Ribadeo e as miñas cousas (chámalle Blog / Weblog / Bitácora / Caderno ... )
Collo hoxe os datos do SERGAS e atópome cunha sorpresa agradable: os casos contabilizados a 14 días baixaron... aínda que só sexa dous menos que os que contaba a fin de semana. Hoxe, polo momento, non hai nota de prensa do concello.
Entradas anteriores desta serie 'progresión do coronavirus en Ribadeo'.
- Non importa a idade que teñamos, envellecemos. Todos. O de 'envelleceremos', xa depende.
Unha residencia non é a única opción para seguir envellecendo máis aló de certo punto. Mesmo, segundo que tramos de idade e lugares, é unha opción abondo minoritaria. Mais o falar de residencias e COVID19 é algo que manifesta o trato que a sociedade da a unha certa franxa de idade, exposto en carne viva nunha frase como "'granxas de vellos' atacables pola enfermidade de xeito doado" -si, xa sei, o de ‘granxas de vellos úsase tamén noutros contextos-. Mais hai outros aspectos, contando coas residencias ou non contando, que xa antes do coronavirus incidían na calidade de vida dos nosos maiores. Un dos máis punzantes é a soidade. Que pensa o maior da súa vida ós 80, 70, 90 anos? Que cambios espera? Que forma de vida? Esta última pregunta coido que é boa para facérnola a nós mesmos, a xente que non estamos en residencias de maiores porque, pensamos, 'aínda non somos maiores abondo para poñernos a pensar niso', ou sinxelamente porque a vellez aínda non forzou o noso decorrer diario. As residencias son só unha manifestación de que o trato a algúns maiores, convertido en acto de lucro, convértese á súa vez nunha lacra que contamina as relacións con todos os maiores. E non só con xente 'maior', senón que por extensión, 'coa xente'. Converter ós maiores en mercadoría contribúe a converternos ós non tan maiores tamén en simples suxeitos de trata. Só contribúe, que aí están outras manifestacións para facer real esa nosa conversión en obxectos.
- Que esperanzas de vida, en anos, pero sobre todo en faceres, lle queda a unha persoa maior? A pregunta vai a máis agora, cando se confirma que o COVID19 xa rebaixou un ano as expectativas de vida das persoas en España. COVID que tamén as illou máis desas necesarias relacións persoais que todos necesitamos.
Está de moda dicir -e poñer atención a- cousas como 'somos o que comemos', 'somos o que lemos', etc. O queiramos ou non, moito máis representativa que frases como as anteriores, é esta: somos os nosos maiores. Porque aspiramos a ser os maiores doutros, estamos aprendendo dos nosos, imos detrás deles... e, en parte tamén porque non somos conscientes de que o somos, polo que seguiremos a nosa herdanza sen ter visión para desviármonos dela, de optar a mellorala.
Os datos varían, fanse vellos antes de ser publicados, porque corresponden a casos observados días atrás... Hai que ver a tendencia a longo prazo, e non sirven moito as predicións estatísticas individuais para un concello coas normas cambiantes, precisamente ditadas para tentar cambiar a forma das gráficas e con elo, as espectativas vitais. A liña de axuste é máis unha constatación que unha proxección. Unha constatación que se vai voltando máis complicada de representar só porque hai máis datos acumulados no tempo.
Fala o alcalde na última nota emitida con data de antonte (outra cousa é cando se colgou na web) "Estamos observando xa que logo, un descenso de casos neste gromo no Hospital Asilo ao tempo que un incremento paseniño e continuado dos contaxios no conxunto do Concello". Pois depende. Nos últimos días, si, e non tan paseniño. Pero en total, no concello, os 29 casos da primeira semana non foron superados aínda despois. Claro que incluían á xente do Hospital Asilo.
Deixo a nota da alcaldía a continuación, e as entradas anteriores desta serie 'progresión do coronavirus en Ribadeo':
RIBADEO ACUMULA 24 CASOS NOS ÚLTIMOS 14 DÍAS
Seguen a baixar os casos positivos por covid19 no Hospital Asilo de Ribadeo. O último cribado realizado hai dous días arroxa a cifra de 6 persoas contaxiadas, segundo ven de informar o alcalde, Fernando Suárez.
O rexedor dixo que "seguindo a estela das últimas notas de prensa emitidas, debemos falar dunha situación agridoce na situación do Hospital Asilo, aínda que a medida que o tempo vai pasando o número de casos, no seu conxunto, seguen a baixar".
Suárez Barcia confirmou que "actualmente xa non quedan usuarios desprazados ao Cegadi (Centro Galego de Desenvolvemento Integral) pois as 2 persoas que quedaban alí, das 19 que chegou a haber, xa retornaron a Ribadeo".
O alcalde comentou esta tarde que "os responsables sanitarios do Hospital da Costa indícannos que o cribado feito hai dous días deu como resultado que os casos activos entre usuarios e persoal do Centro ascenden a 6 persoas. Tamén nos din que actualmente hai 2 persoas que permanecen no Hospital da Costa por mor do covid19. Polo tanto, no momento de facer esta nota de prensa temos un total de 8 persoas positivas en coronavirus. Sendo esta unha cifra importante, o certo é que xa queda moi lonxe das 26 que chegou a haber no momento de maior incidencia deste gromo".
Fernando Suárez contou que "con todo e iso, debemos indicar que hai dous días faleceu una persoa que aínda non dera negativo nas probas de inmunidade ao coronavirus. Tiña 92 anos de idade e presentaba patoloxías previas".
O rexedor insistiu en que "se segue valorando unha vez mais como moi positiva a actuación coordinada na aplicación dos Protocolos e Planes de Continxencia por parte da dirección do centro e do seu persoal, así como a actitude dos residentes á hora de enfocar esta crise sanitaria. E como sempre indicamos, manteremos informada á cidadanía sexa cal sexa a situación á que nos teñamos que enfrontar, coa confianza de que ter pasado xa polo pico de madurez deste gromo que se iniciou hai cinco semanas. Seguirémolo a facer a medida que vaiamos obtendo información, ben por nós mesmos ou ben proporcionada polas autoridades sanitarias autonómicas en canto nola vaian facilitando, sempre co mellor ánimo informativo que evite rumoroloxías ou situacións de confusión".
Sobre a situación global que se vive en Ribadeo o alcalde sinalou que "segundo os datos que vén de publicar a Consellaría de Sanidade no día de hoxe, Ribadeo aparece con 24 casos nos últimos 14 días. Estamos observando xa que logo, un descenso de casos neste gromo no Hospital Asilo ao tempo que un incremento paseniño e continuado dos contaxios no conxunto do Concello, polo que queremos insistir novamente na obrigada concienciación nas actuacións individuais e colectivas, como persoas e como sociedade, para cumprir a diario as recomendacións e as obrigas que as autoridades sanitarias nos indican. De todos nós dependerá que a cifra siga a subir nas vindeiras horas".
 |
| Foto del accidente en la calle Toledo. Me la envió mi amiga Vicky, vecina del barrio. |
22 de enero de 2021
De vez en cuando en España parece que sufrimos ataques de esencialismo y recuperación de las viejas tradiciones. Y como nuestra historia es como es, nos acordamos, cuando el retorno viene en clave heroica, de Numancia, Sagunto o Baler. Y si viene en clave chunga recuperamos a Rinconete o al Lazarillo de Tormes. Creo que nos hemos aburrido del heroísmo de los duros meses del Confinamiento y conjuramos su recuerdo mediante los episodios actuales de asalto a las colas y los turnos de la vacunación. Mires donde mires, Bilbao, Murcia, Madrid o Ceuta, contemplas el divertido espectáculo del concejal, el alcalde, el director de centro residencial o el consejero convertidos en asaltajeringas. Deprimente y todo un síntoma de que a nosotros las películas de naufragios nos la sopla. Enseguida se nos olvida que el último en saltar del barco es el capitán.
Eso por no hablar del arranque de la campaña de vacunación que nos está poniendo en evidencia. Presidentes de Comunidad Autónoma que, prudentes ellos, calculan la posibilidad de la suspensión de suministros de vacunas y retienen parte del stock que les facilita el gobierno de la nación. Alguno hay, incluso, que prefiere esperar a conocer qué reacciones sufren los afortunados que reciben el pinchazo. No vaya a ser que los estudios previos no se hayan dado cuenta de los riesgos. Ignoramos qué cosa podrían hacer si esa hipótesis resultase cierta. En esas estamos. A ritmo de prudencia calculo que para el 2026 reciban la vacuna los niños que hoy se apretujan en las nuevas atracciones del parque infantil que han instalado en la plaza de Olavide. Y eso siempre que no se cuelen muchos alcaldes y paniaguados en el orden de prelación de la campaña que ya vemos que por ahí van los tiros. Incluso alguno como el finado Albert Rivera pide que la sociedad cambie el orden tradicional del salvamento en la mar y suba a las lanchas de salvamento a los capitanes del barco primero.
No es difícil entender que nuestros ciudadanos tengan, tengamos, lo que llaman fatiga pandémica. Yo lo llamaría de alguna forma más testicular. Vemos que los vascos tienen que abandonar las calles a las diez de la noche mientras los madrileños esperamos a las once y los de Valladolid y Burgos a las ocho. Que en Valencia las tiendas cierran a las seis y en Sevilla entre las tres y las cinco. No soy quien para poner en cuestión estas medidas. Creo en el estado federal y parece que la experiencia está contribuyendo a fortalecer, a esclarecer que decíamos antiguamente, en el ánimo de los españoles el sentido y el significado de lo Federal. O de otra cosa también muy conocida en nuestra historia como el cantonalismo.
La verdad es que somos unos ciudadanos muy resignados. La resignación se ha convertido en la principal virtud cívica de nuestro tiempo.
Comentaba la semana pasada sobre el asunto de las redes sociales. Sobre los riesgos de ser observados a través de ellas. Observados, manipulados y explotados comercialmente. Lo preocupante de WhatsApp no es tanto los cambios propuestos por el operador para la integración en Facebook sino todos los datos que de origen viene ya extrayendo de nuestras comunicaciones.
Escribir correos y hablar por teléfono con seguridad y privacidad nos ha costado el trabajo de muchas generaciones de usuarios exigentes y de gobernantes comprometidos a lo largo de siglos. Tengo los años suficientes como para haber sufrido los rigores de la censura postal y telefónica. Somos posiblemente las primeras generaciones en siglos que asumimos la confidencialidad y la seguridad en nuestras comunicaciones como parte de la normalidad. Y de repente nos encontramos con herramientas que van a sustituir a esas redes históricas del correo postal y del teléfono fijo y ya no tenemos seguridad en nada. A mi se me abren las venas y no sé cuál es la solución. Puede que sea mejor que exista un tejido empresarial diversificado de empresas proveedoras de sistemas de comunicaciones digitales que se controlen unas a otras. Y por supuesto, mejor que tuviésemos gobiernos y organismos multilaterales que se ocuparan de garantizar la confidencialidad. Mientras eso llega, recemos. Bueno, hay otra solución. El anacoretismo. Conozco a unos cuantos que la practican. Dicen que son felices.
Y ahora las despedidas. Mientras escribo, un edificio de la calle Toledo ha reventado y se ha llevado por delante la vida de cuatro personas. Alguno de ellos sacerdote residente en la comunidad parroquial que ha sufrido la tragedia y algún otro pobre peatón que circulaba por la calle. Soy un enamorado de esa esquina del barrio del mal suceso. El barrio de la Iglesia de la Paloma, último reducto de las tradiciones festivas madrileñas. Zarzueleras y verbeneras, todo lo que ustedes quieran, pero sobre todo solidarias. Barrio de transición entre el Madrid eclesiástico y cortesano que llega por la calle de San Francisco y el Madrid viejo de los mercados y los barrios bajos que fluye calle Toledo abajo hacia el Rastro y las Injurias, tan literario y popular. Esa cuña contiene el secreto del viejo Madrid mesocrático. Que pena. Pobres curas, pobres vecinos. Y bravo por los bomberos, tan devotos ellos de la Virgen de la Paloma.
Alguna vez me asalta una vieja pasión poética. Les dejo con unos versos de última hora.
Pensó que ya era el tiempo de conocer la primavera y se mudó a vivir en su balcón del sur.
Y por el amor que anhelaba volvió la cabeza a la edad fuerte y lloró desalentado en los setos del desierto.
En el balcón y en el seto su mirada encontró un libro escrito en una lengua rara.
Tuvo que aprender un nuevo idioma con el que apropiarse de la primavera.
Y del amor.
POSDATA
… Se fue el caimán...y llegó un señor que, casualmente, se parece mucho a mi padre.
Besos a todas
Ángel
 |
| Logo do bitcoin |
Non o coñeces? É un pobo do Tirol, en Austria. Foi alí onde, hai case noventa anos, se desenvolveu a primeira experiencia de recreación dos cartos dende a aparición dos bancos. Precisamente foi o toparse de fronte cos bancos o que fixo parar unha experiencia exitosa. Unha experiencia que deu pé ó que, de ser levado pola igrexa, sería cualificado de pequeno milagre: mentres o mundo enteiro, e Austria en particular, estaba sumida na depresión económica, Wörgl se convertira en pouco tempo nun pequeno oasis. En pouco tempo, e tamén durante pouco tempo, pois en canto foi coñecido o seu éxito, tamén foi atacado e destruído.
Hai una película ('El milagro de Wörgl', en alemán con subtítulos en castelán) que dramatiza o feito con relativo acerto. Mais a idea é sinxela. Máis ou menos: os cartos son a testemuña dun acordo de confianza. E ese acordo pode ser renovado ou feito de novo en calquera lugar e grupo de xente, encamiñando a economía de dito grupo en consecuencia. Evidentemente, non é algo como 'fabricar cartos' (o que na película parece que sucede), senón facilitar o intercambio mediante un instrumento de testemuña de cambio. Mais é algo que, cara ó futuro, temos necesidade de experimentar, e, de feito, estáse xa a experimentar coas novas moedas tipo bitcoin e doutros xeitos. Mais, depende de quen leve a guía da experimentación (en Wörgl, un alcalde socialista), o resultado será diferente para a poboación.Se se deixa que quenes experimente sexan os bancos, atoparémonos con cousas semellantes ás que xa están sucedendo: se te queres mover, tes que pasar polo banco e deixar comisión.
 |
| A Torre dos Moreno 'está' na Wikipedia. |
Hai uns días o The Guardian titulaba unha información: "Wikipedia edits have massive impact on tourism, say economists. Adding a few paragraphs and photos can boost revenue by £100,000 for small cities". É dicir, 'as edicións de Wikipedia teñen un impacto masivo no turismo, din os economistas. Engadir uns poucos parágrafos e fotos pode lanzar as ganancias das pequenas vilas nuns 100 000 €". E entón lembrei a páxina de Ribadeo. E decidín facer un pequeno estudo: correlacionar as dimensións das páxinas de varios concellos en varias linguas europeas, tentando asemade ter datos de turismo neles.
É difícil de facer e cos datos dispoñibles só cheguei a aproximacións groseiras. Non é tan doado ver que vai antes, o mellor artigo na wikipedia correspondente (é dicir, na que fai máis impacto no turismo da localidade) ou o maior número de visitas turísticas. Nin tampouco é equivalente o que supón de promoción un artigo como o de Ribadeo en galego, castelán, francés, inglés ou alemán. Pero si que se nota unha certa correlación entre a bondade do artigo nunha lingua e o número de turistas, aínda que sexa algo difícil de separar doutras correlacións, como o número de falantes nesa lingua ou o número de visitantes dese país a España en conxunto. De calquera xeito, algo que se debera estimar para que as diversas entidades -públicas, pero tamén privadas- teñan un interese en que os artigos relacionados coa súa zona teñan información abonda, veraz e ben presentada. Porque non se trata de facer propaganda, senón de amosar posibilidades, facer un valor confiable da posta en valor da información.
A cousa pode ir máis aló. A Wikipedia é só unha posibilidade -se ben ideal para un artigo coma este- pola súa teima no punto de vista neutral e o uso xeralizado que se fai dela, directo ou mesmo indirecto -a través doutras páxinas web e sen ser conscientes deese valor-. Só unha posibilidade. Para desenvolver, que tamén na participación do común se beneficia o privado, porque nos beneficiamos todos.
Unha nota: o estudo inicial que deu lugar á publicación de The Guardian e a esta pódese atopar en http://marit.hinnosaar.net/wikipediamatters.pdf
 |
| Datos do exercicio 2017 |
É difícil saber dos orzamentos, máis aló das notas de prensa do concello (isto, no caso de Ribadeo). En Ribadeando procuro non perder de vista o tema, aínda que ás veces vaian cifras aproximadas. As fontes de datos, máis aló das notas de prensa, son a través de entidades pro transparencia, asociacións como okfn ou empresas como o caso da web https://presupuestos.gobierto.es ('a medio
camiño entre activismo e consultoría'). e procuro non despistarme e separar as novas de orzamentos das de corrupción (sen deixar de entrecruzalas como cando manifestei que o fraude fiscal a nivel España, prorateado a Ribadeo, daría para cubrir dúas veces o orzamento do concello)
Volvendo ó tema, o concello emitiu unha nota onte que reproduzo ó final, sobre os orzamentos 2021, onde se poden anotar algúns detalles a máis do monto total. E, antes, deixo dúas gráficas sobre a evolución dos orzamentos de Ribadeo na maior parte do século. Falta algún dato e outros son aproximados, mais na escala na que se presentan, eses detalles carecen de importancia. Si a ten que non se presentan desglosados, é dicir, inciando onde se gastan, cousa que pode chegar a ser máis interesante que a cifra de gasto total. Tampouco se teñen conta as variacións de poboación, para considerar o gasto per cápita, que no século leva baixado lixeiramente.
 |
| ... pequeno aumento aparente |
 |
| pequena diminución real... |
A nota de prensa:
"
O CAPÍTULO DE INVERSIÓNS SUPERA O MILLÓN E MEDIO DE EUROS
O orzamento municipal do Concello de Ribadeo para 2021 ascende a máis de 9.800.000 euros, o que supón un incremento do 8,25% con respecto ao de 2020. O concelleiro de Economía, Pablo Vizoso, destacou que no presuposto, que se someterá a aprobación no vindeiro pleno, establécese a exención das taxas pola ocupación de terrazas como unha das medidas de apoio á hostalería, auméntase o fondo para familias con necesidades e créase unha axuda específica para a xestión do Hospital Asilo.
O edil ribadense dixo que "imos levar ao próximo pleno os orzamentos para o exercicio 2021, que se incrementan ata os 9.849.823 euros, é dicir máis de 750.000 euros con respecto ao ano anterior, o que supón un 8,25 % máis, e sen que se vexan incrementados os impostos e taxas que son competencia do Concello".
Vizoso Galdo subliñou que "estes orzamentos caracterízanse por manter o nivel elevado de actuacións e servizos nas diferentes áreas que ven realizando o Concello de Ribadeo. Recollen o incremento salarial do 0,9% establecido polo Estado para o persoal, aínda que non se aplicará aos órganos de goberno que se conxelarán. Establecen a exención das taxas pola ocupación de terrazas para todo o exercicio, como unha das medidas de apoio á hostalaría. E mantéñense as axudas para o tecido asociativo, coma nos exercicios anteriores, para destinar a asociacións deportivas, culturais, clubs, etc".
O concelleiro de Economía explicou que "se incrementa notablemente o capitulo de inversión que supera o 1.500.000 euros, un 87% máis, e que é financiado na gran maioría fondos propios do Concello e procedentes da Deputación de Lugo.Así recollen partidas para actuacións que consideramos de vital importancia para Ribadeo como é o caso da estrada da Estación de Feve e diversas actuacións noutras rúas. Tamén se contemplan partidas importantes para o plan de camiños de titularidade municipal, saneamentos, adquisición de terreos, a reposición de tramos da rede de abastecemento de auga, de instalacións deportivas, de locais socias para as parroquias,o arranxo da praza de abastos e para melloras de eficiencia enerxética en alumeados públicos. Este forte incremento da inversión enmárcase no proceso de reactivación económica tocando diferentes áreas".
Pablo Vizoso indicou que "no ámbito social auméntase o fondo para familias con necesidades e crease unha axuda específica para a xestión do Hospital Asilo. E séguese mantendo a débeda do Concello nun niveis baixos na procura dunha xestión eficiente e do equilibrio orzamentario".
O edil nacionalista engadiu que "ademais de todas estas medidas e accións contempladas, os orzamentos vanse ver reforzados sobre todo no apoio ao comercio e a hostalaría e tamén no ámbito social coas achegas de plan único provincial da Deputación de Lugo, que xa está en marcha, e coas achegas que poidan proceder das xestións do Concello con outras administracións".
"
