O seis de decembro non é o día da Constitución máis que no nome

Alguén celebra o día que foi feita a 'Pepa', a primeira Constitución española? E as seguintes? Pois a Constitución que se celebra este día 6 de decembro xa foi desconstituída ( máis de incumprida nos artigos 1, 14, 16, 20, 31, 35, 47, 48, 50, 51... como podes ver en '10 artículos de la Constitución que se incumplen sin que casi nadie se alarme ') Iso pasou (podes elixir data) o 26 de agosto, coa votación no Congreso, o 7 de setembro, coa votación no Senado ou o 27 de setembro de 2011, coa sinatura do El Rei, coa reforma exprés sen participación do pobo dunha Constitución que antes e despois se dicía e se di intocable (debe ser intocable polos intocables, en sentido parello ós parias indios). Non me meto nin co sentido da festa nunha autonomía na que sei que moita xente aspiraría ó federalismo, senón que só aplico o sentido común.

A constitución foi difundida popularmente cun formato de libriño grapado, e nas comunidades bilingües, comezaba por unha cara en castelán e pola outra pola lingua correspondente: en Galicia, en galego. Non se fixo o mesmo cando se realizou a reforma exprés pro mercado, polo que deixo aquí de novo o texto de dita reforma:
"

Reforma do artigo 135 da Constitución española, aprobada polas Cortes Xerais en sesións plenarias do Congreso dos Deputados, do 26 de agosto de 2011, e do Senado, do 7 de setembro de 2011. Sancionada pola Súa Maxestade o Rei o 27 de setembro de 2011.

EXPOSICIÓN DE MOTIVOS

Máis de trinta anos despois da entrada en vigor da Constitución, formando parte España da Unión Económica e Monetaria Europea, que consolida e proxecta as súas competencias no marco dunha crecente gobernanza común, e sendo cada vez máis evidentes as repercusións da globalización económica e financeira, a estabilidade orzamentaria adquire un valor verdadeiramente estrutural e condicionante da capacidade de actuación do Estado, do mantemento e desenvolvemento do Estado Social que proclama o artigo 1.1 da propia lei fundamental e, en definitiva, da prosperidade presente e futura dos cidadáns. Un valor, pois, que xustifica a súa consagración constitucional, co efecto de limitar e orientar, co maior rango normativo, a actuación dos poderes públicos.

Para chegar ata aquí, a salvagarda da estabilidade orzamentaria xa supuxo un instrumento imprescindible para lograr a consolidación fiscal que nos permitiu acceder á Unión Económica e Monetaria e foi posteriormente recollida en normas de rango lexislativo.

No mesmo sentido, o Pacto de Estabilidade e Crecemento ten como finalidade previr a aparición dun déficit orzamentario excesivo na zona euro, dando así confianza na estabilidade económica da devandita zona e garantindo unha converxencia sustentada e duradeira das economías dos Estados membros.

A actual situación económica e financeira, marcada por unha profunda e prolongada crise, non fixo senón reforzar a conveniencia de levar o principio de referencia á nosa Constitución, co obxecto de fortalecer a confianza na estabilidade da economía española a medio e longo prazo.

A presente reforma do artigo 135 da Constitución española persegue, por tanto, garantir o principio de estabilidade orzamentaria, vinculando todas as administracións públicas na súa consecución, reforzar o compromiso de España coa Unión Europea e, ao mesmo tempo, garantir a sustentabilidade económica e social do noso país.

Artigo único.

O artigo 135 da Constitución española queda redactado como segue:

«1. Todas as administracións públicas adecuarán as súas actuacións ao principio de estabilidade orzamentaria.

2. O Estado e as Comunidades Autónomas non poderán incorrer nun déficit estrutural que supere as marxes establecidas, de ser o caso, pola Unión Europea para os seus Estados membros.

Unha lei orgánica fixará o déficit estrutural máximo permitido ao Estado e ás Comunidades Autónomas, en relación co seu produto interior bruto. As entidades locais deberán presentar equilibrio orzamentario.

3. O Estado e as Comunidades Autónomas deberán estar autorizados por lei para emitir débeda pública ou contraer crédito.

Os créditos para satisfacer os xuros e o capital da débeda pública das administracións entenderanse sempre incluídos no estado de gastos dos seus orzamentos e o seu pagamento gozará de prioridade absoluta. Estes créditos non poderán ser obxecto de emenda ou modificación, mentres se axusten ás condicións da lei de emisión.

O volume de débeda pública do conxunto das administracións públicas en relación co produto interior bruto do Estado non poderá superar o valor de referencia establecido no Tratado de funcionamento da Unión Europea.

4. Os límites de déficit estrutural e de volume de débeda pública só poderán superarse en caso de catástrofes naturais, recesión económica ou situacións de emerxencia extraordinaria que escapen ao control do Estado e prexudiquen considerablemente a situación financeira ou a sustentabilidade económica ou social do Estado, apreciadas pola maioría absoluta dos membros do Congreso dos Deputados.

5. Unha lei orgánica desenvolverá os principios a que se refire este artigo, así como a participación, nos procedementos respectivos, dos órganos de coordinación institucional entre as administracións públicas en materia de política fiscal e financeira. En todo caso, regulará:

a) A distribución dos límites de déficit e de débeda entre as distintas administracións públicas, os supostos excepcionais de superación deles e a forma e prazo de corrección das desviacións que sobre un e outro puideren producirse.

b) A metodoloxía e o procedemento para o cálculo do déficit estrutural.

c) A responsabilidade de cada administración pública en caso de incumprimento dos obxectivos de estabilidade orzamentaria.

6. As Comunidades Autónomas, de acordo cos seus respectivos Estatutos e dentro dos límites a que se refire este artigo, adoptarán as disposicións que procedan para a aplicación efectiva do principio de estabilidade nas súas normas e decisións orzamentarias».

Disposición adicional única.

1. A lei orgánica prevista no artigo 135 da Constitución española deberá estar aprobada antes do 30 de xuño de 2012.

2. A devandita lei fixará os mecanismos que permitan o cumprimento do límite de débeda a que se refire o artigo 135.3 da Constitución española.

3. Os límites de déficit estrutural establecidos no artigo 135.2 da Constitución española entrarán en vigor a partir de 2020.

Disposición derradeira única.

A presente reforma do artigo 135 da Constitución española entrará en vigor o mesmo día da publicación do seu texto oficial no «Boletín Oficial del Estado». Publicarase tamén nas demais linguas de España.

"
Quedou dito na reformada irreformable Constitución Española.

Reconstitución

    Escribo isto dende a ponte da Inmaculada Constitución, ese estimado tempo que a moita xente lle fai lembrar que ambas cousas existen, a constitución e as virxes.

    O certo é que, despois do día da Constitución, non está nada mal que quede un tempo vigorizante e filtrante para asumir toda a fluencia de mensaxes de todo tipo santificando a Constitución. Isa que se puido votar no 1978 para facer pero non se pode votar agora para refacer. A mesma que necesitou maioría nun referendo para chegar a existir pero só unha votación das cámaras de representantes para reformar cando lle conviu a algúns. A mesma que non importa que fale da garantía (xa non dereito) a unha pensión adecuada, pero se forza para que a irresponsabilidade do rei vaia máis aló dos límites do seu mandato.

    Por desgraza, nunha viaxe en coche caín nas ondas dun grupo de especialistas usados a modo de tertulianos sobre as bondades da Constitución. Máis que da Constitución en si, falaron de que permitira un grande progreso económico e de que non debe ser tan mala cando o permite (atención, coido que non dixeron nunca que dera un impulso económico, senón só que o permitiu). Tamén, de que a constitución non se podía estar cambiando cada dous por tres (pasaron de puntiñas sobre as dúas reformas exprés). Que os extremistas no goberno eran anticonstitucionalistas (deixando á parte o de extremistas, a comentar noutro lugar, o de anticonstitucionalistas, sinxelamente non é certo, pois quen quere reformar unha cousa non é nin moito menos anti-esa cousa). Que a Constitución salvagardaba o rei, e que fixeran un referendo, que xa verían como o rei saía ileso (contradición entre defender a Constitución como está e nomear de xeito retórico un referendo afirmando coñecer a resposta). Que o rei estaba a ser atacado (confundindo a Constitución coa institución, ó tempo que esquecendo certos chanchullos ilegais para deixalos no limbo da alegalidade). Isos, entre outros comentarios frecuentes no que escoitei.

    Si, despois daquelo fíxome ben reconstituírme. O mesmo que penso que non viría mal unha reConstitución no sentido de reconstituír. Por se estaba a meter a pata, acudín ó dicionario e sorrín: o exemplo do dicionario da RAG para reconstitución é, precisamente, 'O monarca pretendía levar a cabo a reconstitución do reino'. Os dicionarios, tanto o Diccionario de la Lengua Española como o Dicionario da Real Academia Galega teñen significados semellantes na primeira acepción de reconstitución: constituír de novo. Na segunda, a RAG indica 'dar novo vigor a', en sentido figurado. Para quen guste das constitucións, coido que sería de aplauso unha reconstitución tal. No DLE, pasa a un significado con aplicación en medicina: 'Dar o devolver a la sangre y al organismo sus condiciones normales'. Se se interpreta por que funcione normalmente, coido que tampouco estaría mal a cousa, que sinxelamente se cumprise a Constitución, aínda coas súas eivas. E non me estou a referir tanto ós recursos de inconstitucionalidade para as novas leis como a aqueles outros feitos que, precisamente, non chegan, nin teñen visos de chegar, ó Tribunal Constitucional.

    Por certo, por que se celebra o día da Constitución o 6 de decembro no que foi votada polo pobo cun texto que xa non é actual en troques do 27 de setembro, no que o rei, sen intervención directa do pobo, asinou a variación dela que rexe na actualidade?

27 de setembro, día da Constitución

Lanzo unha proposta, que o día da Constitución pase a ser o 27 de setembro.
O 27 de setembro de 2011 entrou en vigor a reforma da Constitución, pola súa publicación no BOE. A última, na que o povo, nós, non tivemos voto porque non nolo deixaron exercer. Cambiouse o artigo 135. O 'novo', xunto coas disposicións que o acompañan, quedou:
"

Reforma do artigo 135 da Constitución española, aprobada polas Cortes Xerais en sesións plenarias do Congreso dos Deputados, do 26 de agosto de 2011, e do Senado, do 7 de setembro de 2011. Sancionada pola Súa Maxestade o Rei o 27 de setembro de 2011.

EXPOSICIÓN DE MOTIVOS

Máis de trinta anos despois da entrada en vigor da Constitución, formando parte España da Unión Económica e Monetaria Europea, que consolida e proxecta as súas competencias no marco dunha crecente gobernanza común, e sendo cada vez máis evidentes as repercusións da globalización económica e financeira, a estabilidade orzamentaria adquire un valor verdadeiramente estrutural e condicionante da capacidade de actuación do Estado, do mantemento e desenvolvemento do Estado Social que proclama o artigo 1.1 da propia lei fundamental e, en definitiva, da prosperidade presente e futura dos cidadáns. Un valor, pois, que xustifica a súa consagración constitucional, co efecto de limitar e orientar, co maior rango normativo, a actuación dos poderes públicos.

Para chegar ata aquí, a salvagarda da estabilidade orzamentaria xa supuxo un instrumento imprescindible para lograr a consolidación fiscal que nos permitiu acceder á Unión Económica e Monetaria e foi posteriormente recollida en normas de rango lexislativo.

No mesmo sentido, o Pacto de Estabilidade e Crecemento ten como finalidade previr a aparición dun déficit orzamentario excesivo na zona euro, dando así confianza na estabilidade económica da devandita zona e garantindo unha converxencia sustentada e duradeira das economías dos Estados membros.

A actual situación económica e financeira, marcada por unha profunda e prolongada crise, non fixo senón reforzar a conveniencia de levar o principio de referencia á nosa Constitución, co obxecto de fortalecer a confianza na estabilidade da economía española a medio e longo prazo.

A presente reforma do artigo 135 da Constitución española persegue, por tanto, garantir o principio de estabilidade orzamentaria, vinculando todas as administracións públicas na súa consecución, reforzar o compromiso de España coa Unión Europea e, ao mesmo tempo, garantir a sustentabilidade económica e social do noso país.

Artigo único.

O artigo 135 da Constitución española queda redactado como segue:

«1. Todas as administracións públicas adecuarán as súas actuacións ao principio de estabilidade orzamentaria.

2. O Estado e as Comunidades Autónomas non poderán incorrer nun déficit estrutural que supere as marxes establecidas, de ser o caso, pola Unión Europea para os seus Estados membros.

Unha lei orgánica fixará o déficit estrutural máximo permitido ao Estado e ás Comunidades Autónomas, en relación co seu produto interior bruto. As entidades locais deberán presentar equilibrio orzamentario.

3. O Estado e as Comunidades Autónomas deberán estar autorizados por lei para emitir débeda pública ou contraer crédito.

Os créditos para satisfacer os xuros e o capital da débeda pública das administracións entenderanse sempre incluídos no estado de gastos dos seus orzamentos e o seu pagamento gozará de prioridade absoluta. Estes créditos non poderán ser obxecto de emenda ou modificación, mentres se axusten ás condicións da lei de emisión.

O volume de débeda pública do conxunto das administracións públicas en relación co produto interior bruto do Estado non poderá superar o valor de referencia establecido no Tratado de funcionamento da Unión Europea.

4. Os límites de déficit estrutural e de volume de débeda pública só poderán superarse en caso de catástrofes naturais, recesión económica ou situacións de emerxencia extraordinaria que escapen ao control do Estado e prexudiquen considerablemente a situación financeira ou a sustentabilidade económica ou social do Estado, apreciadas pola maioría absoluta dos membros do Congreso dos Deputados.

5. Unha lei orgánica desenvolverá os principios a que se refire este artigo, así como a participación, nos procedementos respectivos, dos órganos de coordinación institucional entre as administracións públicas en materia de política fiscal e financeira. En todo caso, regulará:

a) A distribución dos límites de déficit e de débeda entre as distintas administracións públicas, os supostos excepcionais de superación deles e a forma e prazo de corrección das desviacións que sobre un e outro puideren producirse.

b) A metodoloxía e o procedemento para o cálculo do déficit estrutural.

c) A responsabilidade de cada administración pública en caso de incumprimento dos obxectivos de estabilidade orzamentaria.

6. As Comunidades Autónomas, de acordo cos seus respectivos Estatutos e dentro dos límites a que se refire este artigo, adoptarán as disposicións que procedan para a aplicación efectiva do principio de estabilidade nas súas normas e decisións orzamentarias».

Disposición adicional única.

1. A lei orgánica prevista no artigo 135 da Constitución española deberá estar aprobada antes do 30 de xuño de 2012.

2. A devandita lei fixará os mecanismos que permitan o cumprimento do límite de débeda a que se refire o artigo 135.3 da Constitución española.

3. Os límites de déficit estrutural establecidos no artigo 135.2 da Constitución española entrarán en vigor a partir de 2020.

Disposición derradeira única.

A presente reforma do artigo 135 da Constitución española entrará en vigor o mesmo día da publicación do seu texto oficial no «Boletín Oficial del Estado». Publicarase tamén nas demais linguas de España.

"
Non entendo moi ben como o Rei puido sancionar a reforma o 27 se o mesmo 27 estaba publicada xa no BOE, pero iso é outra cousa: como a reforma é exprés, ó mellor atropelou a alguén.
Voltando á proposta, coido que así quedaría claro, entre outras cousas:
1.que a Constitución española xa foi reformada, e polo tanto, non hai inconvinte en voltar facelo.
2.que agasállannos con que non teñamos que facer o doloroso traballo do voto sobre as normas que nos gobernan
3.quenes nos gobernan en realidade
4.de onde provén a lexitimidade normativa actual
E polo tanto, poderiamos tirar consecuencias de cara a unha nova reforma da constitución, a quen temos que protestar e contra quen temos que manifestarnos, etc.

Responsabilidade, por deber e dereito

   A raíz dun artigo de Jorge Sampedro sobre o rei emérito deume por furgar na Constitución en relación á responsabilidade do rei (con minúscula, como aparece no dicionario da RAG). Sempre tiven claro que non son un especialista xurista nin nada parecido, polo que tería (teño) que 'contentarme' cunha apreciación persoal.

   Comecemos. Os artigos da Constitución Española de 1978 (punto importante este, as constitucións teñen data, e cambian dunha a outra non só polo estado, senón tamén no tempo) que atinxen ó Rei como institución (agora con maiúscula, como aparece na Constitución) e familia, van dende o art. 56 ó art. 65. Pero a maioría refírense a cousas de funcionamento interno e relacións con outras institucións, polo que só vou usar aquí unha parte pequena. Parte pequena dunha Constitución aprobada polas Cortes (do 'réxime' anterior), ratificada polo pobo (con dereito a voto no 1978) e sancionada ante as cortes polo actual rei emérito.

"Artigo 65.3. A persoa do Rei é inviolable e non está suxeita a responsabilidade. Os seus actos estarán sempre referendados na forma establecida no artigo 64, carecendo de validez sen ese referendo, agás o disposto no artigo 65.2.

Artigo 64.1. Os actos do Rei serán referendados polo presidente do Goberno e, se cómpre, polos ministros competentes. A proposta e o nomeamento do presidente do Goberno, e a disolución prevista no artigo 99, serán referendados polo presidente do Congreso.
                2. Dos actos do Rei serán responsables as persoas que os referenden."

   Como notas aclaratorias, primeiro, dicir que o Art. 65.2 refírese ó nomeamento de xente da 'Casa Real', polo que pode deixarse a unha beira dentro deste texto. Segundo, cito do dicionario da RAE: "irresponsable 1. adj. Dicho de una persona: A quien no se puede exigir responsabilidad. (...) 2. adj. Dicho de una persona: Que adopta decisiones importantes sin la debida meditación. (...)". No dicionario da RAG a primeira acepción ten un sentido lixeiramente diferente: "Que non pode responder dos seus actos."

    E un comentario marxinal previo: Causoume sorpresa que o artigo anterior ós adicados á Coroa trate precisamente "Da suspensión dos dereitos e liberdades" (do pobo, claro).

   A partir do Constitución, coido que empregar a primeira acepción da RAG de irresponsable non é adecuado: significaría máis ou menos que estaríamos a chamarlle tolo ó rei, cousa que non é. Ademais, a Constitución redactouse de xeito orixinal en castelán, polo que deberamos referirnos ó dicionario da RAE. Así, segundo a constitución o Rei é inviolable e irresponsable (segundo a primeira asignación de significado da entrada do dicionario da RAE, sexa ou non aplicable o segundo significado da entrada) a condición de que os seus actos sexan sempre referendados polo Presidente do Goberno e ministros competentes se cómpre, que serán responsables do que referendan. Dedúcese que se os actos non foron referendados, non implican a irresponsabilidade real, a máis de non ser válidos. Se son referendados, os responsables tamén están claros. É dicir, os actos reais, segundo a constitución, implican unha responsabilidade, aínda que poda non ser responsabilidade real. É evidente que os artigos están referidos a actos 'de estado', e non 'persoais', pero aínda no caso de que a interpretación non fora esa, sempre habería alguén responsable. Sexa quen sexa. Logo, se os actos son punibles, corresponde o castigo ós responsables. Repito, sexa quen sexa.

   Así pois, por que non se ten posto en marcha xa dende hai moito tempo a maquinaria xudicial? Sexa quen sexa o suxeito da responsabilidade... E coido que a xente que máis valora a Constitución máis debera perseguir eses actos irresponsables (no segundo sentido da RAE) do Xefe do Estado, estén cubertos ou non pola irresponsabilidade real (irresponsabilidade no primeiro sentido da RAE, e real tanto en canto mente ó rei como á realidade...)

   Como conclusión, coido que habería que esixir responsabilidade, se non ó rei (ao menos mentres non haxa máis modificacións da constitución, express ou non, ou derogación da mesma) ou a quen referendou os actos, á xente que é responsable de perseguir e xulgar eses actos irresponsables dos que estamos a falar... E é que tal parece que a xente que non sabemos de leis temos a necesidade de demostrar que ao menos sabemos ler.

Constitución acordeón

Constitución acordeón

(...) Persoas con discapacidade, ¡abre a muralla!/

Estado federal, ¡pecha a muralla!/

Límite de gasto, ¡abre a muralla!/

Referendo, ¡pecha a muralla!/ (...)

    A canción da muralla, de Víctor Jara, acaroada á Constitución española, dá pé a coros como o de arriba. Remata de abrirse, hai uns días, un proceso rápido para un pequeno cambio, dunha soa verba, na Constitución. Cambiaron os tempos e as ideas, e a verba considérase ofensiva ou algo semellante. Non me paro en que o sexa ou non, senón no feito do cambio. Un proceso no que o pobo, a xente, nós, non é que teñamos ou non que dicir, senón que, polas canles democráticas, será como se non tiveramos nada que dicir. Peor. Xeneralizando, é como se a Constitución fora cousa dun par de grupos sen relación coa votación popular e algo que se pode cambiar de xeito sinxelo.

    Por outra banda, a vontade dalgún outro cambio ofrécese como algo imposible, porque a Constitución entón parece ser algo que non muda, e polo tanto, inmutable por nós, simples mortais.

    Unha lei magna de dúas faces. Unha, a Constitución que impón o ser a lei básica, por riba de toda norma e ata case por riba de si mesma, e outra, a constitución, sen maiúscula, que se pode cambiar a gusto do consumidor adecuado. Ambas posturas teñen un punto en común: nin nunha nin na outra a xente contamos, unha vez expresado o voto inicial ó conxunto (imposible facelo apartado a apartado) de xeito favorable por algunha parte da xente vai para medio século: 'o que se dá, non se quita' cando convén.

    Iso de que non se quita inclúe tamén a interpretación, claro. Ó fin, todo o mundo sabe que as leis hai que interpretalas, e os encargados de facelo -'separación de poderes'?- non ten por que ser neste caso quen as votou.

    Visto así, parece o tema dun secuestro. Un no que, ademais, a xente vese compelida a desenvolver un sentimento de agradecemento ós secuestradores por telo efectuado, a modo dunha 'síndrome de Estocolmo' tradicional. Secuestro, por outra banda, dunha vontade que por sorte ou por desgraza (de todo hai) é cambiante. Un cambio equivalente ó que fixo posible a revolución francesa, pero tamén ó que facilitou a chegada de Hitler ó poder absoluto en Alemaña. Un cambio que se tenta forzar cando a determinados poderes non lles gusta a situación, mentres se tenta evitar e se reprime cando a situación lles é favorable sen cambios.

    Isto é a vida. Pero, non pode ser desenvolta algo mellor do que o é?

UN PUEBLO DESLUMBRADO POR LA DEMOCRACIA. José María Rodríguez Díaz (2010)

    De novo, a corrupción dende diversos ángulos é o tema que toca José María. Pode que non se esteaé de acordo na análise, mais os feitos denunciados, máis ou menos, seguen aí.

Domingo, 26 de diciembre de 2010

UN PUEBLO DESLUMBRADO POR LA DEMOCRACIA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 9:01

Deslumbrado por la democracia, esa situación paradisíaca con la que tanto soñó después de cuarenta años de dictadura, el pueblo español permanece tranquilo e impasible, incapaz de percibir la cruel realidad del caos que sufre este país, por causa del comportamiento de la clase política. Embelesado en sus utópicos sueños de democracia y libertad y sus añoranzas de los pasados días de abundancia y prosperidad, es incapaz de ver la actual realidad económica y política en que se encuentra sumido y el difícil futuro que se le ofrece. Un futuro cargado de oscuros y amenazadores nubarrones, expresión del desastre y la miseria a donde nos está conduciendo el comportamiento embaucador y abusivo de la clase política que nos gobierna y que vive espléndidamente auto remunerada a costa del pueblo, amparada bajo la sombra de una concepción territorial que les acoge y de la que viven, pero que resulta económicamente insoportable, insostenible e inviable para el resto de los ciudadanos.

La percepción que tenemos es que el pueblo, deslumbrado por la democracia, soporta resignado y sumiso la situación de desolación y decadencia económica a donde le condujo la presión abusiva de esta casta política que, acaparada en una Constitución anacrónica y sometida a la voluntad de los líderes de los partidos por la obediencia debida, no representa ni sirve a los intereses del pueblo, sino a sus propias ambiciones y privilegios y a los intereses de sus jefes políticos.

Deslumbrado por la democracia, el pueblo perdió su capacidad de reacción, y con ella su dignidad, contra la tiranía de los políticos que lo esclavizan, hundiéndolo en el fracaso, la pobreza y las privaciones, y utilizándolo para sus intereses bastardos, mientras ellos fomentan y sostienen sus privilegios económicos y viven instalados en sus prerrogativas.

Deslumbrado por la democracia, el pueblo mira impotente cómo la Constitución y la Ley Electoral permiten el ejercicio de un chantaje permanente a los gobiernos del Estado por parte de los nacionalismos, a cambio de privilegios, cuotas de autogobierno y aumento de sus planes soberanistas, en detrimento de la unidad territorial de España, de la solidaridad económica entre los ciudadanos y del llamado Estado de Bienestar.

Deslumbrado por la democracia e incapaz de reaccionar, el pueblo soporta impotente esta pesada estructura autonómica del Estado que le han impuesto, y en la que media España retoza situada, aprovechándose del esfuerzo de la otra media, condenándola a vivir en la eterna indigencia.

Deslumbrado por la democracia, el pueblo soporta humillado la merma de sus pensiones y de sus salarios, mientras sufre impotente el abuso de la clase política que, a la sombra del dicho latino de que 'pecunia non olet', se fijan sus opulentas pensiones de lujo y suntuosos salarios, sus fueros especiales e inmunidades, sus prejubilaciones y primas de lujo de los cargos cesantes, instalándose en un escandaloso nuevo estado de riqueza y privilegios, provocativo y escandaloso para la clase trabajadora.

Deslumbrado por la democracia, el pueblo soporta con resignación las mentiras y los privilegios de esa clase política que, envuelta en sus regalías de casta y viviendo a costa del sudor de las masas trabajadoras, se niega a abordar la reforma de la Ley Electoral y de la misma Constitución que como una nueva e intocable biblia les ampara, para corregir esta depauperada situación política y económica en la que vive el país.

Deslumbrado por la democracia, el pueblo, ciego, sordo y mudo, se deja conducir, como oveja al matadero, por unos falsos pastores que, en vez de cuidar el rebaño que la Constitución les ha confiado, se dedican a extraer la leche de los flácidos y exhaustos pechos del pueblo, manteniéndolo en la miseria, mientras ellos viven opíparamente con sus privilegios y blindan su futuro económico, sin sonrojarse frente a los cinco millones de parados que circulan por las calles de España.

Un pueblo, deslumbrado ante una democracia que ha convertido el centro de la soberanía popular, que es el Congreso de los Diputados, en un campo de batalla en donde se libra una lucha feroz entre los partidos políticos por la conquista del poder y de sus privilegios. Una lucha de intereses en donde unos partidos minoritarios, que rechazan la Constitución y la unidad de España, condicionan el futuro de todo el país a los intereses personales y excluyentes de su clase política dirigente.

Una casta política que, ensoberbecida y cegada por el poder, ha conducido a España a un profundo estado de endeudamiento, empobreciendo a las futuras generaciones con el despilfarro del dinero público, llenado las calles de pobres, atentando contra el Estado de Bienestar, e introduciendo la corrupción en las vísceras del Estado, y otras mil nauseabundas fechorías que quedarán impunes por la manipulación que hacen del poder y de una justicia que actúa 'según convenga a la jugada', como algunos suelen decir sin rubor. De ellos se dirá algún día aquello de que 'los padres comieron las uvas y los hijos padecen la dentera'.

Ante esta situación de caos y descontrol, de usurpación de los poderes del pueblo, cabe preguntarse si no habrá llegado el momento de que el pueblo, al igual que ellos hicieron con los controladores, militarice a la clase política gobernante, por su falta de eficacia y honestidad en el cumplimiento de sus deberes, por tanto despilfarro y endeudamiento, por tanta pobreza y desempleo como han generado, y por tanta corrupción y abuso de poder con que están gobernado el país.

Ya lo dice la Biblia: 'Guardaos de los falsos profetas, que vienen a vosotros vestidos con piel de ovejas, pero por dentro son lobos rapaces. Por sus frutos los conoceréis?. Y si los frutos que produce este árbol, llamado democracia, son la corrupción y el paro, el abuso de poder y la pobreza del pueblo, el despilfarro y la inmunidad de la clase gobernante, ¿Qué destino merece? ¿Todo árbol que no da buen fruto será cortado y echado al fuego?.

Mi deseo, a punto de comenzar un nuevo año, es que no nos abandone, al menos, la esperanza de que un día no lejano brille de nuevo el sol por igual para todos.

José Mª Rodríguez

 

Outros Artigos de José María.

Manifesto da concentración pensionista de Ribadeo, sábado 20220205

    Case 50 persoas  xuntámonos nunha nova concentración a favor do público, das pensións, dos servizos. Unha vez máis, xunto con avisos diversos (como o da manifestación do próximo sábado 12) deuse lectura a un manifesto por boca de Básaro López:

Antes da concentración.

Hoxe vai ser un manifesto distinto, porque a súa principal función é tratar de convencer ás máximas persoas posibles de que acudan á manifestación do próximo sábado día 12.

Será unha manifestación a nivel nacional, que aquí, en Galicia farase en dous lugares distintos en lugar de centralizala en Santiago. Unha será en Cangas e a outra en aquí, en Ribadeo.

Penso que non debería ser moi complicado convencer a ninguén, xa que os motivos polos que estamos na rúa son coñecidos por todas e todos, neste caso concreto porque cremos que xa está ben de tomarnos o pelo co tema da subida das pensións con respecto ao IPC real, pero motivos sobran.

Para animarvos a acudir o sábado que ven e quentar un pouco o ambiente imos lembrar algunhas cousas que nos foden moito, pero que nin os medios nin os políticos teñen moito interese en abordar, e o que é peor, a xente non quere ver.

Creo que fixo dous anos xa, tivemos en Ribadeo un gran conferenciante experto no tema da Constitución Española, un veciño de Vegadeo, Miguel Presno. Despois de escoitar o que dixo sobre as Pensions, recollido na Constitución, fixo que me informase sobre o tema, aínda que hai que recoñecer que é un auténtico coñazo.

Imos ver alguns dos artigos da Constitución que se incumpren sen que case ninguén se alarme e que nos afectan moi directamente.

Nas case catro décadas que a Carta Magna leva en vigor, debateuse máis sobre o cumprimento do que di das institucións que do que dispón para os cidadáns.

Di o artigo 1: "España constitúese nun Estado social e democrático de Dereito, que propugna como valores superiores do seu ordenamento xurídico a liberdade, a xustiza, a igualdade e o pluralismo político".

A Comislón Europea, hai non moito tempo, anunciou que España é hoxe un dos países da UE con maior desigualdade de renda. A OCDE, fai tamén uns meses, certificou que España é o sétimo pais dos 33 da organización onde mais creceu a desigualdade.

Di o artigo 14: "0s españois son iguais ante a lei, sen que poida prevalecer discriminación algunha por razón de nacemento, raza, sexo, relixión, opinión ou calquera outra condición ou circunstancia persoal ou social". E sin embargo din multitude de indicadores que, a día de hoxe, a muller segue claramente discriminada respecto ao home e en multitude de campos.

Cun artigo, o 57, da propia Constitución: na sucesión ao trono, é preferido "o home á muller".

Di o artigo 16: ”Garántese a liberdade ideolóxica, relixiosa e de culto dos individuos (...) Ningunha confesión terá carácter estatal. Este mesmo Estado aconfesional, achega á Igrexa uns 11 000 millóns de euros ao ano.

Di o artigo 20 que "se recoñecen e protexen as dereitos" á liberdade de expresión ou á creación literaria e artística, entre outros. Pero din os informes de diversas entidades independentes e institucións internacionais, que eses dereitos e liberdades están en retroceso e en perigo en España por normativas como a Lei de Protección de Seguridade Cidadá (a chamada lei mordaza) ou as recentes reformas do Código penal ou da Lei de Enxuizamento Criminal.

Di o artigo 31: ”Todos contribuirán ao sostemento dos gastos públicos de acordo coa súa capacidade económica mediante un sistema tributario xusto inspirado nos principios da igualdade e progresividade que, en ningún caso, terá alcance confiscatorio”.

Incúmprese de modo sistemático: as Grandes empresas pagan porcentualmente moitos menos impostos que as medianas ou pequenas, e os ricos e as grandes fortunas moitísimos menos que as clases medias ou baixas.

Di o artigo 35: ”Todos os españois teñen o deber de traballar e o dereito ao traballo, á libre elección de profesión ou oficio, á promoción a través do traballo e a unha remuneración sufIciente para satisfacer as súas necesidades e as da súa familia....

Pero miles de fogares teñen todos os seus membros en paro, miles de persoas están inscritas como paradas nos Servizos Públicos de Emprego (e moitísimas, non cobran ningunha prestación); e a crise trouxo un fenómeno novo: traballadores con emprego, pero cunha remuneración tan insuficiente para satisfacer as súas necesidades que xa son considerados tecnicamente “pobres".

Di o artigo 47: ’Todos os españois teñen dereito a gozar dunha vivenda digna e adecuada. Os poderes públicos promoverán as condicións necesarias e establecerán as normas pertinentes para facer efectivo este dereito, regulando a utilización do chan de acordo co interese xeral para impedir a especulación”.

Moitas persoas están atrapadas en hipotecas que valen máis que as súas casas. Desfiuzamentos por centos, especulación en calquera esquina, non mais comentarios.

Di o artigo 48: "Os poderes públicos promoverán as condicións para a participación libre e eficaz da mocidade no desenvolvemento político, social. económico e cultural”. As estatísticas din, con todo, que os mozos son un dos grandes perdedores da crise: a renda mediana dos españois de 18 a 24 anos caeu un 20 %; a taxa de paro entre os mozos de ata 20 anos é do 50,5 %

Imos polo artigo 50 da Constitución Española a ver o que di: "0s poderes públicos garantirán mediante pensións adecuadas e periódicamente actualizadas a suficiencia económica aos cidadáns durante a terceira idade; así mesmo e con independencia das obrigas familiares promoverán o seu benestar mediante un sistema de servlcios sociais que atenderá aos seus problemas específicos de saúde, vivenda, cultura e de ocio.”

Pero as leis de Zapatero no 2011 e Rajoy no 2013, pegáronlle un repaso ao art. 50, que o deixaron tremendo.

Collemos este artigo 50 e levámolo da man ata o 149 que é o que fala das competencias , ¿Que poderes públicos son os competentes para garantir as pensións? 0 ESTADO.

Que quere dicir isto? Que entón as pensións non as garanten nin os cotizantes nin as garante o salario diferido que están cada mes aportando os traballadoras e traballadores. As pensións as garanta o Estado.

Logo podemos pensar sin temor a equivocarnos que o recorte das pensións non é nada distinto dos recortes en sanidade ou en educación; é un problema de distribución, e o capital corre presto alí onde hai negocio. E dende logo, nas pensións hai máis negocio que en ningún sitio. Polo tanto os que están traballando hoxe e a mocidade en xeraI teñen que convencerse de que as pensións van a ser de miseria, e van esixirlles ir aforrando todo o que poidan para ir metendo os cartos en plans de pensións privados. Aí esta o negocio e esa é a estratexia.

O problema das pensións non é un problema de cotizantes. Nin o da sanidade, nin o da educación. É un problema de reparto da riqueza, é un problema de PIB, e de como se reparte.

Para o reparto da riqueza hai tres instrumentos fundamentais. Un é o traballo, outro son os impostos i outro é a seguridade social. Entón teñen que meterlle man a todo iso porque son elementos confiscatorios a prol do capital. Dende os últimos trinta anos veñen cambiando as relacions de poder a prol do capital. A renda do traballo sempre era máis alta que a do capital, e xa levamos anos que non, que a renda do capital e máis alta que a do traballo e segue aumentando, co que segue aumentando a desigualdade. E o problema de novo é a xa tan nomeada distribución da riqueza.

O capital, como os voitres, aparecen alí onde poden rapiñar e ademais axudados con todo este aparato de propaganda co que nos bombardean por todos lados prensa, televisión, Banco Central Europeo, Banco de España, Presidente da CEOE... e tamén axudaron e moito os grandes sindicatos nacionais.

Só temos un xeito de contrarrestar esta situación. E é saíndo á rúa, manifestando un dia si e outro tamén que deixen de defender os intereses do capital, e atendan ao pobo que os votou.

Que pensen os votantes do PP ou do PSOE ou do BNG ou de Podemos ou de Marea ou de calquera outro partido, que non se deixen levar polo fanatismo, que pensen no peto, que nos están fodendo, que votemos a quen votemos temos que ser críticos e non funcionar como borregos.

É necesario, moi necesario, que o vindeiro sábado poidamos encher as rúas de Ribadeo para manifestar a nosa repulsa ante o recorte do poder adquisitivo das pensións, e lembrade que GOBERNE QUEN GOBERNE, AS PENSIONS E OS SERVIZOS PUBLICOS DEFÉNDENSE.

A Constitución como nai adoptada

Soe ser normal que quen teña o control nunha relación nai-fillos sexa a nai sobre os fillos e non viceversa. De aí parto cando comezo a escoitar aquelo de 'os pais da Constitucion', como se alguén poidera ser orfo de nai ou houbera unha especie de 'Espírito Santa' feminina para a Constitución. Ou, en versión máis lixeira, como se estiveran misturados pais e nais, pero ningún deles participara como obxecto da ordenación constitucional, como pobo, que sería inexistente entón a non ser como súbdito.
Por outra banda, iso faría da Constitución, para nós, o pobo, unha especie de 'nai adoptada' a traverso dun referendo no que terían pasado gatos con lebres e que mesmo despois da adopción tería cambiado -estabilidade orzamentaria e primacía do pago da débeda por riba dos dereitos constitucionais dos cidadáns-. Por certo, cousa curiosa cando se ningunea ou mesmo aplasta ó pobo que pide cambios na 'carta magna', impedíndolle dicir nada sobre o cambio. Así, de nai adoptada, continuando coa semellanza, pasaría a ser unha figura como de 'nai bastarda', relacionada só indirectamente co pobo. Na súa redacción, a traverso de representantes designados por poderes anteriores, e na súa variación, a traverso de representantes votados por votación indirecta (e para outras funcións). Esa consideración iría a tono coa non aplicación de artigos, ignorados na vida diaria con fórmulas que 'os reservan' para cando o permitan as prioridades de quen mande no momento, despois de ser a constitución a lei que ten primacía. O mesmo pasaría coa interpreatación de dereitos por parte de a quen, non só non lle son necesarios eses dereitos por poder exercelos por outros medios, senón que mesmo pode ir en contra da xeralización dos dereitos recollidos no texto, conservando así privilexios e polo tanto, avantaxes en relación ó resto, en relación ós realmente 'súbditos'.
Aínda máis, a existencia de lagoas temporais entre constitucións antigas e moderna constitúe un período de orfandade que en teoría terían enchido as 'Leis do Movemento Nacional' e o 'Fuero de los Españoles' como a principal entre elas. É dicir, o oco tería quedado supostamente cheo coa xeralización a todo o pobo dunhas normas que unha parte moi concreta de poderes tería ditado pensando en si: as leis internas dos vencedores, para todos.
Cerrando o tema: e o rei? Pois foi metido co resto ante a reiteración da resposta nas enquisas: un referendo sobre a monarquía teríao perdido de xeito aplastante no seu momento como confesou anos despois Adolfo Suárez.
E, mentres as nais liberan ós fillos á maioría de idade, iso non se da co pobo, ó parecer, menor de idade polos séculos dos séculos. Nese caso, que tal se adoptamos outra ‘nai’?

SI QUIEREN ALGO, QUE SE PRESENTEN A LAS ELECCIONES. José María Rodríguez Díaz (2015)

    Este seis de decembro, trastoco hoxe a orde na que vou rescatando os artigos de José María para traer un no que nomea a Constitución. Por certo, un dos poucos escritos de José María en galego. Unha nota máis. No meu caso, representantes políticos dixéronme dúas veces (dous aprtidos diferentes) o que resalta José María.

José Mª, na posta da primeira pedra da Residencia de Maiores de Ribadeo

Martes, 19 de mayo de 2015

"SI QUIEREN ALGO, QUE SE PRESENTEN A LAS ELECCIONES"

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 11:41

Memorable e de triste recordo o desta frase, dirixida por un sobresaínte membro da nosa clase política, neste caso do PP, a un numeroso colectivo de veciños co gallo dunha manifestación en demanda dunha residencia de anciáns para a súa vila, Ribadeo. Unha expresión que nos da a xusta medida do que entenden por democracia os políticos do noso país. O seu autor, un alto cargo político do PP, naquel intre Xefe Territorial da Xunta de Galicia, e de cuxo nome non quero acordarme. Traducida á nosa lengua galega, a lectura desta frase ven a ser esta: Pedímosvos o voto, e en canto nos elexides mendámosvos a tomar polo cu. Esta é a burbulla na que os así chamados representantes do pobo viven pechados cunha ideoloxía na que só existe o partido.

E nós, ¡inxenuos!, que críamos que cando iamos a votar ás urnas estabamos elixindo ós nosos representantes, a aqueles que nos tiñan que escoltar e atender cando lles presentáramos as nosas carencias para darnos as solucións axeitadas. Eso era o que eles nos pregoaban. E saen agora dicindo que “se queremos algo que nos presentemos ás eleccións”. ¿Pra que fomos, entón, a votalos, nos preguntamos?

A ideología que se agacha detrás desta frase encarna unha actitude que subverte un dos principais piares nos que se debe basear a democracia. Unha expresión que manifesta e resume a ideoloxía antidemocrática que subxace no subconsciente dos nosos políticos: que eles non se senten representates nosos, senón do seu partido. Eso é o que con esta frase dixo o citado político.

E foi a través desta frase que os veciños desta pequena vila decatáronse de que para este e outros moitos políticos a chamada representatividade política dos cidadáns non existe. O triste é que o autor desta frase, e moitos outros coma el, foron os que nos tiveron gobernando ó longo de anos, e aínda nos seguen a gobernar moitos deles, non como representantes nosos, senón suplantando a nosa persona e tomando, dicen que no noso nome, acordos e decisións que só interesan ó seu partido. So miran pros cidadáns cando se achegan as eleccións.

E este é, de feito, o comportamento do PP de Ribadeo. Sae agora coa nova nos seus mitins de que eles sempre estiveron a favor da residencia de Ribadeo, e dicir, a favor do pobo de Ribadeo. Unha vez mais están a enganar a xente desta vila. Pois, apoiando a postura do seu partido no goberno, sempre se situaron en contra desta demanda dos veciños, agás algúns concelleiros do PP, encabezados por Manuel Valín, que sempre apoiaron as xustas demandas do pobo fronte a postura negativa do seu partido. Postura que a este concelleiro lle trouxo moitos problemas co seu partido. Mais agora, chegadas de novo as eleccións, o PP local cambia de pel, como o camaleón, dicindolles ós cidadáns que sempre estiveron o seu lado en demanda da residencia. O fin, París ven vale unha misa. ¡Vaia cara!

Pode que este breve comentario deixe en nós unha sensación negativa de impotencia fronte ó exercicio da política. Porque, fronte ó poder trasladado pola Constitución desde os cidadáns ós partidos, os cidadáns atopámonos sen esperanza, illados, marxinados, desarmados e sen posibilidade de poder recuperar o poder para exercelo e tomar decisións a través da nosa presencia directa nos órganos de decisión. Mais ou menos, como estaba no século XVIII o pobo francés. Pro, “tantas veces vai o cántaro a fonte que ó final rompe”, como di o refrán. Rompeuse na revolución francesa tomando o pobo o poder, e parece que pode romper, tamén, en España tres séculos despois. Aínda que en España non hai revolución sanguenta, hai movementos esperanzadores que invitan ó pobo a espertar do seu sono e a loitar pola recuperación do poder que lle foi roubado por unha mala Constitución, feita para a protección dos partidos fronte ós indefensos cidadáns e ideada para saquear España e desvalixar sistemáticamente ós seus cidadáns, mediante o control do Poder Xudicial e aforamentos e amnistías. Estamos nun ano de eleccións. ¡Hai esperanza!.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

O discurso do El Rei de onte

Non o vou comentar, só deixalo para a posterioridade e acompañalo cunha pregunta e un feito que calquera pode comprobar na web de Europa Press:
1. Ter pasaporte español e non querer prescindir del da patente de corso?
2. Se tentas copiar o discurso dende a páxina de Europa Press, non se copia máis que o inicio, e aparece un aviso de que o discurso está protexido polo dereito de copia. Erro sistemático, despiste sintomático.

Buenas noches,

 Estamos viviendo momentos muy graves para nuestra vida democrática. Y en estas circunstancias, quiero dirigirme directamente a todos los españoles. Todos hemos sido testigos de los hechos que se han ido produciendo en Cataluña, con la pretensión final de la Generalitat de que sea proclamada -ilegalmente- la independencia de Cataluña.

Desde hace ya tiempo, determinadas autoridades de Cataluña, de una manera reiterada, consciente y deliberada, han venido incumpliendo la Constitución y su Estatuto de Autonomía, que es la Ley que reconoce, protege y ampara sus instituciones históricas y su autogobierno.

Con sus decisiones han vulnerado de manera sistemática las normas aprobadas legal y legítimamente, demostrando una deslealtad inadmisible hacia los poderes del Estado. Un Estado al que, precisamente, esas autoridades representan en Cataluña.

Han quebrantado los principios democráticos de todo Estado de Derecho y han socavado la armonía y la convivencia en la propia sociedad catalana, llegando -desgraciadamente- a dividirla. Hoy la sociedad catalana está fracturada y enfrentada.

Esas autoridades han menospreciado los afectos y los sentimientos de solidaridad que han unido y unirán al conjunto de los españoles; y con su conducta irresponsable incluso pueden poner en riesgo la estabilidad económica y social de Cataluña y de toda España.

En definitiva, todo ello ha supuesto la culminación de un inaceptable intento de apropiación de las instituciones históricas de Cataluña. Esas autoridades, de una manera clara y rotunda, se han situado totalmente al margen del derecho y de la democracia. Han pretendido quebrar la unidad de España y la soberanía nacional, que es el derecho de todos los españoles a decidir democráticamente su vida en común.

Por todo ello y ante esta situación de extrema gravedad, que requiere el firme compromiso de todos con los intereses generales, es responsabilidad de los legítimos poderes del Estado asegurar el orden constitucional y el normal funcionamiento de las instituciones, la vigencia del Estado de Derecho y el autogobierno de Cataluña, basado en la Constitución y en su Estatuto de Autonomía.

Hoy quiero, además, transmitir varios mensajes a todos los españoles, particularmente a los catalanes.

A los ciudadanos de Cataluña -a todos- quiero reiterarles que desde hace décadas vivimos en un Estado democrático que ofrece las vías constitucionales para que cualquier persona pueda defender sus ideas dentro del respeto a la ley. Porque, como todos sabemos, sin ese respeto no hay convivencia democrática posible en paz y libertad, ni en Cataluña, ni en el resto de España, ni en ningún lugar del mundo. En la España constitucional y democrática, saben bien que tienen un espacio de concordia y de encuentro con todos sus conciudadanos.

Sé muy bien que en Cataluña también hay mucha preocupación y gran inquietud con la conducta de las autoridades autonómicas. A quienes así lo sienten, les digo que no están solos, ni lo estarán; que tienen todo el apoyo y la solidaridad del resto de los españoles, y la garantía absoluta de nuestro Estado de Derecho en la defensa de su libertad y de sus derechos.

Y al conjunto de los españoles, que viven con desasosiego y tristeza estos acontecimientos, les transmito un mensaje de tranquilidad, de confianza y, también, de esperanza.

Son momentos difíciles, pero los superaremos. Son momentos muy complejos, pero saldremos adelante. Porque creemos en nuestro país y nos sentimos orgullosos de lo que somos. Porque nuestros principios democráticos son fuertes, son sólidos.

Y lo son porque están basados en el deseo de millones y millones de españoles de convivir en paz y en libertad. Así hemos ido construyendo la España de las últimas décadas. Y así debemos seguir ese camino, con serenidad y con determinación. En ese camino, en esa España mejor que todos deseamos, estará también Cataluña.

Termino ya estas palabras, dirigidas a todo el pueblo español, para subrayar una vez más el firme compromiso de la Corona con la Constitución y con la democracia, mi entrega al entendimiento y la concordia entre españoles, y mi compromiso como Rey con la unidad y la permanencia de España".

A nova de Ribadeo hoxe estivo fóra

Esta foi a nova de hoxe en Ribadeo:

MANIFESTO DA CONSTITUCION DA “FEDERACION DE ASOCIACIONS GALEGAS CONTRA O RUIDO” (FAGACOR).

Un amplo número de entidades e asociacións veciñais de Galicia sensibilizadas dun xeito especial frente ao grave fenómeno de agresións acústicas que veñen padecendo milleiros de ciudadans do noso país, xuntaronse por medio dos seus representantes, no día de hoxe, para crear unha Plataforma que sirva para xuntar esforzos e que de xeito organizado poida presentarse ante a opinión pública e representar con coñecemento de causa ós afectados diante dos organismos con competencias na materia, fomentando a sensibilización solidaria da cidadanía ante este importante problema e encarreirando e sumando neste agudo conflicto as xustas demandas da sociedade ante os poderes públicos.

En efecto, os responsables das Administracións Públicas deben artellaren no mais breve plazo respostas que poñan solución a actual situación de impunidade na que se move un determinado segmento social, insensible á tortura á que someten día tras día e semana tras semana a numerosos cidadans a través das agresions acústicas que teñen a súa orixe en certos establecementos industriais que responden a unha tipoloxía variada, ainda que todos baixo o común denominador que os designa na linguaxe coloquial coma “locais de copas” e que desenvolven a súa actividade en horario nocturno de máxima sensibilidade acústica dotados de potentes sistemas de reproducción electrónica musical.

En efecto, atopámonos aquí cunha particular forma de violencia ou maltrato que atenta directamente contra os seguintes dereitos humanos dos cidadadans e que se protexen nos preceptos da Constitución que deseguido se indican:

1.- Dereito á integridade física e moral (artigo 15) e o dereito á intimidade persoal e familiar e inviolabilidade do domicilio (artigo 18). Son éstes uns dereitos que gozan dunha protección extraordinaria na propia Constitución, o que obriga aos poderes públicos a actuar en orde á súa máis rápida e eficaz defensa.
2.- Dereito á protección da saúde (artigo 43) e o dereito a disfrutar dun medio ambiente adecuado para o desenrolo da persoa e o deber de conservarlo. (artigo 45).
3.- Dereito a unha vivenda digna (artigo 47.1).
4.- Dereito á protección á infancia (artigo 39.4).
5.- Dereito á protección contra a contaminación acústica (Decreto 320/2002 e Lei 7/1997 da Xunta de Galicia e Lei 37/2003 do Estado español).
6.- Dereito á protección polas Forzas e Corpos de Seguridade do Estado (Artigo 104).

Chamamos aquí a atención sobre as expresións “buscar a compatibilidade de dereitos” ou “trátase dun conflicto ou colisión de dereitos” tan utilizadas polos responsables políticos. NON HAI TAL “COMPATIBILIDADE DE DEREITOS” NIN “CONFLICTO DE DEREITOS”, por non ser equiparables os dereitos cidadans e os intereses dos xeneradores das agresións acústicas, en especial dos titulares de establecementos de ocio nocturno: os dereitos das víctimas nunca poden ser equiparables a os intereses dos agresores. NON PODE HABER COMPATIBILIDADE ONDE HAI PURA E SIMPLEMENTE VIOLACION DE DEREITOS HUMANS RECOÑECIDOS CONSTITUCIONALMENTE: Os veciños teñen todo o dereito a non soportar as inmisións acústicas que se producen nas súas vivendas. E estes veciños víctimas son cidadans de toda condición (vellos, nenos, sans, enfermos, traballadores que necesitan descansar, estudantes que precisan estudar...) que teñen dereito a non ser torturados no seu propio domicilio.

Xa que logo, argumentar (como fan algúns responsables políticos) sobre a necesidade de “compatibilizar” ou “conciliar” os dereitos dos veciños e os intereses dos titulares de establecementos de copas nocturnos -protagonistas dunha das principais fontes de contaminación acústica que se está a padecer na actualidade na nosa sociedade-, é sofistico e demagóxico e pode conducir a situacións propias da prevaricación omisiva.

Compre suliñar que o tan falado “dereito ao ocio” non é distinto ao “dereito ao descanso”: Son a mesma cousa: En efecto, trátase do dereito a dispoñer do tempo libre, do ocio, ben descansando, durmindo, lendo, facendo deporte, saíndo de copas, etc. Pero coa diferencia que o dereito ao descanso é unha necesidade esencial do ser humano merecente dunha privilexiada protección constitucional (artigo 18 da Constitución citado) que prevalece fronte outros posibles intereses (coma “saír de copas” ou o dereito á liberdade de empresa).

Ante esta inxusta situación os constituintes da “FEDERACION DE ASOCIACIONS GALEGAS CONTRA O RUIDO” (FAGACOR) fan un chamamento aos poderes públicos para que adopten decontado as medidas necesarias conducentes aos obxetivos que deseguido se expoñen sintéticamente:

1.- As normas urbanísticas (Leis do solo, Planos de Ordenación Urbanística, etc.), deben declarar a incompatibilidade de usos dos locais nocturnos de copas cos usos residenciais do solo.
Esta prohibición debe ser absoluta para as discotecas (a considerable dimensión deste tipo de industrias fai cáseque imposible evitar as molestias e danos que produce a súa actividade á vecindade: imposible insonorización; elevado número de clientes que, inevitablemente estarán na rúa de madrugada xerando ruído, tráfico, berros, filtración de cheiros, risco de accidentes de tráfico, vandalismo na rúa, etc.).
Para outro tipo de locais (pubs, bares con música, etc,), debe establecerse unha normativa de distancias entre eles (dependendendo do ancho das rúas, altura de edificios, etc.) que evite os prexudicias efectos aditivos da súa aglomeración: aumento das inmisión acústicas, aglomeracións por milleiros de persoas na rúa en horas de descanso da veciñanaza, etc. En todo caso, ademais, a súa ubicación non poderá ser nunca nos baixos de edificios adicados a vivendas ou en edificios beirantes a outros tamén de vivendas. Estes establecementos “de copas” deben espallarse pola ciudade, co que a súa actividade resultará mais doadamente controlable e non se producirá así a situación discriminatoria entre barrios que se produce na actualidade en relación ao padecimento das agresións acústicas. Os veciños que viven nestas zonas de aglomeración saben ben da picaresca e da dificultade de imputar aos infractores a cota de responsabilidade que lles poda corresponder na comisión de infraccións (distribución do exceso de ruído, elevación do ruído de fondo, etc.). Do contrario, si se admitira a aglomeración destes establecementos, neste caso deberán ubicarse en zonas non residenciais.

2.- En canto ás inmisións de ruídos, os límites máximos que veñen establecendo polo xeral as vixentes normativas (en especial, boa parte das ordenanzas municipais) de 22 horas a 8 horas son de 30 decibelios en dormitorios e de 35 decibelios no resto da vivenda resultan insuficientes para á protección da veciñanza contra as agresións acústicas. Non entendemos como moitas veces se establece que estes límites nocturnos para as zonas docentes deben ser de 25 decibelios (¿por qué? Si a esas horas de noite-mañanciña non hai clase). Recollendo ás conclusións formuladas no “Primer Congreso Nacional Contra el Ruído” (Zaragoza, abril 2004), manifestamos que tales límites nocturnos para a totalidade dunha vivenda deben ser fixados nun nivel máximo de inmisión acústicas permitidas de 24 decibelios -24 B (A)-.
Tanto as normas autonómicas coma municipais deben recoller esta disminución do límite máximo de inmisións acústicas en domicilios.

Entendemos ademais que o control da contaminación acústica (medicións, informes sobre condicións e aillamento acústico de locais e edificios, etc.) debe ser encargado a un corpo técnico de inspectores que se cree a nivel da Comunidade Autónoma, xa que está demostrado que a homologación de empresas privadas é unha das causas dos problemas de ruido pola falta de garantías en canto a súa obxetividade á hora de facelos estudos de impacto ambiental. Ademáis as Policías Locais non gozan de plena independencia, nin contan cos medios materiais e a formación adecuada no desenrolo da súa labor dentro de cada Concello.


3.- Os actuais horarios que rixen a actividade dos locais nocturnos agravan extraordinariamente o problema da contaminación acústica: Si ésta constitúe un gravísimo problema na actualidade, non ten sentido alongalo ata altas horas da madrugada. Mentras dure a situación actual de distribución espacial deste tipo de locais nas zonas residenciais, os seus horarios de actividade deber ser reducidos esencialmente, adiantando a súa hora de peche, pois “la fijación de un horario nocturno de cierre responde a la necesidad de preservar la tranquilidad o el sosiego de la mayor parte de la ciudadanía” (Tribunal Contituciónal).
Por elo esiximos a inmediata derogación da Orde da Consellería de Xustiza e Interior de 16 de xuño de 2005 (D.O.G. de 20 de xuño) que establece uns horarios de apertura de locais notoriamente excesivos e que deroga a anterior de 14 de febreiro de 2005 (D.O.G. de 18 de febreiro). Esta norma de 14 de febreiro tamén establecía uns horarios excesivamente amplos pero que semella que eran insuficientes para certos hosteleiros. O resultado foi que ¡¡¡catro meses¡¡¡ despois é subsituida pola vixente e inadmisible Orden de 16 de xuño e que acrecenta (ainda mais) os tempos de apertura nos devanditos establecementos (ou o que é o mesmo: O tempo de tortura dos afectados).
En calquer caso estimamos imprescindible o adiantamento do peche tanto sobre os horarios vixentes da Orde de 16 de xuño de 2005 como da súa antecedente Orde de 14 de febreiro de 2005, así coma a supresión da media hora de mais que a norma concede para as noites comprendidas de xoves a domingo (unha auténtica lei do funil: son precisamente eses os únicos días que abren boa parte dos establecementos, de xeito que o que sería excepción, resulta a regla)

4.- Temos que chamar tamén a atención sobre a figura das chamadas “Zonas Acústicas Saturadas” “ZAS” (mellor acaeríalles o nome -sen eufemismos- de “Zonas Acústicas Contaminadas” -ZAC-) que se están introducindo na normativa vía Ordenanzas Municipais.
Parece que -quizais con certas excepcións-, paradoxalmente, esta figura da ZAC pode contribuir mais a agravar e consolidar a indesexable situación que están a padecer na actualidade moitos barrios e poboacións que a solucionar os problemas que debera eliminar.
En efecto:
a longa tramitación que a dita declaración de ZAS implica, provoca non impide a instalación de novas industrias de ocio nocturno nas zonas afectadas dende que tal proxecto se fai público; ainda mais: provoca unha certa aceleración na apertura de novos establecimentos;
deste xeito chégase a declaración de ZAS (o que implicará a prohibición de novos negocios de copas) cando xa non queda baixo ningún por ocupar para as ditas actividades, o que provoca, de feito a consolidación da situación de “saturación” (=“contaminación”) acústica existente.

Unha declaración de ZAS deberá implicar sempre medidas correctoras como:
a non concesión de mais licencias de locais con música na zona a declarar, dende que o proxecto se fai público;
a prohibición de subrogación das licenzas existentes;
a determinación dun límite máximo de inmisión acústica nas vivendas da ZAS de 24 decibelios;
o adiantamento dos horarios de peche: si a zona está acústicamente saturada, o lóxico e impedir que esta saturación se alongue ata altas horas da madrugada;
o establecemento de distancias mínimas entre locais con actividade musical.
E en definitiva, calquera outra medida que sexa necesaria para restablecer o nivel de ruido ós seus valores admisibles.

5.- A situación de padecemento que afecta a tantas poboacións galegas na actualidade a causa da masiva ubicación de locais de copas nocturnos con música en certas zonas non é unha catástrofe natural: hai unha causa perfectamente detectable que é a pasividade (incluso fomento nalgúns casos) das Administracións Públicas responsables fronte a unha situación dinámica que tende ao empeoramento -e non falamos de posibles, presuntas complicidades vencelladas a oscuros intereses ou das implicacións directas ou indirectas que poidera ou non haber na explotación deses locais por parte de algún político ou funcionario ou de persoas a aquél ou a éste achegados-.
Se ata aquí chegamos foi porque -por acción ou omisión- así o quixeron algúns. En efecto, o panorama actual ven caracterizado pola insolidariedade social, frívolamente propagada desde as instancias do poder político, fronte a uns padecementos que son danosos para a saúde; e que producen a desfeita da convivencia, do tecido social de barrios e poboacións enteiras e da súa calidade de vida ¿Qué é o que está a pasar con tantas zonas das nosas vilas e cidades sometidas a un trato tan degradante? Á vista está a súa progresiva desertización -ou non recuperación da poboación-, o desartellamentdo social con mudanzas constantes da veciñanza, o proceso de obsolescencia acelerada de moitos edificios por non ser rentable o seu mantemento en tales condicións, a desaparición de edificacións e lugares que conforman os sinais de indentidade dunha colectividade...

En definitiva, chegamos a unha situación que contribúe ao deterioro da democracia e ao desprestixio da “política”. Por eso afirmamos que a nosa loita contra ese novo tipo de incivismo acústico é unha loita polos dereitos fundamentais do ciudadán; é unha loita, en suma, en defensa da democracia e das liberdades a ela vencelladas.



Santiago de Compostela, a 21 de xaneiro de 2006.


ENTIDADES ASINANTES:

ASOCIACION VIGUESA CONTRA O RUIDO.
AA.VV. “O TESON” DE RIBADEO.
AA.VV. SIGÜEIRO “RESIDENCIAL” DE OROSO.
AA.VV. CRUCEIRO DE BANDOURRIO-RIVEIRA DE RIBEIRA.
PLATAFORMA VECINAL CONVIVENCIA DE BOIRO.
ASOCIACION COMPOSTELA SIN RUIDOS.
AA.VV. FONTE DO GALO-ZONA CENTRO DE VIGO.
AA.VV. CASCO VELLO DE VIGO.
FAAVV EDUARDO CHAO DE VIGO.
AA.VV. DE LA MARINA-ZONA CENTRO DE A CORUÑA.
AA.VV. DE LA ZAPATEIRA DE A CORUÑA.
FAAVV SALVADOR DE MADARIAGA DE A CORUÑA.
AA.VV. RAMON FERREIRO Y ZONA CENTRO DE LUGO.
AA.VV. DE PONTEVEDRA. (3)
FAAVV. CASTELAO DE PONTEVEDRA.
FAAVV. BOA VILA DE PONTEVEDRA.

Noticias para rir

Lic. CC BY SA 3.0, collida de Kurosawa en https://it.wikipedia.org

Noticias para rir

    Comezo o xornal polas novas locais. Son aquelas nas que confío máis, entre outras cousas porque ó coñecer mellor o terreo, podo discernir tamén mellor a súa adecuación á realidade. Coido que é comprensible.

    En cambio, hai outras novas que as tomo como unha especie de adiviñanza do que está a pasar, noticias de oportunidade interesada, nesgada ou de ocultación doutros feitos, ou sinxelamente, como motivo de sorriso. Mesmo, ás veces, de gargallada. Calquera das opcións mencionadas é mellor que montar en cólera pola desinformación procurada de múltiples xeitos, abranguendo dende elaboradas mentiras a suaves nesgos, por suposto, pasando por informacións sen comprobar, ás que, polo mero feito de ser publicadas, se lles dá carta de veracidade.

    Esta mesma mañá que escribo, unha ollada a un xornal (da mesma cabeceira que outro que hai un par de días xa me tiña chamado poderosamente a atención), fixo que me dispuxera a gastar algo de tempo en comentar. Iso, aínda que non aportaran nada novo en relación ó que titulares semellantes me fixeron pensar outras veces. Só para desafogar. Aquí quedan.

    "Os relevos nas principais casas reais europeas realízanse sen grandes polémicas". A máis de ser notición de portada nun diario aparentemente xeralista, non semanario do corazón nin cousa polo estilo, a lección está clara: non imos ser nós menos, non? Lección aprendida?

     O anterior titular está conectado con outro de poucos días atrás: "Análise de xestos da Princesa e a Casa Real". Ou con esta outra do mesmo xornal e día: "A princesa xura a Constitución e cumpre 18 anos". Descarto o comentar a primeira destas dúas, sobre os supostos xestos familiares unha cerimonia pública, que como moito darían para cotilleos dunha revista do corazón antes de pasar a elucubrar sobre quen pode ser 'M. Rajoy'. Penso na segunda: tecnicamente, a princesa primeiro ten que cumprir os 18 anos, e logo, xurar. É dicir, a Constitución non a fai maior de idade por xurala. Pero que un titular calquera ou a súa falta de exactitude non nos estrague unha boa noticia, o primeiro é o primeiro.

    Antes de saír de España, outro titular que pode resultar algo máis controvertido: "A metade do Poder Xudicial considera que a amnistía é a abolición do estado de dereito". Creo lembrar, a conta disto, que segundo esa opinión, algún día deste século debeuse abolir dito estado máis de mil veces. Pero, volvendo ó titular, significaría que a metade dos xuíces de España consideran iso. Menos mal que en subtítulo aclara: "Oito vocais conservadores do Consello Xeral do Poder Xudicial (...)", que son algo menos que a metade dos xuíces españois. En realidade, tamén algo menos da metade dos 17 membros do consello. Asemade, ‘non sae’ na noticia que son un grupo de xuíces conservadores, axudados no seu nomeamento polas mesmas forzas políticas que están a loitar por terra, mar e aire contra esa mesma amnistía (non contra outras) ou mesmo contra conversas políticas con ‘esa xente’ a amnistiar. Tampouco se aclara como é que se manifesta unha oposición (política dun poder que non é lexislativo, teoricamente independentes ambos entre si) antes de coñecer a lei. [Nota posterior: Un par de días despois, sen publicar este texto, coa declaración aprobada polo CXPX e algún apuntamento máis, a realidade posterior evidentemente foi cambiando, pero non a manifestada daquela.]

    Como se di, nunha versión diferente de algo que citei antes, non deixes que a realidade te fastidie un bo titular...

    Sen saír da sección ‘España’ do mesmo exemplar do xornal, teriamos máis casos a citar. E na sección internacional, poderiamos atopar máis atención e credibilidade a un gran que poda ter Netanyahu que a morte dunha decena de palestinos, irrelevante ante os centenares de mortos diarios en Gaza. Pero coa desculpa de que isto se alonga moito, queda polo momento.

    Por certo, non estou moi seguro de que a raíz desta nota que estás a ler (permite que te fale de ti, ó fin levamos xa un rato xuntos) algunha intelixencia artificial colla as afirmacións dos titulares que usei e vexa nestas liñas, pola súa cita, outra confirmación máis do que din... c'est la vie!

16 árbores, 25 comercios, e (por outra banda), moitos euros

Xa hai nova do éxito certo do mercado da Inmaculada Constitución antes de rematar, non sexa que non nos foramos enterar e se perdera unha oportunidade máis de facer propaganda, que estas cousas necesitan comunicación, non coma outras, que aínda que durman os papeis sen contestar pola casa do concello, non pasa nada.
Esta tempada, a máis do mercado, anunciado directamente polo concello, vai o anuncio de 13 000 € de convenio con ACISA, e máis doutros 7 000 € de financiación exclusivamente do concello para o alumeado de Nadal. Non sei se terá algo que ver niso (o lixeiro aumento de contribución do concello para espolear as vendas) o que o ex-xefe de ACISA sexa agora un opositor no salón de plenos. De calquera xeito, coido que hai unha nova relacionada coa animación das vendas que non foi patrocinada nin polo concello nin por ACISA á que se debera prestar máis atención por máis dun motivo.
A nova é que 16 árbores da avda. de Galicia foron engalanados a raíz da iniciativa dalgúns comerciantes (que chegaron a convencer a 25 comercios), sen participación do concello (máis que para a autorización) nin de ACISA (para nada). Cóidoo porque significa unha iniciativa novidosa, sen gasto de mantemento (son adornos, non gasta electricidade) e o xerme doutro tipo de asociación comercial fóra da estrutura actual de ACISA (web en mantemento segundo parece dende abril).
Non penso en que se vaia constituír outra asociación xa, senón máis ben en que o alumeado de Nadal e engalanamento de rúas ten máis desenvolvemento na zona peonil, e mesmo o mercado da Inmaculada Constitución atrae á xente cara ó parque e zonas limítrofes (zona peonil), co que a iniciativa constituiría unha especie de sistema de defensa dos comerciantes dunha zona que se pode ver relegada polas circunstancias. Sistema de defensa, polo que se ve, con menos aportación pública que o institucional.
Deixo unha mostra de fotos tomadas hoxe mesmo:
-Fronte ó nº 7 (dende o mercado, á esquerda)

 -Fronte á anterior, un pouco máis adiante.

 -Ó comezo da rúa, coas luces asignadas á zona en contraste:

Viva la Pepa! en Ribadeo, hoxe: 15M e folga

A Pepa, a Constitución de 1812 emanada das Cortes de Cádiz, está o luns 19 de marzo de cumpreanos. A primeira constitución / norma xeral non emanada en España de orde real. Un paso adiante que se veu abaixo ós poucos anos pola invasión que representaron os fillos de S. Luis, reclamados polas forzas reaccionarias.
Hoxe, domingo 18/3, estáse a preparar a folga xeral do 29. Convocáronna os sindicatos, pero 'sen sindicatos tamén habería folga': coido que hai que aclaralo ante o desprestixio sindical, aproveitado para atacar a folga. Con sindicatos ou sen eles, debe haber folga. Houbo unha xuntanza relacionada co 15M en Ribadeo, e alí xurdiron algúns bocetos para animar o manifesto ó tempo que se preparaba unha acción máis ampla que se decidirá o próximo domingo.
Deixo escaneados os modelos:
1.Como a folga é de todos, amas de casa, labregos ou parados deben estar representados:

2.Como a cousa xurdiu nunha servilleta de papel, ó mellor non estaba de máis engadir a lenda da beira da servilleta:

3.O pensar é un primeiro momento antes da concienciación e da acción. O ter a conciencia crítica, desenchufada dos medios... :

E, polo medio, a percepción de que cos seus máis e os seus menos, o 15M segue adiante despois de 9 meses:

En fin, mentras unha lembranza: mañá, luns 19, tocaría pleno en Ribadeo. Haberáo? Agora mesmo non teño nin idea: os medios non din nada, na páxina do concello nn hai nada ... e o segundo luns de mes impar xa foi o pasado ...

Ten sentido falar de 'rei corrupto'?

Ten sentido falar de 'rei corrupto'?

   Hai pouco tempo, despois de ler un titular sobre 'a última do emérito', viume a cabeza un concurso para impulsar a estima da figura do rei entre a xente noviña: 'Qué es un rey para ti?'. E, de xeito inmediato, unha resposta acorde cos últimos tempos da monarquía: un tipo de corrupto. Hei dicir que deseguida se me foi a idea da cabeza, non tanto por autocensura -que non digo que non houbera tamén algo diso- como por razoamento: non o tiña razoado, foi algo súpeto e podía non ser así. Ten sentido falar de 'rei corrupto'?

   Ou sexa, vaiamos por partes.

   Para que quede claro de onde veu o tema, o de 'Que é un Rei para ti?' é un concurso adicado a promove a figura real entre os pícaros, concurso que se decide por unha redacción que se fai en niveis do ensino obrigatorio, e cun premio do que a parte fundamental é a visita ó rei.

   Pasemos ó título da entrada ou á resposta repentina que se me veu á cabeza. Se miramos no dicionario da RAG (non por casualidade 'Real' Academia Galega), teremos a definición de xefe soberano que herda. Soberano úsase ademais como equivalente a rei, e nas acepcións indica -dun xeito algo redundante- que é alguén ou algo que exerce a autoridade suprema, que non está subordinado ou sometido a ninguén. Ou sexa, xefe por herdanza que non ten que rendir contas nin a Deus. Algo diso recolle a constitución española cando di no artigo 56.3 que 'a persoa do rei é inviolable' e ademais, 'non está suxeita a responsabilidade'. Traducido a linguaxe normal é algo así como que o rei pode ser irresponsable e nin por esas poderlle chistar ninguén. Pola constitución, pode haber outro tipo de axustes legais, pero polo visto durante anos, esa interpretación campa polos seus respectos.

   En canto a 'corrupto', o dicionario di que é algo que se botou a perder, mesmo moralmente, que alterou a súa natureza ou que perdeu a súa forma orixinal. Para o caso que nos ocupa, a natureza  pode dicirse que cambiou no caso da abdicación, pero curiosamente séguese a tratar de 'rei emérito', co que o cambio real debeu ser pequeno, e ségueselle a tratar como antes, logo o cambio de natureza foi un espellismo. En canto ó de botado a perder... pérdese algo que se ten, pero se nunca se tivo responsabilidade, entón non ten por que importar a perda. 

   É dicir, definicións en man, non parece que se lle poda chamar corrupto ó rei, se non é responsable de si mesmo.

   Poderíamos distinguir entre 'cargo' e 'persoa', o cargo de ser rei e a persoa que é rei. O cargo nace máis ou menos definido, e ata que non desapareza ou se cambie a definición, non hai máis que falar. Unha persoa pode corromperse, pero para o rei, polo seu cargo, sen responsabilidade, é indiferente a corrupción -como por outra parte se está a demostrar día tras día-. Logo non, estaba equivocado, ó rei non se lle pode chamar corrupto.

   Coido que estou na liña de votación correcta, que diría Mario Vargas Llosa, pois o que se anda a decidir non é se o rei é corrupto ou non, senón se se pode facer algo con iso. E están a decidir que non, que non se pode. Facer nada. Saqueime un peso de encima.

EL PODER Y LOS PARTIDOS POLÍTICOS (II). José María Rodríguez Díaz (2009)

    Continuación da primeira parte. E de actualidade hoxe, comezando polo último parágrafo: "(...) refuerce el poder de la sociedad y la participación de los ciudadanos en la vida política"

Viernes, 23 de octubre de 2009

EL PODER Y LOS PARTIDOS POLÍTICOS (II)

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 22:29

La aparente calma que se respira estos días en la vida social y política de Ribadeo, ocupada por temas de menor entidad, me permiten dirigir mi atención a hacia otros eventos que en estos momentos se están viviendo en la vida política nacional.

Desde que en la corta historia de la democracia española se ha descubierto que la política es el camino ideal para alcanzar la riqueza de la forma más fácil y en el tiempo más corto son muchos los candidatos a conseguir el poder y a vivir toda su vida de la política. La participación en esta competición está regulada por unas normas estrictas dictadas por los propios partidos políticos que se arrogan el privilegio de elegir y presentar a los candidatos que a ellos les interesan. Hasta tal punto los partidos se reservan el “derecho de admisión” que, mientras andan siempre a la greña entre ellos por cualquier nimiedad, se ponen todos de acuerdo en su condena contra el transfuguismo de sus militantes para que, “prietas las filas”, se ciñan y obedezcan ciegamente al partido e impedir así las iniciativas privadas y las disidencias aunque estas tengan por objeto un mejor servicio a la sociedad. Es así como los partidos, usurpando los derechos del pueblo a poder delegar libre y directamente a quien mejor le parezca el poder que le otorga la Constitución, se han convertido en dictaduras que imponen al pueblo su voluntad y a cuya sombra prolifera los chorizos y mafias que inundan todo de corrupción. En ellos brotan y florecen esos pijos engominados, profesionales de la delincuencia, que practican el soborno y el robo, el tráfico de influencias y el cohecho, la prevaricación y el trinque, desvalijando las cajas públicas, como en el caso Gürtel, contaminando con su purulento virus a toda la sociedad, y hasta a las propias instituciones del Estado, como en el caso Faisán, el de los chivatazos a los terroristas. Casos tan repetidos en nuestra breve historia democrática que llegan a producir anestesia en el sentido ético de los ciudadanos generando una crisis moral que impregna a toda la sociedad, como si la política y la corrupción fueran la misma cosa. Es así como los partidos, a través de las listas cerradas y de la disciplina de partido, ejercen su poder opresor sobre la sociedad y sobre los poderes del Estado. Todo muy español. Pero, ¿tiene remedio esta situación?

Una situación que no es ajena al dudoso concepto de representatividad que subyace en la actual Ley Electoral, cuyo cambio muchos demandan. Amparados en ella los partidos políticos defienden la tesis de que los representantes políticos elegidos en las urnas adquieren libertad total para tomar decisiones y gobernar según sus criterios, independientemente del sentir general, llegando así a la toma de decisiones en contra del sentir mayoritario del pueblo. Recuérdese, sino, la decisión de la adhesión de España a la guerra de Irak, hecha en contra del sentir general de los españoles. En contra de esta tesis están los que piensan que la verdadera representatividad debe entenderse como un reflejo real del deseo y de la voluntad de las mayorías ciudadanas, consecuencia de la elección directa de sus representantes, único medio para llegar a una verdadera democracia, olvidando los viejos conceptos de derechas y de izquierdas en que actualmente se mueve.

Es hora de devolver al pueblo el poder que le otorga la Constitución para poder elegir libremente a sus representantes y ejercer del control necesario sobre los políticos para evitar estas situaciones. Para ello se hace necesario potenciar la puesta en marcha de ciertos requisitos indispensables a través de una nueva Ley Electoral para atajar este virus que está destruyendo la democracia.

Una Ley Electoral que posibilite una relación libre y directa entre los electores y los elegidos, que potencie el control sobre el ejercicio del poder por parte de la sociedad y del ordenamiento jurídico independiente para evitar la repetición de casos como los de Filesa antes o Gürtel ahora, que regule la temporalidad de la duración de los cargos, sabiendo que la prolongada permanencia en los mismos conduce con frecuencia a la corrupción, que potencie la libertad e independencia de los medios de difusión para ejercer libremente la crítica contra la inmunidad del poder, y que, entre otras cosas, refuerce el poder de la sociedad y la participación de los ciudadanos en la vida política.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.