20231212

De vitoria en vitoria ata a derrota final. Pablo Mosquera

 De vitoria en vitoria ata a derrota final

Dicíao Onaindía no seu enfrontamento con Aulestia. Foron tempos de chumbo naquel Euskadi onde loitamos por vencer o terrorismo e ao mesmo tempo refundar a democracia desde a dignidade e a liberdade.

Fun dar clases de xestión sociosanitaria. Eu comprometínme cun país que non era o meu. E de tal país aprendín a relativizar as promesas dos líderes economistas sociopolíticos. Entendín o pragmatismo dos cataláns na miña estadía na Barcelona dos anos setenta cando, cun sorriso burlón, afirmaban: “lo que no son pesetas, son puñetas”.

Alcoa alega que non ten fondos para cumprir co asinado en San Cibrao”. Algúns rasgarán as vestiduras. Enganáronnos! "Dichosos cando vos insulten, vos persigan e digan con mentira todo tipo de mal contra vós por causa miña. Aledádevos e gozade porque a vosa recompensa será grande no ceo" -Novena benaventuranza segundo o Evanxeo de San Mateo-

Non fai falla ser un xenio nomeado ao Nobel de Economía para sinalar que o tema se vía vir e que os "donos" do complexo de aluminio levan tempo avisando e planeando unha técnica para desmantelar a fábrica de bauxita-alúmina-aluminio situada entre Xove e Cervo. Ten o seu propio calendario. Ten un modelo propio para xustificar o que algúns non queren aceptar: un custo inasumible da enerxía sen alternativa real máis aló dos soños dos xeradores eólicos mariños.

Calquera universitario que teña realizado un curso ou máster en xestión empresarial sabe que todas as industrias teñen un ciclo-curva vital, e que nun momento o punto máximo da curva debe mutar antes de comezar a caída cara ao final. Non hai industria que sexa eterna como a Igrexa.

A realidade é teimuda. Ningunha empresa, e moito menos unha multinacional con sede nos EEUU, está disposta a perder cartos. En tal caso e cando xa non pode obter máis subvencións do Estado, declárase insolvente cos derivados que tantas veces vimos. Ou alguén crera que ALCOA-SAN CIBRAO era un caso diferente? Sempre teño que lembrar como en 1875 Sargadelos quebrou e pechou, provocando un cataclismo sociolaboral cunha onda migratoria e mesmo, como sosteñen algúns autores, fame, na antiga provincia de Mondoñedo.

Solucións ao problema da insolvencia pola mala relación entre custos e beneficios-perdas. Despedimento colectivo por peche progresivo, venda da fábrica. Milagre no mercado do aluminio...

Non podo entender como os políticos e os sindicatos teimaron en mantelo e non emendalo. Como non constituíron unha plataforma de expertos para buscar alternativas industriais para o maior activo que existe na comarca. O porto de ALCOA-SAN CIPRIAN. Un espazo intermodal para atraer outras empresas cun perfil non contaminante similar ao que se está a facer na Europa verde.

Unha vez máis teño que lembrar que para mandar hai que saber, e que mentres as multinacionais buscan os mellores expedientes profesionais, a política e o sindicalismo nútrese de predicadores de fume.

Pablo Mosquera

Oubiña: secuela

Oubiña: secuela

    Non sei se será secuela no sentido literario, pero si o é no sentido real. Remato de ver que Oubiña (Laureano, o de Fariña) presentará o seu segundo libro na illa Pancha, Ribadeo.

    O dito parece claro, pero non o é tanto. Oubiña non é escritor. Non presenta unha novela, senón o seu segundo desagravio biográfico. Despois de Fariña e os xulgados, quédalle o nome; non sei se algo máis.

    O nome, digo. Non o bo nome (por iso, o desagravio). Debera quedar claro sen máis, pero por se acaso. Por se acaso, nun tempo no que aquel 'que falen de ti, aínda que sexa mal' parece un valor destacado entre os que hai que investir na bolsa.

    Lembras esas figuras que pululan pola tele por, algunha vez, nalgún lugar, poder ser asociadas a alguén con repercusión nalgún medio? A base de crear polémica e atacar con barullo gratuíto (é dicir, que non lles costa nada), a base de facer que os focos lles enfoquen, crean unha marca que lles renda en cartos, que é o seu interese. Se para iso teñen que mentir, prexudicar, acosar ou o que sexa, non importa: o fin xustifica os medios. E o fin téñeno claro: a renda.

    Alguén me comentaba que non comprendía que se presentara na illa e se vaia asinar e vender noutro lugar en Ribadeo, como contan no 'artigo periodístico'. Non sei. Ás veces, a mercadotecnia sorpréndeme, ou sinxelamente, non a entendo. Sei que non son o único ó que lle pasa. Non son o único en pensar en que para vender, débese estar convencido de ter un bo produto. Ou, se non, ofrecelo como unha alternativa barateira que poda compensar. Facelo doutro xeito, non creo que sexa vender, senón enganar, timar, estafar.

    Oubiña e Ribadeo. Oubiña, illa Pancha. Asociados. Illa, Ribadeo, Oubiña, disociados da fariña. Porque diso se trata, non? De que, se Ribadeo está disociado da droga, por que non el tamén, un home nunha furgoneta nun lugar turístico, presentando un libro?

20231211

Apartado baleiro

    Hai uns días comentei o cambio de aparencia da web municipal. Ese cambio leva consigo tamén unha reestruturación, ao menos, aparente. Por iso, guiado pola curiosidade, a modo de distracción estiven só un par de minutos mergullándome na web (xa continuarei outro día...) que abondaron para que algunha cousa se me fixera patente.

    Por exemplo, na páxina https://ribadeo.sedelectronica.gal/transparency/be9dfaa1-93fc-4e2a-81ed-17010b66be9e/. Un nome que pode parecer raro para o url aínda que non o sexa tanto, exceptuado o 'transparency', pero de título sinxelo, 'Transparencia'. Alí pódese atopar entre outras cousas, o que amosa a captura de pantalla: o número de documentos do apartado 1.2 é 0. Que engloba dito apartado? os currículos de alcalde e concelleiros. Por que existe dito apartado? Por lei? Por que está baleiro? Non sei, tendo en conta que pasaron case seis meses dende a constitución do pleno. Seguirá así? Supoño que non, pero falta de confirmar. Que vai pasar porque siga así? Volvo a supoñer que non pasará nada, ao menos mentres non haxa queixas. Haberá queixas? Se polo momento nin se queixou a oposición (nin contribuíu a encher o apartado), parece que o das queixas irá para longo. O que me lembra unha resposta que me deron nunha pequena discrepancia con outro visitante do Pazo de Ibáñez haberá xa cerca de un par de décadas. Díxenlle algo así como que non pasaba nada, que Ribadeo ó fin non é tan grande e máis ou menos nos coñecemos todos. Ó que me respondeu: "Eu a vostede non o coñezo de nada". Aplicado a este caso, é o mesmo que dicir que o coñecemento ou non, é cousa de trato, pero non de legalidade ou dereitos, e débense separar ambos.




LA DEMOCRACIA EN ESPAÑA. José María Rodríguez Díaz (2010)

    José María diríamos que teoriza sobre a nosa democracia. A lembrar que esta entrada no seu blog é de 2010, mais parece que fose hoxe mesmo que a escribira, dende a caducidade do voto á politización xudicial. E mesmo aínda que a postura política de que lea non sexa a mesma que a que se poidera colixir que tiña José María nese momento.

Viernes, 02 de abril de 2010

LA DEMOCRACIA EN ESPAÑA

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 11:47

El paso de la sociedad española por los cuarenta años de dictadura no se borra de la noche a la mañana, a pesar del empeño de ZP de destruir todo vestigio que la recuerde. Es cierto que la dictadura, como forma oficial de gobierno, hace años que desapareció de los papeles oficiales, sustituida por una democracia de mínimos, porque, si analizamos las cosas con realismo, aún sigue presente en muchas manifestaciones de la vida social y política actual, es decir, en la vida pública. Y lo que aún es más grave, las huellas dejadas en las administraciones que gobiernan la sociedad y su forma dictatorial de actuar, que sigue aún viva en muchas actuaciones concretas y gestos de las personas, y la incapacidad de controlar y erradicar la tremenda corrupción en que vive inmersa la clase política, son muestra evidente de que ni tenemos dictadura ni democracia, sino una forma de gobierno amorfa, amparado por la partitocracia, en la que todo es manipulado por las ambiciones de las personas a través de unos partidos hechos ad hoc.

En el parlamento los representantes del pueblo sólo pueden hablar cuando se lo permiten sus propios partidos, y cuando lo hacen sólo pueden decir lo que sus líderes les ordenan. La justicia, con magistrados nombrados por los propios partidos políticos, se encuentra totalmente politizada. Las elecciones, condicionadas por un sinfín de promesas que no se cumplen y unos partidos que imponen sus candidatos a los ciudadanos impidiéndoles elegir a quienes quieran, carecen de auténtica libertad. Porque la libertad sin información veraz no puede ser tal.

¿En qué consiste, pues, vivir la democracia? Si hiciéramos esta pregunta a la gente que por la calle camina ocupada en sus quehaceres diarios, la mayoría de las personas nos contestarían que la democracia sirve para que podamos elegir a los representantes del pueblo, a aquellos que deberán promulgar las leyes y gobernar al país, a los que desde los gobiernos, las autonomías, las diputaciones y los concejos se dedican a dirigir la vida pública del pueblo. Algo que no era posible en la dictadura franquista. Y no podemos decir que la respuesta de los que así piensan no sea acertada. Lo es. Pero no recoge lo más importante de lo que debe ser una auténtica democracia viva.

Porque la democracia no es una simple palabra o una mera teoría sino una forma de vivir y de comportarse en sociedad que requiere, primero, el convencimiento interior y el aprendizaje de unos derechos y obligaciones, traducidos en la práctica de una forma de vida diaria. Es por eso que la democracia no comienza ni termina el día de las elecciones, ni está en el hecho de que el ciudadano pueda votar. El voto, con ser algo fundamental e inexcusable en democracia como ejercicio del poder del pueblo, también es efímero y dura poco. Se reduce al acto de depositar cada cuatro años la papeleta en la urna. Y una vez recontada la papeleta, su destino es la destrucción por el fuego.

Y eso sin olvidar que ya antes de que el voto cumpla su función en las urnas los votos suelen ser objeto muchas veces, aunque no todos, de muchas y diversas peripecias. La mayoría de ellas de carácter secreto y disimulado. Aún reconociendo que muchos de los votos son hijos directos de la democracia hay que reconocer que no todos, pues ocurre que muchas veces hay que desconfiar de la limpieza y de la pureza de algunos de ellos que proceden de una paternidad desconocida. Son los votos espurios, es decir, manipulados, forzados, comprados y sujetos a toda clase de presiones sobre unos electores, utilizados por los partidos para el logro de sus objetivos. En las elecciones no faltan las manipulaciones ni los engaños, las mentiras y las confusiones y, sobre todo, se somete a los electores a un bombardeo atronador de propaganda política especialmente diseñada para embaucar a los votantes y manipular su libertad de expresión. Un déficit democrático, muy difícil de corregir por la existencia de las ambiciones humanas y la incapacidad del actual sistema para corregirlo. Es la presencia de los “camuflados” en la vida política que, una vez dentro de los partidos políticos, van a dedicar sus vidas y su trabajo a arreglar sus parcelas privadas y sus negocios particulares utilizando el poder democrático en su personal beneficio. Una presencia de gente manipuladora que, a la vista de lo que está pasando, se puede concluir que es mayoritaria en la clase política.

Para mejorar el bajo nivel democrático en que vivimos sería necesario, primero, que la sociedad, tanto los que ejercen funciones directivas en ella como el pueblo llano, pusieran todo el empeño en vivir el día a día con plena consciencia de sus derechos y obligaciones y viviendo los valores democráticos en el ejercicio de sus funciones y métodos de gobernar y convirtiéndose en un ejemplo vivo a imitar por los ciudadanos. Y, segundo, dotar al sistema de los medios necesarios para que la corrupción no tenga cabida. Gobernar con ocultación y oscurantismo ante el pueblo, utilizar el poder para otros fines ajenos a lo que es el bien común de los ciudadanos, manipular los poderes básicos del estado para disponer del control absoluto del poder son los contra signos democráticos que nos ofrece la actual clase política española. Políticos que utilizan al pueblo para alcanzar sus propias metas personales de bienestar y para vivir en la opulencia a costa del dinero ajeno. Y hasta tal punto se lo tienen montado que son muchos los que, acabada su vida activa en la política, no retoman la condición que tenían anterior al servicio prestado, sino que encuentran arropados por un sinfín de privilegios vitalicios escandalosos. Nuestro sistema, mal llamado democrático, necesita urgentemente una intervención quirúrgica que la clase política no está dispuesta a afrontar. ¿Quién lo hará? ¿Será el pueblo el que la imponga?.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Recuncho da lectura: The curious incident of the dog in the night-time


     Recuncho da lectura: The curious incident of the dog in the night-time

    The curious incidente of the dog in the night-time. Mark Haddon. Vintage Books. ISBN 1400032717. New York 2003.

    Lido co club de lectura da EOI, unha mostra mais do bo tino que é común entre a xente que leva un club de lectura con cariño.

    Sabes o que é ser Asperger? A través desta lectura podes abirlle á porta ó concepto. Non podo xulgar se o retrato é bo; en todo caso, non deixa de ser unha introdución. Pero coidado, é unha novela. Sinxela, pero ó tempo profunda, non transmite anguria, pero detéctaa e visualízaa a través dun pícaro inmerso nun mundo que non comprende nin o comprende, mais é usado para que nós podamos comezar esa comprensión.

20231210

Recuncho da lectura: Canción de solpor


     Recuncho da lectura: Canción de solpor

    Canción de solpor. Lewis Grassic Gibbon. Irmás Cartoné. ISBN 9788494842108. Santiago 2018.

    Lido co club de lectura do IES de Ribadeo Dionisio Gamallo, sorprende dende os créditos iniciais nos que se especifica a licenza creative commons para o seu uso, con obriga de cita e non comercial (CC BY SA NC), algo pouco común e que se refire á tradución, non á obra en inglés, que estaría xa no dominio público.

    Costumbrista e naturalista en relación á Escocia rural de comezos do século XX, ve a vida a través dunha muller nova e as contradicións e tensións do seu propio sentir e dos seus veciños. Polo menos a min causome unha certa sorpresa e asociación co que podería ser  vida na Galicia rural, salvando algunhas diferenzas, do primeiro terzo do século pasado.

    Para ler con acougo, non é desenfadada, senón máis ben introspectiva.

 

Cando "Un home anuncia que deixará a bebida para 2050"

Paisanos de Friburgo na Taberna. Obra de François Louis Jaques, no D.P.

    Remato de ler unha publicación (de outubro de 2021) aquí. A cousa vai de ironía e visión do futuro. Tentarei facer unha tradución rápida (a ter en conta que ten xa dous anos) apoiada nun tradutor:

    Un home anuncia que deixará a bebida para 2050

    Un home de Sydney fixouse un obxectivo ambicioso para eliminar gradualmente o seu consumo de alcohol nos próximos 29 anos. É parte dun plan marabilloso para mellorar a súa saúde.

    O programa prmitirá a Greg Taylor, de 73 anos, seguir bebéndo con normalidade no futuro previsible, antes de reducir o consumo en 2049, cando cumpra 101 anos. Asegurou aos seus amigos que o plan non afectará ó seu consumo a curto ou medio prazo.

    Taylor dixo que era importante non apresurar o cambio ás bebidas non alcohólicas. "Non é realista pasar a cero alcol dun día para outro. Isto require un enfoque constante e escalonado onde nada importante cambie durante moito tmpo", dixo, e engadiu que quizáis teña que facer investimentos adicionais no consumo de cervexa a curto prazo, para asegurarse de que ningunha saída nocturna sexa peor.

    Taylor tamén poderá adiantar os créditos de consumo obtidos polos días que non bebeu nos últimos corenta anos, o que significa que a data de finalización real do consumo pode vir sendo 2060.

    Para axudar na transición, Taylor comprou unha segunda neveira de cervexa, a que describe como o método de "captura e almacenamento". 

    Substiúe cervexa por petróleo, e ó tal Greg polos mandatarios (e coido que moitos dos mandados mundiais, ou sexa, tamén alguén coma ti ou eu), e ... saca consecuencias dos diversos cumios mundiais sobre o clima e os seus grandilocuentes anuncios de acordos, o último a piques de difundirse cando escribo isto.

OTRAS CURIOSIDADES DEL PLENO MUNICIPAL DE RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2010)

    Cando preparo a publicación desta entrada do vello blog de José María, reparo en que xa quedan menos de 200 páxinas por publicar, das máis de seiscentas iniciais, unhas cen entradas. Dígoo, para centrar o seguemento desta reposición que estou a facer de xeito irregular ó longo do tempo, dende xa hai máis dun ano. 

    Neste caso, repite o tema que xa comezara a tratar na súa entrada anterior no blog, un pleno que considerou especialmente ilustrativo para figurar en dúas entradas do seu blog "Vida político-social de Ribadeo".

Miércoles, 24 de marzo de 2010

OTRAS CURIOSIDADES DEL PLENO MUNICIPAL DE RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 21:10

Además de lo que fue el punto estrella de ese Pleno municipal, el rechazo a la Ordenanza contra la contaminación acústica, de la que me ocupé en mi comentario anterior, me voy a ocupar hoy brevemente, aunque muchos ya se habrán enterado de ellas por la prensa, de otras curiosidades que se debatieron en el último Pleno municipal del día 15 del mes actual. Algunas son curiosas, otras evocan situaciones risibles.

Al comenzar el Pleno, y por invitación del alcalde, se guardó un emotivo minuto de silencio en homenaje a la persona del concejal ausente José Duarte, fallecido recientemente. Su puesto fue ocupado por la siguiente en la lista del PP, Ana Docobo, que seguidamente tomó posesión de su silla.

En el punto relativo a las resoluciones de la alcaldía, todos los portavoces de los grupos políticos, en sus preguntas al grupo de gobierno, se fueron refiriendo a los diversos gastos aprobados en esas resoluciones. Gastos que, a unos más que a otros, a todos les parecieron excesivos; entre otros muchos los referidos al gabinete de prensa o al uso de teléfonos móviles. Y es que el alcalde no tiene asumido el papel que debe desempeñar el concejo en tiempos de crisis, cuando todas las familias se cuidan muy mucho no sólo de no exceder en sus gastos a los ingresos sino, incluso, de prepararse para hacer frente al futuro mediante el ahorro si los ingresos lo permiten. Como cosa curiosa es de resaltar la sugerencia de UPRI al concejo de que, en vez de invertir tanto en alquileres de carpas, le resultaría más económico adquirir una propia para el concejo. El portavoz de UPRI no cayó en la cuenta al hacerlo de que si su sugerencia es aceptada, nos encontraremos con la carpa permanentemente instalada en el parque municipal. No como ahora que, aunque se encuentra muchas veces ocupando los espacios del parque, por lo menos sus propietarios la retiran después de usada. Otra cosa que a muchos llamó la atención es que todavía se estén pagando facturas de la época del gobierno del PP, hace ya más de ocho años. En resumen, que en el concejo se sigue practicando el derroche a manos llenas en cosas superficiales, sin valorar las prioridades del gasto y manteniendo al concejo en una situación permanente de números rojos. Con la anunciada e inminente subida del IVA y la inevitable futura subida de impuestos municipales para hacer frente a la desmesurada deuda del concejo el arrebato de risa que les va a dar a los ribadenses hará innecesarios los talleres de risoterapia que con tanto celo imparte el concejo. Porque una subida del IVA y de impuestos municipales se traducirá en una carestía de vida y déficit de poder adquisitivo que va a perjudicar a todos los ribadenses, pero más que a nadie, a los que menos ganan: los jubilados, las viudas, los trabajadores y los parados. Estos son los que más notarán la subida en los productos textiles, alimentación, vivienda y otros servicios esenciales como los recibos del agua, luz, teléfono, gas, etc. Sólo se salvarán algunos privilegiados de la vida y los que, de una u otra forma, viven de la política.

Algunos otros puntos tratados que siguieron a este, como la propiedad pública de un camino y una fuente o la cesión de propiedad del Parador de Turismo para la ampliación de una acera, fueron aprobados por unanimidad.

El siguiente punto fue dedicado a tratar diversas mociones que presentaban los grupos políticos. En la primera, presentada por UPRI, se pedía la permanencia del ISM en Ribadeo. Un punto que fue aprobado por todos, y que demuestra la falta de información de nuestros representantes municipales. Con su actitud dieron muestras de ignorar el contenido del Pacto de Toledo que, para racionalizar el sistema de la Seguridad Social, aboga por la fusión de todos los regímenes especiales, (y el ISM es uno de ellos), en el Régimen General de la Seguridad Social o en el de Autónomos, con el fin de racionalizar el Sistema y hacerlo económicamente viable hacia el futuro. Lo que los concejales debieran haber pedido es que los servicios del ISM en Ribadeo sean absorbidos por la Seguridad Social y prestados a sus afiliados en la agencia local del INSS. El portavoz que más acertado estuvo en el tratamiento de este punto, por estar más informado, fue el del PSOE. Los demás, incluido el equipo de gobierno, no sabían por donde andaban.

Al llegar a la siguiente moción, sobre el tratamiento de las corridas de toros, no puede por menos de levantarme y marchar, indignado porque, aun estando a favor de la supresión de las corridas de toros por lo que encierran de innecesaria crueldad y deformación de la sensibilidad popular, no comprendo cómo puede llegar a tratarse este punto en un Pleno municipal de Ribadeo, habiendo tantos temas pendientes más importantes y cercanos que afectan al buen gobierno de la sociedad ribadense.

Informaciones posteriores me confirmaron de que la duración del Pleno se extendió hasta pasadas las doce horas, es decir, más de cuatro horas de duración. Demasiado tiempo para que el público pueda soportarlo con cierta comodidad. Es por eso, y porque muchos sólo van a escuchar lo que afecta a sus intereses personales, por lo que el numeroso público que llenaba la sala la fue abandonando antes de esperar el final.

Y estos son los tristes derroteros por los que transcurre la vida político-social de Ribadeo. Los concejales, nuestros delegados en el concejo, elegidos y puestos por sus respetivos partidos sin contar con los electores y a quienes una gran parte del pueblo votó, en vez de actuar movidos por el interés general de Ribadeo, actuaron condicionados y movidos, no por el interés general del pueblo, sino por la incidencia que su actitud pudiera tener en los resultados de las próximas elecciones locales para sus respectivos partidos. Los hosteleros, pensando sólo en el beneficio de sus negocios, sólo viven preocupados por sus ganancias que sitúan por encima del interés vecinal y social. Y el pueblo, que dormita narcotizado y preocupado por el ganador de la liga de fútbol, el Real Madrid o el Barcelona, abandona inconsciente su futuro en manos de unos políticos que sólo defiende sus intereses personales. ¡Qué pobreza de concejales que en cuatro años, no fueron capaces de aprobar una ordenanza, largamente demandada por el pueblo, para regular una materia que el mismo Delegado de Gobierno calificó de muy importante para Ribadeo! Pero, eso sí, tuvieron tiempo para ocuparse de las corridas de toros, una materia inocua a efectos electorales.-

José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.