95 %. Varias cousas sobre as vacinas

95 %. Varias cousas sobre as vacinas

Para rir a escachar. Se non estiveran en xogo millóns de vidas humanas (entre elas, as nosas) a máis de miles de millóns de euros.

Carreira de tempo, a ver quen logra antes unha vacina.

Carreira de porcentaxes de eficacia. A ver quen da máis. A este paso, pasarán do 100 %!

Carreira de credibilidade... neste caso, todo o mundo ofrece máis e mellor.

E poderíamos seguir. As tres ‘carreiras’ anteriores están interconectadas. Por bater a marca de tempo, os anuncios esquecen ou ningunean que ningunha delas está totalmente dispoñible polo momento, sexa por cuestión burocrática, sexa por falta de estudos de comportamentos secundarios, sexa porque a rápida evolución do virus fai case imposible que a vacina contemple as novidades desa evolución.

En credibilidade, relacionado co anterior, todas as empresas tentan convencer de que os trámites que faltan son iso, ‘puro trámite’ que se encargarán de axilizar, e que teñen probas abondo para lanzarse. Nese convencer, a punta de lanza empregada nos medios máis que a vacina correspondente está ben probada (o que se tenta ser considerado algo presuposto, como a valentía na mili en tempos de paz), é a porcentaxe de eficacia. Comezou o primeiro laboratorio asegurando o 90 %. É dicir, que sería efectiva en 9 de cada 10 persoas, para asegurar a seguinte un 95 %. E as seguintes, de aí non poden baixar, claro. Mais, pensando un pouco, se só fose probada en dez persoas, dicir 90 % é dicir que unha non enfermou, o que non tería moito significado estatístico: valla apuntar que nas enquisas electorais cóllense miles de persoas para un só país, e teñen unha marxe de erro que á vista está, e non por ser moi baixo. E non dan moitos datos para ver a bondade da mostra en relación á poboación mundial. O único indicativo que atopei a día de hoxe, 17 de novembro, foi no caso do 95 % de eficacia, no que as novas dan conta de que o estudo se efectuou sobre 95 persoas (iso si, dunha mostra de 30 000). Deixando aparte que sexa un redondeo, 95 persoas como test para a poboación mundial son escasas, e evidentemente o tempo para o estudo de efectos secundarios, ou da conservación (fálase de 6 meses a -20 ºC, o que significaría que xa a tiñan desde maio) tamén. A ti que te parece?

O ritmo ó que se poden producir as doses é aínda unha incógnita, mesmo se algún político xa ten falado e asegurado millóns de doses para antes do Nadal (ben, iso xa foi hai uns días, agora andan por xaneiro).

A distribución? Iso é cousa dos gobernos, as compañías producen e venden. Quen non se lembra da venda á mellor oferta de máscaras a pé de pista no aeroporto, máscaras que chegaban ó mercado a prezos prohibitivos e non sempre cumprindo as especificacións?

A distribución polo miúdo? Digamos que primeiro tocará protexer ó persoal sanitario, logo ós maiores, quizais ó persoal académico, e seguir por diferentes grupos. Máis ou menos. Influirá o lugar que ocupan os políticos? E os magnates? Por outra banda, que influenza terá a riqueza dos países na obtención das doses? Será regulada a ganancia das empresas produtoras? As incógnitas non son poucas, e o mero feito de pensar sobre algunha variable denota moito sobre a nosa propia idea sobre a humanidade ou o actual sistema socioeconómico mundial.

Mentres, a incógnita xeral segue, e ímonos afacendo ás máscaras, con modelos cada vez máis fermosos, baratos e adaptados. Sobre a efectividade, podemos volver ó comezo destas liñas. Sobre o que significa para a mente o afacernos a un bozo podemos falar outro día, o mesmo que en relación ó manexo das novas que van xurdindo sobre a economía (aí están as bolsas subindo co simple anuncio dunha vacina da que pouco se sabe máis aló de que nalgún momento ía chegar.

E, claro, a previsión / protección antes e despois da vacina nunca está de máis, implicando a nosa protección a dos demais, e viceversa. Somos animais sociais e necesitámonos os uns ós outros, aínda que ás veces pode parecer que o que necesitamos é prescindir dos demais.

Da historia da agricultura a Amazon, pasando por riba de nós

Da historia da agricultura a Amazon, pasando por riba de nós

    Mirando cara atrás, a historia apunta a que os abonos pasaron a ser necesarios cando se intensificaron os cultivos, pero sobre todo cando os cultivos foron destinados a consumir lonxe de onde se producían. Nese momento, os refugallos xerados, incluído esterco e defecacións humanas, non ían a parar ó mesmo lugar de onde saían os recursos. É dicir, comezouse a desviar un recurso vivificador da terra a outro lugar onde se converteu nun inconveniente cheirento e foco de enfermidades. Ese proceso de exportación produciu un desequilibrio, unha 'descapitalización' dos recursos da terra no lugar de cultivo, que pola contra, producían unha acumulación, 'capitalización' insana arredor do lugar de consumo. Ou, dito doutro xeito, o despoxo de recursos duns lugares co traslado e acumulación noutros -transformación para dar como resultado outros produtos incluída ou non- creou dúas necesidades: unha, a de aportación 'artificial' de abonos (ó fin, 'recursos externos') e outra, a procura de formas e lugares de acumulación do que pasou a ser refugallos, uns recursos cos non se sabía que facer e que pasaron por contra, a ser molestos pola súa sobreacumulación. Ou sexa, os humanos tivemos que reequilibrar o que antes desequilibramos para poder subsistir. adaptamos o noso sistema ó mundo no que vivimos , pois cambiar o mundo a grande escala non podíamos.

   Traslademos agora esa xa vella historia á actualidade. Mentres os comercios foron locais, cun circuíto comercial local e pouca interacción / dependencia de empresas externas, de fóra do lugar, o ecosistema económico mantívose máis ou menos en equilibrio, mesmo sen grandes diferenzas entre lugares. Mais iso pouco a pouco foi cambiando ata chegar á actualidade, cando o pequeno comercio local vese con moitas dificultades para poder competir en variedade de oferta ou prezos con grandes empresas multinacionais. Isto implica unha drenaxe de cartos -ese símbolo que ven a equivaler a riqueza material- de pequenas comunidades que ven secar os seus recursos, a grandes vilas onde están as sedes das grandes empresas e os seus directivos e propietarios, que acumulan eses cartos -recursos- en cantidades nas que resulta difícil manexalos, ao menos s eo miramos dende a escala á que estamos afeitos a case totalidade da xente. Un exemplo. Collamos a Amancio Ortega, uns 57 000 000 000 € de capital este ano. A un ritmo de gasto de 25 € por segundo, tardaríanse uns 80 anos, a vida media dunha persoa en España na actualidade, en evaporarse. Iso, se non temos en conta que os intereses dunha cantidade así dan para que segan medrando, aínda con ese nivel de gasto, equivalente nun segundo ó de moitas familias nun día enteiro, ou sexa, 86 000 veces superior. Por certo, un ritmo que é equivalente ó de xeracion de recursos propios de Amancio Ortega ó longo da súa vida.

   Ou sexa, para reequilibrar / revitalizar a economía local das pequenas e non tan pequenas poboacións e comercios, necesítase un 'abono' continuado, un capital externo subministrado de xeito continuo, unha dependencia. É dicir, a economía na que estamos inmersos neste sistema pasa a ser dependente. En principio, das institucións administrativas, do estado, como primeiro reequilibrador. Mais, cun estado debilitado polo sistema e os intereses privados, dependentes das concesións e doazóns privadas. Unha gaiola autoconstruída da que non sabemos moi ben como saír, pero da que cada vez necesitamos máis o facelo.

Medo

Medo

   "A xente ten medo". Unha afirmación xenérica que collo dun artigo no que un representante partidario ataca a que el di que é a postura dun goberno municipal. Naturalmente, unha postura que interpreta a través dos seus propios filtros, da súa propia postura. 

   Chámanme a atención varias cousas en relación a unha frase tan curta.

   Chámama pola indefinición de 'xente'. Inatacable porque evidentemente hai xente que ten medo. A calquera cousa. E calquera temos os nosos medos. Coido que ata a hai  temerosa de que lle toque a lotería, impulsándoa a non xogar. Pero iso non precisa que a case toda a xente, que lle toque a lotería non é algo que lle produza medo. De feito, eu mesmo non soo xogar á lotería, pero non por esa causa. Ou sexa, unha xente que pode ser calquera ou ninguén.

   Medo. A que? Eu teño medo, si. De feito, non un só, senón que podería falar en plural, 'medos'. Pero non por iso pido protección para os meus medos, traducida no artigo de referencia na petición de máis cámaras de seguridade desas que vixían a todos. Desas que os malfeitores estudan como esquivar, e rematan afectando ás persoas que cren que non deben temer nada ás cámaras. Desas que producen á longa máis medo.

   Unha tradución a feitos que tamén pide que se faga más presente a policía. O que me lembra que reclamei no seu momento, -hai máis dunha década, e por certo, sen éxito- o cumprimento da promesa dun alcalde da ampliación de horario policial. Como medida complementaria, non suplementaria. É dicir, algo a engadir de xeito conxuntural a outras medidas reclamadas, e non unha cousa permanente que viñera a suplir accións para eliminar as causas que facían conveniente a ampliación horaria.

  Pero o que máis me chamou a atención foi, unha vez máis, a instigación ó medo, a súa potenciación. Un comportamento equivalente a quen ceba un sistema retroalimentándoo, para que aumente a saída. Algo que se empregaba ata o de agora para que aumente o bo, non o malo, non para producir unha enfermidade social facendo medrar un sentimento negativo.

  E é que nunha sociedade como a actual, onde o individuo está limitado no exercicio da súa maioría de idade polas institucións que a sociedade acepta, levamos tamén xa tempo sometidos a estruturas non elixidas que tentan levarnos a un curro que nos deixe presos de quen as manexan, sexan políticos, empresas ou o que sexa... mesmo ofrecéndonos un mundo peor (a lembrar que a relixión tenta levarnos a un curro, pero ofrecéndonos un mundo mellor...)

Prácido día

Terraza agardando

 

    Prácido día. Saio para xestións e achégome ó parque. Baleiro, parece iluminado ex professo. As sombras das árbores contribúen a resaltar a luz que os envolve. Os ruídos omnipresentes no día a día da vila sucumben ás veces ante o piar dos paxaros. Trinos agudos dalgúns, preto, cu-cus máis lonxe. Nalgún momento, ata silencio.

   É nun deses momentos que se escoita o son da nada cando descubro a cuberta, dando unha sombra na que se ve envolta ela mesma, coas cadeiras xuntas en dúas pequenas torres, esperando o seu uso como terraza ó abeiro dunha temperatura agradable baixo o Sol.

   O tempo transcorre lentorrápido. Cóllese cada momento para desfrute, tentando de xeito involuntario o deter o paso dos acontecementos. E, á vez, ese coller o instante, fai que vaia máis veloz entre entre os matices de verde, encaixados polas cores craras e rechamantes nalgún caso dos edificios, baixo o azul que quere clarexar para acubillar o Sol.

   Tal día como hoxe, de novembro hai 18 anos, comezou a saberse da traxedia do Prestige.

   O Prestige, na Galipedia.

MAMÁ, QUIERO SER EPIDEMIÓLOGO. Diario de un confinado en Olavide. Ángel Alda

Bandera de los EEUU en una esquina de la plaza de Olavide. A partir de ahora unos pocos vecinos hemos decidido llamarla Plaza de OlaBiden.

MAMÁ, QUIERO SER EPIDEMIÓLOGO

    Los niños de mi generación queríamos ser policías o ladrones. Los del baby boom preferían ser ingenieros o médicos. Los nacidos en los 80 querían ser rockeros. La generación millennial se inclinaban por los oficios televisivos como ser concursantes o youtubers. Pero los nacidos en los últimos veinte años, los sociólogos la llaman generación Z, preguntan a su mamá que hay que hacer para hacerse epidemiólogos y parecerse a Fernando Simón. Creen que viajan mucho y que salen en la tele constantemente y que van a salvar a la humanidad. Según vayan pasando los meses y se acredite la eficacia de la vacuna empezarán a querer ser microbiólogos o empresarios de laboratorio. La generación P de Pfizer.

Creo que la vacuna será un avance histórico muy importante. La ciencia y la investigación como polos de atracción adolescente significarán un giro humanista decisivo.

    Despedía la última entrega del Diario de un confinado con la noticia del triunfo de Biden en las elecciones norteamericanas. Una explosión de alegría se extendía por el mundo. Creo que más por el despido del monstruo Zanahoria que por el éxito del caballero de la triste figura llamado Biden. Incluso los ciudadanos americanos de Chamberí sacaron sus banderas de las barras y las estrellas para decorar sus ventanas y balcones. A la plaza de Olavide ahora la llaman la plaza de Ola Biden.

    Un motivo de alegría para añadir al anuncio pocos días después de los resultados positivos de una de las vacunas en desarrollo. Anticipan los heraldos de la información que para el primer trimestre dispondremos de diez millones de vacunas que nos harán alcanzar posiblemente para el verano una importante protección ante el coronavirus.

    La luz al final del túnel. Pero vaya túnel en el que nos ha tocado circular. Una tristeza y un sacrificio humanos de difícil aceptación. Pienso en aquellos que viven el drama de la enfermedad postrados en una habitación de hospital y en su sufrimiento. Me acuerdo de sus familias soportando la espera. Y me pregunto cuales son las herramientas morales, las fortalezas físicas o emocionales para aguantar el tirón. Y me quedo bloqueado. Religión, amor por la vida, apego a los tuyos? O simple mandato biológico, puede ser. Desde aquí solo puedo hacer vibrar, hasta físicamente, mi viejo corazón por si fuese útil a mi querido Claude. Hay muchas botellas de vino y ostras por abrir en París, en Madrid, en Ribadeo o en el Ampurdán.

    Los sueños me siguen acompañando como perros fieles. La transcripción de los mismos casi la estoy convirtiendo en un oficio. Vayamos con el último.

    Estoy caminando en plan flâneur por una gran ciudad que se va transformando, ora parece que es Madrid y otras veces Londres aunque parece no debe serlo porque tiene muchas cuestas. Posiblemente sea París. En la primera parte estoy en Madrid y me encaminó a una especie de iglesia en un sitio que debe estar en mi viejo barrio de las rondas en Francisco Silvela. Pero no recuerdo haber estado allí nunca. Tiene un portalón grande, pero no llego a entrar. Voy con un señor gordo que está constantemente diciendo que tiene que bajar a hacer no ser que recados y nunca vuelve. También con una señora que me recuerda a una vecina. Voy detrás de la señora pero se me pierde. Ya todo el viaje lo haré solo. Recorro calles. Anteriormente recuerdo que estaba en un hotel cutre pues llevo las llaves en el bolsillo. Constantemente compruebo sl llevo la cartera, el teléfono y curiosamente también el paquete de tabaco cuando hace veinte años que no fumo.

    En una esquina oigo una canción en español. Me parece que debe ser un cantante callejero. Pero no: es una voz que viene de una ventana alta. Replico la canción desde la calle y se me acerca mucha gente a protestar pues parece que lo hago mal pero no soy muy consciente de ello. Es cuando creo que estoy en Londres. Con otras dos personas hablo de lo difícil que es encontrar un supermercado en la ciudad. Voy por pasillos enormes que me recuerdan el gran bazar de Estambul o los pasillos de un metro de alguna gran ciudad. La gente toma el sol en máquinas solares en las calles. Hay grandes terrazas con muchos chinos esperando a comer. Será un barrio chino? Son casi todas chicas muy jóvenes vestidas de campesinas. Entro en un bar y me encuentro con Boris Johnson que me dice que me invita a un seminario que va a impartir siempre que acierte alguno de los temas que tiene seleccionados. Le digo que China. Y comprueba en un bloc que ese tema no va. Le digo que vaya mierda de seminario. Y en ese momento le suelto una frase que no puedo recordar pero que le impresiona. Debe ser algo así como ni con China ni sin China tenemos nada que hacer, con China porque te mata y sin China porque te mueres. Muy coplera la frasecita. Me dice que tengo que asistir como ponente. Que me lo piense.

    Más tarde voy tratando de recuperar la referencia de la primera iglesia. Al fondo hay un gran río y le quería hacer una foto pero no encuentro el teléfono. El río baja por un desfiladero. No encuentro la iglesia pero en el camino voy tropezando con gente que se empeñan en obstaculizar mi paso. Con sillas de ruedas, con bicicletas, con paraguas y bastones. Caminar se me hace imposible. Me caigo constantemente. Sigo buscando un supermercado. Pero no hay forma. Creo que la iglesia inicial era el Sacré Cœur de París y el barrio de Montmartre.

    Me despierto.

    Posdata. Ayer Manolita, a quién los lectores de mi libro conocen sobradamente - y si no ya es hora de que lo compren en todostuslibros.com, hay más de veinticinco librerías con stock - cumplió su primer año.

    Vamos a por el segundo. Ánimo.

    Un beso para todos.

    Ángel

Que pasaría sen a inmigración? Dous alemáns turcos contra o coronavirus

   Esta semana saltou a nova de que a multinacional Pfizer ten unha vacuna contra o COVID19 eficaz ó 90 % (é dicir, no 90 % dos casos). Ese era o titular. Pero a noticia ten varias derivacións. Unha delas, que Pfizer o que fixo foi máis ou menos, subcontratar a investigación, poñer cartos parfa que outra empresa, a alemana BioNTech, levara a cabo a investigación. E, á súa vez, isto ten outra derivación: está fundada por dous descendentes de emigrantes turcos (un dos fundadores mesmo naceu en Turquía) e un asutríaco.

   Recapitulemos: será unha multinacional con sede nos EEUU a que saque a maior parte do pastel, pero grazas a unha empresa punteira alemá que tamén se aproveitará (e, relativamente, máis que Pfizer). E esa empresa non podería existir sen a emigración. Resulta que os dous fundadores xa fundaron no seu momento outra empresa, Ganymede, que venderon antes de fundar esta nova. O nome de Ganymede parece ser que non ven no heroe mitolóxico, senón dunha expresión turca que ven a significar 'resultado do traballo duro'.

   O caso é que a Alemaña resultoulle a conta o acoller a uns alemáns que traballaron duro e inculcaron ese mesmo esprito ós seus fillos para saír adiante no país de acollida. Non só dan traballo dende o punto de vista capitalista a outros alemáns ou contribúen cos seus impostos, argumentos que dándolles a volta son usados contra a inmigración, senón que a inversión que alemaña realizou neles tamén pode salvar  vidas, moitas, a nivel mundial.

   Por certo, os seus nomes son Özlem Türeci e o seu marido, Uğur Şahin.

Şahin. Imaxe de Kuebi en en.wikipedia.org. Lic. CC BY-SA 4.0

 

Un iceberg dúas veces o tamaño da Mariña

Hai máis de tres anos deixaba esta entrada: Un billón de toneladas de xeo. daquela, a nova era que estaba recén desprendido da Plataforma Larsen C da Antártida un xigantesco iceberg de máis de 100 km de longo. Tardou tempo, uns dous anos e medio, en afastarse da Península Antártica, deixando atrás o punmto máis ó norte do continente xeado. Pero este ano, xa no océano aberto, arrastrado pola corrente, está a moverse moito máis rápido, e posiblemente chegue a colisionar contra unha illa colonia británica, Xeorxia do Sur (si, a base máis próxima que usaron os británicos cando atacaron as Malvinas).

O caso é que tan xigantesco anaco de xeo (A-68A por nome) pode tardar dez anos en derreterse substancialmente. E iso aínda despois de partirse en anacos máis pequenos, pois o orixinal chamábase A-68, do que o A-68A é o maior.

E o choque é un problema medioambiental para as illas. Mirando o tamaño relativo na imaxe da ESA que relata o seu movemento  ata a actualidade coido que pode comprenderse de xeito doado:

E é que a distancia actual de separación coa illa, uns 300 km, é só unhas tres veces a súa lonxitude, e o tamaño da illa, 3756 km², é semellante ó de A-68A. Se pode deixar a costa sur da illa cuberta dunha grosa capa de xeo durante dez anos, o ecosistema dunha zona superior á Mariña resentirase... Cousas do cambio climático? Máis ben, cousas que acelera o cambio climático, pois desprendemento de icebergas xigantes habíaos de antes, pero non na cantidade que hai agora. Así, sen ir máis lonxe hai pouco máis dun ano desprendeuse outro que podería dar de beber a Ribadeo durante... 300 000 anos, o D28.

Ribadeo : licenzas á carta

Ribadeo e a Illa Pancha nun mapa de 1880

 

Nota de prensa de Por Nuestro Faro

Ribadeo : licenzas á carta

   O concello de Ribadeo ven de dar unha nova versión do procedemento de concesión de licenzas que contradí abertamente as reiteradas declaracións, respecto das licenzas concedidas para os apartamentos e o novo proxecto de cafetería na Illa Pancha.
    Segundo a versión anterior as licenzas son procedementos regrados e o concello ten que concedelas si ou si, dentro do regulamento. Segundo a versión actual o concello pode poñer “unha serie de esixencias administrativas” que leven ao promotor a desistir do proxecto. E isto lévanos de novo á motivación do noso recurso contra o proxecto da nova cafetería e á resposta do concello respecto dos informes do Defensor del Pueblo.
   Aínda que xa é coñecido lembraremos brevemente os trámites deste procedemento.
1º.- En maio de 2019 a empresa concesionaria da explotación turística da Illa Pancha presenta no concello un novo proxecto de cafetería nos antigos garaxes do faro. O concello mantén o segredo mais absoluto ata xaneiro de 2020 que aparece na prensa.
2º O colectivo “Por nuestro Faro” solicita o acceso ao expediente e xorden novas “disposicións administrativas” que nos impiden exercer ese dereito ata xuño de 2020. Mentres tanto tramitase o expediente perante o período de confinamento e a Xunta de Goberno aproba a licenza de obra o 18 de maio.
3º Por Nuestro Faro presenta un recurso ao abeiro dos 6 informes do Defensor del Pueblo que pedían un Estudo de Impacto Ambiental Simplificado para avaliar os efectos do proxecto, dacordo ca normativa vixente para protección da Rede Natura 2000. Lémbrese que a A. Portuaria acabou aceptando a realización do Estudo de Impacto Ambiental simplificado pero non se chegou a realizar.
4º O concello resposta que as licenzas teñen un procedemento regrado e que neste novo proxecto non procede aplicar os criterios do Defensor.
   Obsérvese o criterio político, que non administrativo para decidir cando se aplica unha norma ou outra ou se segue sen aplicar unha norma que nunca se aplicou. Os informes do Defensor van dende o 17 de febreiro de 2017 ata o 10 de outubro de 2018, pero nen a Autoridade Portuaria, nen a Xunta de Galicia, nen o concello de Ribadeo deron unha resposta coherente en dereito con argumentos xurídicos. En realidade non deron ningunha resposta que non fose a negación da evidencia. A última resposta da Autoridade Portuaria comprometíase a realizar o Estudo Simplificado pero non se levou a cabo. Caese do seu peso que se ese estudo era preceptivo para os proxectos anteriores, como así o recoñeceu a Autoridade Portuaria, con mais motivo o será cando se engaden novos proxectos e actividades que non foron avaliadas anteriormente. E segundo este criterio poderíanse seguir engadindo novas obras e proxectos obviando calquera avaliación.
    Aínda máis, seguen incumpríndose as condicións da licenza de apertura, como a non apertura la porta da Illa Pancha ao público en xeral, segue sen aclararse a situación da fosa séptica, a normativa ambiental e as promesas feitas pola alcaldía, como temos denunciado outras veces.
    En resumen o Concello de Ribadeo prescinde dos informes do Defensor de Pueblo para a concesión de determinadas licencias seguindo criterios políticos e non administrativos e declara que as licencias seguen protocolos regulamentados, pero non sempre.