Amosando mensaxes organizadas por data para a consulta Reny Picot. Ordenar por relevancia Amosar todas as mensaxes
Amosando mensaxes organizadas por data para a consulta Reny Picot. Ordenar por relevancia Amosar todas as mensaxes

20241215

Dun blog de Navia, unha lembranza dunha catástrofe ambiental

    Chégame a través dunha amizade a foto dunha páxina de prensa. Ista:

 

    Despois de ler, tento procurar a noticia en internet. Costoume traballo dar con algo relacionado, a fonte do envío, datada de 2010 no blog SalterNavia. O certo é que, mirando máis decateime que a onde eu quería chegar, a data, estaba ben doada no nome da mesma foto: 2 de maio de 1976. Mais é curioso que se se procura polo título, palabras clave, etc, pouco se saque. De feito, mesmo despois da data, non teño moita máis información que a que sae no blog que ligo. Copio o texto que acompaña á foto nel:

"domingo, 18 de julio de 2010

La ría de Navia, una mirada al pasado. Hemeroteca..

La Nueva España. Especial domingo. Portada. 2/05/1976
Entrevista a Alfonso Rodríguez (pescador). En este caso se trata de una mortandad producida por la CEASA de aquel entonces, luego hubo más y muchas de ellas, por su pequeña magnitud nunca fueron denunciadas. La contaminación era constante y visible, sobre todo por la noche, donde entraba la espuma hasta los puentes. Cuando CEASA logra diluir más sus vertidos, mediante emisario y a una milla frente a la desembocadura, va entrando poco a poco en escena Reny Picot, con vertidos crecientes y así hasta nuestros días. También aumentaron los residuos urbanos debido al aumento de la población en ambas riberas de la ría. Entre todos estos factores acabaron convirtiéndola en una cloaca. Hoy día la ría ya no huele a mar, las algas, sobre todo estos últimos años, se resisten a crecer y la mayor parte de los peces, los muiles, son hijos de la contaminación (gran cantidad de materia orgánica que alberga habitualmente la ría y de la que se alimentan).
La lectura de esta entrevista quizás ayude a mucha gente a esclarecer la situación actual. Hay todo un historial y una gran lucha detrás. Alfonso tuvo que sacar adelante 8 hijos."

    Pois iso, tería que mergullarme na hemeroteca de datas anteriores para ver se atopaba algo relacionado. Propoño a quen estea a ler isto que tente procurar a nova da mortandade de peixes. Chegará ó descenso da ría, chegará a CEASA, chegará a Navia, ás bondades da súa ría e a terra que a bordea... pero a mortandade de peixe na ría de Navia, non. Polo menos, a min pasoume. 'Unha mortandade oculta non é mortandade' parece querer dicir como consecuencia dunha lei da 'postverdade'. Por iso decidín recoller esta nova do blog de Salter Navia e redifundila. Porque é necesario ter memoria. E canto máis clara, mellor.

    -Se alguén chega a datas concretas do verquido ou outros datos, por favor, que os achegue en comentarios-


 

20240901

Na Veiga, escoitando e vendo

    31 de agosto sabado, e 1 de setembro, domingo, tivo lugar na Veiga unha nova edición de eco. Alí fun, escoitei e vin.

    O de ver, a exposicion no polideportivo, constituída por postos diversos de venda, algún de información,e, no tempo que estiven alí, practicamente baleiros de asistentes, ou sen o practicamente, pero non por iso menos interesantes, ó meu ver, que outros noutras ocasións repletos de xente.

    Sábado fun á hora da charla sobre comunidades enerxéticas. A asistencia de público foi tal que o mellor xeito de aproveitar o momento, unha vez pasada case media hora charlando con Diego Lago, o asesor encargado da charla, -é dicir, desfrutando dunha charla particular para min só- foi continuar, a proposta miña, facendo o mesmo arredor dun café con outra persoa máis que tamén estaba interesada na charla. Por suposto, tomei boa nota para ver de aproveitar as comunidades enerxéticas (minimo de 5 membros, radio máximo de subministro arredor da instalación de 2 m, custes de instalación aproximables a uns 1500 €/kW, subvención de 60 %, e moitas cousas máis que postas aquí non suplirían a explicación de Diego) así como do xeito de poñerme en contacto para que me asesoren. É dicir, unha hora en absoluto deaproveitada para min.

    O domingo asistín ó debate 'Presente y futuro del medio rural en Asturias', que deixo en baixo gravado, adxunto un par de fotos, e que ven reseñado cos participantes no folleto que tamén deixo en baixo. Como se trataba de autoridades (políticos rexionais, empresarios punteiros do sector leiteiro e dous representantes sindicais) estaba moderado por un periodista de La Nueva España, e todo moi ben artellado a partir do Foro Comunicación y Escuela -co seu director atento ó bó funcionamento-, tiveron que poñer máis cadeiras das inicialmente dispostas. Como está gravado, non insistirei nos temas tratados, pero si nun par de liñas xerais que observei: A charla matívose máis ben fóra dos límites do titulo que dentro, co sector leiteiro como centro e total indiferencia a outros temas que entendo deberan ser a base dese rural que hai na actualidade e que se pretende no futuro. Así, o conxunto de expositores (tamén fotos máis abaixo) que tiñas os postos a carón da charla e que viñan do rural (salvo, pode, un par de excepcións) non viron recolida a súa actividade, problemas, presente e futuro a máis dalgunha verba solta. Coido que houbo unha gran diferenza na calidade das actuacións das diferentes persoas da mesa, sendo as intervencións máis precisas as dos representantes do sector empresarial (mellor, o xefe de Reny-Picot, pero tamén ben o de CLAS), e logo a do conselleiro, mentras que a do representante da oposición deslizouse xa claramente ó lado negativo, que tivo por extremo os dous representantes sindicais. Por outra banda, o moderador deixou só dúas preguntas a un público que tiveramos feito máis, algúns tentando centrar o tema...

    










20220214

LOS POLÍTICOS ANTE LA RESERVA DE LA BIOSFERA. José María Rodríguez Díaz (2007)

    Unha peza a lembrar de José María, de actualidade dende que foi escrita ata hoxe mesmo. O escarnio sifrido pola ría, materializado nunha xuntanza de políticos na que xa quedou patente a intención de esquecemento da ría de Ribadeo e do seu nome

Martes, 23 de octubre de 2007

LOS POLÍTICOS ANTE LA RESERVA DE LA BIOSFERA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 16:53

RESPUESTA POLÍTICA A LA RESERVA DE LA BIOSFERA

Desde mi humilde estudio, en donde hago esta reflexión, contemplo a través de la ventana esta maravilla de la naturaleza que es la ría de Ribadeo. Fuente de inspiración en mis momentos de vagar y remanso de paz y tranquilidad en el que me refugio para escapar de las tormentas que, a veces, alteran la tranquilidad de la vida.

Desde este rincón de intimidad vienen a mi memoria pensamientos y reflexiones sobre las últimas noticias y acontecimientos que se ciernen sobre el futuro de nuestra ría. El río Eo, los Oscos y las Tierras de Burón acaban de ser declaradas por la UNESCO reserva de la biosfera, ignorando extrañamente en la mencionada declaración el principal elemento a proteger: la Ría de Ribadeo. Sobre ella se tiende, como un negro manto, un silencio cómplice para ocultar su nombre.

Los mandatarios de las dos autonomías que comparten esta declaración se dieron cita, sin embargo, para celebrar sobre sus aguas, con una gran fiesta, tan importante acontecimiento. Una perfecta escenificación del evento, con toda la parafernalia y liturgia que el hecho requiere y de la que los políticos viven. En los grandilocuentes y brillantes discursos que pronunciaron los dos presidentes evitaron citar el nombre por el que desde siempre esta ría fue conocida: Ría de Ribadeo. Lo tenían perfectamente pactado. Para ellos sólo sería 'la Ría'.

Y mientras la comedia se iba desarrollando con los discursos y demás parafernalias propias de un acto de propaganda en el que el incensario tiene un especial protagonismo y en los que se hacían promesas de protección del medio ambiente y del hábitat de esta comarca y de su ría, a escasos metros de distancia de ellos proseguían las obras del reforzamiento de los pilares del Puente de los Santos, contra la expresa prohibición del Ministerio de Medio Ambiente, vulnerando así el estudio de impacto ambiental. Y mientras se continuaba con estos actos de hipocresía política, el punto negro de chatarra y escombro en que se ha convertido lo que fue la antigua factoría lechera de Kraft, en Reme, hoy en manos de Reny Picot, seguía recibiendo camiones de chatarra procedente de Asturias. Y mientras los dos mandatarios brindaban alzando sus copas desde sus embarcaciones en el medio de la ría por la declaración de la Biosfera del Eo, los saneamientos de las villas situadas en su ribera seguían vertiendo impunemente sus fétidas aguas en ella.

Estamos ante una escenografía llena de hipocresía, incluidos abrazos y todo en el centro de la ría, que en algunos provoca risa y en los más pena. Con estos hechos se evidencia la fractura que existe entre la clase política, que va a lo suyo, y la sociedad que la soporta. Los comentarios salidos del pueblo sobre esta celebración, tanto en los medios radiofónicos como periodísticos, no han podido ser más elocuentes. Ha sido calificada desde carnavalada organizada a situación patética, pasando por parafernalia propagandística, burla y tomadura de pelo. En todo caso, un acto de hipocresía por parte de ambos gobernantes que pretendían así rentabilizar ante el pueblo sus posiciones políticas a costa del territorio, pero con una marcada connotación de condescendencia de la Xunta ante sus correligionarios asturianos.

Porque, ¿Cuáles han sido los frutos conseguidos después de tantas reuniones celebradas entre ambas autonomías desde hace ya tiempo? ¿Qué objetivos se han marcado y cuales se han visto cumplidos? El deterioro del territorio sigue su curso sin que nadie le ponga freno. Porque los valores que hasta nosotros llegaron y que han motivado este reconocimiento se deben, más bien, al ancestral estancamiento evolutivo en que se halla sumida esta comarca. Por eso hoy, con estos demoledores precedentes de inactividad por parte de las administraciones nadie cree en la eficacia de esta declaración de la UNESCO. Es por eso que no le falta razón al portavoz de la Plataforma de la Defensa de la Ría de Ribadeo cuando califica esta declaración de 'burla, tomadura de pelo y parafernalia publicitaria'.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20170926

Reme, 36 anos de abandono dunha leitería

   Entérome pola prensa que a leitería de Reme está a punto para o derribo.
    Deixou de funcionar hai 36 anos, no 1981, e xa hai dez que se acusou o mal estado das instalacións antes xestionadas por Kraft e agora pertencentes a Industrias Lácteas Asturianas, ILAs, con base en Anleo, Navia, e filial de Reny-Picot.
A leitería de Reme, fotografada no 2014 por Google.
    Dende que parou de funcionar, conha plantilla daquela de 49 persoas, a fábrica foi máis ou menos baleirada de canto tivera utilidade, saqueada, usada como parede para artistas gráficos afeizoados ou diana para lanzadores de pedras, pero os edificios e algunha cousa de menor utilidade ou máis difícil de saquear aínda queda en pé, como se pode observar na captura de Google de 2014 que deixo arriba.
    A súa situación ó pé do Río Pequeno, visible en toda unha ampla curva da LU-133, fai que a súa existencia e deterioro non pasen desapercibidos.
Datos catastrais da zona centrada na leitería.
    Agora afróntase o seu 'desmantelamento e demolición' nunha zona protexida que contribuiu a que estes dez anos foran pasando, aínda que o expediente está aberto só dende o 2015.
    No seu momento coñecíaa 'todo o mundo'. Hoxe hai moita xente en Ribadeo que non sabe onde está nin que son 'esas ruínas'.
   Por certo, que na zona houbo outra leitería, esta de tipo cooperativo, Mondigoleite, preto de A Ponte de Arante, que funcionou nun curto período a finais dos 80 do pasado século, nunha nave que hoxe é taller de automóbiles. Potencia e riqueza leiteira doutros tempos, non de hoxe.
Imaxe centrada na antiga Mondigoleite, co Santuario das Virtudes na parte superior esquerda.