Presentación do libro de homenaxe a Daniel Cortezón

O acto do sábado 20110319 para a presentación do libro homenaxe a Daniel Cortezón fixo que o salón de plenos do concello estivera cheo a rebosar: 150 persoas que mantiveron a espectativa ó longo do máis dunha hora que durou, despois dun retraso de inicio pola espera do Subdirector Xeral de Bibliotecas e director da biblioteca de Galicia, José Daniel Buján Núñez. Na mesa, a máis del, estiveron o alcalde de Ribadeo, que oficiou de mestre de cerimonia, Antón Veiga Outeiro, Delegado de Cultura da Deputación, Manuel A. Valín Valdés, que coordinou a edición, Antonio Deaño Gamallo, profesor de literatura no IES Gamallo Fierros, e Matilde González, viúva de Daniel Cortezón e co-coordinadora.
Todos eles falaron, se ben cabe facer distincións entre os primeiros, que o fixeron de xeito máis institucional, e o resto do grupo: Valín, que o fixo como coordinador e amigo (as súas verbas, en transcrición aproximada, están a continuación), Antonio Deaño, que glosou nunha longa intervención a relación e devoción mutua entre Gamallo e Cortezón, e Mati, que embargada pola emoción tivo que suspender temporalmente a súa intervención, basada na lectura dun texto do mesmo Daniel. Texto iste sobre a importancia da biblioteca ribadense para a súa formación, o que explica a súa devoción polas bibliotecas públicas e a dozaón da biblioteca particular, (na actualidade en fase de clasificación, o mesmo que a de Gamallo, no edificio da casa do Viejo Pancho, restaurada recentemente).
A intervención de Valín, despois do saúdo e agradecementos, foi de recoñecemento a Manuel López, de Gráficas Lar, pola impresión e soporte en xeral, a Beatriz Mohedano, a filla de Daniel e Mati, polo coidado esmerado da edición (que se pode comprobar no pdf, aínda que sexa de baixa definición), e á propia Matilde, que aparece no libro como coordinadora ao seu carón, pasando logo a un curto discurso que tento transcribir dun xeito aproximado e ó tempo sucinto, a continuación:
"Eu tiven a sorte de poder disfrutar da amizade, nos derradeiros anos da súa vida, de dous ilustres ribadenses: Dionisio Gamallo e Daniel Cortezón; sen dúbida que coñecer de cerca a estas dúas persoas, xunto con John Rutherford, foron das mellores cousas que me sucederon na miña etapa como concelleiro de cultura.
Ademáis do seu cariño cara a miña persoa, formaron unha especie de equipo asesor. Detrás de proxectos que foron vendo a luz na historia recente de Ribadeo, como o Centenario de Dámaso Alonso, Congreso sobre El Viejo Pancho, Premio de Investigación filolóxica, Centro de estudios Iberoamericanos, melloras na Biblioteca Pública, ... estaban sempre as figuras de Dionisio e Daniel, co que como poderedes comprender, todo esra moito máis doado.
Os ribadenses temos a boa costume, polo menos nos últimos tempos, de recoñeoer a Iaboura desenvolvida polos nosos vecinos que destacaron en diferentes eidos da vida e que foron contríbuindo a engrandecer o nome de Ribadeo.
Así, Daniel puido disfrutar en vida de varios actos que se organizaron para recoñecer a súa calidade humana e literaria, como a adicación da Rúa Daniel Cortezón, o Certame de Teatro Afeizoado que leva o seu nome, o ser Socio de Honra da Coral Pol¡fónica, ...
Este libro, como os que no seu momento se fixeron na honra de Gamallo, Suso Peña, Calvo Sotelo, ... intenta axudar a perpetuar no tempo ó amigo, ó autor literario, en definitiva, ó bo ribadense que foi Daniel Cortezón.
A traverso de máis de 70 colaboracións entre textos, poemas, debuxos, fotografías, cadros, ... o lector pode achegarse á figura de Daniel e facer un percorrido pola súa dimensión humana e intelectual ó tempo que constatar o cariño que lle teñen as xentes que estiveron ó seu carón ó longo da súa vida.
O libro inclúe tamén unha sección cronolóxica, preparada por Mati, que permite de forma esquemática facerlle un seguemento ós acontecementos máis slientables dos 82 anos que viviu Daniel.
Non quixera rematar as miñas verbase sen antes poñer en común unha idea. Sabido é que ten que pasar un tempo, creo que dez anos, para que a un autor se lle dedique o día das Letras Galegas. Non sei onde estarei naquel momento, pero non esquecerei a Daniel para propoñelo cando chegue o tempo.
Reiterando os agradecementos, moitísimas gracias a todos."

Hoxe podes relaxarte e desfrutar con cultura

Sempre chama a atención o poder relaxarse con espectativas de tranquilidade. Hoxe venres, e ata o domingo, a mostra de teatro Daniel Cortezón, xa na súa XIV edición, chama a atención. "A trastada", "Bicos de vinagre" e "Departamento de selección" serán as tres obras representadas sucesivamente.

A nota de prensa do Concello:
CON GRUPOS DE FIGUEIRAS, FOZ E A ESTRADA
Mostra de Teatro Afeccinado
04/10/2017

Mati, viúva de Daniel Cortezón, e Farruco, concelleiro de Cultura, na presentación.

A Concellaría de Cultura presentou hoxe a XIV Mostra de Teatro Afeccionado Daniel Cortezón, que se celebrará do 6 ao 8 de outubro. As representacións serán no Teatro ás 20:30 horas, agás o domingo que será ás 19:30.
A mostra comezará o venres coa representación da Asociación de Mayores Cristo del Buen Viaje, de Figueiras, que porá en escena a obra titulada A trastada. O grupo de teatro O Batán, de Cangas de Foz, presentará o sábado Bicos de vinagre, e Disfunción Continua, de A Estrada, o domingo Departamento de selección. Na presentación celebrada hoxe no salón de plenos do Concello de Ribadeo, o concelleiro de Cultura, Farruco Graña, estivo acompañado da viúva do dramaturgo ribadense Daniel Cortezón, Mati González.
O edil ribadense dixo que "con moito orgullo presentamos a décimo cuarta edición da Mostra de Teatro Afeccionado Daniel Cortezón. Son xa catorce anos desenvolvendo esta actividade que nos permite dar a coñecer o teatro que se fai pola nosa contorna e tamén por grupos que veñen de máis lonxe".
Graña sinalou que "nesta décimo cuarta edición que vai ser este venres, este sábado e este domingo, poderemos ver a representación dun grupo de teatro duns veciños nosos das Figueiras, é o grupo da Asociación de Mayores Cristo del Buen Viaje e vainos representar A trastada. Como ben pode verse a través do título é un conxunto de trastadas que fai a personaxe principal da obra e que é unha comedia que pode endulzarnos ben a tarde do venres, e poderemos pasalo moi ben ás oito e media no Teatro de Ribadeo. Imos ver como os nosos veciños doutro lado da ría fan teatro igual que eles veñen aquí outras veces e ven cómo nós facemos teatro. O importante é intercambiar e ver a xente distinta que fai teatro".
O concelleiro de Cultura engadiu que "o sábado, tamén no Teatro ás oito e media, o grupo de teatro O Batán, de Cangas de Foz, visítanos. É outro grupo de teatro de aquí cerca, xa da Mariña luguesa, que vai representar Bicos de vinagre. Combina un pouco comedia e algo de traxedia, pero nun formato un pouco distinto ao do venres".
Farruco Graña subliñou que "o domingo tamén no Teatro, pero ás sete e media, porque o grupo que nos visita ven desde A Estrada e pediron que puidera ser un pouco antes a representación teatral. Disfunción Continua representará Departamento de selección. É o reflexo da vida mesma, a xente buscando traballo que ten que pasar por un grupo de selección e que se ve sometida a unha serie de probas. É unha metáfora da vida mesma, as dificultades que nos mostra o día a día, os momentos doces e algún sabor cómico, pero tamén momentos dramáticos e que reflicten un pouco a condición humana. Diso trátase a fin de contas o teatro, de reflectir a condición humana, en clave de humor, en clave traxicómica, noutras ocasións en clave de traxedia".
O concelleiro ribadense declarou que "en Ribadeo sempre estamos abertos e abertas a ver e a facer teatro, a aprender dos demais e a mostrar aos demais o que sabemos facer. Así que convido a toda a veciñanza do propio concello de Ribadeo e dos concellos limítrofes a ver e a asistir ás representacións teatrais da décimo cuarta edición da Mostra de Teatro Afeccionado Daniel Cortezón".
Pola súa banda a viúva do dramaturgo ribadense Daniel Cortezón, Mati González, quixo "animar á xente a que acuda a esta mostra. Xa van catorce edicións e creo que xa ten unha traxectoria moi importante. Gustaríame que fora moita xente e sobre todo especialmente que a xente do grupo de teatro de Ribadeo acudira para opinar, valorar e ver aos distintos grupos de teatro afeccionado que temos en Galicia e neste caso tamén na parte de Asturias".

Carta a Daniel Cortezón. Xusto Moreda

    Na procura de material, chego ó libro de homenaxe a Daniel Cortezón e fíxome nun artigo que ven a conto da homenaxe que se prepara a Xusto Moreda. Cólloo para publicar, 'Carta a Daniel Cortezón', colaboración de Xusto Moreda ó libro 'Daniel Cortezón', Coordinado por Matilde González e Manuel Valín, publicado no 2011 (ISBN 978-84-614-7336-6)

Carta a Daniel Cortezón

Xusto Moreda

    Daniel querido: te escribo esta carta para que, donde estés, la recibas con mi amistad.

    Casi todos los días me acuerdo de ti, aunque no estás, y dado lo que nos espera, mejor para ti...

    No voy a entrar en analizar tu obra pues no soy literato, sino pintor. Como tú sabes mejor que yo, los pintores somos menos intelectuales que los escritores. Vosotros tenéis como único medio las palabras, nosotros, sin embargo, mucho material: lienzos, colores, pinceles, paletas, barnices, etc. Muchos. ¡Así cualquiera!

    En mi mesilla de noche tengo ocho libros tuyos, todos dedicados. Yo los quiero cerca de mis sueños que ya apenas tengo, pocos y demasiadas separaciones, como la tuya.

    ¡Hay que ver que lleno de amigos tengo ese otro sitio! Salúdalos de mi parte. Estarás muy ocupado, dado que, en esa dimensión en que tú estás, también tienes multitud de amigos, incluso un gran amor.

    Pasaron muchos años de vernos por las mañanas en el Cantón a tomar café, hablar de política, arte y comunes amigos, yo te presenté a los míos y sacábamos temas de conversación interesantes de tus escritos y mis cuadros:

    -"Nunca me había fijado que aqui hubiera tantas palmeras, hasta que tu las pintaste...”

    Nuestra amistad tuvo encuentros (en Ribadeo) y desencuentros (Vigo - La Coruña), no sólo geográficos, sino también emotivos; en una ocasión me pareció excesivo un ataque burlón ante una falta mía; fue todo muy sutil, a lo mejor ni siquiera existió. ¿O si?

    Siempre me acordaré de cuando te despediste de mi. Fue en la calle Ramón González, esquina a la Plaza, venías con Mati. Yo me acerqué a saludaros:

    -"Querido, poco tiempo me queda"

    Yo te dije que no era el caso, que aún ibas a dar mucha guerra, pero a los días siguientes no te vi. La siguiente noticia que tuve fue una llamada de Mati a la mañana siguiente de tu partida. Me dejó dormir tranquilo. ¡Todo un detalle!

    La próxima vez que nos encontremos, nos daremos un abrazo,

    Mientras, te seguiré escribiendo cartas...

Na Veiga medran as inundacións

    1 de setembro de 2023. Coeficiente de marea: 111. Coincide antes da pleamar das sete da tarde unha pequena (podía ser abondo peor) tromba de auga na Veiga. E unha presión que se mantivo boa parte do día, incluído a marea baixa, por baixo dos 1009 hPa. Resultado: inundación.

    Non é novidade que chegue a auga ás rúas da Veiga. Non é novidade que o cambio climático, co aumento de temperatura, a máis de derreter glaciares que van parar ó mar aumentando o nivel mariño, tamén dilata a auga co aumento da temperatura media, o que sube o nivel, segundo estudos, a razón duns 3 mm por ano (e acelerando). Así, de non tomar medidas, as inundacións por mareas vivas vólvense máis frecuentes e agresivas.

    Unhas fotos que chegaron a min a través de Suso Fernández, Pancho Campos e Mati González. Primeiro, en Ribadeo, o peirao de Mirasol sitiado pola auga, que chega a sobrepasar a beira nalgúns lugares:

    E, o segundo, as inundacións da Veiga. Non moi grandes, pero un aviso máis de algo que pode suceder sen ir máis lonxe, o día 30, coa próxima marea viva cun coeficiente de 113, a falta de saber presión, chuvia e intensidade e dirección do vento para esas datas:

    Así que, na espera de que o 30 de setembro haxa un coeficiente de 113...

Martes 24? Pleno xugoso.

   Ás 20:30 horas, pleno. Os primeiros puntos máis aló da aprobación da acta anterior, variación de ordenanzas fiscais. Pero tamén está a recepción de documentos de Daniel Cortezón pola súa viúva, Mati, ou a renuncia da asignación de 2020 por parte dos grupos municipais. Sen deixar á beira o tratamento do pacto dos alcaldes para a acción polo clima, contra o cambio climático, e tres mocións do grupo popular, sobre o paseo do faro, medidas fiscais pola COVID19 e incentivos para que as empresas se domicilien no polígono industrial.

 

 

Lembrando ós indianos 2024

     Deixo catro fotos de Mati, Matilde González, cos actos inaugurais do Indianos 2024 de Ribadeo, recollendo a 'chegada dos indianos' en Porcillán e a actuación da Coral no teatro:

Concentración en defensa e protección das nosas árbores

    Onte á noite tivo lugar a concentración convocada pola plataforma en defensa das árbores da vila de Ribadeo. 250 persoas nunha noite desapacible diante do concello, cun acto principal: a lectura do manifesto elaborado para a ocasión. Pancartas, coros e a lembranza de que esta concentración é o comezo, non o final, acompañaron á lectura do manifesto que deixo abaixo en audio e, ó final, en texto:

    Para palpar o ambiente, algunha das fotos tomadas por Suso, Isabel e Mati:

    Texto do manifesto:

BOA NOITE, AMIGAS E AMIGOS!

O primeiro de todo, graciñas por acudirdes a esta convocatoria que ten lugar nesta desapracible e húmida noite de decembro.

Hoxe estamos aquí moita xente amosando a nosa protesta e repulsa polo acontecido nestas últimas tres semanas: as podas innecesarias e indiscriminadas e as cortas salvaxes perpetradas polo Goberno Municipal en varios espazos emblemáticos da vila: nas estradas do Faro e cemiterio, con anterioridade no parque infantil, Forte de S. Damián, Colexio Público Gregorio Sanz, nesta mesma praza do lado, etc.

Pero tamén estamos aquí para evitar que este Goberno Municipal siga con proxectos que pasan por levar a cabo actuacións similares no Parque de S. Francisco, na Praza do Campo (fronte a nós), nas vivendas sociais situadas cara ó Convento das Clarisas...

Esta situación é inaceptable a un proxecto dun Ribadeo máis habitable e saudable, e moi contraria á imaxe que debe dar a vila.

ESIXIMOS que se poña fin a esta exaltación do cemento en detrimento dun hábitat verde; PEDIMOS que finalice XA a destrución do noso patrimonio natural.

Moitas das especies que se cortaron ou que se podaron inadecuadamente, necesitaron de 20 a 30 anos para acadaren o desenvolvemento que mostraban. Unha motoserra necesitou poucos minutos para acabar coa vida do que son un dos máis grandes tesouros dos que dispón o noso planeta.

AMIGOS, AMIGAS, as árbores son máis que madeira e follas, SON VIDA.

As árbores transforman o dióxido de carbono en osíxeno. Nelas viven insectos, paxaros e pequenos mamíferos. Mesmo cando unha árbore morre segue dando vida en forma de fungos. Dan froitos e sombra, a súa contemplación énchenos de ledicia e plenitude. Algúns facultativos prescriben curas de natureza para baixar os niveis de estrés.

Os espazos con árbores son indispensables nos contornos urbanos porque melloran a calidade do aire. Unha grande árbore pode absorber ata 150 kg de gases contaminantes nun ano. Plantalas ó redor dos edificios arrefría o aire entre 2 e 8 graos.

Cortalas de forma basta e indiscriminada antes de analizar e xustificar moi ben por que se fai, é unha temeridade. Antes de facer un traballo tan agresivo débese levar a cabo un estudo onde se especifique moi claramente qué árbores están enfermas (seguramente irrecuperables) e aquelas nas que é necesaria unha poda por motivos de seguridade.

AMIGAS, AMIGOS, ás veces invádenos a sensación de que vivimos nun mundo do revés. Atopámonos nun escenario de cambio climático moi preocupante, aseveración contrastada e confirmada pola comunidade científica; pola contra, sabemos que hai xente que o cuestiona ou que o nega.

A loita contra este cambio climático pasa por diferentes accións que teñen que vir deseñadas polos estamentos que nos gobernan. Desde o estado, pasando polas comunidades autónomas e tamén dos concellos, loxicamente. Aquí, en Ribadeo, estamos asistindo atónitos á supresión e á non creación de novos espazos verdes (PXOM DE 2014), á corta e poda antiecolóxicas de árbores de moitos anos de vida. Todos, -as nós asistimos impotentes, e ó principio incrédulos, a estes feitos. POR ISO ESTAMOS AQUÍ, para BERRARMOS CON UNHA ÚNICA VOZ: BASTA XA!

Desta volta principiou a polémica pola corta de árbores (algunha de máis de 30 anos) no Colexio Público Gregorio Sanz, lugar que reunía as condicións idóneas para ser un espazo de liberación da catividade do cemento para devir nun espazo que cada ano que pasa está máis inmerso nel.

O feito de que unha nena ou neno se manteña en contacto coa terra é algo que lle vai proporcionar seguridade e calma. Xogar no campo, pisalo, respirar aire puro, é algo que nada ten que ver con facelo no asfalto.

Sabemos que para loitar contra as ondas de calor, cada vez máis intensas e longas, unha das solucións pasa por crear illas verdes; isto é, espazos con herba, árbores e plantas que fan o efecto de rebaixar a temperatura, xusto á inversa do que ocasiona o asfalto.

Ningunha xeración ten tanto que perder polos efectos do cambio climático como a Xeración Z. Pechar os ollos a esta realidade cuxas consecuencias son cada vez máis tanxibles NON É UNHA OPCIÓN.

Moitas e moitos dicimos que é tempo de actuar e o momento é AGORA.

Como final, queremos lembrar con todos vós este proverbio indio:

“A TERRA NON É HERDANZA DOS NOSOS PAIS

SENÓN UN PRÉSTAMO DOS NOSOS FILLOS”.

Moreas de bicos e graciñas. Boa noite!

XXI Mostra de teatro Daniel Cortezón

    

    Esta fin de semana (venres 11 a domingo 13 de outubro) , ás oito da tarde, no auditorio Hernán Naval de Ribadeo terá lugar a XXI Mostra de teatro Daniel Cortezón.

    O Grupo de Teatro de Ribadeo é o anfitrión desta cita, que contará tamén coa participación do grupo 57 Palabras (Viveiro), e de Rebuldeira Teatro (Sarria). As funcións serán no auditorio municipal ás 20.00 horas os días e a entrada terá un prezo de 3 euros”.

    O venres, o grupo 57 Palabras representa dúas pequenas obras: 'Orde e matrimonio' e 'Entre nosoutras'. 57 Palabras é un grupo de recente creación, que xorde sobre todo coa intención de facer teatro en galego para entreter. Está formado por actrices e actores cun amplo percorrido no mundo escénico e audiovisual.

    O sábado, Rebuldeira Teatro representará 'Cita previa (Historias disparatadas nas consultas médicas)'. Esta formación de Sarria naceu no 2011. Está formado por alumnado e ex alumnado da aula de formación teatral creada no propio concello. Na actualidade está formada por actores e actrices con idades que van dos 28 anos ata a xubilación. Na súa andaina, chegaron a actuar por toda Galicia e mesmo fóra dela en colaboración cos Centros Galegos de Barakaldo e Barcelona.

    O domingo, o Grupo de Teatro de Ribadeo porá en escena 'El rigor de las desdichas', do poeta nacional uruguaio nacido en Ribadeo, José Alonso Trelles, El Viejo Pancho. É unha comedia lixeira en verso arredor da relación entre o amor e os cartos. Formou parte da recente homenaxe que o Concello de Ribadeo lle organizou ao autor con motivo do centenario do seu falecemento. O Grupo de Teatro de Ribadeo naceu tamén dunha aula de teatro que o Concello puxo en marcha en marzo de 2007. Dende daquela combina as súas propias montaxes independentes coas vinculadas a eventos do Concello como o Ribadeo Indiano ou o Ribadeo Ilustrado”.

Mati, impulsora, e Begoña, concelleira.

 

Lembranza da (de querer a) paz

    Domingo 17 de decembro, 12:30. Como calquera destes domingos, pasados e moi posiblemente tamén futuros, nova concentración pola paz en Ribadeo. Deixo en baixo as fotos de Suso e despois o lido por outro Suso, Jesús Irigoyen. Interviron asemade Mati, cunha lectura procurada por Suso Fernández, e eu mesmo, coa lectura de 'A eficacia do exército israelí'.

    Lectura de Jesús Irigoyen:

     

    Ya lo dije aquí y lo recuerdo de nuevo, la barbaridad y la masacre en Gaza y Cisjordania es un genocidio. No una guerra.

    Se trata de un ejército armado hasta los dientes, contra un pueblo que deambula despavorido y horrorizado, mientras son asesinados, docenas de miles de hombres, mujeres y niños, y ya hemos oído de la boca de Netanyahu, que no pararán hasta no destruir toda Palestina y todo aquel que se ponga delante de sus balas. Son unos canallas, son unos asesinos.

    Todos los países y 7000 millones de personas en el mundo, quieren el alto el fuego. Por eso, hace solo unos días, el Consejo de Seguridad de la ONU, a instancias del Secretario General (Antonio Guterres), votaron sobre el alto el fuego en Gaza. De sus 15 miembros, 14 países levantaron la mano solicitando a Israel el fin del ataque de modo inmediato, pero el representante de USA, levantó la mano, para vetar la propuesta solicitada por el Secretario General y eso será lo que prevalezca.

    "No habrá alto el fuego" dijeron los yanquis, porque el ejército israelí, aún no ha consumido las bombas y las balas que les hemos enviado. Esa es la verdad.

    Demoledor, trágico. Cada vez estoy más de acuerdo con las reflexiones que aquí mismo hizo la semana pasada Evaristo Lombardero: Las democracias al uso están obsoletas, no valen para nada, ni tampoco la ONU. Todo está regulado y controlado por el capitalismo.

    El nuevo sistema del mundo no es una posibilidad, es una realidad, para nada vale la voluntad o el interés de la gente, solo el interés del dinero, del capital.

    Como es posible que la gente no salga a la calle a parar, “como sea” esta masacre contra el pueblo palestino…. Como es posible!!!

    Terminaré recordando a la poeta palestina Heba Abu Nada, asesinada hace unos días en Gaza, que antes de morir escribió

    “Si morimos, sepan que estamos satisfechos y firmes, y digan al mundo, en nuestro nombre, que somos personas justas del lado de la verdad.”

ALTO EL FUEGO

JUSTICIA PARA EL PUEBLO PALESTINO

EXIJIMOS UN JUICIO ANTE EL TRIBUNAL INTERNACIONAL DE LA HAYA PARA NETANYAHU Y EL EJÉRCITO ISRAELÍ POR CRÍMENES DE GUERRA Y GENOCIDIO DEL PUEBLO PALESTINO

PALESTINA VENCERÁ

E máis unha semana sen paz

    Unha semana máis, unha chamada pola paz. Pola súa construción. Pola nosa colaboración.

    Deixo, a máis do cartel de Suso, en baixo algunhas fotos de Mati, un audio con boa parte do dito, e o lido por Jesús Irigoyen.

PALESTINA 9

Ahora tiran contra una escuela en el norte de Gaza y matan a 300 personas esta semana y más de mil nuevos heridos, ¿también había allí debajo de los pupitres miembros de Hamas?. Y como bien decía el domingo pasado Suso, aquí mismo, resulta que un dron, supuestamente procedente del Líbano, mató a 1 israelí e hirió a otro. ¡que tragedia! Desde el 7 de Octubre de 2 023, han muerto 89 soldados israelíes (64 por fuego amigo), y 60 000 personas, entre palestinos y libaneses, además de los desaparecidos y más de cien mil heridos y mutilados.

¿Es esto una guerra? No compañeros es un genocidio. Un criminal genocidio

Malos tiempos. O los tiempos de siempre.

Lo de Palestina, hoy, no es más que una parte de la gran confrontación entre las superpotencias por el control y dominio del mundo.

El sionismo es una garra del imperialismo, y esta guerra no se podría llevar a cabo sin el apoyo y la participación de EEUU y con la cobarde e hipócrita complicidad de los gobiernos europeos, incluido el nuestro.

No se puede luchar contra el sionismo sin luchar contra el imperialismo yanqui y sus secuaces.

Creo que, desgraciadamente, una parte de los políticos de la mal llamada "izquierda" es asimismo cómplice del silencio y desmovilización contra los planes belicistas, de guerra total, de las superpotencias, están domesticados, comprados. Son sus siervos.

¿Dónde ha quedado la lucha por la paz, contra el desarme, por la solidaridad entre los pueblos?

Que se acepte el aumento de los gastos de defensa y que nos pongamos de rodillas ante los mandatos de la OTAN y de los canallas del consejo de Europa, así como más presencia militar yanqui en nuestro suelo por encima de nuestro pueblo es una indecencia envuelta con pactos secretos entre todos esos bandidos.

Si se acepta mansamente este estado de cosas estamos perdidos.

¿Dónde está eso que llaman "democracia"?

En el cubo de la basura.

El imperialismo, sus burdeles, sus consultoras, sus lobbies militares, energéticos, financieros, etc., mandan en el mundo.

Llega la OTAN, el G7 o el Consejo de Europa y el gobierno de turno y pone a la ciudadanía europea de alfombra. Porque quien manda, quien decide, si hay guerras, abusos, invasiones, atentados, no son los políticos, ni mucho menos los ciudadanos (que en todo el mundo odian y huyen de las guerras), quien lo decide no es otro que el CAPITAL.

Capital, que está en manos de los yanquis, la EU y en todo caso de los judíos repartidos por el mundo. Ellos deciden cuando empiezan a tirar y ellos deciden cuando acaban.

Una reflexión, final, digo yo que donde demonios guardan o almacenan tantas bombas, tanta munición como están empleando. Donde las tenían antes… Ni en todo Israel entero cabría semejante arsenal. Y considero que, en efecto, se la están suministrando y reponiendo según la necesitan, sus malditos socios, asesinos como ellos, de EEUU y la U.E., con la mayor impunidad y descaro, sin importarles las barbaridades humanitarias que hacen con sus armas, lo único importante es el negocio, el vil dinero.

Malditos seáis, por siempre.

Así y todo, no olvidéis, que DESDE EL RIO HASTA EL MAR,

PALESTINA VENCERA

PALESTINA VENCERA

Un último minuto para recordar la situación del Sahara:

POR EL DERECHO DE REFERENDUM DEL PUEBLO SAHARAUI

POR LA AUTODETERMINACIÓN DEL SAHARA OCCIDENTAL

NO Y NO A LA INVASIÓN MARROQUI DEL SAHARA ACCIDENTAL

Catálogos de Xusto Moreda

Catálogos de Xusto Moreda

     Esta é unha entrada de documentación sobre Xusto Moreda. Por Mati, accedín ós catálogos de Xusto Moreda que adxunto, e tras considerar que no blog estarían de novo a disposición de quen quixera darlles unha ollada ou facerlles un estudo máis en profundidade, aquí quedan, xunto con algún curto comentario meu:

Xusto Moreda Homenaxe Dionisio Gamallo 19780817.pdf from Antonio Gregorio Montes

    Exposición de Xusto Moreda no Forte de San Damián patrocinada polo concello de Ribadeo en 1978. Catálogo cun texto de Dionisio Gamallo Fierros.

Xusto Moreda Sala Municipal Coruña 198711.pdf from Antonio Gregorio Montes

    Catálogo da exposición de óleos de Xusto Moreda na Sala Municipal de Exposicións de A Coruña, a finais de 1987. Textos de Laureano Álvarez e Xavier Seoane, xunto cun listado de exposicións e bibliografía. Formato extendido 20 cm x 59,5 cm.

Xusto Moreda Ceibe A Coruña 19781020.pdf from Antonio Gregorio Montes

    Catálogo da exposición na Galería de arte Ceibe de a Coruña no outono de 1978. Textos de Dionisio Gamallo Fierros e Manuel Lourenzo.

Xusto Moreda Arracada Cor. 19850604.pdf from Antonio Gregorio Montes

    Exposición na Galería Arracada de A Coruña no 1985. Catálogo con texto de Antón Avilés de Taramancos, Lino Braxe, Titina Ordóñez, Darío Xohán Cabana, Miguel Anxo Fernán-Bello, Miguel D. Mato Fondo e Xavier Rodríguez Baixeras.

Xusto Moreda Carlos Santamaría Obelisco ____0904.pdf from Antonio Gregorio Montes

    A modo de tarxeta postal. Xusto con óleos e Carlos coa exposición 'Galicia en Acuarelas', en salas separadas. Non aparece a data.

Xusto Moreda Catro A Coruña 19831014.pdf from Antonio Gregorio Montes

    Exposición de 1983 en A Coruña con textos de Darío Xohán Cabana e Salvador García-Bodaño.

Xusto Moreda de Ribadeo a Corcubión 199008.pdf from Antonio Gregorio Montes

    Exposición en 1990 en Corcubión. Catálogo con textos de Ana Vasco e Carlos Álvarez Lebredo.

Xusto Moreda Óleos Voar-Coruña 199809.pdf from Antonio Gregorio Montes

    Na Coruña a exposición foi en setembro de 1998, na Galería Obelisco. O Díptico ten un texto de Pepa Cerviño Lago. Con posterioridade, houbo unha exposición no Hotel Voar en Ribadeo, co mesmo díptico polo que parece co cruño do hotel.

Tres actos

Tres actos

    Hoxe houbo perto a Ribadeo tres actos ós que quixera ter asistido por diferentes motivos. Non fun a ningún deles. Hai días así, nos que parece que a vida non chega nin de lonxe. Ó fin, coido que non é que o pareza, senón sinxelamente que a vida quédase curta, moi curta, por moito que nalgún momento poidamos querer dimitir dela e máis de un ou unha a curte de propio intento.

    Precisamente de vida trataba un dos actos. Da perda dunha vida, Do acompañamento dun cadáver nos seus últimos movementos sobre terra. Sei que estivo ben acompañado; eu só sería unha figura á beira no enterro.

    O segundo tamén trataba de vida, pero doutro xeito totalmente diferente: a concentración polo futuro de Alcoa (convocante: o comité de Alcoa. En baixo deixo algunha das fotos que me proporcionou Mati). Neste caso non era a miña intención tanto integrarme, como máis ben facerme partícipe do sentimento dun problema próximo socioeconómico. Non vou insistir máis no tema: quen vaia seguindo o blog sabe o que penso de Alcoa e o seu desenvlvemento, aínda coas dúbidas que poda ter e pese a que a estas alturas, unha falta de solucións non sexa solución.

    O terceiro tamén trataba de vida, pero doutro tipo: da vida das ideas e da compartición delas con outra xente. Cadaquén coa súa visión, si, que estou seguro que dentro desa 'outra xente' (polo que parece, unhas 150 persoas) habíaa con pensamentos ben diversos ós meus en relación ó acto. Refírome ó izado da bandeira galega (aquí, a convocatoria deste ano e en baixo, a nota de prensa posterior e unha foto que me chegou por outra vía), desta volta na praza de San Miguel de Reinante. Eu, que fuxo de simbolismos... 

    En fin, repito, a vida non chega. Comprobámolo a cada paso. Pero non estou fixo de que se tivésemos varias soubésemos xestionalas moito mellor.

Nota de prensa de Via Galega sobre o izado de bandeira:

Durante esta semana, a bandeira galega tivo presencia na rúa e pendurouse en vivendas e fiestras de toda Galiza. Está acción enmárcase nas campaña que VIA GALEGA vén desenvolvendo para divulgar e e popularizar os nosos símbolosnacionais, o himno e a bandeira.

Levamos tres anos facendo coincidir esta campaña, na que a bandeira galega é protagonista durante unha semana, co aniversario da I Asemblea Nacionalista das Irmandades da Fala que se celebrou en Lugo o 17 e 18 de novembro de 1918. Este ano cúmprense 106 anos daquela efeméride, na que asinaban un manifesto, entre outros, Castelao, Ramón Cabanillas, López Abente, Xaime Quintanilla, Losada Diéguez, Peña Novo, Vicente Risco, Antón Vilar Ponte, Victoriano Taibo, Anxel Casal, Ramón Villar Ponte e Xoán Vicente Viqueira que se proclamaban nacionalistas, afirmando: Tendo Galicia todas as características esenciais de nacionalidade, nós, nomeámonos, de hoxe para sempre nacionalistas galegos, xa que a verba rexionalismo non recolle todas as aspiracións nin encerra toda a intensidade dos nosos problemas.

Dando resposta a este chamamento de expresión da nosa condición nacional mediante a nosa bandeira, hoxe, 23 de novembro, máis de 170 localidades izaron a bandeira e 56 concellos realizaron distintos actos, nos que a bandeira galega foi protagonista. Nestes actos recitáronse poemas de Marica Campo (creados expresamente para está campaña), Manuel María, Ramón Cabanillas, Pousa Antelo, López Abente, Delgado Gurriarán alusivos todos eles a nosa bandeira.

Contouse ademais con diferentes actuación musicais e deuse lectura ao un manifesto referido á xestación e significado dos nosos símbolos, á relevancia e actualidade do manifesto nacionalista das Irmandades da Fala e ao dereito a exercermos e existirmos como pobo.

Para moitos destes actos contouse tamén co apoio dos concellos para a localización, a autorización e o apoio loxístico para colocar a bandeira e que siga ondeando no futuro. Temos, tamén, o compromiso doutros concellos que, por diferentes motivos, hoxe, non lle foi posíbel, mais que teñen a intención de colocala no futuro.

Entre os concellos que se izaron bandeiras e se realizaron actos están: A Coruña, Guarda, Allariz, Ames, A Mezquita, A Pobra de Brollón, A Pobra de Caramiñal, A Rúa, Arzúa, Barreiros, Bueu, Cangas, Cedeira, Compostela, Fene, Ferrol, Gondomar, Lugo, Maceda, Mazaricos, Moaña, Moeche, Muras, Muros, Narón, Ourense. Outes, Pontevedra, Pontecesures, Porto do Son, Redondela, Ribadavia, Samos, San Sadurniño, Santiso, Taboada, Teixeira, Teo, Tomiño, Tui, Val Miñor, Verea, Vilar de Barrio, Vilar de Santos, Vigo, etc.

VÍA GALEGA móstrase moi satisfeita polo resultado da campaña de exposición e exhibición da nosa bandeira levada a cabo do 17 ao 23 de novembro. Unha resposta activa que supuxo que se contaran por miles as bandeiras que engalanaron o País e luciran nas fiestra e varandas.

VIA GALEGA continuará no empeño de que todos os concellos coloquen bandeiras galegas en lugares visíbeis e que permanezan no futuro. Pois, se para todos os países os seus símbolos son importantes, para unha nación como a galega, sen estado de seu e sometida durante séculos a un proceso de total asimilación, aínda cobran maior relevancia. Son o noso carné de identidade que amosan a nosa pertenza a unha nación. Os símbolos patrios únennos como galegas e galegos; fortalecen a nosa tan necesaria estima colectiva e afirman a nosa vontade de sermos donos do noso destino como pobo.

Deuse un paso na memoria histórica de Ribadeo: exhumación de dous corpos

[Un paso na memoria histórica de Ribadeo. Primeira parte]

    Como antes do Ribadeo Indiano os xornais deron tanta información como a que podo dispoñer e comunicar, considero que a pesar de terme comprometido á confidencialidade e por iso yer atrasado días a publicación, xa podo publicar a reportaxe fotográfica da exhumación dos dous corpos. Presumiblemente, pertencentes a Manuel Mon Miranda, carabinero burelés de 44 anos de servizo en Ribadeo ó comezar a sublevación, e Justo Fernández Suárez, 'Galochía', condutor de Vilaronte residente na Veiga de 26 anos, morto nunha detención na estrada en Covelas o 23 de xullo de 1936 cando viña camiño de Ribadeo. A notar que ambos teñen xa entrada na Galipedia, á que ligo. Falta o estudo de comprobación (ADN, que se fará en Ponferrada) para ver se efectivamente son ou non eles, se ben a descuberta dunha chapa de carabineiro e as botas nun dos enterramentos fan unha clara indicación de que así é.

    As fotos están feitas por min exceptuando as que me pasou Matilde González, Mati.

Fotos tomadas o primeiro día á mañá:

A carpa instalada e retirada de terra máis superficial Como se ve, está situada nunha zona do cemiterio sen indicación algunha, unha zona común da que só se ten constancia da súa distribución polo rexistro atopado no concello:

Comezo da delimitación de espazo, tras investigar a posición na ringleira, segundo os datos atopados no rexistro:

Primeiro rectángulo delimitado para escavar:

A escavación lévase adiante pola repetición de varios pasos, que é necesario realizar pouco a pouco, con coidado, para non destruír os restos:

Primeiro día á tarde:

As pescudas van lentas, sábese que en calquera momento poden aparecer restos, que son fráxiles, e quedar destruídos ó remover a terra.

Despexando de terra coa brocha.

Co traballo de cepillado, agora xa se ve aparecer de xeito claro un óso:

E, no outro oco, unha sola de bota.

Agora un novo cepillado indica un segundo óso, outro fémur:

Os dous fémures son xa totalmente visibles.

Os restos da bota son xa máis claros.

Segundo día á mañá:

Cando chego, xa están protexidas: só falta levantar o restos, para o que se espera o consentemento das familias.

A xente de ARMH veme e ten a deferencia de destapar para as fotografías.

Un esqueleto enteiro. O cránio xa se vía fendido en fotos anteriores.

Restos do outro corpo.

As fotos restantes son do entorno, para ter constancia tamén visual de que hai un xeito de facer as cousas, unha perparación, un método, que non se fai ó tun tun.

Fai falta tamizar a terra para que non se escapen restos entre ela (foto de M.G.)

Foto de detalle que dá conta da minuciosidade e recollida de datos coa que a ARMH fai as exhumacións (foto pasada por M.G., realizada por Miguel Freire):

Cando a escavación prosegue, a terra removida aumenta. Os enterramentos na zona común de Ribadeo son dunha certa profundidade.

Os anacos de herba, retirada como se de adoquíns se tratase, farán que, ó recolocalos sobre a terra removida, o terreo quede máis ou menos como estaba.

    Datos sobre as exhumacións pódense atopar na prensa deses días, como nos artigos titulados "Encuentran los primeros restos humanos en la fosa común de Ribadeo", "Comienzan a buscar en la fosa común de Ribadeo los restos de dos asesinados en 1936" ou "Memoria Histórica exhumará a dos asesinados en Ribadeo en julio del 36" de El Progreso.