20180131

Abrete Sésamo. Covadonga Suárez, colectivo “Por nuestro faro”

Foto de Suso Fernández
Yo no sé cuál es la frase mágica que abre la isla Pancha. El último capítulo empezó con “un premio para Ribadeo” y una gran reverencia de nuestro alcalde al gobierno de Madrid, Xunta y Puertos como si la Santísima Trinidad hubiese venido con un pan debajo del brazo, cuando en realidad venían a amputárnoslo, allá por 2015 cuando el grupo “Por nuestro faro” empezó a andar. Desde entonces, toda información llegó tarde, mal y arrastro, y si llegó, fue únicamente porque este grupo luchó por que la verdad saliese a flote. La verdad importaba bien poco a la trinidad -o la conocía de sobra-, así como a nuestro alcalde que tenía mejor cosa que hacer que leer los informes que le llegaban (cito casi textualmente).
 Tras varias respuestas del Defensor del Pueblo diciendo que faltaban informes, y tras el reconocimiento por parte de Puertos hace un mes de que, efectivamente, había que completar el estudio sobre el impacto medioambiental de los apartamentos y las consecuencias de su actividad (otra cosa es que se haga y cuándo), esperábamos la reacción del que firma licencias transido de fe en los informes técnicos. Y sin embargo, nunca más de él se supo. El 2017 fue el año del silencio sepulcral, y viendo que en el corto período de inicio de 2018 ya acumulábamos varias preguntas sin respuesta, en uno de esos plenos anunciados a salto de mata pudimos colar una pregunta a través del grupo socialista, a ver si se nos permitía enterarnos siquiera de por qué se le había dado la licencia de apertura definitiva a los apartamentitos de nuestro faro, y de paso por qué una isla de una hectárea sólo era accesible para los clientes del hotel si la concesión comprendía únicamente 500 m².
Pues bien, ahora entendemos el porqué de tanto silencio. Es una pena que los plenos no se graben, pero nosotros lo hicimos, y hoy tenemos las perlas que brillarán para siempre con luz propia. La ley fue citada por el alcalde en múltiples ocasiones para justificar el inmovilismo del Concello, e incluso la palabra “prevaricación”. Por supuesto la ley es la ley, pero quizás habría que verificar si se cumple. “Eu fago o que podo, eu fago o que me deixan” es una frase que podría pronunciar el colectivo “Por nuestro faro”, no un alcalde con dos mayorías absolutas. Se pueden leer, verificar, discrepar y recurrir los informes técnicos y vinculantes sin ir a la cárcel, se lo aseguro, y reclamar los que faltan, sobre todo cuando sus deberes se los hace el Defensor del Pueblo y se los manda por correo. Querer es poder, y existen precedentes de que el Concello se remangó en alguna ocasión, de hecho en 2008 se opuso a un galpón de Galigrain en la Ría sin esperar por los informes preceptivos y vinculantes : el 1 de agosto de 2008 Fernando Suárez, tras llevarlo a pleno, “considera que esta actuación non é axeitada nin para o porto comercial nin para Ribadeo e lémbralle a Portos de Galicia que a corporación municipal xa manifestou de xeito unánime o seu rexeitamento ao proxecto”. Greenpeace confirma más tarde en un informe que “El consistorio ribadense es, en última instancia el que tiene la decisión final ya que, aunque la Xunta conceda todas las autorizaciones medioambientales, es indispensable disponer de licencia de obras municipal”.
En cuanto al cierre de la isla entera al público, el alcalde acepta todo sin rechistar. Y ello trae inevitablemente a la memoria una nota publicada el 25 de noviembre de 2016 en la web del Concello (léanla de pe a pa porque no tiene desperdicio). Fernando Suárez decía textualmente "isto non é Grecia, onde se privatizan as illas. Polo tanto, e aínda que cumpre con todas as autorizacións a conversión dese edificio en hotel, desde logo deberán ter o acceso aberto para todo o público por parte do Concello, senón o Concello non poderá dar a licenza de actividade", también decía "hai que ter en conta que a Autoridade Portuaria só concesionou unha parte da Illa, non toda”. En su momento fue un puntazo ultraribadense que acaparó portadas, pero en el pleno del pasado 23 de enero, grabado con un móvil, para justificar la licencia de apertura se expresó en los siguientes términos : “A porta de entrada non é a porta de entrada do hotel, senon a porta da illa. Si o di a Autoridade Portuaria...”
Que nos diga entonces, citando leyes concretas ¿dónde está la ley que prohibe la entrada a la isla Pancha? Porque tenemos testimonios gráficos de que a veces hubo puerta y a veces ni siquiera goznes ni huellas de haberla habido, y algún papel habrá que justifique la prohibición. Del mismo modo, ¿cuál es la ley que permite a Puertos cerrar la totalidad de la isla para uso y disfrute de un hotel y de 500 m² circundantes, que entre todos han decidido montar en nuestro faro? La ley siempre es la ley. Un alcalde, sin prevaricar ni infringir la ley, puede y debe exigir a Puertos dónde están esas leyes que le dan derecho a vender Ribadeo como una isla griega. ¿Suponemos entonces que el alcalde sobreentiende y asume que la Isla Pancha en 2018 ya no es competencia suya, que ya no es ribadense, que ya no es nuestra? Quédense con la frase final de la intervención del pleno y medítenla : “Non sei si calquera de nós..., eeeee, non se pode comprobar si é de uso público a illa”. Ahora ni ribadense, ni pública. Acabáramos.

De visións diferentes a mentiras. Hospital da costa, sanidade pública

Chega con que un non quera para que dous non se entendan. E ese principio xeral non entende de intereses, aínda que, cando a cousa é pública, si entende de xeitos de mentir.
Hospital da Costa en 2015. Foto de Elisardojm en gl.wikipedia.org, lic. CC recoñecemento compartir igual 4.0 internacional

Coido que iso é o que está a pasar co mantemento da sanidade pública, a centralización sanitaria en Lugo, e o hospital de Burela. Se hai unha decisión de favorecer a sanidade privada, xustifícase a transferencia de cartos a empresas esquecendo que iso implica o corte de cartos e consecuente desmantelamento da pública, segundo o coñecido principio de desvestir un santo para vestir outro. Se se quere centralizar en Lugo, fálase das avantaxes de ter mellores equipos de alto custe e especialistas máis especializados esquecendo os inconvintes de cousas como desprazamentos ou sinxelamente de que se debe falar de servizo como elemento central e de custes e orzamentos en función daquel. Se se quere gabar o hospital, piropéase ó persoal para apuntalar unha lista de espera con múltiples furados que si, podería engrosar moito máis se non houbera persoal disposto a apoiar, pero evítase falar de cousas como da reasignación de novas datas, que supón unha maquillaxe real, ou do desvío de pacientes á privada, que se presenta como alivio da pública mentres supón un desmantelamento efectivo e transferencia de cartos á privada.
E nesas estamos. Mentres o día 4 hai unha manifestación a nivel Galicia en defensa dunha sanidade para todos -por certo, de Ribadeo sae un autobús posto polo concello, tamén poder público enfrontado ó da Xunta neste caso-, dende Lugo dise que a sanidade funciona mellor ca nunca, 'con datos obxectivos' elixidos despois de descartar os 'menos interesantes'. E se hoxe, mércores, volve haber a protesta semanal diante do centro de saúde de Ribadeo, para Santiago (así se di algunha vez, facendo pasar á poboación de Santiago polo poder decisor da xente que manda dende San Caetano) serán catro matados mal informados. E esta última palabra lévanos ó lugar onde se da a confrontación fundamental: a información/desinformación. E é entón cando podemos lembrarnos das subvencións directas ou encubertas que recibe determinada prensa, de xeito que se chega a non saber se é para ter a prensa de man ou dádivas debidas pola contribución ó mantemento no cargo, é dicir, 'quen debe a quen' ou 'quen conflúe con quen'. Engadín isto porque é doado comprobar como pode variar a idea que ten a xente segundo o xeito que teña de ler ou escoitar, de a quen lea ou escoite e das relacións que sexa capaz de facer con eses datos qeu lle chegan... Si, a xente non é tonta, e non se pode enganar a toda a xente todo o tempo. Pero parece que chega con enganar xente abonda durante un tempo axeitado ó que se quera, ou desmotivar a protesta artellando leis convintes cos intereses ou sinxelamente favorecendo algún tipo de entretemento ou felicidade aparente que substraiga tempo e/ou enerxía (cartos, esforzo) debilitándoa e controlándoa.
Por último, dicir que nesta entrada estase a tratar dun caso concreto, a Sanidade, a nivel Galicia, pero poderíase tratar doutros casos a niveis dende supranacional a local.

20180129

Un sorriso? de Alzheimer en Ribadeo

Pode interpretarse como coña, como retranca... ou sinxelamente como un dato: no ano 2016, redondeando, a cuarta parte da poboación ribadense tiña máis de 65 anos, despois de ir medrando a proporción ó atenuarse o fluxo migratorio de entrada, que permitira algún tempo atrás diminuír lixeiramente a porcentaxe. Copio unha frase dun artigo aparecido a semana pasada en eldiario.es, (''Las ciudades de la demencia senil': la respuesta de Japón ante el envejecimiento de su población'): "Matsudo había centrado mucho antes su política de bienestar en los servicios a personas que sufren demencia. Fue en 2010 y por una buena razón: cuando termine esta década, más del 28% de las 480.000 personas de la ciudad tendrá al menos 65 años." ... e 1 de cada 5 maiores de 65 anos terá demencia senil, que non é o mesmo que Alzheimer, mais é parello. Trasladado a Ribadeo, hoxe, significa que estamos ante un problema dunhas 500 persoas, a quinta parte do 25% de maiores de 65 anos.
En Xapón hai anos que tentan atallar o problema con iniciativa (se se le o artigo citado, verase por onde van os tiros). Aquí, esperando que a nova residencia (con capacidade conxunta, xunto coa vella, dunhas 100 persoas) parece que se atallara xa o problema mentres medra nos nosos narices. Alí, boa parte da solución do problema pasa pola asociación da propia poboación, mais aquí parece que o único que progresa de xeito asociativo sen subvención xenerosa son os partidos políticos (con subvención, podendo sacar proveito individual, xa é outra cousa), e non hai subvención para todo, hai demasiados pozos negros.
Primeiro paciente identificado de Alzheimer. Foto no D.P.

20180128

Illa Pancha, por Mª Luísa Mon Bellón


Obras na illa Pancha. Suso Fernández.
 
Illa Pancha
 
    Esta Covadonga Suárez, do Colectivo “Por nuestro Faro”, ademais de muller loitadora, reivindicativa e insistente, ten un moito de poeta.
    Non só escribe e se explica con suma claridade, senón que o fai xogando coa sonoridade das palabras; mesmamente lles fai vibrar, repenicar e brincar rebuldeiras nun discurso que se alguén non entende é porque decide ollar para outro lado.
    “El Defensor del Pueblo nos volvió a dar la razón y no hubo reacción ni de ... ni de...”.     “Después de haber sufrido el desprecio administrativo, el silencio informativo...”. “Chapuzas y contradicciones que se estrellan contra la sordina feroz que los poderosos...”.
    Tales imaxes remítennos invariablemente a unha potente vaga de mar que arremete sin pausa contra esa singular illa que vixía a bocana da ría. Un colosal temporal con mar de fondo son estes artigos publicados neste noso semanario(*); artigos que nunca reciben resposta, nin para ben nin para mal. Tanta reflexión e protesta parecen coarse por Pena     Furada só escoitadas polos impasibles cormoráns que habitan no seu cume.
    Unha lé e mesmo relé o que Covadonga Suárez nos relata sílaba a sílaba, palabra a plabara, frase a frase, golpe a golpe e verso a verso... porque é pura lírica o amor que se desprende de toda a súa descrición do problema que a ocupa e a preocupa. A ela e a moitos máis.
    Dicimos lírica retomando as Verbas doutra muller que escribía sobre a Illa Pancha, onde o noso faro se asenta. Mari Lola Pérez Basanta encheu cuartillas sobre o tema e advertiu tamén sobre a domesticación do Monte de Santa Cruz onde, "se antes había acacias, agora hai toda unha mestura de árbores froiteiras que precisamente nada teñen que ver coa vexetación propia dun monte. Esa é outra.
    Pero xa se sabe que nesta vila todo aquel que avisa sobre o que pode acontecer -e non sempre para ben- é traidor e, ademais, os que o acompañan sempre "caben nun pocillo de café".
Deberíamos saber xa que, grazas a estes poucos apóstolos do non, o mundo avanza e non se afonde un pouco máis ca día no fango dos asuntos máis viles e privados, no mundo dos intereses que teñen que ver cos cartos e que case sempre van en detrimento dos intereses públicos, e dicir, dos intereses de todos nós.
    Dende aquí queremos aplaudir e animar os espíritos libres e preclaros coma o de Covadonga Suárez a seguiren sen se render loitando por unha causa que consideramos máis que xusta e razoable. É unha causa nosa. De todos nós. Coma outras que xa foron. Coma algunhas que desgrazadamente se perderon e coma moitas que, afortunadamente, se ganaron, e aí está o tempo -que sempre pon o punto sobre o i- para nos dar a razón.
    A defensa do noso patrimonio é un deber inexcusable. Debemos salvagardalo para o transmitir intacto ás xeneracións futuras tal e coma nós o recibimos dos devanceiros.
Covadonga Suárez é, para ben de todos nós, das boas e xenerosas que levan na frente unha estrela e no bico un cantar... loitador e reivindicativo.
-
(*) Este artigo apareceu por primeira vez en La Comarca del Eo de 20 de xaneiro de 2017

20180126

Gasoduto na Mariña. Orzamento, 26 391 821 euros.

Saiu o día 23 no BOP. Cunha lonxitude de 65 km, máis de 14 deles en Ribadeo. Presión, 80 bar, ou sexa, unhas oitenta atmosferas. Recorrendo a Mariña de Ribadeo a Viveiro, ramal do gasoduto LLanera-Vilalba. Da empresa ENAGÁS (ver o informe anual).
Gaosdutos de Enagás na zona noroeste

20180125

A estas horas, o concerto xa tiña rematado

Unha nova banda, a Banda de Música de Ribadeo, dera xa o primeiro concerto aló polo 1992. Un video lembrábao polo 20 aniversario.

¿SAINETE OU CACHONDEO? Nota de prensa de 'por nuestro faro' - Ribadeo

Damos conta hoxe da resposta do goberno español á pregunta formulada polo deputado Miguel Anxo Fernan Bello do grupo En Marea con data de entrada do 10/10/2017 e resposta por escrito o 19/12/17. Fernán Bello preguntaba concretamente cal era a postura do goberno tralo segundo informe do Defensor del Pueblo de 22 de Agosto. A resposta do goberno está colgada no noso grupo de facebook.
Como pode apreciar o lector interesado ao comparar estes documentos (as respostas ao defensor e a Fernán Bello) hai sutís matices da redacción que conducen a interpretacións diferentes. Nos dous documentos aparece a frase que publicamos a semana pasada: “El informe del Defensor del Pueblo fue trasladado al concesionario-promotor de las obras para que aporte la documentación de que disponga, al objeto de mejorar la motivación de la evaluación ambiental efectuada”. Pero na resposta a Fernán Bello aparece a seguinte expresión que non figura no informe do Defensor “en el sentido de que el proyecto no afecta apreciablemente al entorno”.
Así pois, na resposta ao deputado o goberno da por sentado que se está falando só do “proxecto” dando a entender que se trata do proxecto de obra interior do faro, como ven repetindo insistentemente dende o comezo, para seguir ca parola de que tódolos informes emitidos ate agora eran conformes á lexislación vixente. Sin embargo no comunicado que nos remite o Defensor o día 4 de xaneiro que xa publicamos a semana pasada di expresamente: “incluyendo no solo los impactos de la realización de las obras necesarias sino también del uso turístico del faro, en relación con los objetivos de conservación del espacio- No obstante, antes de concluir las actuaciones y dar por aceptadas las sugerencias, es preciso conocer el resultado de dicho estudio” (o suliñado é noso).
Ou sexa o goberno dille a Fernán Bello que lle piden un papel ao concesionario e o defensor entende hai que agardar ao resultado dun novo estudo. Mais claro auga.
Dende o noso ponto de vista facemos os seguintes comentarios:
1.- Se a Autoridade Portuaria recoñece que hai que “mejorar la motivación de la evaluación ambiental” está decindo claramente que a documentación está incompleta, porque se estivese completa non habería nada que mellorar.
2.- Consideramos unha saída de pata de banco que a Autoridade Portuaria se dirixa agora á empresa promotora cando a responsabilidade do requerimento dos informes pertinentes é da súa competencia, malia que tamén fose do Concello comprobar que se axustaban a dereito antes de conceder as licencias. Vemos, xa que logo, que a Autoridade Portuaria “delega” as suas competencias nunha empresa privada. Agardaremos o que teña que dicer o concello ante esta extravagancia.
3.- A expresión “el proyecto no afecta apreciablemente al entorno” amosa unha contradicción entre o goberno e a Autoridade Portuaria e non concorda cas esixencias da lexislación europea, española e galega que recordou repetidamente e volve a lembrar o Defensor e que se concretan en que os proxectos que afecten a Rede Natura 2000 deben acreditar que non terán impactos medioambentais nen na fase de obras nen posteriormente, cando se desenvolvan as actividades turísticas. Como vemos, máis unha vez, a Autoridade Portuaria ven interpretando a normativa vixente no senso de rebaixar os contidos e as esixencias da mesma.
Pero a pérola das contradiccións nos discursos sucesivos do goberno está no penúltimo párrafo da resposta a Fernán Bello onde di: “la Autoridad Portuaria de Ferrol-San Cibrao ha tenido en cuenta determinadas sugerencias recibidas, relativas a la preservación del medio ambiente, como por ejemplo prohibir el estacionamiento de vehículos en la Isla”. (o suliñado é noso).
Señores: se ésto non é un sainete que veña o diaño e nolo explique, porque deus non será quen. Agora resulta que está prohibido o estacionamiento de vehículos na illa, e nós sen enterarnos e o concello mutis por el foro e qué foi da concesión outorgada o 30 de xunio de 2015, que autorizaba un aparcamento cun máximo de catro coches?. E non vemos a diario os coches aparcados na illa?. E quen advetiu á empresa concesionaria desta disposición? E quen vai controlar que se cumpla? O Sr. Alcalde desde Fitur.
Calquer principiante pode decatarse de que se agora se recoñece a prohibición de aparcar coches na illa é tanto como decir que esta actividade turística é incompatible ca normativa da Rede Natura 2000.
Señores: ésto non é un sainete, ésto un cachondeo.
(PD.: No último minuto chéganos a grabación da resposta do Sr. Alcalde á concelleira do PSOE Cristina Losas, no pleno do día 23. O tema queda para a próxima semana, pero xa verán que simpático aquelo de “Puertos díxome, díxome…. pataqueirada”.
COLECTIVO POR NUESTRO FARO
24 de Xaneiro de 2018

Curiosidades en Santa Cruz

O ribadense espazo de Santa Cruz no inverno non soe ter moitas visitas. E a natureza, mentres, está a preparar a primavera e o verán, ás veces, con sorpresa.
Non é que presente un aspecto moi diferente, mais hai sempre curiosidades que ver. Aquí deixo algunhas, tomadas días atrás.




A árbore da imaxe parece modelada, pois polo entorno un non pode imaxinar que o levou a esa forma.
 As silvas agroman no seto en diversos lugares, con estruturas densas, entrelazadas, que saen ó exterior polo alto e baixan ata o mesmo chan.



Herba da pamapa nun estadio primeirizo?




Os loureiros parece que procuraron o acubillo do seto para que os visitantes non os molestaran e os deixaran medrar.
 Entre as follas caídas das árbores aparecen plantas que poden sobresaír. Como se chama esta?