Ribadeo e a competencia

Dende hai un par de décadas a competencia hostaleira de Ribadeo ten mellorado moito. Non só tivo lugar un aumento de prazas de hostalería e unha mellora media, senón que se materializou unha causa, tivo lugar a eclosión dun produto estrela, a praia das Catedrais, que se complementou cunha miriada doutras oportunidades de desfrute turístico, dende a illa Pancha a Santa Cruz, con base na ría ou nas praias. Así, hoxe, hai conciencia de que a competencia no sector hostaleiro pasa tanto ou máis por coidar o patrimonio natural que por coidar hoteis ou cafeterías.
Estes días pasados tense falado abondo (nos medios, vía novas e propaganda) da competencia comercial, coa apertura dun novo centro comercial na zona do Vilar, Mercadona, e a restruturación total do xa existente Eroski (agora propiedade de Vegalsa). Mesmo o alcalde recalca que é un realce de Ribadeo como capital comercial. E si, hoxe os centros comerciais son unha base forte de competencia comercial. Mais coido que a situación ten máis caras.
Unha delas lévanos á comunicación pobo-área comercial do Vilar, onde se desenvolve o aumento de oferta. Na práctica, e a pesar de chamamentos diversos (entre eles, diversos artigos neste blog), o único xeito de comunicación entre ambas zonas é en coche. E iso implica que a competencia de Ribadeo-pobo non se vexa mellorada polo aumento de competencia nas superficies comerciais. Cando alguén de fóra colle o coche e se achega ó Vilar, sae de novo do Vilar en coche, e ten que desviarse para entrar en Ribadeo. Mais que o que ten que facer para entrar na autovía ou para coller as estradas para as poboacións máis preto.
Mentres, o comercio de Ribadeo segue a abrir e pechar locais a un ritmo regular en ambos casos, e se hai máis xente en Ribadeo para mercar non é polo Vilar, senón pola atracción de ambiente do propio pobo ou o aumento do turismo. Afecta nisto de xeito poisitvo ou negativo o Vilar?
Ben, é competitivo un comercio que fomenta o uso do coche? Coido que a medio prazo, non. Pode ser competitivo en custe monetario, pero por outros motivos, como os soldos dos empregados. Nunca e custes totais, enchendo de aparcamento  un terreo cando se ve un cambio de modo de transporte cara ó futuro inmediato. De calquera xeito, para Ribadeo en conxunto, quen e como se beneficia desa competitividade anunciada?
Dende que comecei a escribir o artigo, hai varios días, a falta de tempo fixo que se escorreran polas beiras varias puntualizacións que despois dos anuncios e artigos de prensa últimos posiblemente serían mal comprendidas. Nun tema que coido que se encaixonado entre catro paredes feitas con cartos e sen vistas á xente. E tamén algún accidente, que si é comprendido como algo 'ás aforas', cando un recente artigo (A Voz, hoxe domingo) aínda tentaba facer o camiño inverso: O Vilar como novo eixe urbano. Un eixe onde agora mesmo hai unha cafetería, mais que pode rematar con varias, desprazando aínda máis a importacia do comercio da zona. E si, mira por onde, o accidente xa se foi tamén do foco e haberá que esperar a que haxa máis para ter conta e poñer solución a unha situación que se prolonga.
Mais, mentras, non nos enganemos. Se o que se procura é poñer Ribadeo nos focos por calquera medio, entón, adiante. Se o que procuramos é achegar o comercio á xente, coido que non é o camiño, aínda que se poña máis cerca para o pobo de Ribadeo que se fora en Luarca, poñamos por caso. No medio, e ás beiras, consideracións de medio ambiente ou tipo de sociedade. Cousas que quizáis nos caen moi grandes a cada un de xeito indepndente (menos grandes ó concello en conxunto) pero que non por iso podemos deixalas de xeito voluntario a un lado, porque alguén ten que facerse cargo. E ese alguén inclúenos a todos.

Hoxe pódese pasar?

Pregunta frecuente que non había antes de entrar en funcionamento a A8, tramo pola montaña mindoniense. Coido que xa se dixo abondo sobre o fiasco e o entrampamento de cartos (aínda que non sobre os causantes/culpables e o seu tratamento), sobre o accidente cun morto e deceas de coches implicados, sobre o aspecto, mesmo sobre a causa física da néboa, para continuar aquí, a estas alturas, co tema. Mais, aínda que se falou das solucións aportadas, xa queda lonxe, sobrepasado por outros temas, a ristra de solucións. Para que non quede no esquecemento, unha pequena ligazón leva ó resumo de aportacións para solucionar que a A8 ó seu paso por Mondoñedo sexa de uso restrinxido ó que dite a temperie: https://www.scribd.com/document/328700102/Propostas-para-paliar-a-neboa-na-A-8

Quen o subiu, David Lombao, tenalgún outro documento interesante e/ou curioso á vista, como o contrato entre a Xunta e Enrique Iglesias, lembras o tema do vídeo 'promocional'?

Ribadeo en bici, edición N16

Unha lembranza para mañá:
"Como todos os venres primeiros de mes, facemos un chamamento aos amantes das bicis para concentrarnos no Canton. Mais tendo en conta que xa inciamos o novo horario de outono-inverno, vamos cambiar a hora habitual e concentrarémonos ás 18.30h. 
Queremos convidar a todos e todas as persoas ribadenses e non ribadenses, pais fillas e parentes que teñan unha bici e queiran reivindicar os usos saudáveis da bicicleta. 
O único necesario para asistir é ter unha bici e gañas de pasa-lo bem. Esperamos a todas aquelas persoas que crean que outra forma de desprazamento por a nosa vila e a súa entorna é posivel. 
Ribadeo a 3 de novembro do 2016."

 Collido de https://gl.wikipedia.org/wiki/Bicicleta, licenza Creative Commons recoñecemento 3.0 Unported orixinal de Al2

Cadro 1 Tubo superior 2 Tubo inferior 3 Tubo da sela 4 Vaina superior 5 Vaina inferior

Transmisión 7 Piñóns 8 Desviador traseiro. 9 Desviador dianteiro 10 Cadea 11 Catarinas ou pratos 12 Pedal 13 Biela

Freos 6 Freos traseiros 21 Freos dianteiros

Rodas 14 Válvula 15 Cuberta 16 Lamia 17 Buxeiro 19 Raios

Dirección 20 Forcanza 22 Suspensión 23 Dirección 24 Guiador

Sela 25 Tixa 26 Sela

Los ultrasonidos de la Isla Pancha. Covadonga Suárez, en nombre del colectivo «Por nuestro faro»

La Pancha no hace ruido, las obras van con silenciador, bajo la mirada atónita de ribadenses que no se creyeron hasta el final que la transformación fuera posible. Pues sí, todo es posible : se levantan leyes, se crea el programa «Faros de España» y se adjudica la explotación de la isla sin tan siquiera un concurso público, y ahí empieza la sinfonía ejecutada con sordina. Aunque ¿dónde habíamos oído ya esta canción casi imperceptible?

Sonaba ya a bombo y platillo detrás de aquel proyecto maravillosamente europeo (tan europeo como la Red Natura 2000, pero no tan «popular») destinado a transformar faros en hoteles. Sí, el de Isla Pancha estaba destinado a ser un referente, el primero, un ejemplo, pero mientras muchos otros faros fracasaron en el intento, simplemente porque no es posible congeniar medioambiente y patrimonio con su modificación/destrucción, sólo el de la Isla Pancha seguía adelante: el pionero no podía fallar. Es casi -y sin el casi- una cuestión de orgullo cañí.

El interés por abrir la isla a cualquier precio sin que entre nadie, de explotarla a cualquier precio sin que se sepa a quién puede beneficiar, de hotelizar un faro para dos habitaciones, no es más que un misterio sin resolver.

Nunca nadie se preocupó por la isla hasta ahora. Cierto. Ciertísimo. Pobre Isla Pancha. Pero es que, tan simbólica, tan protegida, tan peligrosa, tan cerrada a cal y canto... ¿quién iba a sospechar que se podría abrir? Tan sólo lo adivinaron al unísono el Ministerio de Fomento, la llave mágica de Puertos, y la buena información individualizada en selectiva primicia. Si lo hubiésemos sabido antes hasta hubiésemos podido proponer algo que nos incluyera a todos. Qué pena. Pero los caminos de la información son inescrutables.

Dedicamos nuestro interrogante más alargado a la inversión que se espera: la revista «La Alacena Roja» anunciaba a principios de año que una empresa especializada en interiorismo a medida llevaría a cabo en el faro de Ribadeo el «revestimiento de paredes, textiles, griferías, maderas naturales, la iluminación integrada» , e incluso la instalación de «chimenea bifacial mimetizada en la pared; todos productos de las marcas más prestigiosas del mercado». Pero ya no sólo hablamos del interior del faro, hace falta mucha convicción para llevar adelante un proyecto de lujo, pagar religiosamente una concesión (18 500 euros/año) desde hace año y medio sin sacarle ningún provecho -a pesar de las instituciones jaleando y propiciando la iniciativa-, hace falta valor, amor al arte y al oficio, para lanzarse sin red en tal negocio, y poner en marcha las obras sabiendo que ya sólo quedan 8 años para sacarle rendimiento, amortizar el enorme gasto y que te queden en el bolsillo un par de euros para ir a celebrar que fuiste el Armstrong de la Isla Pancha con banderas incluidas.

Pero, animado y promovido desde Puertos y el Ministerio de Fomento, adulado desde el Concello, promocionado por programas de televisión, periódicos, revistas, quién no se pondría a surfear la ola sin pensárselo dos veces, con tan solo lo puesto.

Y todo ello contra viento y marea, pero no de una oposición al proyecto que tuviera todas las informaciones en la mano para hacer temblar tal castillo de naipes institucional, ni de una opinión pública anonadada por una idea que creía impensable, sino contra el viento y marea de los días de invierno en los que el mar entra por las ventanas del lujo exquisito, limpia gratuitamente los coches del aparcamiento y ventila las habitaciones de manera sostenible con la marca registrada del más puro estilo de la marejada ribadense.

Boquiabiertos aplaudimos el milagro. Y, por ello, más que nunca, seguiremos preguntando.

Foto sobre un orixinal de Lino Vital Hidalgo, licenza Creative Commons recoñecemento compartir igual 3.0 Unported

CASA BRASONADA DA RÚA TRINIDAD. Francisco José Campos Dorado

Empezando a baixar a rúa da Trinidad, no antigo Colexio das Monxas do Sagrado Corazón de Xesús das Fillas da Caridade, atopamos un moi elegante escudo de armas cuadrilongo e por abaixo lixeiramente en punta (foto 1). Corresponde a un clásico escudo español, timbrado cun casco de fidalgo antigo mirando a destra, en cuxa rella se lle contan catro grilletas, e o yelmo está rematado cun burulete en forma de crista ao que se cosen plumas formando un penacho alargado. O artista en realidade mesturou as formas dun casco medieval e un casco romano, e saíulle o que saíu. Guapo, guapo, iso si. Está labrado en pedra de cantería de grao medio, e consérvase en moi boas condicións. Pena, de non sacarlle de vez en cando as “herbiñas” que vai criando.
Como soportes, e simétricos a ambos lados, en xefe, hai uns cabos enroscados ou volteados, xeralmente chamados “xiras”, que continúan, cara á punta, cunhas grilandas vexetais, onde o ornamento ábrese en abanico nun sostén grilado con forma de labor de encaixe rematada con bodoques, compoñendo un conxunto de forma moi harmónica, bela e sinxela. Esta abeirado da choiva vertical por un arco de medio punto formado por dovelas moldeadas de cantería que configuran un estreito tellado. Non ten data de construción pero, polas formas do abeiro, debe ser contemporáneo do escudo de armas da Rúa Bispo Veres da Casa de Vior ou do escudo do Pazo do Xulgado que tampouco están datados pero que apuntan a ser da centena do século XVIII
O campo está cuarteado en cruz ou en catro cuarteis.
No primeiro cuartel, vese unha árbore cun can atado o seu tronco. Son armas dos Acevedo: en campo de ouro un acivro de sinople (cor verde) cun lebrel branco atado o tronco. // Tamén poden ser armas dos Quiroga, apelido da provincia de Lugo con diversidade de esmaltes no campo, mentres uns o describen de gules (cor vermello) outros o fan de azur (cor azul) e outros de ouro, e un lobo de sable (cor negro) atado o tronco, en vez dun lebrel de prata (arquivo de Dª Petra Arias de la Maza) (Blasóns e Liñaxes de Galicia, de frei José Santiago Crespo del Pozo)
No segundo cuartel, dous lobos pasantes enmarcados cunha bordura con oito aspas. Son armas dos Osorio: en campo de ouro, dous lobos pasantes desollados e postos en pau (andando sen pel e un sobre o outro) con bordura de gules con oito aspas de ouro // Tamén puideran ser armas dos Prieto: en campo de prata, dous lobos de sable (cor negro) pasantes e postos en pau, con bordura de gules con oito aspas de ouro.
Terceiro cuartel, un castelo sobre ondas do mar e rematado cunha cruz. Parecen armas dos Villamil, aínda que puideran ser dos Portela ou dos Suárez de Deza.
Cuarto cuartel, tres barras saíntes. Son armas dos Barreira, Barrera ou de la Barrera.
Facemos esta diversificación de apelidos e distincións en cada un dos cuarteis, debido a que non sabemos os esmaltes do escudo, polo que a interpretación xusta só pode levarse a cabo polos apelidos da familia do fidalgo ou pola súa árbore xenealóxica.
Recordemos un pouco da historia do edificio, para poder chegar a interpretar algunha das peculiaridades do escudo. O edificio foi propiedade do matrimonio Rego Rodríguez e Agrelo Barrera de Cedofeita. Alí estivo a sede do Circulo de Recreo, constituído en 1851, e coñecido sempre como o Casino. En 1911 compartía directiva común coa Sociedad Filantrópico -Dramática, en cuxo ano era Presidente da xunta D. Pedro Osorio López. Ese mesmo ano de 1911 desaparece o Casino e o local pasa a ser oficina de Telégrafos... en 1935 o reorganizado Circulo de Recreo tiña como Presidente a D. Manuel de la Barrera Rodríguez... (Sociedade-Ribadense (1900-1936) José Mª Lombardero Rico, 1999, pax.91-92).
En 1917, escolleuse esta fermosa e ampla casa da Rúa Trinidad para facer un colexio para nenas, onde aínda naquel momento, estaban as oficinas de Telégrafos e Teléfonos, as cales trasladáronse para outro edificio próximo da Praza da Constitución ou Praza de Abaixo, e onde a central de Teléfonos estivo ata a década de 1970.
Ó edificio do colexio engadíuselle a capela, en cuxa fronte se labrou outro dos tantos tipos do escudo de armas de Ribadeo que hai distribuídos por todo o pobo (foto 2). Este escudo de Ribadeo ten uns soportes que asemellan ondas dun mar encrespado que, al menos o noso parecer, forman belas molduras para ser talladas nunha métopa de madeira.

Por outra banda, podemos ler nas crónicas dos semanarios da época que a xéneses do Colexio das Monxas para nenas, foi iniciativa do cura párroco D. Ricardo Mª Amor Méndez aló polo ano 1917, que tivo o apoio do Sr. Bispo da diocese, D. Juan José Solís, que o patrocinou con medios económicos. O Colexio foi deseñado para impartir instrución elemental completa na educación da muller: “para que saiban desempeñar ben e concienciudamente a difícil misión a que están chamadas a exercer na vida. Ademais abriranse clases de corte, debuxo, pintura, música, francés e mecanografía, procurando así, que o Colexio responda a tódalas necesidades e a importancia do progresivo desenrolo desta vila... as alumnas admitiranse gratuítas e de pago, e estas serán internas, medio pensionistas ou externas; as primeiras só poderán ser externas” (Las Riberas del Eo, 23 de Xuño de 1917).
“Un insigne fillo de Ribadeo abriu a lista de subscrición de donativos para as obras, con mil pesetas da época, e a caritativa dama Dª Elisa Rodríguez Malvares, doou a horta da calle Ibañez próxima o Colexio” que serviría de patio de recreo (ibidem, 23 xuño 1917)
“O Colexio foi inaugurado o día 1 de Abril de 1918... pola maña houbo misa coa asistencia do Bispo D. Juan José Solís, da Corporación Municipal e Autoridades Civís, Militares e Comisións da vila... cantou o coro de señoritas dirixidas pola profesora de piano do novo Colexio, Sor Adoración López Fernández... As catro da tarde, celebrouse unha velada na que tomaron parte as señoritas: María Parga, Gloria Martínez, Elvira Reinante, María Martínez, Carmen Fernández, María Rodríguez (2), Pilar Veiga, Justa Suárez, María G. Villamil, Bernarda Reimunde, Eudosia López, Rosita Rodríguez, Bértila Pérez, Elisa González, Mercedes G. Villamil, Leonor Reynante, Isabel López, Concha G. Villamil e Jesusa Nistal, que foron aplaudidísimas moi xustamente, pois todas bordaron materialmente os seus papeis... despois pronunciou un corto discurso o Párroco Sr. Amor e rematou o Sr. Bispo, eloxiando ao Párroco e á Visitadora Xeral das Fillas da Caridade... o Concello obsequiou o Sr. Solís cunha serenata para darlle así, proba do seu agradecemento pola súa protección...” (Ribadense, 4 de Abril de 1918).
Polo que relatan estas crónicas periodísticas da época da realización do colexio, non se di nin se desprende que dito matrimonio, Rego Rodríguez e Agrelo Barrera de Cedofeita, ou os seus descendentes continuaran sendo os donos do edificio que foi adquirido polo bispado. Sen embargo os presidentes, que mencionamos do Círculo de Recreo, si teñen apelidos das familias de dito escudo, e algunhas das nenas da citada velada de inauguración tamén teñen apelidos das liñaxes do escudo ¿teñen algo que ver uns e outros? Seguramente, si.

Ribadeo previsible: as contas de Ribadeo -2

Onte publiquei a primeira parte, e non me equivoquei: Razonaba e remataba a dicir que sairía unha nova nota de prensa sobre o desenvolvemento do pleno, e así foi.

Por outra banda, dado o desenvolvemento 'normal' do tema, non me podo arrogar o ser adiviño, senón sinxelamente o transmitir a normalidade. A imaxe corresponde ó encabezamento no BOE da lei que obrigou a Ribadeo a facer o pleno e a tomar a medida que detalla (un pouco) a nota de prensa do concello que deixo embaixo.
O resultado da votación tamén era previsible no sistema actualespañol de partidos, cando estamos a ver no Parlamento estatal casos abondo máis chamativos.
de calquera xeito, o resultado coido que debe quedar claro: a austeridade é obrigada, é súmase a que podes pagar o pato polo teu veciño.
A nota de prensa do concello:
"

TERÁ UNHA VIXENCIA DE DOUS ANOS

Plan económico financeiro

27/10/2016

O plan económico financeiro derivado da liquidación do orzamento xeral de 2015 contou cos votos favorables do BNG e do PSOE. Na sesión plenaria extraordinaria celebrada onte este asunto contou coa abstención de Ciudadanos e cos votos en contra do PP. A aprobación deste plan implicará a adopción de medidas para non exceder a regra de gasto estipulada por lei.

O alcalde, Fernando Suárez, lembrou que "da liquidación do orzamento do ano pasado incumprimos unha cuestión que está na lei desde hai tres anos, incumprimos a regra de gasto no que recolle esta lei orgánica de estabilidade orzamentaria, dado que do 2014 ao 2015 non debíamos superar o 1,3% de gasto con relación ao ano anterior e finalmente fixémolo no 2% máis ou menos. Tivemos uns 172 000 euros máis de gasto que o que debíamos e hai que ter en conta que é sobre un orzamento liquidado de máis de 9 millóns de euros". 
Este plan económico financeiro terá unha vixencia de 2 anos. "Como a situación económica do Concello é positiva, é dicir o remanente de Tesourería é de máis de 1 300 000 euros, o resultado orzamentario é positivo de todos estes últimos anos, a capacidade de financiamento témola máis que de sobra, etc, e a única medida que se estima que procede adoptar é a de declarar a non dispoñibilidade de crédito, é dicir que non imos gastar 280 000 euros, o que por outra parte é lóxico xa que este crédito que prevíamos para concluír as obras da residencia logo afortunadamente veu de man deste novo convenio coa Deputación Provincial de Lugo", explicou o rexedor.
Suárez Barcia insiste en que "estamos diante dunha lei, dunha medida, inxusta porque estas normativas que lles esixen aos Concellos non gastar de máis por unha banda parecen lóxicas, pero tal como están reguladas non deben impedir que cando hai unha xestión positiva, cando hai remanentes positivos, cando os resultados orzamentarios son positivos, usemos recursos para facer inversións ou para mellorar os servizos públicos".

"

As contas de Ribadeo

Onte houbo pleno en Ribadeo. Non puiden asistir, mais é deses que si ten difusión abonda. Estaba avisado na web con máis de 24 h de antelación, se ben non tivo anexada a convocatoria cun único punto na orde do día, e a bo seguro hoxe aparecerá a nota de desenvolvemento do pleno, que anexarei a outra entrada.
O pleno está relacionado co mantido o 26 de maio, con convocatoria recollida en 'Difundindo o goberno de Ribadeo', e como di a nota do concello, é consecuencia dun "exceso de gasto" o ano pasado. Exceso de gasto que non significa exceso de débeda, senón saírse de porcentaxes de axuste sobre anos anteriores. Relacionado pois coas medidas de axuste esixidas pola troika para o conxunto do estado e coa variación ad hoc da constitución sen votación do pobo e pola vía rápida hai uns anos. Nese sentido, neste caso, e sen entrar en detalles, coido que o exceso de gasto non significa máis que o saltarse a normativa imposta para a austeridade nun lugar onde ademais as contas van cadrando.
A nota de prensa da convocatoria dicía:

"

O PLAN TERÁ UNHA VIXENCIA DE DOUS ANOS

Mañá, pleno extraordinario

25/10/2016

Mañá, mércores, haberá pleno extraordinario no Concello para aprobar un plan económico financeiro derivado da liquidación do orzamento xeral de 2015. O Concello deberá adoptar medidas para non exceder a regra de gasto estipulada por lei. Ao alcalde, Fernando Suárez, parécelle unha medida inxusta, xa que o Concello dispón dun superávit de 1 300 000 euros e algunha partida podería destinarse á mellora de determinados servizos públicos ou a investimentos en obras.

O rexedor contou que "neste pleno extraordinario previsto para mañá, mércores, soamente hai un único punto que é a aprobación do plan económico financeiro derivado da liquidación do orzamento xeral de 2015. É unha cuestión que soa moi rimbombante e realmente non é nada doutro mundo e é máis é bastante inxusto para o Concello de Ribadeo".
Suárez Barcia explicou que "da liquidación do orzamento do ano pasado incumprimos unha cuestión que está na lei desde hai tres anos, incumprimos a regra de gasto no que recolle esta lei orgánica de estabilidade orzamentaria, dado que do 2014 ao 2015 non debíamos superar o 1,3% de gasto con relación ao ano anterior e finalmente fixémolo no 2% máis ou menos. Tivemos uns 172 000 euros máis de gasto que o que debíamos e hai que ter en conta que é sobre un orzamento liquidado de máis de 9 millóns de euros". O alcalde subliñou: "pero quero dicir que non o fixemos porque nos volvéramos tolos, senón porque usamos o remanente de tesourería, usamos parte do fondo do superávit que ten o Concello desde hai uns anos. E incorporamos crédito derivado dunha herdanza dunha señora que morreu e quixo deixar unha parte da súa herdanza ao Concello para que executáramos obras no hospital asilo como así fixemos, e polo tanto este diñeiro, aproximadamente 90 000 euros, non se puido deducir da regra de gasto ao non vir dunha administración pública, senón dunha persoa física privada".
Fernando Suárez engadiu que "tamén usamos unha parte deste fondo de superávit para pagar aos provedores que presentaron as súas facturas fora do prazo establecido para iso, é dicir do exercicio 2014 presentáronas no ano 2015, non foi culpa do Concello senón deles por presentalas tarde. Neste caso tivemos que recoñecer extraxudicialmente uns 80 000 euros e da suma disto saen os 172 000 euros. Polo tanto debemos aprobar un plan económico financeiro, que ten unha vixencia de dous anos,  que recolla medidas para volver estar nos límites de gastos que permite o Ministerio. Como a situación económica do Concello é positiva, é dicir o remanente de Tesourería é de máis de 1 300 000 euros, o resultado orzamentario é positivo de todos estes últimos anos, a capacidade de financiamento témola máis que de sobra, etc, e a única medida que se estima que procede adoptar é a de declarar a non dispoñibilidade de crédito, é dicir que non imos gastar 280 000 euros, o que por outra parte é lóxico xa que este crédito que prevíamos para concluír as obras da residencia logo afortunadamente veu de man deste novo convenio coa Deputación Provincial de Lugo, porque coa a Xunta de Galicia aínda estamos esperando ao día do xuízo final".
O alcalde rematou a súa explicación sinalando que "en definitiva esta é unha circunstancia puntual e concreta que non é estrutural, e que ademais é inxusta porque estas normativas que lles esixen aos Concellos non gastar de máis por unha banda parecen lóxicas, pero tal como están reguladas non deben impedir que cando hai unha xestión positiva, cando hai remanentes positivos, cando os resultados orzamentarios son positivos, usemos recursos para facer inversións ou para mellorar os servizos públicos. É unha maneira tamén de maniatar aos Concellos que queren ser un pouco rebeldes e que dentro da lei e con sentidiño queremos facer cousas, parece que lles molesta que queiramos facer cousas".
"

EL SONIDO DE LA ISLA PANCHA. Covadonga Suárez, de 'Por Nuestro Faro'

Vendemos todo: el mar, la arena, las rocas, el tiempo de un rodaje. No existe un Brad Pitt asiático pero el haberlo imaginado es suficiente para morirnos de glamour durante tres días y con el único beneficio cierto de que nos conozcan en algún extremo de un mundo lejano, el de salir en los periódicos, el de un breve instante de gloria, el de arañar calderilla, que vuelve siempre a la máquina tragaperras hasta dejarnos sin nada, deslumbrados como estamos ante las mismas luces que encandilan a los niños.

Dudosa gloria. Dudoso todo. Pero mientras la noria sigue girando y el altavoz sigue sonando, ensordecedor, sin dejar espacio para otra forma de entendimiento, esta ideología que a golpe de imagen y difusión se convierte en oficial está creando una nueva especie protegida por las instituciones, soliviantada por la legalidad de la tangente, una ideología capaz de envalentonar y coronar al que llegue primero, que silencia a golpe de ideario giratorio todo comportamiento transversal. Esta filosofía se transmite a la calle, se acaba sirviendo dentro y fuera de muchos mostradores, y hace posible y hasta lógica la inversión desorbitada que supone engalanar un hotel de lujo que espera recuperar lo invertido con dos únicas suites. Quizás se espera también recuperar una ex-isla salvaje, y quizás desmaquillar un día un faro después de haberlo explotado, pero en realidad, ¿a quién le importa la Isla Pancha, si ni siquiera se habla de ella? No se habla porque la Isla Pancha nunca dará dinero y los turistas que la valoraban por lo que era pasarán de largo. Si pisar Las Catedrales lo tenemos cada vez más difícil, poner un pie en la Isla Pancha estará literalmente «prohibido», pero qué más da: el principal argumento de este despropósito ya no está de actualidad.

¿Qué es lo que importa, entonces? Lo que importa es que ya estamos todos convencidos de lo positivo de este sinsentido, porque el ribadense mejor situado afirmó la maravilla y aseguró que lo único posible era firmar una licencia incuestionable. Y, así, medio Ribadeo, sin conocer el proceso que lleva hasta ella (ni el que puede desmantelarla), vio en este determinismo institucional la solidez de un monolito.

El mundo se modifica. Y si las mentalidades evolucionan es porque la rueda de la fortuna gira. Por eso, más que nunca debemos estar atentos, porque nada es eterno, nada salvo quizás la Isla Pancha.

Si apagaran el altavoz para dejarnos pensar, hasta podríamos escuchar el sonido del mar.

-

 Foto do faro vello da illa Pancha tomada dende o faro novo, publicada en http://ribadeando.blogspot.com.es/2010/06/non-son-restos-prehistoricos.html