Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta ambulantes mercado. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes
Amosando publicacións ordenadas por relevancia para a consulta ambulantes mercado. Ordenar por data Amosar todas as mensaxes

20230223

HUELGA DE VENDEDORES AMBULANTES. José María Rodríguez Díaz (2008)

    O conflito da ocupación de prazas no mercado deu lugar no seu momento a abonda escrita. A pesar de diferencias entre nós, coido que José María foi un dos analistas máis perspicaces do tema dos vendedores ambulantes, sendo este o primeiro dos seus artigos en relación co conflito.

Viernes, 12 de diciembre de 2008

HUELGA DE VENDEDORES AMBULANTES

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 10:12

La noticia de estos días en la villa de Ribadeo ha estado en el conflicto surgido entre la administración local y los vendedores ambulantes que acuden con sus puestos al mercado de los miércoles. Una protesta que culminó en una huelga total de los afectados que se manifestaron en las calles de la villa y que promete continuar en el futuro, poniendo en peligro este tradicional mercado.

El problema ha estallado cuando el alcalde ordenó aplicar a este colectivo de vendedores los cánones de una Ordenanza que, al parecer, llevaba ya varios años siendo mal aplicada. Se les cobraban las tasas según el número de metros lineales que ocupaban sus puestos, en vez de hacerlo en atención a los metros cuadrados de superficie ocupada, según reza dicha Ordenanza. Una modificación que supone un enorme incremento en las tasas y que resulta demasiado gravosa para los vendedores.

Ante la protesta de los afectados, que reclaman una entrevista con el alcalde para dialogar sobre el tema y poder llegar a un acuerdo sobre unas tasas más soportables para ellos, les contesta el alcalde que la Ordenanza está para ser cumplida y que no admite otras propuestas distintas al cumplimiento literal de la misma.

Una extraña postura la adoptada por este alcalde, conocido por su cintura política, siempre dispuesto al diálogo y a los acuerdos. Por eso resulta difícil y extraño comprender su postura intransigente ante las reclamaciones de este colectivo. ¿Es, acaso, debido a las exageradas presiones recaudatorias de un concejo en crisis financiera? ¿Qué culpa tienen, en todo caso, los vendedores ambulantes del mal uso que los gestores hacen de los fondos municipales? ¿O es, acaso, debida esta subida a la ley de la oferta y la demanda, provocada por la existencia de nuevos candidatos que, según amenaza el alcalde, están en lista de espera?

Y aunque es verdad que la ley está para ser cumplida y evitar caer en el subjetivismo y el nepotismo a través de una aplicación discriminatoria y subjetiva de ella, lo sensato sería examinar si los precios que fija esta Ordenanza se ajustan al sentido común o si procede hacer una modificación de la misma. Si se comparan los nuevos precios que tratan de imponer en Ribadeo con los de otros mercados limítrofes, parecen ciertamente exagerados, pues se pasa de un promedio de 80 euros al mes que pagaban hasta ahora a 372 euros que habrán de pagar en el futuro. Conozco un caso que pagaba 85 euros al mes y que pasa a pagar 285 euros, lo que me parece exagerado para cuatro o cinco días de mercado al mes.

Decir que este problema no tiene solución porque así figuran las tasas en la citada Ordenanza y que esta ha de cumplirse por encima de todo no me parece sensato. Hay en este concejo ordenanzas que nunca llegaron a aplicarse, tales como aquella famosa, dictada por el alcalde anterior, de las filas del PSOE, con el que formaba gobierno este alcalde, sobre la Inspección Técnica de Edificios que imponía la obligación de presentar en el concejo un informe técnico visado sobre el estado de habitabilidad de los edificios de más de 50 años. He ahí un ejemplo de una Ordenanza, en vigor desde el 27 de septiembre de 2005, que nunca llegó a aplicarse, sin que nadie se escandalice por ello.

No parece sostenible, tampoco, la opinión de quienes afirman que esta drástica decisión se debe a conveniencias políticas y electorales. Porque la supresión de este mercado a nadie beneficiaría, sino que más bien perjudicaría a otros muchos negocios de esta villa. Toda esa gente que en ese día se acerca a Ribadeo, atraída por el mercado, no abandona la villa sin pasar por otros establecimientos, tanto de comercio como de hostelería.

Creo que el diálogo es fundamental en cualquier circunstancia. Y no por estar gobernando en minoría, como afirma el Sr. Pérez Vacas, sino porque la misión del gobierno es el servicio del pueblo. Espero que la cordura se imponga y se llegue a un acuerdo entre las partes a través del diálogo. Recuerde el alcalde que “auctoritas ex vera ratione procedit, ratio vero nequaquam ex auctoritate”. La autoridad ha de apoyarse en la razón y no al revés. La Ordenanza, si está mal, puede ser cambiada para adaptarla a la realidad presente y para que la vida de quienes viven a la sombra de este trabajo sea posible.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20230516

EL CONFLICTO DEL MERCADO DE RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2009)

    A folga de vendedores ambulantes no mercado dos mércores, un problema hoxe xa esquecido, pero que tivo unha boa tempada a Ribadeo en vilo polo seu futuro, tivo en José María un defensor ben achegado á postura dos mercaderes e contra o concello..

Sábado, 14 de marzo de 2009

EL CONFLICTO DEL MERCADO DE RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 11:55

El conflicto del mercado de Ribadeo sigue ahí enquistado y sin trazas de solución. Sobre él circulan muchas y muy controvertidas opiniones y comentarios, tanto en la prensa como a pie de calle. Gente que justifica la postura del alcalde y gente que apoya a los vendedores. Los análisis que se hacen de la situación no gozan, casi nunca, ni de la imparcialidad necesaria para un juicio objetivo ni de la información suficiente para opinar sobre ella. Y mientras tanto las partes en conflicto siguen enconadas en sus posiciones, sin dar el brazo a torcer. Los unos, los vendedores, porque no pueden pagar esos impuestos y los otros, los políticos, porque no quieren modificarlos. La manzana de la discordia que impide alcanzar la solución del conflicto es, como siempre, el dinero. Un valor que no debiera poner en peligro un mercado de tanta trascendencia social y económica para Ribadeo y menos en estos tiempos de crisis.

El pueblo, uno de los tres protagonistas con intereses en este evento, que hasta ahora había permanecido callado, ha manifestado con claridad su postura, apoyando a los vendedores con su amplia presencia en la manifestación celebrada el pasado miércoles en las calles de la villa. La presencia de los trescientos manifestantes que aproximadamente acudieron a ella habla claramente del apoyo mayoritario del pueblo a las reivindicaciones de los ambulantes y, sobre todo, a la continuidad de un mercado histórico, tan importante para esta villa.

La ausencia de autorización de la Subdelegación del Gobierno para la manifestación, solicitada con suficiente antelación por los ambulantes para poder defender sus derechos dentro de la legalidad, no tiene otra explicación que no sea el intento de restar protagonismo a este acto de protesta al que todos los ciudadanos tienen derecho. Una protesta que se intentó desvirtuar con una numerosa presencia de fuerza pública, policía local y guardia civil, bajo el pretexto del miedo a posibles alteraciones del orden y coacciones que en ningún caso se dieron y que no cabía esperar. Unos supuestos temores que quedaron desvirtuados por el comportamiento ejemplar de los manifestantes que hicieron el recorrido pacíficamente, como todas las que estamos acostumbrados a ver en Ribadeo.

Han sido varios los intentos hechos por unos y por otros para solucionar este enquistado conflicto, pero ninguno ha podido ser asumido por los afectados. El tema de fondo ha sido ignorado. Los impuestos parece que no son asumibles. Cada impuesto ha de ser debidamente proporcionado a los rendimientos de la actividad de que se trate. Y en este punto son muchas las leyendas que circulan sobre los posibles beneficios que los vendedores perciben por su actividad, que nada tienen que ver con la cruda realidad. Ni siquiera se toman en cuenta las situaciones paralelas que se están dando en otros concejos limítrofes, en los que este colectivo de vendedores ejerce su actividad mercantil, por la que paga unos impuestos mucho más reducidos.

Se escuda el alcalde para justificar su actitud en el temor de que otros colectivos podrían, también, reclamar una bajada de impuestos. Una falacia sutil del alcalde, pues los rendimientos de la actividad de los vendedores nada tienen que ver con los rendimientos de otras actividades. Tampoco se puede culpar de esta triste situación a la crisis si no es, en todo caso, para bajar los impuestos, como se está demandando en otras esferas políticas a nivel nacional.

“Ad imposibilia nemo tenetur”, dice una máxima de derecho que debiera hacer reflexionar a los actores responsables de este problema. Nadie está obligado a soportar una prestación imposible. Por eso, llegados a este punto, sin que se atisben horizontes de solución, creo que es el momento de reflexionar sobre la verdadera causa del enconamiento de este problema. Quizás ha llegado el momento de hacer tabula rasa de esta situación y partir de cero para pensar en una nueva ordenación del mercado y de sus tasas, satisfactoria para todos. Empezar de nuevo a construir las bases de esta actividad, que tiene caracteres muy específicos y sus propias singularidades. Fijar los espacios, racionalizar los impuestos y controlar adecuadamente su funcionamiento para hacerlo viable.

Proseguir con estas actitudes de empecinamiento significa poner en peligro la existencia de uno de los acontecimientos más importantes e históricos de esta villa. Y, como dice Cervantes en su obra maestra, en el episodio de la aventura de las galeras: “Las esperanzas dudosas han de hacer a los hombres atrevidos, pero no temerarios”.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20200415

O mercado de Ribadeo

De cando o 'contramercado' de Castropol

   Leva moito tempo desenvolver a confianza, a máis de construír a estrutura que se monta (fixa ou periódica), afianzar a costume... dun mercado como o de Ribadeo. Sexa ‘a praza’, no seu edificio, de apertura diaria, etc, ou sexa o mercado dos mércores ou dos domingos. En moitos sentidos, o anterior é extensible a todo pequeno negocio, independente das cadeas de alimentación, roupa... e das grandes superficies. Os outros, os ‘grandes’, sinxelamente teñen outros recursos e desafíos.
   A estas alturas da pandemia, podemos falar en pasado: Os mércores a xente baixaba das aldeas ó mercado, a do pobo facía por pasar por alí... e tiña un ritual. Non era só o compra / vende, senón tomar un café ou o viño cos coñecidos, charlar, e un pouco si, tamén, facer os intercambios para os productos básicos ou de antoxo, e vender os productos propios de moita xente.
   Ben, parte do anterior foise perdendo, pouco a pouco, este mes de reclusión. Nunha xente máis, noutra, menos, e en todos, coa esperanza da recuperación dos ‘usos e costumes’ vistos con cariño ou como necesidade. Algo, a recuperación, que non está asegurado coas mesmas pautas que antes. Polo momento, quedan, pensndo nos mércores e os domingos de verán, unhas poucas ou moitas lembranzas -de xeito máis aparente para os compradores do pobo, máis real para outra xente-.
   Agora, interrompeuse a cadea. Non só os agricultores se ven afectados, senón tamén os ambulantes dos mércores, outra ‘categoría’ de asistentes. E non importa que aínda nos podamos lembrar da ‘guerra de mercados’ propiciada con Castropol a conta da variación da contabilidade do terreo ocupado polos ambulantes por parte do concello de Ribadeo, hai cousa de dez anos.
   Interrupción non só de pronto, senón da costume de mercar os mércores ou visitar mercado que practica a xente do pobo.
   Iniciativas de achegar ós labregos os consumidores tentan paliar o desastre da interrupción de contactos. Coido teñen un éxito limitado, pero é de esperar -sería o axeitado- que perduren e vaian perfeccionándose para ofrecer unha rede mellor e máis resiliente ós produtos de proximidade, e con iso, á xente de toda a contorna. Non só nestes primeiros tempos de pandemia, senón de cara ó futuro.
   Mentres, o desexo é que en Madrid, esa afastada capital para nós, aprendan que nun illamento as normas non poden ser igual para Covelas que para Lavapiés. Non sei se aprenderán, pero é necesario que o fagan.
   E, de cara ó futuro, a mentalidade: non haberá retorno á normalidade, senón paso a outra cousa. ‘Cousa’ que aínda temos que crear, a nova normalidade.

20220501

Algunha nova curiosidade do mercado

    O pasado mércores realizouse unha enquisa sobre a situación futura do mercado: volta á praza do mercado ou continuación no actual emprazamento, no aparcamento municipal.

    En baixo deixo a copia da comunicación oficial de resultados que se pode ver na sede electrónica do concello. Houbo 25 votos e queda onde está na actualidade con máis do 60 % dos votos. 25 votos? Si, pois a poboación votante eran os ambulantes que ese día estaban vendendo.

    No 2009 había 80 postos, aínda que algúns estaban adosados, o que dá unha idea da evolución nestes anos. Deixo ó final unha folla usada daquela que dá idea do que estou a dicir.

    O mercado, a máis dos ambulantes, ten tamén a xente que vai mercar. É comprensible a maior dificultade de consulta neste caso, pero non se realizou, como tampouco (máis difícil consulta, se cabe) a enquisa a establecementos da zona do mercado para ver o seu parecer. Gobernar non é doado, nunca se vai quedar todo o mundo a gusto, e hai que poñer un límite nos esforzos de goberno para poder ser gobernable. Onde?






20090325

Mercado a 65

A semana pasada dixérono os vendedores, houbo nota de prensa do alcalde e onte voltouse a repetir noutra nota de prensa: hoxe haberá mercado, pero non todos están ó día no pago, e só montará quen non sexa montaraz: os 65 (dun total de máis de 80) que pagaron todo o 2008. O que levamos de 2009 dispón dun colchón suplementario de (agora) mes e medio para ser pago polos mercaderes ambulantes. Pregúntome se non haberá xaleo; cando a manifestación, estaba avisada a Guardia Civil, pero a nota non pon nada de que esteña avisada para hoxe. Non obstante, se volta a haber mercado, parece raro que non tenten voltar a práctica totalidade de ambulantes, o que chocaría coas ordes do alcalde. De pronto, onte ó anoitecer estaba acintada a praza para gardar sitio, despois dalgunha contradicción sobre o aparcamento as semanas pasadas (que si, poñede multas os coches aparcados, bo, agora xa non porque non hai mercado, ...) Unha última nota sobre o tema: os vendedores que abonen hoxe o cota, segundo di a prensa, non poderán instalarse ata a próxima semana.
E máis novas, que os mércores agrúpanse despois da resaca de varios días de asueto e despois, fútbol.
Así, unha vez máis, é nova o polígono industrial. A nota de prensa di que comezan as obras. Iso, no título. Máis abaixo o que di é que xa están maís próximas a comezar, pois comezan a contar os once meses que está previsto que leven. Hai que ser optimistas, pero despois non de once meses, senón de trinta anos (ano arriba, ano abaixo) hai que ver todos os prazos con prevención ata que non esteñan rematados. E, ó que se ve, non é o comezo senón do prazo. Outra cousa é que pinte mellor que veces pasadas, e que se faga con ilusión, pero sempre sen esquecer que a ilusión é de ilusos. Os papeis están. As obras, chegarán.
Obras ... obras sen facer (as do polígono por agora), feitas sen funcionar (as do parque de bombeiros da 'nosa' Mariña), en comparación con outras ben diferentes, que, unha vez aminorado o furor construtor/constrictor da costa, van véndose con ollos tamén diferentes. Un informe a partires de datos de satélite sinala (El País do luns) que Lugo, no ano 2005, tiña urbanizadas 1072 Ha (= 10,72 km2) dentro dos dous primeiros km de costa cara ó interior, cun aumento do 10,7% respecto ó 2000, o que representaba daquela só o 6% disa franxa e a convertía na provincia española con menor cantidade de solo urbanizado en relación ó total deses 2 km. Observando o mapa na edición papel, vése que a provincia con porcentaxe máis próximo é Sta. Cruz de Tenerife, co 8% (con datos do 2000). Facendo contas, e xa que por exemplo Foz e Barreiros batiron record de licenzas no 2006 e 2007, permitindo o primieiro, se non lembro mal, a construcción de tanta vivenda como xa tiña o municipio, agora pode ter dado un bó tirón respecto a ise ano. E digo eu, se os datos son de fotos de satélite do 2005, e as fotos estánse xerando a diario, por que non foron publicados no 2006 e non agora? Chámame máis a atención isto que a 'mediterranización do Cantábrico' do que fala o artigo, aludindo ó aumento de construcción na zona. Por outra banda, botando contas, sae que a costa lucense ten uns 90 km de lonxitude (x 2 = 180 km2, do que resultaría o 6% dito). Mido no Sigpac e non chega; a cifra dada sería máis ben do 7% ... no 2005, claro.

20090113

Solucións parciais


Parcial ven de parte. E solución parcial pode entenderse de varios xeitos. Por exemplo, como solución 'dunha parte' do conxunto do problema ou solución 'para unha parte' das afectadas polo problema. No primeiro caso, a solución pode ser incompleta, pero é obxectiva. No segundo, a solución é subxectiva, dependendo de se o/a afectado ve unha solución para o seu problema independentemente de que iste subsista para os demáis. Coido que debe tenderse á solución xeral (en canto a que inclúa a todos os afectados), obxectiva, e non á parcial (no mesmo sentido), subxectiva e que de xeito natural da lugar a favoritismos.
Atopamos hoxe na prensa unha xuntanza ás catro da tarde entre oposición e comerciantes ambulantes para o tema do mercado. Ata aí, todo normal. Pero hai un comentario na nova que me chama a atención: 'Que maña haxa mercado dependerá en grande parte da solución que selles de'. Polo momento, a oposición é oposición, non goberno, e o tema non foi tratado en pleno. Xa houbo quen se manifestou en contra de rebaixa, que suporía unha petición de rebaixas en cascada doutras taxas. E mentras, non hai novas de que a situación dos pagos das taxas demeses pasados por parte dos comerciantes sexa unánime nin moito menos. Asi, devolverían as taxas xa pagadas de ser concedida unha rebaixa? En canto ós afectados, non sei se se pode considerar afectados só ós comerciantes ambulantes, aínda que sexan, evidentemente, os máis afectados.
A foto presenta unha solución, ó meu ver, parcial: o edificio que máis resalta (non só pola cor actual, senón polo volume) da vista de Ribadeo dende as Figueiras. O por que ten máis alturas que o edificio de enfrente na troncal/Rosalía de Castro, iso non o sei.

20150326

Referindo un pleno

Polo momento, só hai referencia do pleno de martes 24 de marzo  pola nota de prensa do concello coa interpretación do alcalde, colgada na web do concello e difundida nos medios ó día seguinte (onte). Nota que hai que ler sempre tendo en conta o dito:
"
CON VARIOS ASUNTOS DE TRÁMITE, SEGUNDO O ALCALDE

Penúltimo pleno

25/03/2015
A ampliación da estrada paralela á vía do tren, a mellora do alumeado na baixada á Casa das Algas ou os requerimentos enviados aos propietarios dos inmobles da antiga estación do tren mineiro, situados na parte de atrás da rúa Lazurtegui, foron algúns dos asuntos abordados no capítulo de rogos e preguntas no penúltimo pleno [naturalmente, deste mandato] que onte celebrou a Corporación Municipal de Ribadeo.
O rexedor contou que "xa encarando a recta final deste mandato celebramos este penúltimo pleno ordinario, no que realmente non había asuntos de grande transcendencia. Era un pleno practicamente de trámite. Os dous puntos máis interesantes que houbo foron, por unha banda, un recoñecemento extraxudicial de crédito relativo a aqueles provedores que cando acaba o ano natural non presentan as facturas senón que o fan no ano seguinte; é algo sobre o que os advertimos que non deben facer así ou se o fan a data da factura debe ser xa do novo ano natural, pero hai algúns, sobre todo compañías eléctricas, etcétera, que non se adaptan a estas necesidades de contabilidade e polo tanto trastórnannos a nosoutros porque logo temos que facer uns recoñecementos extraxudiciais de crédito. En todo caso eran cifras de facturas que non excedían dos 30.000 euros".
Suárez Barcia indicou que "por outra banda, quixemos iniciar o trámite de modificación puntual, moi pequeniña, da ordenanza que regula o mercado semanal dos mércores no sentido de intentar clarificar a problemática que existía desde hai tempo co sistema de aparcamento para os vehículos dos vendedores ambulantes deste mercado semanal. Polo tanto buscamos unha solución para que tivera un encaixe legal, dialogada e pactada cos propios ambulantes e coa Policía Local, e incorporamos unha redacción parecida a dun concello dunha cidade próxima. Este acordo, que foi tamén unánime, vai estar a exposición pública durante un mes".
No capítulo de rogos e preguntas o alcalde explicou que "os diferentes grupos da Corporación intentan propoñen medidas para mellora o noso concello, propostas que desde o goberno na meirande parte dos casos estamos traballando nelas ou lles indicamos que seguiremos traballando para lograr a consecución efectiva, como no que ten que ver coa ampliación da estrada paralela á vía do tren, que estamos traballando para poder logralo, aínda que non se vai poder facer agora nestes dous meses que quedan antes do remate do mandato, pero sí no transcurso do ano 2015 entendemos que ao novo goberno que estea quedaralle isto encarreirado para que poidan facer. Así como acordar con Costas a mellora do alumeado na baixada para a Casa das Algas, na Vilavella".
E engadiu: "ou un asunto ao que dediquei un tempo de explicación, que é o referido á situación de abandono da parte de atrás da rúa Lazurtegui, detrás do colexio das monxas, na antiga estación do tren mineiro, xa que desde hai poucos días, unha vez que o plan xeral de ordenación municipal está definitivamente aprobado, eses inmobles que están nunha situación ruinosa adquiriron unha protección que ata o momento non tiñan, polo que dende hai xa unhas semanas temos iniciados expedientes e temos requirido aos seus propietarios, que son máis de 20 e meirande parte deles non residen en Ribadeo, con procedementos como os que estamos facendo no casco vello para os que teñen propiedades en estado de ruína ou de abandono débenas rehabilitar se non se queren enfrontar a unha política máis coercitiva por parte da administración municipal. Estamos nesa idea."
"

20090226

Aposta forte

De tiras e afloxas pásase xa á protesta procurando apoios. O mercado dos mércores, inactivo excepto unha pequena representación de produtos da horta, pasa a unha nova fase ó convocar os comerciantes unha manifestación para o día 11, unha volta calmado o tema das eleccións. Esperan que os ribadenses os apoien. E creo que se equivocan. Haberá manifestación, pero de comerciantes, non de ribadenses. Outras consecuencias están pendentes: haberá petición de que pechen os comercios?
Por outra parte, a resposta dos comerciantes está á vista, xa que eles mesmo explican que a maioría dos que veñen son familiares, e que non se van enfrontar entre si. Cabería misturar a etnia no xeito de levar adiante o enfrontamento comerciantes-concello, e cabería pensar tamén que iste pode ser un primeiro enfrontamento no que, se ganan os ambulantes, non será o único e extenderase a outros lugares pouco a pouco.
É moito o que levo comentado no blog sobre o mercado, e xa van sendo asemade tamén abondos os diversos comentarios que foron deixados sobre o tema. O certo é que sigo sen ver a caída do mercado aínda que o problema do acordo de prezos non se resolva. Os mercados foron caendo ou trasformandose, pero o de Ribadeo está abondo ben adaptado para que lle quede aínda un longo percorrido. De feito, a traxectoria seguida polo propio enfrontamento manifesta a existencia dun interese forte por ise día de comercio, e polo tanto unha rendabilidade comercial acusada.

20230305

LA SOLUCIÓN DE UN CONFLICTO. José María Rodríguez Díaz (2008)

    José María volve con esta entrada ó tema do cobro pola ocupación no mercado. Un conflito que, ao menos nos termos propostos daquela, xa pasou a historia, pero que, precisamente por iso, non deixa de ofrecer leccións, independentemente da análise e postura de José María.

Martes, 30 de diciembre de 2008

LA SOLUCIÓN DE UN CONFLICTO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 18:07

Paz, concordia y diálogo. Una actitud excelente para resolver diferencias y conflictos, como el surgido entre el colectivo de vendedores ambulantes y la administración local en Ribadeo.

Así lo han interpretado los portavoces de los partidos políticos de la oposición ribadense. Mientras el alcalde sigue aferrado a sus posturas intransigentes, los portavoces de los grupos de la oposición se disponen a estudiar el problema para ver las consecuencias económicas que se derivan de la aplicación de la ordenanza que regula esta actividad y tomar una decisión equilibrada y justa que pueda solucionar satisfactoriamente el problema surgido.

El alcalde, en su misión de hacer que se cumplan las leyes mientras estén en vigor para evitar el caos y la anarquía, insiste en afirmar, sin más matizaciones, que la ordenanza reguladora de estas tasas tiene que ser cumplida porque es ley. Y no le falta razón. Pero, frente a esta postura, el Evangelio nos dice que “el sábado fue hecho para el hombre y no el hombre para el sábado”. Cuando la ley se excede en su rigor o va contra la razón o su cumplimiento se hace imposible y se convierte en inasumible pude convertirse en una ley injusta e, incluso, en un acto de violencia; y es entonces cuando a los afectados les asiste el derecho a manifestar su rechazo y oposición a la misma, utilizando diversos recursos para reivindicar sus derechos lesionados, que en el caso de los vendedores ambulantes no son otros que el derecho a poder ejercer el comercio sin impuestos tan inhumanos e injustos que se lo impidan. Todos sabemos, el alcalde también, que no han sido pocas las leyes injustas que los hombres tuvieron que soportar y que hubo que derogar por este motivo. No faltaron leyes que ampararon delitos, hoy perseguidos y castigados como de lesa humanidad.

Un análisis realista de la situación, como lo están haciendo los grupos de la oposición, podría ser el camino apropiado para llegar a la solución del problema. Se trata de estudiar si las tasas que fija la citada ordenanza son justas y proporcionadas, independientemente de cuando y quienes las establecieron. Alcanzar el acuerdo es lo deseable, sobre todo en estas fechas que tanto se prestan a mantener actitudes de concordia y de paz.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20230820

LAS FIESTAS DE RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2009)

    Agora que se aproximan as festa de Ribadeo 2023, o ollar as verbas de José María ofrece unha perspectiva de hai 14 anos, pero ademais, as reflexións finais son intemporais, podendo aplicarse hoxe a temas como a illa Pancha ou o transcorrer da vida no verán da xente que vive en Ribadeo.

Viernes, 11 de septiembre de 2009

LAS FIESTAS DE RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 16:24

Quienes ya peinamos canas y recordamos cómo eran las fiestas de Ribadeo en épocas pasadas sentimos hoy una gran añoranza. Y lo digo porque somos muchos los que nos vemos negativamente afectados y apenados por la forma en que se desarrollaron este año las fiestas, recordando aquellas fiestas que se disfrutaban escuchando a las bandas y orquestas que constituían el núcleo central de las atracciones en torno a las cuales la gente se congregaba en el campo de San Francisco, rodeando el quiosco o sentados en las terrazas del Mediante escuchando con tranquilidad los conciertos de la sesión vermú, las actuaciones en las horas vespertinas y en las verbenas en las cuales la gente se divertía bailando. No faltaban algunas atracciones que, como los coches eléctricos y algunas tiendas de golosinas, discretamente colocadas sin molestar a la gente, contribuían a la diversión de los niños, mientras que alguna tómbola saciaba las apetencias de los adultos de tentar a la suerte. La nota suprema de colorido la ponían los fuegos artificiales, que congregaban una gran concurrencia de gente. Esas eran las fiestas de Ribadeo, tan visitadas por la gente del entorno rural y de los concejos vecinos, incluidos los asturianos. Y no faltan, como no, quienes manifiestan su opinión favorable hacia las fiestas celebradas este año por la sencilla razón de que con ellas se cumplieron, dicen, los objetivos económicos propuestos, que no eran otros que amortizar la deuda arrastrada de años anteriores. Ignoran los que así piensan que el objetivo real de las fiestas no es subsanar errores pasados, sino ofrecer un espectáculo lúdico grato a los vecinos.

En mi opinión, el espectáculo al que hemos tenido que asistir este año es realmente bochornoso y denigrante. No encuentro otro calificativo mejor para reflejar la triste realidad que hemos tenido que soportar con unas fiestas convertidas en un mercado con tintes de comuna, situado en el lugar más señero e importante de Ribadeo.

El parque municipal estuvo abarrotado de tiendas, restaurantes, vendedores ambulantes, coches y “pendellos” que lo invadían por todas partes como si fuera un auténtico campo de refugiados, sin respetar las zonas de césped en donde los vendedores instalaban las tiendas de campaña para dormir y hacían pública y descaradamente otras necesidades fisiológicas más urgentes. Sin espacio para el tránsito de las personas los espacios dedicados a césped, recientemente renovado, quedaron convertidos en caminos de paso para los peatones, quedando todo el césped machacado y arruinado. Y ante las protestas de los bares cercanos al parque hasta hubo que instalar unos improvisados inodoros en el medio del campo para servicio del restaurante y de los vendedores, que aprovechaban las fuentes públicas para bañarse desnudos a plena luz del día, ante el asombro de la gente.

Esta es una estampa, muy brevemente contada, del caos que ofrecía el parque de la villa de Ribadeo que, por primera vez, entregó sus espacios a los mercaderes en aras de la recaudación y a costa de las fiestas de la Patrona, basándose en el falso argumento de que la villa debe disponer de todos sus espacios para adaptarse al número de cuantos los demandan, cuando en realidad han de ser estos los que se adapten a los espacios disponibles, teniendo en cuenta que la calidad de las fiestas no depende del número de “pendellos” instalados en ellas. Y ante este cuadro cabe hacer algunas reflexiones.

La primera es preguntarse si quedan aún ciudadanos en Ribadeo capaces de sentir vergüenza ante esta humillante situación en la que la torpeza de algunos, so pretexto de recaudar fondos, han convertido las fiestas de Ribadeo en una feria o mercado en el lugar más emblemático de la villa.

La segunda es preguntarse si los gestores del consistorio tienen idea de las preferencias del pueblo de Ribadeo a la hora de definir el tipo de fiestas que quiere tener. ¿Es tan difícil preguntar al pueblo, mediante una encuesta o cualquier otro medio, cuales son sus preferencias?

Ante este atropello el alcalde no puede evadir su responsabilidad y escudarse en nadie para justificar estas actuaciones y otros abusos, pues él es el único responsable de la correcta utilización del parque y de la forma en que se encuentra su estado actual.

Porque, de seguir así las cosas, y todo parece indicar que así seguirán, hay que concluir que tenía razón mi amigo cuando decía que “Ribadeo é unha aldea sin cómaros” en donde, como en el Oeste, todo es posible. Con la diferencia de que en cualquier aldea de nuestro entorno se celebran mejores fiestas que en Ribadeo, porque en ellas se puede escuchar, con tranquilidad y sin interferencias, mejores conjuntos de los que intervienen en Ribadeo. Y esto es lo que explica que no faltaran quienes se desplazaran esos días a Ferreira do Valadouro a deleitar sus oídos escuchando allí, en un ambiente apropiado, a buenos conjuntos musicales.

Por lo que he podido constatar hablando con la gente del pueblo el sentimiento de disgusto y de cabreo por el estado caótico que están tomando las cosas en Ribadeo es general. Pero, lo que es aún peor, creo que, si los ribadenses no despiertan de su sueño y pasotismo, la deriva por estos derroteros va a seguir y los tiempos que se avecinan no van a ser mejores.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20090218

A moda de A Ponte de Arante

Hai algún tempo xurdiu en Ribadeo a moda das viaxes en tren para a terceira idade. Os nosos maiores recorreron a bisbarra feveada dun ó outro confín. Non estou seguro de que a moda xa caducara: no inverno estas cousas baixan de intensidade, aínda que non corren bos tempos para as subvencións pertinentes.
Agora remata de xurdir outra posible moda: o coñecemento das pinturas de A Ponte de Arante. Son bonitas, históricas, curiosas, ... e hai xente que vai ano tras ano á romería das Cruces andando dende Ribadeo. É unha competencia que non hai no caso das viaxes en Feve do parágrafo anterior. Non sei como estará organizada a viaxe, pero a visita é guiada. A primeira é iste sábado, gratuíta, saíndo o bus ás 11:30 fronte ó Bar Breogán, no parque. Para apuntarse, en cultura@ribadeo.org ou chamando ós teléfonos 609 050 176 ou 649 915 650. Se a iniciativa ten éxito, é de supoñer que se manterá en futuras ocasións. Un consello particular: a ser posible, levar lido o libriño sobre as pinturas que se reeditou hai pouco, con motivo das charlas sobre os 200 anos da batalla da Ponte.
Mentras, noutro campo totalmente diferente, comeza a saír á luz a "Asociación Ecoloxista da Mariña de Lugo", integrada en FeGaMA (Federación Galega de Medio Ambiente), incidindo en particular sobre as prácticas ecolóxicas das explotacións rurais, que están incidindo fortemente en cousas como a contaminación dos acuíferos, e que necesitan ser redirixidas rápidamente debido a que ata agora foron esquecidads na práctica.
E, hoxe é mércores, facendo a sétima semana consecutiva con 'folga' de ambulantes e a décima non consecutiva (lembrando o mercado no Nadal, que si houbo).

20070908

Ribadeo: festas do oito.




Hoxe é a nova, a festa. As colas nas pastelerías (hoxe abondo reducidas en número despois de saír do mercado Eijo e Santa Clara), a gallaroufa á noite, os postos ambulantes e as atraccións... Onte vin na peonil un marionetista moi bo. Non só bo, senón coidadoso: é o primeiro que vexo con tiras téxteis na rúa para que os cativos se poideran sentar sobre elas.
As fotos, tres vistas nouturnas das festas: as dúas primeiras, dende o pazo do Marqués, unha preparando mesas e esceario para pouco despois e outra, as atraccións en pleno funcionamento. A terceira, a rúa a vista de paxaro nun momento no que non estaba moi ateigada.

20090910

Voltando á realidade despois das festas

O xornal de hoxe parece unha recapitulación. Non só das festas, senón de todo o curso anterior. As taxas no mercado non influíron na presenza de ambulantes (algo que xa se ve, patente, de mércores a mércores). A recuperación da propiedade pública da Torre dos Moreno avanza moi lentamente, pero non se perde o norte para lograr a maioría e optar así ás axudas da Xunta para o edificio. Todos sabemos que vai moi lentamente, pero que todas as corporacións o teñen en mente. A cuestión non é isa, é se se chegará a bo fin algún día antes de que as actuacións cheguen demasiado tarde.
Pero a que se perfila como cuestión que rondará tempo é a xestión das festas, distas pasadas e das futuras. Por unha banda está a xestión das xa idas, cunha comisión que se pode dicir continuista nos seus membros, e á que hai que achacar cousas como o equilibrio orzamentario, pero tamén a outras como a enésima ocupación do parque, mesmo co espectáculo de tendas de campaña no verde ou no paseo, nun xeito difícil de dixerir pero cuxa xestión non se debe achacar á comisión, senón ó concello. Por outra, a xestión futura, á que se ofrecen hostaleiros que prometen mellores e maiores festas, fóra do parque, e parece que xa reclaman / quéixanse pola falta de maiores horarios de apertura para os seus negocios, cando os horarios xa foron sobrepasados, nas festas e noutros momentos.
É evidente que poñer nunha balanza unha comisión fronte á outra posible non vai ser doado por moitas razóns. A primeira, porque a que se oferta aínda non fixo máis que prometer, e xa se sabe do refraneiro o que di, incluído aquelo de máis val malo coñecido que bo por coñecer. A segunda, porque non é doado atender a uns criterios uniformes en ambas, coa defensa dun modelo que se podería chamar público fronte a outro chamable 'privado'. O 'público' tamén necesitaría doutro apoio entre a xente, que nun pobo ó que lle costa moverse non é doado de conseguir, tendo que cinguirse a unha liña posibilista, mentres o 'privado' ten enfronte a acusación que contribuíu a que saíran a comisión das pasadas festas (aparte da súa propia marcha): o propio interese, algo que ten dado lugar a lembranzas doutros lugares onde as festas foron financiadas por xente con cartos e intereses pero que estaban perxudicando ó pobo en conxunto.
Non me estranaría que alguén fixera unha enquisa simplona preguntando sobre se a xente prefire unha ou outra comisión. Atender a un resultado tal sen un debate previo de ao menos os puntos anteriores, sería un erro, por falta de avaliación de cousas máis profundas, do que é a base dunha festa comunitaria, e podería levar a unhas festas que o pobo non quere, por unha ou por outra versión.
De calquera xeito, vólvese a unha cuestión repetida moitas veces no blog: a participación comunitaria nas cousas do pobo, en troques de deixar a xestión en mans delegadas e despreocuparse do tema. Mentres esa mentalidade non varíe, este tipo de problemas seguirá presente.

20220901

A COSTA DO GOLF. Xosé Carlos Rodríguez Rañón

A COSTA DO GOLF

Xosé Carlos Rodríguez Rañón

    Así se acabará chamando a Costa do Sol pola proliferación de campos de golf, case tantos xa como de labranza. Para que se dean unha idea, dicirlles que a meirande parte dos vendedores ambulantes teñen diversos tipos de palos como produtos estrela. Lonxe fican como reclamo dos seus postos efémeros os bolsos falsificados e as falsas prendas de marca.

    Só a min se me ocorre visitar eses lares en agosto. A calor impide teimudamente facer unha vida normal, non digamos xa traballar. A cousa foi culpa dunha amiga que veranea alí desde hai 25 anos (moi perto da casa de María Teresa Campos) e que me ofreceu aloxamento de balde e, claro, “a caballo regalado no se le mira el diente”. Creo que foi a primeira vez na miña vida que tiven que mercar un abano, mais con esas temperaturas, un non ten ánimo nin de movelo, e moito menos de darlle un aquel flamenco.

    A Malaka fenicia e logo romana e árabe, entre o mar e a serra de Ronda e da Axarquía estará moi ben para vivir desde o outono á primavera, mais en época estival, mellor fuxir dela ou refuxiarse termicamente nalgún dos seus frescos e sombrizos monumentos como a inacabada catedral (construída sobre a antiga mesquita) á que, por lle faltar unha das torres, chaman “la manquita”.

    Aloxeime nun pequeno apartamento dun antigo casarón moi perto da arteria principal da cidade, a rúa Larios, con nome de marqués amante do alcol. A mala sorte quixo que se escarallara o aire acondicionado, tendo que intentar durmir coas xanelas abertas para que entrara o pouco fresco nocturno e o moito boureo dos días grandes de “feria”. Resultado: insomnio a domicilio.

    Subir a pé á alcazaba musulmá e á fortaleza de Gibralfaro baixo un sol abrasador foi como facer unha etapa do Tour de Francia ao cumio do Tourmalet. Desde o alto albíscase toda a cidade a rentes do Mediterráneo, coa praza de touros en primeiro plano e a costa de África intuída nunha lonxanía bretemosa de cadro impresionista.

    Non moi lonxe está a igrexa na que baptizaron a Picasso quen morrería no seu estudio de París cun pincel nunha man e na outra un cigarro noventa anos despois. Quen puidera facelo igual a esa idade mudando o pincel por un bolígrafo e o lenzo por un folio en branco! No seu museo malagueño de estilo renacentista están as obras que non quixo vender e as que mercou, despois da súa comercialización, outra vez. Na súa casa natal, non hai tanto para onde mirar.

    En Málaga está o primeiro cemiterio protestante de España, se cadra pola abondosa presenza de románticos ingleses abraiados polo pintoresquismo andaluz no século XIX. Jorge Guillén repousa aí, non por protestante, mais se cadra, por “protestón”. En época andalusí, os cristiáns eran soterrados con nocturnidade e aleivosía na praia da Malagueta, cuxa area disque foi traída polos ventos desde as costas magrebís.

    A alameda urbana (ateigada de verdes cotorras arxentinas, ruidosas e invasivas) foille gañada ao mar e o obelisco no que están os restos mortais do heroe liberal Torrijos aínda é hoxe de soberanía francesa. Da súa custodia encárgase o consulado da República na cidade. Non moi lonxe están as antigas atarazanas musulmás (estaleiros de ribeira), hoxe reconvertidas en mercado central de férreo estilo neomudéxar. Aos pés da muralla árabe descubriuse en 1951 o teatro romano, moi perto do modernista no que se celebra o festival internacional de cinema. Construíndo un aparcadoiro subterráneo, a liña do novo metro ou rehabilitando unha librería atopáronse tamén varios treitos dos antigos muros medievais, entre os cales, procesionando hai séculos en Semana Santa a altas horas da madrugada, dúas irmandades de confrades remataron, non se sabe moi ben por que, como o rosario da aurora, segundo di a tradición popular e o refrán.

    Un dos seus cafés míticos é o Central, desde onde “urbe et orbi” se pide o café de ata dez xeitos diferentes. Tamén é un clásico a taberna El Pimpi, un longo túnel de ambiente taurino ateigado de bocois de moscatel ou Málaga Virgen asinados por todos os famosos que por alí pasaron. Por non falar do bar “La casa del guardia” na que só se atende na barra, sobre a que se fan as contas dos clientes con xiz.

    Trece chemineas fabrís (das 300 que chegou a haber) mantéñense ergueitas como palmeiras ao longo co cauce do río (regato en verán) Guadalmina. Sentado nun banco do paseo marítimo pasa case desapercibida a estatua de Hans Christian Andersen, outro nórdico namorado da cidade como hoxe os milleiros de turistas estranxeiros que ateigan as súas rúas a todas horas de luns a domingo. Tamén é discreto o semáforo que este verán lle adicaron a Chiquito de la Calzada para cruzala cos seus movementos de “fistro de la pradera”. Pola rúa atopeime con outro humorista: Ángel Garó, acompañado do presentador José Manuel Parada. Tamén me pareceu albiscar a Juan Luis Cebrián, antigo director de El País, mais iso xa non o podo asegurar.

    Mijas (a Mixa andalusí) cos seus burro-taxis conta cun museo do carro e con outro de miniaturismo no que se pode ver a Derradeira Cea de Leonardo da Vinci pintada nun gran de arroz. Desde o século XIX conta cunha importante comunidade de orixe británica asentada por mor da minería e hoxe polo turismo. Á entrada da localidade hai unha rotonda adicada ao pobo navarro coa bandeira foral das cadeas no seu centro. Gostaría de saber o motivo deste curioso irmandamento.

    O antigo concello é agora un museo etnográfico onde tamén se lle rende homenaxe ao derradeiro alcalde republicano da vila que ficou trinta anos agochado detrás dun muro da súa vivenda durante a ditadura. A súa resistencia e a súa resiliencia inspiraron o impactante filme “La trinchera infinita”. Ao pé da súa praza de touros (a única ovalada de España), o son das chicharras é tan persistente como o dunha desbrozadora. No parque próximo, os columpios teñen cinto de seguridade. Velaí deixo a idea para algún alcalde.

    En Marbella a maior atracción turística para os do bando (ou banda) nacional é facer unha foto diante do busto do infausto Xoán Carlos I. Unha das entradas á cidade é pola avenida do Trapiche, que ben puidera chamarse do “trapicheo”. Porto Banús segue ateigado de iates, coches e tendas de luxo onde, en pleno agosto, locen nas súas vitrinas abrigos de pel a 20000 euros. Á beira da praia, toman o sol múltiples esculturas de Dalí, que semellan medio derretidas como os reloxios dos seus lenzos. No século XIX creáronse aquí os primeiros altos fornos do país. A súa temperatura non sería moito maior da que hai, por estas datas, nas súas rúas.

    A serrana Ronda (a Arunda celtíbera) está curtada polo desfiladeiro do río Guadalevín, que separa a zona vella da nova, unidas por unha impresionante ponte. Popularrmente coñécese como “El tajo del pequeño Tajo”. As súas casas penduradas desafiando a lei da gravidade están irmandadas coas de Cuenca. A pétrea praza de touros de touradas “goyescas” disque está orientada cara a Antequera, desde a cal, segundo o dito popular, sae o sol por onde lle peta. Na “Posada de las ánimas” descansaba Cervantes cando era recadador de impostos pola bisbarra, esa mesma na que proliferaran os bandoleiros ao xeito do televisivo Curro Giménez e que, hoxe, mesmo contan cun museo. O seu “Palacio del rey moro”, presume dos baños árabes mellor conservados da Península, entre os que se pavonean as parellas de engreídos pavos reais seguidos das súas crías. De ronda e de rondas por Ronda non me resisto a recomendar a céntrica terraza panorámica do hotel Catalonia.

    Na serra que a rodea, as oliveiras e aciñeiras amósanse en formación perfecta como o exército norcoreano entre outros tantos milleiros de pelouros chantados na terra como menhires apuntando ao ceo ou meteoritos caídos del. No pintoresco Setenil de las Bodegas, os seus habitantes e máis elas seguen a emprazárense nas inmensas covas prehistóricas como xa facían hai case sete mil anos os seus antepasados.

    Como curiosidade de Estepona dicir que as árbores dos seus parques están apadriñadas por oriúndos ou turistas habituais e nas casas de cada rúa os meceteiros son dunha soa cor, diferente segundo a vía pola que se transite.

    Fuengirola naceu arredor da fonte que alimenta o río do mesmo nome. Chamoume a atención que a súa bandeira municipal fose igual que a da Arxentina, mais sen sol no centro e cunha estrela no ángulo inferior dereito. Decorados con fotos do lugar están todos os colectores do lixo. Promoción turística de reciclaxe e de balde da que tamén poderían tomar boa nota moitos alcaldes.

    Na branca e impoluta Frigiliana, atenden a oficina de turismo uns monicreques que explican polo miúdo os seus atractivos. Iso si, meténdolles antes unhas cantas moedas. Moralexa: aforro en persoal para as arcas municipais.

    En toda a Costa do Sol chamoume a atención non só a cantidade de árabes de alto poder adquisitivo grazas aos petrodólares, mais tamén os moitos magrebís emigrados a Europa facendo turismo de clase media, afortunadamente como calquera. Máis afeitos á calor ca min e máis amantes dela, suaban bastante menos aínda levando enriba ben máis prendas. Para que se fagan unha idea, resultábame imposíbel limpar os lentes de sol. Era intentar botar o bafo e evaporarse este de inmediato sobre os cristais antes de poderlles pasar o pano. Fáganme caso: Raffaella Carrà trabucábase cando cantaba aquilo de “Para hacer bien el amor hay que venir al sur”.

20230316

MISCELÁNEA DE TEMAS RIBADENSES. José María Rodríguez Díaz (2009)

    Unha auténtica miscelánea de repaso de varios temas encamiñando a metade do mandato local, algún cerrado pouco despois e outros con continuidade manifesta longo tempo.

Viernes, 06 de febrero de 2009

MISCELÁNEA DE TEMAS RIBADENSES

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 11:21

Después de un prolongado paréntesis en el que la vida municipal disfrutó de un ambiente de cierto sosiego, los problemas locales empiezan de nuevo a elevar la temperatura política en Ribadeo. Emulando otros tiempos pasados de los que no quiero acordarme, estamos entrando otra vez en una nueva dinámica de tirantez y tensión que se hace presente, no sólo en el ámbito de las distintas fuerzas políticas de la localidad, sino también, lo que es mas grave por ser cada vez más frecuente, entre algunos sectores de la vecindad de este concejo que, descontentos con algunas actitudes del gobierno local, censuran su oscurantismo y opacidad.

Un breve recorrido por algunos de esos problemas que están actualmente agitando los aires de la localidad nos da cuenta de esta realidad.

Uno de ellos, y no de poca importancia por su trascendencia, se refiere a la labor funcionarial de la propia administración local. Con todo el respeto debido a la gran mayoría de los funcionarios que, de forma responsable y modélica, prestan sus servicios a los ciudadanos, no faltan algunos irresponsables que actúan con total dejación de funciones en sus cometidos, incumpliendo sus obligaciones y obstaculizando el servicio que deben prestar a los ciudadanos y, lo que aún es más grave, tratando de forma despectiva y provocadora a la población a quien deben servir. Deplorables actuaciones que hablan claramente de un grave déficit en el control sobre estas situaciones que debe ejercer quien ostenta la jefatura de personal. Y aunque el alcalde ha demostrado suficiente carácter para enfrentarse a otras difíciles situaciones a las que se ha enfrentado en su acción de gobierno en los últimos tiempos, no demuestra la misma voluntad para enfrentarse con eficacia los retos que supone la jefatura de personal. La consecuencia de esa falta de liderazgo es que sigue habiendo personas bajo sus órdenes que actúan con absoluto menosprecio hacia los ciudadanos. Un problema pendiente de resolver y al que el alcalde deberá enfrentarse imponiendo programas de reciclaje y otros medios más coercitivos.

Pero, sin ser este un problema menor, hay otros temas que, aunque sometidos al silencio de los descontentos, están alentando el disgusto de los ciudadanos. Es lo que pasó con el famoso Plan Sectorial del Suelo Residencial que, por la falta de información y diálogo, provocó la innecesaria protesta de un centenar de afectados. Un grave error de táctica de la administración, que dio al traste con su proyecto.

La continuidad del mercado de los miércoles en Ribadeo, en serio peligro de desaparición, es otra lamentable situación, frente a la que la historia exigirá responsables. No se comprende que un tema tan importante para la villa y de tan fácil solución mediante el consenso y el diálogo, no haya sabido despertar la sensibilidad suficiente entre los responsables políticos, que están demostrando su incapacidad y falta de interés para solucionarlo. Se impone dejar a un lado los intereses partidistas, la animosidad personal y la tozudez. Para solucionarlo, basta aplicar el sentido común y la razón. Es evidente que los impuestos han de guardar la proporción debida con los ingresos obtenidos. ¿Conoce la administración local los ingresos que obtienen los vendedores ambulantes en el ejercicio de su actividad mercantil en los mercados de Ribadeo? Tratar de imponer un impuesto sin conocer este extremo es hacer un brindis al sol, pues si el impuesto ha de estar proporcionado a las ganancias obtenidas es necesario conocer este extremo. De otra forma nos encontramos ante un impuesto arbitrario.

Y por si estos retos no fueran bastante, surge estos días, también, un nuevo problema relacionado con la línea de alta tensión que ha de atravesar el concejo hasta Reverte para alimentar las deficiencias eléctricas de esta comarca. Los vecinos afectados están nerviosos por los desconocidos efectos que la presencia del tendido de alta tensión les pueda ocasionar. Y no les falta razón. Nadie puede garantizar a día de hoy la inocuidad de este elemento. Pero lo que a estas alturas no se comprende es la pasividad de las administraciones ante los temores de los afectados, tratando de ocultar lo que es evidente. La falta de información y el oscurantismo en el que las administraciones tratan de mantener a la gente significa caer en los mismos defectos que critican en otros cuando ellos están en la oposición. Y mientras en sus programas proclaman la transparencia, no dudan en ocultarle al pueblo, en nombre de una falsa eficacia, lo que el pueblo tiene derecho a conocer.

Ante estos casos que estamos viviendo sólo cabe concluir que algo está fallando en el sistema. Por si la crisis no fuera bastante para desanimar a la gente, son las actitudes de los gestores de todos los ámbitos políticos las que están contribuyendo al desgaste de la adhesión ciudadana a esta forma de gobierno oligarca, que muchos confunden con democracia. Una forma de actuar que acaba despertando en la gente aquellos sentimientos que tenía Cervantes cuando, indignado por la publicación del falso Quijote de Avellaneda, nos dice en el prólogo de la segunda parte de su obra maestra: “los agravios despiertan la cólera en los más humildes pechos”.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20090326

1 - 0

Coido que o tanteo, hoxe, é maís elevado. Non se trata do fútbol, senón de política. En canto ós 'equipos', coido que podería dárselles nome diferente segundo visións aprticulares. Hai quen dirá que un equipo é o alcalde, o equipo de goberno, por exemplo, mentras hai quen dirá que é o pobo. O mesmo na outra parte do campo. Hai quen dirá que os mercaderes ambulantes, pero tamén pode haber quen lle asigne outro nome. O caso é que houbo desenlace, 1-0 a favor dos primeiros. E non houbo xaleos visibles, nin tampouco pleno total, pero si maior despexe que habitualmente e un bullicio que se non era o normal aínda, manifestaba a posta en marcha dunha nova fase do mercado. Pode que aparentemente non o diga, pero é o que representa, unha nova fase. Máis adiante, xa se verá se se mantén a estrutura de ocupación que resultou da aplicación da normativa ou non o fai e remata dexenerando de novo, pero polo momento, así é, unha estrutura máis ordeada que se viña facendo (aínda que a esa orde contribuiu que non se montaran tódolos postos).
... Pero, non se van presentar recursos individuais, e mesmo se estuda o contratar a unha avogada? Parece que si, pero o partido xa ten veredicto.
Agora pediráselle ó concello que a rixidez amosada neste caso sexa aplicada tamén a outros. Xusto o contrario do que houbera pasado se o resultado fora 0-1. Iremos vendo, porque peticións temos todos; ó fin, o concello é a casa de todos.
Noutro conflito, eu diría que tamén houbo un resultado semellante, pero moito máis borroso. Resulta que xa están expostos no concello os planos da subestación, e poden ser consultados mediante petición escrita os planos da liña que a alimentará, pero neste caso avisando que aínda se lle están a pedir informes ó concello. É dicir, a liña AT non está nin en período de alegacións nin en versión definitiva, en contra do que sucede coa subestación transformadora. A cousa ven dos días pasados, nos que os planos da liña poideron ser consultados en Ove, xerando unha tensión que se resolve en parte así. En parte? Si, pois voltando ó tema de que a información é poder, se os planos provisionais están asinados en outubro, xa vai quedando abondo anticuado (usando unha verba suave) que non esteñan a disposición dos viciños ata marzo e de casualidade. E resulta difícil que unha administración próxima ó cidadán, aínda sen poderes sobre o tema, se poda escudar de xeito eficaz noutra máis alonxada do cidadán pero con poderes. A administración, sexa do tipo que sexa, actúa así, pero xa non pode facelo sen fortes protestas. Os tempos están a cambiar. Aínda lentamente, pero os poderes públicos teñen que procurar outro xeito de facer as cousas, outro xeito, ó fin, de gobernar. Agora mesmo, poderíase dicir que o proceso de planificación non pode ser aberto, que se non estariamos no caso do construtor da barca que fixo caso de todo o mundo que por alí pasou mentras a estaba facendo, co resultado de que rematou no fonto da auga, e despois, facendo outra versión, a quen lle viña dar consellos, dicíalle: 'ista é a miña barca, a dos demáis está no fondo'. Pero a cousa pública é a barca de todos, e entre todos temos que coidar de non afundila, pero tamén de deseñala e levala adiante. E así, por exemplo, pódese dicir que segue a ser raro que non esteña a documentación en internet: daŕia menos traballo a todo o mundo, e documentacións máis amplas, como o PXOM, xa estiveron colgadas na rede. A administración terá que ir aprendendo, igual que os viciños teremso que aprender a enfrontar as cousa doutro xeito, pasando diso, de viciños, a cidadáns participativos. Se está mal que uns afundan a barca do outro, está moito peor que a barca de todos poida ser afundida por 'un', sexa Delegado, Conselleiro ou partido político.

20220425

CONFLICTO DE INTERESES. José María Rodríguez Díaz (2009)

    Comentario da actualidade local naquel momento, José María incide en ides xa repetidas noutros escritos.

Viernes, 16 de enero de 2009

CONFLICTO DE INTERESES

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 11:50

Hay algo que falla en el funcionamiento de nuestro sistema político. La actividad de los concejos se ve casi siempre mermada por las posturas opuestas que se dan entre los grupos políticos, sobretodo cuando en los plenos tratan temas locales. Salvo contadas excepciones en las que se ponen de acuerdo, generalmente se posicionan enfrentándose unos a otros en reñida oposición, cuando no desarrollando estrategias de acoso y derribo, en las cuales el único objetivo que cuenta es el derribo del adversario político. Una posición negativa que me recuerda la de aquel cabildo catedralicio, de inolvidable recuerdo, que cuando se reunían los canónigos para discutir las propuestas del orden del día, algunos de ellos, al conocer que el autor de la iniciativa era el obispo, introducían la bola negra en la bolsa, sin ni siquiera esperar a conocer el contenido de la propuesta.

Es sabido que los problemas que afectan al concejo y a la vida de los vecinos se tratan en los plenos municipales. De los concejales se espera, como representantes del pueblo que son, que los discutan, evalúen y aprueben o rechacen teniendo siempre presente el beneficio de los vecinos. No es que abunden los ejemplos en este sentido, pero algún caso ha habido, como fue el del famoso galpón que Portos de Galicia pretendía instalar en el muelle de Mirasol, que fue rechazado por todo el conjunto de los concejales. Otro ejemplo de consenso, negativo en este caso, es el que hace referencia al control de los ruidos nocturnos en la villa. Todos se posicionan al unísono en no hacer nada para remediarlo. Pero estos ejemplos no son más que excepciones que confirman su táctica habitual. Y así, las discrepancias entre ellos se convierten en una rutina en la acción municipal.

Basta asistir a los plenos municipales para poder constatar la radical oposición sistemática de unos concejales a los planteamientos de sus adversarios políticos, guiados sólo por el afán de protagonismo y la búsqueda del rendimiento político, en detrimento, muchas veces, de los intereses del pueblo. Sus actitudes evidencian que son otros los intereses que están en la raíz de su contínuas desavenencias.

Veamos sólo algunos ejemplos que demuestran por si solos que lo que hacen es constituirse en portavoces de sus partidos en vez de portavoces de los intereses del pueblo, que fue quien los eligió, quien les paga y para el que gobiernan.

Un ejemplo reciente, aún sin resolver, es el caso de los vendedores ambulantes que, en sus reivindicaciones por unas tasas más justas y humanas que les permitan seguir ejerciendo su actividad, amenazan con la suspensión indefinida del tradicional mercado de los miércoles en Ribadeo. Los concejales, que se supone que han de velar por los intereses del pueblo a quien representan, no se ponen de acuerdo para solucionar esta situación. Mientras un grupo pide el cumplimiento a ultranza de la ordenanza y, por el contrario, otros dos solicitan su modificación para hacer posible su cumplimiento, un tercero, en discordia con los anteriores, no se pronuncia.

Otro ejemplo, también de actualidad, es el que se refiere al Plan Sectorial de Solo Residencial. Un programa, emanado de la Consellería del BNG, que pretende edificar viviendas en las bolsas de suelo desocupadas del casco antiguo de la villa. Los concejales no se ponen de acuerdo sobre su aprobación o rechazo. ¿Significa eso que la opinión del pueblo sobre este programa está dividida, como lo están sus representantes? Es evidente que no. En vez de sentarse juntos a evaluar las ventajas o perjuicios que este Plan representa para la villa y sus vecinos y llegar a un acuerdo, se posicionan buscando únicamente rentabilizar sus posturas, huyendo de un diálogo que les llevaría a la solución apropiada. Son los intereses partidistas, que mueven las voluntades de los concejales en direcciones opuestas. Y llegan hasta el extremo de disputarse entre ellos la autoría de las mociones que presentaron contra ese Plan. Una vergüenza.

Y es así cómo se desarrolla habitualmente la actividad gestora de nuestros representantes en el concejo. Son actitudes para reflexionar a la hora de participar en las elecciones, sabiendo que el pueblo, verdadero depositario del poder, se convierte en víctima de los partidos para provecho de los que buscan otros intereses inconfesables. Por eso hay quien dice que a los políticos y a los pañales hay que cambiarlos con frecuencia; y todos por la misma razón.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20171211

Da Mancomunidade ás Catedrais

Na resaca da ponte da Inmaculada Constitución pasada por auga, despois dun mercado de Nadal que supoño que este ano non se cualificará de exitos pola temperie, aínda coas luces de Nadal xa avisando que está aí a nova festa consumista, a vida segue. E así, a Mancomunidade de Concellos da Mariña terá outra xuntanza, esta vez en Ribadeo, hoxe, ás oito e media, hora dos plenos, na que é previsible que se traten diversos problemas comúns, como os relacionados co tren ou co enfrontamento coa velutina, nos que imos perdendo, e Ribadeo é dos principais afectados. E así, segue o transcurso do tempo co Plan Especial das Catedrais xa perdido no limbo, unha vez presentado no auditorio e correndo os dous meses -ata o 16 de xaneiro- o prazo para a presentación de alegación (por certo, o mínimo período legal).
O certo é que as máis de 300 páxinas do plan asustan, e hai que lelas pouco a pouco. Os pasados días foron para min unha oportunidade para comezar e ver que na páxina 11 trata a ondada cun sentido neto de transporte litoral cara ó leste (cando hai variacións  que o mandan tamén temporalmente cara ó oeste), que recoñece como riscos a elevación do nivel do mar e tamén, no parágrafo seguinte, o risco de agomeración de xente, como se ambos foran equiparables e equitratables (punto 4.6, p. 14). Ou que na p. 9 fala de deseñar unha estratexia de participación pública na procura da complicidade da cidadanía... para sacar adiante o plan especial que xa se ten nas mans. ou, na mesma páxina, fala de 'Resolver a equidistribución de cargas e beneficios' e de 'recuperación das plusvalías xeradas para o municipio', que no conxunto parece pódense traducir a linguaxe común como concentración dos beneficios e desfacerse das cargas: aí está o sacar os vendedores ambulantes do lugar e o unilo coa vila, onde si hai comercio fixo e con influencia na espera de clientes. Seguirá.
--
Seguiu aquí.

20160614

ESCUDO DA CASA DE CRISTOS. Francisco José Campos Dorado


Á beira da estación de autobuses, baixando pola estrada que vai a Vilaselán, no barrio das Barreiras, atopamos a Casa de Cristos, unha ampla casa solarega cun hórreo típico de Ribadeo unido á estancia principal por un corredor-ponte sobre un portón de entrada que da acceso ó que deberon de ser as cuadras e a palleira. Na fachada frontal que da á estrada, á beira dunha fiestra da planta alta, hai unha pedra labrada, a modo de escudo, de cantería de grao groso, que aínda que está cuartelada en cruz, parece non ten que ver coa heráldica, senon máis ben con algúns aconteceres dos seus primitivos donos, presumiblemente relacionados con algunha orden relixiosa. A simboloxía, ó saírse dos cánones heráldicos, é moi enigmática para un lego en mística, pero representa un reto a interpretación da historia que nos está contando, a cal trataremos de explicar tal como nós a percibimos polo que vemos, sinxelamente para amosar o que hai, pois quizais alguén que o vexa, poida aportar outras interpretacións distintas ás que eiqui se dan.
Imaxe da zona, centrada na casa de Cristos
No primeiro cuartel, vese un home a pé que camiña cun can ou cun lobo pasante a sinistra (¿refírese a San Francisco?) e parece que empuña na man sinistra un bastón con algo colgado (¿un bastón cunha cabaza de peregrino?) e sobre o brazo destro, cara atrás, hai unha aspa ou sotuer (figura heráldica de honor) No segundo cuartel, enigmático como ningún dos outros, aparece unha especie de marco con base, parecido o taii xaponés ou chino, no que aparece amarrado por alto ou polos brazos algo que poidera ser un “medio gong” ou unha figura ¿humana? semicaída e flaxelada ou preparada para flaxelar. ¿Refírese a algún misioneiro que sufriu martirio por aquelas terras do sol nacente?

No tercerio cuartel, hai algo parecido o JHS (Jesús Hombre Salvador) que é un monograma resultante da abreviatura do nome de Xesús en grego IH∑ (Iota eta sigma) que o pasar ó latín quedou IHS. San Ignacio de Loyola, fundador da Compañía de Xesús (Xesuitas), usábao como selo xeneralizo engadíndolle unha cruz na asta da H (tal como se ve nun dos catro dinteles labrados da casa, sin dubida da Orden, que data do ano 1759, de Cacabelos de Abaixo, hoxe o Amodiño). San Ignacio poñíalle ademais por debaixo, no seu selo persoal, unha media lúa coas puntas para arriba, entre duas estrelas, de dificil intrepetación. Este símbolo fíxose frecuente nas portadas de libros, paredes, dinteles, altares, igrexas e casas da Orden, como homenaxe o cabeza e titular da Compañía de Xesús. Entón, ¿a casa de Cristos foi a casa dun misionero xesuíta en China?

No cuarto cuartel, móstrase unha cruz entre catro aspas. A cruz de brazos iguais é similar, na forma, á que porta a bandeira de Suíza, máis que á que porta a bandeira de Grecia, que é de brazos máis delgados.

No “Ribadeo Antiguo” de Francisco Lanza, vemos a partires da páxina 109, os escudos ou “pedras de armas” de Ribadeo (como Lanza lles chama). Entre elas está o debuxo deste escudo que hoxe nos incumbe, e que o debuxante de primeiros do século XX, puido ver en mellores condicións ca nós, pois non estaba tan roído pola erosión, interpreta o que ve, como sigue: debuxa no primeiro cuartel unha árbore e ó pé un lobo pasante a sinistra, e os lados figuras distintas. No segundo cuartel debuxa unha torre almenada cunha media lúa en cuarto minguante, como diría un astrónomo, pero que no arte da heráldica chámase un “crecente contornado” cuxas puntas miran a sinistra. No terceiro cuartel debuxa unha extraña figura, e no cuarto cuartel unha cruz que apoia na bordura. Ningún destes cuarteis está explicado na inestimable obra de Paco Lanza.

Si houbera que interpretalo con algo semellante na heráldica, diríase que ten que ver cunha rama familiar dos Cruz-Montenegro, polo primeiro cuartel dos Montenegro de Pontevedra e polo cuarto cuartel dos Cruz. Pero para iso, habería que interpretar o “peregrino” que hoxe se percibe e as figuras destras tapadas con cemento, como unha árbore con dúas ramas a cuxo pé está un lobo pasante, e obviar as figuras sinistras e destras. A cruz do cuarto cuartel, debería estar orlada de oito vieiras en vez das catro aspas que se ven claramente neste cuartel. Por tanto a interpretación heráldica sería moi forzada.
Fachada co hórreo e escudo (no centro esquerda da foto), na estrada das Barreiras.

Por outra banda o segundo cuartel, interpretado, como en Lanza, por unha torre (na que non aparecen hoxe por ningures as almenas) cunha lúa (dubidosa) no medio, podería ser algunha rama particular da liñaxe dos Rosón. E o cuarto cuartel pode referirse a varias liñaxes de apelidos, tales como: os Abraldes, Albergaria, Armesto, Lugo, Meira, Sarela ou os Trabada, coa particularidade de que as cruces non se asemellan, pois no arte da heráldica danse formas máis repinicadas nas terminacións dos brazos da cruz.

Resumindo, e segundo nós o vemos, antes que unha “pedra de armas”, parece máis ben, unha pedra labrada que trata de contarnos unha historia, apaixoante sen dubida, que debe de ser desenrolada, cuartel a cuartel, tal como o facían na miña infancia aqueles manciñeiros e vendedores ambulantes que viñan o mercado dos mércores, e que ían pasando as láminas con “cantares de cego”, cunha vara ou cun punteiro, na concurridísima praza de Ribadeo, aqueles homes que tanto explicaban a voz en grito ou a modiño, vidas de Santos, como tremebundos aconteceres de algo extraordinario... ¿pero qué nos está contando esta pedra labrada?

Sería interesante poder investigar este capítulo de historia antiga, nese arquivo e biblioteca centenaria dos padres Xesuítas: cal foi a súa relación con Ribadeo, qué relevancia tiveron na vida do pobo, e por qué non quedou nada escrito o respecto, ¿ou sí quedou e non sabemos onde está agochado? ¿Quen construíu a casa das Barreiras e por qué escribiu na pedra esa enigmática e hoxe descoñecida historia? E ¿a casa do Amodiño que tantas marcas visibles e inequívocas deixou da súa procedencia relixiosa orixinal? ¿Ten algo que ver coa celebración do Santo Encontro da Semana Santa perto desta casa, e que se predique desde un balcón próximo e se celebre na Praza de Abaixo ou da Constitución de 1812 porque alí tamén estaba a Casa do Concello? ¿Están relacionadas ámbalas dúas casas e as súas vivenzas? ¡Quen sabe!
A Casa de Cristos, hoxe

20240620

COSAS DE RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2010)

    Reflexións varias de José María, con sombra alongada ata hoxe. Como outras veces, pódese estar ou non de acordo co autor, pero é case imposible non estalo con que, cando se escribiu o texto, a chamada de atención era necesaria.

Viernes, 24 de septiembre de 2010

COSAS DE RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 21:58

Los movimientos de la vida política de Ribadeo parece que se van cocinando a fuego lento. Los candidatos estudian sus estrategias para medirse en esta campaña que se presenta muy dura. Parece que la discreción es la nota dominante hasta ahora. Nada nuevo para comentar, salvo la incorporación del candidato del PP, el Sr. Valín Valdés, al grupo de los que van a competir en la campaña por la alcaldía. Y a la vista de los candidatos que aspiran a la alcaldía, parece que de renovación política nada de nada.

Y mientras que en el concejo de Xove se arma la marimorena por causa del ascensor para acceder a la Biblioteca y la Casa de la Cultura, fuente de discusiones y desencuentros entre los diversos partidos, aquí en Ribadeo todos parecen encantados, gobierno y oposición, con el famoso ascensor panorámico de la Atalaya, verdadero portento de modernidad, foco de atracción turística y juguete en manos de la infantil clase política. Todo un éxito rotundo este verano, con más de 16 000 pulsaciones, según el alcalde, que como no fuera movido por ángeles, supone el uso que de el hicieron 16 000 personas, como mínimo. Las estadísticas no nos dicen si fueron 16 000 turistas o residentes. Todo un éxito. Claro que hay otra forma de analizar esta llamativa estadística. Y es que esas 16 000 personas son las que tendrían que haber accedido desde el puerto al centro de la villa, o a la inversa, utilizando las calles Antonio Otero o Amando Pérez, como siempre se hizo. Lo que les hubiera permitido a los turistas recorrer más calles y admirar más casas con blasones y otros rincones del casco antiguo de la villa, y a los contribuyentes del concejo de Ribadeo ahorrarles el tener que pagarles un transporte innecesario y gravoso en estos momentos de crisis. Pero, como siempre, las cosas no siempre responden a la lógica de un análisis objetivo, sobre todo en el mundo de la política.

Y como aquí el que no corre vuela, no faltan personas espabiladas que, para promover sus negocios particulares de ocio, pretenden utilizar en su beneficio la figura de una Asociación de Vecinos, desvirtuando así los fines que le son propios a cualquier asociación de vecinos, que no debían ser otros más que la defensa de los intereses generales de los vecinos y no los intereses privados de nadie. Personas que, con una afinidad directa con el mundo de los negocios nocturnos de ocio, pretenden recabar más tolerancia en la permisividad acústica de los locales nocturnos de ocio y que se les exima del cumplimiento de los horarios de cierre. Una grave irresponsabilidad para una asociación que parece que no se ajusta a los objetivos por los que, desde hace ya tanto tiempo, se lucha, ni al sentido de las sentencias que en este terreno dimanan constantemente de los tribunales, una de ellas referida, precisamente, a Ribadeo. Pretender instalar en la sociedad la primacía del negocio sobre la sana convivencia social y utilizar para ese fin la figura de las asociaciones de vecinos, no parece ser, ni el más honesto, ni el mejor camino elegido para una sana convivencia social. Más bajo no se puede caer. Esperemos que la errónea actitud de esta asociación, caso único en España, sea compensada con la sensatez de las autoridades locales. [sobre este tema]

Otro problema, candente si los hay, para el concejo de Ribadeo son las noticias, aireadas recientemente en la prensa, sobre el estado en que se encuentra la tramitación del Plan General de Urbanismo de Ribadeo. Parece que todo el trabajo hecho ha de ser sometido a revisión. La Ley do Solo y el Plan de Ordenación del Litoral parece que se interpusieron en su buena marcha hacia la aprobación final. Hay que volver a empezar de nuevo con un revisión profunda de la redacción para adaptarla a las nuevas normas. La incidencia que tienen en el Plan, tanto la nueva normativa aprobada sobre los núcleos rurales como la incidencia de la nueva configuración que supone la aplicación del POL en la mayor parte del concejo, exigen una revisión en profundidad del trabajo hecho hasta ahora. Y supongo que tendrá que volver a pasar por una nueva exposición pública para garantizar los derechos de los afectados, dado que los cambios que exige la adaptación a las nuevas normas suponen modificaciones importantes. Todo un problema que se veía venir y del ya nos ocupamos hace tiempo en estas páginas, mientras los responsables municipales permanecían a la espera de los acontecimientos. Esperamos que las autoridades se apliquen el consejo del antiguo catecismo del P. Astete: 'Contra pereza, diligencia'.

Y no estaría demás hacer una sugerencia a las fuerzas vivas de la villa de Ribadeo. El bajo nivel de las celebraciones festivas de Santa María, la Patrona de esta villa, justifican de sobra abrir un período de reflexión, tanto a nivel municipal como popular, sobre el camino que a seguir en el futuro. Porque el pasado 'mercado' del día ocho de septiembre, -antes llamadas fiestas de la Patrona- dejaron un mal sabor de boca en todos los vecinos. El descontento fue general, salvo la oferta a los niños que, a pesar de estar alejada del centro de la villa, estuvo muy concurrida. Lo que demuestra que las atracciones no tienen porqué estar en el Campo de Santa Maria. Algo está fallando en este nuevo modelo de celebración elegido. El ombligo de la villa, que son sus parques de la Plaza de España, como un campo de refugiados se vio invadido de tiendas y carpas, y todo su espacio ocupado por vendedores ambulantes. El tradicional espacio central del parque dedicado años atrás a los conciertos de música fue desplazado para un rincón, en consonancia con el carácter secundario que hoy se le da a la música en las fiestas, para primar el sentido mercantil de la celebración sobre el festivo. Y aunque opino que las fiestas deben ser preocupación de los vecinos y no del gobierno local, no puede estar exento de responsabilidad un gobierno que se preocupa de cosas tan nimias como es la risoterapia y otras lindeces a las que nos tienen acostumbrados. Se impone una seria reflexión para encontrar el camino correcto en el futuro y conservar las mejores tradiciones, como hacen en nuestras parroquias rurales, verdaderos ejemplos de los que la villa de Ribadeo debe aprender. Importa, pues, no dormirse en los laureles, pues 'en la tardanza está el peligro', como le decía a Sancho D. Quijote en un pasaje de la inmortal obra cervantina.

José Mª Rodríguez


 

Outros Artigos de José María.