Despois de ter observado no taboeiro de anuncios en diversas ocasións a notificación do censo electoral do concello, por primeira vez que eu vira dita notificación oficial mensual aparece na web do concello, no lugar da sede electrónica, poucos meses antes de que apareza unha determinación que pode facer variar os resultados das eleccións municipais: o censo de fin de ano, que determina o número de concelleiros do concello. Se se mantén por riba dos 10000 habitantes, seguiremos con 17 concelleiros; en caso de que baixe deles, voltaremos ós 13 representantes.
Mentres chega o fin de ano, aquí queda o gráfico correspondente á estatística recollida no documento do censo electoral: 'En cumprimento da Instrucción 2.1 da Resolución de 24 de febreiro de 2006, da Oficina do Censo Electoral, sobre un procedemento de control das altas no censo electoral, infórmase sobre o número de electores nacionais residentes no municipio (inscritos no censo electoral maiores de idade) para a súa difusión no taboleiro de anuncios do Concello.'
A gráfica de abaixo fai ver que a variación é minima (o período representado, o que informa o documento, é só un ano), mentres que o de arriba deixa ver unha fluctuación que non oculta unha caída por termo medio, con 54 persoas menos no censo ó final do período que ó comezo, un 0,67% menos. Cifra que, para un ano, é unha baixada non pequena.
20181112
20181111
Da presentación do libro Islas san Cyprianus: orgullo y patrimonio
![]() |
| Escudo de Laracha, con balea. CC-by-sa 4.0. Autor, SanchoPanzaXXI, collido de https://gl.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Escudo_de_Laracha.svg |
1.Algunhas cousas collidas ó vóo na presentación do libro Islas de San Ciprianus: orgullo y patrimonio, do que dixo o seu autor, Pablo Mosquera:
-'Son un produto do sector público'
-Sobre San Martiño de Mondoñedo: servir para o culto, servir para a cultura
a costeira da balea estendíase do Samaín á primavera, con fontes acreditadas dende o século IX
-Pola nosa costa non hai heráldica con baleas, como no País Vasco. Excepción: Caión, a Laracha.
-A escaleira do faro de Estaca de Bares, feita en Sargadelos.
contra ilustración, reacción (como algo histórico, aínda que para ilustrar o caso de Raimundo Ibáñez)
-A industria de Sargadelos como promotora de intercambios no Cantábrico.
-1875: cae Sargadelos, hai hambruna, emigración...
-Ruth Matilda Anderson: retratos sen nome e apelidos, pero con callos nas mans, e grazas a ela, con imaxe na historia.
-Galerna do 61: 30 mortos en Celeiro. Barcos mercados de segunda man ós vascos e orixe do programa de renovación da flota.
2.Apuntes / Guión para a presentación do libro de Pablo Mosquera “Islas de San Cyprianus: orgullo y patrimonio”(A. Gregorio)
Algo previo:
* A presentación ha ser do libro ou do autor? Coido que máis do autor, pero, como a presentación foi un encargo, mais a lectura, un pracer, vou deixarme levar e farei un mix, dicindo algo tamén sobre o libro.
* Galego ou castelán? Xa elixín. Entre nós soemos falar en galego, e o libro ten intervencións alleas a Pablo, todas en galego.
Quen é o autor? Pablo Alejandro Mosquera Mata. Bígaro. Podo ler a súa entrada na Galipedia, que comecei eu, mais iso pódeo facer calquera cando queira.
É alguén que fai bandeira da reivindicación da Provincia de Mondoñedo. Mariñano, mindoniense, consciente da diócese de Britonia (que lle descubriu José María Rodríguez). Pueblerino cidadán do mundo. Emigrado como estudante, retornado como experto e con remate profesional como sinxelo médico de familia a Cervo, retorno ás orixes completando un ciclo vital e emocional. Para min, non sei ben por que, non lle queda lonxe a figura de Prisciliano, aquel que hai quen di que pode estar oculto nun cadaleito en Santiago pero é descoñecido para case todo o mundo aínda sendo moi visible (se é certa a lenda)
No libro, hai unha referencia de Carlos Nuevo Cal a Macondo. San Cibrao, e por extensión, a Mariña e a provincia de Mondoñedo serían ese Macondo de realismo máxico para Pablo, realismo documentado, máxico por imaxinación.
Médico e escritor, ten levado unha vida densa que foi dando lugar a sucesivos libros coa expresión da sociedade e da realidade de san Cibrao e mariñá. Dirixiu 5 hospitais, ganou 4 oposicións (desto entereime procurando datos), xogou ó fútbol (conste que eu nunca vin tal) ...
Dáme certa envexa a súa conciencia de pertenza. Eu, síntome pero en comparación con Pablo non actúo de xeito consciente, con memoria privilexiada da xente, dos lugares, unha memoria e unha vida rica en lembranzas.
Apreza os museos, pero non está ancorado no pasado, senón en hoxe. Cos pés na terra, na terra mariñá. Coa cabeza no ar, no ar que ven do mar.
Pablo é capaz entre outras moitas cousas, de ser tertuliano, escritor, médico, amigo, político, guía do museo do mar ou guía dos Aventados. Pode que a clave, ao menos en parte, sexa o título do último artigo que ten publicado, “Escoitando sempre se aprende”. E logo, pensando.
Na ‘Sonrisa Etrusca’, José Luis Sampedro fala dunha persoa maior que era sonsacada por un estudante para un estudo etnográfico. O estudante sabía que o home inventaba historias, pero non lle importaba: nas historias que inventaba ía tamén o seu ser, pasaban a ser reais. Algo así sucede con este libro, polo demais, documentado como se pode ver nas referencias ou sentir nas historias.
E entón, o libro?
O libro é a súa terra, as súas xentes, o mar, a saúde que non pode esquecer, sentado na historia que quere lembrar, de Prisciliano ó Casón, De Erundina a Rivera Casás, da Maruxaina a Ibáñez... como base de todo o demais.
E Ribadeo? Si, tamén está no libro. Por xeografía. Por por xente. Por mar. Por terra. Por historia. Por Pablo
Etiquetas:
cultura,
historia,
Pablo Mosquera
Alcoa: divide y vencerás. Pablo Mosquera
![]() |
| Foto de parte de Alcoa-S. Cibrao tomada por min no 2012 |
No me he caído de un eucalipto. La estrategia de la multinacional aluminera está cantada. Primero se deshicieron de las plantas en Alicante y Amorevieta. Ahora les toca a las situadas en A Coruña y Avilés. Pero ya comienza el run run con las pérdidas, que si pero no, arroja la de San Ciprián. Es una huída por tiempos. Manteniendo esperanzas de unos y la desesperación de otros, a los que toca el finiquito. En medio, la disculpa sobre los costos energéticos y la idiocia de un gobierno que se ha creído, o nos ha hecho creer, que en la medida que tratan de usía el recibo del gasto por la energía eléctrica de ALCOA, se iba ganando tiempo y pacificando el miedo para los efectos del mercado y su globalización.
Todavía pueden dividir más. Entre acuerdos para jubilaciones anticipadas y mamandurrias con habilidad sobre los que debían ser duros ante la defensa del empleo estable con salarios dignos. Pero de esto casi ni me acuerdo cuando ocurrió. Es más, todavía recuerdo manifestaciones en las que los representantes sindicales iban vestidos de señoritos, eso sí, en primera fila portando la pancarta y asegurándose un buen plano en la foto. Algo similar a lo que sucede con las fotos de protesta por la situación del Hospital de la Costa.
Mientras: ¿alguien repara en los vertidos a tierra, mar y aire?. En cualquier caso, silencio para no incordiar al amigo americano. Silencio comprado con el plan Bravo y otras menudencias que no son desinteresadas. Son política de cambio para voluntarios y familias agradecidas pendientes de la subvención, mientras la multinacional usa la Fundación como herramienta fiscal a interés de su propio inventario. Pero, ¿qué pasa con la balsa de los lodos rojos?. ¿Está llena?. Y si se van, ¿quien se encargará de limpiarla? Y, ¿qué decir de nuestra ría del Cobo?. ¡Sí!, ese espacio natural que depende de la gestión en la presa del Rio Cobo.
Puestos a ser serios. ¿cuántas veces alguien de la parte social o de los políticos que nos representan han exigido un plan de salud para conocer si la morbilidad y mortalidad en la población de A Mariña es coherente con las tasas que nos corresponden?. No fuera a ser -hay dudas razonables en el ambiente- que la contaminación esté dando más patologías de las que nos corresponden...
Debemos hacernos a la idea. Más pronto que tarde se cerrará la planta de San Ciprián. En 1875, cuando cierra Sargadelos, en A Mariña hubo una hambruna y fue causa de una oleada para emigrar a las Américas, ya que no había alternativas. Concluyó con algo natural. La vuelta a la mar. Es decir, recuperamos el sentido de un pueblo gallego que siempre ha vivido relacionado con la pesca.
¿A qué esperan los que mandan y representan a los habitantes o trabajadores para exigir la expropiación forzosa del dique norte del puerto de San Ciprián?. Eso sí que es un activo que puede convertirse en nodal para atraer las necesarias infraestructuras de un polígono industrial al que las mercancías, como siempre han salido, saldrán y llegarán por la mar.
Contra el Tío Sam solo cabe la misma dignidad que esgrimieron los cubanos y los vietnamitas. Pero para ello, algunos deben cambiar aburguesamiento, peloteo y bajo precio al liberarse y no acudir con rigor a la jornada laboral, y eso resulta duro. Hay que madrugar y hacer turnos. No veo a los jóvenes sindicalistas muy dispuestos a la lucha obrera. ¡No saben qué diantres es tal cosa!. Es más glamuroso ir al gimnasio o estirar tras una agradable travesía en bicicleta...
Etiquetas:
economía,
Pablo Mosquera,
sociedade
A conta dun xuízo por roubo nas nosas igrexas
Hoxe atopo na prensa que "El expárroco Silvaje Aparisi regresará seis años después para ser juzgado. La vista por la desaparición de piezas en iglesias se celebrará el día 19 en Lugo". Teño falado abondo con José Mª Rodríguez sobre o tema do desenvolvemento pastoral desta persoa e os seus actos de coidado das igrexas e relación cos fregueses, e ó ver a nova o primeiro que se me pasou pola cabeza é unha entrada no seu blog (por certo, a única na que nomea a Silvaje de entre as adicadas ó espolio das igrexas). Fun por ela e déixoa a continuación:
Domingo, 10 de junio de 2012
Publicado por jmrd_ribadeo a las 8:39
La diócesis de Mondoñedo está siendo sacudida recientemente por unos lamentables sucesos relacionados con la abusiva administración de sus bienes, obras de arte y objetos de culto en algunas de sus parroquias. Saqueos cometidos por quien tenía encomendada la misión de cuidar y pastorear, no sólo a las ovejas a él encomendadas, sino también el encargo de proteger los pastos en los que estas se alimentan, es decir, los templos en donde se albergan los piadosos objetos de culto entorno a los cuales se dispensa a los fieles los sacramentos y sacramentales que alimentan su fe.
Pero, al revés del ejemplar comportamiento de Benedicto XVI al enfrentarse al grave problema de la pederastia en la Iglesia cuando en su viaje a Portugal en mayo del año 2010, manifestaba públicamente que “el perdón no ha de reemplazar a la justicia”, los responsables de la diócesis de Mondoñedo, en vez de enfrentarse al esclarecimiento de estos lamentables hechos de expolio de los objetos de culto de estos templos, parecen estar protegiendo con su actitud al autor o autores de este saqueo, permitiendo que el paso del tiempo cubra estos hechos con una silenciosa sombra y queden así sumidos en el olvido. Un grave incumplimiento de la norma emanada del Concilio Vaticano II que, en el número 126 del capítulo 7 de su Constitución sobre la Liturgia, dice textualmente: “Vigilen con cuidado los obispos para que los objetos sagrados y obras preciosas, dado que son ornato dela Casade Dios, no se vendan ni se dispersen”.
Bajo la custodia y gestión del presbítero Silvaje Aparisi desaparecieron de los templos de esta comarca de Ribadeo y Trabada muchos objetos de culto y obras de arte religioso, cuyo actual paradero se desconoce, sin que los responsables diocesanos hagan nada para averiguar su destino y tratar de recuperarlos, provocando con su actitud el enojo de los feligreses que exigen conocer la verdad y saber si se ha presentado en los juzgados la correspondiente denuncia de estos hechos para recuperarlos. Y aunque algunos de estos objetos fueron, finalmente, devueltos por el presunto autor de estos hechos son muchos aún los que faltan por recuperar. Bajo la disculpa de una falsa restauración en unos casos, en otros trató el cura de disimular ladinamente su actuación ante los feligreses sustituyendo las auténticas imágenes por otras de plástico, como hizo en el templo de Cedofeita, en cuya sacristía aún permanecen las falsas imágenes como prueba evidente de sus engaños.
Estamos ante un triste suceso que huele muy mal y quedan en el aire muchas preguntas que están demandando respuesta. ¿Qué tenían que restaurar? los flamantes confesionarios de la iglesia de Cedofeita que, con esta disculpa, pretendía llevarse el presbítero Silvaje Aparisi? ¿Por qué no se inspeccionó ese supuesto taller de reparación de que habla? ¿Qué hace el obispado para recuperar esa imagen de San Francisco, de la parroquia de Rinlo, que se encuentra actualmente, al parecer, en la tienda de un anticuario de esta comarca? ¿Quién la llevó a esa tienda y con qué motivo? ¿En dónde se encuentran actualmente ciertos valiosos enseres que faltan del templo parroquial de Cedofeita y de otros de esta comarca, desde los tiempos en que el ex cura Silvaje Aparisi estaba al frente de su administración? ¿Quiénes y cuántas personas formaban parte de esta mafia dedicada al comercio del patrimonio religioso? ¿Cómo puede el obispado tratar de ocultar ahora estos hechos bajo la disculpa de una falsa prudencia? ¿A quién intenta proteger y amparar el obispado con su pasiva actitud? ¿Qué se ha hecho de la citada norma del Sagrado Concilio? ¿Va a recoger el obispado el guante lanzado por el ex cura Silvaje Aparisi cuando en una famosa revista le retaba a presentar una denuncia contra él? ¿Pueden permanecer en sus cargos quienes, teniendo la obligación de velar por el patrimonio religioso y tratar de recuperar lo robado, se dedican a amparan estos hechos con su silencio? Son éstas preguntas que, ante la falta de un esperado comunicado oficial por parte del obispado, las enojadas gentes de estas parroquias se hacen todos los días, amparadas en el derecho que tienen a conocer la verdad de los hechos y recuperar lo que es suyo.
Etiquetas:
cultura,
José Mª Rodríguez,
sociedade
20181110
Unha tese, un libro, creative commons, Xoán Hermida
Hoxe 10 de novembr de 2018, pola tarde, ás 20:00 h, na Casa do Mar de Ribadeo, terá lugar a presentación do libro de Xoán Hermida "Galicia no labirinto da nova política". Corresponde á édición da tese doutoral "Movementos sociais e altermundismo en Galicia: de Nunca Máis a AGE (2002-2012)" pola que se lle concedeu ó autor sobresaínte cum laude. No seu blog, aparecen o texto íntegro e apéndices da tese, cunha licenza creative commons (http://creativecommons.org/licenses/by-nd/4.0/):
Acompañarán na mesa a Xoán Hermida, Evaristo Lombardero e Paula Vázquez Verao.
Tamén no seu blog pode accederse ó seu currículo:
*ACADÉMICO:
DOUTOR EN XESTIÓN PÚBLICA. CUMLAUDE. Tese
sobre Movementos Sociais e Altermundismo en Galicia: De Nunca Máis a
AGE (2002-2012). Departamento de Ciencia Política e Socioloxía.
Universidade de Santiago de Compostela. Decembro 2015
POSTGRAO: MASTER FILOSÓFIA - CUESTIÓNS ACTUAIS
Universidade de Santiago de Compostela. Curso 2010/2011
CURSO DE ANALISE POLíTICO E MARXISMO
Instituto Marxismo-Leninismo axunto ao CC do PCCH. Praga. Outubro 1986/Febreiro 1987
LICENCIATURA EN HISTORIA CONTEMPORANEA
Universidade de Santiago de Compostela. Promoción 1984/1989
*PROFESIONAL:
FORO OBENCOMÚN
Director. Desde outubro 2.015 ata a actualidade
MASTER DE COOPERACION INTERNACIONAL E XESTIÓN DE ONGs. USC
Docente. Cursos 2003/2004 ata actualidade
Director. Desde outubro 2.015 ata a actualidade
MASTER DE COOPERACION INTERNACIONAL E XESTIÓN DE ONGs. USC
Docente. Cursos 2003/2004 ata actualidade
![]() | ||
| Xoán Hermida. Foto collida en https://gl.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Xo%C3%A1n_Hermida.jpg | ||
| (licenza Creative Commons recoñecemento compartir igual 3.0 Unported ) |
Etiquetas:
cultura,
Evaristo Lombardero
20181108
Escuchando siempre se aprende. Pablo Mosquera Mata
La llegada do tempo de inverno se caracteriza por tres hechos. Menos luz, esta vez con la discusión sobre los cambios de hora, sus consecuencias para el organismo y la utilidad en las jornadas laborales. Tengo muy claro que no es lo mismo vivir en el Mediterráneo que en el Fisterrae, pues hay una hora de diferencia.
La falta de luz, con bajada de las temperaturas, de siempre, invita para la tertulia en locales cerrados. Desgraciadamente, las máquinas unipersonales, las televisiones y la invitación al consumo se hace a costa de la lectura, la escritura y la conversación. Es absolutamente amoral, pero en el sentido profundamente filosófico del término, la publicidad para consumir juegos que son causa de nuevas formas de ludopatías.
Frente a la perversión interesada del mercado y sus alienaciones propias de lo que hace años criticábamos como cultura de masas, aun quedan rincones mágicos que se defienden gracias a la iniciativa de seres humanos románticos. Y es que la utopía no solo trata de avanzar, es una lucha titánica para mantener lo que constituye el núcleo de un comportamiento solidario, defensor y promotor para el patrimonio de la humanidad, núcleo intangible del humanismo.
Viernes otoño-invernal. Hermoso teatro creado en 1798. Santa Marta de Ortigueira. Presentación de una joya. Los orfebres, dos paladines de nuestra cultura. La que sale y llega con las mareas de la costa al norte del norte. Rigor en el análisis por su fundamento en la investigación. «Conserveiras: Celeiro, Vicedo, Bares, Barqueiro». No solo es la historia de una industria que comienza con la salazón y continúa con las conservas, dando trabajo y contribuyendo a la alimentación de los seres humanos, incluso durante las contiendas. Es un merecido homenaje a todas aquellas mujeres que trabajaron en un sector industrial puntero para Galicia. Vicente Míguez de Celeiro, y Carlos Nuevo Cal de Viveiro. Seminario de Estudos «Terra de Viveiro». Público encantado con el relato que les lleva a recordar la vida laboral de nuestros pueblos pendientes de la mar y sus recursos. Es como si por el escenario del teatro, se estuviera escenificando la épica de nuestra sociedad Gallega y Mariñana.
Sábado claramente invernal. Tertulia en una librería. Puerto de San Ciprián. En torno a la prensa que algunos seguimos consumiendo en papel. Aprovecho el lugar para felicitar a un artesano. Un hombre que representa la estirpe de los constructores de embarcaciones. Tuve el placer de asistir a sus explicaciones en la última carpintería de ribeira. Rodeado por maderas. Ilustrando con una hermosa colección de fotos. Francisco Frá Rico. En un taller que tiene mucho de templo para la creación de barcos. Recuerda la navegación a vela. Enseña como era el rito de aquellos argonautas. Muestra el orgullo identitario de un pasado que lleva el nombre de San Ciprián, sus patrones, marineros, pilotos y artesanos. La rigurosidad que comienza en el dibujo, sigue con la escala, elige las maderas y pone a flote en una hermosa ceremonia de botadura, un buque que surcara la mar, que siempre ha sido autopista y despensa, como sigue siendo la más hermosa de las aventuras, para descubrir nuevos rincones o para jugar con los vientos en una epopeya deportiva. Fran es otro romántico, sin propósito de enmienda. Se lo debe a sus orígenes. Lo aprendió de sus mayores. Es un Mariñano de firmes convicciones que pide respeto y que muestra lo que puede y debe ser una oferta para turismo de calidad. El que acude a un Museo, el que se emociona en las entrañas del bonitero que puede visitarse en Burela, el que sueña con las aventuras de aquellos capitanes enfrentados a la mar con pocos medios y mucha pericia ganada en tantas singladuras.
La falta de luz, con bajada de las temperaturas, de siempre, invita para la tertulia en locales cerrados. Desgraciadamente, las máquinas unipersonales, las televisiones y la invitación al consumo se hace a costa de la lectura, la escritura y la conversación. Es absolutamente amoral, pero en el sentido profundamente filosófico del término, la publicidad para consumir juegos que son causa de nuevas formas de ludopatías.
Frente a la perversión interesada del mercado y sus alienaciones propias de lo que hace años criticábamos como cultura de masas, aun quedan rincones mágicos que se defienden gracias a la iniciativa de seres humanos románticos. Y es que la utopía no solo trata de avanzar, es una lucha titánica para mantener lo que constituye el núcleo de un comportamiento solidario, defensor y promotor para el patrimonio de la humanidad, núcleo intangible del humanismo.
Viernes otoño-invernal. Hermoso teatro creado en 1798. Santa Marta de Ortigueira. Presentación de una joya. Los orfebres, dos paladines de nuestra cultura. La que sale y llega con las mareas de la costa al norte del norte. Rigor en el análisis por su fundamento en la investigación. «Conserveiras: Celeiro, Vicedo, Bares, Barqueiro». No solo es la historia de una industria que comienza con la salazón y continúa con las conservas, dando trabajo y contribuyendo a la alimentación de los seres humanos, incluso durante las contiendas. Es un merecido homenaje a todas aquellas mujeres que trabajaron en un sector industrial puntero para Galicia. Vicente Míguez de Celeiro, y Carlos Nuevo Cal de Viveiro. Seminario de Estudos «Terra de Viveiro». Público encantado con el relato que les lleva a recordar la vida laboral de nuestros pueblos pendientes de la mar y sus recursos. Es como si por el escenario del teatro, se estuviera escenificando la épica de nuestra sociedad Gallega y Mariñana.
Sábado claramente invernal. Tertulia en una librería. Puerto de San Ciprián. En torno a la prensa que algunos seguimos consumiendo en papel. Aprovecho el lugar para felicitar a un artesano. Un hombre que representa la estirpe de los constructores de embarcaciones. Tuve el placer de asistir a sus explicaciones en la última carpintería de ribeira. Rodeado por maderas. Ilustrando con una hermosa colección de fotos. Francisco Frá Rico. En un taller que tiene mucho de templo para la creación de barcos. Recuerda la navegación a vela. Enseña como era el rito de aquellos argonautas. Muestra el orgullo identitario de un pasado que lleva el nombre de San Ciprián, sus patrones, marineros, pilotos y artesanos. La rigurosidad que comienza en el dibujo, sigue con la escala, elige las maderas y pone a flote en una hermosa ceremonia de botadura, un buque que surcara la mar, que siempre ha sido autopista y despensa, como sigue siendo la más hermosa de las aventuras, para descubrir nuevos rincones o para jugar con los vientos en una epopeya deportiva. Fran es otro romántico, sin propósito de enmienda. Se lo debe a sus orígenes. Lo aprendió de sus mayores. Es un Mariñano de firmes convicciones que pide respeto y que muestra lo que puede y debe ser una oferta para turismo de calidad. El que acude a un Museo, el que se emociona en las entrañas del bonitero que puede visitarse en Burela, el que sueña con las aventuras de aquellos capitanes enfrentados a la mar con pocos medios y mucha pericia ganada en tantas singladuras.
Etiquetas:
Pablo Mosquera
20181106
20181105
Mirasol moveu máis da cuarta parte da mercadoría de Portos de Galicia
Nos nove primeiros meses de 2018, o ribadense porto de Mirasol moveu 376 000 toneladas do 1,3 millóns de toneladas do conxunto de portos controlados por Portos de Galicia. Iso supón o 29%, só por debaixo de Cariño, co 36%. Destaca que entre ambos superen de longo a metade da masa de mercadoría, unha vez eliminados os grandes portos, que dependen de Puertos del Estado.
Outro punto relevante é que a pasta de papel supon o 78% (292 000 toneladas) da cantidade movida en Mirasol.
Facendo proxección para todo o ano, a cantidade total e de pasta elevaríase a 501 000 t e 390 000 t respectivamente. Isto supón a estabilidade da actividade do porto de Mirasol, se ben en 2014, nos 7 primeiros meses levábanse 324 000 t despois de aumentar un 9% en relación ó ano anterior, cifras superiores netamente ás deste ano.
Pódense comparar os datos anteriores con outros anos ou lugares: no ano 2017 foron 506 000 t en total e 400 000 de pasta, e no 2016, 486 000 en total as movidas en Mirasol, por 245 000 á metade de ano (185 000 t en pasta de papel). Mentres, en San Cibrao, dependente de Puertos del Estado, en 2017 foron 5,36 Mt (3,8 Mt de só bauxita; a fábrica produce 1,8 Mt de alúmina e 250 000 t de alumnio, saíndo a maioría por barco). Noutros portos de mercadorías da Mariña, dependentes de Portos de Galicia, 150 000 t en Celeiro e 10 000 en Burela no 2017.
Mirasol, a máis da pasta de papel, move caolín (50 000 t en 2017); carbonato magnésico (dende O Incio, 25 000 t), madeira (o ano pasado, eucalipto, 16 000 t, outros anos, pino)
Outro punto relevante é que a pasta de papel supon o 78% (292 000 toneladas) da cantidade movida en Mirasol.
Facendo proxección para todo o ano, a cantidade total e de pasta elevaríase a 501 000 t e 390 000 t respectivamente. Isto supón a estabilidade da actividade do porto de Mirasol, se ben en 2014, nos 7 primeiros meses levábanse 324 000 t despois de aumentar un 9% en relación ó ano anterior, cifras superiores netamente ás deste ano.
Pódense comparar os datos anteriores con outros anos ou lugares: no ano 2017 foron 506 000 t en total e 400 000 de pasta, e no 2016, 486 000 en total as movidas en Mirasol, por 245 000 á metade de ano (185 000 t en pasta de papel). Mentres, en San Cibrao, dependente de Puertos del Estado, en 2017 foron 5,36 Mt (3,8 Mt de só bauxita; a fábrica produce 1,8 Mt de alúmina e 250 000 t de alumnio, saíndo a maioría por barco). Noutros portos de mercadorías da Mariña, dependentes de Portos de Galicia, 150 000 t en Celeiro e 10 000 en Burela no 2017.
Mirasol, a máis da pasta de papel, move caolín (50 000 t en 2017); carbonato magnésico (dende O Incio, 25 000 t), madeira (o ano pasado, eucalipto, 16 000 t, outros anos, pino)
Etiquetas:
economía,
porto de Ribadeo,
ría
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)






