20230902

Na Veiga medran as inundacións

    1 de setembro de 2023. Coeficiente de marea: 111. Coincide antes da pleamar das sete da tarde unha pequena (podía ser abondo peor) tromba de auga na Veiga. E unha presión que se mantivo boa parte do día, incluído a marea baixa, por baixo dos 1009 hPa. Resultado: inundación.

    Non é novidade que chegue a auga ás rúas da Veiga. Non é novidade que o cambio climático, co aumento de temperatura, a máis de derreter glaciares que van parar ó mar aumentando o nivel mariño, tamén dilata a auga co aumento da temperatura media, o que sube o nivel, segundo estudos, a razón duns 3 mm por ano (e acelerando). Así, de non tomar medidas, as inundacións por mareas vivas vólvense máis frecuentes e agresivas.

    Unhas fotos que chegaron a min a través de Suso Fernández, Pancho Campos e Mati González. Primeiro, en Ribadeo, o peirao de Mirasol sitiado pola auga, que chega a sobrepasar a beira nalgúns lugares:


    E, o segundo, as inundacións da Veiga. Non moi grandes, pero un aviso máis de algo que pode suceder sen ir máis lonxe, o día 30, coa próxima marea viva cun coeficiente de 113, a falta de saber presión, chuvia e intensidade e dirección do vento para esas datas:






    Así que, na espera de que o 30 de setembro haxa un coeficiente de 113...

O pregón das festas da patroa 2023

 

O pregón das festas da patroa 2023

    Ribadeo está en festas. O programa das festas patronais de Ribadeo 2023 está na rúa. Onte foi o pregón. Nun cine-teatro ateigado unha mesa no escenario ocupada polo pregoeiro, José Carlos Rodríguez Andina, exalcalde, exdirector de instituto, exdeputado provincial, flanqueado polo novo alcalde e o presidente da comisión de festas, entrou en escena introducida polo televisivo e noso presentador Fabián Pérez., que sabe de que vai o tema, a máis de por instinto e profesión, por ter dado el mesmo o pregón no 2019. Todo é mentira, di o título do programa de televisión que Fabián dinamiza, mais a ocupación do salón e o comezo das festas non foi un engano visual. Coido que nas redes do mesmo Fabián (Instagram, Facebook, LinkedIn...) ou nas doutras persoas hai material abondo para ilustrar o acto de onte, polo que me limitarei a algún detalle. De segunda man, pois non estiven presente no acto. A foto que deixo é de Celia Castro.

    A imaxe parece contradicir que o cine-teatro estivera cheo. Todo é mentira. É pois unha homenaxe á persoa de Fabián, que fai de prestidixitador coas súas verbas. A mesa, pequeniña, ocupando o centro detrás de Ribadeo, é 'dirixida' por Fabián, de pé, lixeiramente a unha beira. Mentres, Ribadeo non se ve, mais síntese a súa presencia nunha escea na que pola súa vacuidade, pode acoller calquera cousa, calquera cousa pode pasar. Mais para lembrarnos que a escena idílica, perfecta, está encadrada na realidade, as manchas do teito do teatro devólvennos a un día a día máis prosaico.
    O pregón de José Carlos lembrou as vellas festas con nostalxia dunha xuventude compartida con boa parte do público asistente. A intervención de Fabián na súa presentación do pregoeiro introduciuno poñendo na mente dos asistentes un feito do período de José Carlos como alcalde, do que hai lembranza nos xornais en papel: a petición dos cativos (Fabián entre eles) para que lles deixaran xogar no recuncho cementado ó pé da igrexa, que deu lugar a unha recollida de sinaturas e, na súa presentación na alcaldía, a unha foto cun novísimo Fabián sentado ó carón do daquela alcalde.
    O acto rematou con música: A Tuna (de fóra) e a Coral Polifónica de Ribadeo.

"Orózame"

 

Carlos Oroza, por Acidia, collido de https://gl.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Carlos_Oroza.jpg con lic. CC BY SA 4.0

“ORÓZAME”

(Xosé Carlos Rodríguez Rañón)

    O pasado mes de marzo, e coincidindo co Día Mundial da Poesía, celebrouse unha viguesa homenaxe ao poeta galego en castelán Carlos Oroza (Viveiro 1923-Vigo 2015), do que se conmemora o centenario do seu nacemento. O recordatorio correu a cargo de Ignacio Gómez de Liaño, amigo persoal e o seu primeiro editor. De Oroza descatou a súa poesía da rúa e revulsiva así como o seu alento poético que non proviña dos libros, mais da vida. A súa poética non residía no papel. Estaba inserida na súa gorxa, por non dicir na súa propia cachola. Lémbrao como un afrancesado poeta paseante ( ou “flâneur”), amante dos madrileños cafés (o Comercial, o Lyon ou o Gijón) e de influencias anglosaxoas e centroeuropeas (Rilke, Elliot ou Joyce), interesado nunha poesía medio surrealista, experimental, visual, cristalina, límpida, coloquial (lonxe de afectados academicismos) e, ao mesmo tempo, profunda e insondábel, cun fondo pouso existencial, moi na liña de Allen Ginsberg ou de William Burroughs e de toda a xeración Beat de moderna cerna estadounidense, encandilada cos mass-media e, á vez, co malditismo do individualismo misántropo, por moi incongruente que pareza.

    O seu hetéreo e vaporoso poema “Évame” xa é ferreamente pétreo sobre as laxes da céntrica Rúa do Príncipe da cidade olívica por el, quen foi súbdito confeso de todos os subtís versos principescos.

20230901

Sobre Xusto Moreda. Celia Castro (2006)

    A unha pregunta miña, pásame Celia Castro un artigo sobre a exposición que daquela tiña Xusto Moreda en Ribadeo, publicado na Mariña de El Progreso do domingo 30 de xullo de 2006, no apartado 'Tribuna da Costa' que, no marco da homenaxe anunciado para despois das festas, pode servir como introdución:


SOBRE XUSTO MOREDA

CELIA CASTRO

    El pintor ribadense Xusto Moreda expone durante el mes de Agosto en la Sala de la Oficina de Turismo de Ribadeo. Fiel a su estilo colorista nos ofrece una visión poética y desenfadada del mundo femenino, que no carece de introspección, a través de una serie de rostros enigmáticos. Es un momento de madurez propio para la reflexión y el análisis de sus sentimientos más profundos. Contrasta con esta temática el gran típico óleo sobre lienzo (3x1,30) titulado "La Oración de un ateo" que tiene como protagonista a la Virgen de Villaselán, símbolo inequívocamente ribadense y que él trata como un icono. Ocupa el panel central, y su figura en blanco y azul de cara luminosa destaca sobre un fondo negro cubierto de manos rojas, amarillas y moradas. Las manos se repiten en los paneles laterales y tienen como fondo la bandera republicana.

    El artista une a un sentimiento ancestral, arraigado desde la niñez, hacia la Virgen de Villaselán, que expresa desde su postura declaradamente atea, la añoranza de la Segunda República, y eleva una oración a la imagen en recuerdo de los que en ella vivieron ,que es a la vez una esperanza política.

    El panel, de una extraordinaria fuerza expresiva, es un grito desgarrado materializado por medio del color, del que tiene sobrado dominio y que usa sabiamente para plasmar su auténtico sentir, en una obra llena de sinceridad. El conjunto de los cuadros nos habla de armonía y coherencia. Este momento actual es el fruto de muchos años de investigación que el artista contempla ahora con serenidad, incluso con nostalgia.

    Los que hemos seguido su trayectoria admiramos su creatividad y su búsqueda constante en su particular percepción de la realidad y le animamos para que esta continúe. Los que no conocen su obra ahora tienen oportunidad de hacerlo, merece la pena.


    Fotografía da obra á que se refire:



LA EXCESIVA PRESIÓN SALARIAL ASFIXIA AL CONCEJO DE RIBADEO. José María Rodríguez Díaz (2009)

    Un tema recorrente en José María, o tratamento dos salarios do concello. Con algunha precisión máis que noutros dos artigos.

Viernes, 02 de octubre de 2009

LA EXCESIVA PRESIÓN SALARIAL ASFIXIA AL CONCEJO DE RIBADEO

• Publicado por jmrd_ribadeo a las 15:31

Como todo el mundo sabe, los recursos económicos del concejo de Ribadeo se encuentran en fase crítica con más de cinco millones de euros de deuda. Una situación a la que parece que no es ajeno el enorme gasto que representa, no sólo el excesivo número de trabajadores que tiene que soportar, sino sobre todo los sueldos sobredimensionados y escandalosos de ciertos funcionarios, de quienes el Informe emitido por la USC dice que están “moi por riba do habitual para concellos similares ao Concello de Ribadeo”. Una grave situación de los fondos municipales que pesa directamente sobre los vecinos contribuyentes, que tendrán que hacerle frente con sus aportaciones, y que al mismo tiempo merma la operatividad y eficacia del concejo en el cumplimiento de sus objetivos.

¿Pero, cómo se ha llegado a esta situación? ¿Quiénes son los responsables? Porque las cosas no se producen por generación espontánea, sino que detrás hay personas que con sus decisiones contribuyeron a crear esta situación. Ponerles nombre no requiere más que una breve evocación de los hechos que se sucedieron en los últimos mandatos municipales y que están en el recuerdo de todos.

Las consecuencias directas e inmediatas del exagerado volumen de gasto municipal provocado son, entre otras, las siguientes:

La primera es la grave discriminación que se produjo entre los propios trabajadores del concejo, debida a la excesiva diferencia salarial establecida entre unos y otros, aun a pesar de las distintas funciones propias de cada uno. Una diferencia que, en algunos casos, supera la cantidad de 4940 euros ( más de 821 000 pesetas) mensuales.

La segunda es la excesiva incidencia que la partida de gasto de personal tiene en el conjunto de los Presupuestos, con la consiguiente merma de capacidad económica del concejo para hacer frente a sus objetivos.

Y la tercera es que la actual situación de continua indigencia de las arcas municipales supondrá un aumento de la presión recaudatoria sobre los vecinos contribuyentes.

Pero, la pregunta angular de esta situación es cómo pudo llegar el concejo de Ribadeo a esta situación. En su afán de obtener el máximo respaldo de ciertos funcionarios para lograr ejercer un mandato fácil y cómodo, llevó a algunos alcaldes a intentar seducir su apoyo a costa del dinero de los vecinos. Tal fue el caso del gobierno del PP, con su pretensión de equiparar los sueldos de los funcionarios de Ribadeo a los de la Diputación Provincial, pues creía que los de aquí, después de privatizar ciertos servicios, como el de agua o el de recaudación, trabajaban mucho y ganaban muy poco. Y aunque el PP se negó más tarde a apoyar la aprobación del convenio salarial en aquel famoso pleno del mandato del Sr. Pérez Vacas, no lo hizo movido por la escandalosa subida salarial que en el convenio suponía para ciertos grupos de funcionarios, sino por la discriminación y falta de equidad que suponía para otros muchos. Lo que quiere decir que el PP, aunque rechazó el convenio por la falta de equidad que suponía, estuvo de acuerdo, entonces y ahora, con la exagerada subida salarial acordada.

Pero, por si esto no fuera bastante, el gobierno siguiente de PSOE, que lideraba el Sr. Pérez Vacas, persistiendo en el intento de conseguir el apoyo a ultranza de ciertos funcionarios locales para asegurarse una gestión fácil y cómoda, para la que se no se sentía capaz por sí solo, impulsó la negociación de un convenio en el que, en vez de defender a la patronal, que era el concejo, como era su obligación y como se hace en todos los convenios, en un intento de superar al PP, el alcalde se allanó a aceptar todas las mejoras salariales propuestas por los trabajadores que, como es lógico y natural, pretendían sacar la mejor tajada de las ubres del concejo utilizando la evidente debilidad del alcalde. Un simulacro de convenio en el que, al contrario de lo que es usual en estos casos, no hubo ninguna negociación, sino una bajada de pantalones por todo lo alto por parte del alcalde de entonces que se tradujo en una total cesión de los intereses empresariales, que son los del concejo, ante a los intereses sindicales, que son los de los trabajadores. ¡Así negocia cualquiera! Un convenio posteriormente aprobado en un pleno, pleno que pudo ser muy legal, como así reconoce la sentencia del TSXG que no entra a analizar la conveniencia del convenio, ni si era justo o injusto, sino la validez del acto plenario que lo aprobaba. Una sentencia que, por lo tanto, en ningún caso garantiza la ética y la moralidad del convenio aprobado. Pero lo inaudito del Sr. Pérez Vacas es que, apoyándose en el fallo del Tribunal Superior de Xustiza, confundiendo el continente con el contenido, se dedica ahora a proclamar ante los ribadenses esta sentencia como la confirmación de su exitosa gestión y un gran logro para Ribadeo, pretendiendo confundir a la opinión pública tergiversando el sentido de la sentencia que sólo beneficia a unos pocos y perjudica los intereses generales de Ribadeo. Lo que el Sr. Pérez Vacas no explica a la gente en sus intervenciones en los medios es que el mencionado Tribunal no entró a valorar ese convenio sino la validez del Pleno que lo aprobaba, algo muy distinto, pues, como dice el adagio latino, quod non vetat lex, hoc vetat fieri pudor [iso que non veta a lei, prohíbeo o pudor]. Y hete ahí como ahora nos encontramos ante un convenio que supone una carga abrumadora a la que tendrá que hacer frente el pueblo de Ribadeo que debería mostrarle su agradecimiento al Sr. Pérez Vacas con la erección de una estatua conmemorativa de su mandato.

¿Y qué parcela de responsabilidad le toca aquí al BNG? Aquí entra en escena la actuación del Sr. Suárez Barcia, socio del gobierno del Sr. Pérez Vacas, que en ese momento, en su afán de allanar los caminos de su inicio en la política, cometió el grave error de apoyar en el Pleno ese famoso convenio que consumó la felonía del Sr. Pérez Vacas, a quien el pueblo, que no comulga con ruedas de molino, ya le demostró su opinión en las urnas, aunque el daño haya quedado ahí para siempre. Ante esta sentencia del Tribunal, el tardío arrepentimiento del BNG no se traduce en una buena noticia para Ribadeo, aunque no por eso deja de ser apreciado en su justo valor el hecho de que haya reconocido su error y entonado su particular “mea culpa”, porque es propio de personas nobles el reconocimiento de sus fallos, cosa que el Sr. Pérez Vacas no hizo. Y esa es, entre otras muchas, la diferencia que hay entre los dos, por lo que no ha de dársele el mismo trato al arrepentido que al empecinado.

Yahora, ribadenses, a lo hecho, pecho y ¡a pagar! Porque aunque el Sr. Pérez Vacas pase a la historia como el peor alcalde que tuvo y que posiblemente tendrá Ribadeo, ahí quedará su famoso convenio pesando como una losa sobre el pueblo de Ribadeo hasta que aparezca un hombre con la capacidad suficiente para reconducir de nuevo esta situación.-


José Mª Rodríguez

Outros Artigos de José María.

Pasando de todo?

Vista da Cheminea da central térmica de As Pontes. Foto de Banjo, no Dominio Público, liberada en https://commons.wikimedia.org

Pasando de todo?

    Vexo hoxe nun xornal a nova: a autovía Vilalba-Ferrol leva consigo un lastre de un millón de euros anuais para depuración de augas na procura de evitar que a auga do Eume (onde desauga) sexa demasiado ácida, despois de ser construída cunha avaliación ambiental que non consideraba a acidificación do chan na que foi zona da mina de As Pontes.

    Non será porque non se coñecera o tema antes da construción da vía: adiantándose ó peche total da mina e enchido da lagoa, xa había visitas didácticas organizadas a unha zona onde se fixera unha recuperación localizada, para o seu estudo. Algo que xa consideraba a acidificación como principal problema. Asistín no seu momento a unha desas visitas, dentro dun cursiño dado nas instalacións da central e no que nos ensinaron dende a zona xa comentada a unha torre de condensación, pasando pola zona de turbinas ou o pequeno parque en plan xardín zoolóxico á beira das instalacións. Había que vender a recuperación da maior mina de Galicia na súa reconversión no maior lago galego.

    Unha historia típica na que primeiro se esquilma dicindo que é para ben de todos mentres se retiran as ganancias importantes fóra e se esixen subvencións e avantaxes diversas. Logo véndese a marcha forzosa ou a fuxida interesada anunciando compensacións adecuadas e aclarando que o medio resultante será como unha devolución ó estado natural de algo que en realidade non ten volta a ese estado pasado, ao menos en moito tempo. E logo todos sufrimos as consecuencias desas malas praxes, aínda que máis e en particular a xente do entorno con máis relación co esquilme. Xente que xa foi convencida antes de que os que se opoñían á explotación ''tal cal' son malos, que teñen a culpa da marcha, que van contra corrente e sobre todo, contra os intereses e traballo dos traballadores do complexo de que se trate. Unha vez abandonada a zona, a historia vai esquecéndose... e xa se pode volver a pasar de todo -tanto 'os de arriba' como 'os de abaixo'-, aparentemente sen grandes consecuencias, pois os danos son ‘exportados’ a outras causas.

    Nas Pontes, despois de algunha reviravolta polo variable panorama enerxético dos últimos anos, está a cerrarse o proceso, de xeito que no titular da nova mencionada nin aparece a mina, causante primeria do proceso de acidificación. Na Mariña, aí temos agora Alcoa nesa evolución cunha balsa de lodos que pasará dos cen metros de altura como emblema de loita que a medio prazo seguirá a aumentar a súa capacidade e perigosidade, pero que non permitirá a extensión da explotación máis ca uns poucos anos máis, no caso de que á empresa lle siga interesando. E despois? Os empregos? Co mar como algo que xa non é alternativa, o campo sen evolucionar e un sistema socioeconómico que non permite outra saída, queda iso: un túnel sen saída.

2 de setembro, sábado: falemos de pensionistas

     Un novo primeiro sábado de mes, unha nova concentración pensionista en Ribadeo. A lembrar que a convocatoria é aberta, e que non se fala só de pensións aquí e agora, senón de cara ó futuro, en todo o estado, e de servizos públicos, compromiso social...



O PAZO DOS MARTELO. Xosé Carlos Rodríguez Rañón

 

Portada dunha obra de E. Martelo (no D.P.)

O PAZO DOS MARTELO

(Xosé Carlos Rodríguez Rañón)

    Así chamado polo apelido dos seus últimos propietarios, que nada tiñan que ver con quen, en Rianxo, o mandou erguer: o almirante Paio Gomes de Soutomaior (alcumado Paio Gomes Chariño), un dos nosos meirandes trobeiros medievais, que igual compuña cantigas que conquistaba Sevilla aos musulmáns. O edificio actual (barroco e cunha impoñente balconada) nada ten que ver co orixinal, que incluía unha inmensa torre cuadrangular. O concello adquiriuno para biblioteca municipal hai agora medio século e rehabilitouno unha década despois. Desde entón, practicamente non se tocou e a día de hoxe precisa dunha profunda remodelación, así como toda a súa contorna: unha céntrica praza empedrada usada como aparcadoiro. Noutras latitudes máis sensíbeis co patrimonio histórico, isto sería insólito.

    O mesmo acontece, moi perto da capela da Virxe de Guadalupe, coas casas de Manoel Antonio, Dieste e Castelao, todas elas na literaria Rúa do Medio e necesitadas de urxentes remedios. Épocas houbo nas que, nos seus baixo-andares, había tendas de electrodomésticos, de lambetadas ou mesmo bares.