20220816

25 concentración pola paz. Cada vez máis necesaria

    Non deixa de incrementarse o risco de que a guerra, as guerras, se intensifiquen. Cada vez é máis necesaira a acción pola paz para contrarestar ese incremento que parece que non ven de ningures, mais pode seguirse ata as ambicións e as intransixencias do poder, dos poderes.


 

20220813

Falando da illa Pancha en agosto de 2022

    Estes días os medios están poñendo no candeleiro a nova sobre a situación da illa Pancha, a conta non śo da súa obrigada apertura senón tamén pola confrontación feita pública entre a concesionaria, Eirobra A Mariña S.L., e o concello de Ribadeo por medio do seu representante, o alcalde. Atrás quedan sete anos de actividade de Por Nuestro Faro en defensa da illa para a comunidade, movida pero acalada ou invisibilizada moitas veces -non sempre- polos medios e o concello.

    Aproveitando o balbordo destes días, deixo abaixo a última nota de prensa do concello en relación ó tema, non sen antes facer algún pequeno comentario aclaratorio á situación.

    No comunicado de Eirobra publicado na Comarca aparece un 'acordo' entre dita entidade e a Autoridade Portuaria. De dito acordo non se sabe máis que iso: a afirmación de que o hai. Coido que o lóxico sería a súa difusión integral, para saber que pasa. Pero, mentres, se se revisa o escrito da A.P. ó Concello de Ribadeo, de 4 de agosto, difundida por este xunto cunha nota de prensa o día 5 de agosto, non se fala de 'acordo' co concesionario, senón de algo ben diferente, a 'emisión dun requerimento'. É dicir, non se trataría dun 'acordo acadado mercede á boa vontade e bo facer tanto da administración titular como da entidade concesionaria' do que se fala no comunicado de Eirobra como dunha orde administrativa reclamando o cumprimento do concesionario, segundo a A.P.

    Por outra banda, a comunicación citada da Autoridade Portuaria ven acompañada dun plano que calquera que se achegue á illa a día de hoxe, ou que mire algunhas das fotos publicadas estes días pode ver que non se corresponde coa delimitación que hai instalada na illa.

    O que ten transcendido estes días corresponde só a un dos aspectos que Por Nuestro Faro leva difundido dende hai sete anos, non tendo que ver con cousas tan fundamentais como a existencia dunha foxa séptica non legalizada.

    Por último, en todo este asunto lévanse asumido feitos que non sempre teñen por que ser reais nos termos asumidos. Poñamos por caso, a titularidade a illa, que se asume que corresponde á Autoridade Portuaria. Coido que é claro que iso significa que o titular suposto sería o estado, aínda que a xestión fora levada a cabo por unha entidade creada polo goberno. Significa iso que no ano de construción do vello faro, aló hai 150 anos, a illa xa era do Estado? Ou é que foi cedido un terreo para o uso como faro, por poñer unha alternativa? Os efectos son ben diferentes, pois neste segundo caso, cesando o uso como faro tamén tería cesado a cesión e o terreo retrotraído á entidade correspondente ou a súa herdeira. Esperemos algún día ter aclarado extremos deste tipo.

A BRIGADA DE OBRAS RETIROU HOXE VARIOS CARTEIS NA ILLA

Escrito á Autoridade Portuaria

12/08/2022

Na comunicación ponse de manifesto que os informes de control realizados pola Policía Local nos días de onte e hoxe, 11 e 12 de agosto de 2022, constatan a nula vontade do concesionario Eirobra A Mariña SL, de cumprir coa sentencia que permite o acceso pública á Illa Pancha e mais ás instrucións recibidas desa Autoridade Portuaria que foron acordadas co Concello de Ribadeo días atrás.

O rexedor advirte que "á vista dos acontecementos e co fin de non incorrer en pasividade administrativa, por parte das autoridades competentes (Autoridade Portuaria e Concello) cada un dentro da súa parcela administrativa e responsabilidade, que poden chegar a supor unha prevaricación por acción ou omisión penada no código penal".

A Alcaldía de Ribadeo resérvase o dereito, "para o caso de continuar o concesionario na actitude indicada" de dar conta á Fiscalía por desobediencia á autoridade.




20220811

CALLA, PUEBLO, CALLA. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Outro artigo co mesmo título foi escrito un ano antes. Neste caso, trátase de unha inxerencia dalgún político que pretende que os políticos teñen a exclusividade non só de participación, senón mesmo de opinión. Secuestro do pobo que non aparece só nesta circunstancia, senón, como José María apunta, en moitas máis, ninguneando o que se chama democracia. E facendo que o 'que se presenten ás eleccións' sexa unha mostra máis do engano electoral dunha eleccións que s epretenten mangonear.

Viernes, 16 de mayo de 2008

CALLA, PUEBLO, CALLA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 17:13

Los comentarios vertidos por el portavoz del PP de Ribadeo en la emisora local ‘Onda Cero’, el pasado día 12 de mayo, criticando las actuaciones de ciertas asociaciones vecinales sobre la nave en el puerto de Mirasol, no me parecieron afortunados. En ellos criticaba este portavoz la participación ciudadana en la vida pública de nuestro concejo. Opiniones relacionadas, en este caso, con el proyecto de construcción de una macro nave en el puerto de Mirasol de Ribadeo. “Para opinar ya estamos nosotros”, decía, negándoles así el derecho a opinar sobre este tema y olvidando que el verdadero protagonista de su propio destino es el pueblo, del que los políticos sólo son representantes. Unas declaraciones equivocadas, que ciertos políticos gustan de compartir, olvidando que, aunque la voz del pueblo no necesariamente represente criterios de verdad en todos los casos, en democracia ha de ser respetada.

Las democracias occidentales, como forma política de gobierno, tienen su fundamento en el principio de que el pueblo es soberano en sus decisiones y es el único depositario del poder, que lo ejerce por medio de sus representantes políticos, libremente elegidos, de acuerdo con unas normas establecidas que regulan el funcionamiento de los partidos políticos. Pero esta delegación de funciones no anula el derecho del pueblo para intervenir directamente en su destino. Pues la democracia no es votar cada cuatro años, como afirma este portavoz cuando dice que si quieren intervenir en las decisiones que se presentan a las elecciones; al contrario, la democracia es participación de la sociedad civil en la vida política.

Cuando se acercan las elecciones los políticos se desgañitan gritando: ‘Habla, pueblo, habla / habla sin temor / no dejes que nadie / apague tu voz’. Pero una vez que el pueblo ha hablado y los partidos se han hecho con el poder lo que sucede es que muchas veces, en vez de escuchar al pueblo, interpretan su mandato como un cheque en blanco para hacer su voluntad que no siempre coincide con los intereses del pueblo.

Y cuando los partidos políticos usurpan la voz del pueblo, se cae en lo que todos conocen como la ‘dictadura de los partidos’ e incumplen el contrato que con el pueblo tienen suscrito.

Sobrados ejemplos de esta actitud tenemos a lo largo de la historia en los que la voz del pueblo fue usurpada en beneficio de ciertas ideologías o de partidos políticos que usurparon la voluntad popular. Eso y no otra cosa fue lo que hizo, por ejemplo, el alcalde del PSOE de Ribadeo cuando en el pasado mandato se definió a favor del relleno de la ría, después de haberse manifestarse con el pueblo en su contra y haberse comprometido a respetarla en su programa electoral.

Con actitudes como las que ahora mantiene el portavoz del PP, receloso del protagonismo del pueblo, España no habría conocido el levantamiento del dos de mayo contra los franceses, que devolvió a la nación su dignidad. Con actitudes como esa, la revolución francesa, que proclamó los principios de libertad, igualdad y fraternidad, no hubiera existido y aún seguiríamos bajo el absolutismo.

Por ignorar la voz del pueblo que pedía otro trazado, hoy tenemos la autovía del Cantábrico alzada como una muralla que divide en dos nuestra rasa costera en Vilaselán y Piñeira y atenaza la expansión de Ribadeo.

¡Que se presenten a las elecciones!, exigía este portavoz, ignorando el derecho del pueblo a manifestar su opinión. Cuando los políticos van por senderos distintos a los del pueblo a quien representan es la calle el único recurso que le queda a la gente para expresar su voluntad. Pues el derecho del pueblo a protestar nace del hecho de ser ciudadanos y pagar los impuestos. Y quien trate de restringir los derechos y la libertad del pueblo a manifestar sus ideas y sus opiniones sobre su propio destino, como hizo el autor de estas declaraciones, está atentando contra la misma esencia de la democracia y utiliza los mismos principios del régimen anterior cuando elegía los alcaldes a dedo amparándose en la falacia de que el pueblo no estaba preparado para tomar decisiones.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Pedindo paz, un xoves máis

    Un xoves máis, paz será a palabra que leve na fronte a 24ª xuntanza que se fará hoxe diante do concello. A paz, para todos. Que berrar 'A pola paz!' non soe raro!







20220810

Entrevista en Radio Foz sobre a illa Pancha

    Deixo aquí a ligazón á entrevista realizada e eemitida por Radio Foz o día 8 de agosto de 2022 co motivo das instruccións para a liberación da entrada á illa Pancha.

Sobre a obra Ribadeo faros de Illa Pancha, por Hugo Vital Hidalgo, na Galipedia, Lic. CC BY SA 3.0

    Ver tamén 'Un paso para a liberdade da illa Pancha' ou 'As datas esquecidas no acceso á illa Pancha'

As datas esquecidas no acceso á Illa Pancha. AVV Por Nuestro Faro

Os faros de Illa Pancha, por Hugo Vital Hidalgo, na Galipedia, Lic. CC BY SA 3.0

 

As datas esquecidas no acceso á Illa Pancha

Expoñemos deseguido as datas máis significativas e os trámites, moi resumidos, do asunto do acceso á Illa Pancha polos veciños e visitantes. Non entramos aquí en outras graves irregularidades como é a falla de Estudo de Impacto Ambiental, preceptivo en Rede Natura 2000, a fosa séptica sen resolución dende agosto de 2018, o desdoblamento do proxecto, etc.

Véxanse as datas e os pasos deste proceso:

Decembro de 2103: A Autoridade Portuaria anuncia a posta en marcha do Programa « Faros de España ».

Febreiro de 2014: O proxecto da Illa Pancha chega a Ribadeo pero o Concello non informa ao vecindario.

24 de xullo de 2014 : O Concello informa favorablemente o proxecto pero non informa ao vecindario. Tampouco esixe a entrada libre, que xa era o momento para deixalo claro e non admitir nengún trámite máis sen que esto quedara sentado. Tampouco lle pon pegas ao uso exclusivo da illa para os usuarios dos apartamentos. Este é o primeiro documento do Concello en relación cun proxecto que xa levaba seis meses en Ribadeo

24 de abril de 2015 : O Sr. Alcalde de Ribadeo declara ao diario El País que o proxecto de Fomento é “un premio para Ribadeo” pese a que a porta estará pechada ao público.

30 de abril de 2015: Nace “Por Nuestro Faro” como un grupo de Facebook chegando en poucos días aos 700 afiliados. Recollida de sinaturas contra o proxecto, máis de 2600.

30 de xuño de 2015: Apróbase a concesión pola Autoridade Portuaria por vía directa, ou sexa, sen concurso público. O alcalde non di nada, o Concello non esixe o seu dereito a presentar un proxecto propio nen defende o dereito de outras empresas a concursar. O proxecto xa leva no Concello máis de un ano.

Xullo de 2015: Accións e movilizacións do colectivo Por Nuestro Faro. Manifestos baseados en Non á privatización, acceso libre a Illa Pancha.

Novembro de 2016: O Sr. Alcalde recoñece de palabra por primeira vez que o acceso a Illa Pancha debe ser libre “Esto non Grecia, as illas non se poden privatizar” (menudo desliz).

Decembro de 2017: O Concello concede a licenza de apertura dos apartamentos ca condición de que a porta da illa esteña aberta ao publico, pero este pequeno matiz non se comunica á opinión pública.

Os apartamentos empezan a dar servizo exclusivamente ás persoas que aluguen unha habitación. A porta está pechada e o Concello non se comproba se se cumplen as condicións da licenza, ou sexa, se a porta está aberta ou non.

Xuño de 2018: O Colectivo Por Nuestro Faro solicita o acceso ao expediente do proxecto. O Concello non resposta en dous meses. O colectivo Por Nuestro Faro recurre á Valedora do Pobo Galego esixindo a aplicación da Lei de Transparencia. Os apartamentos levan medio ano funcionando ca porta de acceso pechada ao público e o Concello non o comproba.

Xaneiro de 2019: O colectivo Por Nuestro Faro accede ao expediente despois de seis meses de solicitalo porque a Valedora do Pobo Galego obliga ao Concello a cumplir a lei de transparencia. O colectivo descubre por primeira vez o documento de inspección onde consta que a porta estaba aberta as duas da tarde do día 1 de decembro de 2017 (¡qué casualidade!), o que deu pe a conceder a licencia de apertura.

Abril de 2019: O colectivo Por Nuestro Faro denuncia ao Concello que a porta sigue pechada despois de verificalo repetidamente. O Concello non resposta .

Xuño de 2019: O colectivo denuncia os feitos á Fiscalía de Mondoñedo.

Setembro de 2019: A Fiscalía resposta que a porta debe estar aberta dacordo ca lexislación vixente, pero non é delicto penal e remata a sua actuación. O colectivo publica a resposta da fiscalía. A porta segue pechada.

Outubro de 2019: O Concello comunica á concesionaria que debe manter aberta a porta da illa ao acceso libre da veciñanza e visitantes, e advirtea do posible uso do decreto 144/2016 da Xunta de Galicia que o faculta para suspender a lizenza de actividade por incumplimento das condicións, pero o Concello non aplica nengunha medida eficaz e a porta segue pechada. Neste momento xa van 21 meses cos apartamentos funcionando sen que o Concello tome medidas eficaces para cumplir as condicións da licenza.

Agosto de 2021: A porta de acceso á Illa Pancha ábrese a algunas horas para o acceso á cafetería. O resto do ano segue pechada, con algunha apertura esporádica.

Agosto de 2022: A Autoridade Portuaria esixe a apertura parcial da porta da Illa en horarios controlados.

En resumen, o Concello de Ribadeo nunca esixiu a apertura da porta de acceso á Illa Pancha por iniciativa propia. Cando o fixo foi polas denuncias do colectivo Por Nuestro Faro que demostrou a flagrante ilegalidade da situación. Ainda máis, deixou que actividade seguise durante 21 meses sen comprobar o cumprimento da licenza e cando tomou algunha medida foron simples notificacións, pero non se aplicou a lei que esixe o cumplimento das licenzas con peche da actividade en caso de incumprimento grave.

20220808

EL CASTRO DE A PUMAREGA. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Un dos castros que sería incluído no libro 'Os Castros de Ribadeo'. A historia, unha das ramas de estudo de José María. Conservo a redacción de José María, dirixida á Comarca como se poderá observar, e onde foi publicado antes que no blog (o 10 de maio).

Miércoles, 14 de mayo de 2008

EL CASTRO DE A PUMAREGA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 10:06

Nadie puede dudar del alto potencial cultural y turístico que los castros ubicados en el municipio de Ribadeo pueden suponer para un concejo eminentemente turístico como es este. Despertar el interés de la gente por ellos es lo que me mueve a escribir estas líneas para darlos a conocer uno a uno. Sin embargo, llegar a excavarlos para su puesta en valor necesitaría una gran inversión de la Xunta de Galicia que, entregada a su proyecto de la Ciudad de la Cultura del Monte Gaiás, no parece dispuesta a aportar para recuperar nuestra historia y los orígenes de nuestra cultura. No hay planes para la recuperación de este patrimonio arqueológico y los castros están condenados a permanecer eternamente enterrados guardando bajo tierra los testimonios de la forma de vida de nuestros antepasados.

En una anterior ocasión me he ocupado del castro de As Grobas, por ser el más próximo a la villa de Ribadeo y, sin duda, el más importante entre los llamados castros costeros del norte de la provincia de Lugo. Las próximas actuaciones que se pretenden hacer para estudiar su puesta en valor pudieran ofrecer importantes sorpresas y datos, hasta ahora desconocidos, acerca de la cultura castreña en la costa. Es bien sabido cómo los arqueólogos, que ven mucho más en las ruinas de estos castros que los ojos de las personas corrientes, nos podrán ofrecer muchas y buenas indicaciones sobre cómo era la vida de nuestros antepasados en esta comarca que hoy habitamos nosotros.

Me he ocupado, también, a través de una breve reseña en este mismo semanario, de los castros de Fornelo, de Meirengos y de As Cárcovas señalando su ubicación y su importancia.

Continuando con la serie de los que se encuentran catalogados en nuestro concejo voy a ocuparme hoy brevemente del castro de A Pumarega. Un castro que dio origen, sin duda, al poblamiento de esa zona que más tarde, bajo la influencia de la romanización y de los suevos, daría lugar a la formación del núcleo de As Anzas que, cristianizado por los monjes del monasterio de Esperautano, ubicado en A Graña en el siglo octavo, lo convertiría en cabeza espiritual de esa comarca.

Este castro se encuentra situado en la margen derecha del Río Grande, frente al barrio de Salcedo, en las proximidades de As Anzas, término parroquial de Cubelas. El nuevo Plan de Urbanismo de Ribadeo atribuye erróneamente este castro a la parroquia de Vilausende, ignorando que la línea divisoria entre las dos parroquias no es el Río Grande, sino la pared levantada en la cumbre de la montaña, conocida con el nombre de “Parede de Santalla”, que en esa parte separa las dos jurisdicciones parroquiales, quedando el castro ubicado en la de Cubelas.

Se trata de un castro que los arqueólogos llaman de ladera por estar situado en la ladera de una montaña aprovechando un cambio en el declive de la pendiente. Es de forma concéntrica y tiene una superficie aproximada superior a una hectárea. Los arqueólogos lo sitúan entre la Edad del hierro y la romana, época del apogeo de esta cultura. Se encuentra rodeado en su parte sur por dos pronunciados fosos, con sus parapetos, uno de los cuales se prolonga en el oeste por una vaguada natural, para defenderlo de la elevada posición ventajosa que la pendiente de la montaña proporcionaba a los posibles atacantes. Por su lado este está delimitado por dos parapetos, uno muy pronunciado, sin que hoy pueda observarse ningún resto de foso en su base. Por el oeste lo ampara el pronunciado declive natural del terreno. Disfrutaba de los beneficios de un riachuelo del que se surtía la población del castro y que desemboca en el Río Grande, que corre a sus pies. En su parte sureste se observa otro muro con su foso que parece definir un ante castro dedicado al cultivo de cereales y al cuidado de los animales.

Según manifiestan los vecinos más próximos, hasta hace no muchos años este castro se encontraba en buen estado de conservación siendo visibles las paredes de sus casas circulares y era frecuente encontrarse con trozos de cerámica, y aún con piezas enteras con las cuales los niños se entretenían jugando y otras piezas propias de la cultura castreña. Su superficie, de carácter privado, se encuentra hoy poblada por eucaliptos. En la zona norte del castro pueden apreciarse los restos de varias paredes - tan finamente ejecutadas que serían la envidia de los canteros de hoy - de lo que fueron algunas de sus casas circulares, destruidas accidentalmente por el trazado de varias pistas forestales que cruzan su superifie. El castro se encuentra hoy muy afectado en su conservación tanto por las pistas forestales que lo cruzan como por la misma plantación de eucaliptos que desfiguran su suelo y alteran la estructura de sus edificaciones. Son numerosos los pequeños promontorios que se observan en su superficie, testigos mudos de lo que se esconde a flor de tierra.

El mejor camino para acercarse a visitarlo es utilizar la carretera de Reme a Vilamar. A la altura del Empalme se debe girar a la izquierda para tomar la carretera de As Anzas. Iniciada esta se toma la primera derivación a la derecha que conduce al barrio de Salcedo en donde hay un puente que cruza el Río Grande. El castro se encuentra a pocos metros después de cruzar el río.

El nombre de Pumarega, por el que es conocido el castro y todo su entorno, se deriva de la palabra latina Pōmum, término con el que se designaba de forma genérica toda clase de de árboles frutales. De esta palabra, modificada por un complemento preposicional, se deriva el romance Pumar que al añadirle el sufijo prelatino –ega, con el matiz significativo de ‘relativo a’ o ‘perteneciente a’, forma la palabra Pumarega para referirse con ella a un conjunto de árboles o plantas de la misma especie o al lugar en el que proliferan, lo mismo que Brañega o Fabega. Se trata, por otra parte, de un topónimo muy común en toda nuestra comarca con el que se denomina a un ‘prado plantado de manzanos’. Un nombre que le cuadra muy bien a ese terreno, de gran belleza paisajística, con su molino y su cárcova y su río. Un espacio muy apropiado para el cultivo de árboles frutales.

Todos estos tesoros están a la espera de su recuperación para el turismo cultural, con sus rutas, sus señalizaciones y sus talleres de interpretación. Ahora es el turno de los gestores de nuestra administración local. De ellos depende que estos tesoros no permanezcan otros dos mil años en el olvido.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Ribadeo e a sanidade

     O pasado xoves Ribadeo acollía unha vez máis unha concentración pola sanidade asistencial no pobo, e, por extensión, polo devir da sanidade galega. As fotos abaixo corresponden a esta semana, unha de Suso Fernández e o cartel de convocatoria feito polo BNG, unha máis, pero que tivo máis difusión por ser, esta vez en articular, repito, difundido polo BNG. O incremento de xente en relación a outras semanas anteriores é evidente. E a necesidade, tamén. O detonante do incremento desta semana? Que en Ribadeo quede 1 só medico en certos momentos, cando rexistra un aumento de poboación e incidencias.