Cor salmón

Cor salmón

Collido de https://ecousera.blogspot.com

    Remato de follear un suplemento cor salmón nun xornal galego. Unha vez máis, fixeime en que toda a separata, de 24 páxinas, repito, cor salmón, característico da información sobre finanzas nos medios escritos, en calquera das noticias, as empresas e sociedades referidas desaparecían en canto á actividade económica máis aló dos cartos. Sen importar nin mencionar ó que se adican. Ben, algunha vez si o mencionan, mais é para indicar adquisicións ou competencia que mingua ou propicia cartos, non para indicar que eses cartos prodúcense máis ou menos por un ou outro avance industrial, de invención, de desenvolvemento... Se hai algunha excepción nesta prensa salmón é iso, unha excepción das que confirma a regra. Un contraste co relativo ó persoal d empresa, que si aparece como fonte de ganancias cando se está a tratar de despidos. Claro que as novas contratacións seguen tamén a regra anterior, non soen ser cuantificadas nin moi atendidas nas novas, máis aló dunha xenérica referencia á ampliación da actividade da compañía correspondente.

    Ven a cousa a conto de como se controlan hoxe os cartos: menos ca nunca importa de onde veñen, de onde saen ou do servizo ó que están asociados, quedando só como relevante o feito de telos ou conseguilos. Sen importar como. Ás veces, mesmo ocultando como. É unha imaxe, a do texto escrito sobre o papel salmón, do mundo actual. Imaxe que tende a ser máis nidia a medida que o capitalismo monta por riba da sociedade e humanidade. É dicir, do conxunto e de cada un dos individuos que nos chamamos persoas a nós mesmos.

    Trátese de política ou empresas, o filtro das finanzas está claro: cartos. E cantos máis, o baruto é máis largo: mesmo, en cantidade abonda, non fai falta nin peneirar, serve calquera fonte de financiamento.

    Apunto a diferencia entre economía e finanzas, cada vez máis embarullada a medida que as finanzas medran máis ca economía e se independizan da natureza e da sociedade. Do mesmo xeito que cabe lembrar que din que economía ven de ‘administrar a casa’ segundo o significado das súas raíces no grego clásico, a verba finanzas ven do francés, indicando a súa orixe sinxelamente chegar a un fin, conseguilo, finalizar algo. É dicir, sen considerar os medios. Por certo, facendo un paréntese, a súa verba orixe, ‘finer’ estaría tamén relacionada co noso fúnebre ‘finar’, que en moitas circunstancias ven como anel ó dedo para caracterizar ó resultado das finanzas. O significado das antigas verbas que serviron de base a estas, pode ir variando no tempo, mais correspóndese abondo co sentido actual de ambas: unha xestión das actividades que nos proporcionan os apoios para a vida contra un acadar certos fins elixidos de xeito particular sen ter en conta os medios.

    O resto é historia (e actualidade). Pero no noso caso, si, a ter en conta, como persoas e como sociedade.

Vivir é un risco, non humor negro

Sabiamos todos, ata onte, que vivir é un risco, pois ó fin, mentres estás vivo sempre te podes morrer. O que non sabiamos é que temos risco suplementario, o risco financieiro. Unha nova ensinanza do FMI.
O que da de si a información é iso: coñecemento. Neste caso, coñecemento de que para as finanzas a vida pode ser molesta. Naturalmente, para as finanzas dos demáis. Naturalmente, a nosa vida, non a dos que ven danadas as súas finanzas.

De novo, tormenta

Este verán está habendo un tempo raro por Ribadeo. Tormenta, o que se di tormenta, non hai. Sol, a ratos, e, a maioría, nubes. Pero a outros niveis, hai tormentas, mesmo contínuas.
Por exemplo, a nivel político, unha tormenta lonxana, pero na que está metido Ribadeo a traverso do seu alcalde: cunha maioría nos plenos, e máis xente no equipo de goberno, parecería que a ese nivel as marexadas están solucionadas. E si ... pero non. Na casa, en Ribadeo, a maioría está actuando de maioría, con autoridade clara. Pero hoxe aparece na prensa unha marexada a nivel externo. O noso alcalde, entre os cabecillas de un cambio de rumbo no BNG. Ó que parece, trátase máis ben dunha cousa práctica, no procura dos votos. En palabras de Fernando Suárez, non se pode ir tan lonxe que non os entendan. Iso é certo, coido que ademáis non é a primeira vez que o di nos medios, pero da unha razón de estratexia, non de cambio de idea, co que saco a conclusión que deixei antes.
O escrito comeza falando da loita por manter os servizos conquistados. E aquí, a parte das loitas internas (cruentas ou incruentas), saen varias ideas a ter en conta: se os servizos foron conquistados, estamos falando non de servizos, senón de parcelas de poder.
A continuación fala de novos xeitos de participación. E temos na mente o regulamento de participación cidadá de Ribadeo, cunha traxectoria que non é certamente rectilínea e que aínda non culminou.
E fala de facer máis con menos. Non debera de representar novidade, nin de dicirse tan só. Evidentemente, sempre hai límites nese quefacer con menos fontes de ingresos, pero debera ser norma en calquera administración telo integrado no seu discurso e actividade
En fin, non vou a comentar todo o documento, pero si voltar o derradeiro parágrafo do mesmo, no que se pide participación, pero interna ó bloque, facendo pensar en que os 'novos xeitos de participación' refírense tan só a iso, á participación de portas para dentro.
No documento sae a relocer outra tormenta, ista de máis entidade tanto pola magnitude como polos efectos, a tormenta financieira. Aclarar que eu mesmo lle chamo crise, pero quédome aí: non é unha crise das finanzas, senón inducida na xente polas persoas que manexan as finanzas, que é ben diferente. Por iso me quedo no de crise, sen apelidos: non sei moi ben como cualificala.
O caso é que a crise deu un novo paso, coa turbulencia sobre Francia, que fixo onte desplomarse as bolsas a nivel mundial (a española, máis que a media), e aumentar as primas de risco (outra vez). Agora ben, o concello de Ribadeo, ten débeda, non si? Moi posiblemente non aumente o tipo a que mantén a parte fixa ... ata que se renove, que alomeno en parte seguro que fará falta renovala. E a outra parte? Pois de seguro que vai variando o tipo segundo o mercado. E iso significa pagar máis a calquera novo vaivén, ás veces,aínda que sexa por menos débeda -segundo o concello, estase a diminuír a débeda este últimos anos- en contra do manifestado no documento que comentaba antes (parece que este caso, o vaivén de onte, a porcentaxe de interese non subiu para a débeda española).

Estratexias vs. estratexias (mar108), un artigo do ano 99

...un vello artigo (aló polo 1999):
Ó longo da historia, sempre se manifestou, en toda guerra, unha loita de estratexias. Neste caso ó que me quero referir, as económicas, as usadas polas empresas no seu combate polo crecimento e supervivencia, bátense contra as de futuro, as que poideran garantizar o mantimento da Terra nun xeito parello a como ate agora a coñecimos.
De xeito contínuo as estratexias dos grupos económicos tentan forzar os límites que se impoñen de xeito natural, xa sexa pola tala das selvas do Brasil ou pretendendo reabrir unha balsa de refugallos tóxicos despois dunha catástrofe coa ameaza, en caso contrario, de máis de dous mil despidos. A loita / paradoxo que se da en moitos casos provén da estrutura económica e social a nivel mundial ... estrutura que se quere cambiar dende hai algún tempo, pero que non se ve cerca aínda. Mentres, estratexias nun e noutro sentido seguirán a loitar e non a cooperar.
Asi, hoxe en dia pódense observar moitos exemplos desa guerra. Fai non moito tempo a prensa facía eco de que os prezos do petróleo baixan, e hai países que están aumentando a súa producción para que non suba. Hoxe, co aumento novamente do consumo, os prezos volveron aumentar. Analizando o por que da baixa (producíase no inverno, que é unha época dun consumo maior de combustible no hemisferio norte, e polo tanto, en toda a Terra), parece unha contradición, pois así os ingresos por exportacións deses países diminúen. Mentres, o petróleo segue consumíndose cada dia un pouco máis (como quedou amosado dende aquela), aínda que caiga en porcentaxe como subministrador de enerxía, e aumentan a súa importancia outras fontes enerxéticas, incluíndo unhas que non rematan de “despegar”: as renovables.
Pois ben, está amosado que o que se trata é de forzar os precios á baixa para lastrar así o desenvolvemento doutras fontes enerxéticas alternativas. Non importa que poidan ser máis rentables para un desenvolvemento que pode manter o planeta, ou que o impedir o desenvolvemento de novas fontes enerxéticas implique que pobos enteiros non podan dispoñer de cartos para subministrarse enerxéticamente. O caso é asegurar o poder dos países productores de petróleo que teñan grandes reservas e o das compañías multinacionais baseadas nesa fonte enerxética. Para min a estratexia é equivocada, pero ¡calquera se opón ós grandes popes do petróleo! E o caso é que cando hai en marcha unha idea e non hai oposición, esa idea triunfa.
En economía amosouse moitas veces, dende o primeiro ferrocarril pola beira do Sena ó formato de vídeo que triunfou, pasando polas opinións confesas do célebre Alan Greenspan para facer dar un volco ás finanzas norteamericanas. Calquera dos tres casos pode dicirse emblemático: Alan Greenspan, Presidente da Reserva Federal dos EUA, co poder suficiente como para que cando falara sobre finanzas se sobreentendera que o que dixera ía suceder. Nun caso tal, a xente fai como se fora seguro que sucederá e así é impepinable que ocorra.
No ferrocarril á beira do Sena, ó comezo do desenvolvemento deste medio de transporte o século pasado, había dous proxectos enfrontados. Un deles contaba co apoio dos Rotschild, daquela a familia máis rica do mundo (e aínda hoxe moi respetable nese sentido). Saíron ambos a bolsa para financiarse, pero a maniobra foi clara: dende unha posición dominante na bolsa, os Rotschild manexaron o prezo das accións dos opoñentes, de tal xeito que a sociedade contraria quebrou antes de que o ferrocarril poidese facer a súa primeira viaxe. E eso que o proxecto parecía ser o mellor.
Tamén mellor técnicamente era (e non só parecía) o formato beta en relación ó VHS. Trate de buscar hoxe un lector de vídeo en formato beta, ou cintas nese formato. Tampouco neste caso non houbo oposición. O que parece que sucedeu foi que o formato VHS foi concedido en licencia a moitos fabricantes, mentras o beta só o seguiu fabricando a industria que o patentou. As productoras de películas viron máis rentable o reproducir en cintas VHS por ser máis o número de productores deses aparellos, e os usuarios de beta atopáronse que tiñan unha oferta menor. Este fenómeno acelerouse ata que o beta desapareceu. Un caso semellante é o dos ordenadores mac fronte os pc.
Retomemos o caso do petróleo, sempre en marcha. O uso de novas tecnoloxías fai que se revisen ó alza as reservas disponibles, pois é posible un mellor aproveitamento. É evidente que a Terra non aumenta de recursos, que non son renovables e están catalogados nunha alta porcentaxe, case por completo, segundo se supón. Así, a pesar de que consumo aumenta, as reservas pasaron de estimarense en vinte anos (arredor de 1985) a 40 anos hoxe ... sen aumentar grandemente os xacementos catalogados. Resultado da estratexia: hai máis cartos para as tecnoloxías do petróleo, e seguirá aumentando a contaminación e desperdiciándose este recurso como fonte de enerxía non renovable. Estratexia económica,1 - Estratexia ecolóxica,0.

Controlo os meus cartos, controlo a miña vida

O título corresponde a un traballo premiado. Fíxoo a xente que recibe educación no Colexio Sagrado Corazón de Ribadeo, e o premio foi do Banco de España. Parabéns ós nosos veciños!
Tentando enterarme de algo máis, chego ó discurso do Gobernador, pero non ós traballos. E faigo algún comentario antes de deixalo reflectido a continuación:
-Os premiados son saudados como colectivo a quen vai dirixido un programa de educación financieira, non importando tanto que sexan uns ou outros os ganadores.
-Do propio contido dos traballos, todo se ignora, pois o importante é a mensaxe que queren transmitir os círculos financieiros.
-De xeito semellante, a recepción de posibles ideas non se menciona: xa teñen abondas ideas, á vista de como vai isto.
-A construción da 'política de ensino das finanzas' é cousa dos estamentos financieiros, claro.
-A aprendizaxe financieira colma unha serie de obxectivos de mellora vital que fai esquecer que a educación é algo máis que finanzas; quizáis de aí que estea traspasándose ó sector privado despois de descoidar a educación pública.
En fin, seguiría... e seguirá, ao que parece.
O discurso do Gobernador, Linde:
"
5.10.2015
Discurso de apertura
I Día de la Educación Financiera
Luis M. Linde
Gobernador
Sr. secretario de Estado de Economía, Sra. vicepresidenta de la Comisión Nacional del Mercado de Valores, colaboradores del Plan de Educación Financiera, señoras y señores, muchas gracias por su presencia hoy, aquí, para celebrar este Primer Día de la Educación Financiera.
Quisiera empezar trasmitiendo un saludo muy cordial a los profesores y alumnos del Instituto de Enseñanza Secundaria Hermanos Argensola, de Barbastro, y del Colegio Sagrado Corazón de Jesús, de Ribadeo: representan a un colectivo protagonista de nuestras iniciativas de educación financiera como acreedores de los premios que en un momento les vamos a entregar.
Mejorar nuestra cultura económica y financiera es una necesidad y un objetivo de gran importancia y, por ello, un reto de primera magnitud. Su logro supone mejoras en los niveles de bienestar de los ciudadanos -quienes estarán en mejores condiciones para tomar las decisiones más adecuadas en el ámbito económico-financiero-, contribuye a una mejor asignación de los recursos, favorece una mayor estabilidad económica y financiera y, por ello, mayor estabilidad y prosperidad para toda la sociedad.
En mayo de 2008, la Comisión Nacional del Mercado de Valores y el Banco de España asumieron, conjuntamente, el compromiso de tomar iniciat ivas e implementar programas orientados a mejorar la cultura financiera de nuestra sociedad. Este acuerdo se plasmó en la firma de un convenio de colaboración y en la publicación del Plan de Educación Financiera para el período 2008-2012. Este convenio se renovó en junio de 2013, elaborándose el Plan de Actividades para el período 2013-2017. Hoy, siete años después de la firma de nuestro primer convenio, el compromiso y el interés de la CNMV y del Banco de España en esta tarea es aún más fuerte y su cooperación, intensa y fructífera. El Convenio contempla la participación de otros organismos e instituciones, entre los que destaca, desde luego, el Ministerio de Economía y Competitividad a través de la Secretaría General del Tesoro y Política Financiera y de la Dirección General de Seguros y Fondos de Pensiones, cuyo papel quiero destacar y agradecer.
Durante estos años se han llevado a cabo diversas iniciativas en el marco del Plan y se han concretado numerosas acciones y proyectos. De estos, me gustaría destacar el diseño y lanzamiento en mayo de 2010 de un portal de referencia en materia de educación financiera. El portal “finanzasparatodos.es” es el primer hito del Plan de Educación Financiera y fue concebido para convertirse en una herramienta básica para los ciudadanos en materia financiera, ofreciendo contenidos formativos relacionados con el ámbito bancario, de valores, de seguros y de fondos de pensiones.
El Plan de Educación Financiera también tiene una faceta analítica con una doble vertiente, de evaluación e investigación. Para ello, se contempla, entre otros aspectos, el uso de herramientas demoscópicas que ayuden a identificar las áreas de conocimiento que hay que reforzar y, también, a establecer la base sobre la que medir, por un lado, la efectividad de los programas de educación financiera y, por otro, la mejora, con el paso del tiempo, de los conocimientos y habilidades en esta materia de la sociedad española.
La estrategia de educación financiera no puede ser efectiva sin la colaboración de todos los actores potencialmente implicados: administraciones públicas, industria financiera, empresas, asociaciones de consumidores y usuarios, sistema educativo, agentes sociales y, en general, el conjunto de la ciudadanía. En este sentido, en el marco del Plan, la Comisión Nacional del Mercado de Valores y el Banco de España han firmado convenios de colaboración con diversas entidades e instituciones que se han implicado en las tareas y objetivos del Plan. Su participación es fundamental para promover y difundir una mejor educación financiera y para la implementación de las estrategias a seguir para conseguirlo. En el seno del Plan se está ultimando la adopción de principios o códigos de conducta que minimicen los posibles conflictos de intereses en este ámbito y cuyas recomendaciones deberán ser, en su momento, asumidas por todos los colaboradores.
La entrega, hoy, de dos premios escolares me da la oportunidad de referirme a una de las prioridades de nuestro Plan, la educación financiera de los jóvenes. En septiembre de 2009, la Comisión Nacional del Mercado de Valores y el Banco de España firmaron un Convenio, que consideramos muy importante, de colaboración con el Ministerio de Educación, Cultura y Deporte, con el objeto de promover la educación financiera en la enseñanza reglada. La mejora en la formación y comprensión en estas materias de nuestros jóvenes ha sido, desde el primer momento, un objetivo central del Plan diseñado y, por supuesto, lo seguirá siendo.
Y termino. Las inquietudes e iniciativas a las que me he referido confluyen en esta jornada y en este acto, en el que celebramos el primer Día de la Educación Financiera. Nuestra pretensión, y la de los promotores y colaboradores del Plan, es celebrar, con carácter anual, una Jornada cuyo objetivo sea difundir el Plan y concienciar a la ciudadanía acerca de la importancia de mejorar y ampliar, en nuestra sociedad, los conocimientos financieros y, en general, los conocimientos económicos, para facilitar la toma de decisiones responsables y lograr una mejor comprensión del significado, las restricciones y los riesgos asociados a las decisiones económicas, tanto individuales, como colectivas.
Muchas gracias por su atención y paso ahora la palabra al D. Íñigo Fernández de Mesa, secretario de Estado de Economía y Apoyo a la Empresa."

Non sei se comprendo moi ben

... pero,
gastar cartos en salvar ós bancos non significa menos infrastruturas e menos oportunidades para saír da crise a medio prazo (a parte de menos cartos para pobres)?
Por outra parte, se hai moitos máis cartos en finanzas que na economía real (isto é, hai moitos cartos que non corresponden con nada máis que fume), e por cousas dos intereses e tratos financieiros, seguen a medrar (non na economía real, senón sempre no mundo das finanzas), iso significa (lei da oferta e demanda) que os cartos cada vez teñen menos importancia (cando se teñen abondos) e polo tanto, cada vez se poden gastar máis cartos en cousas que non son importantes (quen pode, claro) mentras que as que son importantes cada vez resultan máis difíciles de conseguir en xeral.
O importante non é dende cando se ven producindo esta acumulación acompañada de minusvaloración, senón cando lle chegará a cada un o momento no que as cousas importantes lle sexan difíciles de conseguir...

numerando os días, actuando neles.11M, 12M, 13M... ...

12M

Despois dun ano, as persoas do movemento 15m volveremos a saír ás prazas nunha xornada de mobilización global, ocupando un espazo que é noso, das veciñas e veciños. Non será unha celebración nostálxica dos acontecementos do 2011, pero si unha maneira alegre de volver a estar xuntas, para seguirmos pensando que mundo queremos; sabemos que outro mundo é posible, atrevámonos a pensalo e a facelo entre todos. Recomezamos este sábado 12 de maio, no Cantón de Ribadeo ás 12 da mañá cunha concentración, seguida dun xantar popular. Asemblea 15M Occidente Asturiano- Mariña Lucense

Cartel do #12M15M

 E o 13M, mercado transparente-comercio xusto como comezo das actividades da semana

AMARANTE Setem e o Sindicato Labrego Galego organiza en Ribadeo dendo o domingo 13 de maio ata o mércores 16, unha serie de activadedes entorno o Dia Internacional do Comercio Xusto, que se celebra o 12 de maio.
Estas actividades se enmarcan dentro da Semana Galega de Comercio Xusto que co lema “Café con leite amargo. Fronte a PAC, Soberanía Alimentar e Comercio Xusto”, a Asociación AMARANTE Setem e o SINDICATO LABREGO GALEGO organizan en Santiago, Pontevedra e Ribadeo para visibilizar o impacto negativo das políticas agrarias internacionais nos labregos e labregas e nas persoas consumidoras tanto no Norte, e en concreto en Galicia, como no Sur. E demandar outro modelo de comercio e consumo máis respectuoso cas persoas labregas e produtoras, co medioambiente e coa saúde.
A profundización dun mercado liberal onde as políticas cómplices dos gobernos apoian ás multinacionais da industria e da distribución agroalimentaria están levando á ruína a miles de explotacións ó redor do mundo e ou mantendo na pobreza e a explotación a miles de persoas.
Ademáis de favorecer alimentos pouco saudables e a degradación medioambiental en prol dos grandes beneficios coa repercusión que ten na saúde das persoas.
Nestes momentos, as institucións europeas, estatais e autonómicas están inmersas no proceso de debate para a reforma da política agraria común (PAC). É un bo momento para poñer as bases para inverter a situación e poñer en marcha unha nova no marco da Soberanía Alimentaria.
O Comercio Xusto garante un prezo estable aos grupos produtores e superior ao do mercado, que non se produce explotación laboral de nenos e nenas. O salario e as condicións laborais son equitativos para os traballadores e traballadoras, e poténciase a participación da muller nos órganos de decisión; e as técnicas de produción son ecolóxicas, non se empregan sustancias sintéticas ou transxénicas. Deste xeito, respéctanse os ciclos da terra e a sostibilidade do
ambiente.
ACTIVIDADES
MERCADO TRANSPARENTE
Ofreceranse produtos locais e de comercio xusto
Domingo 13 de maio. Praza de Abastos
Hora: 11:00-14:00 horas
MESA REDONDA: “Soberanía alimentaria. Multinacionais da alimentación frente a comercio local”
Hora: 13:00 horas
Participan: Amarante, Sindicato Labrego, produtoras locais e outros colectivos. Aberta á participación a calquera persoa interesada no tema.
OBRADOIRO DE HIP HOP: “Comercio de armas. Cultura de Paz.” Ás 11:30 horas.
CONFERENCIAS
Martes 15 de Maio na Casa das Letras.
Conferencia: “A Política Agraria Común”, co Sindicato Labrego Galego
Hora: 20:30
Mércores, 16 de Maio na Casa das Letras.
Conferencia: “As finanzas éticas”. Marta Rodríguez, FIARE GZ e Ramón Carmelo COOP57 GZ
Hora: ás 20:30

Sol, praia, ... craridade e prosperidade nun día no que as finanzas españolas voltan a estar da capa caída

Un par de citas de artigos de xornais que xa teñen máis dun mes: "La prosperidad, en definitiva, se fundamenta en la lucha política contra los privilegios. La concentración del poder en las élites, la conformación de instituciones en beneficio de las minorías, son razones poderosas en la explicación del atraso, del fracaso de las naciones, del contraste con las más prósperas". (Emilio Ontiveros)
En definitiva, lo que debería hacer el Gobierno es explicar más lo que está haciendo y lo que pretende hacer. No basta solo con explicar cada reforma (por muy importante que sea); lo que se echa de menos es una explicación general que diga con claridad hacia donde vamos e inserte cada medida en un todo coherente y eficaz. (José Luis Leal)
Ambos parten de supostos moi diferentes, como se pode apreciar, máis o fondo coido que se pode resumir: reparto e craridade no reparto, participación e consideración de igualdade na comunidade, e logo, o resto, que loitaremos todos xuntos con sentido de que estamos xuntos. Alguén se imaxina a célebre petición de Churchill de sangue, suor e lágrimas, pero só para a xente de a pé ?

COMO EN SAN ANTONIO DE LOUREDO. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Unha nota previa, necesaria para os 2023 no que republico esta entrada do blog de José María: a serie 'Padre Casares', emitida pola TVG, acadou grande popularidade en Galicia, replicándose mesmo noutros lugares o argumentario, recreándose ó gusto local de cada lugar. A serie incidía non só en temas eclesiásticos, senón en todo tipo de temas socioculturais, imbricados a partir, iso si, da vida dun cura de pobo novo e outro maior.

    Polo demais, a lección que leva consigo esta entrada, coido que quedou aprendida, pero non está de máis o repasala.

Viernes, 03 de octubre de 2008

COMO EN SAN ANTONIO DE LOUREDO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 20:30

Una cómica situación, sino fuera por la tomadura de pelo que representa para los vecinos y por el mensaje que nos transmite sobre la frivolidad con la que actúan algunos de nuestros ediles. Me refiero a la comedia que se montaron los concejales de Ribadeo por la colocación de unos bancos en el eucaliptal de O Cargadoiro.

Una actuación que me recuerda el humorístico comportamiento de D. Horacio y D. Crisanto, en la serie de la TV de Galicia, “Padre Casares”. Dos curas que andan siempre a la greña; y cuando el uno dice que sí, el otro dice que no. Así pasa, también, con nuestros ediles: se enzarzan a diario en disputas, sobretodo en los plenos que se celebran en el consistorio. Unas veces son los miembros de la oposición contra el gobierno y otras los miembros de la oposición contra ellos mismos. Lo que no les impide ponerse luego a todos de acuerdo para compartir la tortilla en la misma mesa, al igual que lo hacen D. Crisanto y D. Horacio en la serie citada.

Permítaseme resumir brevemente los hechos para quienes no los conozcan. Sucedió en un pleno municipal hace ya días. El equipo de gobierno municipal, siempre atento a humanizar la vida de los ribadenses, dio orden de colocar dos bancos en el pequeño eucaliptal que hay en el área recreativa de O Cargadoiro, en las proximidades del Castillo San Damián, para disfrute y descanso de los muchos transeúntes que frecuentan esa área recreativa. Pero sucedió que, en el pleno siguiente a dicha actuación, el portavoz del PSOE, el Sr. Pérez Vacas, formuló una pregunta al alcalde sobre la colocación de esos bancos en un terreno de propiedad privada. Sorprendido el alcalde por esta pregunta y ante la gravedad que supone esa acusación y sin otra comprobación ordenó a sus huestes la retirada inmediata de dichos bancos. Pasado ya tiempo, cuando todo parecía estar ya olvidado, alguien dio a conocer al público que el mencionado eucaliptal era propiedad del concejo y no de carácter privado -como había afirmado el Sr. Pérez Vacas- y protestó por la retirada de los dos bancos. Sorprendido el alcalde y hechas las oportunas averiguaciones ordenó la reposición de los bancos en el mismo lugar en donde antes habían estado.

Esta cómica escena nos sugiere varias observaciones acerca del proceder de los concejales y de la frivolidad con la que tratan los asuntos municipales.

No se comprende que el portavoz del PSOE borrara tan fácilmente de su memoria la adquisición de ese terreno por parte del concejo en los tiempos en los que él era teniente de alcalde con el anterior gobierno del BNG, liderado por D. Eduardo Gutiérrez, hace ya años. Aunque la parte positiva de esta historia es que gracias a la amnesia del Sr. Pérez Vacas, persona más afín al mundo de las finanzas que al latín, se salvaron milagrosamente los eucaliptos. Pues si en los tiempos que ejerció como alcalde cayera en la cuenta de que eran propiedad del concejo, seguramente hoy no estarían ahí para cobijar con su sombra a los visitantes.

Ante esta inconcebible reclamación del portavoz del PSOE no se comprende el sorprendente silencio cómplice de los demás portavoces de los otros grupos de la oposición. Pues sabían sobradamente que el terreno era de propiedad municipal.

Lo sabía, por supuesto, el Sr. Rivas a quien, cuando se ocupaba de las tareas de la concejalía de Medio Ambiente con el gobierno del PP, yo mismo le insinué entonces, aprovechando el reciente carácter municipal de la parcela, la conveniencia de instalar bajo la sombra de esos eucaliptos unas mesas y bancos para solaz de los visitantes de esa área recreativa.

Lo tenía que saber también, como no, el portavoz del PP, ya que la firma de esa adquisición había tenido lugar, si la memoria no me falla, durante su mandato. ¿Por qué se callaron, pues, ante la maquiavélica intervención del Sr. Pérez Vacas?

Yo mismo, presente ese día entre el público asistente a dicho pleno, quedé sorprendido por el incomprensible silencio de los restantes ediles ante la desconcertante pregunta del Sr. Pérez Vacas.

En cuanto al titular del concejo, que tan fácilmente cayó en la trampa que le tendió la oposición, debe aprender la lección: no aceptar lo que otros le digan sin otras comprobaciones y aprender a no fiarse de las personas que basan su estrategia política de oposición en las clásicas zancadillas, en vez de colaborar en el gobierno desde una postura de oposición, crítica, pero leal.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Millor, mirar a outro lado

Por exemplo, fóra da Terra, a uns 260Mkm, onde hoxe a Curiosity chegou a Marte para proseguir unha últimamente de capa caída investigación espacial. E é que, se aquí a nivel Ribadeo imos quedarnos sen algunhas conexións de tren, e ademáis haberá trens que non chegarán, como os que circulen polo longamente anunciado pero cada vez máis achegado entronque con ENCE-Navia, se as fotos son usadas para imaxe máis que para lembranza, como as de inauguración da primeira empresa do polígono de Ribadeo ou a presentación da última guía turística, mentras non hai fotos para o último mazazo á cabana gandeira... Se a nivel Europa estamos parecéndonos cada vez máis, coa rebelión de alcaldes soportada polo goberno mentras non soporta o ensino ou a sanidade en España (aquí, unha mostra: non se pagan nin os premios escolares comprometidos nas olimpiadas de física), por unha beira, e cousas como a corrupción nos médicos alemáns que van acompañando en cada vez maior cantidade ó xa archisabido canxe de postos entre administración e finanzas en maior ou menor grao a nivel continental, entón, procuremos un respiro sen algarabía que nos permita reflexionar un pouco máis aló, no conxunto humano, e que relativice as cousas pequenas e as que consideramos maiores, deixando lugar ó importante. Mirando a outro lado ó mellor nos vemos con máis craridade.

Sen recoñecer a importancia da periferia

Nun momento no que os diversos medios miran no embigo das novas da política estatal mentres as de Alcoa pasan rápido, as dos pensionistas parece como se xa non fosen novas a pesares de ser unha manifestación continuada moi longa e que segue a medrar, ou se mira a ver que se lee para poñer máis do mesmo en troques de procurar a nova que poda facer historia, nun momento así, non é raro que pase desapercibida unha nova como esta:
'La bolsa baja por primera vez del billón de euros desde el 2015'
Algo que é de finanzas máis que de economía, pero que se deixa aí, sen máis, cando un par de días antes a nova era que Apple baixara tamén do billón de euros.
É dicir, todo o conxunto da bolsa española, o valor de tódalas empresas cotizadas en bolsa en España, incluídas aquelas empresas -bancos- 'too big to fail' ('demasiado grandes' para que en caso necesario o estado teña que apoialas si ou si, como xa ten pasado) ten un valor semellante a unha soa empresa estadounidense.
Así estamos.

Un mundo que se acaba

A conto da espiral de desastre financieiro que pasa á economía e á sociedade e retorna facendo máis insostibles as finanzas, ocórreseme facer unha predicción: en España en xeral, e en Galicia en particular, o ano 2011 terá unha estatística de menor crecemento vexetativo que 2009. Medrará menos, co que a bomba demográfica nestes lares será implosión, acrecentando a tendencia constatada dende hai máis de 20 anos. Tendencia estudada nas súas formas, pero sen ter moi en conta as conclusións sobre as causas e, só como negocio, os seus efectos. Non é que se acabe o mundo, senón o mundo que coñecemos, que evolucionará de xeito máis independente de quenes poboamos esta zona. E si, pode ser coincidencia que en días sucesivos José Mª saque un artigo na Comarca sobre a residencia de maiores e ó seguinte, a Voz outro sobre que na década pasada non houbo concello mariñán que aumentara a poboación tódolos anos, pero é que as causas para que se produzan artigos deste tipo están aí.

O ataque á sociedade

 

O ataque á sociedade

    Os seres humanos somos sociais. De feito, temos convertido a sociedade nun piar fundamental dos que son baseamento da nosa vida, e somos conscientes de que a desaparición da sociedade causaría que o noso estilo de vida fose de novo semellante ó de calquera outro animal, retrotraéndonos milleiros e milleiros de anos na nosa evolución.

    A sociedade é unha asociación. De feito, son sinónimos. Iso, aínda que ás veces o noso comportamento pareza ter esquecido que a sociedade necesita mantemento por parte dos socios, como calquera asociación por parte dos asociados.

    No parque infantil no centro de Ribadeo había -poderíase dicir que segue a habela- unha casetiña con libros, a modo de biblioteca libre para os pequenos. No seu momento, considereino unha grande idea, e visto o uso que se lle comezou a dar por parte dos usuarios do parque, parece que non fun o único en consideralo así. Mais pouco a pouco, o descoido primeiro, e logo o maltrato desa humilde instalación, deixou a caseta sen porta, sen libros e sen vida. Pola súa construción, podería ter durado sen mantemento abondo tempo máis, pero vese que o pulo na súa construción polas autoridades deseguido se converteu en esquecemento, e aínda que o uso continuou a ser frecuente ata o total deterioro, tamén é evidente que houbo persoas que non consideraron que unha instalación así había que coidala, e que máis ben fixeron o contrario. Non é necesario que sexa moita xente, abonda con moi pouca para botar en baixo servizos dos que nos beneficiamos todos e dos que esquecemos que hai que manter entre todos, non só 'as autoridades' ou 'as institucións'.

    Manter entre todos significa poñer vontade e actuar en consecuencia. Non só en cartos a través dos impostos, que tamén, senón no coidado e defensa do que é de todos. Se se esquece iso, uns polos outros irémonos levando por diante a sociedade, anaco a anaco. E, no camiño, a nós mesmos, ó que somos. Pode que aínda pensemos nese proceso cara ó individualismo como un ‘ser máis nós’, esquecendo tanto aquela frase célebre de que somos o que somos en boa parte grazas ó noso entorno (‘yo soy yo y mi circunstancia’) como as múltiples manifestacións na vida diaria da nosa interdependencia dende o nacemento ate despois da morte.

    As veces, fálase da ‘traxedia dos comúns’ como se o común estivera destinado a ser peor solución que o mercado, diñeiro e finanzas, como se o común estivera destinado ó maltrato. Esquécese nesa situación que o común ten sido tradicionalmente unha fonte de vida e riqueza para a comunidade ó seu arredor. E está demostrado que só cando hai inxerencias externas, cando o común se deixa en mans alleas e pasa a ser controlado dende fóra, por quen ten outros intereses non baseados na comunidade, remata sendo destruído, con prexuízo para todos os implicados. O último exemplo disto? Aí temos as redes sociais privativas. E do outro? O maior pao ás empresas e dominación dos EUA en intelixencia artificial remata de ser dado pola apertura de código dunha IA china, na procura de formar unha comunidade ó seu arredor.

    E mentres, a pequena biblioteca no parque de Ribadeo?

Existe China? (ou a realidade alternativa)

Onte, unha semana despois do atentado de Boston, con tres mortos, un diario nacional adicáballe dúas páxinas enteiras ó seguemento do tema. O mesmo día, no mesmo xornal, aparecía nunha páxina de internacional a metade dunha columna á beira dunha páxina dando conta dun terremoto en china de escala 7 no que terían morto abondo máis de 100 persoas. Hoxe, en edicións dixitais, o terremoto desapareceu da miña vista, de xeito que me pregunto se será real ou unha sinxela metedura de pata dos medios. Procuro por curiosidade ata na sección de novas da wikipedia inglesa (a galega non ten desenvolta esa sección de xeito abondo, cousas de ser pequena), e si atopo o terremoto de Lusan das 8 da mañá (hora local) do 20 de abril de 2013 cunha ampla información que sitúa xa en 186 os mortos consecuencia da traxedia.
Supoño que nalgún momento do día a información pasará polo terremoto, deixando os últimos escándalos nacionais, a acaparación de carbón (e máis cousas relacionadas) ou o afundimento da empresa galega como consecuencia da desparición das finanzas galegas. Pero polo momento, costa chegar á información.
Hai xa anos un periodista que considero, dicíame: 'non é nova que un can morda un pícaro, a nova é que o pícaro morda ó can'. Nesta historia non hai cans nin pícaros á vista, e sí leva matados EEUU máis xente que o resto do mundo norteamericanos, pero a desproporción de máis de 50 veces de mortos, cun terremoto nunha zona próxima ó que deixou deceas de miles de mortos hai uns anos,  coido que sería para adicarlle máis consideración. Quizáis sexa por que o atentado de Boston deuse nos EEUU e o terremoto na China, que soa moito máis lonxe e enigmática, ou quizáis sexa polo hermetismo informativo chino, ou quizáis polo dominio mediático estadounidense ... pero o caso é que fai pensar, a partir de novas externas e sen ter unha apariencia de ser soportadas por grandes interereses no noso país ou estado, no tratamento da información, en onde se poñen os focos informativos e como se trata a información que nos chega...

Primum vivere, deinde philosophare: do DNI ó móbil e das moedas ás tarxetas

Graffiti en Ribadeo

   "A política non me interesa" é algo mantido ata que... se entende que son decisións políticas as que controlan as nosas vidas, como as que teñen obrigado ós médicos a ter que elixir entre que enfermo van tentar salvar e cal van sacrificar. Non, o anterior non é algo que se me ocorrera a min, senón algo moi coñecido, se ben neste caso lembroumo Serge Halimi.

   Este artigo non vai deixar de ser unha mistura de ideas diversas. Unha volta pasado o primeiro impacto da pandemia (primum vivere, primeiro vivir) que non a pandemia nin os seus efectos, a cabeza non pode deixar de tentar integrar todo o que estamos a sentir nun mesmo sistema vital (deinde philosophare, logo filosofar). Pero, antes de que apousen as ideas, forman un revoltillo que é difícil enfiar. En Ribadeo e na China.

   Para comezar, a frase latina soía usarse no sentido de 'primeiro teño solucionada a vida en termos económicos, e logo, xa iremos vendo'. A pandemia variou os marcos, voltando a unha situación -e significación- máis primaria: é necesario vivir para poder pensar. Aínda así, como a mentalidade non se cambia normalmente nuns días, persistirá o vello uso, misturado co novo -e ó tempo, tamén moito máis vello-

   Pensouse na crise económica do 2008 que os evidentes fallos na estrutura socioeconómica capitalista ían permitir que a igualdade saíra fortalecida, e o libre comercio, ou as finanzas, regulados. Mais xa daquela Naomi Klein tiña publicado a súa 'Doutrina do choque', vindo a poñer de manifesto que nos momentos de zozobra e debilidade social, a quen é máis forte quédanlle relativamente máis forzas, e impónse máis. E acertou: a conta da recesión, os obreiros perderon dereitos e os capitalistas ganaron exencións. Agora, a conta da nosa protección, ándase a darlle voltas a facer do móbil un novo DNI, non só deixando en mans privadas a identificación e adxudicación de datos persoais, senón eliminando a privacidade e anonimización que poida quedarnos. E o mesmo cos cartos: as contaxiosas moedas están a ceder ante a omnipresente tarxeta, xestionada por entidades privadas e establecendo unha trazabilidade complementaria á do móbil. Isto, nun momento no que as tarxetas tenden a converxer cos móbiles como medio de pago. 

   Liches xa 'A vidas das formigas' ou 'A vida das abellas', do Premio Nobel Maurice Maeterlink? Aconséllochos: a estrutura social cara á que imos camiñando, que nos están a impoñer, vai aproximándose a eses modelos de relacións sociais.

   E mentres esas ideas veñen e van, entre unha morea de moitas outras, unha lembranza para un mundo de recursos limitados nunha estrutura de posesión: 'a miña ganancia, a túa perda' (Alejandro Angulo, S.I.)

   Por certo, como quedan as terrazas para tomar algo? E o mercado semanal de Ribadeo?

Xa me lembrei: ATTAC

Xa me lembrei a que me soaba o imposto que non progresou no pleno e que se debate tamén en Viveiro: á taxa internacional sobre transaccións para axuda ós cidadáns. É unha taxa que pretende gravar mínimamente os cambios internacionais de moeda que están a contribuír a destartalar a economía produtiva mundial (en beneficio das grandes finanzas que poden permitirse o facer estes cambios debido ós recursos que teñen). Xurdiu hai cousa de dez anos e polo momento segue a ser unha idea tan só, pero collendo adeptos. Algo polo estilo é a taxa que se pretendía aquí. Claro que hai unha diferencia grande ademáis do factor da escala e as porcentaxes propostas: na taxa internacional está incluído o seu destino particular, centrado no desenvolvemento dos países pobres. No caso municipal serviría para incrementar os ingresos conxuntos do concello, esteñan ou non gastados dun xeito adecuado ou mesmo controlado adecuadamente. E é unha diferencia importante aínda que non incida sobre o feito de que é unha taxa antiespeculación.
Mentras, xa hai novas acusacións entre os electos ribadenses. Como destaquei nun post anterior, xa o representante do PP acusou a PSOE e UPRi do mesmo que me causou sorpresa a min daquela: de falar cando acordaran non facelo e de non ser verdade as medallas que se colgaron. Mentras, o goberno municipal segue incólume e perfílase non só como o que traballou o tema senón tamén como o que vai sair victorioso del.
... E parece que despois de moito tempo de derrochar auga, estamos ante o comezo dun cambio de mentalidade debido á seca que hai. Ribadeo non parece estar moi afectado polo momento, pero si Galicia en xeral. E non quedaremos fóra da tendencia. Xa non é só preguntar de onde se vai sacar auga para as urbanizacións de Barreiros. É por exemplo preguntar como se van a poder rexerar os pozos e fontes contaminadas de purín porque van facer falla. Mentras, a contaminación segue aínda que a Agricultura lle coste dicilo claramente por ser un problema que implica cambios de constumes, inversión, ... Pero agora si que está claro que a agua tamén é un problema na nosa terra. E non só porque poda haber moita, senón pola escasez de auga potable.

Polémicas (rematadas) reacendidas, Barreiros e Ribadeo-ría

A Xunta de Galicia recibe un varapao da Tribunal Superior de Xustiza de Galiza, que lle nega a regularización dos edificios de Barreiros. É a última das polémicas que se reacende. Esta volta, por unha xustiza que se ten tornado aleatoria, en función de intereses e control en moitas ocasións, mentras noutras, as menos en casos nos que intervén a política ou as finanzas, fai honra ó seu nome. Unha xustiza á que só lle teñén confianza quenes cren controlala. Unha xustiza que non fai mella no alcalde de Barreiros, que dice estar seguro polas edificacións xa construídas, visto que os edificios perpetrados que logo son derribados son unha gota no oceano.

Foto cara á ponte dende o faro vello da Illa Pancha, a semana pasada.

A nivel Ribadeo, antonte saltou por enésima volta a polémica do nome da ría, da ría de Ribadeo. As diversas novas (1, 2, 3, 4, ...) parece que son todas máis ou menos repetición dunha mesma nota de prensa que trata ó partido PSOE como un monolito que non é, presentando unha iniciativa no congreso con expresións como 'para más agravio, se hace uso del nombre de la Ría de Ribadeo', ó tempo que pide un axuste ó dereito poñéndolle o nome de ría do (río) Eo e lembrando que en Castropol se puxeron todos os partidos de acordo para pedir un cambio de nome da ría.
O certo é que, á espera da confirmación por parte dalgún representante do PSOE local, diría que non se enterou disto ata que o viu impreso, pero a estas horas en internet tampouco vexo ningún posicionamento en contra da posición, nin do PSOE local nin doutro partido. Xa veremos o que da de si.
Mentras, a lembrar unha nova de hai xa doce anos, na que o PSOE abogaba polo nome de ría de Ribadeo, en contra da actitude pasota da Xunta naquel momento.
Actualización 1:
No xornal de hoxe no papel,

Escaneada por Capón López Pérez

 Actualización 2:
O selo, escaneado por min (aquí, como saiu hai un mes), a tamaño máis ou menos real. A dicir que, en contra do dito polos seus detractores, Castropol vese, se ben a medida que se alonxa un punto da foto, hai unha cobertura de vapor como moitas veces se da na ría, e ó quedar máis lonxe Castropol que Ribadeo, pois vese peor. Por certo, que aínda está dispoñible na oficina de correos, como puiden comprobar esta mesma mañá.

Actualización 3:
http://elprogreso.galiciae.com/nova/260621-jose-blanco-critica-partido-reabra-debate-nombre-ria-ribadeo ... onde se especifica que o PSOE renuncia a debatir a iniciativa no Congreso é dicir, por ista, tema zanxado.
Actualización 4, xa xoves 28, e última (de xurdiren máis, será en entrada diferente:
http://www.lavozdegalicia.es/noticia/galicia/2013/06/27/ria-ribadeo-enfrenta-diputados-psoe/0003_201306G27P14991.htm

Finanzas públicas: para aforrar en Ribadeo

Remato de ver unha nova sobre un 'pequeno' aforro nunha cidade. Trátase de Múnich, que aforra uns 4 M€/ano ó mudar ó software libre. En Ribadeo hai tempo que se lle ten proposto ó concello que faga a muda, tendo o aforro como unha das cousas a contemplar. Parece que é moi complicado o que nunha cidade se ten feito pouco a pouco. Claro que é unha cidade alemana, agora tan de referencia por estes lares, e entre outras cousas, alí dan emprego a traballadores na propia comunidade para postos que poden aportar valor no presente e futuro, mentras que aquí fálase de ir cubrindo postos teñan ou non rendemento. Vénme á cabeza o emprego dos cartos do 'Plan E', a parte de para carteis anunciadores dos mesmos; en Ribadeo, para asfaltado e ... e nada máis. É dicir mantemento de infrastruturas que non se é capaz de manter, despois dunha época de bonanza onde o que se procuraba era construír sen ver se se podían ou non manter, e que xeraron ... o que xeraron. E a mentalidade seguiu sendo parella, e coido que segue.
Mentras, a nivel estatal, este ano non haberá debate sobre o estado da nación. Ou sexa, entre recortar gastos, que o debate costa moito, e o 'para que, se estamos feitos uns zorros?' A ficción democrática cada vez importa menos.

1 de maio, o paro que non cesa

Nalgún momento terá que parar. Igual que cando os recursos se van consumindo, nalgún momento remata non habéndoos, cando forza laboral é limitada e o paro medra e medra, nalgún momento acaba con todo. Non é ningún consolo. Nin pode selo, porque indica un rumbo que ninguén quere, a menos que esteña tolo. É unha sinxela constatación numérica.
Mentras, Hai quen se consola dicindo que agora o paro aumenta máis lentamente. O caso é que segue a aumentar. Se aumenta máis lentamente pode ser en parte só porque hai menos forza laboral empregada ...
Non cesar pode significar que non cesa de aumentar ou sinxelamente que non cesa a situación de paro, é dicir, que se mantén (sexa por rotación do paro sexa porque os parados que xa o son aumentan a duración do seu paro). En calquera caso, malo. E esa é a situación que se prevé 'amablemente' para a economía española: paro para os próximos anos con variacións pequenas nas cantiades.
E, cando as estatísticas se volven persoas, a traxedia persoal nun mundo no que o traballo é a persoa, se non na totalidade, si en boa parte.
Mañá e 1 de maio. As manifestacións sairán á rúa, as solucións quedarán cerradas nos despachos. Nunha situación na que un euro, un voto, cando as rentas do capital son xa maioría e votan case en bloque e as do traballo están divididas, aínda sendo minoría, non se trata de solucións ó paro ou á economía, senón ás finanzas, e istas están reñidas coas anteriores.

Amnesia. Que pasou onte?

Onte foi un día normal. Con algunha pequena variación, un día 'vello-normal'.

En Ribadeo, o nordés axustou un típico día soleado de xullo. Normal.

As rúas baleiras a primeira hora dun domingo daban unha apariencia de normalidade.

Máis tarde, pouca xente pola rúa. Coa prohibición de cambio de área sanitaria, de concellos, de... normal.

E a propia prohibición de saír da nosa zona? Parece que xa estamos afeitos, e dentro de pouco, prohibiránolo os alcaldes. Normal. 

Os aplausos das oito, substituídos polo esquecemento da sanidade pública 24/7? E logo, non é normal que se vaian esquecendo as cousas?

Sen novas sobre unha 'salvación para Alcoa'. Ninguén a esperaba, logo, normal.

Un só paso do tren de FEVE en cada sentido cada día. Normal, ao menos polo momento, mentres non digan que xa postos, para que.

Fake news propagándose nos medios, máis aló da rede? Normal! Viñeron para servir de útis e quedar, e están a facer a súa labor.

A pequena estrada, bacheada algún tramo ás presas. Normal antes dunhas eleccións... Ah! Era iso! Eleccións! Iso era o anormal. Un día cada catro anos. Claro que... iso tamén parece xa normal, non? Ben pensado, podemos continuar:

Abstención, catro de cada dez votantes. Na liña de sempre.

Como tantas outras veces, vitoria abrumadora do PP. É dicir, tamén normal.

Rexurdir do BNG un pouco máis alto? Na liña co que leva sucedendo décadas. Normal.

Afundimento das Mareas? Xa se sabe, o fluxo e refluxo mareal, de xeito máis vivo ou máis morto, manifestado por outros partidos antes. Normal.

O PSOE como testemuña de algo que existe máis aló do Bierzo? Pois iso, máis ou menos o de sempre, normal.

Que haxa xente impedida de votar? E logo, non se teñen dado casos de votar despois de mortos? Non é máis normal isto?

Pero, todo, todo, é 'normal'? Diría: e logo, non se ten instalado en Galicia a realidade alternativa dende hai moito tempo? Non teñen emigrado de xeito 'normal' -e seguen a facelo- milleiros e milleiros de persoas mentres Galicia é a mellor terra do mundo? Non se segue a despoboar un campo polo que se sente saudade e morriña? Non segue a haber unha falta de tecido industrial mentres se contempla como afunden as industrias vendidas ou directamente fóra do control da nosa terra? Non escapou o control das finanzas? Non se potencia o desenvolvemento extractivo mentres se empobrece a terra?

Normal. Non 'vella normalidade' nin 'nova normalidade' máis aló de pequenos detalles. Anormalidade. Ou era 'a normalidade'? Ben, o que quería dicir é que 'é así'. Que lle imos facer, non? Galicia sempre tivo fama de resignada...