# 290 Spanishrevolution, con 500 000 acampados, e subindo

Un mapa... e máis cousas que van xurdindo, por exemplo un 3D virtual, ou unha foto que pode resultar histórica.
Teño preparadas entradas xa para mañá e pasado. Quedarán obsoletas antes mesmo de cargalas?
Outros sobrespanishrevolution / movemento do 15 de maio, no blog:
Tahrir, Sol e historia de Ribadeo
Paréntese antes das eleccións
Oito propostas e unha alternativa

Tahrir, Sol e historia de Ribadeo

Mensaxe en Twitter: Has Spain their Tahrir Place?
Resposta: No, we have our 'Sun gate'
A percepción do que sucedeu na praza Tahrir con toda seguridade terá matices diferentes para un exipcio e para calquera de nós. Do mesmo xeito, cualificar de Tahrir ó que está sucedendo na Porta do Sol coido que non é exacto, nin por aproximación. E que aínda se verá polas consecuencias, non só electorais, a importancia, unha vez que xa tivo a duración e importancia para pasar a historia. A cousa, a traverso da indignación, dun xeito ou outro continuará: hoxe mesmo, Im-pulso titula unha entrada "Nueve de cada diez ejecutivos encuestados 'comprenden' la corrupción", e mentras que haxa xente que sexa sufridora da mesma en cantidade abondo superior a executora, será unha indicación (entre outras) de que o problema (e a resposta) seguirá.
Mentras a mobilización do 15 de maio pasa á historia, nós estamos lonxe dunha cidade con resposta, e con dificultade para seguila coa participación máis que co sentemento compartido, polo que teremos que conformarnos coa nosa propia historia e tentar aproveitar o xuízo dos demáis.

A propia historia? Enrriba quedan duas táboas e dous gráficos que lles corresponden. A primeira táboa, o número de concelleiros de cada partido nas eleccións municipais de Ribadeo no periodo democrático (entre os que se presentaron; hai algún partido que e presentou e non obtivo concelleiros), e na segunda as porcentaxes que corresponden (sempre houbo 13 concelleiros). Na táboa e gráfico de embaixo, os votos e a procentaxe correspondente (neste caso, ó ser variable o número de votos, sobre a táboa aparecen o número de votos a partidos en cada ano). Obsérvase, unha vez pasada as primeiras eleccións, tres grandes grupos e incidencias particulares. O PSOE é o único que se presentou como tal partido a tódalas eleccións municipais ribadenses, pero en xeral a obtención de máis votos caeu ben no PP ben no BNG. De calquera xeito, pola lei d'Hondt, nótasea diferencia visual entre os gráficos de votos e de cadiras conseguidas por cada agrupación.
Un detalle a considerar é o número de votos a partidos en cada elección e a variación correspondente en votos a cada partido. A interpretación diso déixoa a cada lector ou lectora.

Xusto enrriba, as alcaldías, que non corresponden co número máximo de votos da outra táboa, pois houbo mandatos con maioría absoluta, con maioría relativa (con ou sen coalición) e con minoría coaligada.
Ata aquí, os datos...

Paréntese antes das eleccións

Xoves, venres, sábado, eleccións!
Mentres as eleccións seguen por camiños máis ou menos previsibles en Ribadeo, recuncan temas como a escollera nas Figueiras (algo que xa se barrunta dende hai anos) ou algo máis lonxe, un tema novo xorde cada vez con máis forza: nin a choiva nin a poli son quen de desindignar a quen na Porta do Sol está a protestar por todos nós, aínda que haxa xente que diga que non é así... Despois dun tibio comezo de cobertura mediática, a cousa xa desbordou e non se sabe moi ben que influenza terá nas eleccións, pero o movemento xa a ten (ver o manifesto). Un pouco máis lonxe aínda, mentras Dominique Strauss-Khan dimite (que pasaría se a cousa tivera sucedido en España cun director do FMI español? e cun norteamericano?) e aquí temos imputados que se presentan ás eleccións a esgalla, na rede pululan estes días mensaxes con vídeos como o que poño a continuación, ou ligazóns como a do 'mapa da corrupción' en Google maps. Cousas todas a coller como na xornada de reflexión, é dicir, reflexivamente, si, pero sendo conscientes ó tempo de que aquí en Ribadeo o último pleno do mandato foi coñecido, salvo raras excepcións, despois de ter lugar, ou que, fora do alcance das municipais, os políticos da UE quérenlle 'reordear' a Grecia a débeda esixindo o desmantelamento do que é de todos (os gregos) para prestarlle cartos que son de todos (nós, gregos incluídos)
Por certo, voltando a Ribadeo, no pleno houbo amplos acordos para as aprobacións; quizáis noutro momento tería habído máis oposición a algunha cousa como que haxa un rexistro de intereses, coa que os novos concelleiros terán "a obriga ou a necesidade" de declarar o seu patrimonio de maneira pública. Digo o anterior porque os malos xeitos non se desarraigan dun día para outro, os privilexios tardan en ser considerados inxustos e aínda non hai catro anos que algún político local quixo recriminarme a aparición dunha foto dunha propiedade súa no blog (por nada bo, aínda que coido que autorizado; a foto e o comentario seguen)

De novo, un aviso

Por ter publicado onte unha entrada por erro, aínda que corrixido logo, é posible que haxa xente que vira 'Haberá autobuses para ir votar ...' dun xeito totalmente incompleto.

Haberá autobuses para ir votar... curiosidades das primeiras eleccións municipais en democracia

Estas eleccións acudín por curiosidade ás 'Comarcas' correspondentes ás eleccións municipais en democracia, e pasoume Pancho Campos algunha información máis. Irei sacando algunha cousa, pero persoalmente impactoume o que atopei sobre as primeiras, 3 de abril de 1979.
Lembro que é ampliable cada imaxe premendo co rato sobre ela. Neste caso, é necesario o facelo pois o básico son os textos escaneados.



En diferentes 'comarcas' aparecen varios anuncios de candidaturas, cunha retórica que agora nos parecería totalmente inxenua, como se pode observar (o que non quita para que a actual sexa tamén inxenua).



Daquela había que animar a sacarse o medo do corpo, e a iso se adica por exemplo o PSOE, animando a votar en conciencia. Hoxe non se fai iso, e parece que o medo siga no corpo de moita xente. de calquera xeito, coido que pode explicarse parte da diferenza de participación neste punto.
A táboa da fe dos resultados expostos pola Comarca o 17 de abril, explicitando os votos por circunscrición, así como porcentaxe de votos emitidos contabilizados por cada partido e porcentaxe de representación acadado, o que beneficiou a CPI e perxudicou a CR (CD). Outra cousa sería o ver a porcentaxe de electores que votaron a partidos, pero non teño datos.



aínda que non aparecía a verba
democracia a miúdo, era un valor en alza que había que asegurarse, moitas veces sen separarse demasiado da traxectoria anterior, como nadando e gardando a roupa. é algo que se ve claramente no semanario.



Os resultados lembran á actual corporación: sen maioría absoluta, repetíronse os números actuais de concelleiros, se ben os nomes dos partidos non corresponden cos actuais, a excepción do PSOE.



Unha lembranza dun par de papeletas electorais da unha idea de que debeu ser difícil conseguir encher a lista: non aparecen suplentes a esgalla como agora, cando se fai gala dunha lista ampla aínda que se saiba que non é necesaria.



O que digo no título dos autobuses aparece na propaganda de UCD. Na táboa de resultados aparece CD por CR, como se lee na propaganda, pola organización que lle daba cobertura.

O primeiro pleno, adicado á organización interna, ben diferente da que agora hai...

E o artigo de comentario de Dionisio Franco, instando a non saírse do testo por se poidera aínda haber un re-cambio.

Letras galegas 2011 en Ribadeo

Sol, algunha nube que outra, gaivotas ó fondo, tranquilidade na mañá, lectura de poemas ó mediodía, ... Na frente unha estrela, no bico un cantar...
Unha pequena contribución no blog de Ángel de Olavide:
"

Rosalía de Castro. Santiago de Compostela. Foto de la colección de Ana Vieiros en Flickr con licencia CC

Cada 17 de Mayo Galicia celebra el Dia de las Letras Gallegas. Homenaje a la lengua propia de los gallegos a través de los creadores de todas las épocas. En cada villa, en cada ciudad se une el pueblo en una celebración poética y festiva. La música, la literatura y la vida cotidiana se funden en una apasionada y a la vez sencilla celebración.

Le he pedido a mi amigo Antonio Gregorio que nos entregase mediante la palabra un pequeño testimonio, una muestra, del significado de esta fiesta para los gallegos y esto es lo que nos ha dado. Gracias Antonio por este gesto con el que honras a tu lengua, a tu pueblo y a dos de los grandes intérpretes de la historia de Galicia: Rosalía y Curros Enríquez

Do mar pola orela

mireina pasar,

na frente unha estrela,

no bico un cantar.

E vina tan soia

na noite sen fin

¡que inda recei pola pobre da tola

eu, que non teño quen rece por min!

Ollando cara adentro, a Galicia, vese paseniño á súa lingua á beira, mesmo se pode imaxinar entre néboa. Vese camiñando cunha meta, un fin, e coa forza da palabra e o son, e, ó tempo, fráxil, que non débil. Moitas veces sen comprensión, como se ten considerado sempre á xente especial do pobo: 'tola'.

Curros adicou a Rosalía o poema. Podía telo adicado á lingua enteira.

Como lector, e polo tanto, intérprete, a ti tanto como a min, máis aló da literatura, tócanos tamizar se é real, se só o foi, se o seguirá a ser. Coa idea clara, e o traballo, tamén da palabra, a nosa lingua ten por diante mil primaveras máis.

Del mar por la orilla

la miré pasar,

en la frente una estrella,

en el labio un cantar.

Y la vi tan sola

en la noche sin fin

¡que todavía recé por la pobre de la loca

yo, que no tengo quien rece por mí!

Mirando para adentro, a Galicia, se ve poco a poco a su lengua al lado, incluso se puede imaginar entre niebla. Se ve caminando con una meta, un fin, y con la fuerza de la palabra y el sonido, y, al tiempo, frágil, que no débil. Muchas veces sin comprensión, como se ha considerado siempre a la gente especial del pueblo: 'loca'.

Curros Enríquez dedicó a Rosalía de Castro el poema. Podía haberlo dedicado a la lengua entera.

Como lector, y por lo tanto, intérprete, a ti tanto como a mí, más allá de la literatura, nos toca tamizar si es real, si sólo lo fue, si lo seguirá siendo. Con la idea clara, y el trabajo, también de la palabra, nuestra lengua tiene por delante mil primaveras más.
"

Entre o 16 e o 17 de maio

Iste ano o concerto das letras galegas foi o 14 de maio. O por que, non o sei. E sendo unha homenaxe a Hernán, que tivo o seu pasamento na noite entre o 16 e o 17, queda como algo raro. Participamos na última peza músicos que chegamos a tocar con Hernán. Convertiuse así no segundo acto das celebracións deste ano na súa lembranza, despois da inauguración da exposición de Chenchu que aínda continúa e á que corresponden as fotos de embaixo. Por certo, que respecto á foto do tam tam, o movemento ven dado en parte polo mal xeito de facer a foto, pero en parte da idea do propio 3D do cartel nunha exposición que coido que é a mellor disposta das que se fixo na vella oficina de turismo.
Embaixo deixo tamén unhas palabras que lin antes do comezo da música que queda reflectida no programa á beira.
En canto ó concerto, gustoume, e coido que en xeral ó público asistente, que non chegou a encher o auditorio Hernán Naval. Faltou a presentación de Suso, que non a súa voz mediante unha gravación (ligada embaixo), e foi complementado asemade coa voz de Toni Deaño en Os teus ollos.
Por ista volta, non hai gravación,

No X cabodano do pasamento de Hernán

No libro do 5º cabodano da banda aparece un artigo meu titulado 'sonríe para hacer felices a los demás'. Lémbrome a cara que puxo Hernán ó ler o título, crendo por un momento que estaba redactado en castelán. Parecéndolle moita celebración os actos daquela, dixo que a ver que se facía no X cabodano. Coido de que todos nos aledamos de ter feito tanto non só por convencemento que que sobraban méritos para a celebración, senón tamén, a posteriori, porque no X cabodano xa non estaba Hernán. Por certo, o título non era o lema de Hernán, pero cumpria con el ó seu xeito.
Como músico e ex presidente de Amadores, recibín o encargo de dicir unhas verbas neste acto. Teño claro que estamos aquí reunidos por Hernán. E pola música. Tamén que cada quen dos que o coñecimos ten unha experiencia diferente, unha visión propia, pero que Hernán foi, é, único, tanto no sentido de que esas visións diferentes recaen sobre a mesma persoa como no da singularidade que todos nós estimamos. A partir de aí, calquera verba non deixa de ser algo secundario, aínda que poda servir para centrar o conxunto deste cabodano nunha persoa a quen añoramos. En canto a quen non o coñeceu, é posible que lle custe entender o que sentimos.
Quizáis o mellor xeito de acometer este encargo sexa dar algunha pincelada arredor de aspectos de Hernán que aínda que esteñan relacionados coa súa música, son envolventes de aquela ou ó revés, son acubillados por ela, pero dalgún xeito separables. Iso tentarei, consciente de novo de que en calquera caso as verbas quedarán escasas tanto en número como en significado.
Coñecín a Hernán ... así podería comezar, referíndome a unha data determinada, cando andabamos facendo xestións para o nacemento da banda. Pero non, o certo é que fúmonos coñecendo mellor pouco a pouco, e cabe dicir que entre todos, pois é difícil separar moitas veces a persoa do conxunto da súa obra e das outras persoas que acompañaban, cos seus máis e os seus menos, pero sempre cun apoio no contraste que recoñecía a boa vontade e o traballo mutuo. Respecto a isto último, Hernán era esixente. Vía a esixencia como unha necesidade. E daba exemplo ó tempo que podía disculpar os erros, pero non a falta de esforzo. Os que estabamos dirixidos pola súa batuta sabíamos desa necesidade e do seu criterio. Aprendímolo no medrar dunha banda que tivo que comezar con pouco máis que lembranzas de música popular doutros tempos, daquela vistos como gloriosos.
Traballo e esforzo, a máis de condicións naturais, claro, fundamentaron pola súa parte unha obra que non foi só musical, senón, e coido que sobre todo, social, nun entronque da súa adicación vital á música con ideas políticas e filosóficas que configuraron a súa vida tanto como aquela. Entre os que o tratamos na época ribadense, perdura o ritmo musical a carón do marcado polos artigos no semanario e nos xornais, con mistura de ideas de acción e ideoloxía con sátira, historia ou pedagoxía. O libro que está a saír lembrará algúns puntos desta literatura que axuda a comprender a Hernán tanto como a música, e que lle era tan necesaria como aquela para facerse comprender entre xente que non vivenciaba a música como el.
Fixo da banda unha familia e unha institución que rendía resultados. Pero primeiro, unha familia. Hai que lembrar que como en calquera familia, tamén había broncas, pero como en toda familia ben avenida, pesaban máis os bós momentos. E iso tradúxose en que a banda fómola todos, e, ó tempo, con cariño e orgullo. Así, se se plantexa a alternativa se naquel tempo había discusión ou charla amistosa, a cousa estaría solucionada de antemán. De calquera xeito, dándose o caso, sería unha discusión amistosa. Non é unha contradicción o sinalar que non sempre era así, lembrando que para quen ten as cousas claras o falar e actuar leva a moitos roces, que aínda que se pretenda que non sexan cortantes, ás veces sóno.
Cunha tremenda ilusión levou á banda a comezar unha vida musical co Coro de peregrinos do Tannhäuser ou West Side Story, misturados cunha peza vencellada a Ribadeo como Katiuska e outras máis tradicionais de banda... Hernán fixo entrar a banda pola porta grande á vida musical, cunha visión ampla, e así a mantivo. Despois, esforzouse e mesmo, e como un detalle accesorio pero clarificador, cónstame que puxo cartos do seu peto. Era a súa banda, coa que compartía a música. Era un apéndice del. Director da academia de música e logo da escola? Hernán. Profesor? Hernán. Director da banda? Hernán. Tamén era quen suplía ou complementaba moitas veces o traballo da directiva da Amadores...
É obvio que non todas as pezas musicais eran iguais para el. Así, podemos observar como un corte interno respecto ó himno galego: como símbolo, non só era consciente da súa importancia e significado, senón que o asumía plenamente. Musicalmente, facía a vista gorda: era unha peza máis, en tódolos sentidos.
Un último comentario, a conto do cartel deste concerto. Lembroume que unha foto pode desencadear unha crise, alomenos en forma de faladurías. Mesmo cando non é dun. E por motivos ben diversos. Dous exemplos que lle tocaron a Hernán, amigo das imaxes e da imaxe -aí está a exposición de Chenchu para testemuña- son a foto do cu no piano e a do primeiro CD, reproducida no cartel actual. A vista dun vello Mirasol contemplado por un home de costas deu pé a que se falara que era el mesmo, que se proxectaba así na foto a modo de autopromoción. Aínda hoxe non sei quen pode ter sido, pero é evidente que non podía ser el, e, aínda no caso de ter podido ser, coido que o significado non sería o deixar a súa imaxe, senón algo máis achegado a que o interior, a música, é de Ribadeo e dirixido ó amplo mundo ó que a mercadoría pode chegar dende Mirasol. A outra, ilustrando o seu artigo para o libro do 5º cabodano da banda, suscitou naquel momento comentarios de indignación por amosar o traseiro. Hoxe, unha vez pasado o episodio, queda sinxelamente como unha mostra de que a música pode ser algo de disfrute familiar.
Poderíanse dicir moitas cousas máis, en relación á literatura, á política, á música, pero alomenos para os que aquí estamos non é necesario repetilas. Que conste únicamente que Hernán non estaba só, pero ó partir, deixounos máis sós ós que quedamos.

Antonio Gregorio Montes, Ribadeo 14 de maio de 2011

8 propostas e unha alternativa

Xuntei nun único lugar as catro propostas electorais deste 2011 en Ribadeo cos programas do 2007, e aí están, en publicado en Ribadeo, dispostos para a súa comparación, se alguén quere. [unha nota: algún escaneo pasado non saiu moi ben, se alguén pode subministrar mellores imaxes...]
Claro que, con movementos como o de onte en diversas cidades promovido por democraciarealya, é posible que os programas electorais (¡por fin!) comecen a verse con outra óptica. Que sucedu onte? O 'Ángel de Olavide', Enrique Dans ou Félix Soria poden servir de fiestras ás manifestacións que tiveron lugar pedindo outra política, non o cambio de partido. Mentras, os políticos parecen querer combater a 'competencia'.
Mentres, aí está a petición de non votar os grandes partidos, ou o que se considera ou non 'voto útil'.
Un seguemento alternativo, no twitter.