20230103

Por Nuestro Faro pide que o faro sexa declarado BIC. Nota de prensa


Nota de prensa

Por Nuestro Faro pide que o faro sexa declarado BIC

A asociación de veciños «Por Nuestro Faro» dirixiuse hoxe ao Concello de Ribadeo para pedir que se inicien os trámites para que certas partes do faro de Illa Pancha sexan declaradas Bens de Interese Cultural (BIC). En efecto, sabemos da existencia de distintos documentos onde se asegura que a escaleira de caracol e o balcón circular da lanterna serían pezas construídas nas Antigas Forxas Artesanais de Sargadelos, a principios do século XX. Por esta razón «propoñemos que o Concello de Ribadeo inicie os trámites correspondentes para que ditos elementos sexan declarados Bens de Interese Cultural de acordo coa lexislación vixente e as competencias exclusivas dá Xunta de Galicia na materia», se así son recoñecidos.

Neste caso «a súa relevancia cultural e social estaría fora de toda discusión e a súa contemplación e estudo non debera quedar restrinxida aos usuarios dos apartamentos turísticos actualmente concedidos -estimamos que de forma irregular- a unha empresa privada para ou seu lucro e interese particular. Trátase polo tanto dun dereito dos veciños e visitantes conculcado polo procedemento que conduciu á privatización do Faro e da Illa Pancha sen un estudo polo miúdo dous antecedentes históricos e culturais deste equipamento e que debe ser restituído para que as persoas interesadas poidan visitar estas pezas da arquitectura tradicional galega sen máis limitacións que as establecidas pola normativa vixente.»

Doutra banda, queremos subliñar que, tras a entrega dun ben destas características en propia man a un particular fai xa case 8 anos, sería inexplicable que o Concello de Ribadeo, competente para iniciar os trámites correspondentes, insistise nesta omisión, aínda que a resolución final sexa competencia da Xunta de Galicia. 

Asociación de Veciños «Por Nuestro Faro»

--

Entrevistas na radio sobre o tema:

Cope Ribadeo, Evaristo Lombardero (a partir do min. 36, segundo 17)

Radio Voz, Covadonga Suárez

20230102

RIBADEO Y SU RÍA. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Momentos do berro 'ría si, nave non!, adornados por José María en torno a nosa ría de Ribadeo.

Miércoles, 30 de julio de 2008

RIBADEO Y SU RÍA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 21:25

El insigne pintor paisajista gallego, M. Paz Camps, en un alarde de exuberante imaginación plasmada en uno de sus lienzos, interpreta la formación de las rías gallegas acudiendo a la inspiración de las musas que guían sus pinceles. Cuando Dios acabó de modelar el mundo -imagina el pintor– lo cogió apoyando su mano en la costa gallega y lo lanzó al espacio para que ocupara su sitio en el cosmos. Al hacerlo quedaron marcadas en él las huellas de sus dedos formando así las cinco principales rías gallegas, un patrimonio exclusivo de Galicia, donde la riqueza se da cita con la belleza.

Así fue como nació nuestra ría, según la imaginación del pintor. Una ría que sería utilizada a lo largo de los siglos como fuente de subsistencia de los ribereños dando así origen a las comunidades que se asentaron en sus orillas y que más tarde utilizarían como medio de transporte en sus relaciones comerciales con otros pueblos.

Su gran época de esplendor comercial tuvo lugar en los siglos XVIII y XIX cuando llegó a tener una flota de unos setenta navíos de altura y cabotaje que recorrían todos los mares del mundo, desde Riga hasta América, importando y exportando mercancías y pasaje. Una época de esplendor en la que fue respetada, tanto por los ribereños que se alimentaban de ella como por los que la utilizaban para el comercio. Y este fue el maravilloso legado, virgen e impoluto, que nos transmitieron nuestros antepasados y que hoy nosotros, ciegos e insensibles, nos empeñamos en destruir con nuestro equivocado concepto de progreso y desarrollo o guiados por intereses bastardos.

Pues, desde el último cuarto del siglo pasado, se dio comienzo a una lenta pero continuada serie de actuaciones destinadas a la destrucción de la ría. Una destrucción impulsada por administraciones irresponsables, dirigidas por personas ajenas a esta comarca que se creen en posesión de las mejores y más brillantes ideas. Gestores que, ante intereses y presiones ajenas y decididos a acabar con la ría, no dudan en sacrificar nuestra herencia en aras de sus intereses. Fruto de esas equivocadas decisiones son las obras de las escolleras, los grandes rellenos, la sistemática destrucción de las calas y playas de que gozaba en el entorno de Ribadeo y la proliferación de las grandes naves en sus puertos, sin hablar de las pilastras del puente. Y así, en muy pocos años y con el aplauso del PP y del PSOE local, están acabando con la belleza de una ría, respetada a lo largo de tantos siglos de historia.

Y todo este proceso destructivo fue posible gracias una amplia complicidad popular que con total pasividad asistió impasible a estos abusos, mirando hacia otro lado. Salvo raras y puntuales protestas de ciertas personas y colectivos, la ciudadanía en su conjunto, marcada por un profundo individualismo, volvió su espalda a este proceso imparable de destrucción. Ese mal endémico de la pasividad popular, fuente y origen de los abusos y de la corrupción de tantos políticos que se amparan en ella para cometer sus fechorías.

Ante el inminente peligro que hoy se cierne, una vez más, sobre la ría, con ese proyecto de construir una gran nave en el puerto de Mirasol, ¿vamos a quedarnos de brazos cruzados viendo como, personas ajenas a esta comarca y presionadas por el gran capital, destruyen la ría, nuestra principal fuente de riqueza y a la que le debemos todo lo que somos y tenemos? El pueblo tiene la palabra. Ha llegado su hora. ¿Qué es Santa Cruz, sino, sin la ría? ¿Qué es la Atalaya sin su bello paisaje sobre la ría? Y hasta el hermoso paseo del Faro no sería más que un vulgar camino cualquiera si no tuviera la ría a sus pies. Nosotros mismos, los ribereños, le somos deudores de nuestra forma de ser y de hablar, de nuestra especial idiosincrasia. La ría es el elemento que une a toda la comunidad ribereña. Hasta la misma vocación comercial de la gente de Ribadeo le es deudora a la ría, pues tuvo su origen en el gran movimiento comercial que entró por sus puertos.

Lo mismo que una cadena no puede cumplir sus objetivos si fallan los eslabones que la componen, así también, la sociedad ribereña de esta la ría no podrá defenderla si fallamos las personas que la formamos.

Vecinos de Ribadeo, de Castropol, de Figueras y de Vegadeo. Nos encontramos en un momento crucial en la defensa de nuestra ría. Ha llegado el momento de reaccionar unidos frente a las actitudes expoliadoras de la Administración responsable. Ha llegado el momento de gritar todos juntos: ¡Basta ya! ¡La ría no está en venta!-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

LOS COLETAZOS DE UNA PESADILLA, José María Rodríguez Díaz (2008)

    Un escándalo comentado por José María. A dicir que, ó final, Balbino Pérez Vacas obtivo os doce mil euros que pedía...

Sábado, 26 de julio de 2008

LOS COLETAZOS DE UNA PESADILLA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 10:27

Porque eso es lo que fue el paso por la alcaldía de Ribadeo del ex alcalde del PSOE, el Sr. Pérez Vacas. Una pesadilla de la que estamos aún recibiendo los coletazos. Cuando aún no nos habíamos recuperado del impacto recibido por la reclamación de la empresa inmobiliaria Mahía, de casi 16 millones de euros, por los perjuicios ocasionados por este concejo a su proyecto en O Costal, según ella, nos sorprende ahora la noticia de la reclamación presentada por el citado ex alcalde del PSOE que exige al concejo la suma de doce mil euros por los dos meses que estuvo sin sueldo en el concejo a causa de un acuerdo plenario que él califica de nulo.

Dos reclamaciones que hablan por si solas de la catadura de un personaje que basó su discurso electoral en gestionar nuestro patrimonio público con honestidad y austeridad. Un gestor que actuó con total desprecio al valor de nuestro dinero y dedicó sus esfuerzos a derrocharlo a manos llenas sin importarle las consecuencias. Fue con ese criterio con el que llevó adelante el escandaloso subida de sueldo de los funcionarios, el dinero derrochado en sus constantes viajes por Europa adelante para traer el ascensor de la Atalaya y sin importarle las consecuencias, el dinero invertido en las famosas estatuas de los cocos y del Marqués de Sargadelos y tantas otras actuaciones superfluas, llevando al concejo a un grave endeudamiento. Un grave endeudamiento del que ahora acusa a su socio de entonces en el gobierno, el BNG. Pero ¿quién era en aquel entonces el responsable de las arcas municipales? ¿El alcalde o el teniente de alcalde? Aquella frase famosa que tanto gustaba de pronunciar en los plenos, “¿será por dinero?”, es fiel reflejo de su actitud hacia las arcas municipales y del poco respeto que nuestro dinero le merecía.

Un mandato de cuatro años estériles que no dejaron aportación alguna, digna de mencionar, de su paso por la alcaldía. Únicamente unas arcas municipales exhaustas, lo que no es nada extraño dado lo que implicaba para el concejo su sueldo de alcalde a juzgar por lo que ahora reclama: casi cincuenta millones de pesetas durante el breve mandato, sin contar viajes ni dietas ni demás gastos de representación.

Y basa su reclamación el ex alcalde, a juzgar por lo que manifiestan los medios, en que el pleno le retiró el salario, pero no la dedicación exclusiva. Vistas así las cosas como él las plantea parece que no le sobraría razón. Pero su razonamiento encierra una sofisticada falacia. Es cierto que el pleno, que antes se lo había concedido, en vista de su ineficacia en la gestión, acordó retirarle el salario. Lo que no le quitaron fue la dedicación exclusiva porque era de su libre elección y en eso el pleno ni entró, ni se la impuso. Pudo dejarla él como lo hizo su teniente de alcalde, pero no quiso. Prefirió seguir dedicándose exclusivamente al concejo y sin sueldo, en vez de incorporarse a su puesto de trabajo anterior, como hizo el teniente de alcalde, el Sr. Suárez Barcia, que se incorporó a su puesto de trabajo en el concejo de Vegadeo. Apoya su razonamiento en que la empresa no le pudo admitir nuevamente por tener una dedicación exclusiva en el concejo. Si esto fuera verdad, ¿cómo pudo ser admitido el Sr. Suárez Barcia si estaba en las mismas condiciones que él?

Esperemos el resultado de la justicia, si es que se propone llevar hasta ella su reclamación, pues en esto tengo mis dudas. Pero, sea como sea el final de esta historia, lo que está claro es que su elección para el cargo y su paso por la alcaldía fue un pésimo negocio para Ribadeo. Una lección, que debo aplicarme a mi mismo, para que en el futuro aprendamos a ponderar mejor nuestros actos y decisiones y no cometer los mismos errores. Pues, como decía Cicerón, cuiusvis hominis est errare, nullius vero, nisi insipientes, in errore perseverare, es decir, es humano equivocarse, pero sólo los necios perseveran en el error.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

DE AQUELLOS POLVOS, ESTOS LODOS. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Un feito puntual que segue a liña de boa parte das intervencións de José María: o pelotazo inmobiliario en Ribadeo.

Domingo, 20 de julio de 2008

DE AQUELLOS POLVOS, ESTOS LODOS

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 16:06

Eso es lo que pasa cuando los gestores municipales se dejan guiar por sus ambiciones y toman frívolamente sus decisiones. Eso es lo que pasa cuando los intereses personales se sobreponen a los generales. Eso es lo que pasa cuando utilizan el poder en su propio beneficio. Y eso es lo que está pasando ahora en nuestro concejo como consecuencia de los equivocados acuerdos tomados por el alcalde anterior en su etapa de gobierno. En su empeño de promover un crecimiento urbanístico, insostenible y desordenado, dirigido a favorecer a las grandes inmobiliarias en contra de los intereses locales dio pie a una reclamación de gran envergadura que ahora nos presenta la empresa Mahía.

Una reclamación económica que la citada empresa inmobiliaria Mahía presentó en el concejo de Ribadeo por el daño sufrido por no haber podido ejecutar su programa urbanístico en la zona de O Costal, tal como el ex alcalde Pérez Vacas y su grupo de gobierno del PSOE que él presidía había pactado con ella y se había comprometido en sacar adelante mediante un acuerdo plenario. Un acuerdo plenario escandaloso y muy discutido, aprobado con sólo los cuatro votos del PSOE, la abstención del PP que así apoyaba los intereses del PSOE y de la inmobiliaria y los tres votos en contra del BNG. Y no sin que antes fuera advertido el citado ex alcalde por el portavoz del BNG, actual alcalde de Ribadeo, de su equivocada actuación. Ahora la empresa Mahía, en aplicación del aquel principio de lucrum cessans, damnum emergens, es decir, el daño sufrido por la ganancia dejada de percibir, le reclama al concejo nada menos que un total de 15 700 000 €, más de 260 millones de pesetas.

Aquel insigne alcalde del PSOE, haciendo caso omiso de las advertencias del BNG sobre el crecimiento absolutamente desproporcionado, insostenible y desordenado que sus pretensiones suponían y que la Dirección General de Urbanismo de la Xunta de Galicia tampoco iba a autorizar, siguió adelante con sus pretensiones de aprobar urbanizaciones por todo el concejo sin medir las consecuencias negativas que supondrían para los vecinos y para el propio concejo. Y para sacar adelante sus supuestos pactos secretos con las constructoras no dudó en aprobar hasta unas veinte urbanizaciones más que le imponía el PP como condición, ignorando el crecimiento ordenado del territorio y el modelo de villa y de concejo que le conviene a Ribadeo. Una operación que sonaba más a pelotazo que a otra cosa, como tantos otros que en esos momentos estaban de moda por España adelante.

Estamos ante un caso más, entre otros muchos, que este alcalde actual recibió como herencia y a los que habrá de enfrentarse en defensa de nuestros intereses.

En nuestra opinión, creemos que la empresa Mahía se equivoca de objetivo en la reclamación de sus derechos. Primero, porque la aprobación que se hizo en el pleno famoso a su favor no representa la mayoritaria voluntad popular, sino la voluntad del equipo del PSOE, ampliamente contestada por el pueblo en aquellos momentos. Segundo, porque no ignoraba esta empresa que la aprobación inicial de ese convenio urbanístico en el pleno no representaba garantía alguna para los propósitos de la empresa mientras no se produjera la aprobación definitiva. Y tercero, porque, en todo caso, no fue el pleno del concejo quien se interpuso en sus pretensiones mercantiles sino la Dirección Xeral de Urbanismo que en su Informe previo a la aprobación de este plan rechazó los convenios urbanísticos que contenía como documentos adjuntos, por lo que implicaban de dispersión de futuros núcleos urbanos por el territorio de este concejo y por lo que afectaban a suelos clasificados como de protección forestal y medio ambiental.

Son estas todas razones que la empresa Mahia conoce sobradamente y no comprendemos su internes en dirigir sus reclamaciones contra el concejo de Ribadeo. En todo caso, creemos que es al ex alcalde a quien debe pedir explicaciones por haber aprobado lo que no podía garantizar o a la Xunta de Galicia, responsable en último caso de la exclusión de estos convenios del plan de urbanismo.

Esperamos, y no nos cabe la menor duda, que el alcalde actual sabrá defender con tenacidad y constancia los intereses del concejo y de los vecinos para salvaguardar su patrimonio de las consecuencias del mal gobierno y de los supuestos pactos de su antecesor en el cargo con la empresa Mahía.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

43 biografías, non 44

    Xa me teño referido aquí ó libro 'Ribadenses destacados. 44 biografías. Séculos XIX a XXI', presentado a finais do pasado novembro. Como xa quedei con algúns dos redactores en publicar no blog as correspondentes biografías, paso antes a reseñar algunhas curiosidades do libro.

    A primeira é que non son 44 biografías, senón 43. De onde ven o erro, nin idea. Pero aí está, pode contarse. É ademais evidente, e foi dito na presentación, que cortouse o número de biografiados, deixándose fóra algún que con determinados criterios, podería ter máis méritos para estar no libro que outros que si o están.

    O número de autores chega a 18 (non 17, como se dixo nalgún momento), cun número de biografías que vai de 1 a 11 por autor. Máis da metade, cunha soa biografía, catro con dúas e outros catro con máis de dúas.

    Están biografiadas, a máis das que aparecen agrupadas en familia, 42 persoas (hai dúas entradas con dúas biografías), das que 39 son homes e tres mulleres (Manuela Barreiro, Corona González e Luz Pozo), as que ademais teñen artigos de media algo máis curtos que os dos homes.

    Do libro pode extraerse un conxunto de datos estatísticos que en gráficas, pode resumirse:

    Ordenados de máis a menos biografías (en realidade, artigos) realizadas, arriba pode verse tnto o número destas como o de páxinas de cada autor.
    Conservando a orde da gráfica primeira, nesta segunda aparece o número medio de páxinas por artigo por cada autor.
    Na terceira, preséntanse ordenadas as biografías por número de páxinas que se lle adican, o que podería usarse (pero non debe, porque inflúen máis outros factores) como criterio de importancia concedida
    Por último un resume da gráfica anterior, co número de biografías de cada extensión: unha biografía de dez páxinas, dúas de nove, etc.

    As biografías do libro (con ligazóns ás xa publicadas no blog e autores, ou, no caso de non estar publicadas aínda, de xeito espero transitorio a outras biografías correspondentes no blog, se existen, ou na Galipedia):

Dionisio Fierros Álvarez 

Xosé María López Rodríguez 

Amando Suárez Couto. Celia Castro Fernández

Benito Prieto Coussent. Celia Castro Fernández

Xesús Peña Rego (Suso Peña) 

Manuel Fernández Amor 

Primitivo Díaz Pérez 

Manuel Cortés García 

Valeriano González Abraido (Tito González) 

Carlos Álvarez Fernández Cid 

Xusto Pico de Coaña e Vinjoy 

Antonio Rodríguez del Busto 

Xosé María Alonso Trelles (El Viejo Pancho) 

Francisco Rodríguez Del Busto 

José Vicente Pérez Martínez 

Francisco Lanza Álvarez. Eduardo Gutiérrez Fernández

Gregorio Sanz García 

Eliseo Pulpeiro González 

Dionisio Gamallo Fierros 

Luz Pozo Garza 

Daniel Cortezón Álvarez. Santiago Sanjurjo Díaz

Alfredo Deaño Gamallo 

Guillermo Schulz y Schweizer 

Agustín M. Acevedo Rodríguez 

Manuel F. Reynante y Cancio 

Ubaldo Pasarón y Lastra 

Manuela Barreiro Pico 

Enrique Suárez Couto 

Antonio Rodríguez Darriba 

Enrique Otero Aenlle 

Isidoro Asensio Amor 

Segundo Moreno Barcia 

Fernando Méndez Sanjulián 

Camilo Barcia Trelles 

Leopoldo Calvo-Sotelo Bustelo 

Antonio Raymundo Ibáñez. Eduardo Gutiérrez Fernández

Familia Bengoechea 

Familia Casas 

Irmáns Moreno Ulloa 

Pedro Murias González 

Ramón González Fernández e Corona González Santos 

Familia Nistal 

Víctor Moro Rodríguez

20230101

Amplíase o Dominio Público

Imaxe collida de https://creativecommons.org, lic. CC BY 4.0

 Amplíase o Dominio Público

    Por medio do blog de Wikimedia España, asociación relacionada con Wikimedia, a matriz da Wikipedia, e polo tanto, da Galipedia (a Wikipedia en Galego, a piques de cumprir 20 anos), Commons, Wikidata, Wiktionary... todas elas wikis con interface galega e contido licenciado en xeral para ser reproducible sen máis que adxuntando a cita de onde se obtivo (lic. CC BY SA 4.0 ou semellante). Por ese medio, digo, entérome das novas obras (literarias, musicais...) que en España pasan a estar no dominio público co comezo do novo ano. Neste caso, aquelas que corresponden ós autores e autoras que morreron en 1942, e que se xuntan a aquelas outras con autores mortos antes. A confección do listado (do que pode atoparse unha versión abreviada en https://www.bne.es/redBNE/datosgob/dominiopublico/DominioPublico1942-web.xls) corre a cargo da Biblioteca Nacional de España.

    Nel hai xente como Miguel Hernández, e uns cantos galegos, incluídos Bernárdez, Manuel (1867-1942), Castillo, Pilar (1895-1942), Cora, Antonio de (1889-1942) -pode que en Ribadeo o que máis soe por mor da relación con El Progreso e a través da empresa, coa Comarca-, Fernández Mazas, Cándido (1902-1942), García Varela, Antonio (1875-1942), Pérez, Xosé (1900-1942), Portal Fradejas, José (-1942), Prado, Xabier (1874-1942), Regidor, Santiago (1866-1942), Salgado Toimil, Ramón (1883-1942), Vaamonde Lores, César (1867-1942) ou Ventín Durán, José Augusto (1884-1942).

    Que pasen as súas obras ó dominio público significa que o que é de todos medra. Coido que está claro: antes do un de xaneiro de 2023, as obras da súa autoría podían xerar dereitos ós seus descendentes ou propietarios legais doutro tipo (unha empresa que mercara os dereitos, por exemplo). Por moito que a autoría sexa inalienable, a xeración de beneficios das obras si pode ter avatares diversos e facer que ata as bibliotecas teñan que pagar un canon por ter e prestar un determinado libro. Así está a lei. A mesma lei que di que agora, as obras deses autores citados, pasa a ser de todos no sentido, por exemplo, de que son reproducibles e poden distribuírse sen pagar dereitos. Ben, en realidade, a cousa é máis complicada, e hai xeitos legais e manobras amparada neles que fan o dito papel mollado nalgúns supostos. Pero basicamente é así: ese acervo cultural que naceu na nosa sociedade, e polo tanto cun autor ou autora influído polo seu entorno social sen o que non tería lugar o parto de ditas obras, pasa a ser legalmente comunitario, despois de ter podido beneficiar ós seus autores durante a súa vida e ós seus descendentes durante os oitenta anos seguintes, se uns ou outros non venderon os dereitos antes.

    Deste xeito, con estas incorporacións, os comezos de ano non deixan de ser un respiro para un dominio público, propiedade comunitaria, que noutros aspectos se ve cada vez máis cercada, sexa pola perda de servizos, a ignorancia interesada de dereitos ou a submisión da xestión pública a intereses privados baixo diversas formas de corrupción do sistema, entre outras posibilidades.

    Benvido o ano novo!

MISTERIO RESOLTO. Xosé Carlos Rodríguez Rañón

Ana Franck na escola. Imaxe no dominio público na UE, collida de https://gl.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:AnneFrankSchoolPhoto.jpg

MISTERIO RESOLTO

Xosé Carlos Rodríguez Rañón

    Desde este ano xa se sabe quen delatou a familia de Anne Frank: Arnold van der Bergh, un notario xudeu ameazado con asasinar a súa se calaba. Non lle valeu de nada. Foi, xunto con el mesmo, trasladada a un campo nazi de exterminio e gaseada. Na Casa de Atrás, Anne Frank (acompañada polos seus pais, a súa irmá Margot, o matrimonio van Pels co seu fillo Peter e o amigo da familia e odontólogo Fritz Pfeffer) permaneceu dous anos confinada até que un 4 de agosto de 1944 foron todos descubertos. Só sobreviviría ao nazismo o seu pai, Otto, quen de volta a Holanda, trala guerra, ao que fora o seu agocho descubriu o diario da súa filla que os alemáns deixaran ciscado polo chan no rexistro da vivenda. Foi el quen se decidiu a publicalo. Quen o lea verá que non é apto só para rapaces. É máis, eles non adoitan gostar da súa lectura. Téñoo comprobado co meu alumnado durante anos. Algo así ocorre tamén co “Principiño”, outro falso clásico infanto-xuvenil que coido abondo máis acaído para adultos.

    Cando entrei nese lugar (hoxe museo) tan angosto ás beiras dunha canle de Amsterdam, percateime do duro que tivo que resultar ficar nel sen posibilidade de liscar a ningures. Moito peor que a corentena Covid que sofremos todos nós. A familia Frank era xudía de orixe alemá, mais fuxira da Alemaña nazi cara aos Países Baixos ao pouco de chegar Hitler ao poder. Cando o III Reich invadiu as chairas holandesas intentaron exilarse no Reino Unido, mais esa opción xa non puido ser.

    A vivenda está situada na parte traseira doutra en cuxo baixo comercial había un ultramariños no que o pai de Anne traballaba. Coa complicidade dos seus socios non xudeus e holandeses, foron quen de sobrevivir tantos e tantos meses. Eran eles os que lles garantían os subministros básicos e lles mantiñan o segredo, poñendo en perigo as súas propias vidas. Heroicidades altruistas que se dan en calquera guerra.

    O historiador Bas von Benda-Beckmann retoma esa historia tan dramaticamente real en “Despois do diario de Anne Frank”, traducida ao galego pola editorial Kalandraka. Nas súas pesquisas, seguiu as pegadas dos oito habitantes do reducido habitáculo desde antes da guerra até o seu tráxico final poucos meses antes de rematar o conflito bélico co suicidio de Hitler, agochado tamén el agora nun búnker máis profundo que unha tanxugueira. A saída deste libro do prelo coincide coa estrea dun filme de animación baseado no diario, unha das obras (xunto coa Biblia e o Quixote) máis traducidas de toda a historia universal da literatura.

San Silvestre Ribadeo 2022

    Onte tivo lugar una carreira emotiva e tradicional en Ribadeo, a San Silvestre. Deixo en baixo unha reportaxe gráfica, que se pode engadir a outras como a de Farruco Graña, (1, 2, 3, 4). E mentres, se queres procurar a clasificación, coa posibilidade de procurar a alguén en concreto ou unha categoría enteira: https://ccnorte.com/resultados/xxxii-san-silvestre-ribadeo-2022/san-silvestre-2010-e-anteriores/1

    A San Silvestre 2022, ó paso polo Rosa Lar: