O que non din sobre ALCOA. Pablo Mosquera Mata

Sei de certo que o que a continuación publico é "políticamente incorrecto" pero débome á miña conciencia de profesor de Saúde Pública na UPV.

O que non din sobre ALCOA

O diario nacional de máxima tirada en España, "El País", publicaba o 17 de marzo do 2010, un artigo titulado "Un estudo confirma contaminación por flúor preto de Alcoa". Nun radio de polo menos tres quilómetros a empresa con sé en Pensilvania e factoría aluminera entre San Ciprián e Xove, emitía partículas con alto contido en flúor. A Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galicia (ADEGA) confirmaba o resultado dos estudos levados a cabo pola Universidade Compostelana. Pero non era a primeira vez nin a última. E é que o 9 de abril de 1979, hai unha reunión no Goberno Civil de Lugo coa asistencia de Eduardo Fernández Combarro, o Secretario Xeral, Delegado de Industria, Corporación Municipal de Xove, Confraría de pescadores de San Cibrao e altos cargos de Alúmina-Alumio, para poñer en funcionamento as medidas correctoras anticontaminación. É dicir, antes da inauguración da planta en 1980 hai preocupación e compromiso en relación aos cambios sobre o medio ambiente.
O que está escrito pode lerse e queda... En outubro de 1987 hai un movemento socio político en defensa da planta transformadora de aluminio ante a noticia da posta en marcha doutra planta no País Vasco, pero non se perdan o comunicado dos axentes sociais: "si Galicia soporta industrias altamente contaminantes como Aluminio Español, etc., debe terse a cambio algunha partida dos produtos obtidos nelas".
Máis recente, o 28 de xullo do pasado 2018, Ecologistas en Acción colocaron unha das súas 43 bandeiras negras ao Complexo de ALCOA POR CONTAMINACIÓN E MALA XESTIÓN AMBIENTAL. Por certo, non era a primeira vez que gañaban tal "galardón". Pero o publicado era "aglaiante": "Alcoa desfixo por completo unha zona costera de gran valor ecolóxico". "Os verquidos de sosa caústica están afectando á saúde das persoas e á contorna mariña". Avisábannos de algo que hoxe máis que nunca debería preocuparnos tanto ou máis que os custes energéticos da empresa: "o risco medioambiental que supón a acumulación de residuos tóxicos xerados no proceso de produción, lodos vermellos que se están acumulando nunha balsa de grandes dimensións".
Hai medo para dar argumentos que faciliten a deslocalización. Así se manifesta o médico Laureano López da coordinadora ecologista de Asturias, a mesma que recibe fotos de operarios de Alcoa con denuncias de irregularidades que impactan no medio ambiente, pero esixindo que non as fagan públicas por medo a perder o posto de traballo. Mentres tanto, convén lerse o informe realizado o pasado ano 2018, por vez primeira, polo Grupo Español do Cancro de Pulmón, formado por 463 expertos, e que debuxou por vez primeira o MAPA DO CANCRO DE PULMÓN EN ESPAÑA.
E agora, logo de todo o que nos deron entre traballo e contaminación integral -terra, mar e aire- din que se van e poñen como desculpa o prezo da enerxía, esa mesma que pagamos os fogares a prezos insostibles para o poder adquisitivo das xentes.

Nota de prensa da Plataforma pro residencia de maiores de Ribadeo

 

Plataforma pro residencia de maiores de Ribadeo

Nota de prensa

   Dende a Plataforma pro Residencia de Maiores de Ribadeo, rematando as nosas actividades, queremos informar de que tras as xestións realizadas pola plataforma para a consecución e posta en funcionamento da Residencia de Maiores, quedaba un remanente de caixa de 664 €.

   Por común acordo dos integrantes da plataforma, e tendo en conta o mandato recibido dos doantes, este verán puxémonos en contacto con membros da Asociación Española contra o Cancro en Ribadeo, e o remanente foi transferido a dita asociación, que agradeceu á súa vez a entrega por medio dunha carta da Presidenta da súa Xunta Provincial.

   Aproveitamos este comunicado para concluír agradecendo, de novo, a todas as persoas e entidades que colaboraron no traballo colectivo, que supuxo o lograr a nova residencia, así como para lembrar a José María Rodríguez Díaz, que non a chegou a ver funcionando e sen quen non se tería levado a cabo.

   En Ribadeo, a vinteseis de outubro de 2021.

Cancro

Adxunto a lista de premios do sorteo a Asociación Española Contra o Cancro, realizados o pasado día 7 en Ribadeo. Premios que se poden ver na antiga Casa Maseda, R/ Villafranca del Bierzo nº2

Candido Pazó

Actuou anoite no cine teatro e convenceu ante unha entrada da metade de público. Tratábase do colofón das xornadas de tapeo desta tempada. Pola mañá houbo marcha a favor da Asociación Española contra o Cancro, e tamén a segunda sesión de iniciación ó atletismo. Por agora non se move moito, despois do mítin do venres, a campaña electoral, aínda que o pobo está de exposición carteleira. Comparación de programas non se fai moito, tanto porque aínda non se coñecen (repito que PP e BNG teñen os seus programas xa en Publicado en Ribadeo) como por outras cousas, como que non se creen. Un día destes, unha comparativa dalgunha cousa dos programas.
E a parte da campaña e outras acividades que dinamizan Ribadeo, o polígono industrial comeza a marchar cunha primeira licenza de obra. Parece que despois da inauguración do polígono as cousas deberan ir máis rápido, pero é o que hai. Na foto da nova na Voz vese claramente a vocación de ampliación cara á esquerda, que parece que polo momento non vai ter lugar, pero no futuro, calquera sabe.

Nota da asociacion galega defensa sanidade publica

A Asociacion Galega para a Defensa da Sanidade Pública quere comunicar á cidadanía Galega das consecuencias para os pacientes das política de recortes e privatizacións do sistema sanitario galego postas en marcha polo goberno da Xunta

A estratexia de aforrar á conta de reducir a oferta de atención está deteriorando de xeito gradual e progresiva a todo o sistema sanitario galego: Iniciar coa paralización do Plan de Mellora de Atención Primaria que suprimiu 60 novos centros de saúde, 193 medicos ou 385 enfermeiras; os plans para reducir nun 15% os persoais de medicos; o deixar sen dereito á atención a persoas emigrantes ou que perdan o paro; a supresión de radiólogos nas urxencia dos centros comarcais; a paralización da actividade de tarde dos centros hospitalarios; o atraso e privatización na construción de hospitais como o de Vigo cuxas camas reducir nun 40% á vez que se suprimían os módulos de investigación, docencia ou tratamento avanzado do cancro; a paralización das obras de ampliación do Hospital de Pontevedra e dos plans directorios mellora dos Hospitais da Coruña, Santiago e Ourense; etc, etc.

A pesar dos esforzos de maquillar e ocultar esta situación amparándose na crise, cada vez son máis evidentes as súas graves consecuencias: Dispáranse as listas de espera que ata chegan a pechase vulnerando a legalidade e os dereitos dos enfermos; cóbranse servizos ata agora gratitos como as próteses cirúrxicas; péchanse expós enteiras de hospitais e consultas de atención primaria durante o verán ; etc.

A última vulneración ao dereito á asistencia sanitaria é a supresión pola Xerencia do Complexo Hospitalario de Ourense de 70 camas e manter outras 30 baleiras mentres que os pacientes amontóanse no Servizo de Urxencias durante días en camillas i cadeiras de rodas, para aforrar os gasto de ingresalos e tratalos nas plantas do hospital..

Non contento con isto o Sr Núñez Feijoo , ameazou nunha recente entrevista nun medio de comunicación con novas sancións aos galegos  enfermos que non acudan as citas. O PP vén avisando que logo das eleccións de Andalucía o PP quere aplicar recortes aínda máis drásticos o sistema público.

Por todo iso a nosa Asociación quere advertir sobre a necesidade de mobilizar a toda a sociedade galega en defensa do sistema sanitario público universal, accesible e gratuíto que corre o perigo de desaparecer en Galicia.

Soamente unha alianza de cidadáns e profesionais afectados por estes recortes pode aínda evitar o desastre

CREATIVIDADE VALENTE. Xosé Carlos Rodríguez Rañón

“CREATIVIDADE VALENTE”

Xosé Carlos Rodríguez Rañón

    Así se definiu o estilo singular do deseñador da Cañiza José Castro, finado recentemente dun cancro de pulmón aos 52 anos. Os seus deseños captivaron a Paz Vega ou a Sarah Jessica Parker e, segundo os que o coñeceron, era un creador incansable cun senso do humor do máis peculiar.

    Estudou en Londres, onde se adicou á alta costura colaborando con Alexander McQueen para a casa francesa Givenchy, foi o terceiro membro español da Fédération Française de la Coûture (despois de Balenciaga e Paco Rabanne) e traballou para a marca Desigual. Tamén pertencía á Asociación Española do Curtido. De feito, uns dos seus vestidos máis icónicos son os dos estampados con plumas de galiña (co permiso dos animalistas ao estilo Catherine Deneuve).

    Comezou profesionalmente en Vigo para se trasladar logo a Barcelona. Ultimamente, regresara á súa casa familiar na que acondicionou un obradoiro de costura. Alí entrou en contacto de novo coa lingua galega e coa cociña, outra das súas grandes paixóns. Había pouco que obtivera o carné de conducir (unha das súas últimas teimas) e estaba a traballar no deseño dun banco-vieira para a Xunta de Galicia, obra póstuma.

Captura de pantalla de http://www.castroestudio.com/about.html

 

ALCOA, UN PROBLEMA PARA A NOSA SAÚDE. Pablo Mosquera

ALCOA, UN PROBLEMA PARA A NOSA SAÚDE

Pablo Mosquera

A incertidume que vive a factoría de Alcoa afecta a todo o legado que deixa detrás súa, incluíndo a “balsa de barros vermellos”, un depósito onde teñen rematado durante cuatro décadas todos os residuos químicos e non químicos despois de limpar a bauxita para extraer alúmina. Esta alúmina introdúcese en cubas electrolíticas que a transforman en aluminio líquido que se leva ós fornos de fundición para crear aluminio primario.

O transporte destes lodos faise en camión por unha estrada local que acusa xa os anos de idas e vidas destes transportes e a súa carga. A zona está cuberta dunha capa de arxilla vermella que en días de vento soe expandirse por todo o lugar, contaminando as parcelas privadas a máis de ocasionar molestias nas mucosas. 

Agora, e en previsión dun aumento na produción, a idea é ampliar a balsa para aumentar o almacenamento. “Claro que hai auga nesa balsa de barros, pero é augua procedente da chuvia e de regatos que van a parar alí”. “Esa auga é bombeada a uns depósitos para ser tratada e enviada ó mar a través dun emisario”.

O comité de Alcoa San Cibrao ten informado de que a Consellería de Sanidade catalogou a balsa de barros vermellos (Depósito de barros rojos, DBR) dA Mariña como “residuo perigoso”, polo que agora urxe á compañía a facer inversións para su ampliación.

Nun comunicado, o comité insta a que, á espera do trámite medioambiental, Alcoa aprobe “de forma urxente” a inversión do proxecto de ampliación do DBR ate a cota de 104 metros, catro máis da actual. Esta solicitude do comité procura “comezar de inmediato coa contratación das empresas concesionarias da obra e o acopio de materiais e maquinaria”.

Asociación pola Defensa Ecoloxista de Galicia: “O complexo de San Cibrao é dos complexos químico-industriais máis contaminantes de Galiza e dos que maior pegada teñen sobre o clima polas emisións e os enormes consumos de enerxía que demanda. Consume máis de 3700 GWh/ano de electricidade, o que equivale aproximadamente ao 20% parte de todo o consumo eléctrico de Galiza, ao 65% do consumo eléctrico da provincia de Lugo, e ao total do consumo eléctrico das sete principais cidades galegas. Agora, perante a desaparición da súa principal fonte de enerxía, a central térmica das Pontes, e no marco da transición cara a unha economía descarbonizada, as necesidades enerxéticas de Alcoa terán que ser satisfeitas a partir de enerxías renovables, o cal volvería a condicionar por completo o deseño do futuro sistema enerxético galego e español. Cantos montes, chairas e vales máis teríamos que ocupar con parques eólicos e centrais hidroeléctricas para satisfacer o consumo inxente de enerxía de Alcoa?

No seu proceso de fabricación de alúmina e aluminio, emite compostos gasosos á atmosfera con efectos perniciosos sobre a saúde ambiental e humana, sendo unha das cinco industrias asentadas en Galiza que máis dióxido de carbono emite (1 098 000 tm CO2), entre outros contaminantes: CO 31 000 tm; SOx 3740 tm; NOx 165 tm; HF (fluoruros) 114 tm e 177 tm de partículas PM10, segundo o rexistro estatal PRTR1. Só na fabricación de aluminio emite á atmosfera: CO2 419000 tm; CO 20.600 tm, NOx 207 tm, SO2 3.630 tm, PFC 1,3 tm; Ni 130 kg; Flúor 111 tm , PM10 232 tm.

Non só os sindicatos deben loitar polos postos de traballo. Son ciudadanos residentes na área de influencia da contaminación industrial que verte Alcoa por tierra, mar e aire. Non teñen patente de corso para esixir présa no aumento das dimensións dunha balsa que ten ao menos dous graves problemas. Físico. A acumulación de barros que podan romper o continente e producir unha catástrofe non natural. Eu sempre poño como exemplo lembratorio o que pasou co camping de Biescas, que levaba tempo sendo un risco por esvaramento, anunciado sen o menor cambio para evitar o que sucedeu. Químico. Os compostos que verten ó medio ambiente a transformación da bauxita en alúmina e esta en aluminio.

Non logro aceptar que non se siga unha continuada vixiancia sobre o impacto do medio ambiente na saúde. A Asistencia Sanitaria é unha fonte inmensa de información epidemiolóxica. Pero a máis, os Departamentos que vixían a Saúde Pública dunha Comunidade e as súas comarcas, deben ter moi presente o efecto dos cambios medio ambientais nas enfermidades que se diagnostican e tamén nas causas de morte. Ese aumento do cancro de pulmón que por fin dará lugar a un programa de diagnóstico precoz, como se implantou ou de Próstata ou o de Colon. Aí está a resposta ás sospeitas sobre a relación entre enfermidades oncolóxicas e vertidos procedentes da factoría de ALCOA.

¿E que se pode facer desde a sociedade civil? Non só aqueles colectivos concienciados en defensa do dereito ó patrimonio ecolóxico. As asociacións cidadás deben instar ós Concellos a investigar e persoarse ante ALCOA e esixirlle una información continuada, pero tamén ante a Consellería de Sanidade da Xunta de Galicia, tanto ou máis que ese comité de empresa formado por sindicalistas ós que só parece importarlles o seu emprego e salario mentres disfrutan de privilexios e esquecen os vertidos industriais que se poden ver ou percibir en canto se sae das nosas casas. ¡A súa conduta resulta egoísta!

Pablo Mosquera Mata