Novidades na blogosfera ribadense

Dende esta páxina debemos dar a novidade de dous blog en Ribadeo, ambos en wordpress e de autores incógnitos polo momento.
Un xa leva un mes camiñando (e foi referido nunha entrada anterior), http://ribadeo.wordpress.com/, aínda que parece que foi a semana pasada cando se lanzou de xeito definitivo. Parece que será adicado ás novas do día.
O outro é máis novo, de onte, e comeza cunha declaración de intencións: iniciativa ribadense. Á vista da declaración, o seu obxectivo parece ser canalizar enerxías de xente nova.
Ambos poden aportar moito á blogosfera ribadense. Saúdos.

Novidades na blogosfera ribadense.- copia do blog de O Tesón

Dende esta páxina debemos dar a novidade de dous blog en Ribadeo, ambos en wordpress e de autores incógnitos polo momento.
Un xa leva un mes camiñando, http://ribadeo.wordpress.com/, aínda que parece que foi a semana pasada cando se lanzou de xeito definitivo. Parece que será adicado ás novas do día.
O outro é máis novo, de onte, e comeza cunha declaración de intencións: iniciativa ribadense. Á vista da declaración, o seu obxectivo parece ser canalizar enerxías de xente nova.
Ambos poden aportar moito á blogosfera ribadense. Saúdos.

Entrada publicada en http://o-teson.blogspot.com na mesma data á que é asignada a súa reprodución e o mesmo etiquetado.

Onte

Onte foi un domingo de agosto con variedade. Non só polas olimpiadas ou o fútbol (o torneo local xa fora sábado), senón pola cantidade de actuacións e convocatorias ó longo da xeografía. Tamén foi día musical en Ribadeo. Certo, como moitos outros. Tirri tarra foi o que, coa polifónica de fondo (que por certo quedaba demasiado tapada) actuou núltimo lugar. Antes debeu haber actuación en Cabanela e tamén actuación de ribadenses en Baamonde, onde 46 efectivos da banda (máis o director) deron un concerto con Sangre de artista, Invicta, Festa Paesana, Medley boleros e Ponteareas, dentro dun festival de bandas pouco concurrido. Así, perdéronse por exemplo unha bonita audición dos boleros. Por certo, coido que xa se pode escoitar a banda na peli 'os mortos van ás présas'.
Para un domingo despois dun accidente na Ponte dos Santos (do que me entero por unha nota de Marsop referíndose a Porta norte), non está mal.

Dúas horas dunha persoa con nome raro

Esta noite en Pequín eran as 7:30 da mañá mentras aquí estabamos nas 1:30, en pleno jolgorio nouturno na rúa e locais. Alí, unha centena de homes preparábanse para dar unha mostra de voluntade ó correr o máis rápido posible 42.196m, a maratón, mentras aquí unha boa porcentaxe da xuventude comezaba xa a atiborrarse de alcool. A tele comezara a conexión coa tristemente célebre Praza de Tiannamen uns minutos antes, para dar a partida puntual e disciplinada, ó que parece ser o estilo chino. Ós comentaristas déulles tempo de repetir varias veces os nomes dos tres españois participantes, Julio Rey, José Ríos e Chema Martínez, así como que se esperaban altas temperaturas (non pasara unha hora eran xa de 28ºC) e que o plusmarquista mundial, Haile Gebraselasie, non participaba por decisión propia ante a contaminación da capital china. O certo é que o percorrido, boa parte del por parques ou zonas axardinadas, non parecía estar demasiado contaminado a esas horas.
Unha maratón olímpica alónxase abondo (alomenos nos primeiros quilómetros) doutras de tipo populoso como pode ser a de Nova Iorque, con cen veces máis participantes.
Así ós 3 minutos xa se observaban na pantalla dous corredores craramente rezagados do resto. Ó seguinte, tiñamos na imaxe outro andando, posiblemente o primeiro dos lesionados. Ós 7, había craramente un grupo perseguidor desgaxado. Ós 10, os comentaristas daban nota de Julio Rey no grupo duns 30 na cabeza; non falaban nada nembargantes de José Mª Martínez, tamén nese grupo de alta velocidade que estaba a progresar pola Cidade Prohibida.
20 minutos e un atleta negro, africano de Kenia, Wanjiru, da o primeiro dos seus tiróns, facendo que se vexa unha longa liña de corredores. Wanjiru? Iso dixo o comentarista ata o final, pero na pantalla apareceu reiteradamente o apelido Wansiru, comentando que estes atletas de nomes raros cambian de apelidos, segue a chamalo igual en troques do que aparece escrito: Samuel Kamau Wansiru.
Chocoume nunha competición deste estilo un xesto de camaradería. O avituallamento que pasan ós 22minutos deixa ver como os dous kenianos en cabeza, tendo que coller líquido da mesma mesa, se pasan dun ó outro unha botella, colaborando normalmente.
Os 10.000m son pasados en 29:25 por Chema Martínez en primeiro lugar do grupo de cabeza, oito corredores que pasaran antes os 5.000 en 14:33 (é dicir, segundo 5.000 en 14:52) A partires de aquí, xa so se comenta dos outros dous españois para tentar de ver o retraso que acumulan cada 5km. Así, despois de falar o comezo sobre todo de Julio Rey, mesmo na chegada, ó estar entrevistando a chema Martínez, nin deixaron tempo para ver o estado en que chegaba ou o tempo de retraso sobre o primeiro (por outros datos propios, sobre un 11minutos despois).
Minuto 34: 7 en cabeza, todos africanos. E coido que todos co símbolo de Nike visible...
Minuto 37: Chema re-contacta co grupo entre a música china soando polos altavoces da praza de Tiannamen e o punchi punchi entre o boureo da rúa.
Minuto 40: As cámaras enfocan ó grupo onde vai Julio Rey e noto a disciplina dos policías chinos, firmes fronte a beirarúa, sen xirar a vista ó paso dos atletas. Lembro por exemplo a carreira na Olimpíada de L.A. (por certo, marca olímpica do portugués Carlos Lópes con 2:09:21 ata hoxe) cuns policías abondo máis relaxados.
Os 15km pásanse en 44:36 polo grupo de cabeza (+5.000 en 15:11); J. Rey desconta 26s máis.
a música segue a soar (no belo recorrido, de aires chinos; na rúa, o de todos coñecido)
Minuto 53: grupo de 5 en cabeza, 2 kenianos (Wansiru e Lel), un marroquino (Gharib), Un etípoe (Merga) e un eritreo, Kifle. O maratón segue a verse chan (de feito, a altura do recorrido ía de +40m ós +53, só 13 m de diferencia en máis de 40km.
20km. 59:10 (+5.000 en 14:34), atravesando Chema 1.15 despois e Rey 1:36. A media maratón pásase en 1:02:34, e os dous españois vese que acumulan desventaxa xa de xeito craro: +1:21 e +1:52.
25km. 1:13:58 (+5000 en 14:48) para o grupo de cabeza, estando o 6º clasificado xa a 1/4 de minuto e Chema Martínez a 2:38 (13º) e Julio Rey 20º a 3:43.
Wansiru segue pegando cando lle parece ataques para tentar despegar a Gharib; nunha destas (1:28) queanse na cabeza Merga e Wansiru e os outros vánse retrasando, a excepción de Gharib, que reengancha algo máis adiante.
30km: 1:29:14 (+5.000 en 15:18). Se ben o comezo da carreira os cámaras daban importancia a tódolos grupos, cada vez se decantan máis pola cabeza, que xa só abandoan esporádicamente. Chema, 14º, pasa a 3:24, Rey, 39º, a 8:35 e Ríos, na última referencia que da o locutor (o seu tempo por pantalla coido que non saiu nunca), 71º, a máis de 13 minutos.
1.44:37 é a marca de paso dos 35km (+5.000 en 15:24). O 4º xa vai retrasado case minuto e medio, e Chema, 15º cun retraso de 5:13. Segue Gharib á cola dos outros dous, pero segue.
1:49:30, Wansiru ataca de novo, e esta volta quen se queda é Merga. Gharib vése algo desprazado e a distancia vai aumentando, pero parece craro o destino final: 1º Wansiru, 2º Gharib, 3º Merga. 2 minutos despois, Gharib está a 15m mentras Merga vai xa a case 100. Aínda 2minutos despois, Wansiru está distanciado 50m, e un despois, alóngase achegándose ós 100m.
40km: 1h59m54s por Wansiru. Gharib pasa a 18s e Merga a 1:57. O cabeza de carreira fixo nos 5.000m anteriores 15m40s. Pouco despois, entrada no estadio (novo, imponente, flamante, bonito estadio nacional) do atleta de 21 anos, cun ritmo e estilo que parece que comezara a correr agora mesmo. 2:06:32. Nova marca olímpica. Ó atravesar a meta, persínase e xunta as mans como agradecemento ou pregaria. Despois, arrodíllase e repite antes de cubrirse coa bandeira. Gharib chega 44s despois. E dramáticamente, despois de entrar no estadio 3º cus 25 m de separación, sen forzas, Merga deixa o 3º posto a Kebele, que chega cunha diferencia de 3:28, relegando a Merga, da mesma nacionalidade, que despois de ser adiantado afúndese totalmente ó 4º posto con 3:49 respecto a Wansiru, e chega a meta andando: está a piques de perder un posto máis, pois Lel (+3:52) pisoulle os talóns. 5º é un suízo, Rothlin, do que pouco se soubo en toda a proba, pero chegou só con 4:03 de retraso.
Os españois? Chema, 2:14:00, 16º, comenta a súa carreira e quédome cun retazo: nos avituallamentos xa vía que se lle ían e aproveitaba a súa maior habilidade para reintegrarse ó grupo. É dicir, dende abondo antes de que fora definitivamente separado da cabeza de carreira, a carreira xa se lle fora da súa propia cabeza. Pero seguiu aí.
Na rúa (Ribadeo, case as 4 da mañá) están de celebración. Pero non polos xogos, senón de despedidas de solteiro ou sinxela celebración de celebración. Aquí, a superación máis ben parece destinada ó Guinnes alcohólico que a calquera superación persoal en positivo.
Por certo, onte no El País, unha nova sobre o abandono do tema do ruído por parte dos concellos. Se queren exemplos, Ribadeo da abondos (un? estivemos sen sonómetro case catro meses, ou sen case, que non sei exactamente o día de envío e o día de chegada, e se faltou algún día, non chegou a unha semana).

E chegou a fin de semana

Deixo unha ligazón: http://antoniomasipeuropa.blogspot.com/2008/08/castropol-cernuda-el-sur.html para ver outro blog máis onde se fala, na última entrada, da nave de Mirasol. coido que aínda dará que falar a nave.
E paso a outras cousas: a imaxe escaneada do disco para aparcar na zona do mercado e o flleto informativo e de inscrición da marcha cicloturista desta fin de semana. E, para completar, recomendo mirar as notas de prensa de onte e hoxe do concello, despois de ver o enviado pola lista de correo de cultura esta semana:




** axenda da fin de semana **
SINIESTRO TOTAL
CORNELIUS
THE HOMENS
PITO DE PIKASSO
en concerto
Venres 22 ás 22.00 horas
no aparcamento da rúa Rosalía de Castro
Patrocina S.A de Xestión do Plan Xacobeo
Consellaría de Innovación e Industria

BEETLE JUDGE
En concerto
No parque San Francisco o sábado 23 ás 20.30 horas.

ARTES EN DANZA
O resultado dun proxecto dirixido polo equipo docente do grupo Experimenta Danza.
No anfiteatro de Cabanela, o domingo ás 19.30 horas.
Patrocina S.A de Xestión do Plan Xacobeo
Consellaría de Innovación e Industria

Grupo sinfónico TIRRI TARRA
+
CORAL POLIFÓNICA DE RIBADEO
Un espectáculo emocionante o domingo ás 22.30 horas na praza do Cantón.
Patrocinan Caixanova e Concellaría de Cultura de Ribadeo.
Unha nota: deixei os patrocinadores: así é como recibín a información.

A manifestación, dende dentro

    Recomendo botarlle unha ollada a 'Masa e poder', de Elias Canetti (en castelán hay edicións diversas, mesmo dentro das obras completas; aquí, un comentario abondo crítico co libro) para ter unha comprensión un pouco máis meditada que a miña sobre o que significa unha masa de xente, neste caso, aplicado a unha manifestación. Dende dentro, coido que pode observarse dous conxuntos de cousas diferentes. 

    Un primeiro sería o relacionado coa organización. 'Punteado' das necesidades, distribución das tarefas, tempo límite para facer determinadas cousas, realización de cartelería, procura de apoios económicos, procura de apoios loxísticos, procura de apoios morais e participativo/presenciais, relacións coa prensa (radio, tv, ...), procura da infrastrutura necesaria, petición de permiso para realizar a manifestación, acordos de mínimos entre partes encontradas, resposabilidades de cada persoa do conxunto, etc. É dicir, un mirar introspectivo dentro da organización. E require organización, sobre todo, porque hai si, unha organización en frente coa que un se topa unha vez que decide moverse en temas dicersos, por exemplo, de interese económico. É dicir, detrás dunha manifestación hai algo máis que unha ideas, hai unha determinación de expandila, universalizala. 

    E isa é a segunda parte. Cando se organiza unha manifestación deste tipo, parece que en frente non hai nada senón un poder establecido cunha idea que hai que cambiar. Non obstante, sinxelamente por ser poder establecido (sexa político, económico ou do tipo que sexa), a manifestación atópase cunhas ideas en contra, previas (se non, non sería necesario facela) que levan por elo unha certa ventaxa e que se consideran por parte da poboación como verdades incontrovertidas aínda que non o sexan. Istas 'verdades' non teñen por que ser defendidas de xeito explícito pola xente que as mantén: aí están as entidades por detrás para deixalas caer e que se espallen; as verbas dun mandatario son recollidas e reproducidas unha e mil veces, de xeito que rematan por ser consideradas verdade sen proba, mantidas en abstracto, e o mandatario ou empresario de alto copete, pasa a ser o ostentador da verdade ó que hai que desmontar. É dicir, lóitase así contra un posto e o que significa (o poder que da,mesmo en cousas que non teñen que ver co seu cargo) e contra o que se podería chamar a súa excrecencia, o 'produto' que adquire vida propia. 

    Hai que advertir que non son 'filosofías', senón sinxelas constatacións, ó mellor non moi ben exresadas. O caso é que esas ideas 'verdadeirizadas' crean unha especie de masa no sentido de Canetti, masa que se autocrece e que para facer recuar no seu tamaño resulta difícil se non se lle opón outra masa. É no enfrontamento entre ambas no que se pode lograr o desfacer a masa crítica dunha delas. De aí que as manifestacións con pouca xente sexan contraproducentes, e que se necesiten manifestacións multitudinarias para amosar que a maioría non está de acordo coa idea previa, coa idea do 'poder'. 

    Ben, pero non estabamos en que a grande maioría do pobo se opón á nave? Estimo que si, pero na realidade a grande maioría non fala de xeito audible, por medo a uns ou a outros (por moito que as 'forzas opositoras', precisamente por selo non teñan gran ostentacion de poder); e mentras non sexa un falar audible, é relativamente doado para quen ten o poder da comunicación o instrumentalas dalgún xeito. Aí está que a prensa recollera no seu momento manifestacións individuais en apoio á nave, sen disimular siquera que ditos apoios viñan de xente que ten intereses direitos (por exemplo, como empregados dunha determinada entidade) no tema. 

    Mentras, víume á cabeza unha serie de citas que tiña anotadas. Deixo a continuación algunha tomada dun artigo de Eduardo Galeano, Collar de historias, publicado en Le Monde Diplomatique en agosto de 2008 (citando verbas de Domitila Barrios): 

    'Nuestro enemigo principal no es el imperialismo, ni la burguesía, ni la burocracia. Nuestro enemigo principal es el miedo, y lo llevamos adentro' 'Juntarnos (...) para defender el valor de nuestros derechos. Bien juntos están, aunque de vez en cuando simulen riñas y disputas, los pocos (...) ricos que ejercen la arrogancia sobre todos los demás'. 

    'Al que no sabe, cualquiera lo engaña, y al que no tiene, cualquier lo compra'.

Galicia son os carballos. Reflexións mínimas ó pe do camiño

Despois dunha longa camiñata polo interior de Galicia, cheguei á conclusión de que o que define Galicia son os carballos. Indo por eses camiños abondo descoidados,moitas veces inutilizados por falta de xente que ó transitar os manteña limpos e listos para o seu uso (Galiza estase a despoboar, por se hai alguén que non o saiba). Camiños que as silveiras tentan invadir acompañadas dos toxos ou ben sendo os fentos os que pretenden impoñerse, e nos que se ven pequenos carballos e tamén castañeiros; pequenos, pero decididos a medrar no medio deses camiños semiabandoados.
Os carballos non falan. A xente, si. En castelán. Saúdo en galego, boas tardes! Resposta en castelán, buenas tardes! E iso, sexa o turista accidental emigrado en Madrid, o seu pai labrego ou a súa irmá, vivindo nun pobo veciño. É certo que xa case é unha frase feita esa contestación, pero non deixa de ser constatada a cada paso.
As casas de aldea xa non son de aldea: están na aldea.. Nótase unha maior capacidade de mercar respecto a hai anos, pero tamén desaparece a capacidade de estar inmersos no entorno en troques de rodeados por el. O de 'vivamos como galegos' do anuncio de Gadis tivo un éxito identitario, pero aproveitando unha semellanza: vivamos 'como se fósemos' galegos, algo que, en certo xeito, xa 'non somos'.

Empañando o ceo

Aínda que onte houbo algunha que outra nova por aquí, en particular de salvamento nas praias, a nova que acompañou a toda España o 40 cabodano da invasión de Checoslovaquia polas tropas do Pacto de Varsovia prodúxose lonxe, pero non en Pequín, senón en Barajas. Un avión, un accidente, 150 mortos. E iso que o comandante do vóo retrocedeu ó aparcamento e fixo revisar os sistemas porque notou algo raro. De pronto, tódalas cadeas de tele e radio se puxeron sobre o tema (mesmo con contradiccións: no esquema dunha cadea o avión saía pola dereita da pista, noutra pola esquerda), incrementado o número demortos a cada parte. Parece que o grave non foi o que se estrelara, poir levantou ata só uns trinta metros, senón que ó caer partiuse en dous e as lapas fixeron pasto do aparello. Nada máis. Morte.