Amosando mensaxes organizadas por data para a consulta valín. Ordenar por relevancia Amosar todas as mensaxes
Amosando mensaxes organizadas por data para a consulta valín. Ordenar por relevancia Amosar todas as mensaxes

20241021

Masóns

     Como foi anunciado, o sábado á tardiña foi presentado o libro 'Galicia y la Masonería en el siglo XIX'. Deixo unha foto do salón antes do comezo do acto, o resume e o vídeo do mesmo (falta un pouco do final), así como a ligazón á web do libro e ós datos do autor:

Vista do salón de alcaldes antes de comezar o acto.

La masonería contemplada y analizada por medio de la escrutadora y objetiva mirada de un investigador ajeno completamente a ella, como es el caso del profesor Valín, resulta algo así como una curiosa y, paradójicamente, atractiva forma de sociabilidad pluridimensional ―como, en realidad, lo ha sido, siempre, para mucha gente y a lo largo de los tres últimos siglos―, dado que encierra en sí misma toda una serie de categorías que la pueden definir, de una manera sencilla, como una optimista asociación, con una originaria e infantilmente cándida pulsión fraternalista cien por cien masculina, de profundamente comprometida y juramentada carga mutual, de reglamentada práctica de democracia interna, con una declarada ambición por ser pedagógica, familiar, tolerante, socialmente cohesionadora y en cuestiones de religión sincréticamente deísta y con un teórico corpus discursivo entre filosófico y cosmogónico explicado por medio de la gradual aprehensión de una suerte de gnóstico conocimiento que va a utilizar, con el fin entre otros de unir para siempre a sus miembros entre sí, los típicos ritos de paso, por medio de secretas, psicodramáticas e íntimas ceremonias preñadas de alegorías y crípticos símbolos, y que llega a interiorizarse en la vida del iniciado, acompañándolo y socializándolo a lo largo de toda su existencia como una suerte de reconfortante, protectora y civilizadora “religión de sustitución”. Puede decirse que esta discreta sociedad fue la primera religión secular o moderna de la historia, adelantándose e influyendo en otras tan conocidas como el liberalismo, el anarquismo y el socialismo, porque, desde su nacimiento en 1717, puede entenderse como la legítima hija primogénita del fenómeno ideológico conocido por “El Siglo de las Luces”. Representando desde entonces para la historia de la humanidad el papel de ser un importante fenómeno social “interclasista” con la utópica pretensión, claramente política, de mejorar progresivamente al mundo por medio de su pacífico, reformista, complaciente y místico apostolado; actuando como una especie de transgresora, elitista y reservada “colmena” internacional de cosmopolitas y cultos influencers creadores de un determinado y subversivo estado de opinión, desenvolviéndose, de una forma demoledoramente desestabilizadora para el rígido sistema del Antiguo Régimen, entre aquellas primitivas, aunque nada reducidas, redes sociales de la “elegante” gente formada, curiosa, abierta y, por ello, heterodoxa en cuestiones de índole política, filosófica y, obviamente, religiosa.

Con Galicia y la masonería en el siglo XIX, tanto el lector aficionado por estos “escondidos”, esotéricos y atractivos temas como el investigador académicamente profesional se van a encontrar, sorprendentemente, con un ameno libro de fácil lectura que les desvelará, además de cómo se desenvolvió y, en realidad, se desenvuelve la intrahistoria de esta “silenciosa” y oculta sociabilidad, todo un conjunto de trascendentales precedentes históricos de capital y profunda importancia para la historia universal y, obviamente, para la nacional, partiendo, desconcertadamente, del ejemplo ofrecido por un país geográfico tan esquinado como poco extenso como es Galicia. Todo un elocuente acervo de demostrativos precedentes indicadores universales de amplísima trascendencia como, por ejemplo: la utilización política y revolucionaria, demostrada por primera vez, documentalmente, en la historiografía universal, de dos logias, curiosamente gallegas, al “trabajar” estas como auténticos “partidos de vanguardia” conspirando y haciendo triunfar, gracias a su bien llevado complot clandestino, la insurrección armada de 1820 contra el cruel régimen de Fernando VII, ofreciéndole entonces al mundo un paradigma de cómo llevar a cabo, victoriosamente, una nueva técnica de golpe de Estado para subvertir aquel estatus internacional salido del Congreso de Viena en 1814; la internacionalmente adelantada experiencia de feminismo masónico llevada a cabo por una logia ubicada en pleno y retrasado medio rural gallego que se adelantó en varios años al hiramismo feminista universal de la conocida Orden Masónica Mixta Internacional-Le Droit Humain fundada en París en 1893; cómo desarrolló el masonismo gallego una directa, incansable e implacable lucha laicista contra la dogmática, omnímoda y excluyente cerrazón política y religiosa llevada a cabo por el influyente poder de la Iglesia católica; cómo se incardinó esta sociedad secreta en la conspiración del movimiento revolucionario federal español con el arquetípico ejemplo de la insurrección armada de Ferrol de octubre de 1872; cómo la masonería formó, por medio de su pedagógica enseñanza integral, a las primeras bases del importante movimiento obrero marxista de Galicia y, obviamente de España; y todo un larguísimo etcétera de reveladoras consecuencias culturales, identitarias y políticas.


20241018

Masóns en Ribadeo. Unha cita para este sábado

    Adxunto os datos da presentación dun novo libro, non na biblioteca, senón no salón dos alcaldes.


COMUNICADO DE PRENSA
 PRESENTACIÓN ESTE SÁBADO NO PAZO MUNICIPAL DE RIBADEO DO LIBRO DO PROFESOR ALBERTO VALÍN: “GALICIA Y LA MASONERÍA EN EL SIGLO XIX”.
Este sábado 19 de setembro ás 19:00 horas no Salón dos Alcaldes do Pazo do Concello de Ribadeo, Alberto Valín, profesor da Universidade de Vigo, presentará coa compaña de coñecidos mariñáns, o exalcalde e cronista oficial de Ribadeo Eduardo. Gutiérrez Fernández, o xornalista Martín Fernández Vizoso, a historiadora e doutora en Historia da Arte Celia Castro Fernandez, e o editor de EOditorial Publicaciones Antonio Andina Penabad, o libro titulado Galicia e a masonería no século XIX. Conspiración liberal, laicismo, galeguismo rexionalista e protofeminismo. 
Obra que, entre outras moitas cousas relevantes para a historia de España, así como para a de Galicia, representa un excelente exemplo de como foi a historia da masonería española desde os seus inicios ata a crise colonial de 1898. O descubrimento máis relevante desta obra foi a nova técnica de golpe de estado liberal que, en febreiro de 1820, e empregando a loxia masónica coruñesa como célula revolucionaria conspiradora, integrada por tres soldados da Mariña (dous de Viveiro, e outro de Ribadeo e, por certo , con familia con residencia este último no antigo pazo que hoxe serve de pazo municipal e onde se presentará este libro), dous asturianos e dous coruñeses, estes masóns conseguiron, coa revolución que provocaron, outorgar á historia de España a chegada do Trienio Constitucional (1820-1823), copiando esta nova técnica de golpe de estado do resto das burguesías subversivas de Europa e América do Sur. Despois deste acontecemento, este libro fálanos, por exemplo, das loitas laicistas, tanto no ámbito escolar como no ámbito político, levadas a cabo polos masóns galegos, a participación dentro da masonería dos primeiros masóns galegos como Losada Astray, Curros Enríquez, Leiras Pulpeiro, Moreno Barcia, etc. Ademais de amosar un exemplo ata agora descoñecido da masonería rural e a masonería galega tamén sendo a primeira, a nivel universal, en levar a cabo o feminismo masónico igualitario.
 https://www.eoditorial.com/profile/alberto-valin-fernandez/

 

20240620

COSAS DE RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2010)

    Reflexións varias de José María, con sombra alongada ata hoxe. Como outras veces, pódese estar ou non de acordo co autor, pero é case imposible non estalo con que, cando se escribiu o texto, a chamada de atención era necesaria.

Viernes, 24 de septiembre de 2010

COSAS DE RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 21:58

Los movimientos de la vida política de Ribadeo parece que se van cocinando a fuego lento. Los candidatos estudian sus estrategias para medirse en esta campaña que se presenta muy dura. Parece que la discreción es la nota dominante hasta ahora. Nada nuevo para comentar, salvo la incorporación del candidato del PP, el Sr. Valín Valdés, al grupo de los que van a competir en la campaña por la alcaldía. Y a la vista de los candidatos que aspiran a la alcaldía, parece que de renovación política nada de nada.

Y mientras que en el concejo de Xove se arma la marimorena por causa del ascensor para acceder a la Biblioteca y la Casa de la Cultura, fuente de discusiones y desencuentros entre los diversos partidos, aquí en Ribadeo todos parecen encantados, gobierno y oposición, con el famoso ascensor panorámico de la Atalaya, verdadero portento de modernidad, foco de atracción turística y juguete en manos de la infantil clase política. Todo un éxito rotundo este verano, con más de 16 000 pulsaciones, según el alcalde, que como no fuera movido por ángeles, supone el uso que de el hicieron 16 000 personas, como mínimo. Las estadísticas no nos dicen si fueron 16 000 turistas o residentes. Todo un éxito. Claro que hay otra forma de analizar esta llamativa estadística. Y es que esas 16 000 personas son las que tendrían que haber accedido desde el puerto al centro de la villa, o a la inversa, utilizando las calles Antonio Otero o Amando Pérez, como siempre se hizo. Lo que les hubiera permitido a los turistas recorrer más calles y admirar más casas con blasones y otros rincones del casco antiguo de la villa, y a los contribuyentes del concejo de Ribadeo ahorrarles el tener que pagarles un transporte innecesario y gravoso en estos momentos de crisis. Pero, como siempre, las cosas no siempre responden a la lógica de un análisis objetivo, sobre todo en el mundo de la política.

Y como aquí el que no corre vuela, no faltan personas espabiladas que, para promover sus negocios particulares de ocio, pretenden utilizar en su beneficio la figura de una Asociación de Vecinos, desvirtuando así los fines que le son propios a cualquier asociación de vecinos, que no debían ser otros más que la defensa de los intereses generales de los vecinos y no los intereses privados de nadie. Personas que, con una afinidad directa con el mundo de los negocios nocturnos de ocio, pretenden recabar más tolerancia en la permisividad acústica de los locales nocturnos de ocio y que se les exima del cumplimiento de los horarios de cierre. Una grave irresponsabilidad para una asociación que parece que no se ajusta a los objetivos por los que, desde hace ya tanto tiempo, se lucha, ni al sentido de las sentencias que en este terreno dimanan constantemente de los tribunales, una de ellas referida, precisamente, a Ribadeo. Pretender instalar en la sociedad la primacía del negocio sobre la sana convivencia social y utilizar para ese fin la figura de las asociaciones de vecinos, no parece ser, ni el más honesto, ni el mejor camino elegido para una sana convivencia social. Más bajo no se puede caer. Esperemos que la errónea actitud de esta asociación, caso único en España, sea compensada con la sensatez de las autoridades locales. [sobre este tema]

Otro problema, candente si los hay, para el concejo de Ribadeo son las noticias, aireadas recientemente en la prensa, sobre el estado en que se encuentra la tramitación del Plan General de Urbanismo de Ribadeo. Parece que todo el trabajo hecho ha de ser sometido a revisión. La Ley do Solo y el Plan de Ordenación del Litoral parece que se interpusieron en su buena marcha hacia la aprobación final. Hay que volver a empezar de nuevo con un revisión profunda de la redacción para adaptarla a las nuevas normas. La incidencia que tienen en el Plan, tanto la nueva normativa aprobada sobre los núcleos rurales como la incidencia de la nueva configuración que supone la aplicación del POL en la mayor parte del concejo, exigen una revisión en profundidad del trabajo hecho hasta ahora. Y supongo que tendrá que volver a pasar por una nueva exposición pública para garantizar los derechos de los afectados, dado que los cambios que exige la adaptación a las nuevas normas suponen modificaciones importantes. Todo un problema que se veía venir y del ya nos ocupamos hace tiempo en estas páginas, mientras los responsables municipales permanecían a la espera de los acontecimientos. Esperamos que las autoridades se apliquen el consejo del antiguo catecismo del P. Astete: 'Contra pereza, diligencia'.

Y no estaría demás hacer una sugerencia a las fuerzas vivas de la villa de Ribadeo. El bajo nivel de las celebraciones festivas de Santa María, la Patrona de esta villa, justifican de sobra abrir un período de reflexión, tanto a nivel municipal como popular, sobre el camino que a seguir en el futuro. Porque el pasado 'mercado' del día ocho de septiembre, -antes llamadas fiestas de la Patrona- dejaron un mal sabor de boca en todos los vecinos. El descontento fue general, salvo la oferta a los niños que, a pesar de estar alejada del centro de la villa, estuvo muy concurrida. Lo que demuestra que las atracciones no tienen porqué estar en el Campo de Santa Maria. Algo está fallando en este nuevo modelo de celebración elegido. El ombligo de la villa, que son sus parques de la Plaza de España, como un campo de refugiados se vio invadido de tiendas y carpas, y todo su espacio ocupado por vendedores ambulantes. El tradicional espacio central del parque dedicado años atrás a los conciertos de música fue desplazado para un rincón, en consonancia con el carácter secundario que hoy se le da a la música en las fiestas, para primar el sentido mercantil de la celebración sobre el festivo. Y aunque opino que las fiestas deben ser preocupación de los vecinos y no del gobierno local, no puede estar exento de responsabilidad un gobierno que se preocupa de cosas tan nimias como es la risoterapia y otras lindeces a las que nos tienen acostumbrados. Se impone una seria reflexión para encontrar el camino correcto en el futuro y conservar las mejores tradiciones, como hacen en nuestras parroquias rurales, verdaderos ejemplos de los que la villa de Ribadeo debe aprender. Importa, pues, no dormirse en los laureles, pues 'en la tardanza está el peligro', como le decía a Sancho D. Quijote en un pasaje de la inmortal obra cervantina.

José Mª Rodríguez


 

Outros Artigos de José María.

20231206

SI QUIEREN ALGO, QUE SE PRESENTEN A LAS ELECCIONES. José María Rodríguez Díaz (2015)

    Este seis de decembro, trastoco hoxe a orde na que vou rescatando os artigos de José María para traer un no que nomea a Constitución. Por certo, un dos poucos escritos de José María en galego. Unha nota máis. No meu caso, representantes políticos dixéronme dúas veces (dous aprtidos diferentes) o que resalta José María.

José Mª, na posta da primeira pedra da Residencia de Maiores de Ribadeo

Martes, 19 de mayo de 2015

"SI QUIEREN ALGO, QUE SE PRESENTEN A LAS ELECCIONES"

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 11:41

Memorable e de triste recordo o desta frase, dirixida por un sobresaínte membro da nosa clase política, neste caso do PP, a un numeroso colectivo de veciños co gallo dunha manifestación en demanda dunha residencia de anciáns para a súa vila, Ribadeo. Unha expresión que nos da a xusta medida do que entenden por democracia os políticos do noso país. O seu autor, un alto cargo político do PP, naquel intre Xefe Territorial da Xunta de Galicia, e de cuxo nome non quero acordarme. Traducida á nosa lengua galega, a lectura desta frase ven a ser esta: Pedímosvos o voto, e en canto nos elexides mendámosvos a tomar polo cu. Esta é a burbulla na que os así chamados representantes do pobo viven pechados cunha ideoloxía na que só existe o partido.

E nós, ¡inxenuos!, que críamos que cando iamos a votar ás urnas estabamos elixindo ós nosos representantes, a aqueles que nos tiñan que escoltar e atender cando lles presentáramos as nosas carencias para darnos as solucións axeitadas. Eso era o que eles nos pregoaban. E saen agora dicindo que “se queremos algo que nos presentemos ás eleccións”. ¿Pra que fomos, entón, a votalos, nos preguntamos?

A ideología que se agacha detrás desta frase encarna unha actitude que subverte un dos principais piares nos que se debe basear a democracia. Unha expresión que manifesta e resume a ideoloxía antidemocrática que subxace no subconsciente dos nosos políticos: que eles non se senten representates nosos, senón do seu partido. Eso é o que con esta frase dixo o citado político.

E foi a través desta frase que os veciños desta pequena vila decatáronse de que para este e outros moitos políticos a chamada representatividade política dos cidadáns non existe. O triste é que o autor desta frase, e moitos outros coma el, foron os que nos tiveron gobernando ó longo de anos, e aínda nos seguen a gobernar moitos deles, non como representantes nosos, senón suplantando a nosa persona e tomando, dicen que no noso nome, acordos e decisións que só interesan ó seu partido. So miran pros cidadáns cando se achegan as eleccións.

E este é, de feito, o comportamento do PP de Ribadeo. Sae agora coa nova nos seus mitins de que eles sempre estiveron a favor da residencia de Ribadeo, e dicir, a favor do pobo de Ribadeo. Unha vez mais están a enganar a xente desta vila. Pois, apoiando a postura do seu partido no goberno, sempre se situaron en contra desta demanda dos veciños, agás algúns concelleiros do PP, encabezados por Manuel Valín, que sempre apoiaron as xustas demandas do pobo fronte a postura negativa do seu partido. Postura que a este concelleiro lle trouxo moitos problemas co seu partido. Mais agora, chegadas de novo as eleccións, o PP local cambia de pel, como o camaleón, dicindolles ós cidadáns que sempre estiveron o seu lado en demanda da residencia. O fin, París ven vale unha misa. ¡Vaia cara!

Pode que este breve comentario deixe en nós unha sensación negativa de impotencia fronte ó exercicio da política. Porque, fronte ó poder trasladado pola Constitución desde os cidadáns ós partidos, os cidadáns atopámonos sen esperanza, illados, marxinados, desarmados e sen posibilidade de poder recuperar o poder para exercelo e tomar decisións a través da nosa presencia directa nos órganos de decisión. Mais ou menos, como estaba no século XVIII o pobo francés. Pro, “tantas veces vai o cántaro a fonte que ó final rompe”, como di o refrán. Rompeuse na revolución francesa tomando o pobo o poder, e parece que pode romper, tamén, en España tres séculos despois. Aínda que en España non hai revolución sanguenta, hai movementos esperanzadores que invitan ó pobo a espertar do seu sono e a loitar pola recuperación do poder que lle foi roubado por unha mala Constitución, feita para a protección dos partidos fronte ós indefensos cidadáns e ideada para saquear España e desvalixar sistemáticamente ós seus cidadáns, mediante o control do Poder Xudicial e aforamentos e amnistías. Estamos nun ano de eleccións. ¡Hai esperanza!.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20231203

John Rutherford e a benvida de Daniel ós peregrinos

    Auditorio Hernán Naval, 13 horas do domingo 20231203. Última conferencia das xornadas Mar por Medio de 2023. Na mesa, Manuel Valín presente de forma emotiva e divulgativa a figura de John Rutherford, tras o que el comeza a falar: a benvida que dá Daniel ó peregrino que se asoma ó Pórtico da Gloria da catedral de Santiago. En certo xeito continuación da conferencia que Celia Castro deu o sábado no santuario das Virtudes.

    Deixo a gravación, que nalgún momento óese mal, un par de fotos e, para ter presente na escoita, unha imaxe collida da Galipedia do Pórtico da Groria e Daniel nel.



 

Daniel no Pórtico da Gloria. Por Lmbuga en commons, lic CC BY SA 3.0 Deed




20231121

Mar por Medio do galego

Mar por Medio do galego

    Están convocadas as novas Xornadas Mar por Medio. De feito, en baixo deixo o cartel e programa. Está aberta a inscrición.

    Por outra banda, chócame algo curioso. Convocadas pola 'Academia Xacobea', con enderezo en internet rematado en .gal, cando entras na páxina principal sintes que algo non vai como debera. Na primeira liña aparece 'inscrición' e non 'inscripción', mais tamén 'noticias/novas'. Se colles a nova da presentación das xornadas en Ribadeo, o primeiro que te atopas é 'noviembre', e logo unha foto e un texto en galego. Logo, sen transición algunha, a mesma foto e o mesmo texto en castelán. E para remate, de novo unha liña encabezada con 'noviembre'. Os de 70 Mandarinas Comunicación rematan o pé de páxina (de todas as páxinas) con opcións en castelán.

    A páxina adicada ós académicos fundadores está en castelán. 'Only'. Iso si, se se entra nalgunha das páxinas adicadas a un só dos académicos, aparece algo máis, primeiro en castelán, e logo, en letra con menos contraste, o mesmo en galego. Tanto a páxina de contacto como a de inscrición preferencian o castelán.

    Estiven tentando entrar na web de 70Mandarinas, pero hai problemas polo que parece, aínda que no buscador di que é unha empresa nada en santiago con vocación de servir a toda Galicia. Tampouco na web de Academia Xacobea puiden acceder a novas máis aló do 14 de novembro, nin ós apartados ¿Qué es la Academia Xacobea? e ¿Cuáles son sus funciones y fines? (apartados que tamén aparecen na mesma páxina, á beira dereita, en galego con tipo menos destacado)

    Nas novas, tanto do concello como da 'Academia' salientan entre outros nomes como Víctor F. Freixanes ou a ribadense Celia Castro, os fundadores Manuel Valín e John Rutherford. A máis de Xesús Palmou, presidente da Academia, ou o Secretario de Política Lingüística, Valentín García. Manuel Valín aparece ademáis como socio fundador da Academia, pero non na páxina de Fundadores. O financiamento non ven especificado, nin a súa procedencia.

    O programa é atraínte. Deixo a versión del en galego, á que, para acceder, esta si, aparece nun pulsador á esquerda do da versión castelá.







20230902

Carta a Daniel Cortezón. Xusto Moreda

    Na procura de material, chego ó libro de homenaxe a Daniel Cortezón e fíxome nun artigo que ven a conto da homenaxe que se prepara a Xusto Moreda. Cólloo para publicar, 'Carta a Daniel Cortezón', colaboración de Xusto Moreda ó libro 'Daniel Cortezón', Coordinado por Matilde González e Manuel Valín, publicado no 2011 (ISBN 978-84-614-7336-6)


Carta a Daniel Cortezón

Xusto Moreda

    Daniel querido: te escribo esta carta para que, donde estés, la recibas con mi amistad.

    Casi todos los días me acuerdo de ti, aunque no estás, y dado lo que nos espera, mejor para ti...

    No voy a entrar en analizar tu obra pues no soy literato, sino pintor. Como tú sabes mejor que yo, los pintores somos menos intelectuales que los escritores. Vosotros tenéis como único medio las palabras, nosotros, sin embargo, mucho material: lienzos, colores, pinceles, paletas, barnices, etc. Muchos. ¡Así cualquiera!

    En mi mesilla de noche tengo ocho libros tuyos, todos dedicados. Yo los quiero cerca de mis sueños que ya apenas tengo, pocos y demasiadas separaciones, como la tuya.

    ¡Hay que ver que lleno de amigos tengo ese otro sitio! Salúdalos de mi parte. Estarás muy ocupado, dado que, en esa dimensión en que tú estás, también tienes multitud de amigos, incluso un gran amor.

    Pasaron muchos años de vernos por las mañanas en el Cantón a tomar café, hablar de política, arte y comunes amigos, yo te presenté a los míos y sacábamos temas de conversación interesantes de tus escritos y mis cuadros:

    -"Nunca me había fijado que aqui hubiera tantas palmeras, hasta que tu las pintaste...

    Nuestra amistad tuvo encuentros (en Ribadeo) y desencuentros (Vigo - La Coruña), no sólo geográficos, sino también emotivos; en una ocasión me pareció excesivo un ataque burlón ante una falta mía; fue todo muy sutil, a lo mejor ni siquiera existió. ¿O si?

    Siempre me acordaré de cuando te despediste de mi. Fue en la calle Ramón González, esquina a la Plaza, venías con Mati. Yo me acerqué a saludaros:

    -"Querido, poco tiempo me queda"

    Yo te dije que no era el caso, que aún ibas a dar mucha guerra, pero a los días siguientes no te vi. La siguiente noticia que tuve fue una llamada de Mati a la mañana siguiente de tu partida. Me dejó dormir tranquilo. ¡Todo un detalle!

    La próxima vez que nos encontremos, nos daremos un abrazo,

    Mientras, te seguiré escribiendo cartas...


20230106

Ribadenses destacados: Daniel Cortezón Álvarez. Santiago Sanjurjo Díaz

    Unha nova biografía de 'Ribadenses destacados', Daniel Cortezón por Santiago Sanjurjo.

DANIEL CORTEZÓN ÁLVAREZ

(Ribadeo, 1927 – Lugo, 2009)

Ensaísta, novelista, dramaturgo e senlleiro expoñente do teatro histórico galego

Daniel Cortezón (Foto de Matilde González)

    Daniel Cortezón nace en Ribadeo o 6 de febreiro de 1927, fillo de Amalia e Daniel. Por mor dos sucesivos traslados do pai, membro do Corpo de Carabineiros, pasa a súa nenez en diferentes vilas de Andalucía e Asturias. Atópanse nesta última rexión cando estoupa a Guerra Civil. O seu pai, que permanece fiel á República, combate en diversas frontes, ata que, ferido, cae prisioneiro en Castellón. Despois de ser xulgado nun Consello de Guerra e recibir unha condena a morte, posteriormente conmutada por unha pena de cadea perpetua, o pai bota cinco anos preso no cárcere de Xixón. Namentres, Cortezón e a súa nai retornan a Ribadeo, onde, a finais de 1939, o futuro escritor comeza a traballar nunha carpintaría, ata que, ao ano seguinte, entra como aprendiz na Farmacia Sarmiento, da que será empregado durante case cinco lustros.

    Cómpre sinalar que as vivencias e as lembranzas da guerra, na que faleceu en combate o seu tío Ramón Crespo Rodas (a quen inmortalizará e renderá unha emotiva homenaxe na obra Os irmandiños), sumadas ás conviccións esquerdistas do pai e á propia condición de proletario de Cortezón, contribúen sen dúbida a sentar as bases do seu futuro compromiso intelectual, artístico e político de clara filiación marxista. Esta postura consolídase sobre unha vasta e sólida formación de carácter autodidacta, cuxos comezos poden datarse nese mesmo ano de 1940, cando enceta a lectura case íntegra dos fondos da Biblioteca Municipal de Ribadeo, que el mesmo califica como a súa verdadeira universidade. Pouco despois escribe os seus primeiros textos, ensaios de carácter filosófico, político e estético, algúns dos cales publica en revistas como Rumbo, Estudios e Auxiliares de farmacia, da que co tempo chegará a ser redactor xefe. A súa traxectoria literaria iníciase en 1951 coa novela, escrita durante un periodo de enfermidade, As covas do Rei Cintolo (Galaxia, 1956) e ao pouco comeza a recibir os primeiros dos seus abondosos premios: o Manuel Cao Turnes do Centro Gallego de Bos Aires, pola aínda inédita novela Ribanzo, e o Otero Pedrayo do Lar Gallego de Caracas, co ensaio Os esprito da Galiza, ambos en 1956, así como o Premio da Casa de Galicia en Nova York, por De la saudade y sus formas, en 1959, por citar só algúns.

    Xa nesta etapa inicial resulta posible definir certas características que serán constantes na traxectoria posterior de Cortezón: primeiramente, ten lugar o descubrimento do galego e o seu emprego como lingua literaria, en alternancia co castelán, o que fai del un autor bilingüe pertencente a dous sistemas literarios diferentes. En segundo lugar, a historia, a cultura e a identidade galegas pasan a ocupar un lugar preferente no seu proxecto intelectual e artístico, ben como tema literario, ben como obxecto de reflexión, tal e como testemuñan os importantes ensaios O esprito da Galiza (1955), Pantocrítica galiciana (1956), Aspeitos sociolóxicos do ser de Europa, Consideracións encol do senso e posibilidade da crítica e Ouservacións para unha crítica en col do avidalismo na poesía galega actual, estes tres últimos galardoados co premio Padre Feijoo do Centro Gallego de Bos Aires en 1963. Por último, o xénero dramático, no que se inicia con títulos como Nicolás Flamel, O renarte Ciprián (ambas de 1960) e, singularmente, Prisciliano (pola que recibiu o Premio Villar Ponte de Teatro en 1962 e que sería publicada en 1970 por Galaxia) convértese no seu principal medio de expresión e na cerna da súa produción.

    En 1960 casa con Mercedes del Monte, Merchi, e dous anos máis tarde trasládase a León en calidade de apoderado de Empresas Barreiros, S.A. En 1965 instálase en Madrid, onde dirixirá Financiación y Crédito, S.A., e a partir de 1970 e ata a súa xubilación en 1987, traballará na sucursal de Refrey. Na capital madrileña entrará en contacto con importantes persoeiros das culturas española e galega (ao longo da súa vida cultivará unha fonda amizade con Celso Emilio Ferreiro, Ramón Piñeiro, Borobó, Dionisio Gamallo, Ramón de Valenzuela, Isaac Alonso Estraviz, Luz Pozo Garza, Xosé Luís Franco Grande, Carlos Díaz, Suso Peña, Delfín Mariño, Carlos Álvarez Lebredo, Toni Deaño, Chemi Lombardero, Manuel F. López, Manuel Valín e Roberto Rodríguez, entre moitos outros).

Daniel Cortezón e Dionisio Gamallo Fierros (Foto de Matilde González)

    As décadas dos 60 e 70 son verdadeiramente prolíficas e están cheas de éxitos: as obras en castelán El Rey de Harlem e Semáforo inauguran o III e IV Premio Sitges de Teatro en, respectivamente, 1969 e 1970. En 1972 a versión castelá de Os irmandiños queda finalista no Premio Ciudad de Alcoi (o orixinal galego obterá o premio Santiago Rusiñol no X Festival de Sigtes de 1977). Esta localidade alicantina será particularmente xenerosa co ribadense, pois tan só un ano máis tarde voltará a quedar finalista con El mástil (gañadora do Premio Aguilar de Teatro en 1977) e en 1974 resultará gañador coa obra sobre Salvador Allende e o golpe de Estado en Chile Compañero Presidente, compañero, cuxo estreo será prohibido pola censura. En 1974, Xelmírez ou a gloria de Compostela, coa que acada o Premio Ciudad de Barcelona de Teatro, estréase en castelán no Teatre Grec de Montjuic e a Editorial Nós de Bos Aires publica o orixinal galego. Ao ano seguinte Cortezón resulta finalista do prestixioso Premio Lope de Vega con Crónica del rey don Pedro, que verá a luz anos máis tarde, en 1998, nunha colección teatral da Universidade de Murcia. Nos anos seguintes saen do prelo importantes títulos dramáticos como A diáspora (1976), Crónica de Enrique IV (1977), Os irmandiños (1978), Pedro Madruga (1981) e Danza, contradanza y metamorfosis de moros y cristianos (1982), Soñando a Goethe en primavera (1986) e as sucesivas entregas da súa monumental tetraloxía Castelao ou a paixón de Galiza: O animador de ilusións (1986), As árbores e os xuncos (1988), Intermezzo bufo (1996), coa que un ano máis tarde queda finalista do Premio Nacional de Literatura Dramática, e O pudor e a angustia (1997). No eido da narrativa cómpre destacar a publicación de A vila sulagada (1981), gañadora do prestixioso Premio de novela Eduardo Blanco Amor na súa primeira edición.

Carlos Álvarez Lebredo, Daniel Cortezón e Suso Peña (Foto de Matilde González)

    Despois da súa xubilación, Cortezón retorna a Galicia e aséntase no seu Ribadeo natal, onde prosegue coa súa intensa labor literaria e intelectual. No prazo duns poucos anos sofre importantes perdas persoais coa falecemento da súa nai e da súa dona, Merchi, que o somen nunha depresión. Así e todo, non deixa de participar na vida cultural: escribe, pronuncia conferencias, traduce obras de autores como os seus amigos Jerónimo López Mozo e Lauro Olmo, recibe premios e homenaxes, e ve como se poñen en escea algúns dos seus textos dramáticos. Neste último eido destacan as representacións de Os irmandiños e de Pedro Madruga a cargo do colectivo «O Castelo» e baixo a dirección de Roberto Casteleiro, durante o Festival Irmandiño de Moeche (nas súas edicións, respectivamente, de 1996 e 1997), así como a estrea, en 1999, da montaxe de Xelmírez ou a gloria de Compostela que realizou o Centro Dramático Galego, dirixida por Roberto Vidal Bolaño. Só un ano máis tarde prodúcese o pasamento do seu íntimo amigo, o intelectual ribadense Dionisio Gamallo, cuxa monumental biografía Dionisio Gamallo Fierros. Varón de Porcillán. La sinfonía incompleta (2005) pode ser considerada a derradeira gran obra de Cortezón.

    En abril de 2002 casa con Matilde González, Mati, con quen compartirá a tutela de Beatriz Mohedano, e uns meses máis tarde recibe unha homenaxe na súa vila natal, que culmina coa dedicatoria dunha rúa ribadense. Tras uns últimos anos nos que, entre Vigo e Ribadeo, prosegue escribindo, falece en Lugo o 4 de outubro de 2009.

Fila superior: Olivia Tudela, Gonzalo Vázquez Pozo, familiar de Josefina Martínez, Verónica Lorenzo, Josefina Martínez, José Carlos Rodríguez Andina, Saulo Cuesta, Veva Sordo, Rosa Fernández, Toni Deaño, Manuel Valín, José Luis Echevarría.
Fila inferior: Tomás Sanjurjo, Matilde González, Daniel Cortezón, Marita Gamallo, José Luis Pensado, Elena Diego, Luz Pozo, Emilio Lorenzo, Rafael Alvarado, Rosa Cobo, Enriqueta Ruiz, Chus Maseda e Roberto Rodríguez.
Diante de Luz Pozo: Fidel (fillo de Olivia Tudela) e Santiago Sanjurjo.
Centenario de Dámaso Alonso. Ribadeo, xullo de 1998.

(Foto de Jaime F. Pola)

    A inxente obra de Cortezón permanece en gran medida aínda inédita e, por desgraza, a meirande parte dos seus libros están esgotados e só se poden atopar en bibliotecas ou librarías de segunda man. A súa dilatada produción abrangue practicamente tódolos xéneros literarios, entre os que destacan o ensaio, a novela e, de xeito sobranceiro, o teatro. Así, atopamos desde pezas teatrais para nenos (Alí Ben Mangato e mailo seu cabalo branco chamado Beliador, de 1995) ata ponencias sobre temas diversos como La moral de los estoicos (1946) ou Sobor das condicións do asalto á razón (1990), pasando por guións para televisión sobre Prisciliano, como o escrito para a TVG con Mariano Tudela en 1985.

    Porén, dentro desta heteroxeneidade resulta posible identificar un fío en común que dá sentido ao proxecto literario e intelectual de Cortezón. Dous son os piares sobre os que se asenta: por unha banda, unha perspectiva política de carácter marxista (relativamente heterodoxo) e, por outra, un nacionalismo galego sui generis. É precisamente na produtiva e, en ocasións, conflitiva dialética entre ambas fasquías onde xorde a xenuína e orixinal aportación do dramaturgo ribadense. Nun primeiro momento, as obras ensaísticas —xa mencionadas— que escribe ao longo dos anos 50 e 60 sentan as bases dunha severa e argumentada crítica do que el considera as causas do fracaso do «proxecto histórico do ser de Galicia como nacionalidade» e que constitúen un demoledor cuestionamento do que, seguindo a Helena Miguélez-Carballeira, podería considerarse unha identidade sentimental de Galicia. A continuación, partindo desas premisas teóricas Cortezón decide traballar na creación dun teatro histórico (e político, sería preciso engadir) do que, segundo el, carece o sistema literario galego. A súa misión sería a de «afondar na memoria histórica do pobo galego, sobre todo na súa vertente de rebelión dos oprimidos e dominación dos opresores», para o que crea unha serie de obras protagonizadas por axentes individuais e colectivos «cruciais na eclosión e ulterior frustración da galeguidade». Así, as pezas adicadas ás loitas irmandiñas, Xelmírez, Pedro Madruga ou Castelao buscan atopar e expoñer as razóns do fracaso histórico de Galicia que, para Cortezón, en moitas ocasións levan os nomes e apelidos daqueles que, como sinala Iolanda Ogando, «tendo nas súas mans os instrumentos» para mudar a historia, «non souberon asumir as súas responsabilidades». Finalmente, a orixinalidade da proposta de Cortezón, atravesada de pola mencionada relación dialéctica entre marxismo e nacionalismo, reside en que «trascende a mitificación do pobo e a desmitificación dos estamentos poderosos» para remover conciencias e facer do teatro unha ferramenta de crítica revolucionaria e de construción nacional.

Bibliografía

Abuín, A., «A traxectoria teatral de Daniel Cortezón: cara unha poética do drama histórico galego», en: Cortezón, D., Xelmírez ou a gloria de Compostela. Santiago de Compostela (1998), pp. 77-120.

Cortezón, D., «Los años de la destrucción», en: Pörtl, K. (ed.), Reflexiones sobre el Nuevo Teatro Español. Tübingen (1986), pp. 74-82.

González Gómez, M., «Cronología», en: González Gómez M. y M. Valín Valdés (coords.), Daniel Cortezón. Viveiro (2011), pp. 19-31.

Ogando, I., Teatro histórico: construción dramática e construción teatral. A Coruña (2004).

Pascual, R., «Daniel Cortezón. Lembranzas dunha vida autodidacta», en Madrygal, 11 (2008), pp. 199-205.

SANTIAGO SANJURJO DÍAZ

--

Sobre D. Cortezón no blog

20220622

ESTRAMBOTE. Pancho Campos Dorado

 


ESTRAMBOTE

Pancho Campos Dorado

    Lemos en La Comarca del Eo (18/06/2022) “O PP astur descarta que el uso del doble topónimo de la ría amenace la identidad gallega”. Este titular pode poñerse máis en negriña pero non máis cínico. Agora sae á palestra un novo deputado do PP asturiano, don Álvaro Queipo, polo que parece, secretario do PP no parlamento astur e debe relevar na polémica da Ría de Ribadeo a dona Nieves Mallada.

    A dobre denominación do topónimo da Ría de Ribadeo “non parece afectar a súa identidade galega”. Por suposto, MENTIRA.

    Máis adiante dinos este parlamentario astur moi “paternalmente”: “se equivocan los sectores gallegos que ven en este proceso una guerra que amenaza su identidad”. Cara non lle falta ó individuo. Nós non creo que esteamos en guerra, ou polo menos de momento non a declaramos. O señor Queipo continúa coa súa disertación patriarcal: “nunca se defiende mejor lo propio despreciando lo ajeno”. Por suposto, o propio non fai falta defendelo, a lei dunha sociedade democrática, como pensamos que é a nosa, crémola suficientemente capaz de defender os bens institucionais e neste caso constitucionais, pois segundo a Constitución Española de 1978, art.46: “os poderes públicos garantirán a conservación e promoverán o enriquecemento do PATRIMONIO HISTÓRICO, CULTURAL E ARTÍSTICO DOS POBOS DE ESPAÑA e dos bens que o integran calquera que sexa o seu réxime xurídico e a súa titularidade. A lei penal sancionará os atentados contra este patrimonio”. Señor Queipo, nós somos parte do pobo galego e defendemos a Nosa Terra e tamén a súa toponimia, parécelle mal?

    Di vostede que non queda ameazada a identidade galega da ría? Por suposto que sí. A falcatruada do cambio toponímico do nome da ría, conleva a apropiación indebida do patrimonio arqueolóxico cultural que se atopa no fondo da Ría de Ribadeo, esa é a cuestión que levamos anos denunciando. Xa nunha primeira ollada submarina levou ós arqueólogos a atopar unha ánfora do século VI a.C. o que deu pé para saber que o comercio marítimo na ría de Ribadeo é tan antigo que non hai ningún vestixio anterior en toda a Cornixa Cantábrica. Chamados son os xacementos submarinos da Ría de Ribadeo polos arqueólogos a “Atapuerca do Cantábrico”.

    Como se van a reseñar e recordar estas pezas arqueolóxicas nos libros de texto especializados, atopadas na ría de Ribadeo? Igual que fixeron vostedes, os “arqueólogos” asturianos coa falcatruada da Diadema de Ribadeo? Ou mellor pensamos qué foi da denominación do “Carneiro Alado de Ribadeo? A que están xogando? Queren seguir terxiversando a cuestión, como levan facendo desde fai séculos co territorio do Reino de Galicia, e agora incluso insinúan que a culpa é dos galegos e en particular dos galeguistas. Máis morro, si, aínda hai quen ten máis morro.

    A burocracia española, esperpéntica, monstruosa na súa complexidade de xestión con incontables trámites, inzada de leis e decretos lei, contra decretos, regulamentos, normativas, pautas, resolucións de procedementos inacabables, xurisprudencia inxente cuxa transcrición escrita enche decenas de volumes para decorar os despachos de avogados onde se crea esa atmosfera dos mil artificios en contra, a favor, parciais, emendados de aquí, emendados de aló, sen emendar, todo o cal forma ese insufrible noelo de artimañas intricadas e indescifrables para calquera mortal, que só serven para facer de tapadeira a unha lexislación vixente na que se rexouba unha clase social da alta e baixa xudicatura que inquieta a calquera mortal que se atope baixo o seu dominio inmediato, pola súa falta de eficacia e que nos ten acostumados a tolear coa súa parsimonia inoperante. Un litixio que na burocracia inglesa leva dúas liñas nun folio, aquí transfórmase en unha acción da “xustiza garantista” que non é capaz de acabar nin resumir en tres mil folios.

    Xa vimos a resolución sesgada e parcial que o Ministerio de Transportes, Movilidade e Axenda Urbana decretou no seu informe. Por un lado, danos a razón de que só debe chamarse Ría de Ribadeo e por outro di que só queda anulada a sentenza do IGN porque hai un “defecto de forma”. Pero que tipo de resolución é esta? Cando se vai poñer fin a toda esta fantochada burocrática?

    O Procedemento Común das Administracións Públicas, utiliza os fundamentos de dereito nesta resolución segundo a lei 39/2015 de 1 de Outubro, e aplica os artigos 24.3 / 26 / 34 / 48.1 / 48.2 / 57 / 79 / 82 / 112 / 121. Tamén entra a trámite o apartado 24.3a do Real Decreto 1545/2007 do 23 de Novembro. Despois de endilgarnos todo este galimatías xurídico dinos que queda “agotada a vía administrativa e cabe recurso contencioso administrativo ante o Tribunal Superior de Xustiza de Madrid no prazo de dous meses”. Manda truco a canta xente mantemos!!

    Por outro lado, a resolución do antedito Ministerio, só nomea o informe emitido pola Deputación de Lugo, e ningunea os informes do goberno da Xunta de Galiza, da Alcaldía de Ribadeo e nin sequera ten en conta o extensísimo e documentadísimo informe da Plataforma en Defensa da Ría de Ribadeo, nin do informe da Plataforma de Mariños de Ribadeo. Así mesmo di literalmente “la CENG es una Comisión de carácter técnico compuesta por representantes de autoridades en nombres geográficos de la Administración del Estado y de Comunidades Autónomas, así como de universidades, academias de las lenguas y otras instituciones relacionadas con la toponimia, de ahí la importancia de su informe que podríamos calificar como técnico, y aunque no vinculante, sí es necesario para que el órgano decisorio resuelva”. Ou sexa que pode facerse un recurso con todo tipo de informes técnicos, ou pode dicirse misa cantada con órgano e Agrupación Polifónica, que todo canto se predique “Non será vinculante”. Manda carallo! Así funciona a burocracia deste pais chamado España.

    A toponimia é unha rama esencial da Historia en calquera territorio, e a Historia de Galiza non pode ser retocada constantemente por mans lexislativas partidistas que raian a prevaricación. Galiza ten que ser respectada. As institucións que nos falten o RESPETO, non as respectamos para nada e nunca aceptaremos as súas resolucións contra a Nosa Terra. As tarascadas fanse no Entroido. Como é posible que un Decreto Lei do 2007 ou do ano 2015 poida poñer en solfa un topónimo marítimo secular e querer equiparalo a un costumismo vulgar?

    O Reino de Galiza leva séculos soportando unha historiografía castelanista que nos rouba descaradamente e nos é totalmente hostil, tanto é así que a Real Academia da Historia créase en 1783 e esquílmase a documentación dos mosteiros, igrexas e catedrais da Galiza para manter un discurso histórico de tradición e exaltación dinástica de avoengo que nunca tivo nos seus primeiros mil anos, nada menos. A enumeración dos reis casteláns que fai Afonso X o Sabio, insire os reis da Galiza e León para darse avoengo, pois el considérase Afonso X (o décimo) cando realmente é Afonso II de Castela. Sabio sería cando fixo as Sete Partidas, pero sumamente cruel cando tivo a coraxe de mandar fritir en aceite fervendo o seu irmán Fadrique, cousa que non conta a historia falsaria de España nos libros de texto. Así que de un tipo así, podía esperarse calquera cousa, incluso que fora “sabio”.

    E así todo. Parece que nada importa “o dobre topónimo non ameaza a identidade galega” e logo vemos que as Terras de Ribadeo do Eo o Navia, agora nin sabe como se chaman, ou as Terra de Miranda bañadas polo Eo, agora sabediós... etc. etc.

    Facendo un inciso, gustaríanos saber que esta facendo o PP de Ribadeo actual en esta cuestión, pois co ribadense Valín ó mando, sí o sabíamos.

20220616

CATARSIS EN EL PP. José María Rodríguez Díaz (2008)

    Dun xeito desapasionado, José María tenta diseccionar que pasaba no PP ribadense naquelas datas.

Lunes, 14 de abril de 2008

CATARSIS EN EL PP

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 9:23

Es sabido que, salvo excepciones, la política no suele ser agradecida con aquellos que le dedican su vida. A veces, el premio a los muchos años de esfuerzo y entrega a esa noble tarea es dejar a uno plantado. Es por eso que algunos de los que se dedican a ella procuran curarse a tiempo en salud buscando rentables compensaciones. Variopintos ejemplos de esta clase de gente tenemos entre nosotros.

El PP de Ribadeo, que pasados sus años de gloria está viviendo sus horas más bajas, se encuentra sometido a una catarsis de renovación. Se dispone a iniciar ese proceso que siempre acompaña a los partidos cuando pierden las elecciones. Sus pesos pesados abandonan el ring. Aquí no se cumple aquel sabio consejo del fundador de los jesuitas de ‘no hacer mudanza en tiempos de tribulación’. Más bien se impone aquel otro de ‘renovarse o morir’. Después de analizar los hechos que lo llevaron a esta situación han tomado la decisión de renovar el equipo con la presencia de caras nuevas. Los experimentados veteranos que hasta ahora lo dirigían se disponen a pasar a la reserva, a disfrutar del merecido descanso que se ganaron en la lucha política. Pero la verdadera renovación no está en las caras, sino en las actitudes. Lo que hay que renovar es la imagen y las ideas para conectar con la gente de la calle.

El primero en hacerlo ha sido su presidente que, aunque sigue liderando a su grupo, hoy en la oposición, ha anunciado su retirada de la lucha política para facilitar la renovación. Sus primeros cuatro años de gobierno fueron muy productivos para Ribadeo. Pero ocho años de protagonismo, no siempre bien administrado, le han convertido en víctima del cansancio popular. Porque el pueblo no perdona cuando alguien defrauda sus esperanzas. Y si no que se lo pregunten al PSOE que sólo pudo aguantar cuatro años.

En esta escalada de dimisiones le ha seguido ahora el secretario general del partido, Manuel Valín. Un clásico del PP que durante largos años le ha dedicado al partido todas sus energías. Una brillante trayectoria de trabajo, tanto en el gobierno como en la oposición, en la que no ahorró esfuerzos en el servicio del pueblo. La eficacia de su gestión, tan esmerada en lo cultural, avala su labor y dedicación. Sus apasionadas intervenciones en los plenos dan testimonio de su lucha por el bien del concejo y por la defensa de los intereses del pueblo. Su abandono de la lucha política activa va a representar, sin duda, una gran pérdida para este concejo.

Y justifican sus abandonos diciendo que hay que dejar paso a la juventud. Gente joven, con ilusión, capaz de despertar las ilusiones del pueblo para llevar nuevamente al partido al lugar que le corresponde. Ignoran que no fue la edad madura de los miembros de ese equipo lo que provocó el rechazo de los electores. Fue la vinculación que algunos de ellos tienen con un pasado que a muchos no satisfizo. Fueron las actitudes de aquellos que ejercieron el poder en solitario desoyendo los clamores del pueblo.

La verdadera solución de los problemas del PP no está en las caras nuevas. Los valores que aporta la madurez, la sabiduría que dan las experiencias vividas no se puede suplir con caras nuevas. La experiencia y el equilibrio, propios de la etapa de la madurez, suele ser la mejor garantía de una buena gestión. Prescindir de personas experimentadas es un lujo que el PP no debía permitirse porque son la solera que da cuerpo al vino nuevo. Es por eso que los que hoy abandonan el barco lo hacen en el mejor momento de sus vidas para poder pilotarlo.

Es evidente que hay que de dar paso a la juventud. Pero para eso está la renovación permanente y escalonada de las personas en los equipos. La política de tierra quemada ante las crisis no parece ser la mejor solución para la superación de los baches. A veces es el comienzo de la travesía de un largo túnel oscuro y sin fin.

Y, como siempre, en estos casos de crisis y abandonos es el pueblo el que sale perjudicado. Porque un equipo fuerte, sólido y experimentado suele ser garantía de una buena gestión. Ojala que las revueltas aguas del PP encuentren la calma que necesitan. Los cambios se han de hacer con serenidad y sosiego. Pues como decía el historiador Tito Livio, festinatio improvida est et caeca, ‘la prisa es mala consejera’. En todo caso, si van por ese camino, esperemos que la gente que se incorpore a su equipo sepa conectar con la calle, pues es a ella a quien representa y sirve.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20220123

LA ATALAYA DE RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2007)

    José María volve aquí á súa faceta de historiador, con incidencia no arte sacro, para seguir cun tema recurrente, a política local.

Viernes, 21 de septiembre de 2007

LA ATALAYA DE RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 23:43

LA ATALAYA

Hablar de la Atalaya es hablar de la capilla más antigua de Ribadeo. Su puerta frontal, con su rara decoración en zig-zag, perteneciente al gótico del siglo XIV, nos da testimonio de su antigüedad. Todo el conjunto es depositario de una gran parte de la historia de la villa de Ribadeo. La capilla, bajo la advocación de La Trinidad, fue importante centro de devoción de los fieles en tiempos pasados en los que fue utilizada como iglesia parroquial de la comunidad y, al mismo tiempo, lugar de reuniones para la toma de acuerdos para el buen gobierno de esta villa.

Y hablar de la Atalaya es hablar, también, del rincón más pintoresco, quizás, y más romántico que aún permanece inalterable en el casco viejo de esta villa. Un lugar llamado a satisfacer las mayores exigencias de los turistas que lo visitan para disfrutar de sus panorámicas vistas sobre la Ría de Ribadeo y las poblaciones de la ribera asturiana.

Un lugar cargado de historia, antiguo baluarte de defensa de la villa como indican los cañones afincados allí, en donde los vecinos de Ribadeo se daban cita para celebrar sus encuentros, tanto de carácter administrativo como sociales y de ocio. allí se celebraban los famosos 'concejos abiertos' de la villa hasta bien entrado el siglo XVII.

En estas mismas páginas me ocupaba hace ya tiempo sobre el estado de abandono en que se encuentra sumido actualmente este hermoso rincón. Tan abandonado se encuentra que su visita no es hoy recomendable, ni a los turistas, ni siquiera a la gente del pueblo.

Los módulos instalados allí en tiempos del gobierno anterior por la Gerencia de Dinamización Turística de Ribadeo, de triste recuerdo por su ineficacia, para la ejecución de la iluminación del conjunto de ese espacio y de la capilla, fueron entonces muy criticados por su falta de estética y su inadaptación al entorno. 'Una instalación formada - se decía en el comentario citado - por unos elementos de pésimo diseño y que chocan frontalmente con el entorno, tanto por su exagerada y violenta forma y volumen cubista, estructuras muy ajenas a ese marco paisajístico, como por la calidad de la materia de que están hechos'.

El estado de abandono en que hoy se encuentran esos elementos, pagados por los ciudadanos, es deplorable. De los nueve módulos que componen el sistema de iluminación elegido, cuatro se encuentran arrinconados formando un montón de chatarra herrumbrosa; y los cinco restantes están inutilizados, con los cristales rotos y cubiertos de pinturas de los grafiteros.

Por lo que toca al estado actual de conservación en que se encuentra la capilla, el deterioro es evidente. La pintura de sus paredes se encuentra totalmente abandonada, recubierta, también, por las pintadas de los grafiteros. En la puerta principal la pintura está desteñida y desconchada por todas partes, quedando la madera sometida a la inclemencia del tiempo.

Todo el conjunto forma una imagen de auténtica ruina, expresión del pasotismo del equipo que gobernó Ribadeo en el mandato anterior. Un equipo que derrochó el dinero a manos llenas dejando exhausto al concejo, sin que por ningún lado se aprecien los resultados de las inversiones realizadas.

Y se supone que el abandono en el que se halla sumido este bello rincón de la villa desde el mandato del PSOE no se debe a la falta de dinero en las arcas del concejo, pues el dinero sobraba, como lo confirmaban las respuestas del entonces alcalde, Sr. Pérez Vacas, a las brillantes intervenciones del concejal del PP, Sr. Valín, cuando respondía con sorna a las preguntas de este en los plenos: ¿¿Será por dinero??.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20210618

PLENO MUNICIPAL. José Mª Rodríguez Díaz (2006)

Publicado no Cargadoiro, blog de José Mª Rodríguez Díaz, o 16 de setembro de 2006. 

Sábado, 16 de septiembre de 2006

PLENO MUNICIPAL

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 9:36

PLENO MUNICIPAL

Fue un Pleno muy breve, como debía corresponder a esas fechas de resaca que siguen a las fiestas patronales de esa villa. Los temas a tratar era pocos y de menor entidad, y escaso, también, el público que asistió a esta sesión que, por fin, se vio mejorada con el correcto funcionamiento del equipo de megafonía, por fin reparado después de tres largos años.

Con la ausencia del portavoz de la oposición, Sr. Rodríguez Andina, abre la sesión el alcalde proponiendo a la aprobación de los ediles el contenido del acta anterior.

Seguidamente se propone a aprobación el reconocimiento extrajudicial de un crédito, por un importe de 152 000 €, destinado a pagar varias facturas pendientes, que no habían sido incluidas en el Presupuesto. Lo que no deja de extrañar a los ediles de la oposición, y aún al mismo público; porque, o bien se hicieron mal los presupuestos al no incluir estas partidas, o bien se gastó más de lo presupuestado, lo que parece reflejar una mala administración.

Se trata, seguidamente, de la remodelación del llamado Parque de Indianos, situado en la zona de Virgen del Camino. Cuenta, al parecer, con un presupuesto de 230 000 € que financiará la Consellería de Medio Ambiente.

En el siguiente punto del orden del día se proponen los festivos locales para el próximo año que quedan fijados en el 16 de agosto y el 8 de septiembre.

Interviene ahora el Sr. Valín para pedir que se someta a votación el tratamiento por vía de urgencia de una moción que presenta sobre la ubicación de la piscifactoría de la empresa Insuíña, en Piñeira. Su petición es rechazada, por lo que será tratada en un próximo Pleno Extraordinario.

Llegados ya, finalmente, al punto de Ruegos y Preguntas, interviene de nuevo el Sr. Valín planteando varias preguntas como qué quiso decir el alcalde cuando en los medios afirmó, refiriéndose al urbanismo, que 'hai que deixar vivir'. Y algunas otras, como: ¿qué tienen en común sobre la concepción urbanística el PSOE y el BNG?, ¿tienen licencia de apertura ciertos negocios que ya están trabajando?, ¿piensa el alcalde privatizar los servicios de limpieza y recogida de basura?, ¿porqué se adjudica el alcalde como logros de su gestión la circunvalación, la autovía, el polígono industrial, el PDT, el CCA o el Leader Plus?, ¿a cuanto ascendió el gasto del Festival de música?, ¿porqué se pusieron bandas rugosas en la calle Trinidad? Estas y otras preguntas tendrán, esperemos, respuesta en el próximo Pleno.

Y así finalizó la sesión, sin estridencias ni crispación, como estamos acostumbrados a ver otras veces.-

José Mª Rodríguez

Comentarios

• Fecha: Lunes, 18 de septiembre de 2006

• Hora: 22:19

Autor: agremon

Que pasará no próximo pleno cas respostas ás preguntas formuladas por Valín?

--

 Obras de José Mª Rodríguez

 

20210523

PLENO MUNICIPAL DEL 10.07.06. PLENO DE LA Corporación MUNICIPAL. José Mª Rodríguez

Artigo publicado por José Mª Rodríguez Díaz no seu blog O Cargadoiro (xa non funcional) o 11 de xullo de 2006. 

Martes, 11 de julio de 2006

PLENO MUNICIPAL DEL 10.07.06

PLENO DE LA Corporación MUNICIPAL

Con escaso público asistente, dio comienzo el Pleno Ordinario, celebrado el 10 de julio, en el Ayuntamiento de Ribadeo. Un Pleno muy denso en su contenido, tanto por el número de puntos a tratar que abarcaba, como por su importancia. Una circunstancia esta que hizo que se tuviera que pasar de puntillas por encima de ellos, algunos sin apenas tratarlos. Por esa razón, sólo vamos a reseñar algunos de los más destacados.

Como suele ser ya habitual en los Plenos de Ribadeo, el público se vio castigado con la ausencia de la megafonía que dificulta la clara percepción de las intervenciones. Un nuevo equipo, recientemente instalado, que por la desidia de los responsables, que no se preocupan de ponerlo a punto, nunca funciona.

Pasados por alto los primeros puntos de la Orden del Día, empieza ya el debate al tratar el punto de la ratificación del Convenio y Estatutos del Consorcio Gallego de Servicios de Igualdad y Bienestar. Vota en su contra el PP al entender que su firma afecta gravemente a la autonomía de nuestro concejo y por el oscuro e incierto futuro que representa la ausencia de presupuesto. Lo defiende el alcalde, siempre optimista, afirmando que gozará de una importante financiación para este fin por parte de la Xunta. Queda, pues, aprobado el Convenio, con los votos del PSOE y el BNG.

Le toca ahora el turno al Convenio de AQUAGEST. Con los votos, también en contra, del PP, se establece una nueva prórroga, desde el 2018 hasta el 2023, que va a aportar a las arcas municipales la cantidad de 300 000 Euros, en compensación, y que van a servir para sacar al gobierno de apuros.

Y así se llega al importante punto de los Presupuestos para el año 2006, que se aproximan a la cantidad de ocho millones de Euros, que, en su mayor parte, tendrán que aportar los ciudadanos. Critica duramente el PP la tardanza en presentarlos y la desidia e ignorancia en su confección, hasta el punto de que el concejal de Economía y Hacienda ni siquiera llegó a abrir la boca en su defensa. Del análisis que el portavoz del PP hace de los mismos, se deduce que suben mucho los gastos corrientes y bajan los de inversión y de transferencias. Las diferencias entre los presupuestos del PP, del 2002, y los actuales, no resisten la comparación. Contemplan unos ingresos inflados que correrán a cargo de los ciudadanos. Resalta la reserva de dinero que en ellos se hace destinada a gratificaciones de los funcionarios y demás trabajadores. Los famosos principios electorales del PSOE que hablaban de "austeridad y contención del gasto público" quedan hechos añicos, pues no se ven reflejados en las cuentas del Presupuesto, que discurren por opuesto camino.

Por unanimidad de todos los partidos se aprueba la ejecución de una Terminal de carga y descarga de mercancías en las proximidades del futuro Polígono Industrial de Ribadeo, que sabe Dios cuando saldrá adelante.

El nombre del Auditorio Municipal constituye el siguiente punto a tratar. En un encendido panegírico a cargo de la concejala de cultura, no exento de matices políticos, sobre la obra y figura de Hernán Naval, pide para él su dedicación, cosa que el Pleno aprueba, con los votos en contra del PP, que defiende la posible candidatura de otros ribadenses ilustres que de forma más desinteresada, como el dramaturgo Daniel Cortezón o el músico Carlos Cid, hermanos Suárez Couto, Dionisio Gamallo, Primitivo, etc. entre otros muchos, contribuyeron a engrandecer el nombre de Ribadeo. Un punto este en el que debía reinar el consenso, fuera de intereses políticos. Pero, ya se sabe, la política impone sus reglas, por encima de otras consideraciones más nobles.

Se pasa por alto el punto sobre la gestión del Vertedero de Escombros y Punto Limpio, que volverá a Pleno en otra ocasión para su tratamiento.

Después de más de dos horas de Pleno, los ediles están cansados y agotadas sus fuerzas. No están en condiciones de continuar mucho tiempo. El punto de la Ordenanza sobre el ruido no llega a tratarse y se acuerda que entre en fase de exposición pública para tener tiempo a estudiarla y luego tratarla debidamente.

Varios concejales, agotados por tan largo Pleno, dos horas y media, abandonan la sala, mientras el alcalde contesta las preguntas formuladas por el Sr. Valín en el Pleno anterior.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

20210510

Atmósfera tensa en Ribadeo. Nubarrones en el horizonte. José Mª Rodríguez

Este artigo foi publicado o domingo 4 de xuño de 2006. Comandaba o goberno municipal Balbino Pérez Vacas, e era primeiro tenente de alcalde o actual alcalde, Fernando Suárez Barcia, cos partidos coaligados.

NUBARRONES EN EL HORIZONTE


Los acontecimientos del último Pleno Municipal, celebrado el 15 de mayo, son preludio de una inminente borrasca que va a alterar el clima político en Ribadeo.
Las preguntas formuladas al alcalde por el portavoz del PP, Sr. Valín, empezaron a remover las aguas, aparentemente tranquilas, de la vida política municipal.
Se tiene la impresión en Ribadeo de que la gestión que realiza el equipo de gobierno se está moviendo a impulsos de lo que expone en los Plenos la formación del PP. Parece que es la oposición quien gobierna en el palacio de Ibáñez al ir marcando la hoja de ruta del trabajo a desarrollar en el quehacer municipal.
Un Pleno en el que se hicieron muchas e importantes preguntas, que no tienen fácil respuesta, y que preludian futuras borrascas. Se refiere una de ellas a la gestión del Punto Limpio, que parece ser que ya no es tan limpio. Faltan, siempre según el portavoz del PP, justificantes de cobros de los vertidos, lo que impide saber la cantidad de escombros allí depositada, y, por lo tanto, la cantidad de lo recaudado por ese concepto. No existe, al parecer, la debida correspondencia entre la cantidad que figura en los recibos como depositada en el Vertedero de Escombros y la cantidad que en realidad se supone que está depositada, que parece ser mucho mayor. En una palabra, ¿se corresponde lo recaudado con los escombros allí depositados? Eso es lo que la oposición se pregunta.
Surge otra pregunta que llama, también, la atención del público, allí presente. Se refiere a la pasividad con la que el gobierno local actúa frente a una obra paralizada por un decreto de la alcaldía, hace ya mucho tiempo, y en la que se continúa trabajando, haciendo caso omiso de la prohibición del concejo, y sin que este tomara alguna medida sancionadora al respecto. ¿Por qué se dejó pasar tanto tiempo sin tomar las adecuadas medidas? ¿Por qué se permitió que continuaran las obras? ¿Desconocía el alcalde que se continuaba trabajando en esa obra cuando era un hecho conocido por todos?
Otra pregunta, de igual calado que la anterior, formula, también, el Sr. Valín al alcalde. está referida a la solicitud de la construcción de siete viviendas en Vilaosende. Solicitada una licencia de obras el año pasado, sigue, al parecer, sin ser contestada, ni en un sentido ni en otro. El promotor se encuentra desorientado e indefenso. ¿Se le va a denegar o conceder la licencia? ¿En dónde estriba la dificultad? Parece que los dos gestores que gobiernan en el concejo no están de acuerdo entre ellos sobre este extremo. Y no lo están porque las diferencias entre los criterios de los dos regidores, son abismales, como quedó demostrado hace ya tiempo en un pleno famoso. Ante esta situación la pregunta surge inevitable: ¿La concesi´0n de licencias de obra está regulada por normas o depende de las decisiones políticas del gobierno de turno?
Otro tema de actualidad, que ocupó las intervenciones del portavoz del PP, estuvo relacionado con la ubicación en Piñeira de la piscifactoría de Pescanova. El alcalde confiesa apoyar sin reserva este proyecto al afirmar que 'su ubicación en Ribadeo sería una de las mejores noticias que se podría dar a la ciudadanía'. Nadie puede dudar de los efectos beneficiosos de la creación de puestos de trabajo en nuestra comarca. Pero la reciente experiencia de la piscifactoría de Rinlo, ubicada en zona de especial protección, cuando había otras zonas posibles para su ubicación, da pie a algunas preguntas: ¿Porqué los criterios medioambientales que se utilizan para que no se instale en Touriñán, en donde también hace falta trabajo, no valen para Rinlo y Piñeira? ¿están dispuestos a cargarse lo que, tal vez, sea hoy el último paraíso del sur de Europa, desde el punto de vista medio ambiental? ¿Por qué no se instalan estas piscifactorías en otros lugares del concejo, no afectados por el LIC y Rede Natura, menos dañinos para el medio ambiente, y que permitirían, al mismo tiempo, la creación de los tan deseados puestos de trabajo?
La pasividad adoptada por el pueblo ante estas y otras actitudes, guiados, a veces, por falsas expectativas suele cobrar su tributo, cuando ya no tiene remedio. ¿No lo confirma, acaso, la muralla que deja el paso de la autovía por Vilaselán y Piñeira?

José Mª Rodríguez

 Obras de José Mª Rodríguez

20181124

Xornada de portas abertas na residencia de Ribadeo 20181124

    Hoxe tivo lugar a primeira das xornadas de portas abertas para que a xente poda visitar a nova residencia de maiores de Ribadeo. Foi un acto emotivo  do que deixo diversas fotos e, ó final, un vídeo do acto principal, coas intervencións da Concelleira de servicios sociais, Sonia Meilán, o representante da Plataforma e da Comisión pro Residencia, José Antonio Ares, o Presidente da Deputación, Darío Campos, e o alcalde de Ribadeo, Fernando Suárez, coa presenza constante do esprito de José María Rodríguez. Ó final do mesmo descubriuse unha foto da manifestación do 22 de abril de 2014 e comezou a visita ás instalacións.
Completan a entrada as dúas novas do concello relativas ó acto.
Detalle da sala de estar, con acuario e decoración con montaxes de fotos de Ribadeo (como a xeralidade de estancias)

Momento da sinatura da petición do PIA

Rematando de descubrir a foto da manifestación na entrada. dos portadores da pancarta, faltaba Tino Reymóndez e José María Rodríguez (está presente na foto a súa dona). A exconcelleira de Servicios Sociais estaba no acto pero non aparece na foto, o mesmo que Lalo Gutiérrez. Si están presente na foto José Antonio Ares, Manuel Valín e o alcalde. Ós pés da xente, a alfombra de entrada: "O noso soño, o teu fogar"

Vista parcial dende o solario do segundo andar.

Vista parcial dende unha habitación ó surleste.

Vista parcial dende un cuarto ó noroeste.



    Transcrición das verbas de José Antonio Ares Taboada:
    "Hai xa case oito anos, a finais de 2010, que unha tarde Juan do Espín máis eu fomos cabo de José María Rodríguez na procura de apoio para unha necesidade que sentíamos no pobo e que se manifestaba mesmo nas nosas familias: un coidado mellor e máis próximo para os nosos maiores.
    José María recolleu o guante e de aí a cousa botou a rodar. O Tesón convocou ás asociacións, e o apoio das asociacións de veciños á Plataforma pro Residencia de Maiores de Ribadeo foi unánime, tanto no social como no económico.
    Comezaba un longo camiño, pois aínda ano e medio máis tarde, o 22 de abril de 2012, vimos a necesidade de convocar unha manifestación para empurrar o proxecto. Unha manifestación que tivo unha resposta multitudinaria e inclinou as resistencias que puidera haber, coa xente facendo súas unhas consignas que sentían, como ‘por ti e polos teus, residencia en Ribadeo’.

    Dese día en diante foi claro que o que se estaba a pedir tiña milleiros de persoas detrás: a xente de Ribadeo.
    Adoptouse entón o acordo do pleno do concello, que levou o sentir e querer do pobo ás institucións que nos cadran un pouco máis lonxe creando a comisión municipal, na que tamén participamos José María e máis eu. Así, a Deputación de Lugo embarcouse tamén neste proxecto conxunto ata levalo a bo porto xunto co concello de Ribadeo, e ambos sendo conscientes de que tiñan detrás, e seguen a ter, o apoio dun pobo.
    Foi esa a continuación do longo camiño no que a forza da sociedade estivo sempre detrás dos nosos representantes na administración para ir cumprindo etapas. Dende a Plataforma cremos que debemos dar as grazas a todos os participantes, pero os de Ribadeo, ó fin, son, somos, como unha gran familia, somos nós mesmos; por iso as grazas deben ser máis patentes para quen recolleu o guante fóra de Ribadeo, contribuíndo a que as nosas institucións a nivel provincial se comprometeran.

Moi atrás quedou xa unha data: o 24 de xuño de 2014, día da colocación da primeira pedra da Residencia. Atrás quedaron tamén diversos problemas e complicacións.
    Hoxe, 24 de outubro de 2018, catro anos despois, estamos aquí coa residencia a punto. Si, faltan papeis, sinaturas para o funcionamento, cuestións administrativas... aínda se tardará tempo en ver ós nosos maiores desfrutando nestas instalacións. Mais dende a Plataforma esperamos a chegada dun bo futuro.
Iso si, un futuro no que todos seguiremos a ser necesarios. A tarefa non remata hoxe coa xornada de portas abertas, nin cando a inauguración permita ver a xente dentro. Sinxelamente, non remata: o compromiso cos nosos maiores e cousa de todos, todo o tempo.

    Moitas grazas."

Notas do concello:
Novas
TERÁ UNHA DURACIÓN DUNS 50 MINUTOS APROXIMADAMENTE
Acto na residencia de maiores
23/11/2018
O alcalde, Fernando Suárez, convida á veciñanza a participar mañá, sábado, na xornada de portas abertas que se celebrará no centro de atención a persoas maiores. Ás 12 da mañá haberá un acto institucional que contará coa participación do presidente da Deputación de Lugo, Darío Campos, da concelleira de Servizos Sociosanitarios, Sonia Meilán, de José Antonio Ares, en representación da Comisión de Asociacións Veciñais Pro-Residencia de Maiores, e do alcalde, Fernando Suárez, que lembrou hoxe que a forza dun pobo serviu para algo, para conseguir que este centro sexa unha realidade.
O rexedor comentou que "a partir de mañá é cando podemos con todo orgullo mostrarlle a todo o mundo, a toda á cidadanía, o resultado deste traballo ímprobo que partiu, xa hai varios anos, no 2012 cunha manifestación da que Ribadeo se puido sentir orgulloso onde, da vila e do campo, xentes de todo tipo saíron a rúa xunto cos representantes políticos, con nós, para pedir que Ribadeo debía ter unha nova residencia, porque 10.000 habitantes necesitaban máis prazas públicas das que había en Ribadeo".
Suárez Barcia lembrou que "no 2014 iniciamos a construción desta residencia e agora, catro anos despois, se concluíu, se equipou e estamos no paso previo ao inicio do seu funcionamento, dado que nestes días estamos asinando os convenios de colaboración entre o Concello e esta gran administración, moi amiga de Ribadeo e dos veciños e das veciñas de Ribadeo, que é a Deputación de Lugo nestes últimos anos polo moito que nos ten axudado, e singularmente neste ámbito. Por iso tamén conosco mañá estará o presidente da Deputación de Lugo, Darío Campos, para ensinarlle a todos os que queiran ir alí durante este acto desta fin de semana, e durante as seguintes dúas fins de semana, para que poidan ver todo o que fomos traballando".
O alcalde ribadense subliñou que "a forza de todo un pobo serviu para algo, porque isto vai para eles, para nós cando sexamos maiores e para os que xa hoxe en día son maiores que queren pasar os últimos días nas súas casas como é lóxico, pero os que non poidan por diferentes motivos, que saiban que teñen unha casa marabillosa aquí en Ribadeo para pasar con ledicia, alegría e ilusión os últimos días das súas vidas, que esperemos que sexan moitos".
Fernando Suárez convida "a todo o mundo a que vaia mañá ao acto, será ás doce do mediodía, e a partir de aí quedarán as portas abertas, en horario de mañá e tarde, para que todo o mundo que queira poida visitalo cos seus amigos, familiares, etc…".
O rexedor engadiu que "tamén nestes días pediremos o PIA, o permiso de inicio de actividade, á Xunta de Galicia e o que pido, como sempre, xa que non quixeron poñer un céntimo en toda esta obra marabillosa, cando menos que non poñan paus nas rodas e que nos deixen traballar ao Concello e á Deputación como estamos facendo, mao a mao para que redunde en beneficio dos nosos paisanos e das nosas paisanas".
O acto de mañá dará comezo ás 12:00 horas con música. Despois pronunciarán discursos Sonia Meilán, José Antonio Ares, Darío Campos e Fernando Suárez. Seguirá outra peza musical e o descubrimento dunha placa conmemorativa e máis da fotografía da manifestación cidadá do ano 2012. E despois será a visita por parte do público asistente ás instalacións.
Por outra banda, hoxe foron publicadas no as bases polas que se rexerá a confección de listas para a contratación do persoal técnico na nova residencia de persoas maiores de Ribadeo:
-Fisioterapeuta
-Terapeuta Ocupacional
-ATS-DUE
-Psicólogo/a
O prazo de presentación de solicitudes será de 10 días naturais contados dende o día seguinte á publicación no Boletín Oficial da Provincia de Lugo.


Novas
SEGUEN AS XORNADAS DE PORTAS ABERTAS Á RESIDENCIA
Acto emotivo en Ribadeo
24/11/2018
Fernando Suárez e Darío Campos asinaron este mediodía en Ribadeo o convenio específico de xestión do centro de atención a persoas maiores e tamén a petición de autorización para o inicio de actividade. O presidente da Deputación de Lugo agarda que en tres ou catro meses a residencia estea en funcionamento. O alcalde ribadense subliñou que "por proxectos coma este, é polos que merece a pena estar en política".
A Escola Municipal de Música e Danza foi a encargada de interpretar as pezas musicais que alí se puideron escoitar. No tempo de discursos interviñeron a concelleira de Servizos Sociosanitarios, Sonia Meilán; José Antonio Ares, en representación da Comisión de Asociacións Veciñais Pro-Residencia de Maiores de Ribadeo; o presidente da Deputación de Lugo, Darío Campos; e o alcalde ribadense, Fernando Suárez.
Sonia Meilán dixo que "a nivel persoal non é o doado explicar a miña satisfacción. Os maiores son a miña paixón, a miña profesión está directamente relacionada coa xeriatría, son xerocultora desde hai dez anos e sempre digo que son unha privilexiada porque traballo no que verdadeiramente me apaixona e me gusta, co cal creo que sería moi difícil explicar con palabras o que sinto hoxe".
A edil ribadense sinalou que "como concelleira de Servizos Sociais debemos loitar e apostar por unha atención de calidade para os nosos maiores e penso que coa construción desta residencia cumprimos o obxectivo, pero debemos seguir día a día sen deixalo de lado para que unha vez por circunstancias os nosos maiores xa non poidan seguir vivindo nas súas casas continúen disfrutando do seu entorno, do que foi a súa vida diaria, dos seus familiares e das amizades e do paseo por onde disfrutan a diario".
José Antonio Ares na súa intervención manifestou que "estamos aquí coa residencia a punto. Faltan papeis, sinaturas para o funcionamento, cuestións administrativas e aínda se tardará tempo en ver aos nosos maiores disfrutando destas instalacións, mais dende a Plataforma esperamos a chegada dun bo futuro, no que todos seguiremos a ser necesarios. A tarefa non remata hoxe coa xornada de portas abertas nin cando a inauguración permita ver á xente dentro, porque o compromiso cos nosos maiores é cousa de todos todo o temp".
Pola súa banda, o presidente da Deputación, Darío Campos, explicou que "acabamos de firmar hoxe un convenio no que vamos colaborar Deputación e Concello, asinamos tamén a petición do PIA á Xunta de Galicia, que eu espero que non poña máis atrancos".
E reiterou en varias ocasións que "hoxe é un día da alegría e espero que marque un antes e un despois e que en tres ou catro meses poidamos ter aquí aos nosos maiores usando esta residencia, porque eu son inimigo dos edificios baleiros e paréceme que estas cousas hai que poñelas a andar o antes posible porque son necesarias".
O alcalde, Fernando Suárez, pronunciou un discurso "desde o corazón" no que destacou "a incansable e comprometida actitude do portavoz destas Asociacións veciñais. Quero expresar publicamente e recoñecer que, a pesares de non telo coñecido demasiado anteriormente, conseguiu inspirarme a min en particular, para que non esmorecera a ilusión de converter este soño realidade. Hoxe non pode estar aquí porque nos deixou non hai moito e non lle deu tempo a ver a realidade que hoxe poden ver vostedes. Estou seguro que hoxe José María Rodríguez Díaz habería estar ben orgulloso".
O rexedor aludiu "á multitude de xuntanzas que houbo para sacar isto adiante isto en todas as súas fases. Das horas dedicadas a este proxecto que agora podemos ensinar con orgullo e con fachenda. Sempre coa ansia de cumprir co compromiso adquirido: Aquí non atoparán desvíos de obra, aquí non atoparán certificacións de partidas de obra que non están. Aquí non atoparán nada da mala praxe política que por aí adiante foron desprestixiando o nobre o oficio da arte da política (que non é outro que o de tentar facer cos recursos dispoñíbeis o mellor benestar posible para os nosos homes e mulleres). Pola contra, aquí si que atoparán o mellor do traballo en conxunto técnico e político. Dos técnicos municipais e dos representantes dos veciños: do goberno e da Corporación en xeral. Así como tamén atoparán outra cousa, que desgraciadamente non é moi frecuente: a colaboración leal, sincera e total con outra administración que sempre estivo ao pé de nós desde o primeiro momento: A Deputación de Lugo. E sublio esta estreita colaboración tanto cos seus técnicos como cos seus representantes do goberno provincial".
Fernando Suárez Barcia tivo palabras de recoñecemento para quen fora vicepresidente da Deputación de Lugo, Antonio Veiga, e para o presidente da institución provincial, Darío Campos: "Quero dicir isto porque detrás das institucións están os proxectos políticos (distintas formacións políticas) e detrás destes, están as persoas, como non. Quero recoñecer o compromiso do que foi Vicepresidente dela no mandato anterior (2011-2015), Antón Veiga Outeiro. Con el iniciamos as conversas, os acordos económicos para a súa construción (cando outras administracións, como a Xunta de Galicia, daba mil voltas para non acabar dando nada). Aquel mandato acabou e logo veu outro, e nós seguimos atopando comprensión e apoio no actual presidente da Deputación, Darío Campos Conde, porque neste actual mandato, a Xunta de Galicia, e a pesar de ter as competencias en Servizos Sociais deste rango, seguiu con voltas e reviravoltas sen acabar aportando nada. Con Darío continuamos as conversas, os encontros, as xuntanzas para continuar cos apoios económicos para o equipamento e o mobiliario e, mais tarde, para artellar un dos mellores proxectos a nivel do Estado que as Administracións Públicas podan levar a cabo: a colaboración e a cooperación para o ben común".
E seguiu a relatar: "por isto, entre os técnicos e os políticos dun e doutro goberno estivemos meses tecendo e deseñando,dentro das posibilidades que nos dan as leis actuais, os acordos, os convenios, as ordenanzas, os regulamentos, etc. Todo este traballo xurídico foi apoiado e aprobado unanimemente pola actual Corporación Municipal de Ribadeo e así poder ofrecer aos nosos paisanos e paisanas que o desexen a estancia nesta casa grande co mellor dos servizos posibles ao menor custo posible. Confiamos pois que cando bote a andar, estea chea de xente feliz e orgullosa de pasar aquí os últimos (e que sexan moitos) anos da súas longas vidas".
Nos recoñecementos de Fernando Suárez tamén estiveron presentes os membros da anterior e actual Corporación Municipal e tamén os traballadores públicos do Concello de Ribadeo: "e por isto, quero salientar o compromiso total da anterior e da actual Corporación Municipal. Seguramente con momentos de debilidade, quizais porque vivimos nun momento pouco dado ás unanimidades. Eduardo Gutiérrez, Manuel Valín, Tino Reimóndez como voceiros da anterior, así como a Roberto Ramos, Aurora González, Marta Saiz e Jesús López, como voceiros desta e extensivos aos vosos compañeiros e como non, a todos e cada un dos meus compañeiros/as deste mandato. Quero valorar tamén as achegas da anterior concelleira de Benestar, Teresa González, e como non, a todos e cada un dos compañeiros deste mandato, por participar das tensións, xuntanzas, acordos, desacordos que vós ben sabedes. Como tamén quero expresar admiración e gratitude aos/as traballadores públicos deste Concello por aturarme sistematicamente para que deran o mellor de si neste proxecto: A María Mon, a José Rodil, a José Antonio Carro, a Luís Vázquez, a Joselo Gegunde e a Francisco Moreda. E quero valorar igualmente a outros tantos que nin remotamente coñecía, pero aos que desde entón valoro profundamente. Son técnicos da Deputación, e cónstame que estiveron e están a dar igualmente o mellor de si: a Manuel Angel Jove, a Silvia García, a Manuel Cutrín, e outros moitos que estiveron por detrás e que non sei os seus nomes por non ter ese contacto directo, mais sei que tamén sempre estiveron aí".
Fernando Suárez subliñou que "iniciamos no 2014 a construción da residencia cos proxectos técnicos elaborados por nós, mais coa autorización administrativa da Xunta. Agora, en novembro de 2018 estamos ao final desta ilusionante pero longa e tortuosa travesía. Mais aínda non chegamos. Acabamos de asinar (hai uns minutos) o convenio específico de xestión polo que nos comprometemos con dereitos e con obrigas Concello e Deputación. E polo tanto temos toda a documentación lista para enviar á Xunta. Así o acabamos de rubricar o presidente da Deputación e mais eu, coa sinatura conxunta do documento de petición da Autorización de Inicio de Actividade (AIA). Toda a documentación sairá a semana que vén para Santiago. Agardemos pois, que de non poñer un peso en todo este proxecto, cando menos, a Xunta non poña trabas que impidan que se encha de usuarios e usuarias canto antes".
Un dos momentos máis emotivos do discurso de Fernando Suárez foi cando lles explicou aos seus fillos que por proxectos coma este, é polo que paga a pena estar en política: "hai un pedaciño quixen estar aquí cos meus fillos, eles son noviños, e moitas veces inocentes de como funciona o mundo. Ensineilles o froito de tanto traballo. E díxenlles: por proxectos coma este, é polo que paga a pena estar en política. Sei que os políticos temos mala fama, supoño que moitas veces merecida. Pero quero con este exemplo dignificar o traballo que se fai dando o mellor de nós, e deixando os mellores anos da nosa vida loitando por cousas xustas. Como xusto é lograr que Ribadeo teña o que se vén negando desde hai decenios. E cumprir o que nos comprometemos diante dos membros das AAVV e especialmente de José María Rodríguez: unha nova residencia en Ribadeo, preferentemente para os/as de Ribadeo e a prezos asumíbeis para as pensións dos de aquí".
E rematou: "meus amigos, quen lles fala é unha persoa sincera que fala desde o corazón, os que nos coñecedes sabedes que temos un vontade negociadora e dialogante indubidable, pero que ao mesmo tempo unha capacidade de loita e resistencia infinita por conseguir as cousas que se nos negan por capricho. En palabras do bardo Ramón Cabanillas, naquel poema tinguido de épica que En Pé, e que me inspirou sempre para guiarme:
Irmáns, en pé, sereos
a limpa frente erguida
envoltos na brancura da luz
que cae de riba
O corazón aberto a toda verba amiga
e nunha man a fouce e noutra man, a oliva
Seguimos traballando no noso soño para facelo unha realidade en funcionamento dentro de ben pouco. Sede pois benvidos, como indican as verbas que podedes ler no chan cando entrades: O noso soño, o teu fogar".
Darío Campos e Fernando Suárez descubriron unha placa conmemorativa situada debaixo dunha foto da manifestación coa que centos de veciños e veciñas reclamaron unha nova residencia de maiores para Ribadeo na que se pode ler:
"22 de abril de 2012. A loita de todo un pobo, vila e campo, representantes municipais e cidadanía encheron as rúas de Ribadeo para demandar unha nova residencia para as persoas maiores.
24 de novembro de 2018. Xornada de portas abertos ao Centro de Atención a Persoas Maiores.
O POBO É QUEN MAIS ORDENA".
Ducias de veciñas e veciños asistiron a este acto e coñeceron as instalacións da nova residencia de maiores, que poderá ser visitada mañá, domingo, e tamén os días 1, 2, 8 e 9 de decembro en horario de mañá e tarde.