Amosando mensaxes organizadas por data para a consulta Sáhara. Ordenar por relevancia Amosar todas as mensaxes
Amosando mensaxes organizadas por data para a consulta Sáhara. Ordenar por relevancia Amosar todas as mensaxes

20250206

Concentración pola paz en Ribadeo, de novo: sábado 9 de febreiro de 2025

    Un día máis, pola paz. Pola paz no mundo, como cando a Igrexa convocaba nas igrexas a petición (pode que aínda o siga a facer...). Agora, dun xeito máis pesado polo xenocidio de Israel / Netanyahu pobre os palestinos, acompañado do goberno de Trump, pero sen deixar de lembrar ese outro xenocidio no Congo, ou tantas guerras da Ucraína ó Sáhara, pasando por Sudán ou Myanmar...

    Queda o cartel de Suso Fernández:
 

20241201

Arboricidio: documentos

    A raíz da protesta pola corta de árbores en Ribadeo, decidín ordear de xeito cronolóxico ata o presente algúns documentos que foron chegando a min, obviando as notas de prensa dos grupos políticos e evitando repeticións (as noticias soen saír en varios medios o mesmo día ou días sucesivos).

1.- 20241007 Informe de Servitec sobre a conveniencia da corta (a mesma empresa encargada da corta) ten esa data na sinatura. A pesar diso, hai fotos onde se observa unha cinta de delimitación e xente xa traballando, o que aparentemente non correspondería con dita data:

2.- 20241030 Día no que en teoría, segundo escrito posterior do alcalde, se produce a petición de corta, desprazamento da técnica municipal para informar e orde de corta,

3.- 20241105 Mobilización da ANPA, entrevista coa directora, que di que é cousa do concello, petición de informes e da paralización da corta. 

4.- 20241105 A raíz do comezo da corta, neste blog, Informe sucinto: actuación C.P. Gregorio Sanz

5.- 20241106 Continuación da poda, non da corta

6.-20241106 El Progreso A ANPA pide explicacións e estala a polémica

7.- 20241107 Na Voz de Galicia ADEGA denuncia ó Concello ante Seprona

8.- 20241108 Informe técnica ambiental concello:


9.-20241107 Dilixencia da alcaldía, na que ordea a corta e o informe anterior, así como afirma que a corta foi pedida pola dirección. A destacar que aparecen ordes orais anteriores que se sitúan no día 30 de outubro.

10.- Recepción dos informes pola ANPA. Entrega posterior de copia á dirección por parte da ANPA e solicitude da dirección ó concello para a súa obtención oficial, que daría lugar ó envío tamén posterior da carta da dirección ós pais.

11.- 20241116 Aparece na Comarca del Eo: 

Arboricidio

POR ISABEL BRAVO BOGO

EXMESTRA DO CEIP GREGORIO SANZ DE RIBADEO

O que está ocorrendo estes días no Colexio Público Gregorio Sanz non é nada novo. As rapazas e os rapaces que agora andan polos corenta anos (xeración do actual alcalde de Ribadeo) comezaron a súa etapa escolar nun centro no que o espazo natural era o que máis salientaba: os edificios eran vellos pero o campo e as árbores eran os que o facían fermosísimo e marabilloso. Xogaban ás agachadas, ás casiñas, corrían polo prado...

As mestras e mestres que chegaban para ensinar alí quedaban gratamente impresionados pola extensa zona verde e aquelas árbores preciosas.

Foi despois dunha Semana Santa. Chegamos ao colexio e vimos que cortaran ao redor de oito ou dez árbores, non recordo ben, e algunhas de nós pedimos explicacións. Algunha resposta foi que esas árbores lles producían "aler- xia" aos veciños e outras non as lembro.

Máis adiante, o Concello decidiu construír unha pista de fútbol 7 asfaltada, á cal eu me nego a chamarlle campo, que iso sería acaído para o deserto do Sáhara, pero non en Galiza, onde temos herba e campo dabondo. 

Expresei o meu desacordo no Claustro de mestres, falei co presidente da ANPA e mesmo falei co Concelleiro de Medio Ambiente. Contestáronme que o colexio non era meu. Nesa ocasión derrubáronse unha ducia de árbores, todas especies autóctonas e con moitos anos de vida.

Noutra ocasión, as que quedaban foron sometidas a unha "poda baixa"; é dicir, cortadas polo medio do tronco. Máis adiante houbo algunha protesta porque algún neno ou nena se mancara cun ourizo dos fermosos castiñeiros da zona de Educación Infantil. A proposta da dirección foi, como non, a corta. Nesta ocasión escoitáronme e aplicóuselles unha poda.

A resultas de todo isto, eu negueime a participar co meu alumnado na celebración do Día da Arbore, pois realmente entendín que non era coherente que os/as nenos/as viran como se remataba con árbores de moitos anos e se lles quería facer crer que se era moi amigo da natureza plantando unha de 40 cm.

Xa o dicía Rousseau alá polo 1672 criticando os homes que destruían a natureza, que "mesturan e confunden os climas, os elementos e as estacións, mutilan o seu can, o seu cabalo e o seu escravo, non queren nada tal como saíu da natureza, nin o mesmo home, a quen doma ao seu capricho coma as árbores do seu horto".

Por outra banda, Heike Freire defende que os nenos e as nenas que teñen un maior achegamento á natureza desenvolven actitudes máis positivas cara a si mesmos e cara aos demais, e mesmo desenvolven importantes valores de compromiso e respecto polo planeta. Tamén son quen de reducir os niveis de estrés, algo que actualmente é esencial. Abun dando no asunto que nos ocupa, en Finlandia a ensinanza sobre o cambio climático forma parte de cada materia.

Sabemos que as árbores, mediante a fotosíntese, consomen o CO2 ambiental, emiten osíxeno e que aproximadamente un terzo das emisións de orixe humana de CO2 son absorbidas polos ecosistemas terrestres, principalmente polas árbores.

E só, para finalizar, eu preguntaría a aqueles alumnos e alumnas que hoxe teñen 40 anos se recoñecen a escola na que fixeron a Educación Infantil e a Educación Primaria e se lles gusta o que ven agora. Se nos dedicamos a educar, intentemos que o noso alumnado sexa crítico e valore o noso. Tratémolos con respecto e non insultando a súa intelixencia.

12.- 20241120 Xuntanza da ANPA e petición dunha xuntanza con dirección e alcaldía, sen resposta polo momento.

13.- 20241126 No El Progreso, noticia da Execución de 'obras' (con talas) polo concello

14.- 20241127 No blog (e logo, na Comarca del Eo) o artigoCorta na praza

15.- 20241128 Na Voz A directora nega ter pedido a corta

16.- 20241128 No blog Comunicado da plataforma pro defensa das árbores de Ribadeo

17.- 20241129 No El Progreso nova da Creación da plataforma en defensa das árbores da vila de Ribadeo e nota de prensa

O Domingo 1 de decembro, á hora de rematar isto, é a información da que dispoño.

20220424

Estatísticas de guerra


 

Estatísticas de guerra

    Na nosa modernidade, onde os mortos son estatística, as guerras son transmitidas e visibilizadas tamén por ese medio, as estatísticas. E hainas que presentan un balance de tanques feitos anacos, avións derribados ou persoas mortas, sen necesidade de facer unha presentación gráfica, senón sinxelamente achegando números. Números que soen ser abondo diferentes segundo as fontes, que cada bando ten que manter a moral e presentarse como os bos do conto. Ás veces, mesmo parece como se se puidesen eliminar tanques sen dispararlles, ou disparar e causar grandes danos materiais sen 'vítimas civís colaterais'. O caso é presentar números. Números que complementan: para elevar os ánimos doutro xeito xa están as imaxes impactantes, moitas veces repetidas, que esquecen os números de estatísticas ós que irían asociadas, e mesmo ás veces esquecen que foron tomadas noutro lugar e tempo: estamos a falar de estatísticas ou de imaxes, non de veracidade.

    Ó tempo que as estatísticas e as imaxes da guerra saen fóra, tamén se poden producir estatísticas (e imaxes) dende fóra sobre a guerra. Ilustrativas dunha realidade máis achegada, máis nosa, se non estamos implicados directamente como sociedade librando a guerra. Estaba pensando en cousas como as estatísticas de número de asistentes ás concentracións pola paz. Estaba pensando nunhas concretas, ás que vou, os xoves dende que comezou a invasión da Ucraína. Porque se di invasión, non guerra, non?

    Volvendo ó tema, de xeito aproximado, en oito edicións da protesta que van, o primeiro día (xusto unha semana despois do comezo) a xente non se deu decatado -algo normal- e houbo que considerou que era pouca asistencia. O segundo a xente duplicouse. Polo que estimo un erro de táctica (o xeito no que se fixo ese segundo día) e coa colaboración do mal tempo, a participación comezou a baixar, semana tras semana, reducíndose na oitava edición -aúltima cando isto escribo- a só unha fracción da primeira vez.

    Vale... resulta que na segunda semana de guerra foi máis ou menos cando máis medo se pasou pola posibilidade dunha guerra nuclear. Logo, a cousa foi a menos. Tamén foi cando máis énfase se puxo nos efectos posibles da suba do gas, e aínda non chegara a disrupción mental que supuxo a entrega virtual do Sáhara, outra guerra máis. Despois a guerra foi relativizándose, non tanto en intensidade como en efectos sobre a nosa vida diaria. Con altibaixos, o temor nuclear cotiza á baixa, os combustibles fósiles baixaron o prezo 'á vista', a electricidade o mesmo, os refuxiados están máis invisibilizados polo momento e sen eleccións en curso que puideran axitar as augas, e así sucesivamente. Por exemplo, pasaron as máscaras (o poder quitalas, abondo máis que as comisións á súa conta) a ter unha importancia relativa maior que a guerra, que volve a estar lonxe. Iso explicaría a baixada de asistencia ás concentracións pola paz abondo máis que o que se podan convocar mellor ou que teñan un ou outro formato.

    De calquera xeito, as estatísticas poden servir para medir o impacto de algo. No caso da guerra, da invasión rusa de Ucraína, a máxima asistencia ás concentracións no noso concello, Ribadeo, situouse nun 2% da poboación do concello. Evidentemente, moita máis xente quere a paz (asumindo que non toda), pero, ata que punto se quere? Querer a paz non significa ter que ir, si ou si, a unha concentración, pero iso, a manifestación sobre o que se quere a paz, lémbrame o conflito entre Lutero e a Contrarreforma: a contraposición das concepcións relixiosas elucubrando sobre se 'a fe sen obras é unha fe morta' ou a idea 'dádeme obras, que eu vos darei a fe'. Por certo, contraposición que levou a unha longa e cruel guerra da que se aproveitaron outros intereses. Non, cando nalgueres hai guerra, remata afectándonos a todos, aínda que pareza lonxe.

20220404

Botín de guerra

    Procuro non mirar constantemente as novas da guerra. Tentar desactivala no que poda, edificar a paz, si, pero absorber unha tras outras as miserias humanas que se manifestan nunha guerra é nocivo, é instaurar a guerra no noso propio corpo, no noso propio ser. Aínda así, de cando en vez escoito ou paso os ollos por diante de noticias de guerra. Non de partes de guerra, senón en xeral. E non de calquera guerra, que a guerra coa que nos están bombardeando agora ten unha serie de nomes asociados: Ucraína, Putin, Rusia, Zelenski... Para min, ten xa un nome máis: muller.

    As atrocidades diversas de tódalas guerras impactan, e tentar clasificalas parece unha labor inhumana, de colaboración coa propia guerra. E esa clasificación coido pode variar coa guerra ou a época na que se desenvolve. Mais como guerra, fixo que hai algunha constante. E unha delas está asociada coa parte que leva a muller nas guerras.

    'Nesta', na guerra na Ucraína, sabemos que saíron xa millóns de persoas do país, tentando refuxiarse en Europa. Nunha Europa que di que vai acollelas de xeito dilixente mentres no Mediterráneo segue a morrer xente e mesmo algún país traizoa a cidadáns seus no deserto do Sáhara axudando coa escusa de evitar recibir máis inmigrantes. Ben, pois esas persoas que fuxiron a Europa son mulleres e nenos: os homes non poden saír.

    Nesta guerra sucédese a desinformación, pero non cabe dúbida do sufrimento da xente. Hoxe, con minutos de diferenza, xunto unha noticia na que unha ucraína tería sido violada a punta de pistola por un ruso -unha violación máis-, con outra na que outra ucraína é atada indefensa a un poste co cu ó aire no medio dunha cidade despois de ser violada e ante a indiferenza dos transeúntes -unha muller máis-. No primeiro caso, a muller estaría gorecéndose cunha crianza nun grupo nun soto, pero ante as armas, pouco que facer, como se o ser un acto de guerra variara moitas consideracións. No segundo, a muller sería unha 'terceira columna' do inimigo na poboación, como se encadrando o acto nunha guerra volveran variar as consideracións. En ámbolos dous casos, de ser home seguramente o sucedido sería diferente.

    É unha constante nas guerras. As mulleres son botín de guerra. Dende hai moito. Polo menos está documentado dende o mitificado rapto das Sabinas que deu pulo ó nacemento do Imperio Romano. Non son o único botín nin as únicas persoas prexudicadas, pero si unha constante que pasa por machacar ó máis débil. Sona, non? O típico acoso, que de ‘escolar’, o máis escoitado nos últimos tempos, pasa a calquera outra faceta, tempo ou lugar na vida: machacar a quen ten menos poder, está máis illado, vese máis débil. Segue a soar, verdade? E moitas veces, coa complicidade doutra xente, que se sinte poderosa polo feito de poder machacar a quen é máis débil. Revisa. Revísate.

20220322

Un papel en branco

Un papel en branco

    Isto non vai da Ucraína (nin de Siria, nin do Sáhara, ...). Vai de nós.

    As novas da semana pasada deixaron un pequeno titular que pode resultar chamativo: algunha persoa tería sido arrestada en Rusia por asistir a manifestacións pola paz portando nas mans un papel en branco. Si, o primeiro motivo das concentracións tería sido a protesta pola invasión da Ucraína, mais o titular centraríase no ‘papel en branco’, é dicir, en ter sido levadas á cadea por ‘nada’, un ‘nada’ resumido nun papel en branco.

    Mais a cousa non é así. Admite outras visións, un papel en branco é moito máis ca nada, e o portalo e ensinalo é un xesto que pode valer moito para a persoa e para quen o ve.

    Nun papel en branco colle todo, calquera cousa. Pode acoller todo. A liberdade das posibilidades. Mais necesita de alguén, quen o use, para poder ser algo máis aló que nada. En certo xeito, tamén é un símil. É igual ca paz, acolledora pero que necesita ser coidada, que está necesitada de acollida: o papel pode acoller ideas, tanto escritas como simbolizadas na súa brancura, mais necesita ser usado, un xesto humano, para acollelas. E é ese o motivo de ir parar á cadea: a defensa das posibilidades que leva consigo o alzar un papel en branco. A defensa da liberdade. Incluíndo a paz.

    E é que un papel en branco non é un cheque en branco. Pode selo, se se usa dun determinado xeito, pero tamén pode ser moitas máis cousas, dende un manifesto pola paz a un acordo vinculante. Por certo, vinme obrigado a incluír o de ‘vinculante’ porque parece que os acordos á vella usanza, de palabra, todo o máis co selo dun apretón de mans, sería no mundo actual equivalente ó ‘papel mollado’. Por outra parte, o mesmo que moitos tratados, acordos e dereitos internacionais que, se impresos, parece que poden servir para limpar algún cu.
 
    Volvendo ó branco, non deixa de parecer curioso que sexa usado como símbolo espiritual, de paz (e de inocencia e pureza) e ó tempo, como símbolo en rendicións en guerra (bandeira branca). Ó fin, pola rendición chegaríase á paz, aínda que sexa unha paz con diferente significado segundo que a interprete o bando rendido (que soe ser o atacado) ou o vencedor (que soe ser o atacante, que, consciente das súas posibilidades, meteríase ó ataque)...

    Está visto que a paz hai que construíla. Entre todos. Colaborando. En igualdade. Dia a día. En todos os lugares. Como un papel en branco que hai que encher do mellor xeito posible. Usando a imaxe do papel, é tan fráxil como rachable o papel: vale con que alguén queira facer a guerra, que considere a guerra como un mal menor, como unha alternativa onde ten pouco ou nada que perder.

    Pola liberdade de poder levar un papel en branco. Non esborranches o papel. Úsao para ben (e antes de que non te permitan alzalo, para poder seguir a facelo...).

20210622

EPILOGO FINAL. Diario de un confinado en Olavide. Ángel Alda

Puerto deportivo de Ribadeo

 
   Llega el momento de la despedida. Más de un año de crónicas diarias o semanales me han permitido mantener un diálogo con amigos y amigos de amigos. Pero también un diálogo con la realidad, con los paisajes del día, con los dramas y las alegrías de tantos. Fruto de ese convivir y pensar ha sido el libro Diario de un confinado en Olavide. Y como los seguidores de estas notas saben, el Diario que terminaba justo con el final del confinamiento tuvo que reabrirse cuando al autor le llegó al alma volver a ser confinado al llegar con los primeros compases del verano a Ribadeo, su lugar de vacaciones. Las crónicas ya no eran diarias, sino semanales. El cierre final coincidió con otro momento particular. Resulta que me vacunaron. Y este epílogo no es más que el broche, la guinda de lo que puede resultar una edición completa y en libro del Diario. Y curiosamente termino de escribirlo en el mismo Ribadeo. Para que todo cuadre.

   Han sido muchas las veces de ponerme a cerrar este punto y final. Aprovechando los primeros viajes fuera de casa. Con la intención de encontrar una voz digna de una despedida con mis amigos lectores. El primer viaje fue a la Sierra Norte de Guadalajara. Creí encontrar un acento bucólico, serrano para el adiós. Contemplar esas enormes extensiones de piedras pizarrosas, de campos plenos de amapolas y de horizontes definidos por la despoblación daban al borrador un tono desesperanzado, un aire noventayochista. Pero también con la ilusión de pensar que tenemos mucho que hacer. Que hay una vía verde para reconstruir el país. Un proyecto de reforma económica que ponga el valor en la calidad de vida. El aire, el agua, la energía verde. Al final dejé de escribir y me conjuré para buscar otra letra y otra música que no estuviese tan influida por la dulzaina y el tamboril.

   Luego tocó viajar al Mediterráneo. Una semana en Alicante. Encuentros familiares en la finca de mis primos. Carreteras y calles que forman una malla indescifrable. El horizonte, la línea del cielo de ciencia ficción que supone la visión de Benidorm desde las alturas de la AP7. La visita a Jávea para ver a mis queridos cuñados de Jesús Pobre, el pueblo con el nombre más evangélico de España. El chapuzón en las aguas. Los arroces y buenos vinos de moscatel. Demasiado caos visual y emocional para acertar con el tono, para mover el pañuelo de la despedida nostálgica. Me dio por pensar en la industria turística. En la trampa que nos encoge el futuro económico. Ese gatuperio de negocios inmobiliarios, hosteleros, de camareros y albañiles. No.

   En estos tiempos muchas veces pesaba en mi ánimo imaginarme la estancia en una cama de hospital de alguien cercano. Otras la alegría de saber de la recuperación de un amigo o un familiar. Realmente es un espanto darse cuenta lo fácil que hubiera sido que la infección te llegase a ti. Una cuestión de suerte. Suerte mulana que nos decían en el viejo Sáhara español los compañeros nativos del territorio.

   Mientras tanto el mundo ha cambiado de base y parece como si un ciclón hubiese puesto el escenario patas arriba. Por primera vez en muchos años se habla del riesgo de inflación o vemos cómo los bancos centrales emiten moneda para financiar la salida de la crisis. O, más difícil todavía, contemplar como los grandes gobiernos neoliberales del mundo recomiendan subir los impuestos. Cosas veredes, amigo Sancho. Frase que por cierto y como casi todo el mundo ignora nunca escribió Cervantes.

   Durante unos meses nos hemos concentrado en el drama de la pandemia. Poner la atención en un tema nos permite estimular la creatividad, reflexionar correctamente y entender los acontecimientos. Superada la prueba retornamos al caos. Al baño en realidades confusas, múltiples y heterogéneas. Con lo que la atención se pierde. Somos objeto de todo tipo de manipulaciones pues apenas podemos concentrarnos. Nuestras cabezas bullen. De miedos, de incógnitas o de aburrimiento. Es lo que nos pasa cuando entramos en Netflix y nos bombardean con infinitas ofertas de nuevas series o películas. Nos abruman. Nos intoxican con novedades. Crean en nosotros una especie de angustia existencial por perdernos algo, al final escondido. De ahí la llamada a los amigos. La petición de recomendaciones. La autonomía, la libertad personal resulta que no sirve para nada. Por cierto, ya que estamos, no se pierdan una serie que se llama Mare of Easttown o algo así. Y otra que se titula Fragile. La primera en HBO. La segunda en Filmin.

   Y en España pues ya saben. Seguinos enrollados con asuntos menores sin capacidad para hincar el diente en proyectos de transformación necesarios y viables. El ruido del indulto, las facturas de la luz y esa promesa evanescente de los fondos europeos que nos van a salvar el futuro. O, todavía peor, embarcados en pleitos como el de las terrazas en la calzada que tenemos en Madrid envenenando nuestras vidas. Me van a creer si les digo que ha sido este año la primera vez que marcho de vacaciones con la sensación de ir al exilio. Un exilio agradecido y confuso. Cómo abandonar el frente derrotado pero vivo. No se si me entienden.

   De esta pandemia vamos a salir todos perdiendo. Algunos más que otros, cierto. Pero creo que ignoramos el valor principal de la pérdida. No es tanto el precio en vidas humanas. Ni en economías. Puede que ni siquiera en deterioro de los servicios públicos a pesar del enorme impacto que está teniendo en la atención sanitaria por ejemplo o en el retardo en la formación de una generación de estudiantes y alumnos de todos los niveles de la enseñanza. Creo que la peor pérdida es la de la confianza social. El grado de desconfianza hacia las instituciones públicas, hacia el mundo empresarial, hacia la información y la comunicación social. Desconfianza comunitaria. Ha crecido de forma bestial la demanda de control policial. Todos queremos que controlen la enorme cantidad de infracciones que nos hemos inventado forzosamente. El invento del policía de balcón ha venido para quedarse. Nos va a costar normalizar las relaciones.

   Espero que una nueva generación sea capaz de recuperar el tejido vital de las relaciones vecinales. Dar valor a la diversidad. Respetar al diferente. Defender al débil. La mía, mi generación, ha pasado a mejor vida.

   Desde mi largo verano casi boreal, ese momento español en el que empieza el verano y aquí, en Ribadeo, vamos camino del otoño, reciban un abrazo de este que les quiere y recuerda.

   Ángel

20210519

Un aparte: o conflito do Sáhara

Portada

    Estamos nun tempo no que volve a reverdecer o conflito do Sáhara a conta de que está sendo atendido en Logroño un dirixente Saharaui (RASD). Máis ou menos, por tela vivido, coñecía a historia do conflito do Sahara, pero veume moi ben, tanto por lembranza como por ampliación e clarificación, o ver unha banda deseñada, 'El conflicto del Sahara en menos de 3000 palabras', que se pode descargar aquí.

20210206

Vacunas, guerras y poder. Diario de un confinado en Olavide. Ángel Alda

Soldados españoles reciben vacunas en el cuartel de instrucción de Cabeza Playa en el Sáhara Occidental.

Vacunas, guerras y poder.


   5 de febrero de 2021

   Epidemias, ejércitos, guerras y vacunas.

   Fenómenos y situaciones muy correlacionadas a lo largo de la historia. La viruela causó más bajas en los ejércitos de las fuerzas independentistas norteamericanas que los batallones coloniales británicos. Las fiebres tifoideas fueron la mayor causa de mortandad de las tropas españolas en la América libertadora. El paludismo causó estragos en las tropas USA en Asia a lo largo del siglo XX. La inoculación masiva de las primitivas vacunas contra la viruela tuvo como beneficiarios principales a las fuerzas del Ejército Continental del libertador Washington. Gracias a la investigación de los servicios sanitarios del ejército de los EEUU en la guerra contra España de Cuba se descubrió que el agente infeccioso principal de la fiebre amarilla eran los mosquitos, descubrimiento que permitió resolver un foco epidémico brutal. Y así podríamos estar escribiendo ejemplos hasta el año que viene.

   Movimientos de población, deterioro de la vida cotidiana durante las guerras, vida campamental y tantas circunstancias de la vida militar son vectores que agudizan los riesgos epidémicos. Y en sentido contrario, usar factores infecciosos como armas de guerra es una tentación inocultable que forma parte del arte de la guerra. De ahí el miedo de las sociedades, los sentimientos conspirativos y conspiranoicos que inundan nuestra imaginación.

   Y con ello la sensación creciente de que la tercera guerra mundial ha comenzado. La primera batalla ha sido la de la extensión de la pandemia, una pelea de desgaste, de ruptura de equilibrios, de deterioro de las cadenas de poder y de la organización social. Los contendientes han sufrido enormes daños en sus estructuras físicas y morales en función de cómo se hayan organizado. Algunos han preferido mantener a su población en la ignorancia, como si la guerra no fuese con ellos. Otros han preferido organizar a sus pueblos y encuadrarlos con disciplina militar. Está claro quién ha ganado esta primera batalla. El gran ganador ha sido la potencia emergente china que ha sabido mantener la disciplina y el orden de combate entre los suyos. Y el perdedor la potencia hegemónica del siglo XX que después de ganar la guerra fría ha preferido retornar a sus cuarteles de invierno con el discurso de América Primero.

   El frente principal se encuentra en estos momentos estableciendo su campo de desarrollo en torno a las vacunas. La batalla de las vacunas. No es pequeño el botín que se espera para el ganador. Capacidad tecnológica, industrial y financiera. La ventaja de emerger en condiciones privilegiadas de la crisis pandémica es lo que se busca así como elevar la moral de las tropas y de los ejércitos en liza. Como siempre tienen ventaja los países con larga experiencia militar. Rusos, británicos, americanos e israelíes.  Los perdedores de las últimas guerras, pongamos los alemanes, los japoneses y los italianos van a tener ciertas dificultades. Las nuevas potencias emergentes como China pueden ser el factor sorpresa. Y los perdedores natos: los pequeños países o las potencias no alineadas que tendrán dificultades como es habitual. Business as usual. Nuevos operadores económicos con ansias de gran potencia como los indios también promoverán enormes inversiones en la materia. En ese juego de guerra un factor novedoso va a ser, ya lo está siendo, el intento de la Unión Europea por consorciar su capacidad financiera, tecnológica y de compra para acceder a las vacunas superando la escala nacional y accediendo a un nivel federal aún con grandes dificultades y frustraciones como estamos viendo. Ese salto de nivel es un subproducto benéfico de la pandemia que nunca valoraremos con el suficiente agradecimiento.

   Y como en todas las guerras la contienda informativa será crucial. En torno a la eficacia de las vacunas se establecerán peleas en los grandes medios de información. Los observadores irán clavando banderitas y alfileres de colorines sobre los mapas y las geografías. Parece que la vacuna rusa no funciona, dirán unos. O la china resulta un bluff. Pero la americana lleva un componente secreto que altera esto o lo otro. Atentos a lo que se nos viene encima. Estamos en medio de una batalla y tenemos que ser conscientes del coste que esto va a significar. De ahí los movimientos, cautos y de escasa fuerza todavía, a favor de la universalización de la investigación farmacéutica, de nuevas formas de registro y liberación de las patentes y de distribución mundial de las vacunas más allá de la riqueza de las naciones, de los estados y de las poblaciones.

   Y ahora pasemos a nuestras tristes circunstancias políticas. El parlamentarismo español esta semana nos ha ofrecido imágenes curiosas. Como la abstención del partido VOX en una votación de cierta trascendencia relacionada con los futuros fondos europeos de reconstrucción post-covid que ha permitido al gobierno de izquierdas salvar la mayoría.

   Ese hecho, aparentemente tan extraño, ha permitido visualizar  la posibilidad de que VOX sorprenda al PP por su mismo centro. Por la vía de las bases de votantes fieles hasta hoy al partido de Casado, huérfanos de una estrategia realista de su partido de referencia que por otra parte tanto sigue sufriendo de las tarascadas de sus Bárcenas o de las guerras sucias policiales.

   O la crisis final de Ciudadanos en medio de la extraña campaña electoral catalana de las que solo cabe esperar la continuidad del eterno empate estratégico entre los partidos independentistas, hoy definitivamente divididos, y el resto, voto o escaño arriba o abajo. Un empate similar al del conjunto del estado entre las polarizadas fuerzas de la izquierda y de la derecha. Por muchas vueltas que le demos el país sigue pendiente de una verdadera revolución institucional que nos ponga al día. Está claro que la pandemia no es el mejor momento para esos cambios.

   EL SUEÑO

   Vuelven los sueños largos y extraños. Les cuento el último. Me llevo de casa de mi madre un cuadro en el que la ilustración, la lámina, se mueve y no queda ajustada al marco. El marco es de cristal, una especie de sándwich que va fijado entre pinzas. Las pinzas están sueltas y parece que se ajustan con un sistema de vacío producido por una válvula. Mi madre me dice que lo lleve a una tienda y que no lo haga yo, que soy un inútil. Mi madre siempre pensaba que soy un inútil para estas cosas manuales.
   Me veo en una acera de la calle tratando de separar el cristal con la llave. Milagrosamente lo consigo y puedo acceder a la ilustración. Aprovecho bien para limpiar el cristal por dentro y procedo a colocar el cristal por encima. Lo consigo centrar y cerrar pero las pinzas no quedan bien fijadas. El caso es que veo que a mí lado se han colocado muchas personas haciendo la misma tarea con otros cuadros. A muchos los conozco. No me causa extrañeza la escena. Todos dejamos los respectivos trabajos ya que está oscureciendo. Pero al día siguiente la nevada ha cubierto todos los materiales abandonados el día anterior. Y para mí sorpresa el único que está allí para comprobarlo soy yo. Termino por encontrar el mío. Compuesto y con un cuadro que ya no es el mismo por el deterioro, vuelvo a casa de mi madre para comprobar cómo se ríe de mí. El hecho es que se ríe pero de otra forma. Le encanta como ha quedado el objeto. El cristal opacado y los colores de la lámina se han transformado para mejor. El amarillo ha mutado en un color dorado, como el de las viejas joyas abandonadas en los trasteros cuando se rescatan tras una herencia. Y el rojo se ha oxidado y con ello ha perdido brillo y ha ganado esplendor y seriedad. Ya no se identifica la bandera española. Mi madre me dice: por fin he podido librarme de esa obligación de lucir la bandera española en el comedor de casa desde mi infancia en los cuarteles de Santa Bárbara. Por una vez has sido útil, hijo mío.

   Mi madre se ríe desde el cielo.

   Lo dicho. Empiecen a vacunarse aunque se vean obligados a invocar su condición preferida. Anciano. Concejal. O cura.

   Besos para todas.

   Ángel.

20201120

EL SUEÑO DEL INTERCAMBIO. Diario de un confinado en Olavide. Ángel Alda

Foto de Quique Curbelo de la agencia EFE. Puerto de Arguineguín en el sur de la isla de Gran Canaria.

 EL SUEÑO DEL INTERCAMBIO

Nosotros, tan gesteros pero tan poco alegres,

raza que sólo supo

tejer banderas, raza de desfiles,

de fantasías y de dinastías,

hagamos otras señas.

Claudio Rodríguez

    Hubo una vez una guerra terrible en este país. El ganador acordó con una confesión religiosa la entrega del sistema de enseñanza del país a cambio del apoyo ideológico y el respaldo moral al régimen. Acordaron entre las dos partes la creación de un sistema político que se llamó Nacionalcatolicismo. Ellos mismos lo titularon así.

    Han pasado ochenta años y aquel pacto sigue en pie en la mentalidad de muchos españoles. España y yo somos así, señora. No crean que me refiero al debate de la nueva ley de educación. O no solamente. Pervive en la forma que adopta la política en esferas tan lejanas como la educación, la vida sexual particular de los ciudadanos o el propio estilo de debatir. Debatimos los españoles buscando siempre enjaretar culpabilidades y propósitos de enmienda a los ajenos. En poner fronteras entre el bien y el mal antes que tratar de elegir los caminos más transitables de lo común. Queremos autopistas hacia el cielo para nosotros o hacia el infierno para los que nos caen mal y no dudamos en anatemizar a quienes osan buscar puntos de encuentro en el purgatorio. En días pasados a Manuela Carmena le cayó la del pulpo por decir la obviedad de que tenía amigos votantes de Vox que eran excelentes personas. Se enfadaron tanto los de izquierdas como los de derechas. A unos les parecía una traición o los otros una burla. Eso da cuenta del sectarismo que atenaza a nuestra sociedad. Estoy viendo estos días cómo se llega a emplear a los niños de las escuelas concertadas en militantes de la oposición a la nueva ley y promueven estos movimientos aquellos que pusieron el grito en el cielo por la movilización de los niños en Cataluña durante el "procés".

    Es lo que hay y a mi edad debería estar vacunado. Pero no hay laboratorios trabajando contra ese virus como contra el de la Covid. Un espectáculo lamentable por otra parte como se está llevando el asunto este de las vacunas. Luego nos quejamos de que crezca el porcentaje de personas que dudan sobre si ponerse o no la próxima vacuna. Vemos cómo el gran jefe de un laboratorio pone a la venta sus acciones al día siguiente del anuncio de su éxito. O como el laboratorio competidor sube la eficacia de su invento tres puntos por encima del primer anunciante iniciando una carrera olímpica en la que día a día se suman participantes. Las bolsas suben bajo el impulso de unas cuantas notas de prensa y los gobiernos planifican sus proyectos dando por buenos los plazos inventados.

    Y ahora vayamos por el sueño de la semana. Debe estar muy influido por las constantes escenas de los telediarios y los periódicos relacionadas con la llegada de cayucos y pateras a las costas del sur de Canarias. Un espectáculo deprimente que está demostrando que el concepto de seguridad de las fronteras está desprovisto de sentido. Pero no me quiero parar en eso. Es un debate largo y lleno de trampas.

    El sueño transcurre en una especie de despacho en algún lugar del centro de Madrid. Entre varios amigos hemos montado una ONG que se llama Personas que se mueven por un mundo nuevo.

    La idea consiste en intercambiar africanos del Sur del Sahel que quieren venir a Europa por europeos que quieren instalarse en África para vivir sus jubilaciones o para desarrollar modelos de vida sostenibles.

    Todo nace de un sueño premonitorio anterior en el que se me ha debido ocurrir. Le cuento el sueño dentro del sueño a un señor que conozco en el metro, sitio donde no viajo nunca. Es un empresario mayor como yo, que empezó su carrera en África. En Guinea Ecuatorial. Y es un enamorado de aquellos países. Se dedicaba a la madera y al transporte.

    De ese encuentro vamos estación a estación conociendo nuevos voluntarios. Recuerdo solo a unos pocos pero me da la sensación de que han sido muchos. Religiosos como el padre Antonio de la parroquia de Santa Feliciana. Unos militares que llevan un tiempo con una idea parecida. Un señor con una idea maravillosa que consiste en utilizar paraguas baratos chinos como materia prima para hacer bicicletas. También se apunta un carterista que quiere abrir una universidad del delito no violento en África.

    El caso es que termino siendo como una especie de jefe de esa banda de subnormales. Incorporo para desarrollar la idea al grupo a amigos míos. María Antonia que sabe mucho de África porque es presidenta de una importante asociación de amigos de África. Y a Taboada que es presidente de los amigos del Sáhara y que, además, es el abuelo de Manolita. Tenemos apoyo del gobierno y de la oposición. Hasta de Vox, milagrosamente. He tenido que utilizar para ello a un viejo amigo del viaje de los poetas al Sahara en 1981.

    Las familias de los que vienen y los que van son fundamentales. Se convierten en una especie de red de apoyo a los viajeros. Se comprometen a ayudar y cuidar a los que lleguen.

    Parece que por cada viajero que marcha a África otro es autorizado a viajar a España. Tienen como destino primero la casa familiar de los participantes del otro continente. Es una especie de aclimatación para aprender el idioma y las costumbres locales. Luego ya cada uno tiene libertad para moverse por el país.

    Entre los colectivos que viajan a Europa hay médicos, trabajadores, de todo. Y entre los que quieren ir a África un montón de jubilados, de periodistas jóvenes sin trabajo, admiradores de Javier Reverte y hasta políticos de las organizaciones juveniles de los partidos, de todos. Creen que ha llegado el momento de cambiar las reglas del juego.

    Me desborda tanto el trabajo que me despierto.

    Verdaderamente un gran sueño.

    Hasta la semana que viene. Pasaré lista.

    Besos

    Ángel

 

   Posdata

    ¿Sabían ustedes que el proyecto de nueva ley de educación elimina la asignatura de Ética en los institutos? Eso no parece haber llevado a nadie a mover el trasero para protestar.

    Y para compensar. Ayer por una amplia mayoría parlamentaria fue aprobada la reforma de las pensiones propuesta por el Pacto de Toledo. A veces se puede. Hay que contarlo todo.

20200403

Diario de un confinado en la plaza de Olavide. TRISTEZA, RESIGNACIÓN Y ESPERANZA. Ángel Alda

"Viernes, 3 de abril de 2020
Recién salida del horno la última encuesta de The Cocktail Analisys sobre el estado de ánimo de la población española, esas son las emociones de nosotros los confinados. Y por ese orden: tristeza, resignación y esperanza. Más lejos aparecen el desconcierto, la frustración, la calma y el enfado. Hay diferencias hombre-mujer. Las mujeres expresan mejor sus emociones, de una forma más completa. Y de clases. La población más acomodada se manifiesta de forma más resignada y pasiva, se pronuncia menos en clave de emociones agitadas.
Es lo que hay. Hagan ustedes la encuesta en su entorno y comuniquen sus hallazgos a este diarista. A lo mejor es una alternativa de entretenimiento superior a los memes de señores gordos y humoristas populares que frecuentan.
Hablando de entretenimientos y tareas que estimulen nuestra imaginación y bienestar; en esta casa nos propusimos adelgazar a base de bien para que cuando nos toque, puede que sea por sorteo, ir de vacaciones al pueblo luzcamos un tipo torero de primera. Vamos por el buen camino. Me falta un periodo de encierro de otros tres meses para llegar al peso que tuve en la mili cumplida en el desierto del Sáhara. Allí, entre la mala comida y la tortura de la instrucción policial que recibí, carreras por la saguia y desfiles por los pedregales de Hatarrambla, estaba hecho un pincel. Hablando del Sáhara no sabéis la ilusión que me ha hecho ver el vídeo que los niños saharauis han mandado a los españoles para darnos ánimo y fortaleza. Ellos si que saben de encierros. Desde 1976 llevan refugiados en un triste territorio argelino. Más que una verdadera cuarentena. Hagan lo posible por verlo.
Les hablaba de mi pueblo de veraneo y de la ilusión que tenemos por volver este verano. Con los resultados de la dieta que llevamos puede que en Ribadeo no nos conozca ni Fernando, el alcalde y eso ocasione que nos traten como refugiados huidos de la peste. Después de más de treinta años y de tener nuestra propia casa sería eso el más desagradable resultado final del encierro. Volver a Ribadeo es una de esas pocas ilusiones que a uno le quedan. Por cierto, saludos a los nuevos lectores del diario de la Marina lucense que tienen acceso a estas notas gracias a mi amigo Antonio Gregorio y su red de blogs Ribadeando.
Mañana más. Algo tendré que contar.
Besos
Ángel."

20081216

Un contraste

    Ocórrese ler a prensa para ver que traen de Ribadeo mentras a nova páxina do concello segue sen novas dende o 10. E a nova que trae é que os comerciantes van contribuír a pagar unha ambulancia para o Sáhara. E tamén que xa se vai poder contribuír á homenaxe a Calvo Sotelo. Ó premer na Voz de Galicia sobre a noticia, e debido ós vericuetos dos algoritmos de promoción de anuncios relacionados coas novas, atópome o que se ve na pantalla: a nova acompañada dun chamativo anuncio dinámico sobre a crise, de outro sobre contas bancarias e dun terceiro da Deputación Provincial, tamén dinámico, para anunciar ... os fondos estatais para os concellos. Coido que a presentación das novas ás veces é contraproducente.

20080324

Sáhara


    No seu momento, por motivos que non veñen a conto, non din cumprida conta da exposición sobre o Sáhara (mellor,sobre a situación actual dos saharahuis) que tivo lugar na casa das letras de Ribadeo. Como está sendo estes días outra sobre unha asociación de mulleres marroquinas, antes de poñer as referencias correspondentes considero lóxico deixar constancia das anteriores.
    Unha volta máis, lembro que a imaxe pódese ampliar co rato...

20080130

Mentras se pon en marcha o clube de patinaxe

    Hoxe será a presentación do novo club de patinaxe ribadense, no pavillón do Porta da auga, ás 9:30 da noite. Ben, unha asociación máis, con miras deportivas esta vez. Hai que desexarlle que funcione, aínda que por ter unha misión moi concreta, sempre é máis doado que se tivera unha misión máis xeral e extendida de xeito indiscriminado.
    Penso nelo mentras vexo na Voz de Galicia de onte unha enquisa con resultados deplorables: o 92% da xente non cre nas promesas eleitorais (en principio, de Zapatero e Rajoi, pero é de supoñer que se pode extender o resultado con facilidade a outros políticos). E así, nun momento no que as areas do Sáhara son a disculpa para aconsellar non facer deporte ó exterior en Madrid (haberá un aire máis puro no interior das casas...) ou se está a falar de que xa comezou a 'era xeolóxica antropocénica' (polo cambio xeolóxico que está a inducir a humanidade), atopámonos con que non cremos á xente que pretende (e está a) dirixirnos. E non é extrano, dado as promesas e os feitos. O que si o é é que o sistema siga funcionando e aínda se trate ás veces de dicir que non hai outro mellor.
    Consecuencias para Ribadeo? pois... que faría falta un equilibrio de outras forzas para contrarestar ó desequilibrio político (entendido non como desequilibrio entre os políticos senón como desequilibrio a favor de os políticos e as súas relacóns de poder en relación co resto da xente), do mesmo xeito que a outros niveis. Que non se entende como entidades que procuran ese equilibrio, como as asociacións de veciños, vénse abocadas á unha supervivencia máis que a unha vivencia. Que a participación da xente na gobernanza parece que non pode ser outra que mediatizada. Que moitas veces non se sabe xa non que votar, senon sinxelamente se votar, ...

    A foto, o ceo cortado, dividido, por un rastro de avión. Non se ve moi ben o fondo do ceo, pero era como de pequenas ondas nun plácido estanque, véndose separadas unhas das outras pola nube artificial do avión.