Descoñecido

Coido que o máis interesante que pasou onte en Ribadeo, pasou desapercibido. En realidade, non é das cousas que soe ser noticia: unha táboa redonda nunhas xornadas de automoción pasa en xeral desapercibida. Onte participei nela como mantedor e intérprete e coido que, ás veces, non debera ser así. Estaba previsto que viñera xente de dúas empresas, todos italianos, a falar diante dos preto de cen participantes, todos profesores da rama de automoción de Galicia e comunidades limítrofes. Excusaron a súa asistencia dous participantes dunha empresa italiana e foron substituídos por un dunha empresa española, quedando ó fin constituída por Elio Premoli (empresa Multicar, Italia) e Eduardo Rega (Carrocería Hermanos Rega), sobre o tema 'Solucións para o automóbil: software'.
Por que foi remarcable? Empezando polo menos importante, persoal, foi para min un desafío o facer unha interpretación dunha intervención de máis dunha hora italiano-galego, sobre un tema que non controlo demasiado, e quedei a gusto de como foi saíndo a cousa. O traballo deixome a posibilidade (máis ben, case me obrigou a facelo) de pensar cunha certa profundidade na preparación da mesa e no seu desenvolvemento. E así, puiden ver como nun evento tipo mesa redonda non se pode pensar a priori en complementareidades: o italiano que fixo a súa exposición contaba coa exposición previa dos outros italianos e, o faltaren, tivo que variar de xeito rápido a súa exposición. De igual xeito, o representante da carrocería de Alfoz atopouse de saída cunha situación, que houbo que disculpar pola premura da preparación en última instancia, de menor uso de medios audivisuais. Entendámonos, calquera dos dous controlaba abondo a exposición que fixo, pero atopáronse de pronto con imprevistos sustanciais que non tiveron inconvinte en superar pero que implicaron unha exposición diferente á que terían de non haber fallado os outros italianos.
O representante de Hermanos Rega, que fixo a súa intervención en segundo lugar, amosou unha empresa en transformación que non parece cadrar cos estereotipos empresariais da comarca nunha industria tan competitiva hoxe como a da automoción, e que implica cousas como a preparación da súa industria como fabricante de vehículos, e non como sinxelo aportador dunha caixa que vai ó final dos camións. De feito, por fóra da táboa, atopeime con información complementaria que indica ata que punto unha empresa de 51 anos asociada á comarca está implantándose á súa escala no futuro tecnolóxico e de funcionamento interno. O seu descubrimento foi para min unha sorpresa.
O outro intervinte amosou tamén a súa empresa, que poderíamos asociar á idea dunha pequena rede de talleres de coches. A idea do empresario non vai exactamente por aí: certamente, trátase dunha pequena rede de talleres, pero os entresixos da mesma non son os tradicionais, procurando ó tempo a diversificación e a adaptación a un mercado do automóbil abondo máis maduro do que se da por aquí, e a liderar as relacións non só cos clientes para a súa fidelización senón tamén coas grandes aseguradoras que tentan ganar máis a conta de quedarse coa parte do pastel que lles corresponde ós empresarios do sector. Amosu así o movemento asociativo que se está a desenvoltar no norte de Italia para facer este tipo de industria desenvolto cara ó futuro, a súa historia a partires do ano 1992 e os movementos que o levaron a que, a pesares de cambios lexislativos e normativos estatais impulsados polas empresas de seguros italianas, coller a dianteira na preparación ante os mesmos.
Así, o dsenvolvemento pouco a pouco, procurando a mellora e o aumento da producción dunha empresa da zona (que por certo comezou como madereira e xa hai anos que emprega tecnoloxías 3D só como paso inicial nos procesos de deseño carroceiro) amosa o futuro de posibilidades (e necesidades) doutras moitas empresas da zona e de fóra. E a visión de tecido empresarial e colaboración, non só a nivel interno das empresas de tamaño mediano e pequeno, senón cara a clientes e centros de investigación dun italiano, permeten asemade unha porta aberta a industriais da zona para que pasen de seren pasivos, sorteando o que o mercado e a grande empresa indican en cada momento, a tomar as rendas pasando a seren actores propiamente do deseño do mercado. Dúas leccións que se me fan difíciles de transmitir aquí en poucas palabras, pero que estiveron patentes na teoría e na práctica ó longo das dúas horas. E que, ben aprendidas, non dubido que suporían un pulo fundamental para a zona na que sexan aplicadas, sexa Ribadeo, A Mariña, Galicia ou China.
So me queda dicir que os participantes, despois das intervencións, fixeron seu o campo intervindo á súa volta con preguntas que considerei interesantes, amosando unha disposición cara á temática e xeito de disposición da mesma que me fixo pensar que non fun eu só o que considerou moi interesante e ilustrativa a táboa redonda. Mágoa que foran profesores e non empresarios...

Sobre o plan acuícola

Una nova de hoxe: 'O portavoz do BNG asume o plan acuícola da Xunta'. Non podía ser menos unha volta sacado. Outra cousa é combatilo, algo que parece será abondo máis tibio do que parecía a semana pasada cando o mesmo consellerio que agora se desdí anunciaba que o seu partido combatitía dende todas as súas consellerías a implantación do plan. Ó mellor agora é cousa de facelo, non de dicilo. Así as cousas, andan os técnicos de cultura estes días recorrendo o camiño. Din as crónicas que se sorprenderon polo aparcamento en plena praza da catedral en Mondoñedo. Certamente é moi visible, pero a súa importancia relativa é abondo menor que outras cousas...
As anterores son mostras dunha certa controversia de principio, pero a auga pasada. E é que a falta de coordinación está aquí (e non só en Galicia) dende hai tempo e para quedarse, e aínda recoñecendo a necesidade de coordinacion, sería desexable non só mais efectividade nela, senón máis estudo (ou coñecemento do tema) en cada unha das partes que se coordinan. Porque coordinarse, se cada un dos pés desa coordinación non ten moita idea, das particularidades do tema a tratar, pode que non sexa de moita axuda. É dicir, a coordinación debe implicar uns coñecementos previos e unha meditación conxunta sobre os mesmos, postos en común.
Ó fío da meditación, deixo dúas fotos, unha da horta das monxas Clarisas e outra do muro dela, tomadas dende a antiga horta de Boado, hoxe auditorio e edificios. E para non alongar, deixo algún tema que me pasaron e outros propios para outro día.

A voltas coas voltas

Parece que o comezo do curso non trae nada nvo, senón reviravoltas sobre temas xa vellos.
Un deles, o tema das piscifactorías, revoltava a semana pasada, co plano acuícola mantendo enfrontados PSOE e BNG e xuízo contra Adega por parte de Acuinor. O resultado aínda está por ver, a pesares de que a cousa cambio abondo dende hai un par de anos que se cerrou en falso. a factoría de Meirengos é posible que non se constrúa e a de as Grobas xa veremos, ambas con retranqueo. Por certo, que o plan acuícola leva polo que parece unhas axudas que implican unha media duns 13 anos de soldo para o número de traballadores afectados, xa inchado de por si.
En canto ó tema da celulosa, asociado coa construcción dunha macronave en Mirasol, un titular de onte: ENCE y sus socios plantean trasladar la fábrica a As Pontes o a Cerceda. Subtítulo: Los dos municipios permiten la máxima subvención a fondo perdido de la UE. É dicir, a fábrica? Falemos antes do importante: as subvencións?

Rematou a festa e o barullo

Día 9. Despois de rematar, calma na vila. Mesma a festa da hostalería no Muíño propiciou unha noite tranquila fóra dalí ó remate (abondo máis cedo que o día anteriór, abofé) da orquestra (horario límite permitido dos recintos feirais: 1:00h, verbenas e festas populares, 3:30, ampliables ambos unha hora nos días festivos e anteriores) coas súas cancións, incluíndo algunha dos sesenta ou menos. Eso si, o ambiente arredor da orquestra non era o daqueles anos, nin a potencia da música emitida (os decibelios, vamos) nin tampouco a competencia entre música de orquestra e música de, por exemplo, cocehes eléctricos.
Rematou así un día no que a banda acompañou primeiro a procesión e logo foi interrompida no concerto por un desmaio sonoro: polo golpe que levou o afectado, todos crimos que a cousa era grave; logo resultou que os danos foron relativamente menores a pesares de quedar o chan manchado de sangue.
Non foi o único accidente do día: máis grave o que se deu nas pistas cara ó faro: un camión para a preguntar un enderezo a unha persoa. Contéstalle, dalle as grazas, a persoa pasa por diante do camión, o camioneiro arranca sen velo dende a altura da cabina, e a traxedia foi servida.
As fotos, da saída da imaxe en procesión, a banda preparándose para a actuación (afinando), o detalle curioso da ocupación da praza da musica, con sol e sen cadeiras, unha visión da praza da música unha volta vacía, dende o palco, e tres fotografías dos cabezudos que actúan cos cocos, incluídos os agasallos recén recibidos do rato Pérez (falta algunha imaxe)

A festa do sete

Deixo só unhas fotos para plasmar un día: Aparición, desaparición momentánea e volta a aparecer dunha vendedora no centro das catro calles, ó paso dos cocos, que saen mellor retratados sós noutra foto, cos traxes novos do paquete. E rotura dunha árbore na peonil, detectada o domingo á mañá (non sei se se produciu antes da noite do sábado ou é unha máis das cousas que suceden os sábados á noite).
Iso foi a festa do sete, antesá do día da patroa? ... non, houbo moito máis, pero aquí, en fotos, só iso... :-)

Sábado, carreira de Sta. Cruz

Hoxe, no marco das festas, tivo lugar a I Carreira de montaña de Sta. Cruz. Como participar e facer de cronista indo polo final (incluíndo unha lesión como invitada) non é doado, deixo só algún apunte.
O primeiro, o perfil da carreira, que fixen de xeito aproximado empregando o Sixpac e Google Earth. Ó ser dúas voltas, repítese a altura como corresponde. Quizáis a costa máis sorpresiva era a do último dos tres puntos altos ós que se subía, costa á que se chegaba despois de torcer a 90º un tramo abondo horizontal, e que parecía un muro. A axustar que entre os puntos tomados como referencia na táboa (que deixo ó final) tamén hai oscilacións, pero máis pequenas que as que se representa.
O primeiro, que chegou destacado (está na clasificación en http://atletismoribadeo.com), empregou 28min 45s, chegando a dar a segunda volta case no mesmo tempo que os últimos a primeira.
O comentario xeral foi que é unha carreira dura, destrozando músculos e articulacións, aínda que hai moitos lugares nos que se pode ir pisando herba, pero en xeral son pedras sobre terra. Menos mal que non choveu hoxe, porque se non sería un barrizal. En canto a organización, OK, comentando ademáis a cantidade de xente que se xuntou (case 150 corredores e corredoras) sendo unha primeira edición. e outro apunte: a beleza do terre é asemade un bo alicerce para a carreira.
Aquí, a táboa empregada para facer o gráfico, con algunha indicación en relación ó mapa que se pode ver a páxina do clube.

lugar	dist	alt
saída	0	148
curva Sta. Cruz	103	156
repetidor	241	178
cruce 1	322	182
cruce 2	485	184
cruce 3	780	173
cruce 4	1128	167
doble	1550	198
cruce 5	1882	202
doble	2356	198
desvío 1	2752	182
dereita 1	2890	171
dereita 2	3063	172
izquierda 1	3235	182
dereita 3	3463	187
izquierda 2	3738	168
dereita 4	3859	167
estrada	3998	141
meta	4150	148
curva Sta. Cruz	4253	156
repetidor	4391	178
cruce 1	4472	182
cruce 2	4635	184
cruce 3	4930	173
cruce 4	5278	167
doble	5700	198
cruce 5	6032	202
doble	6506	198
desvío 1	6902	182
dereita 1	7040	171
dereita 2	7213	172
izquierda 1	7385	182
dereita 3	7613	187
izquierda 2	7888	168
dereita 4	8009	167
estrada	8148	141
meta	8300	148

Unha reseña: I Certame de intérpretes mozos Hernán Naval

    Deixo abaixo escaneado o folleto de información do Certame Hernán Naval de intérpretes mozos, coorespondente a 5-13 de xullo de 2008:

... e de carteis (e máis)

Despois da serie de 'de graffittis' (I, II e III), para que non se me acumule o traballo, deixo outra de carteis e o díptico das festas (sen propaganda), sen máis comentarios,que carteis, dípticos e demáis poden ser xa abondo comentario.
Mentras, fóra de Ribadeo ,vénse movementos non precisamente de festa: Hoxe Sae nun diario de tirada nacional un comentario sobre que o Banco Central Europeo deixa sitio abondo ós bancos españois para ter liquidez... despois de que a nova de onte de cerrar algo o grifo do banco dos bancos provocara unha caída en bolsa xeralizada das 'institucións bancarias'. E, pouco despois de airear que España non está (aínda) en recesión, a nova de que a producción industrial leva tres meses rebaixándose. O dito: algunha nova vale o que unha imaxe.