído do blog de José Mª, O Cargadoiro.

Sábado, 16 de diciembre de 2006

LO QUE PERDIÓ RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 21:53

Los errores forman parte de la condición del ser humano. Pero, como sucede con todo, también tienen su lado bueno, pues dicen que se aprende más de los errores que de los aciertos. Los errores suelen servir de acicate y de advertencia para estar más atentos, para no repetirlos. Como dice un axioma, 'es propio del hombre equivocarse, pero sólo de los estúpidos perseverar en el error'.

La experiencia de estos tres largos años, con este gobierno local, nos descubre hasta qué punto nos hemos equivocado en la elección de los gestores municipales. El tiempo ya transcurrido nos pone en disposición de establecer una comparación entre la labor del equipo de gobierno de la anterior legislatura, y la del gobierno actual. Un breve recorrido por las gestiones realizadas por unos y otros nos dirá hasta que punto nos hemos equivocado.

Durante el gobierno anterior, pagábamos los contribuyentes 46 000 € al año por dirigir la gestión municipal. Esa gestión cuesta hoy a los ribadenses 76 366 €, sin contar las cotizaciones a la S. Social. Más de 30 000 Euros de diferencia. Ciertamente, que no se ha ganado en el cambio La imagen de consideración, respeto y dignidad de la que siempre disfrutó Ribadeo y que el gobierno anterior supo mantener frente a los concejos vecinos, se vio deteriorada por las constantes trifulcas habidas a lo largo de este mandato, tanto en las salas de los juzgados, como en los propios plenos del consistorio. Como consecuencia de esto, la imagen de Ribadeo está hoy por los suelos. ¿Quién tiene la culpa?

De los objetivos alcanzados por el gobierno anterior, con edificaciones tales como la Estación de Autobuses, el Auditorio Municipal, las ochenta viviendas sociales, el Polideportivo, el Centro de día, el Albergue de Peregrinos, el aparcadero municipal, la Casa da Xuventude, el Centro de Estudios Hispanoamericanos, además de otras muchas rehabilitaciones en otros enseres, se ha pasado con este equipo actual a la inactividad más completa. ¿En qué han ocupado su tiempo? En cuanto a las infraestructuras realizadas por el equipo anterior, se puede hablar del paseo del Faro, del Puerto Pesquero, de las escaleras de San Miguel, de la rehabilitación del Parque, de la Plazuela Concepción Arenal, de la Ronda de la Cárcel, o de las nuevas iluminaciones en la villa y en el rural, del asfaltado de pistas, colocación de señales, etc. ¿Y qué deja, como recuerdo, el equipo actual? Unos monicacos, mal emplazados, una ridícula fuente y la rehabilitación de unas calles peatonales. !Sólo faltaba que en cuatro años no hicieran ni eso!

Y en cuanto a las actuaciones del gobierno anterior en los servicios, se puede hablar de la Escuela Oficial de Idiomas, la fundación Leader Plus, la Escuela Taller, la oficina de información al Consumidor, los pisos tutelados, el convenio con SEPES para el Polígono Industrial, etc. ¿Y qué hizo el gobierno actual? Continuar con algunos de los proyectos que había heredado, como las calles peatonales, la circunvalación o el polígono, pero sin aportar nada nuevo en estos tres largos años.

Con el gobierno anterior, Ribadeo adquirió fama por el cuidado de sus calles y sus entornos, con actuaciones modélicas como: el programa de recogida selectiva, el sellado del vertedero, el Aula de la Naturaleza, las banderas azules que siempre obtenía para sus playas, el cuidado del entorno y de los parques y áreas recreativas. Hoy se ve tal dejadez, en la falta de ornato y de limpieza, en el descuido de sus calles y aceras, que todo el mundo se queja del abandono y la suciedad que se ve por todas partes.

Estamos frente a un gobierno, que nos cuesta mucho más caro a los ribadenses que el anterior, mientras que el concejo permanece totalmente inactivo, dedicado a trivialidades, como la de simular un ridículo castro celta junto a la oficina de Turismo en vez de recuperar el de As Grobas, organizar cursos de tapas, gimnasia de mantenimiento, talleres de risoterapia, colocar monecos de adorno o ascensores absurdos en la Atalaya. Desde el momento en que se sentaron en las poltronas municipales, comenzaron, ávidos y hambrientos, a hacer prolongadas succiones en los flácidos y exhaustos pechos del presupuesto municipal sin abordar ninguno de los grandes temas pendientes. Todas sus actuaciones no fueron otra cosa más que un puro espectáculo dirigido a colgarse medallas y dar una falsa imagen de dinamismo en la actividad del concejo. ¿Qué quedó de sus cuatro años de gobierno? Una tremenda subida de impuestos y el escandaloso incremento de sueldos de algunos funcionarios, que más parece un soborno. Ciertamente que Ribadeo ha tenido tiempos mejores.

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María. 

Comentarios (1)

• Fecha: Jueves, 21 de diciembre de 2006

• Hora: 15:54

Autor: a333

Los votantes, ciudadanos perdimos la verguenza. Desde el gobierno anuncian construccion un ascensor, bajando Amando Pérez el muro está destruido. Anuncian sendas peatonales, carretera al faro cortada desde hace tiempo. Y asi sucesivamente.

20241230

Onte foi a última concentracion pola paz en Ribadeo este ano

     Onte foi a última concentracion pola paz en Ribadeo este ano. Deixo algunha foto e o lido por Jesús Irigoyen e o audio de Nana Montañés. Antes deles, Suso Fernández puxo unha selección de últimas novas sobre o xenocidio palestino dirixido por Netanyahu e eu salientei unha nova que apareceu esta semana: unha circular do exército israelí 'permitía' ata 20 'mortes por danos colaterais' por cada asasinato de sospeitoso guerrilleiro...

PALESTINA 12

ESTO NO ES UNA GUERRA , ES UN GENOCIDIO.

Los niños palestinos han nacido para vivir, no para morir y los barbaros militares del ejercito israelí, los mata, los asesina sin otro motivo que estar en ese lado de la barricada, de estar al final del camino de sus bombas. Algo terrorífico. De paso las mismas bombas y los mismos asesinos, destruyen todo lo que encuentran a su paso, escuelas, hospitales, viviendas…. Ayer mismo han acabado con el último hospital que quedaba en el norte de Gaza, me pregunto donde irán ahora los 2 millones de palestinos que viven en Gaza y necesiten un hospital … ¿Tal vez a Tel-Aviv?

Y ahora estos desalmados tiran contra Siria, contra Líbano, esta semana contra Yemen (mas de 100 aviones a la vez bombardeando un país (Yemen): sus instalaciones, sus infraestructuras (escuelas, hospitales, aeropuertos, viviendas y también contra la población civil). ¿Podéis imaginar lo que son cien aviones a la vez, bombardeando un país? Que horror, que maldad, que barbaridad. Malditos.

En todos esos países: Libia, Siria, Yemen, también hay niños.

Niños que han nacido con la intención y el derecho de vivir y no para morir por las bombas de unos animales, terroristas y asesinos.

Todo, todo, es un sin sentido en el que insiste esa banda de criminales, en su estado febril de tratar de acabar con una raza, una cultura y millones de personas, por eso:

A veces me avergüenzo de ser humano, a veces me siento orgulloso de serlo.

Me avergüenzo de la destrucción y las matanzas; del miedo y la desolación; del dolor, el hambre y la desesperación que el ejército israelí y su criminal responsable B. Netanyahu, está infringiendo sobre el indefenso pueblo palestino.

Y me siento orgulloso de vosotros y con vosotros y de todas las personas que constantemente se manifiestan con honor y con valor contra la injusticia, por la razón y por el derecho del pueblo palestino para liberarse de la opresión del tirano ejército israelí.

Estoy seguro que el mundo sería mucho mejor, si todos fuéramos como vosotros.

Así y todo, no olvidéis, que DESDE EL RIO HASTA EL MAR,

PALESTINA VENCERÁ

PALESTINA VENCERÁ

Último minuto, para reivindicar

POR EL DERECHO DE REFERENDUM DEL PUEBLO SAHARAUI

POR LA AUTODETERMINACIÓN DEL SAHARA OCCIDENTAL

POR UN SAHARA LIBRE E INDEPENDIENTE.





 

20210202

Programa eleitoral da UPRI - 2007

(extraído do seu blog) 101 medidas para transformar Ribadeo 

“O Ribadeo que queremos está nas túas mans” 101 medidas para transformar Ribadeo 

1. MEDIOAMBIENTE 

1. Continuación da senda costeira E-9 en todo o Territorio Municipal , creación e sinalización de novas rutas de sendeirismo. 2. Executar o proxecto de recuperación como senda verde a ruta do antigo tren mineiro de Vilaodrid. 3. Creación dunha planta de tratamento de residuos agrarios. 4. Aplicación da Axenda 21 Local. 5. Novo Plan Municipal de Residuos (PMR) contemplando: • Creación de compost. • Eliminar contenedores casco urbano. • Recollida neumática. • Separación de aguas fecais/fluviais. • Adquisición dun camión de limpeza viaria. • Adquisición dun camión lavacontenedores. • Adquisición dun camión baldeador. • Fomento da ampliación da recollida selectiva. • Plan anual de educación ambiental (xornadas, conmemoracións, celebracións…). . Instalación do servizo de limpeza viaria en Rinlo. 6. Creación dun bosque-escola no entorno da “Casa da Ría”, a súa reapertura durante todo o ano e posta en marcha do teléfono verde. 7. Limpeza y repoboación con alevins de troita e reo dos ríos do Térmo Municipal. 8. Apoio á recuperación e rehabilitación de hórreos, pombais e muíños. 9. Creación de tres novos parques: un infantil, outro para educación ambiental con material reciclado e un xuvenil. 10. Creación dunha gran zona verde de expansión no casco urbano. 11. Fomento e protección da ría, así como a repoboación da súa marxe con especies autóctonas. 12. Execución dos proxectos de rehabilitación de antigos muíños: regato, vento e mareas. 13. Atención permanente a Áreas Recreativas de parroquias. 14. Construcción do saneamento en tódolos núcleos rurais. 15. Recuperación do río Vilaselán e a súa desembocadura como zona de ocio. 16. Instalación de depuradoras biolóxicas en Vilaselán e Rinlo e nova construcción en Porto. 17. Catalogación e protección de árbores centenarias. 18. Recuperación da antiga fábrica de algas de A Vilavella para “Casa das cunchas” 19. Eliminación da taxa por recollida de enseres. 

2. URBANISMO E INFRAESTRUCTURAS 

1. Aprobación dun PXOM e dun PEPRI. 2. Construcción do Polígono Industrial. 3. Creación do Xulgado de 1ª Instancia. 4. Construcción de novos aparcadoiros no casco urbano, un para vehículos pesados. 5. Peonalización de novas rúas. 6. Reparación e ampliación de beirarrúas no casco urbano e mellora e adecentamento dos accesos. 7. Apertura de novas rúas na zona de expansión do casco urbano. 8. Creación do servizo de resposta ao cidadán a través de INTERNET (Servicio de Atención ao Cidadán) oficina virtual. 9. Acceso gratuito a INTERNET universal, tamén para a zona rural. 10. Rehabilitación do casco histórico e da “Torre dos Moreno”, cedéndose locais para subdelegacións. 11. Adquisición de edificio para Centro de Desenvolvemento Comarcal. 12. Remodelación do entorno da Capela de San Roque e do Colexio Sagrado Corazón. 13. Novo alumeado para Amador Fernández, Avda Asturias e Avda Galicia e O Xardín, mellorando o alumeado público en parroquias e resto do casco urbano. 14. Actuación no entorno do Polideportivo e Avdas de Luarca, Paco Lanza e IES Dionisio Gamallo 15. Construcción de servizos públicos no Parque San Francisco 

3. VÍAS DE COMUNICACIÓN, TRÁFICO E SEGURIDADE CIDADÁ 

1. Construcción de novos aparcadoiros no casco urbano, un para vehículos pesados. 2. Construcción dunha segunda ronda polo borde do litoral para conectar coa circunvalación por Vilaselán. 3. Proxecto da estrada de segunda circunvalación. 4. Asfaltado en parroquias de vías con aglomerado e cunetas en formigón 5. Mellora dos accesos ao Punto Limpo e Depósito de Escombros 6. Mellorar as comunicacións Porto-Casco Urbano 7. Ensanche estrada de Ove-As Aceñas e pontes de FEVE 8. Finalización da estrada Reme-Vilela. 9. Eliminación de tódalas barreiras arquitectónicas e facilitar o acceso de persoas con discapacidade ás praias do concello mediante a construcción de servizos e accesos adecuados 10. Loita contra o tráfico de drogas e prevención do seu consumo. 11. Redacción dun plan de tráfico. 12. Realización de xornadas de Educación Vial. 13. Facer de Ribadeo sede de xornadas de Seguridade para Policías Locais. 14. Instalación de semáforos. 15. Creación dun GRUMIR profesional. 16. Adquisición dun camión contraincendios dotado dunha escaleira para acceder a edificios de máis de sete alturas. 17. Adquisición dunha nova desbrozadora de pistas para zona rural. 

4. EDUCACIÓN E CULTURA. 

1. Creación do Consello Escolar Municipal. 2. Transformación do Observatorio Astronómico da Casa da Ría en Planetario e adquisición dun novo telescopio para cursos de astronomía. 3. Ampliación da oferta educativa: Solicitude de ampliación de estudos de Galego para a Escola Oficial de Idiomas. 4. Potenciación do centro integrado ocupacional (para dar saída aos alumnos que no obteñan o graduado en ESO). 5. Apoio aos centros educativos (celebracións, xornadas, seminarios, programas europeos…) e programación de actividades en colexios despois da xornada escolar. 6. Fomento da lectura a través de bibliotecas na zona rural e nas praias con bandeira azul (bibliopraia) 7. Facer de Ribadeo sede de congresos de profesionais en temporada baixa e sede permanente de cursos de verán; firma dun convenio estable coa EGAP, Colexios Oficiais e as tres Universidades galegas. 8. Posta en marcha e potenciación da “Casa da Xuventude”. 9. Creación dunha Fototeca na antiga “Casa Viejo Pancho”. 10. Adquisición e rehabilitación da Aduana Vella para creación dunha Escola Náutica. 11. Posta en valor do cine-teatro: rehabilitación e ciclos de cine. 12. Fomentar o censarse en Ribadeo (obxectivo pasar a máis de 10.000 habitantes que de feitoo xa existen) a través de campañas informativas con incentivos e como consecuencia solicitude de creación da Comisaría de Policía. 13. Creación da Casa da Música. 14. Potenciación da Banda e a Escola de Música a través de cursos especializados e ampliación de estudos musicais 15. Acercamento da cultura ás parroquias e potenciación das comisións de festas locais. 16. Potenciación da Granxa Escola Pedro Murias. 17. Fundación dun museo 

5. SANIDADE E SERVICIOS SOCIAIS. 

1. Construcción de novas vivendas e rehabilitación das do casco histórico para xóvenes. 2. Atención a persoas dependentes e creación dun grupo de voluntariado. 3. Ampliación da oferta de plazas de Gardería Infantil e creación do servizo de recollida e entrega a domicilio. 4. Creación residencia da Terceira Idade. 5. Creación dun parque para a Terceira Idade. 6. Servizo de autobús para asistencia á Piscina Municipal (xubilados) 7. Servizo de soterramento gratuito en todolos cemiterios do Térmo Municipal. 8. Incentivar o Centro de Día: . Servizo de comedor. . Adecuación dun local para ximnasio. 9. Incentivar o Hospital-Asilo: . Ximnasia Mantemento. . Servizo Fisioterapeuta e callista. 

6. DEPORTES E ASUNTOS MARÍTIMOS. 

1. Creación dunha gran zona deportiva e de ocio en Vilaframil que conteña: . Dous campos de fútbol: un con herba artificial . Un polideportivo. . Unha pista de atletismo. . Dúas pistas de fútbol sala . Dúas pistas de baloncesto . Dúas pistas de tenis . Dúas pistas de padel 2. Habilitar área recreativa de Vilaframil para refuxo de pescadores e Centro de Recursos de pesca deportiva marítima. 3. Fomento dos deportes náuticos. 4. Apoio a clubes deportivos, ao Clube Náutico e clubes de deportes náuticos. 5. Fomento do deporte de base. 6. Contratación dun licenciado de INEF para ximnasia de mantemento a adultos e dirección de escolas deportivas. 7. Solicitar a Escola de Náutica para Ribadeo. 8. Creación dun edificio para deportes náuticos. 9. Construcción dun segundo porto deportivo (o actual está saturado, incluso con os novos pantaláns) en “A Vilavella”. 10. Reparación e ampliación do Polideportivo Municipal. 11. Creación da Concellalía do Mar e Asuntos Marítimos. 12. Fomento dos deportes de praia e organización de campeonatos. 13. Creación dun campo de tiro olímpico en Obe (antigos terreos do vertedoiro municipal). 14. Potenciación do Aeródromo de Vilaframil con apoio institucional para realizar actividades alternativas. 15. Creación dunha pista polideportiva na Vía transversal. 

7. TURISMO, MERCADOS E PRAZA DE ABASTOS. 

1. Potenciar a Praza de Abastos e o mercado semanal. 2. Proxecto de Excelencia Turística: “Q” calidad turística para establecimentos hoteleiros. 3. Renovación da páxina WEB MUNICIPAL e inclusión de tódolos establecimentos hoteleiros. 4. Apoio á creación dunha Estación Náutica. 5. Fomento das relacións cos Centros Galegos. 6. Edición dunha nova Guía de Comercios e Servizos 7. Fomento da celebración de Xornadas Gastronómicas entre os Establecimentos hoteleiros. 8. Impulso para a creación do Patronato de Turismo: “ A Mariña Lucense” 9. Creación dun mirador desde Calvo Sotelo á Capela de S. Miguel. 10. Posta en valor do Castro de “As Grobas” 11. Potenciación zona de “As Catedrais” mediante: . Construcción dun parking. . Autocar desde oficina de turismo para praias. . Acceso desde “Os Castros”. . Instalación dunha oficina de turismo .Construcción dun centro de interpretación

20231204

LA GESTIÓN DEL CONCEJO DE RIBADEO ANTE LA CRISIS. José María Rodríguez Díaz (2010)

    Unha revisión á economía dos mandatos no concello entre 1995 e 2010 baixo a vista de José María.

Viernes, 26 de febrero de 2010

LA GESTIÓN DEL CONCEJO DE RIBADEO ANTE LA CRISIS

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 20:45

No voy a hablar de la crisis. De ella se ocupan a diario los columnistas en la prensa y la soportan y padecen a diario los españoles en su bolsillo, salvo los ricos y los políticos. Es un hecho que está ahí y que todos sufrimos sin pararnos a hacer elucubraciones sobre sus causas.

Me voy a parar, más bien, a analizar el comportamiento irresponsable de aquellos a quienes se les ha encomendado la administración del dinero que pagamos con nuestros impuestos. Y sobre todo, a analizar el itinerario que siguieron en los últimos años las administraciones locales, que son las que más nos afectan por su inmediatez y cercanía. Y me voy a referir más en concreto a la equivocada gestión que practicaron los administradores del ayuntamiento de Ribadeo en los últimos años.

Para ello voy tomar como referencia, aunque sólo sea de forma genérica, a los tres últimos grupos que nos gobernaron y de los que tenemos más reciente recuerdo. Concretamente, de los gobiernos de los últimos quince años, empezando por el mandato del PP, conducido por el Sr. Rodríguez Andina. De los alcaldes anteriores a este no voy a ocuparme, pues se trataba, sin duda, de unos alcaldes que, con los pocos medios económicos de entonces, con una plantilla municipal mucho más reducida y, sobre todo, con un alto respeto hacia los recursos municipales aportados por los vecinos, supieron conducir la gestión municipal con igual o mayor eficacia que todos sus sucesores. Alcaldes que, con más o menos errores y aciertos, supieron gobernar el concejo con ejemplaridad y rigor, sin interés personal económico y sin despilfarro, respetando las arcas municipales y a los vecinos, que viene a ser lo mismo.

No puedo por menos de alabar y ensalzar el trabajo y esfuerzo en la gestión municipal desarrollada durante el primer mandato del PP, hace ya 15 años, a pesar de no gobernar con dedicación exclusiva y por lo tanto sin remuneración económica. Trabajo y esfuerzo del que son testimonio las muchas infraestructuras y dotaciones que aportó al concejo y que hoy disfrutan los ribadenses. Lo que demuestra que un concejo como este se puede gobernar con eficacia aunque el alcalde no goce de dedicación exclusiva, tal como hicieron todos los alcaldes anteriores a este mandato del PP. Pero la ambición rompe el saco. Y fue así como en el segundo mandato del PP, a imitación de lo que ya se empezaba a hacer en otros concejos por España adelante, el alcalde, con mayoría en el pleno, se dotó de una dedicación exclusiva y, por lo tanto, de un sustancioso salario pagado por los vecinos. Una decisión que, para más inri, se vio ensombrecida por el desempeño de un cargo en la Diputación, con la consiguiente ausencia de su puesto de trabajo y merma de dedicación al concejo del que percibía sus honorarios y, por lo tanto, con menor rendimiento en la gestión. Eso sí, para contar con una sólida base de apoyo, no dudó en aumentar la plantilla del concejo ni en equiparar el salario de los trabajadores municipales con los que disfrutaban los funcionarios de la capital de la provincia, dotándolos de otras ventajas y liberándolos al mismo tiempo de la carga que suponían ciertos negociados, como la gestión del agua y la recaudación de la contribución, que fueron privatizadas. Y fue así como en este mandato el concejo quedó condicionado y lastrado para el futuro y la deuda municipal alcanzó alarmantes proporciones de las que tardará en liberarse y a las que el pueblo tendrá que hacer frente.

Pero esto no fue más que el comienzo de un nuevo talante de gobernar que tuvo una brillante y acentuada continuación en el siguiente mandato, el correspondiente al del PSOE, presidido por el Sr. Pérez Vacas. Un desastroso mandato del que no quedan otros recuerdos dignos de mención, más que las estatuas de los cocos y de Ibáñez, el ascensor de la Atalaya, el castro del parque y la fuente ornamental frente al Parador. El ya olvidado hermanamiento con Loctudy, el inútil espacio que une el Cantón con el parque o el fracasado intento de la construcción de nuevas urbanizaciones desde El Costal hasta A Devesa no son más malos recuerdos y pesadillas de los fracasos de su inconcebible gestión. Lo relevante de este mandato fue el colosal aumento de los gastos del concejo que coronaba y superaba el edificio empezado por el PP. El famoso convenio de los funcionarios significó un enorme golpe para las arcas municipales y una fuente de agravios comparativos para los mismos trabajadores. Los números rojos de la hacienda municipal, hostigada por los exagerados costos de los salarios y las dedicaciones exclusivas del alcalde y del teniente de alcalde y por los constantes viajes del alcalde acompañado de su séquito por Europa adelante, continuaron hundiendo las arcas municipales precipitándolas hacia la quiebra.

Luego, el acceso al poder municipal de los chicos del BNG disipó bien pronto la tenue esperanza de cambio en la administración de los recursos puesta por algunos en su gestión. Una gestión muy discutida, alabada por unos y criticada por los más, que no hizo más que continuar con la ruta de despilfarro trazada por sus antecesores. Ignorando la grave crisis por la que están pasando los vecinos, su trayectoria de gasto sigue imparable incrementando cada vez más, si cabe, la deuda municipal. Cautivados por el ansia de promover el culto a la propia imagen, dedican su gestión a deslumbrar a los vecinos con multiplicidad de actividades y talleres, duplicando, innecesariamente a veces, los servicios que son propios de otras administraciones, con el consiguiente aumento del gasto económico para el concejo e insensibles ante la crisis que padecen los ciudadanos que están reclamando una necesaria bajada en los gastos corrientes y en los sueldos de los funcionarios así como en la reducción de la plantilla municipal, que se traduzcan en menos impuestos, suprimiendo actuaciones que ni son necesarias ni prioritarias para la vida diaria de los vecinos. Sirva de muestra de lo que digo la última programación de actividades a realizar por las parroquias del concejo, que incluye talleres de inteligencia emocional, risoterapia y prevención de la depresión. Cosas que ni son prioritarias ni son incumbencia del concejo sino del Servicio Sanitario del Sergas que es el que debe ocuparse de la curación de esas enfermedades. Pero no deja de llamar la atención el hecho de que sea el mismo concejo el que, por una parte, ocasione la depresión de la gente con sus exagerados impuestos y, por otra, tenga que dedicarse después a curarla. Lo decepcionante de la actitud del BNG ante la crisis es que actúa como si no existiera, ignorando que, según los criterios bíblicos, los ciclos económicos en los que las siete vacas flacas se comen a las siete vacas gordas tienen una duración de siete años, por lo que aún nos quedan unos cuatro años de vacas flacas. Por desgracia nuestros modernos gobernantes no tuvieron la sabiduría del mayordomo del Faraón que guardó los excedentes de los siete años de abundancia para sobrevivir durante los siete de años de hambruna.

La conclusión que se saca del análisis de los últimos mandatos que padecieron los ribadenses es que a estos profesionales de la política, que se ocuparon y ocupan de gobernar el concejo, sólo les interesa su promoción personal y les trae al pairo la realidad social de los vecinos a quienes gobiernan. Dedicados a enaltecer su propia imagen con fines electorales convirtieron el concejo en una ONG dedicada a gestiones más propias de otros entes, para lo que no dudaron en aumentar la plantilla pasando de 30 a 150 empleados en pocos años. ¿A dónde piensan llegar con este ritmo de crecimiento? Como el resto de la clase política su meta es el poder y con el poder el dinero. El concejo está hoy en números rojos muy elevados y todos sabemos que una casa con las cuentas en números rojos es una hacienda mal administrada. Una realidad que los vecinos no deberían olvidar porque se trata de su propia casa.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20240414

Avogando pola paz. Concentración en Ribadeo

    Esta mañá de data sinalada, na que hai dirixentes que dirixen ós seus pobos ó precipicio para non precipitarse eles, este domingo 14 de abril, día da República Española, tivo lugar unha máis das concentracións semanais que se celebran en Ribadeo, avogando pola paz. Interviron Evaristo Lombardero, Suso Fernández, Evaristo Lombardero e Jesús Irigoyen.

    Deixo baixo as fotos de Suso Fernández o escrito lido por Jesús Irigoyen na concentración.



 

PALESTINA 6

NO ES UNA GUERRA – ES UN GENOCIDIO

Se cumplen seis meses y una semana de genocidio en Gaza sin que la comunidad internacional implemente medidas suficientes y efectivas que garanticen protección a la población civil, aseguren el acceso a la ayuda humanitaria y pongan fin a este insoportable episodio. Al menos 34 000 personas han muerto con vergonzosa impunidad.  

Palestina vive una catástrofe humanitaria sin precedentes. Desde el 7 de octubre, Israel ha reforzado el asedio que mantenía sobre la Franja de Gaza, dejando a cerca de 2,3 millones de personas atrapadas en un territorio de tan solo 360 kilómetros cuadrados: sin electricidad y sin apenas agua, comida o medicinas. Sometidas a continuos bombardeos y ataques que se cobran la vida de una media de 183 personas al día.

Las terribles cifras van más allá de las muertes. Al menos 75 000 personas han resultado heridas de diferente gravedad y 7000 siguen desaparecidas bajo los escombros.

Además de la destrucción del 80 % de sus viviendas, escuelas, hospitales y edificios administrativos en general

Gaza es una franja arrasada e inhabitable, donde el hambre ha provocado ya muertes de niños y niñas, y uno de cada tres menores de dos años sufre desnutrición. La hambruna se está usando como arma de destrucción masiva contra una población agotada y debilitada, sin recursos para sobrevivir, que busca desesperadamente refugios inexistentes. El 75 % ha tenido que huir de sus hogares (en muchos casos por segunda vez, pues la gran mayoría ya eran personas refugiadas), y se hacina en el sur, forzada por las órdenes de evacuación israelíes.  

Completamente atrapadas y sin posibilidad de salir del territorio bajo bloqueo israelí con el apoyo de Egipto, casi 1,5 millones de personas malviven en la zona fronteriza de Rafah. Entre ruinas e improvisados campos para personas desplazadas, en los que apenas tienen acceso a ayuda humanitaria, y donde se cierne la amenaza inminente de un ataque a gran escala del Ejército israelí, anunciado por el criminal Netanyahu. 

Mientras la Franja sufre la peor ofensiva de su historia, en Cisjordania la violencia también ha aumentado en estos meses.

El hostigamiento y la persecución de los colonos israelíes ha causado al menos 500 víctimas mortales, entre ellas, un centenar son niños y niñas.

Además, al menos 5000 personas han resultado heridas en ataques, redadas e incursiones militares. Las detenciones arbitrarias se han multiplicado exponencialmente, hay más restricciones y controles de movimiento, y 2000 personas han sido desplazadas de manera forzosa.

Estos hechos constituyen graves violaciones del Derecho Internacional y un absoluto desprecio por los derechos humanos que han llevado a varios países, liderados por Sudáfrica, a denunciar a Israel por genocidio del pueblo palestino ante la Corte Internacional de Justicia de las Naciones Unidas.

Lamentablemente, la iniciativa de Sudáfrica se enmarca en un contexto de inacción de la comunidad internacional. Hasta ahora, ésta ha sido incapaz de condenar firmemente los hechos y conseguir un alto el fuego que pare la masacre y preserve la vida, proteja la dignidad y defienda el derecho a existir de Palestina y su pueblo.  

Ni la histórica resolución de la ONU exigiendo un alto el fuego, ni el informe ‘Anatomía de un Genocidio’ presentado por la relatora de Naciones Unidas para los Territorios Palestinos, donde se explica que Israel no ha distinguido entre civiles y combatientes ni entre objetivos militares e infraestructuras civiles, han conseguido detener la violencia indiscriminada. 

Hay que adoptar medidas urgentes y efectivas para impedir que se siga matando a miles de personas con total con impunidad.  

Exijamos de inmediato el fin de la violencia contra una población que, al contrario que en otras guerras, no puede huir de la zona de conflicto.

Para lograrlo, es imprescindible el reconocimiento internacional del Estado palestino y la condena de Israel por todos los crímenes cometidos.

Pidamos, pues, al Gobierno de España que apoye públicamente la demanda de Sudáfrica ante la Corte Internacional de Justicia de Naciones Unidas contra Israel por el genocidio del pueblo palestino, y que cumpla su promesa de reconocer el Estado palestino y ponga fin, junto al resto de la comunidad internacional, al comercio de armas con Israel. 

La supervivencia del pueblo palestino y nuestra humanidad están en juego. 

POR EL RECONOCIMIENTO DEL ESTADO PALESTINO Y CONTRA LA INVASIÓN DE PALESTINA POR ISRAEL.

PALESTINA VENCERÁ

Último minuto, para reivindicar

POR EL DERECHO DE REFERENDUM DEL PUEBLO SAHARAUI

POR LA AUTODETERMINACIÓN DEL SAHARA OCCIDENTAL

Hoy es 14 de Abril, día del 93 aniversario de la instauración de la II REPÚBLICA en España, a la sazón derrocada por un golpe de estado, de corte fascista y nunca más repuesta, ¡de momento…!

Por lo que me a mi toca y en mi condición de antimonárquico y republicano, seguiré rememorando la instauración de aquella Republica, que trajo a España, la que fue la constitución más avanzada e igualitaria del mundo entero, para aquella época y que no se la dejó desarrollarse mediante las armas, el terror y la represión.

Hoy reivindico un referéndum, para la proclamación de la III REPÚBLICA. Para ello, compañeras/os, amigas/os, ya queda menos ….¡UN DIA MENOS!

SALUD Y REPÚBLICA.

Jesús Irigoyen


 

20090729

Rogos e preguntas no último pleno (extensión do xa publicado)

Deixo a relación de rogos e preguntas de UPRi no último pleno. A lembrar que non estiven e polo tanto non puiden poñer ningunha das realizadas.
As que deixo foron pasadas direitamente como nota de prensa dende a UPRi:
"Rogos e preguntas, máis destacados, que formulou o noso Grupo no Pleno do pasado luns día 18 de maio de 2009 a través do seu Concellal Agustín Reymóndez Gancedo (Tino) e respostas dadas polo Alcalde:

Cuestión previa foi que como novidade o noso Grupo interveu en segundo lugar seguindo “a norma” imposta polo Partido Popular e aceptada polo Alcalde para rotar o turno de intervencións tanto nos Decretos como no apartado de Rogos e Preguntas, variouse por primeira vez na historia da Democracia (sempre se interviña de menor a maior representatividade), sería que se nos vía moito o traballo e non lle interesaba “ó goberno”...

1.P.: ¿Cando se van a rematar, despois de máis de tres anos paradas, as obras da Rúa Deputación-San Lázaro? Respostousenos que estaba pendente de adxudicar a obra e que tería que ser o novo Goberno da Xunta de Galicia quen a adxudicara...
2.P.: ¿Cál é a razón para que a día de hoxe a empresa concesionaria do Depósito de escombros e derrubos da construcción siga sen darse de alta como xestor autorizado para os devanditos residuos ante a Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestructuras? ¿Por qué se lle consinte un ano e medio despois seguir sen darse de alta? Díxosenos que presentara a solicitude pero que a Xunta aínda non lle contestara
3.R.: Mobiliario urbano da Rúa Calvo Sotelo se sitúe de forma que se poidan abrir as portas dos coches unha vez aparcados. O mesmo para o mobiliario da R/ Rosalía de Castro. No primeiro caso solventarase pintando de amarelo na marxe dereita e no segundo mirarase.
4.R.: Hai uns contenedores na Avda. De Galicia en fronte dun escaparate dun negocio de fotografía recentemente colocouse un contenedor máis de papel e cartón que estaba situado ó lado da cabina de teléfonos da Rúa Vilalba (case na esquina). Que se volva a súa situación orixinal e que se trasladen os outros na mesma Rúa a onde non haxa escaparates. Comprometeuse o Concellal de Medio Ambiente para solventalo.
5.R.: Agradecer la apertura de una oficina de turismo en la Playa de Las Catedrais, recordar que o noso Grupo foi o único que levaba no seu programa electoral tal instalación, esperemos que permaneza aberta no tempo, incluso as fins de semana. Solicitar ca oficina de Turismo da Praza de España no se peche durante a fin de semana. Estudiarase aínda que parece pouco probable que se abra ó público.
6.P.: ¿Cando se van a celebrar este ano as XIII Xornadas Ambientais? Este ano non tocan, xa dixeron que se celebrarían cada dous anos... unha forma de deixar morrer as Xornadas de Medio Ambiente decanas de España.
7.R.: Na rúa San Roque existen dous pasos de peóns próximos, solicitamos que se pinte un correctamente e se borre o outro. Mirarase e tratará de solventarse.
8.P.: Rotonda do LIDL ¿Cuándo se abre? Existiron algúns problemas e abrirase en breve.
9.R.: Se demande a Fomento segue as rotondas de saída da Autovía desde Outeiro, Dompiñor, Vilaselán e Vilavella pola mala imaxe que están a dar da nosa Vila cara ó exterior... Comprometéronse a solicitalo.
10.R.: Se retiren os carteis da ponte de FEVE do BNG das pasadas eleccións autonómicas. Mirarase...
11.P.: Vado en Rinlo. ¿Quen mandou emitir un novo informe? ¿Cales foron as razóns? ¿Existe lexislación Municipal para este tipo de asuntos? Contestóusenos que foi un erro de medición...Non o cree ninguén. O malo é cos veciños non saben a que aterse con estes gobernantes, en calquer asunto, o que hoxe está correcto mañá pode ser o contrario en función non se sabe moi ben de que ou de quén...
12.R: Volver a pintar la zona azul del mercado para evitar que aparque un solo coche en vez de dos. Aceptado.
13.P.:¿Cantos accesos a vivendas na zona rural se executaron co presuposto do 2008? Construíuse un soamente.... é cando menos curioso e chamativo...
14.R.: Que se limpe o Río de Vilaselán dende a ponte tanto cara ó mar como para o Sur de maleza para evitar danos pola crecida do Río. Aceptouse...
15.Quedaron sen resposta preguntas de plenos anteriores, que seguen sen contestársenos... que daremos conta delas en vindeiros días..."

20230823

EL ÚLTIMO PLENO DE RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2009)

    Un pleno máis baixo a óptica de José María. Unha óptica transparente a aplicada a este, non recollido nas actas na rede, de 21 de setembro de 2009. Ó final, saen tres cousas a citar. Unha, a conveniencia de dispor un método rápido, conciso e eficaz de presentación de puntos e mocións no pleno para o seu tratamento, non feito aínda e que segue a ser convinte. Outro, as preguntas da AVV O Tesón, que pouco a pouco foron ninguneadas por uns e por outros ata a actualidade, e que sería cousa de reactivar. E outro máis, a publicación da convocatoria do plen na web do concello, couas que teño repetido varias veces, e xa dito a este alcalde actual, quen, no primeiro pleno dende que llo dixen, fixo unha nota de prensa, pero non a convocatoria cos puntos da orde do día.

Martes, 22 de septiembre de 2009

EL ÚLTIMO PLENO DE RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 10:36

El último pleno celebrado en Ribadeo, con ocho puntos en el orden del día, que ya llegaron previamente consensuados para su aprobación y que pudo haberse resuelto en una hora, se prolongó durante tres horas. Y, aunque los plenos de ahora están muy lejos de aquellos otros de insultos y tensiones de tiempos pasados, estos de ahora se desarrollan en un ambiente de educación, moderación y respeto. Pero tan pesado y aburrido resultó que uno preferiría pasar ese tiempo sentado en el sillón del dentista. No es extraño que no gocen de la simpatía popular y que la gente los evite.

Tres horas de interminables intervenciones en las que, salvo la voz alta y sonora del concejal Sr. López, apenas se oía más que un lejano y monótono murmullo monocorde de intervenciones hechas en voz baja y con el micrófono alejado, cuando no apagado. Toda una expresión de la poca consideración que sienten por el escaso público que se acerca a informarse de los asuntos municipales.

Con seis minutos de retraso dio comienzo la sesión. Después de aprobar sin objeciones las redacciones de varias actas anteriores se pasó al punto segundo del orden del día que versaba sobre varias resoluciones de la alcaldía. Y aquí empezaron los turnos de intervenciones de los portavoces de la oposición, que los abrió el Sr. Rivas con una larga serie de preguntas en las que, durante casi media hora, preguntó al gobierno sobre varios gastos y facturas, entre los que cabe destacar, por lo que tiene de escandaloso, los elevados pagos hechos por el concejo a Sociedad General de Autores (SGAE). Un tema sobre el que el Sr. Rivas propone, con la aprobación general, hacer todas las gestiones posibles para eludir estos escandalosos pagos. Interviene seguidamente el Sr. López con algunas preguntas, entre las que cabe destacar las protestas por las contrataciones a dedo que efectúa el concejo, vulnerando así el principio de igualdad de oportunidades para todos. Pregunta luego el PP por ciertos gastos efectuados en publicidad propagandística y teléfonos.

El punto siguiente sobre la solicitud del Plan Estratégico de Infraestructuras rurales fue aprobado por unanimidad y sin discusión. Y la misma suerte corrió el cuarto punto sobre los programas de violencia de género. Las fiestas locales para el año próximo, objeto del punto siguiente, quedaron fijadas para los días dieciséis de agosto y ocho de septiembre. El punto sexto, sobre las licencias de primera ocupación, entre las que estaba un edificio sujeto a sanción por excesos de construcción, fue también aprobado por unanimidad.

Seguidamente se debatieron seis mociones, presentadas por los diversos partidos de la oposición. La primera, presentada por el PSOE, sobre la gratuidad de los libros de texto, fue aprobada por nueve votos a favor y tres en contra del PP, que defiende dicha gratuidad sólo para los más necesitados. Una medida que parece más social por lo que tiene de reparto de riqueza. La siguiente moción, presentada por UPRI, que solicitaba una adecuada señalización turística y mejores accesos y aparcamiento para la playa de As Catedrais con cargo a la Diputación, fue aprobada por unanimidad, con ciertos matices. La moción siguiente presentada por Amarante sobre compra pública responsable fue aprobada por siete votos a favor y cinco abstenciones. Y lo mismo sucedió con la siguiente moción del PP relativa al apoyo al sistema actual de libros de texto.

Las dos mociones de urgencia presentadas seguidamente, la primera por el PSOE, solicitando una revisión de la ordenanza de la zona azul de aparcamiento en la Plaza de Abastos y la segunda, presentada por UPRI, sobre la correcta colocación de las banderas en la sala de plenos, fueron aprobadas ambas por unanimidad.

Seguidamente se pasó al punto final de Ruegos y Preguntas, sobre las que no voy a ocuparme porque no caben en este espacio. Si señalar la reclamación hecha por el Sr. López por el impago salarial a un trabajador del concejo. Comparto su postura, sobre todo teniendo en cuenta que en el mandato anterior no hubo dificultad en pagar dos millones de pesetas a una persona ajena al concejo y sin que mediara prestación alguna.

Mi opinión sobre los muchos ruegos y preguntas que se formularon en este pleno y en otros pasados es que deberían ser materia a tratar en las oficinas del concejo o en los despachos de los concejales gobernantes. Intervenciones que se formulan de forma poco concisa, con circunloquios y poca claridad, y repitiendo reiteradamente los conceptos, lo que alarga innecesariamente la duración del pleno. Creo que debería consensuarse la forma de presentarlas para evitar tantas repeticiones inútiles y cansinas. Y, para terminar, una sugerencia al alcalde. Sería deseable, para mejor conocimiento del público, la publicación de la convocatoria del pleno en la página Web del concejo.

Terminada la sesión, dio lectura el alcalde a las dos preguntas presentadas por la Asociación O Tesón. Sobre la petición de un sistema de aire acondicionado para el Teatro ribadense el alcalde se comprometió a su instalación, cuando las circunstancias económicas lo permitieran. A la segunda sobre la correcta utilización de la maquinaria municipal, que a veces parece que se desvía para uso de particulares, contestó desconocer este extremo.


José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20160617

AO VALEDOR DO POBO DE GALICIA. Carta enviada polo grupo 'Por nuestro faro'

Deixo embaixo a carta enviada polo grupo 'Por Nuestro Faro' ao Valedor do Pobo de Galicia, como un apunte máis na historia da illa Pancha.
"AO VALEDOR DO POBO DE GALICIA 
 As persoas abaixo asinantes, [,,,] en nome propio e en representación do colectivo “Por Nuestro Faro” denuncian os feitos seguintes: 
O día 22 de Maio de 2015 o Consello de Ministros do goberno español aprobou a autorización “para uso hotelero de las instalaciones del Faro de la Isla Pancha”, según nota de prensa do Ministerio de Fomento. Na mesma nota e nos medios de comunicación dos días seguintes dase unha información incompleta e distorsionada cando se afirma que “…El proyecto sometido a tramitación por la Autoridad Portuaria…se limita al espacio disponible, en régimen de concesión, sin que el edificio del antiguo faro sufra alteración alguna”. Ou sexa, no intre da aprobación da concesión non se fala de “cafetería cubierta con estructura metálica de 47 metros cuadrados”, “carpa de material transparente”,“aparcamiento”, “papeleras”, ”banderas”,”señalización”, “fosas sépticas”, e outros elementos invasivos que fomos coñecendo posteriormente e que parte deles non figuraban no proxecto que serviu de base para iniciar o expediente e que en todo caso foron disimulados nos informes públicados e contribuiron a forxar unha opinión pública desfigurada e desinformada. O colectivo “Por Nuestro Faro” ten solicitado nos últimos meses ao Concello de Ribadeo e a Autoridade Portuaria de Ferrol- San Cibrao a documentación correspondente a esta primeira fase da adxudicación da concesión sen conquerir unha resposta clara. Concretamente desexamos ter acceso ao expediente completo para saber:1º En que intre e en que medios se publicou a convocatoria do Faro da Illa Pancha; 2º En que intre se presentou a solicitude da empresa que finalmente resultou adxudicataria; 3º Onde se realizou e cómo se publicou a exposición pública; 4º Certificacions dos procesos de exposición pública se realmente se realizaron en Ribadeo , Ferrol ou Madrid. 
O feito de que o Concello de Ribadeo e mais a Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao non nos faciliten información sobre estes datos convida a unha sospeita de posibeis irregularidades ou favoritismos. De feito o diario “El Pais” na sua edición do día 26,4,2015, ou sexa un mes antes da aprobación polo Consello de Ministros, publica un artigo de claro son partidista referido as concesións dos faros e cando menciona o faro de Ribadeo fala de “…una cafetería en una planta subterránea…” e unhas declaracions do alcalde de Ribadeo nas que di: “…es una buena noticia para el municipio y un premio…”. Ou sexa que xa se pon de manifesto dende o comezo a tendencia á ocultación, manipulación e magnificación dun proxecto concreto tanto por parte de Autoridade Portuaria como do Concello de Ribadeo, que lonxe de limitarse a xestionar os trámites preceptivos para aprobación ou non do mesmo adican un esforzo especial a facer propaganda favorable amosando un partidismo e favoritismo impropios dunha administración democrática e comprometida ca obxectividade o medio ambiente e a defensa dos veciños. Convén suliñar o silenzo do alcalde de Ribadeo durante mais dun ano, so interrumpido pola entrevista de El Pais, ao tratarse a Illa Pancha dun curruncho especialmente apreciado e visitado polos ribadenses e veciños dacarón, que figura en infinidade de fotos e mostras de tipo turístico e que ten como especial valor a conservación natural ou salvaxe ensalzada pola única presenza dos faros. Nos primeiros días do mes de Xunio o Grupo de Apoio a AGE e mais a AA VV “O TESON” denuncian a falla de información e rexistran no concello peticións de acceso ao expediente sen resposta por parte da autoridade municipal. A primeiros de setembro O TESON reitera a sua petición de información e a páxina WEB de “Por nuestro Faro” xa conta con mais de 720 achegados. 
Respecto dos documentos citados pola nota de prensa do Ministerio de Fomento do día 22 de maio ante citada debemos suliñar o seguinte: 
 1.- O informe emitido pola Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestructuras da Xunta de Galicia de 8/7/2014 está asinado pola Secretaria Xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo, non menciona nengún informe técnico de tipo mediambiental e cita so de pasada a inclusión dos “terreos obxecto da actuación…” na Zona de Especial Conservación do Rio Eo da Rede Natura 2000, pero evita mencionar as prescripcions dos art. 60 e 62 do Decreto 37/2014 da Xunta de Galicia que prohíben explícitamente varias das actuacions previstas no proyecto. Asemade, anque volveremos mais adiante sobre este aspecto, debemos suliñar dende agora que as condicions que exixirá a Autoridade Portuaria en materia de seguridade, sinalización, aparcamento, etc. estarán en aberta contradicción ca normativa paisaxística e da Rede Natura 2000 o que pon en evidencia unha grave contradicción no procedemento da administración ao non ter en conta normas de ámeto galego, español e europeo antes de tomar nengún acordo ou dar unha concesión como a que se trata neste caso. Como veremos mais adiante o concello de Ribadeo pedirá aclaracions sobre este informe con data 21/9/2015 pola aprobación do PXOM en decembro de 2014.
 2.- Respecto do informe emitido polo Concello de Ribadeo con data 29/7/14 a petición da Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao debemos suliñar que o alcalde de Ribadeo negou repetidamente a existencia do informe devandito e finalmenente o día 8/3/16 facilitou un pequeno extracto do mesmo con unha serie de comentarios colaterais sen facilitar unha copia íntegra.
 3.- Na nota de prensa do Ministerio de Fomento antes aludida tamén se cita un informe da “Dirección General de Sostenibilidad de la Costa y del Mar”. Debemos suliñar que non tivemos acceso a dito informe o que non deixa de ser sorprendente tendo en conta a especial sensibilidade dos ribadenses cara a Illa Pancha e o que significa como elemento social, cultural, identitario e turístico. 
Seguindo o fio dos documentos disponibeis imos comentar agora o “INFORME DE PUERTOS DEL ESTADO” emitido con data 22/6/2015 previo a aprobación pola Autoridade Portuaria de Ferrol- San Cibrao da concesión solicitada para o proxecto que estamos a discutir. Na páxina 2, párrafo 3º di o seguinte: “ …el proyecto presentado no afectará al entorno, mejorando su aspecto y garantizando su conservación”. Dende o noso ponto de vista resulta como mínimo sorprendente tal afirmación procedente do organismo Puertos del Estado cando oito días mais tarde o mesmo organismo vai exixir unha serie de condicions que afectan ao entorno dun xeito absolutamente negativo, como son a entrada de automoveis, a cartelería, papeleras, medidas de seguridade etc. Non se entende que non se tomen esas prevencions con anterioridade ao acordo de concesión da semana seguinte por un motivo elemental de coherencia e economía da administración pública, e non deixa de semar dúbidas sobre a posible parcialidade que suxerimos anteriormente. Na páxina 4 menciónase a cafetería nos garaxes e unha carpa desmontable “con un impacto nada significativo sobre la situación actual ya que la nueva estructura desmontable será transparente y las partes rígidas pintadas de forma que se mimeticen con el ambiente”. Sobre este párrafo temos que reiterar alguns dos argumentos expostos anteriormente ademais de insistir na forte sospeita de parcialidad por canto a presencia dunha carpa na Illa Pancha, por moita transparencia e mimetización que lle queira imaxinar é un elemento distorsionante de enorme magnitud cun impacto paisaxístico negativo de primeiro orde. Este elemento mais os que xa citamos e han aparecer nas condicions da concesión dibuxan un conxunto de reformas ou alteracions da illa que exixirían unha avaliación conxunta da que ate agora non tivemos coñecemento e que tenderá a ser esquecida cando en xaneiro de 2016 a empresa solicitante presente o proxecto desdoblado en dous intentando camuflar os impactos ambientais a través da tramitación independente de dous proxectos (reforma do Faro e cafetería) e grazas á tolerancia das administración local, autonómica e estatal que non so non teñen en conta os impactos ambientais engadidos senón a inviabilidade do proxecto conxunto e ainda mais de dous proxectos separados. A posibilidade de que se obtivese licencia para realizar un dos proxectos e non o outro sería o resultado da incoherencia deste procedimento admitido polas administracions devanditas, como veremos mais adiante. 
Na páxina 5 figura un apartado que se titula “Evaluación económico-financiera” A este apartado adicanse exactamente duas líneas e media que imos reproducir: “El promotor de este proyecto ha presentado un resumen de su análisis de viabilidad económico-financiera, según el cual el beneficio bruto previsto de la explotación sería positivo a partir del tercer año de la explotación”. De este texto despréndese que os responsabeis de Puertos del Estado non consideraron necesario contrastar os datos da empresa solicitante. E sin embargo dende o noso ponto de vista este tema é un dos determinantes da rexeita social do proyecto, ademais dos impactos negativos dende o ponto de vista medioambiental e paisaxístico. A Illa Pancha é un lugar privilexiado da natureza, cunha beleza de conxunto extraordinaria na que a ponte, os faros, o rochedo, a rompente do mar etc. constituen un un espazo irrepetibel e rechamante. Pero é un lugar, como tantos nas costas galegas para visitar e dar a volta. Pola sua situación está exposta a tódolos ventos, temporais, choivas, etc. especialmente batida sen negúnha protección polos temporais do noroeste predominantes. Segundo datos da Estación Meteorolóxica da Escola Pedro Murias (parroquia de Vilaframil-Ribadeo) entre o 1.1.2003 e o 31.12.2013 choveu o 47 % dos días e entre 2002 e 2015 – ambos inclusive – o vento sobrepasou os 30 km/h o 56 % dos días, debendo suliñarse que a estación meteorolóxica da que proceden estes datos está rodeada de edificios e outas árbores, de xeito que non é difícil comprender que os ventos na Illa Pancha serán moito mais fortes. O artigo 84, apartado d) do R.D. Legislativo 2/2011 de 5 de Setiembre, Texto Refundido de la Ley de Puertos del Estado y de la Marina Mercante exixe unha “Memoria económico financiera de la actividad a desarrollar en la concesión” Dende o noso ponto de vista a devandita memoria económico financiera non pode eludir unhas condicions climatolóxicas tan adversas e so basarse en criterios subxectivos que obvian esta realidade natural, maiormente tendo en conta que as instalacións teñen unha dimensión mínima (duas habitacións ou suites) e uns outos costos fixos de mantemento, persoal, etc. Resulta altamente rechamante que as autoridades de Puertos del Estado, e maiormente do Concello de Ribadeo non reparasen neste feito e sigan dándolle para diante a este proxecto ainda a risco de iniciar alguna acción descabellada na illa con resultados presumiblemente irreversibeis. 
O día 30/6/15 o Consello de Adminstración da Autoridade Portuaria otorga a concesión da Illa Pancha dacordo co expediente C-770 e cas prescripcions establecidas no documento da concesión . Trataremos de non repetirnos nos comentarios aos documentos da concesión. Na páxina 2 “Obras e instalaciones a ejecutar” citanse a “rehabilitación interior y de fachada del faro…”, “acondicionamiento del garaje existente y antigua rampa…”, “ejecución de una rampa de acceso…”, “instalación de una terraza…”,” habilitación de una zona ajardinada…”, o que supón as conseguintes obras nas seis parcelas previamente definidas, en contra das repetidas declaracions según as cais a única actuación era no interior do Faro, polo que se confirma a existencia dunha versión blanda ou edulcorada do proxecto cara á galería que contrasta ca versión real moito mais agresiva co medio. Neste contexto temos que suliñar as declaracions do alcalde de Ribadeo ao considerar que o proxecto era un premio do Ministerio. Na mesma páxina, mais adiante, figuran unha serie de prazos para a entrega do proxecto constructivo e a execución das obras amplamente rebasados no intre de redactar estas liñas. Estamos de novo diante dun exercicio de unha tolerancia especial por parte das administracions da que se beneficia a empresa adxudicataria. Na páxina 3, no apartado “Obligaciones de carácter general” aparece unha formulación que deixa estupefacto a calquer observador obxectivo e imparcial cando di “El concesionario es conocedor de las obligaciones que implica la pertenencia de la isla a la Red Natura 2000”. Non imos facer nengun comentario sobre está estrambótica declaración, simplemente suliñar que non hai nengún informe previo no que se expoñan polo miudo cales son implicacións da pertencia da illa á Rede Natura 2000, simplemente porque as administraciones implicadas non tiveron en conta este tema e polo tanto o concesionario non está obligado por ninguna disposición concreta neste asunto e pode facer a libre interpretación que lle resulte mais acaida. Esto é o que se desprende desta pomposa declaración: fume de carozo. Mais adiante fálase do “número máximo de vehículos…plazas habilitadas… nunca mayor de 4…” Ou sexa un aparcamento de catro prazas ás que poden sumarse os vehículos autorizados, proveedores, etc. Anque non o di esto chámase un aparcamento “mimetizado” cos existentes nas zonas urbanas e consiste nun paso mais na urbanización e destrucción da illa para a sua explotación privada, con absoluto desprezo das normas de protección paisaxística, das prescripcións da Rede Natura 2000 e das recomendacións da Reserva da Biosfera Rio Eo, Oscos e Terras de Buron, á que pertence a Illa Pancha, formando parte da Zona Nucleo da Ria de Ribadeo da que trataremos mais adiante. Nas páxinas seguintes describese a cartelería que contabilizamos en mais de vinte elementos, papeleras, cámara de vixilancia etc. que xa citamos de cuxos impactos non nos imos repetir. 
O día 9 de Setembro de 2015 a empresa concesionaria presenta a solicitude de licencia municipal no Concello de Ribadeo para a obra : “ Reforma interior do edificio do Faro da Illa Pancha para creación dun apartahotel e ampliación do garaxe para a instalación dunha cafetería”. A esta documentación segue un informe do arquitecto municipal e unha resposta do alcalde ambos con data de 21/9/2015 que imos resumir. O informe do técnico di: “ é necesario correxir unha serie de deficiencias observadas na citada documentación, antes da concesión da licenia municipal…” 1.- O informe sectorial da Secretaría Xeral de Ordenación do Territorio de 8/7/2014 non é válido porque fai referencia a unha situación urbanística anterior, modificada pola aprobación posterior do PXOM. 2.- O informe sectorial do Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente de 5/3/15 fai referencia ao art. 72.1 do texto refundido da Lei de Portos no que se autorizan excepcionalmente o uso de espazos similares á Illa Pancha “siempre que no se realicen nuevas edificaciones” . E dado que no proxecto presentado no concello figura unha cafetería e outras actuacións o técnico municipal solicita que o Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente emita un novo informe no que se aclare “si resulta favorable o informe para o proxecto completo”. Ademais pídese un informe do organismo con competencia en materia de paisaxe dado que segundo o Plan de Ordenación do Litoral de Galicia a parcela atópase dentro da Rede de Espazos naturais de Galicia. O informe do alcalde de Ribadeo require ao solicitante para que aporte a documentación devandita. Non existe informe de técnico de medio Ambiente nen referencia alguna á Rede Natura 2000. Tampouco existe nengun requerimento nen petición de información sobre a viabilidade económica do proxecto e sostibilidade futura. 
O día 15 de decembro de 2015 ten lugar unha entrevista entre o alcalde e tres funcionarios con catro representantes do colectivo “Por Nuestro Faro”. O expediente ou parte del está enriba da mesa pero aos representantes do colectivo non se nos permite mais que botarlle unha ollada rápida a algunas partes. O alcalde non manifesta nengunha opinión limitándose a repetir o de que a licencia deberá concederse se os informes son favorables. A xuntanza dura uns 20 minutos “porque tiñan outra mais tarde”. A o dia seguinte facilitanse alguns dos documentos que citamos anteriormente. O dia 20/4/2016 o alcalde notifica por correo electrónico á representante do noso colectivo que podemos ter acceso ao expediente, pero á marxe da amabilidade dos funcionarios so se nos facilitan algúns documentos, non a totalidade do expediente. Un ano despois de solicitalo por primeira vez e dous anos despois de comezala tramitación. 
O día 18/1/16 o Instituto de Estudos do Territorio da Consellería de Medio Ambiente da xunta de Galicia emite informe sobre “Adecuación ao Plan do Litoral de Galicia de usos cualificados como compatibles”. Debe suliñarse que nos meses anteriores aparecen na prensa varios escritos do colectivo “Por Nuestro Faro” denunciado a falla de informes relativos á Rede Natura 2000. O informe do Instituto de Estudos do Territorio fai referencia ao Plan de Ordenación do Litoral e cita por primeira vez a situación da Illa Pancha na zona 2 da ZEC Rio Eo dentro da Rede Natura 2000 e os artigos correspondentes de aplicación. Pola sua extensión non podemos reproducir este infome, pero debemos suliñar que adica un amplo espazo a resaltar os valores paisaxísticos da illa e os riscos dunha actuación como a prevista. Nas suas conclusions nos pon obxeccions respecto das obras no faro pero é mais restrictivo respecto das restantes actuacións se ben non se manifesta rotundamente sobre delas. Entendemos que unha actuación como a prevista nun espazo tan singular como é a Illa Pancha deberá ter unha avaliación mais clara e comprometida e unha rexeita contundente por parte do Instituto de Estudos do Territorio. 
O día 12/4/16 a Autoridade Portuaria Ferrol-San Cibrao emite informe respostando ao concello de Ribadeo sobre unha petición recibida o 18 de Marzo de 2016, na que se solicitaba un novo informe da Dirección Xeral de Sostibilidade da Costa e do Mar do Ministerio de Agricultura, Alimentacion e Medio Ambiente, trala presentación dos novos proyectos desdoblados pola empresa concesionaria. A resposta da Autoridade Portuaria pertence ao xénero alucinatorio: según eles a concesión foi tramitada correctamente no 2014-15 e os cambios ou desdoblamientos de proxectos non merecen comentarios. Descoñecemos se o concello de Ribadeo vai dar por válida unha resposta tan absurda habida conta de que a nova situación administrativa creada pola presentación de dous novos proxectos que poden considerarse independentes, racha totalmente co expediente anterior cuxa anulación solicitou voluntariamente a empresa interesada e polo tanto debera iniciarse dende o comezo todo o proceso de concesión con exposición pública incluida. Entendemos que o concello debera someter esta situación a un novo estudo do procedemento administrativo. O contrario supón un trato de favor á empresa solicitante en perxuicio dos dereitos dos veciños e da conservación da Illa no seu estado actual. O dia 20/4/16 o alcalde comunícanos que un mes antes a empresa concesionaria ten solicitado a anulación do expediente anterior presentando dous expedientes diferentes para a obtención de duas licencias, un para as reformas no edificio de antigo faro e outro para as restantes actuacións. Dende o noso ponto de vista trátase dunha artimaña administrativa que non ten en conta en primeiro lugar o impacto conxunto das actuacións e dos seus resultados posteriores e en segundo lugar a viabilidade económica dos proxectos en conxunto e por separado. Esta omisión supón un manexo viciado dos expediente que pode traguer, como dixemos antes, o comezo dalgunhas obras e actividades que rematen deixando unha degradación irreversible da Illa Pancha. Para rematar imos comentar brevemente que a Illa pancha pertence á Zona Nucleo da Ria de Ribadeo dentro da Reserva da Biosfera, que comentamos anteriormente. A Zona Nucleo é o espazo mais singular da reserva, onde se recomenda que as normas de protección do medio e sustentabilidade dos proxectos se apliquen de xeito estricto. O Foro de Participación Social da Reserva da Biosfera tivo unha xuntanza recientemente na que se presentou unha denuncia sobre a inviabilidade e a degradación do medio do proxecto que comentamos recibindo varias intervencions favorabeis e o compromiso dos responsabeis políticos de facer un seguimento do problema, pero ate agora na instrucion dos expedientes a Reserva da Biosfera non tivo nengunha acolleita. 
CONCLUSIONS E PETICIONS AO VALEDOR DO POBO DE GALICIA 
 1.- Que por parte do Concello de Ribadeo e da Autoridade Portuaria se nos facilite a consulta do expediente completo, dende os primeiros trámites ate os últimos informes. 
 2.- Que pola autoridade correspondente se emitan informes sobre a implicación das normas da Rede Natura 2000 no proxecto que discutimos. Que as conclusións de ditos informes sexan motivadas e concretas. 
3.- Que os informes que afecten aos aspectos medioambientais do proxecto valoren todolos elementos do mesmo e os impactos previsibeis da actividade e non so aspectos parciais e secundarios. 
4.- Que a memoria económica e de viabilidade teña en conta as limitacións climatolóxicas da Illa Pancha e a pequenez dun hotel de duas habitacions ou suites. 
5.- Que se teñan en conta as recomendacions da Reserva da Biosfera en materia de sostibilidade e medio ambiente."