Xornada única

Hai cousa de vinte anos, o que despois se chamou IES Porta da Auga en Ribadeo votou a favor da xornada única. Naquel momento, apoiei con ilusión o que pensei que ía traer máis liberdade ós alumnos e a posbilidade de enriquecerse coas actividades extraescolares do centro, naquel momento numerosas, aínda que coa dificultade que representan os desprazamentos dos escolares da zona rural. Poucos anos despois, as actividades baixaron e quedei algo confuso pola experiencia. Coido que fixen o correcto, pero a cousa non saiu como esperaba. Para min, quedou claro que a xornada contínua é unha oportunidade, pero tamén representa un arma de dobre filo que hai que saber xestionar moi ben.
Onte votouse e coñeceuse o resultado da votación sobre a implantación da xornada escolar no Colexio Público Gregorio Sanz de Ribadeo: non haberá tal, seguirá con xornada partida. 342 familias, 245 votos, isto é, o 71,6%. 130 a favor, 114 en contra, 1 voto nulo:

Ó parecer, necesitábase o 58% das familias para levarse a cabo. Quedou co 38%, o 53% dos emitidos. Pode quedar nun resultado dunha votación secundaria que afecta a unhas poucas familias (pouco máis da décima parte das familias ribadenses, se contamos núcleos familiares de dúas xeracións) ou tomarse como indicativo dunhas ideas e oportunidades. A valoración, certamente, é diferente. Pasa de ser algo sen importancia ningunha fóra dun estrito círculo a un complexo máis relevante para identificar a estrutura social ribadense que unhas votacións políticas, e que mesmo toca ás posibilidades económicas para o desenvolvemento dalgún tipo de negocios. Estase a tratar de xestión do tempo das familias, segundo como ven elas a posibilidade desa xestión. Algo que identifica á propia sociedade, máis aló do efecto que poida ter para o ensino, para o rendemento educativo das xeracións actuais e proximas nun depterminado centro educativo.
E, imos ver, votaría moita xente pensando no interese xeral ou no rendemento educativo dos seus vástagos e non na súa propia situación particular de conveniencia para a xestión do tempo, en particular dos adultos? Tamén deste xeito a variación de interpretación está servida.

Ánimo

Onte houbo un accidente en Ribadeo. O venres, a presentación na Casa das letras do libro 'Pegadas na historia de Ribadeo', que espero colgar pronto en internet des pois de ter o permiso do seu autor dende a presentación no IES de Ribadeo. Cousa máis ou menos normais nun lugar como Ribadeo.
Falaba hai poucos días da apertura dunha pastelería (algo que aínda non se produxo, pero que está a punto), e onte abriuse unha nova tenda ó comezo da rúa de Rosalía de Castro, Sanjurjo Moda, que promete contribuír a paliar a desparición hai xa anos de 'Almacenes la Innovación'. O mesmo que a 'Confitería La Alianza', esta tenda ten orixe fóra, neste caso, Vilalba, pero neste caso non se trata dun traslado, senón dunha sucursal. De calquera xeito, máis actividade para Ribadeo, escollido porque se lle suón ter máis futuro que outros pobos próximos.
O comercio sempre foi fonte de ingresos, e o comercio de Ribadeo segue a atraer a forasteiros e forasteiras que alimentan a economía local, fonte de ingresos principal. Mirado en conxunto, calquera sociedade comercia sen exportar, está repartindo a súa riqueza polo exterior. En Ribadeo, eses forasteiros e forasteiras  que chegan representan a nosa exportación, pero sen un plan para Ribadeo (e que eu saiba, por exemplo no PXOM non se definiu o Ribadeo que queremos) quedaremos cautivos dun sistema que non nos estamos preparando para controlar e que non sabemos cambiar. Polo momento, somos cautivos.
Comezo de semana. Un novo comercio. Ánimo.

Aro da vella sobre Ribadeo, a semana pasada.

O bocata demográfico

Ribadeo non é unha excepción dentro de Galicia: todos sabemos que temos un 'problema demográfico' que ata fai que pidamos axuda á UE.
A cousa é que se temos unha situación de 1,05 fillos por muller, iso quere dicir que, fluxos migratorios aparte, nuns 20-25 anos, unha xeración, a cantidade de xente con isa idade será a metade que hoxe. cos problemas de mantemento dos 'vellos' por parte dos 'novos'. Coido que a iso habería que sumarlle que ó envellecer, a sociedade perde vigor como calquera outro organismo o fai. E, no caso de Galicia, hai que sumarlle os efecto da emigración que estamos a ter na actualidade, un saldo migratorio que agrava a falta dunha taxa de reposición xeracional. Sumémoslle ademais o desemprego. E redondeemos conque na actualidade a formación das novas xeracións supera á das antigas, deixando o termo medio da poboación peor formado. O panorama é catastrófico. A máis aínda se se empregan os números para comparar con outras zonas nas que a poboación está medrando de xeito vexetativo. A perda de relevancia da nosa terra aumenta en perspectiva.
Quizáis Ribadeo non o note tanto como Trabada, por poñer un exemplo, pero Galicia é unha das zonas máis sinaladas de toda Europa a este respecto.
A nivel mundial, en troques, o problema é máis ben outro: o exceso de poboación, que fai que se consuman máis e máis recursos, ó que se suma ó aumento do consumo por un desarrollismo que aínda non soubemos remprazar ou a xeración de traballo para absorber unha man de obra que medra. Entre ambos estamos levando ó planeta a unha situación límite de difícil solución sen trauma.
Hai anos, a China viu o problema da sobrepoboación e, como país dictatorial, introduxo a política do 'fillo único', que non impediu que aínda medrara algo máis, pero que fixo que a India esteña xa á súa altura en demografía e facilitou o despegue económico que está vivindo o país. Agora veñen outros 'efectos secundarios', como a desproporción homes-mulleres por efecto do feminicidio infantil ou un rampante problema de coidado á vellez. En Galicia estamos a ter esa mesma política sen unha prohibición expresa como na China e agora, no medio dunha crise económica.

Variación demográfica medrando dun xeito constante ou diminuíndo asemade dun xeito constante. O segundo corresponde de xeito aproximado á taxa actual de Galicia.

Moita taxa de repoboación non é boa para o planeta, aínda que poda selo para unha comunidade concreta considerada illada. Demasiado pouca, tampouco, como pode verse de xeito doado. No medio estaría a virtude, pero polo momento, non é o caso de Galicia. É como un bocata demográfico: as dúas tapas deixan dentro a parte máis substanciosa. E neste caso, as tapas están feitas de mal material: hoxe por hoxe, coa xestión que se está a levar de desenvolvemento e social, ambas representan un suicidio do planeta ou da sociedade correspondente.

Pàmies

O sábado pasou por Ribadeo, de xira, Josep Pàmies. Foi o grupo de consumo As Grelas quen fixo posible e a quen hai que agradecer que se achegara a un cine-teatro cheo e con xente en cadeiras pregables. Antes, estivera en Lugo e despois coido que ía a Pontevedra. A charla comezou ás 12 da mañá e rematou camiño das tres da tarde. Foi pois longa.

Despois da presentación por Elia Rodríguez, comezou falando de xeralidades sobre a política comercial e maldades das grandes empresas de alimentación e farmacéuticas durante un tempo abondoso, pasou logo á importancia do consumo de determinados minerais e dunha vida sá, e rematou falando de varias variedades de plantas (Estevia, Mexacán -'diente de león'-, Epilobium parviflorum, ...) para abrir logo unha rolda de preguntas tamén longa. Non falou, nembargantes, dun produto como a mel, non vexetal que considero en certo xeito competencia da estevia que da orixe á 'Doce revolución', e si varias veces do dióxido de cloro como MMS. Das plantas, deu a coñecer o seu uso máis que aprender a distinguilas, e coido que a súa visita en xeral aproveitou.
Polo medio da charla, citou varios libros convintes ó tema, e pouco despois de rematala, xa alguén do grupo de consumo tiña colgado o enderezo para descarregar un.
Polas súas propias verbas, cunha empresa con vinte empregados con dificultades hai pouco, resultoume algo entre un apóstolo plantil por vocación e un calculador embaucador por devoción, en particular a partir da rolda de preguntas, na que repartiu consellos cortándose poucas veces cun 'non son médico'.
Deixo embaixo un pequeno apunte coa mesa con el e Elia no medio do escenario do teatro preparado para a obra da tarde.

Engadido posterior:
http://asgrelas.odiseus.org/ (resume da organización)
vídeo:

Zonas protexidas en Ribadeo

O que poño embaixo son catro páxinas soltas do DOG do luns 31 de marzo de 2014, correspondentes ó título " DECRETO 37/2014, do 27 de marzo, polo que se declaran zonas especiais de conservación os lugares de importancia comunitaria de Galicia e se aproba o Plan director da Rede Natura 2000 de Galicia. "
Nel aparecen a ZEC As Catedrais (ES1120005) e a ZEPA Ribadeo (ES1100005) como zonas tales. As imaxes poden ampliarse premendo duplo co rato, ou pode irse á ligazón (aínda tarda un pouquiño en baixar) e prourar nas máxinas 74-76 e 447. Vos mesmos!

Algunhas ligazóns:
http://rerb.oapn.es/red-espanola-de-reservas-de-la-biosfera/reservas-de-la-biosfera-espanolas/mapa/rio-eo/ficha
Ficha ZEC As Catedrais: http://www.turgalicia.es/ficha-recurso?cod_rec=16934&ctre=9
A figura LIC
Aprobación inicial de As Catedrais
Aves observables de xeito doado en Ribadeo
Ficha do humidal protexido Ría de Ribadeo
Información xeográfica sobre a reserva da biosfera na Xunta de Galicia
A ficha da reserva na Xunta
Espazos naturais en Ribadeo

Amadores? Ben, grazas

Onte foi a asemblea de Amadores da Música. Extraordinaria, cun único punto na orde do día, a elección da nova directiva. Curta, cunha duración duns vinte minutos dende as nove da noite en que comezou en segunda convocatoria. Numerosa, máis de 40 socios, relativamente para unha sociedade que viña tendo uns vinte socios nas asembleas, como moito. Inesperada despois da última, na que apareceu unha Amadores agónica en procura da súa continuidade.
Foi sinxela, pois comezou co anuncio da existencia dunha candidatura, encabezada por José Luis Pulpeiro Grueso (músico da banda), con José Manuel Yáñez Dablanca ('Manel', profesor, concelleiro polo PP) como vicepresidente, Vanessa Fernández Rivas (música, foi aspirante á concelleira polo BNG) secretaria, José Ángel Bolaño Penelo (economista, foi aspirante a concelleiro polo PSOE) como tesoureiro, Aurora Fernández Peña (ex música) como encargada de material, Xosé Farruco Graña, vogal, Ramón Santiago Fernández Reinante, vogal, Mª Teresa Martínez Souto, vogal. Fago referenza a algunha característica dos cargos unipersoais só como motivo de identificación, non porque crea que, por exemplo, a súa pertenza a un determinado partido nun determinado momento vaia pasar por riba do interese xeral.
Despois o Presidente proposto desgranou os puntos salientables do seu programa. Entre eles, unha oferta de traballo conxunto coa escola, a potenciación do interese dos músicos mediante un sistema de recompensas ou o tomarse tempo para orientar o futuro da formación, se fora necesario.
A votación contou con seis votos delegados, totalizando 37 votos a favor e 11 abstencións, sen ningún voto en contra. E, visto en retrospectiva, penso que parte desas abstencións van na dúbida do comentario que fixen sobre as características dos cargos unipersoais.

Para min é ilusionante ter, tres meses despois dunha asemblea na que Amadores se deu un tempo para procurar a súa continuidade, unha nova directiva de xente entre a que algunhas persoas entendo que garanten un traballo contínuo, de miras amplas e coa adicación necesaria. Naturalmente, isto non garante o éxito, pero si unha procura encamiñada nun momento no que a sociedade e a banda necesitan algo máis que establecer un 'piloto automático'.

Mondoñedo, QEPD

Onte pola tarde Ribadeo tiña atractivos abondos. Un deles, a apertura de plicas para facerse co contrato da residencia de maiores, que me enterei unha hora antes de que era público (ter lido ben as bases!) e no que se puido ver que había dende algunha empresa local, poucas, ata multinacionais, pasando por UTEs, pero pouco máis de información real, e que rematou coa invitación á saída do público (tres persoas relacionadas con empresas e dúas coa plataforma pro residencia) para asignar a puntuación e o contrato, e do que aínda non sei o resultado.
Outro atractivo, a charla sobre a lei do solo, promovida por xente de AGE e na que participaban Margarida Prieto, coordinadora da loita contra a megaminería do SLG e Antón Sánchez, Deputado de AGE no Parlamento de Galicia, quizáis un pouco aburrida na exposición para o meu gusto, pero interesante pola información, que gravei e se saiu ben a gravación, colgarei.
Pero o que máis me chamou a atención onte foi unha nova que escoitei a traverso de terceiros, da apertura dunha confitería en Ribadeo, no local da antiga pastelería Eijo, no mesmo que leva aberto dende aquela unha cafetería guadiana baixo tres rexentes diferentes. Trataríase dunha pastelería con tradición en Mondoñedo, a Alianza, que viría reforzar a produción local e ofrecer un lugar para acompasar pasteis e café en Ribadeo, algo que escasea nestes momentos. De calquera xeito, a nova para min non sería tanto esa como algo que non puiden confirmar pero que só a súa suposición me levou a pensar sobre a caída relativa duns lugares en relación a outros, neste caso, Mondoñedo fronte a Ribadeo. Trataríase, segundo me chegou, dun  traslado, con peche en Mondoñedo e apertura en Ribadeo, e non dunha sucursal. E repito, o mero feito desa consideración me leva a pensar a caída en picado que está a ter Mondoñedo, coa puntilla do paso lonxe da autovía, unha volta desfeita a antiga industria que alí había. Para min trátase dunha especie de epitafio a unha vila que no seu momento foi unha cidade puxante dentro de Galicia: Mondoñedo, QEPD

Pleno vacío

Entendo que o nome de 'pleno' procede da idea de que 'está todo o mundo'. Evidentemente, debo estar equivocado, e referirse só a que 'está todo o mundo que importa', os elixidos. O resto seriamos só 'público', e todo o mundo sabe que o público está de capa caída, non importa. É iso o que debe manter a idea de que en Ribadeo os plenos, a maior parte das veces, teñan unha compoñente de secretismo, e os concelleiros teñan como compañía maioritaria os funcionarios que os asisten. Non, non son secretos, pero paréceno. Segundo a nota no mesmo blog do concello, o martes 25 houbo un pleno. E gustaríame saber cánta xente se enterou. Que medidas se puxeron para que a xente se enterase.
Parece que o método común será enterarse 'en diferido', a traverso da nota de prensa da alcaldía, que tamén pode dar pé ós medios para as súas crónicas.
O certo é que os plenos teñen tradición de tediosos, a máis de secretismo no anuncio e tamén secretismo nos temas: hai que ter unha certa información previa para poder seguir o que alí se di, información que tampouco está dispoñible e só se pode recolectar pouco a pouco.
E iso pasa no órgano comunitario máis próximo da entidade máis próxima ó cidadán.
Democracia din que é o sistema que temos. Coido que o nome variou de significado dende o que tiña hai tempo ata o que representa na actualidade.  'O povo é o que máis ordea' xa non é 'trending topic'.
Por certo, queda sen comentar o pleno: xa o fan a nota da alcaldía ou o conflito manifestado polo xornal.