20180109

Largo invierno

   Galicia es inmensamente rica. No hace falta disponer de minas, grandes industrias y alta tecnología. Nosotros, los gallegos, tenemos tres nichos de riqueza que nadie supo explotar. Una costa de más de seiscientos kilómetros. Un imponente ecosistema. Un pueblo capaz de adaptarse -señal inequívoca de inteligencia tal como la concebía Vallejo Nájera- y depositario del inmenso patrimonio cultural, costumbrista, pero sobre todo ese espacio virtual conformado por leyendas, seres mágicos, habitantes de soutos, playas, islas, caserones, campos santos, corredoiras y castros con atalayas. ¡Ah!, y una particularidad. Aquí en la costa más al norte, la vida transcurre con otro ritmo, algo que permite disfrutar mucho mejor del tiempo en medio de luces propias para ese Reino de la Lluvia que un día descubrió el gran Álvaro Cunqueiro.
   Como casi todos los soñadores, disfruto delante del animal fuego, leyendo al maestro mindoniense. Hoy, me detuve en aquella curiosa y ocurrente definición del hombre que el mágico fabulador atribuye a las diatribas entre el Justicia Draper y un Comité creado por la Cámara de los Comunes en esa Inglaterra con la que limitamos al norte, mar por medio. Nos gustaría ser "abúlicos sentimentales, amar la soledad, entre lugares ricos en aguas, por dónde vuelan aves que avisan de las horas vespertinas, mientras a lo único que tememos es a que la noche sea eterna".
   De ahí, la responsabilidad que siempre ejercieron nuestros maestros en esta Galicia mágica a la que llegaban las noticias del mundo, tarde, tamizadas por la Iglesia, y por tradición oral de mareantes que contaban, a su manera, como era el mundo dónde los buques arribaban.
   En 1942 el Boletín de la Escuela Española, publica la relación de maestros nacionales que son designados para ocupar las Escuelas Nacionales de Orientación Marítima Pesquera: Carlos Adrán Cambón-Celeiro-; Eladio Lerma Orquillas -Rinlo-; José María López Rodríguez -Escourido- José Moar Vázquez- Orol- Francisco Moisés Rivera Casás-San Ciprián- José Montero Trobo- Celeiro- . En mayo de 1943 el Boletín Oficial del Estado crea con carácter definitivo las Escuelas Nacionales de Enseñanza Primaria de Orientación Marítimo Pesquera, que serán sostenidas por el Instituto Social de la Marina, tal dicterio afecta a San Ciprián, en cuanto a los niños. Por cierto que, ya en mayo de 1936, el Pósito Marítimo Pesquero de San Ciprián, anunciaba concurso para cubrir la plaza de maestro de primera enseñanza. Se estaban dando todas las condiciones legales para disfrutar del mejor de los Maestros. Nuestro inolvidable Don Francisco. Aquel que veía en la mar, desde su galería, paisajes capaces de inspirarle para luego contarnos y enseñarnos lo que su alumno Alberto Pillado señaló como hijos de la mar y el viento.
O mestre EMILIO CEIDE VILLAR, anterior a Don Francisco Rivera, cos seus alumnos de San Cibrao, antes da fundación do grupo escolar en 1931. Trátase dunha xeración nada entre 1910 e 1915.

O próximo consistorio ribadense voltará ter 13 concelleiros

Nas eleccións de 2015, o salón de plenos de Ribadeo tivo que reformarse para dar acolida a 17 electos. Nas próximas eleccións poderá volver á antiga disposición, segundo a evolución demográfica segundo os datos do instituto galego de estatística. A falta aínda dun ano de datos, á vista da demografía ribadense, é o máis probable. Na táboa indícanse os datos ó comezo de cada ano (os últimos viron a vista a semana pasada):


A gráfica do censo de Ribadeo mantense abondo plana dende mediados do século XIX, observando o maior repunte na primeira década deste século (a ter en conta que antes os datos eran tomados por décadas, co que puido ter habido algunha variación grande que quedara enmascarada entre dúas décadas)


Ampliando a escala vertical, obtemos un detalle moito maior, e observamos que dende hai dez anos prodúcense variacións moito máis aleatorias que antes, pero con incrementos ou decrementos abondo máis pequenos.
 Algo que confirma a gráfica seguinte, a dos incrementos de poboacion anual, que pasa un pico no 2006 para convertirse en errática a partir de 2010:
Por último, unha curiosidade: a porcentaxe de mulleres matívose ata 2005 por riba do 53% (53 mulleres fronte a 47 homes) para baixar na actualidade a pouco máis do 52% (52 mulleres fronte a 48 homes):


20180108

Xeo en Ribadeo: pista, ano II

Remata de pechar a segunda tempada da pista de xeo en Ribadeo . O parque deixará xa de estar ocupado despois de ver a montaxe no seu centro dende hai un mes.
Agora, din, é cousa de botar contas. O ano pasado tivo un déficit de 12 000 €, asumidos polo concello. Este ano, segundo o xornal, os números de custe voltaron aproximadamente a reproducirse: 35 000 € aportados polo concello, máis 4 000 de ACISA para a carpa (os 35 000 € do concello non están incluídos na subvención a ACISA). O ano pasado a perda para concello foi de máis de 12 000 € (é dicir, custe efectivo para o concello). Os visitantes do pasado ano estaban cifrados en 7000, algo que se repite este ano. Este ano veremos as contas e a valoración, cousas que o pasado ano foron respectivamente negativas e positiva, segundo o concello.
Imaxe da pasada edición coa nota de prensa do concello
As contas da pista de xeo do ano ano pasado, máis ou menos, están aquí.
Montando a pista de xeo nesta edición.
--
Sobre a pista de xeo: http://ribadeando.blogspot.com.es/search?q=pista+de+xeo&max-results=20&by-date=true

20180107

E continúa o Belén!

Cos reis pasados, as festas de Nadal tocan ó fin. Nunnha continuación tradicional, os beléns de exposición aínda non serán desmontados. Non sei o da Orde Terceira, mais o da Asociación Belenista, na antiga Casa Maseda, na esquina da r/ Villafranca coa Praza de España, continuará visitable ata cousa de fin de mes. Este belén está conformado seguindo a etapa do camiño de Santiago Ribadeo-Mondoñedo, seguindo as diferentes capelas polas que pasa (non todas: está o mosteiro de S. Salvador de Lourenzá, pero non a súa igrexa, e a praza da catedral de Mondoñedo, pero non o edificio da catedral). Deixo como mostra varias fotos de capelas, tomadas por Goyi Gómez:
Capela da Virxe do Camiño
Igrexa de S. Vicente de Covelas
Igrexa de S. Xusto (Barreiros)
Praza da Catedral de Mondoñedo
Pza. da catedral de Mondoñedo, outra vista.
--
Sobre Beléns:
Nadal 2015
En Vilalba (2015)
Beléns de Ribadeo (Asoc. belenista, Orde terceira, etc)
Nadal 2013 (actuación)
Nadal 2012
Nadal 2011
Nadal 2010
Nadal 2008
O Facebook da Asociación Belenista.


20180106

Agasallo de reis: a temperie ribadense no 2017

Remato de rematalo, remato de colgalo:
A ligazón está aquí.
O mesmo, en fqribadeo.

--
Aquí, o que dicía da temperatura os anos anteriores:
En 2017
En 2016
En 2015
En 2014

20180105

Sensacionalismo meteorolóxico

Hoxe, cinco de xaneiro, o día no que desfilarán os magos, todo engano por unha causa que comezou sendo boa pero transmutouse ata chegar ó consumismo (que non ó comunismo) vía inflación, téntame sentirme tamén contaxiado de algo parello. Probo coa inflación nas novas, en algo que non é a primeira vez que aparece no blog, a temperie. Pero tamén, mantendo o esprito inicial, o atinguirme á verdade. Ben, aí vai:
Este ano xa se asegurou como o de entrada máis cálida no que levamos de século en Ribadeo. Como amosa a gráfica abaixo, por segundo día consecutivo a temperatura media no ano é a máxima secular, sobrepasando en case dous graos á máxima seguinte, 2003, que mantivo o seu trono os dous primeiros días, e que levaba xa 14 anos ostentándoo...

20180104

Resume duns cantos anos de Ribadeando

Un resume (numérico) do que leva sido o blog dende o comezo -en entradas- e dende 0 2012 -en visitas -
Só un par de consideracións e outro par de explicacións:
*o primeiro ano o blog só existiu menos da metade do mesmo.
*o número de visitas é dun contador en particular. Outros contadores, de xeito sorprendente, dan datos lixeiramente diferentes.
[] Os datos aparecen en dous conxuntos, en cantidades anuais nun, e en cantidades diarias noutro.
[] Nas gráficas, o número de visitas comeza tarde, pero a escala que lle corresponde é a da esquerda
[] As liñas de tendencia son só iso, tendencias, discutibles








20180103

Un ano máis. Covadonga Suárez, Por Nuestro Faro

UN AÑO MAS.
Este año el Defensor del Pueblo nos volvió a dar la razón, y no hubo reacción ni de Puertos ni del Concello ni de ciertos medios de comunicación gallegos. Este año nos hartamos de preguntarle al Concello por la situación en la isla Pancha sin obtener respuesta alguna. Ni los plenos, espejo de actuación de las personas que nos representan democráticamente, sirvieron para obtener la información esperada. Este año el ninguneo y la contradicción elíptica fueron la moneda común recibida por vía administrativa. Y si esos dos apartamentos funcionan o no, son finalmente viables o no, cumplen las normas requeridas por el concello (las otras ya sabemos que no) o no, nada es asunto nuestro. Ni lo que pase en (y con) la Isla Pancha. En 2017 se acabaron los derechos sobre bienes públicos, símbolos, estandartes, emblemas, y demás cursilerías, incluido el derecho a la transparencia o al pataleo, porque ese faro público ahora es oficialmente la donación que las instituciones han hecho a una empresa privada, que, sin razón alguna pero con la tolerancia de quienes dicen defender la ley, se ha embolsado de propina los terrenos colindantes a la concesión y ha cerrado la isla a cal y canto.
Cíclicamente descubrimos nuevas chapuzas y nuevas contradicciones aunque no siempre llegan a oídos de todos, pues se estrellan contra la sordina feroz que nos imponen los poderosos. Sin embargo, esta situación cada vez más estrambótica y el silencio que emana de ella, cada vez más revelador, son la evidencia de que tenemos razón, y que basta con arañar un poco la piel del proyecto estrella para ir destapando las fisuras que nadie en las alturas quiere ver.
Por ello, después de haber sufrido el desprecio administrativo, el silencio informativo y las agresiones personales a pie de calle, todos los actores de esta privatización deberían saber ya que nunca nos vamos a rendir, sencillamente porque la isla Pancha sigue siendo nuestra, y esa verdad inamovible restituye todos nuestros derechos. Así que seguiremos persiguiéndola y actuando en consecuencia. Pronto, muy pronto, el siguiente capítulo. Seguimos adelante. Feliz año nuevo y renovado 2018.
Foto de Suso Fernández