A voltas cos espazos naturais de Ribadeo (2ª de hoxe)

Aconsello ver unha ligazón para quen teña interese sobre o tema:http://www.siam-cma.org/lexislacion/norma.asp?idn=997&lang=. Non é nada do outro mundo, pero para ir abrindo o apetito.

"La ropa que goza la mujer hermosa del terrateniente"

El cristo de Palacagüina. A canción que acompañou á revolución nicaraguana no exterior. Canción que representa tamén as dúas caras da moeda, pobreza e riqueza, a traverso de dúas mulleres, unha, non se sabe se fea ou guapa, porque non importa, pobre, que lle lava a roupa á rica, que é fermosa, que ten ropua que se pode gozar... Esta semana houbo eleccións en Nicaragua e tamén nos EEUU. En Nicaragua, Ortega, representante daquela revolución (controvertido, claro, que para algo é político...) venceu nun país que ocupa un dos últimos postos en riqueza a nivel mundial. Nos Estados Unidos, foron os demócratas, e será unha muller quen presida a ćamara baixa, nun país que é o máis poderoso (e por eso dos máis ricos) a nivel mundial.
Por Ribadeo? o comercio testeado por alguén que comprará de incógnito é a nova de hoxe. Próximamente serán novas relacionadas coa piscifactoría en Piñeira, coido... por se acaso, non adianto o tema.
A foto coido que non necesita introdución: Castropol, na Ria de Ribadeo.

Unha cita sobre a factoría de Insuíña en Piñeira, Ribadeo (2ª de hoxe)

Só unhas verbas para poñer unha ligazón...

A vida das formigas

Xa hai tempo que Maurice Maeterlink escribira 'A vida das formigas' e 'A vida das abellas', dúas fermosas descricións do desenvoltarse destes dous animais sociais. Ven a conto de que en ambos casos a sociabilidade e estabilidade das súas sociedades tense logrado a base de dúas cousas básicamente, un longo tempo de adapatación ós cambios e unha ríxida estructura social que divide os quefaceres e especializa ós individuos de xeito que o formigueiro (ou a colmea) máis que un corpo social son un supraindividuo. Se entramos en comparación cos humanos, atopamos unha morea de diferencias, entre as que posiblemente a principal sexa o libre albedrío que consideramos nos humanos, o que dificulta o encadre maquinal nunha sociedade e ademáis promove o avance dos cambios rápidos na mesma e o deficiente funcionamento. Non embargantes, as sociedades humanas tenden a ser ríxidas, a perpetuarse a si mesmas aumentando a definición dos seus rasgos máis característicos, seguindo unha evolución na que a cúpula que se considera en cada momento ten máis poder de intervención e de deseño da estrutura que os demáis e tenta impoñer a súa concepción de sociedade esaxerando os rasgos da mesma no sentido indicado. É algo curioso, observable dende o conxunto da sociedade a nivel global ás pequenas sociedades como Ribadeo ou a niveis aínda máis pequeno. Algo curioso que non é unha predestinación, pero que para cambiar de rumbo necesita mecanismos como novos descubrimentos científicos ou revolucións, cousas ambas que aínda poden (e soen) estar mediatizadas en parte por un grupo de poder e que necesitan do exercicio da voluntade dos individuos para poderse levar a cabo.
De xeito complementario, é curioso asemade que o tal Maurice teña pouca presenza hoxe como escritor e Premio Nobel. Sen entrar na súa valía (de calquera xeito, o Nobel levouno) as referencias que se poden atopar hoxe sobre a súa biografía están mais ben dispersas, motivo polo que non poño ningunha ligazón a un sitio onde se fale del dun xeito máis ou menos compresivo. De seguro que se escribira sobre a sociedade humana, ou sobre particularidades da mesma, tería sido recoñecido hoxe doutro xeito. E, nembargantes, formigas e abellas aparentan sociedades tan perfectas e que ó tempo producen tanto medo como posibilidade...
De aí que a creatividade, segundo as épocas sexa máis ou menos valorada, e/ou que a xente creativa poda desenvolverse de xeito libre e influír nos grupos sociais ou viceversa, grupos sociais tendan a fagocitar as súas ideas. De aí tamén a importancia da xente creativa e da creatividade na xente...
E pensar que este post xurdiu en parte ó saber que van facer unha oficina de turismo ó pé do ascensor da atalaia... feito por Portos! É dicir, o de 'zapateiro, ós teus zapatos' quedou arrumbado en Ribadeo fai tempo.
A foto de hoxe, unha vista unha zona da ría de Ribadeo que se poderá contemplar (sempre que non haxa cambios imprevisibles hoxe) dende o célebre ascensor ou a súa oficina de turismo.
---
Nota moi posterior: A oficina de Turismo, case dez anos despois, segue sen ver a luz.

Contador de Linux

Apunteime ó contador de usuarios de linux... e crecendo.

Sobre cocer fabas

A quen lle pareza que a política en España (ou en ribadeo) é o máis do máis nalgún sentido, que mire fóra. A última na que caín foi na oprtuna sentencia primeira de Sadam: condénanno a morte como nmun xogo, aínda que pode recorrer, pero casulamente fánno tres días antes das votacións parciais lexislativas nos EEUU. É casualidade que poda publicitalo Bush coma un éxito en plan 'novamente fíxose xustiza'?
Por estas terras, mentras, aproveitando que é luns e non hai informacións locais, a micoloxía é nova, o mesmo que, outra volta máis, a apertura do parque de bombeiros... a base de manifestacións de protección civil na comarca, e por archisabido que sexa o fondo do tema, cada nova que sae na prensa sobre o parque e a súa cerraqzón embrolla máis na mente da xente o que está a pasar...
Hoxe a foto tardará un pouco máis en cargarse: unha nova foto sacada na exposición sobre a Ría de Ribadeo que se pode ampliar en ventá a parte.

Un ciclista na noite ribadense

Onte sorprendeume un ciclista na noite. Non ten nada de particular, excepto a súa mera existencia. Pasadas as dez, na súa bici sorteba os coches que invaden Ribadeo, e mesmo pasaba á beira dun aparcamento xa ateigado de coches e luz. Facío no seu vehículo de xeito tranquilo e normal, presumible que dirixíndose á casa para descansar despois dunha xornada de traballo. a imaxe foi para min, apacible e tranquila, lembrando ó tempo que a temperatura do globo está subindo debido ó incremento do efecto invernadoiro en gran parte producido polo escape dos vehículos.
A foto, de Pena Furada, na saída da Ría de Ribadeo.

Unha carta dunha asociación andaluza contra o ruído (3ª de hoxe)

... pode facerse algo igual en calquera lugar ...

Excmo. Sr. D. Alfredo Pérez Rubalcaba
Ministro del Interior
Paseo de la Castellana
28046 – M A D R I D



Utrera, 3 de Noviembre de 2006


Los abajo firman! tes, mayores de edad y con domicilio en Utrera (Sevilla),
se dirigen a Vd. con el debido respeto para decirle que siendo
ciudadanos y contribuyentes de este país les gustaría que se cumpliesen
las leyes en asuntos como el que aquí expone:
El tema en cuestión es que llevamos varios años luchando para
hacer cumplir la normativa legal en materia de venta y empleo de petardos
y otros explosivos en la vía pública. Pero, lamentablemente para nosotros
como para la mayoría de los ciudadanos que detestan estos “juguetitos “
bélicos, se avanza poco en erradicarlo, y desde mediados de Noviembre
hasta finales de Enero, tienen que soportarlos a cualquier hora del día, y,
en ocasiones, de la noche. Admitimos que se empleen en determinadas
fechas como Noche Vieja, Año Nuevo, Día de Reyes, pero no dos meses
seguidos.
Hecho que hemos denunciado en varias ocasiones ante el Alcalde de
nuestro pueblo, Junta de An! dalucía, Defensor del Pueblo Andaluz y prensa;
y a pesar de que están colaborando bastante, no es suficiente para acabar
con este asunto que tanto nos estropea las entrañables navidades. Pues si
durante un tiempo, está controlada su venta aquí, van y lo compran en
cualquier otro lugar. Lógicamente esto pasará por falta de
coordinación ,entre distintos ayuntamientos, en este asunto.

Paradójicamente se sabe de dónde vienen, parece ser que la mayoría
entran por el puerto de Valencia procedentes de China, en qué
establecimientos se venden, los que los proveen y los almacenes que hay
en varios puntos de la provincia, que estarán repletos de
estos “graciosos “artilugios” para fastidiarnos durante casi dos meses.

Es por ello, por lo que nos dirigimos a Vd. como máxima autoridad en
materia de seguridad ciudadana y orden público en España, y a la vista del
buen resultado que se dio el año pasado, para que dé las órdenes
necesarias a través de la ! Guardia Civil u otros estamentos para que esto
vaya desapareciendo, en lugar de ir a más cada año como venía
ocurriendo. Y de esta forma, vaya desapareciendo esta peligrosa y
molestísima costumbre que tantos accidentes producen cada año: pérdidas
de visión, de audición, miembros amputados, quemaduras, infartos, niños
atemorizados a salir a la calle, etc, y no digamos del stress que ocasionan
a nuestros queridos animales de compañía. Muchos no pueden soportarlo y
mueren de infarto u otra causa.

Esperando poder ser complacidos en su sencilla y legítima petición, les
saludan cordialmente en representación de muchas personas
sensibilizadas con el asunto: