Un conto curto

    Hai só 60 anos que, en Galicia, as defuncións deixaron de ser menos da metade dos nacementos. Aínda non hai un ano (o ano pasado) que as defuncións duplicaron ós falecementos en Galicia. Acaba o conto. Coido que é algo como autoexplicativo

Liñas de nacementos (negro) e defuncións (vermello). No 1961 as defuncións sobrepasan a metade dos nacementos. No 1986/87, iguálaos. E, o ano pasado, duplícaos, de xeito que a liña azul, crecemento vexetativo, mantense por riba de 0 ata pasados a metade dos oitenta, pero despois desaparece baixo cero, crecemento vexetativo negativo.

   Unha nota final: Cres que o saldo vexetativo sae así porque si? Coido que o sistema é o que falla, o sistema social...

Manuel resiste, Xosé non: a sociedade galega está a cambiar

Despois dunha semana de ver comentarios sobre resultados, atópome de fronte na papeleira o titular a gran tamaño, principal do luns dun xornal: Feijoo se supera. E decido que hoxe non falo máis (diretamente) das eleccións.
Voume ó ige e procuro os nomes das nenas e os nenos que naceron o último ano:

 

En total, case suman os dous tercios dos nados en 2011. Xosé desaparece da lista, e María queda por detrás de Noa ou Carla. Quen se chamaba Izan hai uns anos? En Nerea? Entre Yago e Iago quedan á mesma altura que Pablo ou Mateo, aínda que non lle quitan nin de lonxe a primacía a Hugo.
Os nomes o indican: a sociedade galega está cambiando. Ó mellor vai máis rápido nalgunhas cousas que en outras, pero estáo a facer.
Case sería mellor dicir o que vai quedando de sociedade galega. E non me refiro nin á lingua nin á dispersión rural ou cousas semellantes, senón a que os pouco máis de 21 000 nados en Galicia o pasado ano representan un crecemento vexetativo do 0,8%, e se proxectamos iso cara a unha xeración, sen contar balance migratorio (e agora está outra vez a marchar xente, como lembran os medios con certa frecuencia e sabemos nas familias doutro xeito moito máis preto), teremos que a próxima xeración terá perto da terceira parte de parellas en idade de procrear.
Pode ser ben para o mantemento da Terra, superpoboada e con contaminación en alza e recursos á baixa. Para Galicia, e tamén en relación a outras zonas, a cousa xa varía. Cambio de sociedade, cambio de mentalidade, ...

Un mundo que se acaba

A conto da espiral de desastre financieiro que pasa á economía e á sociedade e retorna facendo máis insostibles as finanzas, ocórreseme facer unha predicción: en España en xeral, e en Galicia en particular, o ano 2011 terá unha estatística de menor crecemento vexetativo que 2009. Medrará menos, co que a bomba demográfica nestes lares será implosión, acrecentando a tendencia constatada dende hai máis de 20 anos. Tendencia estudada nas súas formas, pero sen ter moi en conta as conclusións sobre as causas e, só como negocio, os seus efectos. Non é que se acabe o mundo, senón o mundo que coñecemos, que evolucionará de xeito máis independente de quenes poboamos esta zona. E si, pode ser coincidencia que en días sucesivos José Mª saque un artigo na Comarca sobre a residencia de maiores e ó seguinte, a Voz outro sobre que na década pasada non houbo concello mariñán que aumentara a poboación tódolos anos, pero é que as causas para que se produzan artigos deste tipo están aí.