de Graffittis III

Anteriores: de Graffittis, de Graffittis II.

de Graffittis II

Anterior: de Graffittis.
Seguinte: de Graffittis III.

de Graffittis

Venres antes do oito. Hoxe deixarei mostras gráficas diversas, comezando por graffittis. A zona do vello pavillón e o muro da casa de indianos fronte ó Gamallo xa foron convertidos en zona graffitti (e iso que a continuación do muro xa está chea de carteis diversos anunciando festas diversas, co aue taparon algún).
O caso é que despois de deixalo eu no blog, unha circular das da concellería de cultura fai referencia ós graffittis, pero só de monlongo, cando a zona está infestada deles, bós e malos, mamarrachando ou decorando. Por iso esta 'selección'.
de Graffittis III.
de Graffittis II.

Inflacción. Unha de cal e outra de area, ou eran dúas?

De cando en vez hai novas moi curiosas. Aquí, unha delas que manifesta claramente a intervención humana no clima, mesmo de xeito accidental e pasaxeiro.
Outras novas ou artigos non son tan curiosas nin estranos: "Y, al menos, una visión optimista del mundo nos debería permitir pensar que los electores acaban valorando también a políticos que reconocen la complejidad y toman sus decisiones con transparencia". Aínda que cos tempos que corren, mesmo pareza que si son estranos, pois eso de que as decisións a tomar polos políticos deben contemplar a complexidade da vida e ademáis, ser transparentes, como que non está moi en boga. Pois iso, unha visión optimista do mundo...
Por outra parte, novas como que a comarca xa ten tres hoteis de catro estrelas e vai camiño do cuarto, poden ser síntoma do progreso da comarca... ou non, pois non só os políticos son os que teñen que considerar as cousas de xeito complexo, e hai algo máis que a economía e a mellora na acumulación de cartos (dalguén). As novas poden ser máis ponderadas, pero é difícil pola mecánica das cousas. Non é ponderación xuntar á nova anterior o panem et circenses que representa que seis bandas actúen mañá no Musikeo. É mala cousa que actúen? Non, en principio. Pero onte mesmo escoitei a xente, veciños de Ribadeo, protestar moi forte por ter as actuacións dos venres pasados no solar/aparcamento da avenida troncal, retumbando de potencia nas vivendas veciñas.
Mentras, os concellos organizan a información usando a propaganda, e así atopámonos nas novas de hoxe algunha cousa curiosa máis, como que comezan as obras do ascensor da Atalaia e temos un panexírico a favor do mesmo por parte do concello, porque vai permitir 'humanizar' unha zona próxima a Atalaia... mentras queda afectado 'per saecula saeculorum' o talud, a parte dos gastos que producirá, que segundo declaracións do mesmo alcalde actual (non do pasado), non se sabe cántos van ser (nin como se van cubrir)
Un aumento de información (sabendo e podendo discriminala) non é malo. Pode que facilite por exemplo, a transparecia. Por eso o manter blogs por parte dos concelleiros pode non ser mala cousa. En Ribadeo hai longo tempo que din nova de dous blog diferentes de políticos diferentes: http://oblogdehoracio.blogspot.com/, e http://www.blogoteca.com/upri/, se ben es último, tratado hoxe na prensa como o blog de F. Rivas, remite non a si mesmo, senón a UPRi, que debera ser algo máis que Rivas. Nese xeito, tamén o BNG de Ribadeo ten páxina. De calquera xeito, pouco se actualizan calquera dos tres, como se pode comprobar, ganando de longo en canto a renovacións o de Horacio, e manténdose o da UPRi dende as eleccións, no que parece un reflexo político condicionado. Iso si, os dous blog son 2/3 dos blog declarados de políticos mariñanos, polo que vemos que Ribadeo ocupa a cabeza política mariñán en internet. En cambio, coido que imos ter que esperar tempo ata que se concrete o da 'administración electrónica', con xestións da administración local por internet, algo no que por exemplo Trabada vai máis aló. E non será porque aquí non se fixera algún proxecto europeo sobre gobernanza electrónica, como e-gov, no que participou ACISA.
Como esto estase a alongar, deixo varias ligazóns para abrir boca un tema que está estes días a punto de entrar no candeleiro: o plan galego de 'Parques de Tecnoloxía alimentaria' (=piscifactorías). Aquí, a presentación do proxecto (de hai cousa de un ano). Aquí, a parte correspondente á piscifactoría de Foxo Longo (Meirengos, tamén chamada de Rinlo), e aquí, a da punta do Corvo (a veciña ó Castro das Grobas), ambos, con información do ano pasado. Ademáis, estarían os planos correspondentes do PXOM de Ribadeo por riba. Adega está esperando a ver a saída definitiva no DOG, pero traballando xa sobre o tema, coa proposta dun Plano de acción.

Perspectivas diferentes

Hoxe a prensa trae dúas entrevistas a dous hostaleiros de Ribadeo. Un, propietario dun cámping, e outro, dun hotel. As perspectivas que ofrecen son totalmente diferentes. O campista, unha moi baixa ocupación mesmo en agosto. O hostaleiro, batendo récords de pernoctas. Evidentemente, son só dous casos, e pode haber moitos outros con visións do tema diferentes a pesares de ter circunstancias de partida aparentemente veciñas. Mais, se nos paramos un pouco, coinciden algunhas cousas que permiten unha explicación e unha xeralización a traverso dela. A primeira, a tranquilidade: o cámping está situado nun lugar próximo á autovía, algo que ten que facer mella dende o ano pasado en que se inaugurou a autovía, cando o illamento que hai é unha tela, mentras o hotel está situado nunha zona moi tranquila de Ribadeo. O segundo, os accesos. Quéixase o campista de que non van repararllos. Os do hotel están abondo bo estado. As instalacións parece que, en relación ós seus semellantes, son boas en ámbolosdous casos. Pero de novo volta a queixarse o campista en que o concello non promociona; calquera que pase polo hotel ve que ten unha autopromoción forte, non do concello. Ademáis, os clientes pertencen lóxicamente a diferentes segmentos de consumidores, e en principio, os do cámping son de nivel de consumo inferior ós do hotel, e xa se sabe que as crises afectan menos canto máis cartos se teñen. En fin, o hotel remata de beneficiarse dunha duplicación de prazas, e xa é unha empresa dunha certa entidade. O cámping segue a ser unha pequena empresa de tempada. E xa é coñecido tamén que as empresas más grandes poden ter máis recursos...
O anterior, a parte naturalmente da pericia dos empresarios, que é a que senta as bases de grande parte das diferencias de competitividade anteriores (aínda que non de todas nin moito menos, aí están por exemplo as regulacións que sofren ou disfrutan)
O caso é que, como de antigo, cada un fala da feira segundo como lle vai nela.

Mellor que en Ibiza. Unha curta

Despois de ver días pasados unha nova no El País, conclúo que en Ribadeo ai máis liberdade hostaleira que en Ibiza. Aquí non se cerrou ningún local, quedan reformas pro facer despois de ser vistas hai anos, o concello segue a pagar indemnización (ridícula, pero segue) por molestias por ruidos sen inmutarse, ... o único que contraría é que este ano notouse a baixa de consumo dos veraneantes.
acompañando ó anterior quería deixar unha (ou varias) fotos de grafittis na zona escolar. Mirando o enderezo internet http://monlongo.com/, xa non teño tanta prés. O derradeiro grafitti que aparece na páxina é un dos que decoran a úa fronte o Gamallo Fierros, nos muros dunha antiga casa de indianos.
ben, coa entrevista de hxoe ó presidente da comisión das festas, pode dicirse que comezan as festas, así que, boas festas!

Cando a lei non se cumpre

    Despois de citalo moitas veces sen poñelo no blog a última a pasada semana, aí vai un vello artigo (publicado en “A Mariña” de O “El Progreso” o 14 de novembro de 1996, p.2, segundo copia en imaxe). Un artigo que coido que pode relerse hoxe en relación a outras moitas circunstancias, aínda que estea escrito con referencias de hai doce anos:

Cando a lei non se cumpre

    “... No es terrorismo de estado el combatir el terrorismo, incluso si se hace mal, incluso si se hace ilegalmente. No es terrorismo de estado, es otra cosa” (Declaracións de D. Manuel Fraga ó “El País”, 6/10/96). Preguntóme, ¿que outra cousa? Non é a primeira vez que oigo cousas semellantes, pero creo que si que é a primeira que o vexo escrito. Parece ademáis evidente que está dicindo o que pensa.

    O de menos é que quen di esto sexa unha persoa en concreto, aínda que, como neste caso, corresponda ó presidente da Xunta de Galicia. O de máis é que se manifesta publicamente un apoio á ilegalidade, a unha ilegalidade violenta, dáselle publicidade e aquí non pasa nada. Máis aínda, eu suponía que os representantes das institucións públicas, actuando como tais, deberan cando menos acatar a leí. (Atención. Non confundir acatar con atacar.)

    Meténdome ó oficio de prospector afeccionado, situacións como a anterior serán presumiblemente cada vez máis frecuentes. ¿O motivo? As palabras xa non serven nin teñen valor, e os feitos cúbrense cun tenue velo que non permite ver o detalle, e, polo tanto, apreciar as pequenas cousas que delatan as ilegalidades.

    Tempos aqueles nos que se podía dicir “miña palabra é de lei” e todo o mundo o cría! Hoxe, do que se di, do que se oe, ¿que cousas se poden crer? ¿Canto hai que interpretar para acadar chegar a unha verdade ?

    E falando de verdades, de verdades “de lei”, hai que distinguir entre o que dicía a canción, “a miña palabra é a lei”, que é o que se leva agora (como na canción do "tractor amarillo") da realidade de ser persoa, a palabra “é lei” como o ouro, que pola súa escasez cada vez se considera máis e cobra maior valor.

    Xa que hoxe vai de palabras, vaiamos ó principio e recollamos palabras de políticos. Hai actualmente un doble incumprimento por esa banda: non legalizar o prometido, non cumprir o legalizado; é dicir, non facer lei do que se prometeu e non cumprir tampouco as leis que xa hai. A frase lembra aquel dito popular que reza “prometer ata meter, e despois de metido, olvidar o prometido” que nos leva a unha palabra: foder. Non só iso é malo; tornen ó é que os políticos sexan necesarios, aínda que cambien ás veces o amor polo (seu) pracer.

    Os incumprimentos acadan tales magnitudes que denunciar publicamente é en balde. Hai demasiadas cousas que non marchan como corresponde, unhas apoian as outras e “aquí non pasa ná”.

    Cal é a saída? Dende logo, non podemos esperar que saia do sombreiro dun mago, como un sinxelo coello. A solución, a saída deste círculo vicioso de incumprimentos e deterioro da persoa a nivel social, non só ten que ser boa, senón, máis difícil aínda, ser aplicada por unha persoa boa e que teña esa imaxe. Moita coincidencia.

   De calquera xeito, o 0,7%, incremento incumplido, o número de alumnos por aula, reducidos na letra grande e permitido o seu aumento na letra pequeña, os “grandes incumprimentos”, están relacionados con outras cousas a escalas máis achegadas as persoas de “a pé”. Partindo da relación con familia ou amigos, reprodúcense os mesmos patróns, aínda que a esta escala siga funcionando a confesión, o arrepentemento, o perdón, a penitencia; é unha sorte que temos, e que podemos aproveitar para rexerar a sociedade dende abaixo, se somos abondo ilusos. Nas outras escalas de grandes responsabilidades, decisións e soldos, pode que non haxa arrepentemento, difícilmente confesión, e as penitencias soen ser suaves aínda que os feitos sexan imperdoables.

Antonio Gregorio

De resaca

O 1 de setembro Ribadeo soe estar de resaca. De resaca do verán. é certo que sempre hai unha certa porcentaxe de veraneantes que se queda ata despois do oito, pero setembro, obvio, xa non é agosto.
Vomo despedida dese mes de verán con veraneantes (setembro é a maior parte verán astronómicamente, ademáis de selo tamén moitas veces en temperatura e sol), o festival das artes deixou 'Delicias española', música aplaudida polo público, que, por ser pouco (50/60 persoas) deu a sensación de non encher o auditorio, pese ó que o direcotr e artistas ofreceron unha propina de Rafael Pérez, un romántico Minueto para Cuarteto de corda.
13 artistas máis o director ofreceron un concerto do que creo que todo o público asistente saiu contento. a primeira impresión foi de suavidade, relaxo, ... unha mágoa (alomenos para min) que os focos estiveran enfocados de xeito que molestaba ó público, ó estilo de cando os fotógrafos deixan cego ó persoal a base de flash.
A actuación lembroume un conto de Isaac Asimov sobre o redescobremento da música (en realidade, no conto, dun certo tipo de música) como terapia nun futuro lonxano, así como no desfrute da música antes da existencia de partituras, establecendo pola miña conta neste caso un paralelismo co caso do conto oral vs. escritura.
O conxunto, ó meu ver, tivo unha execución técnica impecable, acompañando ademáis a estética dos movementos simultáneos dos executantes nunha especie de exercicio multimedia.
Así, o mesmo que onte un xornal daba espazo ó síndrome post-vacacional, deixo aquí unha idea para afrontalo un pouco mellor: algo de música a gusto.